Met liefde bezorgd

Kaat De Kock

Met liefde bezorgd

Feelgood 

Verschijningsdatum: maart 2023

© 2023 Kaat De Kock

© 2023 Hamley Books

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464661545

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

1

‘Daar zit nog een vlek.’

Ik zucht.

‘Ik wéét het, ik ben nog bezig.’

‘Ja, maar ik weet hoe jullie zijn, je er altijd makkelijk van af willen maken.’

‘En wie zijn “jullie”?’ vraag ik geïrriteerd.

‘Je weet wel, jonge mensen.’

Ik schud met m’n hoofd. Ik zou zoveel kunnen zeggen, maar ik hou m’n mond. Het zou toch niks uitmaken Mijn baas is een koket dametje van tegen de zestig die zelf niets doet, maar me hier wel in haar dure mantelpakje staat te bekritiseren.

‘Ik wil juist heel hard werken! Ik heb al gezegd dat ik wil koken en de menukaart wil aanpakken,’ zeg ik terwijl ik verder schrob. Je kan je weerspiegeling nu al zien in de roestvrijstalen spatwand, maar ik blijf boenen, gewoon om haar ongelijk te bewijzen. Wat vast sowieso haar plan was: mensen beledigen zodat ze zouden overwerken omdat ze hun trots hebben.

‘De menukaart aanpakken? Wat bedoel je daar nu weer mee?’

‘Je weet wel: moderniseren. Een paar hedendaagse gerechten toevoegen om een meer gevarieerd publiek aan te trekken.’

‘En waarom zou ik een “gevarieerd publiek” willen aantrekken, Gloria?’ Ze zegt het met opgetrokken neus, alsof het een vies woord is.

‘Omdat het restaurant tegenwoordig altijd halfleeg is, omdat de reviews online alsmaar slechter worden,’ zeg ik. En omdat de kok meer wijn in z’n mond dan in de coq au vin doet tijdens het koken, denk ik, maar dat zeg ik niet hardop.

Ik veeg met mijn arm over m’n bezwete voorhoofd.

‘Onze gasten zijn niet het type dat reviews leest,’ zegt ze.

‘Je gasten zijn blijkbaar ook niet het type dat naar een restaurant gaat,’ mompel ik.

‘Wat zei je?’

‘En een halfleeg restaurant aan zee bij dit weer, dat is echt een heel slecht teken,’ zeg ik. ‘Het zit overal stampvol.’

‘En jij denkt dat andere gerechten daar iets aan zouden veranderen? We zijn aan zee. Onze gasten willen vol-au-vent met frietjes, mosselen en tomaat-garnaal.’

‘Dat is nog zoiets, jullie serveren geen vegetarische gerechten.’

‘Garnalen zijn toch geen vlees!’

Ik zucht.

‘Oké,’ zeg ik. ‘Laat me het gewoon eens proberen. Laat de kaart zoals die is en voeg mijn gerechten toe. Als specials bijvoorbeeld. En zet het ook op de sociale media.’

‘Sociale media? Die hebben wij niet.’

‘Inderdaad. Dus dat is het volgende dat ik wilde voorstellen: laat me een Instagrampagina maken voor de zaak. Ook daarmee trekken we een jonger publiek.’

‘Maar ik wil geen jonger publiek,’ zegt ze. ‘Dat komt hier dan met al z’n eisen en meningen. Een beetje zoals jij.’

‘Je publiek wordt alsmaar ouder,’ zeg ik. ‘En gezien het hier halfleeg is, weet ik niet eens of ze nog léven.’

Mijn baas kijkt alsof ik haar in het gezicht geslagen heb, maar ze mag, nee, móét de waarheid wel eens horen, anders gaat haar zaak ten onder. En dat wil ik niet. Dat wil ik echt niet.

Ze zucht verslagen.

‘Oké, we zullen het eens op jouw manier proberen. Ik geloof er niet in, maar het kan ook geen kwaad. Maar zal Siegfried die dingen wel kunnen maken?’

‘Ik... Ik hoopte ze zelf te maken,’ zeg ik.

‘Wat, jij?’

‘Ja,’ zeg ik. ‘Je weet toch dat ik koksschool heb gedaan?’

‘Jaja, maar wie gaat dan de afwas doen?’

‘Ook ik.’

‘Dat gaat toch niet?’

‘Kijk, ofwel bestelt niemand mijn gerechten, en dan kan ik rustig afwassen. Ofwel is het een succes en dan vind je het vast niet erg dat ik geen tijd heb om af te wassen.’

‘Maar wie doet dan wél de afwas?’

‘Siegfried?’

‘Die kan toch de afwas niet doen, dat is een kok!’ zegt ze.

Ik ooooook! wil ik brullen, maar dat doe ik niet.

‘We zien wel,’ zeg ik. ‘Ik beloof dat het in orde komt.’

––––––––

Ik wandel naar huis langs de dijk, vol restaurants, cafés en blije mensen. Zelf hou ik meer van deze kuststad als het rustiger is, maar ik snap dat iedereen hier wil zijn. Zelf wil ik hier ook zijn en zelf heb ik ook de mooiste herinneringen aan mijn vakanties hier, in het appartement van mijn oma. Elke vakantie ging ik bij haar logeren, zelfs toen ik al tiener was en alleen thuis kon blijven terwijl mijn ouders gingen werken. Ik had dan ook de liefste oma ter wereld: bij haar kon ik écht mezelf zijn, terwijl ik dat gevoel bij mijn ouders heel wat minder had. Zij vonden de koksschool niet goed genoeg, en wilden dat ik naar de universiteit zou gaan, wat ik totaal niet snapte. Wat was er mis met een diploma waarmee ik werkzekerheid had en geen slecht loon zou hebben? En vooral: dat me gelukkig zou maken? Na een knallende ruzie was ik het huis uitgegaan en bij oma ingetrokken, en schreef ik me in bij de koksschool aan zee. Het zorgde voor een breuk met mijn ouders, waar oma en ik allebei onder leden. Maar we hadden elkaar.

Hadden.

Want nu is oma gestorven en woon ik helemaal alleen in ons appartement, dat nu helemaal van mij is. Dat is natuurlijk een ongelofelijke luxe, want oma heeft het me nagelaten, zodat ik alleen nog de gedeelde kosten en natuurlijk water en elektriciteit en zo moet betalen. Dat is niet weinig, maar in vergelijking met m’n vrienden leid ik wel een luxeleventje. Ik hoef niks af te betalen en kan sparen voor de toekomst. Want ik droom natuurlijk wel van een eigen restaurant. Maar aangezien ik onder aan de ladder moet beginnen, valt er voorlopig nog niet al te veel te sparen. Ik kom maar net rond.

Maar dat is niet de enige reden waarom ik wil dat De drie zeesterren, het restaurant waar ik werk, overleeft. Het is zelfs niet de belangrijkste reden. Vroeger nam oma me elke vrijdagavond mee naar dat restaurant. Daar aten we samen en vertelden we elkaar over onze week. Toen ik tiener was en mijn eigen leven begon te leiden, passeerden we elkaar vaak ’s morgens en ’s avonds in de gang. Of keken we ’s avonds tv naast elkaar in stilte omdat we moe waren. Maar oma vond het té belangrijk dat we tijd bleven maken voor elkaar. Dat we af en toe écht praatten. Dat we tegenover elkaar zaten en niet afgeleid konden worden door schermpjes, het huishouden, mijn studies. Dan kwamen we verder dan een gewoon: ‘Hoe gaat het?’ ‘Goed.’ Eerst met een cola erbij, toen ik ouder werd met een glas wijn. Dan praatten we over onszelf, maar ook over politiek en andere actualiteit, en onvermijdelijk ook altijd over mijn ouders: hoe het was kunnen mislopen, wat we eraan konden doen, of we er iets aan wílden doen. Ik weet zeker dat het onze band nog sterker heeft gemaakt.

Mijn ouders waren niet komen opdagen voor de begrafenis van oma. Toen wist ik zeker dat de breuk onherstelbaar was. Het was de meest eenzame dag uit mijn leven, omdat zij er niet voor me waren. Dat is ook de reden waarom al oma’s spullen nog in ons appartement liggen, hangen en staan: ik kan het niet alleen. Fysiek niet, maar vooral mentaal niet. En ergens voelt het ook als verraad: jij hebt me opgenomen in je huis en zodra je er niet meer bent, wis ik je uit, dat soort gedachten.

De drie zeesterren was toen nog een chic en populair restaurant, waar het altijd vol zat en waarvoor de gasten zich ook echt uitdosten. Het was een ouder publiek, van de leeftijd van oma, dat hield van klassieke brasseriegerechten. En veel van hen zijn nu, net als zij, gestorven. Het ooit zo vriendelijke en hoffelijke personeel is met pensioen en vervangen door studenten en flexwerkers, die hun werk meestal prima doen, maar toch niet de liefde voelen voor de zaak die hun voorgangers koesterden. Daardoor heeft het restaurant zijn ziel en eigenheid een beetje verloren, en is het nu gewoon een van de vele doorsneezaken op de dijk. Omdat er minder gasten komen, komt er minder geld binnen en is er dus minder budget voor onderhoud, waardoor het gebouw vergane glorie begint uit te stralen. Waardoor het er steeds minder aantrekkelijk uitziet en er steeds minder gasten komen.

En dan is er Siegfried: vijftiger, kok en zuipschuit. Hij maakt al dertig jaar dezelfde gerechten, elke avond opnieuw. Het is duidelijk dat hij zich dood verveelt, maar tegelijk staat hij ook niet open voor nieuwe ideeën en gerechten. Hij heeft het makkelijk en dat wil hij blijkbaar zo houden.

Natuurlijk zou ik het liefst hebben dat De drie zeesterren in zijn oude glorie hersteld wordt, maar dat zit er voorlopig niet in. Vandaar mijn plan om nieuwe gasten aan te trekken. Misschien komt er dan meer geld binnen en kan het dan alsnog weer de stijlvolle zaak worden die het vroeger was. Het is een prachtig art-decogebouw, alleen zie je dat momenteel niet door de lelijke meubels, gordijnen, lampen en vaasjes met nepbloemen. Maar het zou zo mooi kunnen zijn.

––––––––

Als ik het appartement binnenkom, heb ik even de neiging om ‘dag oma!’ te zeggen. De stilte in het appartement slaat me telkens opnieuw keihard in mijn gezicht.

Het is al laat, als ze nog leefde, zou ze vast ook al aan het slapen zijn, zeg ik tegen mezelf. En dat is ook zo, maar toch klinkt de stilte anders. Alsof elk kraakje, elk zuchtje, elke fluistering allang is gaan liggen.

Ik draai de deur op slot, zet m’n handtas op het kastje in de hal en begin m’n kleren al uit te trekken terwijl ik naar de badkamer loop. Werken in een keuken is smerig en zweterig en ik kan niet wachten om de kleren van mijn lijf te pellen en het vuil van me af te schrobben. Ik draai de kraan van de douche open en stap eronder nog voor het water zelfs maar lauw is. Ik maak m’n haar nat, en als het water bijna kokend heet is, begin ik me tevreden zuchtend te wassen. Dit is het moment van de dag waar ik het meeste naar uitkijk. Daarna stap ik uit de douche, draai ik een handdoek rond mijn natte haar en droog ik me af. Hoe gek ik ook ben op douchen, ik heb een hekel aan afdrogen. Het is het minst bevredigende taakje dat er is: hoe hard, lang en goed je ook wrijft, er is altijd wel een plekje dat vochtig blijft.

Als ik dan toch min of meer droog ben, trek ik mijn pyjama aan en loop ik naar de keuken. Daar vul ik een glas wijn en grabbel ik een zak chips mee. Ik heb vandaag weer geen tijd gehad om te eten, en nu ben ik te moe en te hongerig om zelfs maar iets op te warmen.

Ik plof neer op de bank, zoek de afstandsbediening, vind die onder een van de kussens en zet de tv aan. Met mijn avondwerk kan ik nooit live tv-kijken, maar ik ben een expert in programma’s programmeren en heb nog veel leuke series opgenomen. Ik kies een realityserie waarin koppels geld aan experts geven om een huis voor hen te kopen. Het feit dat hun budgetten altijd te klein zijn in combinatie met de giga huizenprijzen maakt altijd dat ik me weer even dankbaar en gelukkig voel dat ik een appartement heb geërfd. Al blijft de prijs die ik ervoor moest betalen véél te hoog. En dan bedoel ik niet de financiële prijs. Ik zou met plezier onder een brug gaan wonen als ik daarmee m’n oma terugkreeg.

Ik neem een slok wijn en trek de zak chips open met een bevredigend plofje. Maar nog voor de eerste kandidaten ontgoocheld hebben kunnen reageren op de aankoop van de experts, lig ik al te slapen.

2

Nadat ik midden in de nacht wakker ben geworden met een stuk chips op mijn wang, ben ik toch maar in bed gekropen, waar ik natuurlijk niet meer kon slapen. Toen ik uiteindelijk besloot om weer tv te gaan kijken, viel ik binnen de kortste keren weer in slaap op de bank. Dat overkomt me wel vaker, sinds oma gestorven is: om een of andere reden voelt mijn slaapkamer eenzamer en donkerder dan de rest van het huis, hoewel ze hier zelfs zelden binnenkwam.

Als ik ’s morgens wakker word, voel ik me best uitgerust, maar heb ik wel een stijve nek. Had ik maar iemand om hem te masseren. Door het gemis van oma en mijn ouders heb ik zelden de kans om een man in m’n leven te missen. En ik ben ook echt wel gelukkig als single. Mijn leven is goed: ik heb vrienden, ik heb plannen, dromen, ambities. Maar toch zou het fijn zijn om niet elke avond thuis te moeten komen in een leeg huis, iemand te hebben om m’n stijve nek te masseren, om voor te koken, om een weekendje mee weg te gaan en, nou ja... andere dingen die ook wel fijn zijn. Je weet wel.

Ik moet pas deze middag beginnen, dus eet ik yoghurt met granola en besluit ik naar de markt te gaan. Ik koop m’n producten liever op de markt: meer keuze, verser en persoonlijker. Op andere dagen ga ik uiteraard ook naar de supermarkt, want er is maar één keer per week markt hier, maar ik kan er echt wel van genieten. Ook wel omdat ik me graag inbeeld dat die knappe jongen van de groente-en-fruitkraam alleen tegen mij zo lief en flirterig doet. Ik weet het, héél naïef van me, natuurlijk wil hij gewoon zoveel mogelijk verkopen, maar een meisje mag dromen, toch?

Ik trek m’n kleren aan, breng zo goed en zo kwaad als ik kan m’n make-up aan (eerder kwaad dan goed, ik ben het type dat telkens weer met het mascaraborsteltje in haar eigen oog steekt) en borstel mijn haar. Het resultaat is... meh. Telkens opnieuw hoop ik in een of andere onweerstaanbare diva te veranderen, maar daarvoor is er niet genoeg make-up in de wereld. Ik zie er oké uit. Een zeven. Misschien een zevenenhalf op een goeie dag. Ik word weleens aangesproken in het café, maar zeker niet elke keer.

Met mijn rieten mandje aan de arm wandel ik in het zonnetje naar de markt. Het is nog relatief rustig. Een paar mensen wandelen met hun hond en enkele kinderen bouwen een zandkasteel, maar de dagjesmensen zijn nog niet gearriveerd. Dit is het leukste moment van de dag, want ik hou niet van de drukte in de zomer, al neem ik het mensen zeker niet kwalijk dat ze hier willen zijn.

––––––––

‘Hey, dag Gloria, ga je grootmoeder koekjes brengen in het bos?’

Ik lach, ook al maakt Geert de biologische bakker het grapje elke week en is het best pijnlijk omdat het me onwillekeurig aan oma doet denken. Die is niet opgevreten door de grote boze wolf, maar wel door de grote boze kanker.

‘Jij wil gewoon graag dat ik koekjes bij je koop,’ zeg ik. ‘En je bent natuurlijk jaloers op m’n mandje. Doe mij maar een groot speltbrood.’

‘Ongesneden?’

‘Je kent me maar al te goed.’

‘Als een oud getrouwd koppel,’ zegt hij. ‘Maar helaas ben ik te oud voor je.’

‘En te getrouwd,’ zeg ik, met een knipoog naar z’n vrouw Greet, die naast hem staat.

Ja, ze heten écht Geert en Greet. Over voor elkaar gemaakt gesproken.

Ze lacht. ‘Negeer die ouwe gek maar,’ zegt ze. ‘Hij kijkt graag naar de meisjes, maar ik kijk ook graag naar de jongens, hoor.’

Ik lach.

‘Dan sta je hier wel goed,’ zeg ik met een hoofdknik naar de kraam achter me, tegenover die van hen.

‘Jij hebt duidelijk ook ogen in je hoofd,’ zegt ze. ‘Ja, die jongeman is een streling voor het oog.’

Geert kijkt over m’n schouder naar de overkant.

‘Die van de groente-en-fruitkraam? Ik zie het niet, hoor,’ zegt hij schouderophalend.

‘Dat komt omdat jij elke dag een veel knappere man in de spiegel ziet,’ zeg ik.

‘Moedig hem niet aan,’ zegt Greet. ‘Hij heet trouwens Nick.’

‘Nick? Hij ziet er niet uit als een Nick,’ zeg ik peinzend.

‘Hoe ziet een Nick er dan uit?’

‘Ik weet niet, meer maatpak en aktetas.’

‘Zie je dat graag?’

‘Nee, doe mij maar een marktkramer’, zeg ik.

Greet lacht.

‘Ga maar snel eens vragen hoe zijn meloenen zijn, als hij erin knijpt kan je zien of-’

‘Ja, ’t is al goed, ik ben al weg,’ zeg ik.

Ik met mijn grote mond ook altijd, waarom vertel ik nou toch dat ik hem knap vind?

––––––––

Ik heb dan ook echt het gevoel dat Geert en Greet naar me staan te staren met een grote grijns op hun gezicht als ik naar de groente-en-fruitkraam loop. Waarschijnlijk omdat dat ook gewoon zo is.

‘Hey,’ zeg ik.

‘Hey,’ zegt hij als hij opkijkt en me ziet. ‘Ik vroeg me al af waar je bleef.’

Ik voel mijn gezicht knalrood worden. Stond hij op me te wachten? Echt? Of zegt hij dat tegen iedereen?