Glittersneeuw

Door Jet Nijland

Glittersneeuw

Feelgood 

Verschijningsdatum: 1 december 2023

© 2023 Jet Nijland

© 2023 Hamley Books

Coverontwerp: Annemieke Heller

ISBN 9789464661569

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

Wat gebeurde er een paar maanden geleden op Pilion in deel één van deze serie, Zomerzoet?

Eva en de razendknappe Griekse barman Andreas leren elkaar kennen als Eva een zomer lang op de strandbar van Nikolas, de nieuwe liefde van Eva’s oma Antoinette, moet passen. Tijdens de eerste ontmoeting slaat de vonk vrijwel direct over. Maar Andreas blijkt een vriendin te hebben: de bloedmooie, maar stikjaloerse Cassandra die met haar ijzige blik Eva bij Andreas vandaan houdt.

De mooie zomeravonden die Eva en Andreas in de baai waar de strandbar staat doorbrengen, zijn een kwelling voor Eva. Ondanks diverse toenaderingspogingen van Andreas gaat Eva niet op zijn avances in. Hoe leuk Eva haar collega ook vindt, ze heeft principes en pikt nooit andermans vriendje in. Zelfs niet van de onaardige Cassandra.

Op een dag ontsnapt Lola, de eigenzinnige huiskat, en laat haar kittens moederziel alleen achter. Door een misverstand krijgt Eva van Andreas de schuld en daarom gaat ze op zoek naar de moederpoes. Tijdens een zoektocht verdwaalt Eva en valt in een diepe afgrond. Uiteraard is het Andreas die haar redt.

Op een romantische avond als Andreas haar wil kussen en Eva hem opnieuw afwijst, komt Eva er eindelijk achter dat Cassandra allang van het toneel verdwenen is. Vervolgens weet ze zich geen houding meer te geven in het bijzijn van Andreas. Maar vooral blijkt ze bang om haar hart open te stellen uit angst om gekwetst te worden. Dat haar vorige vriendje, nota bene ook een barman, vreemdging in Nederland, was immers de reden dat ze halsoverkop vertrok naar Pilion.

Gelukkig raakt Eva bevriend met de mysterieuze, altijd raki-drinkende kapitein Georgios. Hij brengt Eva enkele wijze - en ook onzinnige - levenslessen bij. Dankzij hem komen Andreas en Eva uiteindelijk toch nader tot elkaar en beleven ze samen een heerlijk romantische zomer. Georgios zorgt er ook voor dat Andreas en Eva een schat vinden waar het schiereiland al eeuwenlang van in de ban is: De Verdwenen Eenhoorn. Het verloren gewaande sieraad uit een oude Griekse mythe, staat symbool voor eeuwige liefde.

Aan het einde van de zomer vertrekt Eva samen met Lola de kat en het sieraad om haar nek weer naar Nederland. Andreas en zij spreken af om hun liefdesrelatie ondanks de grote reisafstand een kans te geven en elkaar snel weer te zien. 

DEEL 1 EVA

Ontzet kijk ik naar de foto op het scherm van mijn mobiele telefoon. Met duim en wijsvinger probeer ik de afbeelding groter te maken. Ik weet dat ik mezelf kwel door het te doen en toch is mijn drang om de waarheid te achterhalen sterker dan de behoefte om mijzelf in bescherming te nemen. Of moet ik zeggen: ons in bescherming te nemen.

Ik moet eigenlijk vertrouwen op Andreas. In plaats daarvan neemt het groene monster dat jaloezie heet het echter volledig van me over.

Terwijl ik inzoom op de foto worden mijn vermoedens bevestigd. Rechtsonder in de foto zie ik de hand van Andreas achteloos op de heup van Cassandra liggen. Ik zoom nog verder in. De foto wordt steeds vager, maar dat komt niet alleen door de slechte kwaliteit ervan. Ik leg de telefoon weg en veeg een traan van mijn wang.     

Op de tafel voor me liggen de vliegtickets die ik zojuist heb uitgeprint. Een retourtje Athene voor mij en oma. De hele maand december heb ik vrij genomen om op Pilion te zijn bij Andreas. We zijn van plan om te skiën in de bergen en te wandelen in de winterzon over het strand in de verscholen baaien. Daarnaast hoop ik natuurlijk dat ik heel vaak de liefde ga bedrijven met de knapste en liefste jongen die ik ken.

Andreas en ik leerden elkaar deze zomer op Pilion kennen en sindsdien is hij niet meer uit mijn gedachten. We spreken elkaar bijna elke avond via onze telefoonschermpjes. Hoewel mijn hart elke keer een sprongetje maakt zodra zijn donkerbruine ogen in beeld verschijnen, is dat toch echt heel anders dan echt bij elkaar zijn. Elkaar voelen, ruiken, proeven...

Ik graai naar mijn telefoon en werp nogmaals een jaloerse blik op de foto van Andreas met Cassandra. Cassandra met Andreas. Mijn vriendje met zijn ex. Zijn bloedmooie ex. Er ontsnapt een geluid uit mijn keel dat verdacht veel op een grom lijkt. Lola, mijn kat, die naast me op de stoel lag te slapen kijkt verstoord op. 

‘Sorry vriendinnetje,’ zeg ik terwijl ik haar achter de oortjes krabbel.

Met een verwijtende blik staat Lola op van haar stoel en verdwijnt door het kattenluik naar buiten.

Ik rol met mijn ogen terwijl ik haar nakijk. Als iets Lola niet zint, gaat ze soms demonstratief met haar rug naar me toe op het midden van het gazon zitten. Ook loopt ze wel eens weg om, afhankelijk van de intensiteit van haar woede, een nacht of maximaal drie nachten weg te blijven. Drama Queen. Nu zit ze buiten en likt achteloos aan haar voorpootje. Mijn gromgeluid viel dus in de categorie ‘irritant, maar valt mee’.

Mijn gedachten gaan weer naar Cassandra. Enigszins verbaasd had ik haar vriendschapsverzoek op Instagram gezien en deze heel naïef geaccepteerd. Hoe had ze me kunnen vinden? Waarom wil ze contact met me? Vragen die ik haar nog niet gesteld had omdat het me niet belangrijk leek. Maar nu is er een hele andere vraag voor in de plaats gekomen. Ik zou wel eens willen weten waarom de hand van mijn vriendje om haar lichaam geslagen is op de foto. Andreas had niks over Cassandra gezegd, voor zover ik weet is zijn ex uit zijn leven verdwenen. 

Morgen kan ik Andreas na maanden wachten eindelijk weer in de armen sluiten. Ik neem me voor om daar vooral van te genieten en mijn jaloerse gedachten voor me te houden als we samen zijn. Ik kan hem vertrouwen, hij heeft het me herhaaldelijk gezegd.

Mijn hand gaat naar de blauwe edelsteen in de vorm van een schelp om mijn nek. De verdwenen eenhoorn. Het sieraad dat symbool staat voor eeuwige liefde.

Op mysterieuze wijze heeft de verdwenen eenhoorn uit de mythe van de centaur en de prinses ons bij elkaar gebracht. Het was zo wonderbaarlijk, bijna een sprookje. Ik zucht diep en swipe de Instagram-app weg van mijn scherm. Ik moet vertrouwen hebben en geloven in onze liefde. 

––––––––

Een dag later staan oma en ik vroeg op voor onze reis naar Pilion.

Oma heeft ondanks het vroege tijdstip energie voor tien en gedraagt zich als een verliefde puber bij het vooruitzicht om haar geliefde weer te ontmoeten. Elke beveiliger op Schiphol moet weten dat ik haar kleindochter ben en dat we naar Pilion gaan en waarom. We missen bijna het vliegtuig door al deze gesprekjes.

Een paar uur later ben ik in slaap gesukkeld in het vliegtuig, maar ik schrik op van oma’s stem.

‘Oh, kijk toch eens!’ Oma veert op uit haar stoel en hangt over mijn schoot heen.

Ik wrijf in mijn ogen en volg oma’s blik. Vanuit het raampje in het vliegtuig is beneden ons Griekenland te zien.

Onze luchthaven van bestemming is Athene, maar ik snap waar oma op doelt. Ik glimlach bij de aanblik van de langwerpige groene driehoek die scherp afsteekt tegen de blauwe zee: het schiereiland Pilion. Het paradijselijke verborgen stukje Griekenland waar we na de landing in Athene naartoe zullen reizen over land. De plek waar sprookjes en mythen nog bestaan.

Oma staart met een verliefde blik naar beneden. Zij zal haar liefde Nikolas straks weer zien. Vermoedelijk heb ik net zo’n verliefde grijns op mijn gezicht, aangezien mijn vriendje daar ook ergens rondloopt.

––––––––

Ongemakkelijk sta ik een half uur later tussen de vele koffers van mij en oma op de parkeerplaats van het vliegveld. Ik weet niet of ik blij moet zijn met het tafereel dat zich voor mij afspeelt of dat ik er een beetje misselijk van wordt. Het is toch wel een beetje vreemd om je oma te zien tongzoenen.

Toen Nikolas uit zijn gele autootje stapte, rende hij linea recta op ons af. Toen hij mijn oma enthousiast omhelsde, werd ik een beetje emotioneel. Het is zo fijn om oma gelukkig en verliefd te zien.

Nikolas had ik tot voor kort alleen maar op foto’s gezien, maar omdat ik afgelopen zomer op zijn koffiebar gepast heb en oma niet anders kan dan over Nikolas praten, heb ik het gevoel dat ik hem al een beetje ken. Maar dit is toch wel een beetje een vreemd beeld.

Aan Nikolas en oma te zien, moet ik nog even geduld hebben voordat ik me nu eindelijk officieel voor kan stellen aan Nikolas. Daarom vis ik mijn mobieltje uit mijn handtas. Ik laat Andreas met een berichtje weten dat we geland zijn en dat we er over een uur of vijf zijn. 

Het scherm licht binnen enkele tellen op. Ik lees Andreas’ reactie: ‘Kan niet wachten je zo te zien (en te voelen;)), maar kon helaas niet mee om je op te halen, autootje is te klein. Moet ook nog iets regelen. Kus.’

Ik zucht diep. Natuurlijk begrijp ik dat Andreas er niet bij is. Al ben ik een beetje teleurgesteld, ik had ook wel zo’n warm welkom gewild waar oma nu aan onderworpen wordt. Maar dan van mijn eigen vriendje natuurlijk. Ik spreek mezelf monter toe. Vanavond halen Andreas en ik het wel in. Al doet de aanblik van de tongzoenende bejaarden me met andere ogen naar het fenomeen kussen kijken. 

Ik wend mijn blik weer af en besluit mezelf nuttig te maken. Ik tel de koffers die in een rondje om mij heen staan. Zelf heb ik er twee meegenomen en oma vier. Is ze van plan om hier definitief te blijven of zo? Persoonlijk voelde ik me al bezwaard met twee stuks bagage. Maar ik moest natuurlijk én skikleding meenemen en voor de zekerheid ook wat zomerjurken met bijpassende pumps. Bovendien kon ik mijn stippen-bikini natuurlijk niet thuislaten. Volgens Andreas is er een kans dat we deze maand zowel kunnen skiën als zwemmen. Pilion is echt een magische plek, ook wat dat betreft.

Ik voel een hand op mijn schouder en kijk in het vrolijke gezicht van Nikolas.

‘Aangenaam kennis te maken, Eva,’ zegt de man in het Engels met een zwaar accent.

Hij ziet er wat verwilderd uit, wat niet zo verwonderlijk is na die passionele begroeting van zojuist. Hij geeft me een hand en trekt me naar zich toe. Een mengsel van oma’s parfum en mannelijke aftershave en knoflook dringt mijn neusgaten binnen.

Hij omhelst me stevig en laat me dan los. Met een brede grijns kijkt hij me aan. ‘Welkom in Griekenland.’

Nikolas geeft oma nog een zoen op haar wang en even ben ik bang dat ze weer van voren af aan beginnen, maar gelukkig pakt hij in plaats daarvan behendig twee koffers en tilt ze op een bagagekar. Ik volg zijn voorbeeld en met z’n drieën lopen we achter de indrukwekkende stapel koffers aan naar de parkeerplaats.

Op het moment dat ik het gele autootje van Nikolas zie, verschijnt er een glimlach op mijn gezicht. Ik heb zoveel goede herinneringen aan mijn vakantie op Pilion, die begon met een avontuurlijke rit in dit schattige voertuig.

Al snel maakt mijn lach plaats voor een bezorgde frons. Want een blik op de stapel koffers en het autootje doet me afvragen of alle bagage die oma en ik bij ons hebben er wel in past. Het antwoord is nee, tenzij ikzelf nog in een van de koffers van oma gepropt kan worden en op het dak mee kan.

Naast mij klinkt gekreun. Nikolas lijkt nu ook doordrongen van het probleem. Hij kijkt van zijn autootje naar de stapel koffers en weer terug terwijl hij over zijn kaak wrijft.

Oma kijkt alleen maar verliefd naar Nikolas, ik heb de indruk dat haar hersenen niet meer werken. Haar blik wordt nog verliefder als Nikolas een koffer optilt en in de achterbak legt.

De opbergruimte is alleen al met die ene koffer nagenoeg gevuld.

Als Nikolas mijn bescheiden handbagage koffertje ziet, lichten zijn ogen even op. Hij pakt hem op en propt hem in de ruimte naast de grote koffer. Er klinkt een krakend geluid. Ik schat in dat het geluid afkomstig is van het autootje, want mijn glimmend roze koffer van het dure merk zou volgens de vriendelijke verkoper in het warenhuis nog drie mensenlevens mee moeten gaan.

De volgende twee koffers belandden op de achterbank en oma zet zelf een koffer op de bestuurdersstoel. Oké, haar hersenen werken echt niet. Vertedert neemt Nikolas oma in zich op en hij schuift de koffer behendig op de voorste passagiersstoel.

Terwijl we alle drie op een rijtje staan, met onze armen over elkaar, kijken we naar de auto. Ik ben onder de indruk dat er zoveel in het gele autootje lijkt te passen. Maar er mist nog iets. Wij moeten er nog bij.

Oma ziet het probleem niet en gaat op de passagiersstoel voorin zitten in een pose die me voor de tweede keer die dag doet verbazen. Oma is verrassend lenig voor haar leeftijd en zit in een exotische yogahouding die ik nog niet in mijn lessen heb gehad, ook al beoefen ik al heel wat jaren yoga. Ze zit stralend achter en op de koffer, in iets wat nog het meeste lijkt op een combinatie van de spagaat en de ‘cat holds its tail’. Oma is klaar voor de reis.

Nikolas en ik kijken peinzend naar de achterbank waar weliswaar nog wel wat ruimte is bij het voeteneinde, maar wat er allerminst comfortabel uitziet. Ook al kan ik me ertussen wurmen, dan is het nog de vraag of ik de rit naar Pilion overleef. Nee, dit gaat nooit lukken. 

‘Ik bel wel een taxi,’ opper ik. Nikolas kijkt half opgelucht en half aarzelend naar me op, maar op oma’s gezicht is vooral verbazing zichtbaar. 

‘Hoezo?’ vraagt oma.

Dan lijkt ze door te hebben wat er aan de hand is. Gelukkig, haar hersenen doen het weer.

Oma richt zich tot Nikolas. ‘Heb je misschien iets waarmee we koffers op het dak kunnen vervoeren, schat?’

Nikolas schudt zijn hoofd.

‘Een riem? Touwen wellicht?’ probeert oma.

Nikolas veert op, loopt naar de voorkant van de auto en trekt een armetierig stukje touw onder de motorkap vandaan. Hij trekt aan beide uiteinden om te testen hoe stevig het is en het stukje touw breekt doormidden. Hij kijkt er beteuterd naar.

‘Het is al goed. Ik bel een taxi,’ opper ik nogmaals. ‘Of ik laat me door Andreas ophalen.’ Om mijn woorden kracht bij te zetten begin ik aan mijn roze koffer te trekken. Mijn handbagage wil ik wel binnen bereik houden.

––––––––

Even later sta ik op de parkeerplaats van de luchthaven oma en Nikolas uit te zwaaien. Naast me staat mijn bagage. Een grote koffer en mijn nieuwe knalroze, bijna gehalveerde koffertje. Blijkbaar gaat de houdbaarheidsdatum van drie mensenlevens niet op als je hem met geweld in een minuscuul autootje propt. Nikolas is verrassend sterk voor zijn leeftijd. Mijn stippen-bikini hangt half uit de geopende ritssluiting.

Teleurgesteld kijk ik naar mijn mobieltje. Andreas komt me ophalen. Maar wel pas morgenochtend. Hij had me ervan overtuigd dat ik geen taxi zou kunnen vinden die me helemaal naar Pilion wilde rijden en mocht dat zo zijn, dan was het vast niet te betalen.

Voorzichtig had ik nog gepolst of hij niet vandaag kon komen, maar Andreas was duidelijk geweest. Hij had iets belangrijks te doen. Ik vroeg me af wat er belangrijker kon zijn dan je geliefde na maanden weer te kunnen zien, maar Andreas klonk zo resoluut dat ik mijn gedachten niet hardop uit durfde te spreken.

Andreas adviseerde me om een hotel te boeken in de wijk Plaka in Athene en daar zou hij me morgen komen ophalen.

Nikolas belde een bevriende hoteleigenaar die me straks naar mijn slaapplaats in Plaka brengt en verontschuldigde zich voor het feit dat er niet meer koffers in de auto pasten.

Ik zei maar niets over het mollen van mijn gloednieuwe roze koffertje.  

Ik moet nog een half uur wachten op mijn rit naar Plaka. Bij een foodtruck op de parkeerplaats koop ik een pitabroodje en eet deze op de afgesproken plek op voor het geval mijn vervoer eerder arriveert.

Na tien minuten ga ik op mijn koffertje zitten die nu definitief in tweeën splijt. Met een klassieke val achterover waarbij mijn beide benen de lucht in zwaaien, kom ik op de harde stenen terecht. Ik wrijf over mijn pijnlijke bil. Die is morgen vast net zo blauw als de hemel boven me.

Mijn blik gaat naar mijn inmiddels volledig onbruikbare koffer. Zo voelt mijn hart ook. Gebroken. Nou ja, niet helemaal. Maar ik voel me toch wel eenzaam. En een stuk minder blij dan een uur geleden. Ik veeg een traan weg.

Plotseling hap ik naar adem. Dat Andreas geen tijd voor me heeft... dat zal toch niets te maken hebben met die foto van hem en Cassandra? 

––––––––

Twee uur later loop ik door de smalle straatjes van de wijk Plaka in Athene. Nikolas verzekerde me ervan dat ik dit deel van Athene zeker zou waarderen.

Bij aankomst op mijn hotelkamer ontdekte ik dat hij stiekem een paar bankbiljetten in mijn vernielde koffer gestopt had, waarvan ik een nieuwe kon kopen. Ik had de bankbiljetten nog even goed gecontroleerd, want afgelopen zomer had een klant in de koffiebar regelmatig betaald met ongeldig briefpapier. Maar dit keer waren het gewone euro’s.

Ik had de inhoud van mijn koffer – sexy lingerie, die eigenlijk alleen voor Andreas ogen bestemd was – op de luchthaven in tasjes gepropt en had de veelzeggende blik van de taxichauffeur genegeerd toen hij de inhoud zag. De tasjes waren doorzichtig en een van de beugels van de beha’s had er een gat in gescheurd waardoor deze eruit bungelde.

Ik speur de gevels in de wijk af op zoek naar een winkel waar ze koffers verkopen. Dit keer maar een degelijke zwarte of grijze aanschaffen die wel tegen een stootje kan.

Een half uur later loop ik trots een van de vele trappen van Plaka omhoog. Achter mij aan rolt mijn nieuwste aanwinst. Een paars koffertje met zilveren stippen en roze glitters. Hij was twee keer zo duur als een degelijke grijze koffer en er zat geen garantie op, maar ik ben een stuk minder verdrietig. Dat is ook wat waard.

Als het goed is, heb ik de juiste trap gekozen en ligt bovenaan dit stenen bouwwerk mijn hotel. Aan weerszijden van de trap waar ik me op bevind, grenzen allemaal cafés en restaurantjes met minuscule terrassen met daarop piepkleine tafels met geblokte tafelkleedjes. Nikolas had gelijk, deze wijk is echt heel sfeervol.

De trap waar ik op loop maakt een bocht naar rechts en ik aarzel. Dit komt me niet bekend voor. Ik heb het inmiddels warm gekregen en als ik de bocht voorbij ben, doemen er twee nieuwe trappen voor me op. De een buigt naar links en de ander nog verder naar rechts. Het is weer zover. Ik ben verdwaald. Gelukkig ben ik niet alleen en ik heb mijn telefoon met navigatie-app erop bij me. 

Net als ik iemand wil aanschieten om de weg te vragen, valt mijn oog op een stelletje dat shotjes ouzo drinkt. Het ziet er smakelijk uit. ‘Waarom niet?’ denk ik schouderophalend. Het is hier gezellig en ik heb toch niets anders te doen.

Dat de ober van het café even later zegt dat het shotjesarrangement alleen voor twee personen is, weerhoudt me er niet van om toch voor de ouzo te kiezen. Ik bestel er een fles water bij en terwijl ik wacht maak ik een foto die ik naar oma stuur. Het bericht blijft ongelezen en ik vermoed dat oma en Nikolas hun tongzoensessie van vanochtend dunnetjes overdoen of dat oma haar lenigheid op een andere plek dan de bijrijdersstoel demonstreert. 

De ober haalt me uit mijn gedachten en zet een flinke fles ouzo met een fles water en twee glazen voor me neer. Hij schenkt het eerste glaasje alvast voor me in en als ik die achterovergeslagen heb, schenkt hij ook het tweede glaasje in. De alcohol stijgt naar mijn hoofd en ik voel me duizelig worden.

De zon schijnt krachtig en ik trek mijn vestje uit. Het is aangenaam warm hier in Athene. Nu ik toch in deze legendarische stad ben, kan ik er maar beter het beste van maken. Ik neem een comfortabele houding aan in mijn stoel en hef mijn glas op naar een ander stelletje naast me dat ook een ouzo-arrangement besteld heeft.

Hebben ze hier eigenlijk wel iets anders dan ouzo? Ik kijk me om me heen en zie op de gevel een bord met de woorden Ouzo & ouzo. Nee dus. Het bord heeft de vorm van een hart en als ik om me heen kijk zie ik dat ik omringd ben door nog meer stelletjes.

Ik staar naar mijn eigen tafeltje waarop de fles ouzo en twee lege glazen staan. De ene al gebruikt, de ander glanzend schoon. 

Een mistroostig gevoel overvalt me. Ik mis Andreas.

Ik schenk nog een shotje in en nip ervan. Vervolgens pak ik mijn telefoon, maar het bericht aan oma is nog ongelezen. Ook vanuit Andreas is er geen bericht. Hij is vast bezig met dat ene wat zo belangrijk is.

Het icoontje van Instagram trekt mijn aandacht. Ik kan de foto van dit knusse plekje in Plaka natuurlijk delen met mijn digitale vrienden. Mijn duim blijft echter boven het icoontje hangen. Want ik herinner me de foto van Cassandra en ik kan het niet aan om nog zo’n soort foto te zien. Op een of andere manier heb ik het gevoel dat de reden van Andreas afwezigheid iets te maken heeft met zijn ex. Of stijgt de drank naar mijn hoofd? 

De fles is bijna voor de helft leeg. Wie zegt dat dit arrangement voor twee personen is? Kleine flesjes zijn het. In plaats van Instagram open ik mijn camera op mijn telefoon en maak ik een foto van de halflege fles ouzo en de twee glaasjes. Een glaasje heb ik weer vol geschonken. Op de achtergrond is Plaka te zien, in het oranje zonlicht gehuld. Op de gevels van de huizen prijken kleurige bloemen. Het fleurt me weer een beetje op. Ik verstuur de foto naar Andreas vergezeld met de woorden ‘ik mis je’. 

De fles ouzo is inmiddels op en de zon is ondergegaan. De ober steekt het kaarsje aan dat op mijn tafeltje staat en vraagt me of ik nog een romantic ouzo-arrangement wil. Ik sla het aanbod af, want ik wil de wijk verder verkennen. Terwijl ik op de rekening wacht, kijk ik of Andreas mijn bericht beantwoord heeft. Dat is niet het geval. 

Mijn oog valt weer op het Instagram-icoontje en ik klik erop. En ja hoor, een van de eerste foto’s die ik zie is er eentje van Cassandra met Andreas. Ze staan voor een gebouw dat me vaag bekend voor komt en houden een spandoek vast. Erop staan Griekse tekens waar ik natuurlijk niks van begrijp. Ook uit de hashtags onder het bericht kan ik weinig opmaken. Iets met een ezel.

Ik swipe naar rechts en zie dan inderdaad een foto van een ezel. Maar wat heeft dat dier met Andreas te maken? Nee, corrigeer ik mezelf. Het probleem is iets heel anders. Wat heeft Cassandra met Andreas te maken? Ik haat het dat ik me dit voor de zoveelste keer deze week afvraag.

Alsof ik mezelf nog extra wil kwellen, scrol ik weer naar de foto van Cassandra met Andreas. Ik zoom er dit keer niet op in, maar maak er een screenshot van. Ik ga morgen toch eens aan Andreas vragen hoe het zit. Ik vertrouw hem heus wel. Alleen vertrouw ik Cassandra niet. Daarnaast; het gedrag van Andreas is ook vreemd. Hoe kan het dat hij iets belangrijks te doen heeft precies op de avond dat ik terugkom?

De foto van de ezel verschijnt opnieuw in beeld. Ik heb mijn vingers niet meer onder controle, dat ouzo-arrangement is misschien toch naar mijn hoofd gestegen. Die ezel heeft ook iets onheilspellends over zich. Ook van de ezel maak ik een screenshot.  

Nadat ik de rekening betaald heb, daal ik de trap af. Het hotel is waarschijnlijk bovenaan een van de andere honderd trappen die de wijk rijk is. Ik besluit om eerst maar terug te lopen naar de winkelstraat, vanaf daar herken ik het misschien weer.

Terwijl ik de trap af loop, stuitert mijn lege glitterkoffer op de treden achter me aan. Ik heb de energie en kracht niet meer om het ding op te tillen. Beelden van Andreas en Cassandra verschijnen op mijn netvlies.

De wijk is volgestroomd met toeristen en locals, allemaal stelletjes die zich opgedoft hebben voor een avondje uit. De romantiek is overal, behalve in mijn leven. Ik vecht tegen mijn tranen en slik een brok in mijn keel weg. Ik kan beter zoeken naar een supermarkt om een snelle maaltijd te kopen voor het diner. Vertoeven tussen de verliefde koppels is niet zo’n goed idee. Veel te confronterend. 

In de supermarkt koop ik een maaltijdsalade, drie repen chocolade en een fles bier. Althans, het lijkt op bier. Ik kon op het etiket het alcoholpercentage niet vinden, maar er zit zo’n kroondopje op en mijn ervaring is dat er dan meestal bier in zit. Bovendien zag de fles er vrolijk uit, want er stonden afbeeldingen van eenhoorns op.

Ik berg mijn proviand voor de avond op in mijn nieuwe koffer en wandel over de hoofdstraat waar het inmiddels wemelt van de mensen. 

Links en rechts bevinden zich diverse kleine straatjes, maar geen een komt me bekend voor. Of wacht, dat smalle steegje met de bougainville aan weerszijden loopt uit op een smalle trap. Zou dat de trap naar mijn hotel zijn? Op goed geluk loop ik erheen. Het is in ieder geval een pittoresk stukje van Plaka en ik vrolijk alweer wat op. Nog maar één nachtje en dan zie ik Andreas weer. Wat doe ik eigenlijk moeilijk? 

Wanneer ik in de steeg gearriveerd ben, aarzel ik. De trap slingert boven me uit en ik kan in de schemering niet goed zien of er bovenaan gebouwen zijn, laat staan of mijn hotel zich daar bevindt.

Ik ben de naam van het hotel vergeten en heb het ook nergens opgeschreven. Zal ik Nikolas bellen om ernaar te vragen? Ik pak mijn mobieltje en kies zijn nummer. De telefoon gaat over, maar hij neemt niet op. Waarschijnlijk heeft hij het nog steeds gezellig met oma. Ik bel voor de zekerheid oma ook, maar het enige wat ik hoor zijn de lange pieptonen van een telefoon die niet opgenomen wordt.

Ik zucht diep en wandel dan toch maar de trap op. Door stil te blijven staan vind ik het hotel sowieso niet. Bovendien zou het een nogal kansloze actie zijn om een willekeurige voorbijganger aan te spreken en te vragen naar een hotel waar ik de naam niet van weet. Een van de trappen grenzend aan deze straat komt uit op mijn hotel en desnoods ga ik ze alle honderd op lopen net zolang tot ik mijn slaapplaats gevonden heb.

Bovenaan de trap verschijnt een knus plein in mijn vizier. In de hoek zit – uiteraard – een stelletje te zoenen, maar er staat ook een leeg bankje. Ik loop erheen en neem plaats. Vanaf hier heb ik werkelijk een prachtig uitzicht over Plaka. De zon is inmiddels volledig ondergegaan, maar de zacht verlichte straten en de fonkelende lampjes in de wijk hebben een betoverend effect op me. Ik word er rustig van. 

Waarom zou ik mijn diner niet op deze prachtige plek nuttigen? Ik haal mijn maaltijdsalade uit mijn koffer en bedenk dan dat ik geen bestek heb. Ik overweeg om het met mijn handen te eten, tot ik me herinner dat ik een nieuwe kam in mijn tas heb. Het handvat is breed genoeg om voor lepel door te gaan.

Ik mors maar drie keer op mijn witte shirt. De heerlijke dressing is gemaakt van blauwe bessen en die paarse vlekken krijg ik er vast wel uit. Als de salade op is, valt mijn blik op de fles eenhoornbier. Ik ben nog een beetje rozig van de ouzo, maar heb vooral ook dorst gekregen van de sterke drank en het bedwingen van de vele trappen. 

Ik sla de kroondop behendig van de fles af op de rand van het bankje. De kroondop rolt naar het midden van het plein en ik ren erachteraan. ‘Altijd netjes je rommel in de prullenbak gooien,’ klinken de woorden van mijn moeder in mijn hoofd. Het voorwerp komt tot stilstand tegen een standbeeld waar een hekje omheen staat. Ik graai ernaar door de ijzeren spijlen van het hek, maar kan er net niet bij. Maar als ik op mijn knieën ga zitten, lukt het wel. Op het moment dat ik het dopje in mijn handen heb, sta ik op en veeg het vuil van mijn knieën. 

Het stelletje in de hoek roept iets naar me wat ik niet kan verstaan, ook al heb ik heus wat Griekse woordjes geleerd dankzij mijn relatie met Andreas. Maar mijn vocabulaire blijft beperkt tot enkele liefdesbetuigingen. De jongen van het stel gebaart inmiddels wild met zijn armen en blijft onophoudelijk roepen. Hij wijst naar mijn bankje en ik volg zijn blik.

Ik houd mijn adem in bij wat ik zie. Een man in vieze kleding sluipt op de plek waar mijn glitterkoffer en handtas staan af. Zijn bewegingen doen me aan Lola denken die in de tuin een vogel bespiedt om deze vervolgens te bespringen.

De man heeft het duidelijk op mijn handtas voorzien. Nog voor hij bij zijn doelwit is, ben ik in beweging gekomen. Met een sliding gris ik mijn handtas onder zijn verbaasde gezicht weg. Zijn hand blijft eerst in de lucht hangen en vervolgens rent hij geschrokken weg. Ik lig in een innige omhelzing met mijn handtas op de grond. In de verte zie ik op een heuvel ineens de Akropolis liggen. Achter me hoor ik plotseling geapplaudisseer. Het stelletje is blijkbaar onder de indruk van mijn heldendaad. Ikzelf eigenlijk ook wel. 

Ik ga weer op het bankje zitten, draai me zodanig dat ik de Akropolis in het vizier heb en pak de fles eenhoornbier weer op. Bij gebrek aan een glas zet ik de fles aan mijn lippen. Mijn gezicht vertrekt als ik de drank proef. Dit is geen bier. Zou het een soort raki zijn? Het is zoet en kruidig tegelijkertijd. Voorzichtig neem ik nog een slok. Bij nader inzien smaakt het me prima en het is precies wat ik nodig heb na deze enerverende dag.

Het stelletje begroet me en verdwijnt vrolijk zwaaiend van het plein.

Ik drink terwijl ik geniet van het uitzicht. De fles is verbazingwekkend snel leeg en als ik opsta, zie ik wel zes keer de Akropolis voor mijn gezicht dansen. De lichtjes van de wijk Plaka doen me aan een kerstboom denken. Kerst. Sneeuw. Kerst in de sneeuw. Met Andreas, op Pilion.

Dan herinner ik me weer de gebeurtenissen van vandaag en realiseer ik me dat ik maar snel mijn hotel moet gaan zoeken. Nog negenennegentig trappen te gaan. Een ervan brengt me naar mijn hotel. 

Uit het niets schiet me de naam van mijn slaapplek weer te binnen. Bang om die te vergeten veer ik op. Ik moet zo snel mogelijk weer naar de winkelstraat en iemand de weg vragen.

Ik grijp naar het hengsel van mijn paarse glitterkoffer. Ik was echter vergeten dat het ding nagenoeg leeg is, aangezien ik hem vandaag gekocht heb om mijn bagage die nog in het hotel ligt erin te doen. Ik ben blijkbaar niet gewend aan lichte koffers en het ding vliegt met een boogje de lucht in. Mijn greep op het hengsel verslapt door de plotselinge beweging en ik kijk de koffer na die de trap af valt.

Met onvaste benen ren ik erachteraan. Beneden aangekomen zie ik het ding te laat liggen waardoor ik er pardoes met mijn volle gewicht op ga staan. Er klinkt een gekraak en ik verlies mijn evenwicht. Met een smak kom ik voor de zoveelste keer die dag op de grond terecht. Dit keer volgt er geen applaus en in plaats van me trots te voelen ben ik juist verdrietig. 

Ik krabbel omhoog. In een waas van frustratie pak ik mijn mobieltje weer. Als Andreas me gewoon op was komen halen, had dit allemaal niet hoeven gebeuren. Dan verbleef ik niet in mijn uppie in Athene, dan had ik nu gezellig met hem aan een tafeltje gezeten in plaats van dat ik bijna was overvallen op het pleintje hierboven omdat ik verdwaald was.

Mijn verdriet is omgeslagen in boosheid en dat gevoel wil ik ergens ventileren. Ik open het WhatsApp-icoontje. De foto die ik een paar uur geleden naar Andreas gestuurd heb, is bekeken want ik zie duidelijk twee blauwe vinkjes. Maar hij heeft niet eens de moeite genomen om mijn bericht te beantwoorden. Mijn woede bereikt het kookpunt.

In een opwelling druk ik op het microfoontje en spreek ik een bericht in.

‘Hai. Met mij. Ik ben zojuist bijna overvallen. Ik ben de weg kwijt en lig onderaan een trap in het doolhof wat Plaka heet, wat weliswaar heel mooi is, maar waar geen bal aan is zonder vriendje.’

Ik hap naar adem en weet eigenlijk niet wat ik nog meer wil zeggen en wat ik met dit bericht wil bereiken. Maar nu ik eenmaal begonnen ben met praten lucht het wel op.

‘Ik heb ouzo gedronken. Een arrangement voor twee.’ Ik hik. ‘En toen ben ik verdwaald dus. Maar gelukkig vond ik een supermarkt waar ze eten hadden. En eenhoornbier. Wat geen eenhoornbier bleek te zijn.’ Ik hik nogmaals. ‘Maar het smaakte heel goed. En nu ga ik op zoek naar meer. Want ik ben helemaal alleen en jij...’ Mijn stem klinkt inmiddels lispelend. Ik hef mijn hand met opgestoken vinger op alsof Andreas tegenover me staat. ‘... jij bent honderden kilometers verderop je aan het vermaken met iets anders. Misschien wel met iemand anders.’ Ik sla mijn hand voor mijn mond. Moet ik dit wel uitspreken? Ach, ik kan het bericht altijd nog wissen. Ik ben juist lekker op dreef. Het voelt bijzonder goed om mijn hart uit te storten. ‘Trouwens... Dat vraag ik me al een paar dagen af. Wat doet jouw hand op Cassandra’s heup? Ja, ik heb het wel gezien, hoor. Niet dat het me iets uitmaakt, want we moeten elkaar vertrouwen en dat doe ik heus wel. Maar ik vroeg het me gewoon af. Net zoals dat ik me afvraag waarom je me niet even kon ophalen vandaag. Ik voel me eenzaam. Ik mis je. En nu ga ik het hotel weer zoekuh. Ik denk dat ik de naam weer weet.’ Ik druk een kus op mijn telefoonscherm en laat dan mijn duim los.

Er verschijnen twee blauwe vinkjes in beeld. Hij heeft het bericht ontvangen. Mooi. Oh nee, shit. Ik had het willen wissen. Kan dat nog als hij het al ontvangen heeft? Wat heb ik allemaal wel niet uitgekraamd? 

Voordat ik het bericht terug kan luisteren, klinkt er achter me in de struiken geritsel. Ik draai me om en kijk vervolgens recht in het gezicht van de man die bijna mijn handtas gestolen had. In een reflex trek ik mijn handtas dichter tegen me aan, grijp naar het hengsel van mijn gehavende koffer en ren naar de hoofdstraat. Daar wemelt het nog steeds van de mensen. 

Ik vlucht een winkel in en hijg uit tussen de rekken beha’s. 

‘Can I help you?’ klinkt de vriendelijke stem van een oudere dame. Ik begin te huilen en de vrouw legt verbaasd haar rimpelige hand op mijn schouder. In haar hand heeft ze een vleeskleurige bustehouder. Het kledingstuk heeft een dusdanig formaat dat ik me afvraag of het voor een mens of een koe bedoeld is. Ze hangt het ding weg.

‘Och, arm kind. Wat kan ik voor je doen?’ brengt de vrouw in het Engels met een sterk accent uit. 

Ik kom maar moeilijk uit m’n woorden en als ik begin te praten deinst de vrouw ook even achteruit. Er komt waarschijnlijk een enorme alcoholwalm uit mijn mond. 

‘Can you please tell me where hotel Plaka Dream is?’ besluit ik uiteindelijk mijn betoog.

De ogen van de vrouw lichten op. ‘Of course, dear.’

Ik haal opgelucht adem bij het horen van die woorden.

De vrouw loopt naar de toonbank en duwt een stapeltje zwarte kanten slipjes opzij. Vervolgens krabbelt ze wat op een papiertje en legt me uit hoe ik vanaf hier naar mijn hotel kan lopen.

Ik verlang enorm naar mijn bed. Van wat ik uit de instructie op kan maken, ben ik er binnen tien minuten. Dat kan ik nog net opbrengen. 

Op het moment dat ik met de routebeschrijving de winkel verlaat, rinkelt mijn telefoon. Het is Andreas. Ik druk op het rode knopje. Hij zoekt het maar uit. Ik zet de telefoon op stil en stop hem weer in mijn tas. Een kwartier later loop ik eindelijk de lobby van het knusse hotel in. 

De receptioniste geeft me de sleutel en een minuut later laat ik me voorovervallen op mijn bed.

Mijn nieuwe gehavende koffer heb ik naast het andere kapotte exemplaar neergezet. Verspreid over de vloer ligt mijn zorgvuldig uitgekozen nieuwe ondergoed en verschillende andere kledingstukken.

Ik laat me van het bed rollen en open mijn andere koffer. Ik graai de inhoud eruit, op zoek naar mijn toilettas. Ondertussen rinkelt mijn telefoon opnieuw. Ik zie dat het Nikolas is. Ik bel hem straks wel terug, want ik wil eerst even douchen. 

Als ik mijn kleren heb uitgetrokken, zie ik dat mijn beide knieën geschaafd zijn en mijn handpalmen zwart zijn van het stof.

Het scherm van mijn telefoon licht op, het is oma. Eigenwijs draai ik mijn neus de andere kant op en steek hem in de lucht. Vervolgens loop ik naar de badkamer.

‘Jullie namen vanmiddag de telefoon ook niet op, nou... Ik kan hetzelfde,’ zijn mijn recalcitrante gedachten.

Het lopen gaat niet bepaald soepel door de diverse valpartijen vandaag en ik wrijf over mijn bil die van alle lichaamsdelen het meest pijnlijk is.

Eenmaal onder de douche ontspan ik. De warme waterstraal verzacht de pijn in mijn lijf en de spanning spoelt van me af.

Plotseling schrik ik op van een voor mij nieuw geluid. De telefoon van mijn hotelkamer klinkt als een sirene dwars door de badkamerdeur heen. Ik probeer het geluid te negeren, maar dat lukt me niet. Ik draai de kraan van de douche dicht en ren de kamer in, waar het gerinkel onvermoeibaar doorgaat. 

Ik ruk de hoorn van de haak. ‘Hello?!’ breng ik enigszins geïrriteerd uit.

‘Er is visite voor u in de lobby,’ klinkt de stem van de receptioniste in het Engels. 

‘Maar ik verwacht helemaal niemand, dit is vast een vergissing,’ antwoord ik.

Ik leg de hoorn weer terug op het toestel. Ik ril een beetje, want ik sta in mijn blootje en heb me in de haast niet afgedroogd. Rondom mijn voeten ligt op het tapijt een plasje water. Dan schalt het geluid van de telefoon opnieuw door de ruimte. Ongelooflijk. 

‘Yes?!!’ roep ik. Inmiddels heb ik mijn geduld echt verloren. Waarom laten ze me niet met rust?

‘Uw visite komt naar boven. Mijn excuses mevrouw, ik kon hem niet tegenhouden.’

Mijn hersenen beginnen op volle toeren te werken. Wie weet dat ik hier ben, behalve Nikolas en oma? De dame van de lingeriewinkel? Nee, dat is onwaarschijnlijk. Ineens denk ik aan de man die het op mijn handtas voorzien had. Mijn adem stokt in mijn keel. Het zal toch niet? Hij zou me gevolgd kunnen zijn en het gesprek in de winkel afgeluisterd kunnen hebben.

Ik ren naar de deur om hem snel op slot te draaien, maar ik struikel over de berg kleding. Met een smak komt mijn gezicht op mijn felroze koffer terecht. De paarse glitterkoffer heb ik in mijn snelle beweging aangeraakt en valt op mijn rug. 

Plotseling gebeuren er heel veel dingen tegelijk. Vaag krijg ik mee dat de deur langzaam opengaat. Om mijzelf te redden graai ik met mijn handen om me heen, op zoek naar een voorwerp waar ik me mee kan verdedigen. De beugel van mijn beha? De lege fles eenhoorndrank? Maar er is geen tijd meer. Ik grijp het eerste voorwerp vast wat binnen handbereik is. Het is mijn stippenbikini. Zo hard als ik kan gooi ik het voorwerp met een schreeuw in de richting van de onbekende persoon die mijn kamer betreedt. Dan wordt alles zwart voor mijn ogen.

––––––––

‘Eva?’ klinkt de zachte stem van Andreas boven me. ‘Gaat het weer?’ Een paar vertrouwd uitziende, bruine ogen nemen me aandachtig op. 

Er ontglipt me een zachte kreun. Wat is er gebeurd? Niet alleen mijn bil voelt beurs van de val op de trap in Plaka, ik weet zeker dat er een bult ter grootte van een tennisbal op mijn wang is verschenen.

Maar de pijn verdwijnt zodra ik Andreas’ handen om mijn lichaam voel. Hij tilt me op het bed en wrijft me zachtjes droog met de handdoek van het hotel. Vervolgens dekt hij me toe met een koel laken. Terwijl Andreas voor me zorgt, doe ik niets anders dan dromerig in zijn ogen kijken en naar hem glimlachen.

Uiteindelijk kust hij me zacht en liefdevol.

Hij is hier, mijn vriendje. Wat heb ik hem gemist. Ik had me ons wederzien iets anders voorgesteld, maar zijn aanwezigheid maakt alles goed. Mijn huid gloeit nog na van de handdoek waarmee hij me droog wreef. Vermoedelijk hebben de alcohol van de afgelopen uren en onze zoen van zojuist, daar ook een aandeel in. 

Andreas stopt een haarlok achter mijn oor. ‘Laat je me nooit meer zo schrikken?’

Ik grijns. ‘Als jij mij ook niet meer zo laat schrikken. Ik stond doodsangsten uit omdat ik dacht dat die zwerver me achtervolgd had naar het hotel.’

‘Gelukkig is er niets ernstigs gebeurd. Je spraakberichtje klonk nogal dramatisch en toen we je allemaal niet meer konden bereiken waren we ontzettend bezorgd.’ Andreas doelt op de vele gemiste oproepen van hem, oma en Nikolas. 

Ik had werkelijk geen idee wat mijn boze berichtje teweeggebracht had en schaam me een beetje.

‘Sorry,’ breng ik uit. Dan vraag ik me iets af. ‘Hoe ben je eigenlijk zo snel in Athene gekomen? Het is nog amper een uur geleden dat ik dwalend rondliep door Plaka en je daarvan op de hoogte stelde. Maar Pilion is...’ Ik ga rechtop zitten. ‘...minstens vier uur rijden?’ 

‘Ik ben meteen in de auto gestapt na je eerste bericht.’ 

Ik graaf in mijn geheugen. De foto van Plaka tijdens mijn romantic ouzo-arrangement. Dat is inderdaad al een tijd geleden.

Ik glimlach als ik me herinner wat ik erbij geschreven had. ‘Jij miste mij ook?’

‘Ja. Ik had meteen al spijt dat ik niet direct naar Athene was gekomen.’ 

‘Wat was eigenlijk je belangrijke afspraak?’ Ik kies er bewust voor om niets meer over Cassandra te zeggen. Nieuwsgierig kijk ik naar Andreas op.

‘Dat vertel ik je een andere keer.’ Andreas ziet niet dat mijn mondhoeken naar beneden zakken en praat verder. ‘Want eerst moet ik echt iets belangrijks doen.’ Andreas buigt zich naar me toe en drukt zijn lippen op mijn mond. 

Ik vergeet mijn nieuwsgierigheid en ik vergeet de hele rotdag. Alle twijfels over ons verdwijnen. Op dit moment kan ik alleen maar aan onze liefde denken, aan Andreas’ mond die inmiddels het kuiltje in mijn hals bereikt heeft. Ik kreun zachtjes. Dit keer van genot. Opnieuw tintelt mijn huid als Andreas langzaam de deken van mij afschuift en elk stukje huid, dat niet blauw of geschaafd is, liefkoost.

––––––––

Met een kriebel in mijn buik kijk ik de volgende ochtend de diepe afgrond in. We hebben Athene verlaten en de afrit Pilion ligt achter ons. We rijden door het indrukwekkende landschap van het schiereiland. Ik was vergeten hoe angstaanjagend hoog de kliffen hier konden zijn.

Toch geeft het me vooral een fijn gevoel om terug te zijn op Pilion. Het schiereiland is opnieuw adembenemend mooi. Al oogt het totaal anders dan een paar maanden geleden. De zon schijnt weliswaar net zo fel aan de knalblauwe hemel en voordat we de bergen in reden was het zelfs nog lekker warm, maar nu we in de bergen rijden zie ik tussen het groen van de dennenbomen sneeuw liggen.

Beneden me vang ik af en toe een glimp op van de aquamarijnkleurige zee, de kleur van de edelsteen aan mijn ketting. De verdwenen eenhoorn. Mijn hand gaat automatisch naar mijn hals en ik raak de hanger aan. Vanuit mijn ooghoeken zie ik dat Andreas mijn bewegingen volgt. 

Ik draai mijn hoofd zijn kant op. ‘Terug in het land van de sprookjes,’ zeg ik, doelend op de vondst van De Verdwenen Eenhoorn uit de mythe van de prinses en de centaur. Een voorouder van Andreas die allang overleden is, had me geholpen bij mijn zoektocht. Maar nog belangrijker was het dat hij mij het laatste zetje gaf om openlijk voor mijn gevoelens voor Andreas uit te komen. Ik geloofde bijna niet meer in de liefde, sterker nog; ik was er bang voor. 

Andreas glimlacht me toe. ‘Ik ben zo blij dat je er weer bent en ik kan niet wachten om je het skigebied te laten zien.’ 

Ik slik, er schiet me iets te binnen. ‘Je weet dat ik nog nooit geskied heb, hè?’

‘Je leert het vast snel,’ brengt Andreas uit met zijn blik inmiddels op de weg, want hij moet een haarspeldbocht insturen. 

‘Vanwaar dat vertrouwen?’ grap ik. Is hij nu al vergeten dat ik zelfs wandelend door een stad niet ongeschonden blijf?

Andreas denkt diep na. ‘Je atletische bouw,’ besluit hij dan. 

Ik schiet in de lach. Ik ben allesbehalve atletisch. Omdat ik wil dat hij zijn aandacht op de weg met haarspeldbochten houdt, werp ik hem een kushandje toe in plaats van dat ik hem bedelf onder kussen. Dat komt straks wel weer. 

Mijn gedachten gaan naar onze nacht. Na onze vrijpartij gisteravond had ik heerlijk geslapen en vanochtend hadden we alles nog even dunnetjes overgedaan. Zou ik ooit genoeg krijgen van deze man? Ik bloos onwillekeurig.

‘Wat heb je ineens een kleur op je gezicht,’ klinkt Andreas’ stem naast me.

‘Ik dacht aan vannacht, aan vanochtend...’ Ik kijk hem ondeugend aan voordat ik mijn zin afmaak. ‘En aan wat ik vanavond in jouw bed allemaal met jou wil doen.’

Ineens verstart Andreas. Hij richt zijn blik strak op de weg en zijn handen knijpen in het stuur. Ik kijk door de voorruit om te zien of er iets op de route aan de hand is, maar de weg is gewoon leeg. 

‘Zullen we even een kopje koffie drinken?’ stelt hij ineens voor.

‘Eh, oké.’ De sfeer voelt plotseling gespannen en ik begrijp niet waarom. Hij vindt me toch niet te wellustig? Ik ga meteen weer aan mezelf twijfelen, al weet ik niet zo goed wat ik verkeerd heb gedaan. Of is hij toch boos over mijn roekeloze gedrag gisteren? 

We vervolgen onze route zwijgend tot we bij een dorpje komen. Andreas parkeert zijn auto en geeft me een hand terwijl we naar een restaurant lopen. Het is ontzettend koud en ik ben blij dat ik mijn winterjas mee heb genomen. Ik verstop mijn neus in mijn sjaal.

Binnen bestudeer ik de kaart en als de ober onze bestelling op komt nemen, vraag ik om een warme chocolademelk. Andreas bestelt een koffie. Terwijl mijn gedachten nog steeds overuren maken, lijkt Andreas naar woorden te zoeken. 

Hij wriemelt met het geblokte tafelkleed. ‘Ik...’ begint hij aarzelend.

‘Ja, wat is er?’ Ik klink vijandiger dan mijn bedoeling is, maar ik heb sterk het gevoel dat er iets niet in de haak is.

‘Je kan niet bij mij blijven slapen vannacht,’ brengt Andreas plompverloren uit. 

Verbouwereerd staar ik hem aan. Dit meent hij niet. Ik neem een hele maand vrij om bij hem te zijn en we verheugen ons hier al maanden op en dan moet ik... Ja, waar moet ik dan slapen?

‘Je kan in het appartement van Cassandra slapen,’ is Andreas’ antwoord voordat ik mijn gedachten hardop kan uitspreken. Ik geloof mijn oren niet. Overnachten bij zijn ex?

Andreas wrijft over zijn stoppels. ‘Sorry, ik had het me ook niet zo voorgesteld. Maar er is iets gebeurd. Ehm, er kwam iets tussen. Nou, tja. Hoe leg ik het uit?’

‘Ik ben een en al oor,’ reageer ik met een sarcastische ondertoon. 

‘Mijn appartement is niet geschikt meer om er met twee mensen te overnachten.’ is Andreas’ magere verklaring. Onzeker kijkt hij naar me op.

‘Hier moet ik het mee doen?’

Hij knikt bevestigend.

‘Serieus?’ voeg ik eraan toe. Mijn bloed kolkt inmiddels door mijn aderen. Ik kan het niet geloven en ben woest.

Er volgt nogmaals een knikje van Andreas. ‘Sorry, maar meer kan ik er niet over kwijt. Ik leg het je nog wel een keer uit.’

Dit is niet te geloven. Ik sta op en loop boos bij hem weg. Dit moet ik even verwerken. Alleen. In mijn haast loop ik bijna de ober omver die met een kop koffie en een chocolademelk met een gigantische toef slagroom die er verrukkelijk uitziet richting onze tafel wandelt. Ik aarzel als mijn blik erop valt, maar loop uiteindelijk toch door in de richting van de uitgang. 

Buiten aangekomen ril ik. Het is ontzettend koud en ik ben zo stom geweest om mijn jas binnen te laten hangen. Om mezelf warm te houden sla ik mijn armen om me heen en begin ik heen en weer te ijsberen. Waar moet ik heen? Het liefst ga ik terug naar binnen, naar mijn warme chocomelk en naar Andreas die me dan hopelijk vertelt dat het allemaal een grapje was. Een slecht grapje, dat wel. Ik ben niet helemaal naar Griekenland gekomen om bij iemand anders te slapen dan Andreas. En al helemaal niet bij zijn ex!

Als hij uitgelegd had dat zijn huis verbouwd werd en voorgesteld had om samen een romantisch hotelletje op te zoeken, had ik er nog wel begrip voor gehad. Maar nee; ik kan zonder gegronde uitleg notabene bij zijn ex overnachten. De vrouw die me nauwelijks een blik had gegund de laatste keer dat ik haar zag. Maar los daarvan: het is zijn ex!

Een kreet ontsnapt uit mijn keel, gevolgd door een wolkje waterdamp.

Ik denk weer aan het plotselinge vriendschapsverzoek van Cassandra op Instagram. Wat is er allemaal aan de hand? 

Achter me klinkt het gepiep van een deur. Ik draai me geërgerd om en kijk in de mooie bruine ogen van Andreas. Zijn blik is verdrietig, schuldbewust. Op zijn hoede reikt hij mijn jas en sjaal aan, die ik gretig als een soort roofdier uit zijn handen trek.

Zodra ik de kledingstukken aangetrokken heb, zie ik dat hij ook mijn kop chocolademelk meegenomen heeft. De toef slagroom erop is een beetje verzakt. Ik zie nu pas dat er ook glitterconfetti op gestrooid is, dat druipt nu langs de rand samen met de slagroom naar beneden. 

‘Misschien wil je deze nog?’ Angstig kijkt Andreas mij aan, alsof ik de kop chocolademelk zo uit zijn handen zou willen slaan.

Natuurlijk doe ik dat niet. Ik hou van hem. Maar ik ben ook boos. Ik zucht en pak de chocolademelk van hem aan. Ik lik de slagroom die over de rand is gesijpeld eraf en geniet van de zoete smaak. Ik neem een slok en sluit mijn ogen als de warme drank aangenaam door mijn keel stroomt. 

Dan open ik mijn ogen en haal diep adem. ‘Ik ga niet bij je ex overnachten.’ breng ik uit. ‘Is het wel je ex? Ik zag een foto van jullie samen op Instagram.’ 

Andreas fronst. ‘Een foto van ons samen?’ Ik pers mijn lippen op elkaar en neem hem onderzoekend in me op. Hij lijkt oprecht verbaasd te zijn. Ik haal mijn telefoon uit mijn jaszak en laat hem de foto zien. Dan trekt hij me naar zich toe. ‘Lieverd. Die foto is van een aantal jaren geleden. Maak je niet druk.’ 

‘Het is wel een beetje raar dat ze die vorige week plaatste,’ fluister ik. Andreas’ armen om me heen kalmeren me.

‘Dat vind ik ook. Ik zal haar eens vragen wat haar bezielde.’

Geschrokken draai ik mijn hoofd naar hem om. ‘Je ziet haar dus nog wel?’

Andreas zucht, maar slaat zijn armen opnieuw stevig om me heen. ‘Ja, natuurlijk. We wonen in hetzelfde dorp. Ons dorp telt niet meer dan honderd inwoners. Maar echt, maak je geen zorgen. We zijn gewoon vrienden.’ Hij kijkt over mijn schouder naar het telefoonscherm waarop het Instagramprofiel van Cassandra te zien is. ‘En blijkbaar wil ze ook bevriend met jou zijn, anders had ze je geen uitnodiging gestuurd.’

‘Ja, dat is misschien waar.  Ik wist niet zo goed wat ik ermee aan moest, maar ik heb de uitnodiging toch geaccepteerd. Meer vanuit nieuwsgierigheid. Maar nu is ze vermoedelijk in de veronderstelling dat ik ook vrienden met haar wil zijn.’ Misschien wil ze gewoon meer volgers hebben, denk ik erachteraan. Maar dat spreek ik niet hardop uit. Ze heeft er al duizenden, ik kan me niet voorstellen dat dat de reden is.

‘Ze is oké,’ stelt Andreas me gerust. Hij drukt een kus op mijn wang en laat me los. ‘Echt waar. Misschien wil ze contact maken omdat ik gevraagd heb of jij een tijdje bij haar kan overnachten.’

Ik denk erover na en concludeer dat het allemaal best plausibel klinkt. Ik ben enigszins gerustgesteld. Andreas swipet over het scherm en de foto van de ezel verschijnt weer in beeld. Hij lijkt ervan te schrikken, sluit snel de app af en geeft de telefoon aan mij.

‘Maar goed,’ brengt Andreas uit. ‘Ik realiseer me dat ik iets onmogelijks van je vraag. En het spijt me dat ik je zo voor blok heb gezet. Ik heb een beter idee.’

Hoopvol kijk ik hem aan.

Hij grijnst en veegt over mijn neus. ‘Er hangt een beetje slagroom met regenboogconfetti aan je neus,’ legt hij uit.

Mijn hand gaat naar mijn plakkerige gezicht. Dit was niet het soort chocolademelk dat je netjes op kon drinken.

‘Kom, jij kan je gezicht binnen wassen terwijl ik afreken en dan leg ik in de auto uit wat mijn briljante plan is voor onze maand samen.’

Mijn ogen lichten op. ‘Een briljant plan zelfs?’ Nu ben ik enorm nieuwsgierig.

––––––––

Even later stap ik met mijn snowboots in de verse sneeuw. De smetteloze witte ondergrond kraakt onder mijn voeten. Wat een heerlijk geluid is dit toch. Voor ons ligt een kronkelend pad van platte stenen dat naar een snoezig huisje verderop tussen de dennenbomen leidt.

Andreas had vanuit het restaurant een vriend gebeld die dit verblijf in de bergen bezit. Eigenlijk is het huis voor de verhuur, maar het wordt verbouwd en daarom kan hij er deze maand geen huurders in kwijt. Er is geen centrale verwarming, maar volgens Andreas’ vriend zijn de ruimtes ook goed warm te houden met de open haard.

‘En anders houden we elkaar wel warm,’ had Andreas tegen zijn vriend gezegd.

Wat ervoor zorgde dat mijn lichaamstemperatuur ook meteen steeg. 

Ik kijk voor me uit terwijl Andreas achter me mijn koffers uit de auto haalt. Het huisje lijkt er wel een uit een sprookje. Er ontbreken alleen koekjes op de gevel. En hopelijk mist de boze heks ook. 

‘Vind je het wat?’ klinkt Andreas’ stem naast me.

Verrukt kijk ik opzij naar Andreas. Ik glim van blijdschap. Het is misschien nog wel romantischer dan ons verblijf afgelopen zomer in de baai van Agia Saranta. 

Andreas grijnst als hij mijn stralende gezicht ziet. ‘Ja dus.’ 

––––––––

Ik loop bijna huppelend achter Andreas aan, die mijn grootste koffer over het pad rolt. Ik heb mijn paarse glitterkoffer en knalroze koffer die beiden verwoest zijn in mijn handen. Misschien kan ik ze nog repareren, ze zijn zo leuk. Ik struikel over een opstaande steen en grijp naar mijn teen. ‘Ah, die rotstenen ook hier.’

‘Ho ho, je hebt het wel over eeuwenoude kalderimi’s, hoor,’ werpt Andreas me toe.

‘Kalder... wat?’ 

‘Al die smalle routes met platte stenen over het eiland, dat zijn ezelspaadjes. Ze kennen hun oorsprong uit de tijd dat het fruit dat hier verbouwd werd, door ezeltjes vervoerd werd. De platte stenen zijn groot genoeg voor hun hoeven en zo konden de dieren gemakkelijk binnendoor over de bergen lopen. Er zijn nog steeds een paar boeren die zo hun fruit naar het andere dorp vervoeren.’

Ik kijk met aandacht naar het pad. Dat klinkt wel leuk. Ik kende de platte stenen nog van mijn tocht door het bos afgelopen zomer. Die niet zo goed afliep.

‘Tegenwoordig worden de kalderimi’s vooral gebruikt door wandelaars,’ brengt Andreas tot slot uit.

We zijn inmiddels bij de voordeur aangekomen. Andreas schuift een beeld van een cycloop opzij en er verschijnt een sleutel. Ik kijk naar het beeld van de reus met één oog en ben blij dat ik niet ergens in een gat hoef te wroeten om de sleutel te vinden zoals bij het huisje van Nikolas afgelopen zomer.

Naast de cycloop staan er ook beelden van centauren en andere mythische figuren rondom het huisje. In de tuin naast een perkje staat zelfs een marmeren eenhoorn. Dit schiereiland en in het bijzonder deze plek, is overladen met Griekse sprookjes. Alleen de cycloop boezemt me wat angst in.

Als Andreas door de voordeur verdwijnt, draai ik de eenogige reus stiekem om zodat zijn gezicht van me afgewend is. Ik wil niet in dat enge grote oog te kijken elke keer als ik naar binnen loop.

Binnen aangekomen, plaats ik mijn gehavende koffertjes tegen de muur en neem de ruimte in me op. Na de minuscule hal met donkere houten vloer en frisse witte muren kom ik in de woonkamer. Daar staat een donkerblauwe fluwelen bank op pootjes en een bijpassende stoel. Ik zie mezelf al een boek lezen in de fauteuil. Op de grond ligt een prachtig vloerkleed met in het wit, blauw en zwart ezeltjes die tussen dorpjes wandelen. Als ik er goed naar kijk, zie ik dat er ook kalderimi’s – de ezelspaden – op geborduurd zijn.

In het midden van de lange wand aan de achterzijde van de woning prijkt een enorme open haard met daarvoor blauwwit geblokte tegels. Rondom de ruimte zijn kleine raampjes met stenen vensterbanken. Voor elk raam staat een kandelaar met kaars. In plaats van geweien van herten en koppen van wilde zwijnen, wat normaal gesproken het geval is in dit soort houthakkers-achtige huizen, hangen er schilderijtjes van de dorpen van Pilion aan de wand. Op de schouw staat het stoomtreintje van Milies waar we deze zomer nog mee gereisd hebben.

Ik onderdruk een enthousiast gilletje. Dit is de meest schattige en romantische woning waar ik ooit een vakantie heb mogen doorbrengen. Wat het ook is, waardoor de studio van Andreas niet geschikt is voor ons beiden, dit maakt het helemaal goed. 

Op de bovenverdieping aangekomen is het al net zo knus. Er zijn twee kamers. De ruimste kamer heeft een heerlijk zacht ogend bed en op de vloer staat een bad op pootjes. De gordijnen voor de ramen komen tot aan de grond en zijn transparant wit. Er zijn minuscule eenhoorns op geborduurd. In de andere kamer staat een klein tafeltje met daarachter een stoel, een soort werkplek met uitzicht op de bossen. De kleine badkamer is betegeld met stenen die verdacht veel aan kalderimi’s doen denken. Het enige wat van de verbouwing te merken is, zijn de smalle sleuven langs de wanden. Dat zijn de plekken waar de aansluitingen voor de centrale verwarming komen, laat Andreas weten. 

‘Ik vind het prima zonder verwarming,’ is mijn reactie.

‘Wacht maar tot je de hele nacht bibbert van de kou,’ werpt Andreas me grappend toe. 

‘Daar heb ik wel een trucje voor,’ is mijn bijdehante antwoord. Ik laat mijn vinger traag over zijn arm naar boven glijden tot ik bij zijn kaak met stoppeltjes aanbeland ben. Ik geef er een kus op en voeg er een knipoog aan toe. Voor ik er erg in heb, belanden we op het bed wat inderdaad heerlijk zacht is.

––––––––

Een paar uur later zit ik in de blauwe fauteuil. Andreas had me ervan verzekerd dat we pas konden skiën als ik een beetje hersteld was van mijn valpartijen gisteren in Athene. Ik heb een flinke bult en schram op mijn hoofd en mijn bil is niet blauw maar paars-zwart.

Andreas legt een paar blokken hout in de open haard en ik pak mijn telefoon op. Ik stuur een appje naar mijn moeder en naar oma, vergezeld van een foto van het huisje. 

Dan open ik Instagram en ik zie dat ik een berichtje heb van Cassandra. Ik open het berichtje en zie dat het een foto van de mij inmiddels bekende ezel is. Eronder staat een stukje tekst in Griekse letters. Daar begrijp ik natuurlijk niets van. 

‘Kan jij dit voor mij vertalen?’ Ik laat het bericht aan Andreas zien.

Er trekt een spiertje samen bij zijn mondhoek als hij de foto en het bijbehorende bericht bekijkt.

‘Er staat dat er een ezel vermist wordt op het eiland. Het is de ezel van de kerststal op Milies.’ Andreas geeft de telefoon aan me terug. ‘Blijkbaar is er een zoektocht opgestart en helpt Cassandra mee.’

‘Waar kan zo’n beest nou zijn? Die loopt toch niet zomaar weg?’ Ik open mijn telefoon weer en kijk naar de ezel op de foto. Hij oogt oud en vermoeid. Ook heeft hij iets onheilspellends, maar dat kan ik niet helemaal uitleggen. Waarschijnlijk ben ik gewoon een beetje moe van de reis.

‘Ik heb geen idee.’ antwoordt Andreas kortaf. ‘Zullen we er een telefoonloze vakantie van maken?’ stelt hij dan voor. 

Ik kijk naar mijn mobieltje. Mijn berichtjes aan mijn oma en moeder zijn nog onbeantwoord. ‘Een socialmedialoze vakantie. Ik wil wel gewoon kunnen appen met het thuisfront. En jaloersmakende foto’s sturen van mijzelf in de prachtige natuur.’

‘Filmpjes van jezelf stuntelend op de latten,’ voegt Andreas er lachend aan toe.

Ik grijp een kussen van de bank naast me en werp die naar hem toe. Hij belandt in de open haard. Andreas draait zich vliegensvlug om en trekt het voorwerp eruit.

Ik spring op en begin op het kussen te springen om het vuur te doven. De vlammen zijn verdwenen, maar het mooi geborduurde kunstwerkje heeft een paar brandplekken. Schuldbewust kijk ik op naar Andreas die het uitschatert van het lachen.

‘Ik sluit je wel een paar weken op, dat lijkt me veiliger.’ Hij schudt zijn hoofd.

Ik leg mijn telefoon weg en zoek in de boekenkast een boek om te lezen. Daar vind ik een prachtig in leer gebonden boek met mythische figuren. Hetzelfde boek had ook in Nikolas’ huisje gelegen. De meeste boeken zijn natuurlijk in het Grieks en kan ik niet lezen. Maar zo’n prentenboek is heerlijk om doorheen te bladeren.

––––––––

‘Wat doet een afbeelding van een ezel tussen de mythische figuren?’ Ik wijs een uur later het ezeltje met de grote oren aan in het boek.

Andreas legt een boek weg waar hij in verdiept was. ‘Wie zegt dat een ezel geen sprookjesfiguur is?’

‘Ik.’ Vragend kijk ik op naar Andreas die inmiddels op de bank hangt. Wat mij betreft brengen we zo onze hele vakantie door. Een beetje door de sneeuw wandelen, chocolademelk met slagroom drinken, lezen en ’s avonds in bed met elkaar de sterren van de hemel vrijen. 

‘Weet je wat kalderimi betekent?’

Ik rol met mijn ogen. ‘Ezelspaadjes, dat heb je me vandaag zelf verteld.

‘Ook ja. Maar letterlijk betekent het woord “goede weg”. Het is afgeleid van de woorden “kalo” dat goed betekent en “dromos” dat weg of pad betekent. De kalderimi’s werden vroeger inderdaad gebruikt door de boeren met hun ezels, maar het verhaal gaat dat ze nog ver voordat er fruit verbouwd werd, zelfs voordat de mensheid op Pilion verscheen, aanwezig waren.’

Ik verplaats me naar de bank waar Andreas op ligt en nestel me tegen hem aan.

Hij pakt een plaid van de leuning en drapeert die over ons heen. We staren naar het knisperende haardvuur.

Andreas vervolgt het verhaal met zijn heerlijk warme vertelstem. ‘De kalderimi’s staan symbool voor je lotsbestemming. Er zijn paden die leiden naar een plek waar voedsel is, paden die je brengen naar je geliefde en zelfs paden die tot aan de hemel rijken als de tijd om te sterven is gekomen.’ 

Ik ril even en trek de plaid verder over mijn schouders. ‘De kalderimi van vandaag leidde ons dit huisje in,’ zeg ik.

‘Precies, samen hier de winter doorbrengen voelt goed en is waarschijnlijk de juiste keuze geweest.’ Andreas streelt met een flauwe glimlach op zijn gezicht mijn haren.

‘Maar wat doet de ezel in dat boek?’ Ik wijs naar de in leer gebonden dikke pil.

‘Het is de ezel van het omgekeerde lot.’

‘Eh, oké.’ Ik ben een beetje teleurgesteld, dit klinkt niet romantisch.

‘Het is de ezel die je de verkeerde weg wijst. Als je die ezel ziet, moet je hem niet volgen.’

‘Een soort waarschuwingsezel dus?’

‘Zo kan je het ook noemen.’

‘Ik vind de ezel van het omgekeerde lot mooier klinken.’

‘Ik ook.’ 

‘Maar welk verhaal is eraan verbonden?’ Mijn gedachten gaan naar het verhaal van de centaur en de prinses en de verdwenen eenhoorn. Ik hoop op iets vergelijkbaars. 

‘Op een dag werd een Nimf uit het bos door haar familie naar haar bruiloft gebracht. De Nimf wilde niet trouwen, maar berustte toch in haar lot. Er verscheen een ezel op hun pad waardoor ze om moesten lopen. Tijdens hun omweg langs de zee troffen ze een Meerman die uitrustte op een rots in de branding. Op het moment dat de Meerman en de Nimf oogcontact maakten, werden ze verliefd en zagen ze hun toekomst met elkaar in elkaars ogen weerspiegeld.’

Ah. Dat klinkt al beter, denk ik. ‘En toen? Ze waren toch op weg naar de bruiloft?’

‘De Nimf trouwde met de man aan wie ze uitgehuwelijkt was, maar vermoorde hem nog diezelfde nacht.’ 

Mijn gezicht vertrekt in een grimas. ‘Dat is helemaal niet romantisch,’ breng ik verbolgen uit.

‘Had ik gezegd dat het een rooskleurig liefdesverhaal was dan?’ Andreas neemt me geamuseerd in zich op.

‘Hm, nee,’ mompel ik.

‘Nou dan. Maar goed, toen ze eenmaal verlost was van haar echtgenoot sloop ze, terwijl het feestgedruis nog gaande was, weg. Naar de zee.’

‘De Meerman wachtte haar op en samen leefden ze nog lang en gelukkig,’ breng ik enthousiast uit. ‘Hoe dan? Een Nimf kan toch niet onderwater leven?’ 

Andreas lacht hardop. ‘Dat is een ander sprookje, denk ik. Je vroeg naar de ezel. Nou, dit is het verhaal van de ezel.’ Andreas trekt me tegen zich aan en begraaft zijn neus in mijn haren. Hij drukt er een kus op.

Ik vind het ineens niet zo erg meer dat het niet zo’n romantisch sprookje is. Het meest romantische verhaal speelt zich af in dit huisje en wij hebben daarin de hoofdrol.

Ik schrik plotseling op van een rinkelend geluid. De deurbel. 

‘Wie kan dat nu zijn?’ Ik sta op, loop naar de hal en open de deur.

Vervolgens kijk ik recht in het knappe gezicht van Cassandra. De ex van Andreas. De vrouw die me geen blik waardig gunde. De vrouw die mij haat.

Ze begroet me met een stralende lach en voordat ik dit hartelijke en vooral onverwachte moment kan verwerken, vliegt ze me om de hals. Haar slanke armen zijn verrassend sterk en gedurende enkele seconden kan ik niet ademhalen. Dan laat ze me los en kijkt me nog steeds stralend aan. 

Ook op mijn gezicht verschijnt een glimlach. Een voorzichtige, dat wel. ‘Cassandra,’ begroet ik haar, enigszins op mijn hoede.

‘Eva, lieve vriendin,’ zegt Cassandra met een zwaar Engels accent. ‘Andreas,’ klinkt er vervolgens zuinigjes uit haar mond.

Zo ken ik haar weer. Cassandra kijkt met een kille blik over mijn schouder naar de plek waar inmiddels Andreas is verschenen.

Hij begroet haar door zijn hand even omhoog te doen en slaat dan zijn arm om mij heen.

Misschien moet ik me inderdaad niet zo druk maken om Cassandra.

‘Wat kom jij hier doen?’  Andreas neemt zijn ex met samengeknepen ogen in zich op.

‘Eva reageerde niet op mijn berichtje en ik wilde toch echt even laten weten dat we morgen met zijn allen gaan zoeken naar de kerstezel Ono. Jullie gaan toch wel mee?’

‘Ono?’ Andreas stem klinkt verbaasd.

‘Ja, Ono. Je weet heus wel wie ik bedoel. De kerststal is niet compleet zonder hem, dus ik heb een grootschalige zoekactie georganiseerd.’

Uit een tas die ze om haar schouder heeft hangen haalt Cassandra een stapeltje flyers met daarop een foto van de ezel en ze geeft het stapeltje aan mij.

‘Jammer dat je niet bij me kan logeren Eva, dat had ik gezellig gevonden,’ zegt ze met een ongetwijfeld niet gemeende glimlach en vervolgens draait ze zich om. ‘Tot morgen allebei! Tien uur beginnen we in Milies op het plein met de plataan.’ Zo snel als ze is verschenen, verdwijnt ze weer. 

Verbouwereerd kijk ik naar de folders in mijn hand. Andreas is naar de cycloop gelopen en draait het beeld recht zodat zijn gezicht naar de deur gericht is. Dan loopt hij de hal weer in. 

Ik draai de reus met het grote oog weer terug en volg Andreas naar binnen. ‘Ik vind het wel prima hoor, om te helpen morgen. Jij?’ Vragend kijk ik Andreas aan.

‘Het heeft toch geen zin. Ze vinden dat dier toch niet.’

‘Hoe weet je dat zo zeker?’

Andreas denkt lang na over zijn antwoord. ‘Het dier is oud, misschien is-ie allang gestorven ergens in het bos.’

‘Misschien ligt-ie wel ergens te sterven en moeten wij hem verzorgen!’ roep ik uit. Waar is Andreas de dierenvriend gebleven?

Andreas gaat met zijn hand door zijn haren en zucht vervolgens. ‘Oké, het is goed. Als jij het leuk vindt, dan gaan we helpen. Dan kan je meteen Milies zien en de kerststal.’

‘Zonder ezel,’ voeg ik eraan toe. Ik denk aan het arme dier, dat misschien wel hulp nodig heeft. Dan veer ik op. ‘Is het kindeke Jezus nog wel in de stal?’ Ik vind het toch wel een vreemd verhaal en wil er meer over weten.

Andreas grijnst. ‘Nee, die komt pas met kerst. De kribbe is nu nog leeg. En gelukkig leggen ze er geen echte baby in, maar een pop. Naast een nepversie van Maria en Jozef staan er ook een paar geitjes in.’ Hij wrijft over zijn gezicht. ‘En veel hooi.’

––––––––

Een uur later zitten Andreas en ik in de auto. We zijn onderweg naar het huisje van Nikolas in Agia Saranta. Hij en oma hebben ons uitgenodigd voor een lunch.

Onderweg stoppen we eerst even in het dorp waar Andreas woont omdat hij iets op moet halen uit zijn studio.

Terwijl ik buiten wacht, loop ik naar de dikke plataan op het plein. De boom heeft zijn bladeren losgelaten, maar is nog steeds net zo imposant als ik me kan herinneren. Bij de grote reus aangekomen sla ik mijn armen om hem heen en leg mijn wang tegen de bast.

‘Ik ben er weer,’ zeg ik zacht.

Er klinkt zacht gekraak van binnenuit de stam en ik sluit mijn ogen.

Dan schrik ik op van onverwachts gebalk. Heb ik het nou goed gehoord? Ik kijk om me heen, zou het Ono zijn? Er is echter niks te zien wat op een dier lijkt. In de verte komt Andreas aangelopen met een klein tasje in zijn hand. 

‘Hoorde jij dat ook?’ vraag ik Andreas als hij naast me staat.

Andreas heeft een nerveuze blik in zijn ogen. ‘Wat bedoel je?’ 

‘Ik hoorde gebalk. Zou het Ono zijn?’

‘Hoe kan dat dier nou hier helemaal terecht gekomen zijn? Dat is uren lopen te voet vanaf Milies. Nee, je hebt het vast verkeerd gehoord. Of...’ Andreas kijkt me geheimzinnig aan. ‘...je bent de ezel van het omgekeerde lot tegengekomen.’

‘Nou, dan moeten we hier dus snel weg.’ Ik voeg de daad bij het woord en loop richting de auto. Ik heb zin om oma weer te zien en bovendien rammelt mijn maag.

––––––––

Andreas parkeert zijn auto naast het gele autootje van Nikolas en we stappen uit. Ik snuif de zilte zeelucht op.

Het is hier minstens tien graden warmer dan in de bergen, maar het is nog steeds fris. De lucht is helderblauw en het strand is verlaten. De zee is donkerder van kleur dan ik me kan herinneren. Maar het zand is nog steeds spierwit.

Traag loop ik in de richting van de baai. Andreas pakt mijn hand. Dit is de plek waar we elkaar leerden kennen en verliefd werden. Waar we voor het eerst de liefde bedreven en... 

‘Stop,’ fluistert Andreas.

Hij weerhoudt me ervan om het strand op te lopen. Hij trekt me naar zich toe en ik kijk verbaasd naar hem op. Waarom mag ik niet verder lopen?

‘Kijk,’ brengt hij nog steeds op een laag volume uit.

Ik volg zijn blik en zie dan waar hij op doelt. Op het strand dansen oma en Nikolas. Nikolas heeft een hand om oma’s taille en met de andere houdt hij haar hand vast. Ze draaien rondjes en hun voeten bewegen synchroon aan elkaar. Het is een soort van Weense wals. Hun ogen laten elkaar niet los en oma straalt. Haar paarse transparante sjaal wappert achter haar aan en haar blote voeten bewegen vliegensvlug door het zand.

Ik werp een blik op mijn eigen voeten die in sokken en schoenen gehuld zijn. Het is hier warmer dan in de bergen waar we vandaan komen, maar op blote voeten zie je mij hier niet rondbanjeren. Hopelijk vat oma geen kou. 

We kijken een tijdje toe totdat Nikolas ons in het vizier krijgt. Enthousiast lopen ze op ons af en we worden begroet met een warme omhelzing. Ze nemen ons mee naar binnen in de koffiebar waar het heerlijk ruikt naar huisgemaakte moussaka.

DEEL 2 CASSANDRA

Vanaf mijn plek boven op de klif kijk ik naar het tafereel beneden me. De vier personen op het strand begroeten elkaar enthousiast.

Ik had lang gekeken naar Nikolas, die met de oma van Eva over het strand de wals danste. Eerst had ik moeten lachen, wie doet er nou zoiets? Het zag er potsierlijk uit, die oude lichamen die harkerig om elkaar heen draaiden. Toen ik mijn telefoon erbij pakte, om het te filmen – dit zotte tafereel zou vast een hit worden op Instagram – viel het me op hoe liefdevol ze naar elkaar keken. Ineens was het geen grappige scène meer, maar een ontroerend romantisch tafereel.

Ik kreeg een brok in mijn keel en ik stopte mijn telefoon weg. Vanaf de grote steen aan de rand van de afgrond bleef ik kijken.

Zou ik ooit op zo’n manier naar iemand kunnen kijken? Zoveel liefde kunnen voelen? Met iemand samen oud worden? Ik denk het niet. Zo ben ik niet. Ja, ik had vriendjes gehad en eentje ervan staat beneden op het strand, innig gearmd met Eva.

Eva is zijn ware, dat kan je zo zien. Ik had het naadloos aangevoeld op de dag dat zij in de koffiebar verscheen. Andreas en ik waren een mooi stel. Letterlijk mooi, een plaatje om te zien.

Op de dag dat Andreas het met me uitmaakte, was ik niet eens verdrietig. Ik baalde er vooral van dat ik nu niet meer iemand had om iets leuks mee te doen. Daarnaast vond ik het jammer dat ik niet meer met hem kon pronken. De foto’s op social media waarop hij naast me stond, scoorden beter dan de selfies waar ik als enige op te bewonderen was. Maar gek genoeg liet ik geen traan om hem. Toen ik Andreas vandaag samen met Eva zag in hun huisje op de berg, had ik me geen moment jaloers gevoeld. 

Mijn plan had gewerkt. Ze gaan me helpen met het zoeken naar Ono, Andreas had me er een bericht over gestuurd. Ik had gedaan alsof Eva mijn beste vriendin was, waar ik natuurlijk weinig van meende. Maar het arme kind had toegehapt.

Tot nu toe verloopt alles volgens plan. Andreas heeft een verborgen agenda en ik ben de enige op het eiland die dat weet. In het belang van heel Pilion zal ik hem ontmaskeren. 

Inmiddels zijn Eva en Andreas samen met Nikolas en zijn geliefde naar binnen vertrokken. De Agia Saranta-baai is verlaten. Ik maak een foto van het strand en plaats hem op Instagram met de juiste hashtags. Ik zie de eerste hartjes al verschijnen. Pilion is een hit aan het worden op social media. 

Niet iedereen op Pilion zal het me in dank afnemen dat er straks hordes toeristen hiernaartoe komen, maar ik kan niet wachten. Hoewel de plek waar ik opgegroeid ben prachtig is, is het er ook benauwend. Er mag wel wat meer gebeuren, er mogen wel wat hippere mensen komen.

Ik denk aan hoe mijn leven de afgelopen maanden veranderd is. Mijn wereldje was tot voor kort zo klein. Ik ben Engels gaan leren en zo ontdekte ik dankzij social media het leven buiten Pilion en leerde ik online gelijkgestemden kennen. Wie weet kan ik ooit een leven opbouwen buiten Pilion. Het liefste word ik een wereldberoemde influencer die de hele wereld over reist en de mooiste avonturen beleeft met knappe mensen. Maar voorlopig heb ik een avontuur hier op Pilion. 

Ik rits mijn smetteloos zwarte jasje van het dure merk dicht en check in het spiegelende scherm van mijn telefoon mijn make-up. Vervolgens schik ik mijn haar en maak ik een selfie van mezelf op de klif en nog een selfie van mezelf met het bos op de klif als achtergrond. De eerste is het mooiste. Ik plaats de foto in mijn stories.

Daarna daal ik de trap af op mijn zwarte sneakers met gouden strikjes en stap op mijn scooter die op het parkeerterrein staat. Ik koers naar mijn appartement in het dorp. Ik heb een rustige middag en korte avond in het verschiet. Morgen moet ik vroeg op en als ik er een beetje toonbaar uit wil zien op dat tijdstip, zal een lange nachtrust me goed doen.  

––––––––

Precies vijf minuten voordat de wekker af gaat, word ik de volgende ochtend wakker. Ik doe mijn slaapmasker af en sta op om de conditie van mijn huid te checken in de spiegel. Het kan ermee door. Ik masseer de kleine rimpeltjes naast mijn ogen in met vochtregulerende crème en breng daarna mijn gebruikelijke dagcrème aan.

Terwijl ik de substantie laat intrekken, bereid ik mijn ontbijt. Avocado, ei en een bakje kwark met noten. Ik eet al jaren hetzelfde en ik kan er nog steeds van genieten. Dankzij een zorgvuldig uitgekozen menu hoef ik me niet kapot te zweten in de sportschool. Niet dat er sportscholen zijn op dit godvergeten eiland, maar toch. Ik zou er prima uitzien in een strakke legging met dito croptop, maar op een of andere manier loop ik liever op zwarte pumps en jurkjes. 

Over kleding gesproken, ik werp een blik op het stapeltje stof dat netjes opgevouwen op een krukje naast mijn kast ligt. De zoektocht naar Ono in de bergen en over de kalderimi’s vraagt om een ongebruikelijke outfit. Ik weiger om me te hullen in praktische en tevens afzichtelijke outdoor kleding, dus ik heb een middenweg gevonden. Mijn witte donzen ski-jack met extravagante faux bontkraag is perfect en ik heb een zwarte skinny jeans van stretchstof uitgekozen. Om warm te blijven, doe ik er een panty onder en hoewel ze van het vorige seizoen zijn, heb ik besloten om mijn zwarte gevoerde laarsjes van mijn favoriete merk te dragen. De gouden gesp erop is elegant en het model is tijdloos.

Ik ben benieuwd hoeveel mensen er aanwezig zullen zijn bij de zoekactie. Ik heb tientallen mensen uitgenodigd en genoeg flyers gedrukt om uit te delen aan alle bewoners van Pilion. 

––––––––

Aangekomen op het plein van Milies zie ik onder de grote plataan een handjevol mensen staan. Het zijn Andreas en Eva, de laatste gehuld in een smakeloze roze met paarse combinatie. Andreas ziet er onberispelijk uit in zijn leren jack, donkere spijkerbroek en trendy wandelschoenen. Blijkbaar hebben ze ook Nikolas en zijn geliefde meegenomen. De oma van Eva draagt net zo’n schreeuwerige kleur paars als haar kleindochter. Ik moet toegeven dat de tint mooi past bij haar grijze haren. Verder zijn er twee medewerkers van het dierenasiel verschenen. Midas en een vrouw van wie ik de naam steeds vergeet. Sorry, moet ze maar niet zo nietszeggend gekleed gaan. Bij het zien van Midas verstar ik even.

Midas ken ik nog van de lagere school. Vroeger speelden we wel eens samen, maar nadat ik hem een keer met mijn springtouw vastgebonden heb aan de plataan in het dorp, was onze vriendschap duurzaam ontwricht. Althans, zo omschreef hij het, toen ik hem de volgende dag op kwam halen om te gaan zwemmen. Hij duwde zijn brilletje zenuwachtig op zijn neus omhoog alsof hij een beetje bang voor me was geworden. Ik heb er een paar weken over nagedacht wat ontwricht precies betekende, en tegen de tijd dat ik dat wist, was ik vergeten waarom ik hem ook alweer vastgebonden had. Hij was mijn enige vriendje en sindsdien ga ik eenzaam door het leven. Op mijn twee maanden verkering met Andreas na dan. 

Sinds kort is er iets van vriendschap tussen mij en Andreas ontstaan, althans het feit dat hij een praatje met me maakt als we elkaar tegenkomen, voelt vriendschappelijk.

Als ik bij het groepje aangekomen ben, zegt Andreas me vriendelijk gedag. Eva, Nikolas en haar oma volgen het voorbeeld. Ze ogen allemaal wat verfrommeld. Ik schat in dat hun etentje gisteren op een tsipouro-proeverij is uitgelopen. Want zodra ik ‘hoi’ terug zeg grijpt Eva naar haar hoofd. Midas en de vrouw zonder naam heffen hun hand op ter begroeting.

Ik ben een beetje teleurgesteld over de karige opkomst, maar doe mijn best dat niet te laten blijken. Dat Midas er is, ondanks onze ontwrichte toestand die nu al ruim twintig jaar duurt, vind ik hartverwarmend. Hij draagt geen bril meer en ziet er een stuk minder angstig uit dan de laatste keer dat we elkaar spraken. Ik hoop niet dat hij wraak wil nemen vanwege het euvel met het springtouw en de plataan. 

Ik schraap mijn keel en kijk op mijn horloge. Het is vijf over acht, meer mensen zullen er waarschijnlijk niet komen. Ach, het zijn er genoeg voor mijn plan, spreek ik mezelf toe. Het belangrijkste is dat Andreas er is, dat maakt onderdeel uit van mijn geheime plan.

‘Goedemorgen allemaal. Supertof dat jullie er zijn om naar Ono de ezel te zoeken,’ begin ik mijn welkomstwoord. ‘Ono is onze trouwe kerststal-bewoner en hij is vermist. Ik maak me zorgen om hem en aangezien jullie verschenen zijn, jullie waarschijnlijk ook.’

Er klinkt instemmend gemompel.

Midas schraapt zijn keel. ‘Wij hebben medische apparatuur en medicijnen meegenomen, mochten we Ono vinden.’ Hij wijst naar een tas die voor hem op de grond staat.

Het valt me op dat Midas brede armen heeft onder zijn flanellen overhemd. Hij draagt geen jas. Heeft hij het niet koud? Midas heeft een volle donkerblonde baard en ook op zijn handen groeit veel haar. Hij heeft waarschijnlijk gewoon minder kleding nodig dan mensen zoals ik. Een soort natuurlijke isolatie.

Onbewust gaan mijn ogen naar zijn billen. De zwarte outdoor-broek die hij draagt, spant er strak omheen. Als Midas mijn blik volgt, wend ik snel mijn ogen af en richt me op zijn gezicht.

Ik glimlach naar hem. ‘Fijn, Midas. Hopelijk treffen we Ono in goede gezondheid aan en is het niet nodig.’

Midas haalt zijn hand door zijn haar. Ik ben benieuwd welke producten hij gebruikt, zo’n volle bos wordt vast niet van nature zo dik.

Andreas steekt zijn hand op. ‘Waar gaat Ono heen als we hem vinden? Hij hoeft toch niet weer de kerststal in?’

Verbolgen kijk ik op. ‘Natuurlijk wel. Daar is het allemaal om te doen. Wat is een kerststal zonder ezel?’

Andreas fluistert iets in het oor van de dame van het dierenasiel. Met een zuinig mondje kijkt ze me aan. Ik krijg de rillingen van haar blik. 

‘Zullen we maar gewoon gaan zoeken? Daarna beslissen we wel over Ono’s lot.’ Het is Midas’ stem.

Ik werp hem een dankbare glimlach toe en als onze ogen elkaar vangen, zie ik ineens weer het angstige jongetje van vroeger voor me. Dan pakt hij de tas die voor hem staat op en zwiept hem over zijn schouder. Mijn ogen gaan automatisch weer naar zijn billen. En zijn brede rug. Zijn grote handen.

Midas loopt in de richting van het bos. De rest van het groepje mensen volgt hem.

‘Wacht. Zullen we even bespreken hoe we verspreiden?’ klinkt mijn stem.

Andreas draait zich om. ‘Goed punt,’ zegt hij. ‘Eva en ik volgen de kalderimi’s in oostelijke richting boven het dorp. Als jullie...’ Hij wijst naar Nikolas en Antoinette ‘...rondom het dorp zoeken, dan kunnen jullie...’ Hij kijkt Midas en zijn collega aan. ‘...langs de rotsen checken.’ 

Mijn mond valt open. ‘En ik dan?!’ Andreas is me gewoon vergeten.

Zijn blik gaat naar mijn smetteloze laarsjes en spottend trekt hij een wenkbrauw op. De rotsen afspeuren is niet zo’n goed idee op dit schoeisel, maar ik kan heus wel wat ezelspaden trotseren.

‘Ik ga het bos in westelijke richting uitkammen,’ breng ik uit. Ik heb geen idee waar het westen is, maar dat maakt niet uit. Ik heb een ander plan. 

Ik wacht tot iedereen verdwenen is en sla dan het pad in waar Eva en Andreas naartoe zijn gelopen. Ik weet zeker dat Andreas meer weet over Ono. Misschien dat hij me naar het dier leidt, dan kan ik hem op heterdaad betrappen. Ik hou mijn telefoon in de aanslag.

Na een kwartier zie ik Eva’s paars-roze jas in de verte tussen het groen. Bij een grote boom blijven zij en Andreas staan. Eva trekt haar laars uit en leunt tegen de stam. Het lijkt erop dat ze een steentje uit haar schoeisel wil schudden. Terwijl ze op één been staat, houdt ze de laars ondersteboven. Dan zie ik haar voorover vallen, recht met haar gezicht richting de grond.

Andreas kan haar maar net opvangen, maar verliest ook zijn evenwicht. Ze belanden samen op de grond en schateren het vervolgens uit. Als ze opgestaan zijn, zoenen ze elkaar hartstochtelijk.

Ik voel een steekje in mijn buik. Dit wil ik ook. Nou ja, ik wil Andreas niet. Maar die warmte die ze uitstralen, die warmte mis ik in mijn leven. 

Ik schrik op uit mijn gemijmer als er vlakbij een stem klinkt. ‘Al iets gezien?’ Ik draai me om en kijk recht in de blauwe ogen van Midas. 

‘Uhm, nee. Geen ezel,’ antwoord ik onnozel. 

Midas ziet waar ik naar stond te kijken. ‘Nog steeds niet over hem heen?’ vraagt hij.

Geschrokken kijk ik hem aan. ‘Nee, dat is het niet. Echt niet.’

Hij kijkt me aan alsof hij me niet gelooft.

Dat maakt me een beetje boos en om hem ervan te overtuigen voeg ik eraan toe: ‘Nee, het is ze gegund, hoor. Maar soms verlang ik er ook wel eens naar dat iemand van me houdt. Al zal dat voor mij wel niet weggelegd zijn...’

Meteen heb ik spijt van wat ik gezegd heb. Wat laat ik me kennen. En waarom!? We zijn al meer dan twintig jaar geen vrienden. Iets met duurzaam ontwricht. Ineens begrijp ik weer waarom het mis ging. Ik had het ver weggestopt want de waarheid is pijnlijk. De waarheid is dat Midas veel te intelligent voor mij was. 

Midas loopt voor me uit en gebaart me om hem te volgen. ‘Vast wel. Je bent de mooiste vrouw die ik ooit gezien heb.’ 

Dat is waar, bedenk ik. Op Pilion is er weinig soeps te vinden op vrouwengebied. Maar ik slik mijn woorden in, want ik weet inmiddels dat dit soort uitspraken niet gewaardeerd worden. In plaats daarvan zeg ik: ‘Dank je.’

Midas draait zich om. ‘Niet zo treurig. Echt, er zijn genoeg mannen die jou fantastisch vinden. Maar nu gaan we Ono zoeken.’

O ja, Ono. Ik was het dier bijna vergeten. De ontmoeting met Midas brengt me een beetje van mijn stuk.

‘Maar als we Ono willen vinden, moeten we in de buurt van Andreas blijven,’ breng ik uit. 

Midas draait zich op zijn hakken om. ‘Leg uit.’ Vragend neemt hij me in zich op.

Ik besluit om hem deelgenoot te maken van wat ik denk. Vroeger hebben we zoveel raadselen samen opgelost, wellicht is mijn missie succesvoller als ik Midas erbij betrek.

Ik kijk hem samenzweerderig aan. ‘Ik weet zeker dat hij iets met Ono’s verdwijning te maken heeft.’

Midas gaat met zijn ogen in de richting van waar Andreas ongeveer is.

‘Hij kwam laatst meerdere malen per dag bij Ono kijken in de kerststal. En toen ineens was Ono weg,’ vertel ik.

Midas fronst en wrijft over zijn baard. ‘Oké, maar waarom vraag je het hem dan niet gewoon?’

‘Dat heb ik gedaan, maar toen werd hij verschrikkelijk boos. Juist dat vond ik verdacht. Want Andreas is niet zo snel boos. Daarnaast: worden mensen niet juist boos als ze zich aangevallen voelen? Ik ken Andreas, ik ben er zeker van.’

‘Oké,’ antwoordt Midas. ‘Klinkt plausibel.’

Weer zo’n moeilijk woord. Ik denk aan onze jeugd, toen ik bijna dagelijks in het woordenboek bladerde op zoek naar de betekenis van zijn indrukwekkende woordkeuze.

Midas leunt tegen een boomstam en slaat zijn armen over elkaar. ‘Maar wat is je plan dan?’ Hij neemt me onderzoekend in zich op.

Ik leg Midas uit dat ik Andreas wil volgen omdat ik denk dat hij naar de plek gaat waar hij Ono verborgen houdt. Als hij de logica ervan in ziet, gaan we samen op zoek in het zogenaamde oostelijke deel van het bos.

Midas weet onmiddellijk de weg. We lopen een tijdje over de ezelspaden. Af en toe verschuilen we ons tussen het struikgewas op het moment dat we denken dat we Andreas en Eva zien lopen.  

Als we opnieuw wegduiken achter een boomstam, moet ik denken aan onze avonturen van vroeger.

‘Het voelt weer een beetje als vroeger,’ zeg ik en ik raak Midas’ arm even aan.

We staan midden op een grote platte steen op een kalderimipad. Boven me hoor ik de wind door de boomtakken ruisen. Ineens gebeurt er iets vreemds met me. Op een of andere manier wil ik Midas’ arm niet meer loslaten en stijgt mijn lichaamstemperatuur.

Glimlachend vangt Midas mijn blik. Zijn uitstraling is warm en nu pas valt het me op hoe diepblauw zijn ogen zijn. Zijn lichtbruine wimpers zijn zo lang dat ze de huid rondom zijn ogen raken. Ze groeien alle kanten op, heel anders dan mijn wimpers.

Hij zou wel een wimperkam kunnen gebruiken. Nee, eigenlijk staat het hem wel sexy, bedenk ik. Ik schrik van mijn onverwachte gedachten en laat abrupt Midas’ arm los. Sexy? Midas? Wat denk ik wel niet. Snel volg ik het ezelspad weer en ik schik de kraag van mijn jas.

‘Het spijt me,’ breng ik na een paar minuten uit. 

‘Wat?’ klinkt Midas’ verbaasde stem achter me.

‘Dat ik je vastgebonden heb aan de plataan toen.’ 

Midas buldert het uit van de lach. ‘Dat is zo lang geleden, echt. Je maakt je daarover toch niet meer druk?’ 

Ik lach ongemakkelijk mee. Ik zeg maar niet dat ik zijn vriendschap al die jaren gemist heb en sinds onze ruzie nooit meer echte vriendschappen heb kunnen sluiten.

‘Niet echt,’ breng ik in plaats daarvan uit. Ik klink stoerder dan ik me voel. ‘Ik weet niet eens waarom ik het gedaan heb.’ 

Midas’ ogen staan nog steeds vrolijk. ‘Ik was op je nieuwe lippenstift gaan zitten.’

Ik knik, er begint me iets te dagen.

‘Het ding was helemaal gesmolten,’ voegt Midas eraan toe. 

Dat klinkt logisch. Lippenstiften zijn heilig, en kunnen jaren meegaan als je er voorzichtig mee omgaat. Maar iemand erom vastbinden is bij nader inzien inderdaad wat overdreven.

Ik richt me weer tot Midas. ‘Sorry. Ik vond het heel erg dat onze relatie duurzaam ontwricht was daarna.’ Onzeker kijk ik naar hem op. 

Hij slaat een arm om me heen. Ik voel me helemaal warm worden. Er branden tranen achter mijn ogen, maar ik slik ze snel weg. Naast me klinkt de diepe lach van Midas. Hij trekt me naar zich toe in een stevige omhelzing. Ik weet niet wat ik meemaak. Een dierlijke geur die afkomstig is van zijn flanellen shirt, die hij vermoedelijk draagt tijdens het werk in het asiel, bereikt mijn neus. Verder ruik ik een vleugje verse zeep. Het is een heerlijk mannelijk aroma. Aarzelend breng ik mijn armen omhoog en raak ik zijn brede rug aan. We geven elkaar een dikke knuffel die wat mij betreft de hele dag mag duren.

‘Wat mij betreft zijn we weer vrienden,’ klinkt Midas’ stem vlak bij mijn oor.

Ik voel zijn warme adem in mijn hals. Ineens rolt er een traan over mijn wang naar beneden die verdwijnt in het flanellen overhemd van Midas.

‘Kijk,’ fluistert hij ineens. Hij laat me los en loopt een stukje van me weg. Hij wijst naar beneden. ‘Daar zijn ze,’ brengt hij bijna onhoorbaar uit. Enthousiast wandelt hij de kalderimi af.

Ik veeg snel mijn tranen weg en hoop maar dat mijn mascara niet uitgelopen is. 

We schaduwen de rest van de ochtend Andreas en Eva, maar zien niets bijzonders. Ze kunnen niet van elkaar afblijven en zoenen elkaar meer dan dat ze lopen. Als ze elkaar bijna nemen tegen een boom, besluiten we onze missie af te breken.

Sinds het lichamelijke contact tussen mij en Midas ben ik stil. De woorden zijn me ontnomen door die fijne knuffel en zijn heerlijke geur. Dat aroma dat ik zo ongelooflijk sexy vind. Er kriebelt iets in mijn buik vanaf het moment dat we samen door het bos liepen.

Langzaam dringt tot me door wat het fladderende gevoel in mijn onderbuik betekent. Ik schrik ervan. Oh mijn god. Nee, spreek ik mezelf toe. Dit is de laatste man die ik sexy wil vinden, waar ik gevoelens voor moet krijgen. Hij is het nerderige vriendje van de lagere school en hij woont potverdorie ook nog eens op dit godvergeten suffe schiereiland.

Ik wil juist zo snel mogelijk weg van Pilion en me hier aan niemand binden. Mijn missie om Pilion te verlaten wordt steeds urgenter. Om mijn roeping te bereiken moet het plan met Ono de ezel lukken. Ja, ik moet vaart maken. Voor deze kerst nog moet ik wereldwijd trending zijn. Ik kijk wanhopig om me heen en vraag me af of er ergens een berg sneeuw is waarin ik me kan afkoelen.

––––––––

’s Avonds in bed staar ik naar de binnenkant van mijn slaapmasker. Hoelang lig ik hier nu al? Ik wil minstens acht uur slapen omdat ik morgen een fotoshoot gepland heb bij het treintje van Milies, maar het loopt al tegen twaalven en elke keer als ik mijn ogen sluit zie ik de diepblauwe ogen van Midas voor me. De kleine lachrimpeltjes en zijn lange, warrige wimpers. Het lijkt bijna wel alsof ik zijn geur meegenomen heb, want zelfs dat sexy luchtje zweeft om me heen. Gefrustreerd trek ik het oogmasker van mijn hoofd af en sta op. 

In de keuken schenk ik mezelf een glas spinaziesap in. Met mijn neus dichtgeknepen drink ik het op.

Eigenlijk zou ik gewoon een wijnfles open moeten trekken, kortgeleden deed ik dat wel eens. Eén glas was voldoende om heerlijk rozig te worden en gemakkelijk in slaap te vallen. Maar sinds ik weet hoeveel calorieën er in wijn zitten, ben ik geheelonthouder.  Eens per jaar, op nieuwjaarsdag, houd ik een glas champagne vast waar ik voor de vorm – en de foto’s natuurlijk – van nip.

Ik kijk naar het glas met de groene substantie en mijn maag draait om. Dit drankje heeft een tegenovergesteld effect. In plaats van rozig, ben ik nu klaarwakker en bovendien een beetje misselijk. Ik zet het glas in de koelkast.

Nu ik toch wakker ben, kan ik me misschien beter nuttig maken. Ik moet een nieuw plan bedenken om Ono de ezel te vinden. 

Nog steeds ben ik ervan overtuigd dat Andreas meer weet over de verblijfplaats van Ono. Ik loop naar het raam van mijn appartement en gluur door een kier van het gordijn naar de plek waar de studio van Andreas zich bevindt. Wat vreemd, er brandt licht. Andreas overnacht toch met Eva in het huisje in het bos? En waarom eigenlijk? Wat is er mis met zijn studio? Het hutje is ongetwijfeld romantisch, maar dat is dit dorpsplein ook.

Ineens valt mijn oog op iets in de verte bij de grote plataan. Iets, of is het iemand? Met een roze en paarse jas aan. Als mijn ogen aan het donker gewend zijn geraakt, zie ik dat het Eva is die met haar armen om de boomstam heen geklemd staat.

Vervolgens zie ik aan de andere kant van het plein een andere gestalte voortbewegen, het is Andreas. Hij komt uit de richting van zijn appartement gelopen, waar het licht inmiddels gedoofd is. Hij kijkt achterom en plotseling gaat zijn blik mijn kant op. Vliegensvlug verstop ik me achter het gordijn. Zou hij mij gezien hebben? Waarom keek hij mijn kant op? Ik kan het nog niet helemaal plaatsen, maar mijn gevoel zegt dat dit nachtelijke bezoek van Andreas aan zijn appartement iets met Ono te maken heeft. 

Ik loop naar de eettafel waar ik een paar minuten voor me uit staar. Mijn gedachten proberen de puzzelstukjes genaamd Andreas, Ono en appartement in elkaar te schuiven, maar het lukt me niet. Ik wrijf over mijn gezicht en kreun. Op dit soort momenten zou ik graag slim zijn.

Ik veer op, want er schiet me iets te binnen. Midas. Midas is slim. Nu we weer vriendschappelijk met elkaar omgaan zou hij me misschien kunnen helpen. Vandaag had hij hetzelfde gedaan. Mijn theorie bleek niet te kloppen, maar soms is het ook goed om een optie weg te strepen. Dan kom je soms ook tot een oplossing. Ono bevindt zich niet op een geheime plek in het bos rondom Milies. Maar dat Andreas meer weet over Ono, dat is zeker.

Ik pak mijn telefoon en open de berichtenapp. Mijn vinger blijft zweven boven het scherm. Ik wil Midas een berichtje sturen, maar ik realiseer me dat ik zijn nummer niet heb. Heeft hij überhaupt wel een smartphone?

Ik druk op het icoontje van Instagram en tik de naam en achternaam van Midas in de zoekbalk. Nee, hij zit niet op Instagram in ieder geval. Doelloos scrol ik door de foto’s en filmpjes en like er een aantal. Dan beantwoord ik mijn chatberichten en leg de telefoon weer weg.

De volgende ochtend word ik na een onrustige nacht wakker. Een sliert speeksel druipt uit mijn mondhoek over mijn wang en ik voel dat mijn kussen nat is van het kwijl. Jakkes. Dit zijn de momenten waarop ik blij ben dat ik mijn bed met niemand deel.

Ik kijk op de klok van mijn telefoonscherm en zie dat ik een gat in de dag heb geslapen. Het golden hour om foto’s te maken in Milies is allang voorbij.

Als ik even later voor de spiegel in de badkamer sta, schrik ik van de verwilderde vrouw die me met grote ogen aankijkt. Mijn huid is bleek en mijn haren staan alle kanten op. Vandaag geen selfies, besluit ik. Ik herinner me mijn nachtelijke plan om contact te zoeken met Midas en besluit om naar hem op zoek te gaan. Midas is degene die mij het beste kan helpen.

Aarzelend sta ik bij de ingang van het dierenasiel. Ik check mezelf met de camerafunctie van mijn smartphone en smeer nog wat gekleurde gloss op mijn lippen.

Onverwachts opent het ijzeren toegangshek met een piepend geluid. ‘Wat doe jij hier?’ klinkt de stem van de vrouw die gisteren ook geholpen had met het zoeken van Ono.

Het is de collega van Midas, de vrouw zonder naam. Als ik zie dat ze argwanend naar de lippenbalsem kijkt die ik in mijn hand vastheb, stop ik het ding snel weg. Dit zal wel niet dierproefvrij zijn, realiseer ik me.

‘Hoi, eh...’ Waarom kan ik haar naam nooit onthouden? Dan realiseer ik me dat ze mij ook niet normaal begroet heeft. ‘Ik zoek Midas,’ zeg ik daarom maar.

‘Hij is er niet.’ Ze slaat haar armen over elkaar heen.

‘Oh.’ Ik kijk naar het gebouw achter haar, het asiel. Alsof ik haar niet geloof, kijk ik nieuwsgierig op als er iemand met een kruiwagen met mest langsloopt. Het is Midas niet.

‘Kan ik iets aan hem doorgeven?’ zucht Midas’ collega.

Ik denk na over wat ik kwijt wil aan haar. Het antwoord is niets. ‘Nee, dat doe ik liever zelf,’ zeg ik daarom. Ik heb direct spijt van mijn onvriendelijke toon. Ik wil eigenlijk niet onaardig doen tegen een collega van Midas.

Ongeduldig tapt ze met haar voet op de grond.

‘Wanneer is hij er weer?’ vraag ik haar.

‘Morgen. Hij is een dagje vrij.’ Resoluut sluit ze het hek en draait zich om. Zonder gedag te zeggen verdwijnt ze in het gebouw achter het hek. 

Verbouwereerd blijf ik staan. Ik had naar zijn nummer moeten vragen, bedenk ik te laat. Ik haal mijn schouders op. Waarschijnlijk zou de vrouw zonder naam het niet eens aan me gegeven hebben.

Ik loop naar mijn scooter en voordat ik het ding start, pak ik mijn lipgloss uit mijn zak. Tot mijn verbazing zie ik dat er een dierproefvrij icoontje op staat. Ik smeer het spul extra dik op en met getuite lippen rijd ik trots langs het hek van het asiel weg. Vervolgens sla ik de weg in richting het dorp, naar het ouderlijk huis van Midas. Misschien woont hij er nog.

Een beetje zenuwachtig druk ik een half uur later op de deurbel. Er klinkt gestommel en na enkele ogenblikken kijk in de diepblauwe ogen van Midas. De ogen die ik de hele nacht voor me heb gezien. 

Zonder dat ik er controle over heb, verschijnt er een stralende glimlach op mijn gezicht.

‘Hoi,’ breng ik uit. ‘Kom je buiten spelen?’ voeg ik er grappend aan toe.

Midas’ verbaasde blik verandert in een brede grijns. ‘Even aan mijn moeder vragen, hoor,’ antwoordt hij met een knipoog. 

De vlinders in mijn buik maken een salto. Hoe kan het lelijke jongetje ineens zo’n hunk geworden zijn? Of ben ik betoverd door de magie van het eiland en is hij nog steeds zo afzichtelijk als vroeger en heb ik het gewoon niet door? Dan realiseer ik me dat ik al bijna een minuut naar Midas aan het staren ben zonder dat ik iets zinnigs heb gezegd. Ik herpak mezelf.

‘Ik heb je hulp nodig. Ik ben Ono op het spoor, maar...’ Ik maak cirkelbewegingen met mijn vingers bij mijn hoofd. ‘...mijn gedachten lopen in cirkeltjes rond. Of zoiets.’ Hè bah, waarom kom ik nou niet op de juiste woorden?

Midas kijkt me geduldig aan.

‘Ik heb gewoon je hulp nodig,’ herhaal ik met een zucht.

‘Dat zei je al. Ik begrijp je.’ Hij gaat met zijn hand door zijn haren en kijkt over zijn schouder naar binnen. ‘Wil je een glaasje limonade?’ vraagt hij dan.

Ik schiet in de lach. ‘Water is ook goed, hoor.’

Midas wenkt me en ik volg hem. De vertrouwde geur van vroeger vult mijn neusgaten. Midas’ huis voelde als mijn tweede huis. Binnengekomen zie ik een oude vrouw in de luie stoel zitten. Als ze haar hoofd omdraait herken ik haar meteen, het is Midas’ moeder.

Ze springt op uit haar stoel en spreidt haar armen. ‘Cassandra, kind! Wat heb ik jou lang niet gezien.’ Ze drukt me stevig tegen zich aan en duwt me dan een klein stukje van haar af. ‘Nog even mooi gebleven.’ Ze knijpt in mijn wang en vraagt dan: ‘Limonade?’

Zonder op een antwoord te wachten, verdwijnt ze naar de keuken.

Midas haalt zijn schouders op.

Ineens realiseer ik me dat het eigenlijk best bijzonder is dat ik Midas aantref in de woning van zijn moeder op zijn vrije dag. Of, nee... het zal toch niet? Heeft hij zijn ouderlijk huis nooit verlaten?

Alsof Midas mijn gedachten kan lezen, begint hij te praten. ‘Ik woon hier niet, hoor. Nou ja...’ Hij slaat zijn ogen neer en gaat met zijn hand door zijn haren.

Blijkbaar is dat gebaar zijn nieuwe trekje. Vroeger drukte hij zijn bril op zijn neus als hij onzeker was of naar woorden zocht. Nu is er een andere gewoonte voor in de plaats gekomen. Een sexy gewoonte. Hij is werkelijk onweerstaanbaar als hij zijn hand op die manier door zijn krullen haalt. De spieren in zijn arm bollen op en elke keer als hij het doet, wil ik ook met mijn handen door zijn haren woelen.

‘...het is tijdelijk.’ Blijkbaar heeft Midas een tijdje gesproken, ik kijk hem vragend aan. ‘Ik heb mijn huisje te huur gezet omdat ik Pilion verlaat. Tot mijn vertrek woon ik weer hier. Beetje geld sparen enzo.’

Ik laat de woorden tot me doordringen. Gaat Midas weg van Pilion? Ik zou het fijn voor hem moeten vinden, maar op een of andere manier krijg ik er juist een rotgevoel door.

De moeder van Midas komt binnen met twee glazen citroenlimonade. ‘Ik vind het maar een stom plan, hoor. Maar ik snap het ook wel. In Rome zijn de carrièrekansen veel groter.’

Ik laat de hoeveelheid informatie tot me doordringen. Midas wil in Rome gaan wonen. Wat zou hij daar gaan doen?

‘De kattenopvang daar biedt me een opleiding aan, het is een geweldige kans.’ Midas beantwoordt de vraag uit mijn gedachten. Vervolgens pakt hij een glas limonade aan van zijn moeder en drinkt het in één teug leeg. 

‘Maar daarna komt hij gewoon gezellig terug, hoor. Dan kan hij hier in het asiel manager worden of het in de toekomst zelfs overnemen.’ De moeder van Midas is weer in haar stoel gaan zitten en zet de televisie aan.

Ik staar naar het glas limonade dat ze in mijn hand heeft gedrukt. De nieuwe informatie doet mijn hoofd duizelen, net zoals vroeger als de leerkracht een nieuw aan te leren grammaticaregel uitlegde. 

Midas legt zijn hand op mijn schouder. ‘Kom, zullen we de limonade op het terras opdrinken?’ 

Ik knik en volg hem naar buiten.

Buiten op het terras grenzend aan Midas’ ouderlijk huis is het aangenaam warm. Ik weet niet beter dan dat het in de winter op Pilion in de bergen ijskoud kan zijn, terwijl het aan de kust soms aanvoelt alsof het lente is. Dankzij mijn digitale vrienden weet ik dat het heel bijzonder is.

In stilte drink ik mijn glas frisdrank op en neem het uitzicht in me op. Vanaf het terras is de blauwe zee te zien. Om ons heen staan fruitbomen die heerlijk zoet ruiken, ondanks het feit dat het winter is. De houten balken rondom het terras zijn lichtblauw geschilderd en om de pergola heen kronkelt een wijnrank. De bomen en struiken zijn twee keer zo groot geworden in vergelijking met de laatste keer dat ik hier was.

Ik zou in dit decor in de lente, als alles in bloei staat, prachtige selfies kunnen maken. Maar iets zegt me dat Midas en zijn moeder dat niet helemaal zouden begrijpen. Bovendien zou het vervelend voor ze zijn als er straks hordes toeristen aan zullen bellen in de hoop dezelfde kiekjes te kunnen maken. 

Ik zet het glas op het gietijzeren witte tafeltje en schraap mijn keel. ‘Rome dus? Wanneer precies?’ 

‘Over een maand.’ Midas’ ogen haken zich in de mijne. 

Ik voel een brok in mijn keel. Nu zijn we weer vrienden, maar dan gaat hij weg. Kon ik maar mee. Maar dat is niet wat ik zeg. ‘Wauw, wat gaaf voor je. Hoelang blijf je daar?’ 

‘Ja, ik heb er heel veel zin in. Alleen denk ik wel dat ik Pilion ga missen.’ Midas maakt een armgebaar in de richting van het prachtige uitzicht. ‘Maar na twee jaar heb ik mijn opleiding afgerond en kom ik terug. Dan kan ik een hogere functie bekleden in het asiel. Nu ben ik slechts het hulpje van de eigenaresse.’ 

Ik laat de woorden tot me doordringen. Twee jaar. Dat zijn acht officiële fashion-seizoenen. Dat is echt lang. Ik zucht diep en slik alle woorden in die in me opkomen. Dat ik hem ga missen. Dat ik juist zo blij was dat we weer vrienden zijn geworden. Dat ik sinds gisterenmiddag aan niets anders kan denken dan aan hem en zijn sexy gebaren, zijn aantrekkelijke lichaam en... Ik schud mijn hoofd. Nee, wat haal ik me allemaal in mijn hoofd? Midas is een vriend, meer niet.

Ik ben van plan om internationaal door te breken en ik wil Pilion verlaten om influencer te worden. In dat plaatje past verliefd worden op Midas niet. Dus misschien is het wel goed dat hij vertrekt. De gedachten aan mijn carrièrewens, herinneren me aan de reden van mijn bezoek, Ono. Ik heb Ono nodig om viral te gaan op Instagram.

‘Wil je me nog wel helpen met het vinden van Ono?’ breng ik met een zacht stemmetje uit. 

‘Natuurlijk.’ Midas staat op van zijn stoel en gaat nonchalant op de omheining van het terras zitten. Hij draagt een wit T-shirt met V-hals en een grijze, vale spijkerbroek. Met de zee op de achtergrond is hij echt een plaatje. Midas heeft niet, net zoals ik, een perfect uitgekiende outfit nodig om er onweerstaanbaar uit te zien.

‘Wat heb je tot nu toe ontdekt?’ vraagt hij.

Geïnteresseerd luistert hij naar mijn betoog over wat ik gisterenavond laat gezien heb op het dorpsplein. Als ik klaar ben met mijn verhaal en al mijn gedachtenspinsels met hem gedeeld heb, staat hij op en kijkt hij peinzend naar de horizon.

Ik ga naast Midas staan en snuif de frisse zeelucht op. Terwijl ik dat doe, ruik ik ook weer het lekkere mannelijke luchtje dat Midas zo typeert. Ik voel zijn blik op mijn gezicht rusten en durf ineens niet meer opzij te kijken.

De spanning tussen ons is plotseling geladen. Beeld ik het me nou in, of is hij dichter bij me komen staan? Ik voel dat de haartjes op de rug van zijn hand mijn hand raken. Een tinteling die begint in mijn vingers verspreidt zich razendsnel door mijn hele lichaam.

Ineens voel ik zijn vingers die mijn hand omsluiten en ik draai me langzaam naar hem toe. Zijn diepblauwe ogen priemen zich vast in de mijne. Mijn verstand wil niet dat dit gebeurt, maar ik verdring het feit dat over een maand onze wegen zullen scheiden en ik carrièreplannen heb die niet met de plannen van Midas samengaan. Maar mijn lichaam schreeuwt om zijn aanrakingen en nog veel meer. Zijn hand glijdt langs mijn arm omhoog en zijn lippen bewegen iets van elkaar. Ik til mijn gezicht naar hem op.

Plotseling klinken er voetstappen vanuit de woning, gevolgd door een stem. ‘Lieverds, ik heb bakjes chips!’ klinkt het zangerig en enthousiast.

Midas doet geschrokken een stap naar achteren waardoor mijn lippen die op zoek waren naar Midas’ mond als een vis in het luchtledige happen.

‘Oh.’ Verbaasd kijkt Midas’ moeder ons aan. In haar ogen verschijnt een twinkeling. Snel zet ze de schaaltjes met chips neer en verdwijnt dan weer. 

Ik staar ernaar en kijk daarna verlegen lachend op naar Midas.

Het voelt even alsof de tijd heeft stilgestaan. De bakjes die op tafel staan zijn nog precies dezelfde als toen ik als kind hier op visite kwam. Maar verder is er ontzettend veel veranderd. Midas is veranderd van een klein jongetje met een brilletje in een knappe man met een heerlijk groot lichaam. Bovendien verlaat Midas over een maand Pilion en ik pas niet in dat leven. Hij niet in dat van mij.

Ik ga met mijn hand naar mijn lippen. Wat is er zojuist bijna gebeurd? Dat we elkaar kussen, is absoluut niet de bedoeling! 

Om mezelf te herpakken ga ik snel op een van de stoelen op het terras zitten, pak een van de bakjes van tafel, graai erin en prop een hand chips in mijn mond. Ik heb al jaren niet zoveel calorieën tegelijk in mijn mond gehad, maar op een of andere manier wil ik mijn mond toch nog bevredigen.

Ik zie dat Midas zijn hand weer door zijn haar haalt en een beetje verbouwereerd naar mijn vreetpartij staart. Vervolgens gaat hij ook zitten en eet net als ik zijn bakje chips leeg. Iets keuriger, dat wel. Het voelt opnieuw alsof we twintig jaar terug zijn gegaan in de tijd en dat is een stuk veiliger. Midas die mijn kameraadje is in plaats van Midas de sexy verschijning.

‘Er zijn twee opties,’ zegt Midas terwijl hij zijn nagenoeg nog volle bakje chips op tafel zet. 

Ik veeg met mijn vinger de laatste chips kruimels op en stop ze in mijn mond. Ik was vergeten hoe lekker deze snack kon zijn.

Vragend kijk ik op naar Midas. ‘Twee opties?’

‘Ja, waar Ono kan zijn.’

Oh ja, natuurlijk, de verdwenen ezel. Daarom ben ik hier. Ik herpak mezelf. Ik had bijna staan zoenen met Midas, hoe kon ik nou mijn missie vergeten?

Midas wijst naar zijn mondhoek. ‘Je...’ Hij reikt met zijn vinger naar mijn lippen en ik deins achteruit. Veel te bang dat de spanning tussen ons opnieuw oplaait. Geschrokken doet hij hetzelfde.

‘Sorry. Je hebt wat kruimels op je wang en in je mondhoek zitten.’ Midas kijkt ongemakkelijk naar zijn voeten.

Ik veeg over mijn gezicht en voel inderdaad de viezigheid zitten. ‘Dank je,’ zeg ik terwijl ik mezelf schoonveeg. ‘Vertel, waar zou de kerstezel kunnen zijn volgens jou?’ breng ik zakelijk uit.

Ik zie Midas slikken, hij schrikt waarschijnlijk van mijn afstandelijke toon en houding.

Het bijzondere moment tussen ons is ver weg, de magie is volledig verdwenen. Ik realiseer me dat het niet komt omdat ik als een hongerig kind net een bakje chips naar binnen heb gewerkt. Het komt omdat ik hem heb afgewezen. Ik voel een steekje in mijn buik, maar negeer het. 

‘Goed.’ Midas zucht diep. ‘Of Ono wordt door Andreas verstopt in een ander bos, of...’

Ik laat zijn woorden tot me doordringen. Er zijn heel veel bossen op Pilion, dat zouden heel veel zoekacties worden. Dat redden we nooit voor kerst en dan zou Ono niet op tijd in de kerststal staan.

‘Of hij heeft Ono ondergebracht in zijn huis of in een ander gebouw.’ 

Ik denk na over de opties. ‘In zijn huis zou wel raar zijn, dan heeft hij Ono twee trappen op moeten dragen,’ breng ik uit. 

Ik zie dat Midas zijn lachen inhoudt. ‘Ezels kunnen heel goed traplopen, dat weet je toch wel?’

Ik sla mijn hand voor mijn gezicht. Natuurlijk, de ezels op Pilion leven in een berggebied. Het zijn net geitjes wat dat betreft. Wat dom van me.

‘Maar een ezel opsluiten in een stal of ander gebouw op de begane grond zou inderdaad logischer zijn, dat ben ik met je eens.’

Ik schenk Midas een dankbare glimlach en ik voel me al iets minder dom. Ik ben bovendien blij dat we weer op een ontspannen manier met elkaar praten.

‘Hoe dan ook heeft Andreas iets te verbergen in zijn appartement. Dat kan ook hooi of stro zijn,’ zegt Midas.

‘Of voer,’ vul ik aan.

‘Precies. Weet je of Andreas nog meer plekken tot zijn beschikking heeft waar hij Ono gestald kan hebben?’

‘Hij werkt in de bar van Nikolas, maar Nikolas houdt niet zo van dieren. Andreas wel.’

Midas knikt. ‘Ja, hij is een enorme dierenliefhebber. Hij heeft al diverse gestrande dieren naar het asiel gebracht.’ Peinzend kijkt hij voor zich uit. ‘Stel dat hij Ono inderdaad ontvoerd heeft, dan nog geloof ik niet dat hij kwaad in de zin heeft met het dier. Gisteren was hij bijvoorbeeld bezorgd dat Ono weer naar de stal zou moeten.’

‘Ja, maar daar hoort hij!’ breng ik verbolgen uit. 

Midas gezicht verstrakt. ‘Nou, ik ben het wel met hem eens dat het misschien een beetje zielig is, de hele dag in een stal terwijl toeristen met je op de foto willen.’

Ik wil ertegenin gaan, maar bedenk me dan. Ik had helemaal niet stilgestaan bij het welzijn van Ono. Ik was alleen maar bezig met mijn eigen plan om een foto te maken met het schattige pluizige ezeltje in het mooie decor van Pilion. Het was een briljant, maar blijkbaar ook egoïstisch plan. Toch baal ik. Met Ono kan ik trending worden op social media en dat is nou net mijn ultieme droom. Ga ik die opgeven voor een dier?

Ik laat mijn gedachten verder afdwalen. Gek genoeg denk ik ineens aan mijn lipgloss van vandaag. Ik was zo trots dat die dierproefvrij was, maar ongetwijfeld is dat niet het geval met mijn andere make-up. Ik realiseer me dat ik te veel aan mezelf denk en dat besef brengt me in verwarring. Ik moet misschien iets anders verzinnen voor mijn influencer-plan, maar ik heb nog geen idee wat. Hoe dan ook, Ono moet wel gevonden worden. Ik heb geen goed gevoel bij zijn verdwijning.

Zoals zo vaak op dit soort momenten, als mijn gedachten alle kanten op schieten en ik heel hard mijn best moet doen om ze allemaal te ordenen, trekt er mist op in mijn hoofd. Alsof mijn hersenen verdwenen zijn en stoppen met werken. 

Glazig kijk ik naar Midas, die weer het woord neemt. ‘Ik stel voor dat we vanavond laat bij het appartement van Andreas een kijkje gaan nemen.’ 

DEEL 3 EVA

Ik sleep mijn ski’s over het pad in de richting van het huisje. Andreas heeft me zojuist skiles gegeven en mijn benen zijn verzuurd. Ik heb spierpijn op plekken waarvan ik niet wist dat er spieren zaten.

Bij de voordeur aangekomen, kijkt de cycloop me met zijn enige oog doordringend aan. Ik vind het maar een eng wezen en het feit dat hij zich steeds omdraait maakt hem nog griezeliger. Gisterenavond had ik hem toch dusdanig omgedraaid dat hij naar het bos zou staren in plaats van naar de voordeur? Ik loop erheen en roteer het beeld weer.

‘Aha, ben jij degene die dat steeds doet?’ Andreas komt aanlopen. Schuin op zijn hoofd staat zijn skibril en hij heeft zijn latten onder zijn arm geklemd. Hij zet de latten tegen de gevel van het huisje en draait de cycloop weer om.

‘Ik vind dat oog zo griezelig,’ zeg ik.

‘Hij is onze bewaker, hij moet zo blijven staan, hoor.’ Andreas wijst op het oog en kijkt me veelbetekenend aan.

Dan valt mijn blik op het zwarte puntje midden in het oog van de cycloop. Er zit een camera in gemonteerd. ‘Het is een camera?’

‘Ja! Inventief, hè? Moderne techniek hoeft niet lelijk te zijn. Op deze manier is de camera volledig geïntegreerd in de authentieke omgeving. Veel meer mensen op Pilion hebben zo’n camera-cycloop. Aangezien dit vakantiehuisje soms weken leegstaat, vindt de eigenaar het ook wel fijn om af en toe een kijkje te nemen zonder de slingerweg in de bergen helemaal te hoeven bedwingen.’ Andreas laat het minuscule elektriciteitsdraadje zien dat onderaan het beeld vastzit en in een gaatje in de gevel van het huis verdwijnt.

Dat ik dat niet gezien heb.

‘Sorry,’ breng ik uit. ‘Maar ik vond dat oog iets onheilspellends hebben.’

‘Misschien voelde je aan dat hij je aan het begluren was.’ Andreas geeft een klopje op de kop van de cycloop. ‘Oude viezerik,’ spreekt hij het beeld toe.

Ineens schiet me iets te binnen. Gisteren hebben we uitgebreid staan zoenen hier bij de voordeur. ‘Ik hoop niet dat onze kus-sessie van gisterenavond vastgelegd is en ergens bewaard wordt?’

Andreas lacht. ‘Ik denk dat de beelden automatisch na vierentwintig uur gewist worden, dus maak je geen zorgen.’

Ik trek een gek gezicht naar de cycloop en steek mijn tong uit. Vervolgens besluit ik om naar binnen te gaan. Ik loop soepel de hal in, maar mijn ski’s blijven hangen achter de deurpost waardoor ik met een schok tot stilstand kom en terugveer. Ik bots met mijn lichaam tegen Andreas op en slaak een gil. 

Als ik weer rechtop sta en mijn ski’s tegen de gevel heb neergezet, buldert Andreas het uit.

‘Die beelden wil ik natuurlijk wel hebben.’ Hij keert zich tot de cycloop. ‘Sla deze bestanden even op, vriend, wil je?’ 

Ik rol met mijn ogen, maar vind het helemaal best. Er is weinig wat me deze dagen uit mijn humeur kan halen. Samen met Andreas bevind ik me in een winterwonderland in dit huisje hoog in de bergen van Pilion. Zojuist heb ik ontdekt dat skiën voelt alsof je vliegt en misschien vind ik dit schiereiland in de winter nog wel romantischer dan in de zomer. We vrijen de sterren van de hemel voor de open haard of in het zachte bed en Andreas heeft me beloofd om straks het bad vol te laten lopen met warm water, omdat een bad goed is tegen mijn spierpijn. 

Een half uur later lig ik in het bad op pootjes. Andreas heeft de kaarsjes aangestoken en ik kan niet wachten tot hij erbij komt liggen. De geur van rozen-badolie bedwelmt me en ik sluit mijn ogen. 

‘Ik ben even naar mijn appartement, hoor.’ 

Ik schrik wakker van de stem van Andreas vlak bij mijn oor. ‘Kom je niet bij me liggen?’ breng ik teleurgesteld uit.

‘Misschien als ik terug ben en het badwater nog warm is.’ Andreas steekt zijn vinger in het water. ‘Hm, lauw. Die kans is klein. Ik haal nog een keteltje heet water.’

Ik kijk Andreas na die de badkamer verlaat. Hij had het bad met water uit de fluitketel moeten vullen, die hij verwarmd had op het butagasstel. Er is immers geen verwarmd water in het huisje vanwege de werkzaamheden aan de elektriciteit. Dat was het enige wat niet perfect was aan deze vakantie. Maar dat Andreas zoveel van me houdt dat hij zelfs met keteltjes water een warm bad voor me klaarmaakt, is verschrikkelijk romantisch. 

Als Andreas terugkomt en het hete water voorzichtig in het bad giet, glimlach ik naar hem.

‘Morgen maak ik een warm bad voor jou,’ zeg ik glimlachend.

‘Wacht maar, morgen is je spierpijn waarschijnlijk nog erger en moet ik je vermoedelijk de trap op dragen.’ 

Ik denk over zijn woorden na. ‘Hm, misschien heb je daar een punt.’ Dan herinner ik me dat hij van plan was om me alleen in dit bad achter te laten. ‘Waarom ga je eigenlijk weer naar je appartement?’ 

Andreas’ gezicht verstrakt. ‘Even kijken of alles in orde is en even schone kleding halen.’ 

‘Je hebt een volle koffer met kleding!’ reageer ik verbolgen.

Ik weet zeker dat er iets aan de hand is met dat appartement, al weet ik niet wat en ik weet ook niet hoe ik het onder woorden moet brengen. Ik wil Andreas niet verwijten dat hij tegen me liegt. Wellicht speelt er iets anders. 

Andreas gaat op de rand van het bad zitten en pakt mijn hand. ‘Ik wil sowieso checken of het er in orde is, ik heb daar niet zo’n cycloop als hier.’ 

Mijn mondhoeken zakken naar beneden, ik vind het niet fijn dat hij elke avond weggaat. Meegaan ben ik inmiddels beu, want ik mag nooit mee naar binnen. Ik heb de plataan op het dorpsplein inmiddels genoeg geknuffeld, ook dat soort dingen gaan blijkbaar vervelen.

‘Kan je die cycloop niet meenemen en je appartement laten bewaken in plaats van dat hij ons begluurt?’

Andreas denkt na over mijn woorden. ‘Nee, ik kijk liever zelf. Bovendien weet ik niet of ik de draden zo gemakkelijk kan monteren in mijn gevel.’ Hij drukt een kus op mijn lippen. ‘Nou, ik ga snel. Dan is het badwater misschien nog warm als ik terugkom.’

Als ik even later de deur achter Andreas dicht hoor vallen, pak ik het boek dat ik binnen handbereik gelegd heb, en begin erin te lezen. Al snel ben ik verdiept in een romantisch verhaal dat zich afspeelt in Sevilla. Dankzij mijn liefde voor lezen reis ik heel wat af. Maar dat ik nu in een bad op pootjes in the middle of nowhere in Griekenland ben, is ook een heerlijk avontuur. 

DEEL 4 CASSANDRA

Met ingehouden adem zit ik gehurkt achter een struik. Midas zit naast me. Ik zie dat er vlekken op mijn witte jeans zijn gekomen en mijn taupekleurige jas ziet er verfrommeld uit.

Midas draagt een gevoerd houthakkershemd en een zwarte spijkerbroek. Als ik geweten had dat onze spionage-actie in de bosjes zou eindigen, had ik niet mijn nieuwste outfit aangetrokken. Al was de bewonderende blik van Midas goud waard, toen hij bij me in de deuropening stond. 

In ons blikveld verschijnt Andreas. Ik herken hem aan zijn leren jack. Hij kijkt schichtig om zich heen en over zijn schouder en opent dan met een sleutel de deur van zijn appartement. Alleen al dit gedrag is verdacht, waarom zou hij geheimzinnig moeten doen bij het betreden van zijn eigen woning?

Midas wil opstaan als Andreas de deur achter zich dichtgetrokken heeft, maar ik trek hem aan zijn arm naar beneden.

‘Eva kan er ook nog zijn,’ fluister ik Midas toe. 

Hij duikt meteen weer naar beneden.

Ik probeer het elektrische, aangename gevoel op de plekken waar onze lichamen elkaar raken, te negeren maar het kost me heel veel moeite. Ik ga met mijn blik over het dorpsplein en kijk extra goed naar de plek waar de plataan staat. Nergens is een felgekleurde jas te zien.

‘Het lijkt erop dat ze niet mee is.’ Ik ga staan en trek Midas mee omhoog.

‘Waar maak je dat uit op?’ Vragend kijkt hij me aan.

‘Eva draagt nogal schreeuwerige kleding, zelfs op dit soort geheime missies.’ Ik gebaar naar de lege ruimte om ons heen. ‘Nergens roze, paars, lila of geel te zien,’ verduidelijk ik mezelf.

Midas grinnikt zacht en mompelt iets wat klinkt als ‘Vrouwen,’ en loopt dan behoedzaam in de richting van Andreas’ appartement.

Ik volg Midas. Mijn blik gaat naar de gesloten gordijnen voor de ramen. Er is niks te zien van buitenaf. Ook de deur, die toegang biedt tot het complex, heeft geen raampje waar we doorheen kunnen gluren. Ik kijk naar de ornamenten en als ik tussen de plantenpotten een beeld van een eenhoorn zie staan, schiet me te binnen dat er mensen op Pilion zijn die camera’s monteren in dat soort sculpturen. Ik hoop maar dat dit hier niet het geval is, want dan zijn we flink wat uitleg verschuldigd aan Andreas. 

Plotseling horen we gestommel achter de deur en we draaien ons vliegensvlug om. We beginnen te rennen over het dorpsplein in de richting van de plataan. Terwijl we dichter bij onze voormalige schuilplaats komen, schat ik in dat we dat niet halen voordat Andreas de deur door is en ons in het vizier krijgt. Zijn studio bevindt zich op de eerste verdieping, dus hij is de trap zo afgedaald.

Terwijl we hollen probeer ik na te denken, wat zoals gewoonlijk moeizaam gaat.

Abrupt staat Midas stil en hij slaat een arm om me heen. Dan trekt hij me in de richting van de stam van de plataan, waar we inmiddels vlakbij staan.

We verschuilen ons achter de dikke boom. Hoewel de stam enorm is, blijf ik dicht tegen Midas aan staan. Ik weet dat het helemaal niet nodig is, maar zijn geur is onweerstaanbaar. Ik voel mijn hart kloppen in mijn keel en ook de adem van Midas is gejaagd. 

Er klinken voetstappen vlak bij ons.

‘Hallo? Is daar iemand?’ Het is Andreas’ stem. 

‘Kom.’ Midas trekt me nog dichter tegen zich aan en voordat ik me realiseer wat er gebeurt, kust hij me. De lippen waar ik de afgelopen dagen continu over gedroomd heb, smaken nog lekkerder dan ik me ooit had kunnen voorstellen. Ze zijn zacht en vastberaden tegelijk. Teder, maar ook mannelijk.

De mist in mijn hoofd trekt weer op en terwijl mijn hersenen op pauze staan, neemt mijn lichaam het van me over. Ik sluit mijn ogen en beantwoord Midas’ zoen eerst aarzelend. Zijn mond drukt op de mijne en deze aanraking voelt als thuiskomen. Dit is als de zoen uit een film waarbij vioolmuziek op de achtergrond klinkt. Langzaam opent Midas zijn mond en mijn lippen doen precies hetzelfde. Een zucht ontsnapt uit mijn keel en ik geef me volledig aan hem over. Het is heerlijk. Verdwaasd staar ik voor me uit als Midas na een tijdje een liefdevol kusje op mijn lippen drukt en me aankijkt. 

Zijn ogen fonkelen. ‘Cassandra,’ klinkt zijn diepe stem. ‘Ik...’ Hij steunt met zijn arm tegen de plataan. ‘... sorry.’

Sorry voor wat? vraag ik me af. Maar er komt geen geluid uit mijn mond.

Dan herinner ik me onze bijna-zoen van gisteren weer en vervolgens de reden waarom ik blij was dat er dankzij de chipsbakjes van de moeder van Midas uiteindelijk niks gebeurde. Midas vertrekt over een maand van Pilion. Hij heeft andere plannen met zijn leven dan ik, onze levensidealen zijn onverenigbaar. Midas gaat eerst naar Rome, wordt als hij terugkomt het hoofd dierverzorging van het asiel op Pilion, en ik wil de wereld rond gaan reizen.

‘Het geeft niet,’ rolt er ineens over mijn lippen. Ik strijk verlegen een pluk haar uit mijn gezicht. 

Midas probeert me te peilen, ik zie een frons op zijn voorhoofd verschijnen. ‘Ik dacht, als we doen alsof we een stelletje zijn, dan loopt hij ons wel voorbij.’ Zijn blik gaat naar het verlaten dorpsplein. ‘Dat is gelukt, hij is weg. Maar...’

Ook ik kijk nu om me heen. Andreas is inderdaad verdwenen. Zou hij ons gezien hebben? Ik kan me niks herinneren van wat er om ons heen gebeurde. Mijn gedachten blijven hangen bij die perfecte zoen van zojuist. Midas en ik staan nog steeds dicht tegen elkaar aan, zijn hand om mijn middel.

Ik wil iets zeggen, maar Midas is me voor. Blijkbaar was hij nog niet uitgesproken. ‘...deze uitwerking had ik niet voorzien,’ zegt hij dan. 

Ik kijk op naar Midas die nog steeds een fonkeling in zijn ogen heeft. Ik weet heel goed wat hij bedoelt. De zoen was magisch.

Diep vanbinnen wil ik verdergaan waar we gebleven zijn, maar wonder boven wonder werken mijn hersenen ineens heel goed. Ik doorloop alle opties voor ons. Het is natuurlijk mogelijk dat we de komende weken genieten van de resterende tijd samen op Pilion, maar ik weet zeker dat mijn hart breekt op het moment dat Midas vertrekt en me achterlaat op dit godvergeten eiland. Acht complete modeseizoenen nota bene. Opties? Ik zie ze niet. Helaas niet.

Ik zou kunnen doen alsof ik niet voel wat hij voelt en zo snel mogelijk naar huis gaan en onder de koude douche springen. Hoe slecht dat ook voor mijn huid is. Ik moet dan wel snel handelen. Want de manier waarop Midas me nu aankijkt en het gevoel van zijn hand op de welving van mijn rug, zijn heerlijke geur, dat alles laat me hopen dat er toch opties zijn voor ons.

Ik schrik van die conclusie en abrupt doe ik een stapje opzij. Ik trek mijn jasje recht en kijk Midas serieus aan. ‘Goed plan van je. We zijn niet ontdekt.’ 

Bij het horen van die woorden verschijnt er een zweem van teleurstelling over Midas’ knappe gezicht. Zijn zojuist nog fonkelende ogen staan ineens verdrietig.

Ik schat in dat hij, net zoals ik, een knagend gevoel in zijn buik heeft. Maar het is beter zo, spreek ik mezelf toe terwijl ik langzaam bij de plataan vandaan loop. Midas volgt me aarzelend.

Zwijgend lopen we in de richting van zijn auto waar we afspreken om morgenochtend een kop koffie te drinken en een nieuw plan te smeden om Ono te vinden. Met mijn aller-vrolijkste glimlach, die ik dankzij mijn selfie-ervaring veelvuldig geoefend heb, zwaai ik Midas gedag.

Terug in mijn appartement trek ik de koelkast open en baal ik dat ik nooit chocola of ijs in huis heb. Ik pak het halflege glas spinaziesap en drink het met tegenzin leeg. In mijn ooghoek vormen zich tranen. Ik veeg ze snel weg en maak mezelf wijs dat het door het vieze drankje komt.

Om mijn gedachten te ordenen en een nieuw plan te bedenken om Ono te vinden, pak ik pen en papier. Mijn hand blijft enkele minuten boven het papier hangen, want ik weet niet waar ik moet beginnen. Na een tijdje kom ik op het idee om in ieder geval alle opties op te schrijven waar Ono zou kunnen zijn. Ik schrijf de woorden “bos” en “appartement” op.  Meer mogelijkheden schieten me niet te binnen en ik staar naar mijn weinig indrukwekkende aantekeningen. 

Mijn gedachten gaan naar de kus onder de plataan, de fijnste zoen die ik ooit gehad heb. De vlinders in mijn buik die onafgebroken fladderen in het bijzijn van Midas. Ik schrijf de naam “Midas” in het notitieboekje en van het puntje op de “i” maak ik een hartje.

Het gefladder in mijn buik stopt als ik nadenk over de rest van de avond en over onze onmogelijke toekomst. Ik plaats mijn ellebogen op tafel en laat mijn hoofd in mijn handen rusten. Het plan om mezelf te behoeden voor een gebroken hart, is volledig mislukt.

Ik heb geproefd aan de liefde en over een maand verdwijnt de persoon waar ik mijn hart aan heb verloren uit mijn leven. Hoe heb ik zo stom kunnen zijn? Ik trek een dikke streep door het hartje, scheur het papier uit het boekje en maak er een propje van dat met een boogje in de prullenbak verdwijnt. 

Ook deze avond kan ik de slaap niet vatten. Na een uur woelen schuif ik mijn slaapmasker af en pak ik mijn mobiele telefoon. Ik surf naar de webshop van mijn favoriete make-upmerk en scrol door het aanbod. Shoppen vrolijkt me altijd op, dat moet nu dus ook lukken.

Nadat ik gedachteloos drie paar lippenstiften, een potje nagellak en een nieuw soort veelbelovende mascara voor drie keer zo lange wimpers in mijn digitale winkelmandje heb geslingerd, schiet me ineens iets te binnen. Is deze make-up wel dierproefvrij? Ik ga naar de uitgebreide productinformatie, maar lees er niets over terug. Dan ga ik naar de veelgestelde vragen, maar mijn vraag is blijkbaar zeldzaam, want die staat er niet tussen.

Ik open Google en typ het woord “dierproefvrij” in samen met de naam van het make-upmerk. De zoekmachine geeft nul resultaten. Wel verschijnen er enkele advertenties van dierproefvrije cosmetica. De eerste site die ik bezoek ziet er afschuwelijk uit. De modellen lijken wel boerinnen met ongekamd haar en ze zien eruit alsof ze helemaal geen make-up dragen. Ik klik de pagina snel weg, ik word gewoon een beetje onpasselijk van al die lelijkheid.

Ineens herinner ik me de dierproefvrije lipgloss die ik vandaag droeg. Ik weet niet meer waar ik het heb gekocht, maar het is een fijn product. Ik typ de naam van het desbetreffende merk in op de zoekmachine en kom terecht op een fris ogende website met een pastelkleurige huisstijl. Het enige wat op de site mist zijn de modellen. Maar beter geen modellen dan onverzorgde gezichten. In de online winkel vind ik naast de lipgloss ook veelbelovende mascara, foundation en zelfs biologische haarlak. Ik wist niet eens dat haarproducten zo slecht voor het milieu waren.

Ik plaats bijna alles wat ik tegenkom in het digitale winkelmandje en druk op de bestelknop. Op Pilion wordt niet bezorgd door de webshop, maar over een paar dagen kan ik de bestelling ophalen in een supermarkt in de meest dichtstbijzijnde stad op het vasteland: Volos. Dat kost me een paar uur reistijd met de scooter, maar dat heb ik er graag voor over. Er heeft zich namelijk een plannetje in mijn hoofd genesteld en ik kan niet wachten om dat uit te voeren. 

De rest van de nacht besteed ik aan het temmen van de vlinders in mijn buik en ik probeer een oplossing te bedenken voor de onmogelijke liefde tussen Midas en mij. Maar mijn hersenen hebben hard genoeg gewerkt en geven het op.

’s Ochtends word ik wakker met wallen onder mijn ogen waar nog geen drie volledige camouflagesticks tegenop kunnen en een vale huid. Ik zoek in mijn lade met make-up naar dierproefvriendelijke producten, maar vind alleen een mascara. De rest stop ik in vuilniszakken. 

Ik doe wat mascara op en als de deurbel rinkelt, knijp ik in mijn wangen om wat kleur te creëren en ren de trap af. Het is Midas en ook zijn wangen kunnen wel wat kneepjes gebruiken, want hij oogt wat pips. Verder ziet hij er fantastisch uit.

‘Hai. Kom binnen.’ Ik vermijd het oogcontact met Midas en loop de trap weer op. 

Midas volgt me. ‘Je woont leuk.’

Aangekomen in mijn appartement kijkt hij nieuwsgierig om zich heen. Zijn blik blijft hangen op de twee vuilniszakken, eentje is omgevallen en terwijl we er naar kijken glijden er wat potjes en tubes uit. Ik loop erheen, stop de producten weer terug en leg er een knoop in.

‘Bezig met een grote schoonmaak?’ Nieuwsgierig kijkt Midas me aan.

‘Zo kan je het noemen.’ Ik ga aan een hoge kruk aan mijn kookeiland zitten en vertel Midas over mijn voornemen om vanaf nu alleen maar dierproefvrije cosmetica te gebruiken. 

Tijdens mijn betoog en korte samenvatting van mijn online zoektocht gisteren, zie ik langzaam weer wat kleur op zijn gezicht verschijnen.

‘Goed bezig,’ zegt hij.

Ik ben best een beetje trots op mezelf, het feit dat ik eindelijk echt iets belangrijks doe voor andere wezens in mijn leven, maakt me oprecht blij.

‘Het voelt goed deze beslissing. Ik had er nooit bij stilgestaan dat al die dingen zo slecht zijn voor dier en milieu.’ Ik staar naar de twee volle vuilniszakken en vraag me af of de inhoud in de gewone afvalbak kan of tot het chemisch afval behoort.

Midas glimlacht. ‘Ik wil je wel met de auto naar de stad brengen als het pakketje aangekomen is?’

‘Als je dat zou willen doen, heel graag.’ Ik zucht opgelucht. Ik ben wel eens met de scooter gegaan, maar dat is erg tijdrovend en in de winter met de sneeuw in de bergen ook nog eens gevaarlijk en koud. Daar had ik niet bij stilgestaan, toen ik vannacht de bestelling plaatste. 

‘Heb je nog nagedacht over hoe we erachter komen waar Andreas Ono verborgen houdt?’ Midas is voor het raam gaan staan en kijkt door een kier van het gordijn in de richting van Andreas’ studio, net zoals ik dat laatst gedaan had.

Ik schaam me dat ik geen goed plan heb en zoek naar woorden om dat uit te leggen. Dan realiseer ik me dat Midas me al langer kent dan vandaag en dat ik vroeger ook nooit degene was die de plannen bedacht. Dat deed hij. Tegen Midas kan ik eerlijk zijn.

‘Nee, ik heb me suf gepiekerd, maar ik ben geen steek opgeschoten.’ Beschaamd sla ik mijn ogen op.

Midas trekt het gordijn weer dicht en komt tegenover me zitten aan het kookeiland. ‘Ik ben wel een beetje opgeschoten. En ik heb een fantastisch plan.’ Hij kijkt me stralend aan. ‘We gaan vandaag een dagje skiën met Andreas en Eva.’

––––––––

Een uur later zit ik in mijn wintersport-tenue naast Midas in zijn auto. Het was me wel opgevallen dat hij gehuld was in een overdreven dikke jas toen hij vanochtend voor de deur stond, maar ik had er verder niet over nagedacht.

Het plan dat Midas bedacht heeft is briljant. Bovendien heb ik al lang niet geskied en daar heb ik best wel weer eens zin in. Een hele dag met Midas doorbrengen geeft me ook een heerlijk gevoel. In de staat waarin ik me nu bevind, had ik zelfs ja gezegd op een dagje stront scheppen in het asiel. Maar, realiseer ik me nu, op de latten kunnen we niet dicht bij elkaar staan. Het kus-gevaar is voor de komende uren opgelost. Ondanks dat fladderen de vlinders in mijn buik er vrolijk op los. Hardleerse krengen zijn het toch.

Onderweg vraagt Midas naar mijn baantje. Hij is verbaasd dat ik niet meer in het restaurant aan het strand werk. Hij kijkt naar mijn smetteloze skibroek en bijpassende jack in een olijfgroene kleur en naar mijn Chanel-zonnebril. Hij vraagt zich natuurlijk af hoe ik dat allemaal kan betalen zonder inkomen.

‘Ik heb aardig wat inkomsten dankzij Instagram,’ leg ik uit. ‘Van mijn eerste verdiende advertentiegeld heb ik mijn appartement laten opknappen.’

Midas luistert ademloos toe terwijl ik mijn businessplan uit de doeken doe.

‘Ongelooflijk, en dat doe je allemaal op je telefoon?’ brengt hij uit.

Ik vis mijn mobieltje uit mijn jaszak en knik. ‘Ja. Ik kan je zo wel mijn feed laten zien?’ 

Aangekomen bij de skipiste parkeert Midas zijn SUV en laat ik hem mijn account zien. Vervolgens leg ik uit hoe ik met hashtags volgers werf en dat ik dankzij mijn hoge volgersaantal regelmatig aanvragen krijg om producten aan te bieden voor geld. 

Midas scrolt door mijn foto’s. ‘Je bent echt slim. Ik ben onder de indruk,’ zegt hij uiteindelijk.

Argwanend kijk ik hem aan. Dit is pure vleierij van hem en totale nonsens. ‘Ik ben allesbehalve slim,’ zeg ik snuivend. ‘Ik krijg mist in mijn hoofd als ik meerdere dingen moet onthouden en mijn takenlijstje uit meer dan twee dingen bestaat. Ik kom regelmatig niet uit mijn woorden en heb er twintig jaar over gedaan om een beetje Engels te leren en dan nog komt het uit mijn mond alsof ik een slissende imbeciel ben.’  

Terwijl ik praat, voel ik mijn ademhaling versnellen en ik denk aan gisterenavond, mijn poging om een plan voor de verdwijning van Ono op te schrijven, en dat ik niet verder kwam dan twee woorden.

‘Ik kan niet eens een ezel opsporen,’ breng ik uiteindelijk met trillende stem uit. Mijn blik wordt wazig en ik voel een brok in mijn keel. Snel gris ik mijn skilatten uit Midas’ armen. Ik maak me uit de voeten en loop naar het begin van de piste. 

Aangekomen bij de skilift heb ik mezelf weer een beetje onder controle. Ik check mezelf in de camerafunctie van mijn smartphone en ben tevreden met de roze blos op mijn wangen. De dierproefvrije mascara zit er nog verbazingwekkend goed op. Ik maak wat selfies met mijn skistokken in de hand en de besneeuwde bergtoppen op de achtergrond. Op mijn Instagram-account prijken vooral foto’s van het zonnige Pilion, maar dit is een originele aanvulling op mijn account. Wellicht levert het me een gratis nieuwe ski-outfit op. Ik tik een stukje tekst, kies er de juiste hashtags bij en als ik opkijk staat Midas naast me.

‘Ik meen het. Kijk nou, je hebt gewoon met dat minuscule apparaatje een heel bedrijf opgestart waar menigeen jaloers op is.’ Hij slaat een arm om me heen en drukt een kus op mijn wang. ‘Ik ben trots op je.’

Mijn hart slaat over bij dit lieve gebaar. ‘Echt?’ breng ik uit, terwijl ik het antwoord heus wel weet. Ik voel een traan in mijn ooghoek opwellen. Ik krijg genoeg complimenten en ‘liefdesbetuigingen’ op social media, maar ik kan het me niet herinneren wanneer ik voor het laatst van een fysiek mens zoiets liefs heb gehoord.

Midas ziet de traan en veegt hem weg. ‘Ja, ik meen het. Misschien ben je dan wel niet goed in de dingen waar ik goed in ben, zoals het ordenen van informatie. Maar dat jouw hersenen anders werken en soms moeite hebben met chaotische situaties, wil niet zeggen dat ze niet goed functioneren.’ 

Ik laat zijn woorden tot me doordringen. Hij meent het echt, realiseer ik me. ‘Lief van je,’ zeg ik, terwijl ik hem een dankbare glimlach geef.

Midas is wat verder bij me weg gaan staan. Mijn afwijzing van gisteren is duidelijk geweest. We bevinden ons inmiddels gewoon weer in de vriendschapsmodus zoals op de basisschool. Maar dan zonder limonade van moeders en springtouw, maar met skistokken en een lunch in het vooruitzicht die we zelf moeten betalen.

Vriendschap. Dat is precies wat ik wilde. Toch? Een eigenwijze vlinder kietelt in mijn buik. Ik leg mijn hand erop.

We stappen in de skilift. Het uitzicht is geweldig. Dan bedoel ik niet alleen de besneeuwde bergen waar we overheen zweven met in de verte het zicht op de aquamarijnblauwe zee. Ik werp vanuit mijn stoeltje ook af en toe een steelse blik op Midas en dat beeld bevalt me ook meer dan prima. Als ik mijn skischoenen in de latten klik, realiseer ik me dat ik van al dat moois helemaal vergeten ben een foto te maken. 

Ik ben het skiën niet verleerd, ondanks dat ik het al flink wat jaren niet gedaan heb. Ook Midas heeft geen moeite met de zwarte piste. Ik heb het gevoel dat ik zweef over het witte tapijt, vooral de momenten dat Midas naar me lacht.

Het is al bijna lunchtijd en we naderen de plek waar we afgesproken hebben met Eva en Andreas. Tijdens de laatste afdaling zie ik in de verte het witte restaurant liggen met op de achtergrond de knalblauwe zee. Ik heb vast nog wel even tijd om daar wat selfies te maken.

Met een sliding kom ik tot stilstand onderaan de piste. Vervolgens kijk ik toe hoe Midas soepel slalommend naar beneden komt. Vlak voor mijn neus komt hij gepaard met een zoevend geluid tot stilstand. De verse sneeuw die hij met zijn latten losmaakt, dwarrelt over mij heen. De zon schijnt erop waardoor een mooi glittereffect ontstaat. Midas kijkt me ondeugend grijnzend aan. Meisjes plagen is blijkbaar iets wat in elke levensfase gebeurt. De vallende sneeuwvlokjes in de zon lijken wel een soort Instagram-filter dat over Midas’ knappe gezicht geprojecteerd is. 

Ik veeg de vlokken uit mijn loszittende haren. ‘Kom, ik wil dit moment vastleggen.’ Ik wenk Midas en hij komt naast me staan. Ik zie in het scherm van mijn telefoon dat er nog steeds sneeuw in mijn haren zit en Midas heeft zelfs wat vlokjes in zijn stoppelbaard hangen. 

‘Say cheese,’ zeg ik en ik maak een paar foto’s. Midas lacht en ik constateer dat zijn tanden bijna net zo wit zijn als de sneeuwvlokken. Zijn brede kaaklijn omlijst zijn heerlijke lach en zijn blauwe ogen glinsteren ondeugend onder zijn borstelige wenkbrauwen. Ik zie er zelf ook wat minder vaal uit dan vanochtend. We hebben allebei roze wangen; no filter needed.

––––––––

‘Yes, dit bericht doet het geweldig. Ik heb nog nooit zoveel likes in een paar uur gehad.’ Enthousiast toon ik een paar uur later de foto van mij en Midas aan mijn tafelgenoten.

We hebben een lunch verorberd en inmiddels staat er ook een fles wijn op tafel. Het is verrassend gezellig met z’n vieren. Eva haalde me over om een chocolademelk met raki, slagroom en marshmallows te drinken. Die er behoorlijk inhakte, aangezien ik jaren geen alcohol gedronken had. Het goedje was mierzoet en bevatte waarschijnlijk minstens duizend calorieën. Maar Eva had gelijk: het drankje smaakte goddelijk.

Andreas bestelt zijn zoveelste pul bier en Eva en ik delen de fles wijn. Midas is de chauffeur van vandaag en drinkt alleen cola.

Andreas en Eva kijken elkaar geregeld verliefd aan en zijn duidelijk een beetje aangeschoten. Alles verloopt volgens plan.

‘Laat zien.’ Eva trekt mijn mobieltje naar zich toe. ‘Jullie zijn echt een mooi stel,’ brengt ze uit.

Geschrokken kijken Midas en ik elkaar aan.

‘Oh.’ Eva kijkt ons verbaasd aan. ‘Sorry, ik dacht echt dat jullie een stel waren.’

Ik slik. ‘Nee, we zijn gewoon vrienden. Al sinds de eerste klas op de basisschool,’ voeg ik eraan toe. ‘Bovendien vertrekt Midas over een paar weken naar Rome, dus dan ben ik weer helemaal alleen.’ Ik hef mijn handen zogenaamd grappig op en lach erbij, maar de woorden berusten op de pijnlijke waarheid. Als Midas weg is, heb ik niemand meer op dit eiland en is alles weer bij het oude.

Mijn stem is een paar octaven gestegen, ik vermoed dat ik klink als een hinnikend paard. Zie je, alcohol is niet geschikt voor mij. Om niet nog emotioneler te worden, pak ik mijn telefoon van Eva over en beantwoord en ‘like’ ik de berichten die binnen zijn gekomen. Het is ineens ongemakkelijk stil aan tafel.

‘Kom, we gaan kerstengelen maken in de sneeuw.’ Eva trekt me nogal lomp aan mijn arm uit de stoel en neemt me mee naar buiten.

Ik kan nog net mijn jas van de stoel af trekken.

Terwijl ik buiten mijn donzen jack aandoe, laat Eva zich voorovervallen in een dikke berg sneeuw. Ze verdwijnt er helemaal in, alleen haar benen steken uit de heuvel. Proestend en giechelend komt ze er weer uit. Ik kan niet anders dan meelachen, wat een grappig mens is ze toch. 

Ik kijk naar de verminkte sneeuwberg. ‘Dit is echt de slechtste kerstengel die ik ooit heb gezien. Kom, dat kan veel beter.’ Nu ben ik het die Eva meetrekt.

In de verte zie ik een ongerept oppervlak met sneeuw. Blijkbaar heeft het gesneeuwd terwijl we binnen waren.

‘Kijk, zo doe je dat.’ Ik spreid mijn armen en laat me met een soepel sprongetje naar achteren vallen. Wat een zalig gevoel, om ineens gehuld te zijn in een zachte deken van witte vlokken. Ik beweeg mijn armen op en neer en blijf even liggen.

Naast me komt Eva met een minder subtiele plof ook in de sneeuw terecht. Aan het knerpende geluid hoor ik dat zij hetzelfde doet.

Ik stop met bewegen en staar naar de heldere lucht. Ik heb zelden zo’n leuke middag gehad, realiseer ik me. Ik glimlach naar de sterren die aan de hemel verschenen zijn.

‘Vind je het erg dat Midas weggaat?’ klinkt Eva’s stem naast me. 

Ik denk na over mijn antwoord. Het Engels spreken gaat me prima af, zeker na die paar glazen alcohol. Maar met woorden rondom vriendschap en liefde komt het nauw, weet ik. ‘Ja, ik mag hem graag,’ breng ik uit.

‘Weet je het zeker? Do you like him or do you love him?’ Eva legt de nadruk bewust op de woorden waar ik zojuist tussen twijfelde. ‘Ik weet zeker dat hij jou niet gewoon mag, maar stapelgek op jou is.’

Zwijgend laat ik de woorden tot me doordringen. De alom bekende mist trekt weer op in mijn hoofd en ik weet niet wat ik moet antwoorden. Eva babbelt vrolijk verder. ‘Ontken maar niet dat dat wederzijds is, de chemie tussen jullie is hartstikke obvious.’

Plotseling ontsnapt er een snik uit mijn keel. Ik sla geschrokken mijn hand voor mijn mond. Maar het is Eva niet ontgaan, boven me verschijnt haar gezicht omlijst door haar warrige blonde krullen. Die nauwelijks te zien zijn door alle sneeuw erin. Eva’s blik is bezorgd.

Er rollen tranen over mijn slapen die vervolgens verdwijnen in de sneeuw. Ik veeg mijn vochtige wangen droog en ga rechtop zitten. Het is te laat, Eva heeft me zien huilen. Ze slaat haar armen om mijn nek en wrijft over mijn rug. Nu ben ik helemaal niet meer te stoppen. Ik laat de tranen de vrije loop. Ik ben benieuwd of de dierproefvrije mascara tegen deze huilbui bestand is. Als dat zo is, dan is het een wonderproduct.

‘Heeft het ermee te maken dat Midas binnenkort naar Rome vertrekt?’ vraagt Eva zachtjes als ik enigszins gekalmeerd ben.

Ik knik heftig. ‘Het is zo ingewikkeld.’ 

Eva trekt haar benen naar zich toe en slaat haar armen eromheen. ‘Leg eens uit. Hij komt toch weer terug naar Pilion? Daarnaast, Andreas en ik hebben toch ook een langeafstandsrelatie?’

Ik veeg mijn neus af aan mijn jas en begin te vertellen. Eva luistert geduldig. Ik leg uit dat ik niets liever wil dan reizen, maar dat Midas na zijn opleiding in Rome zich juist op Pilion wil vestigen en ik niet gelukkig ben op dit schiereiland.

‘Hoelang duurt zijn opleiding?’

‘Twee jaar.’

‘Er kan veel gebeuren in twee jaar, hoor.’

Ik denk aan knappe Italiaanse dames op hoge hakken die ondanks dat ze borden vol pasta eten nog steeds wespentailles hebben. ‘We hebben elkaar gewoon op het verkeerde moment ontmoet,’ zeg ik. 

‘Kan hij bezoek ontvangen daar of tijdens zijn vakanties jou opzoeken op Pilion?’ Eva is gaan staan en klopt de sneeuw van haar jas en broek af.

‘Daar heb ik allemaal niet over nagedacht eigenlijk. En we hebben het er ook niet over gehad. Nadat hij me gezoend heeft, heb ik hem op afstand gehouden omdat ik iets te veel problemen voorzie.’

‘Wat? Jullie hebben al gezoend?’ Eva maakt een dansje op haar plek en haar wenkbrauwen dansen veelbetekenend mee.

Ik knik en sla mijn ogen beschaamd neer.

‘Vertel. Hoe was die kus?’ Eva is op haar knieën voor me gaan zitten en is een en al aandacht.

Ik zucht diep en sla mijn handen voor mijn hart. Ik moet even nadenken wat het Engelse woord is. Het Griekse woord ken ik heel goed. ‘paradeisénio,’ prevel ik.

‘Hemels!’ vertaalt Eva voor me.

Verbaasd kijk ik naar haar op. ‘Je spreekt Grieks!’

‘Alleen woorden in de categorieën liefde en eten, moet ik toegeven.’ Nu is het Eva’s beurt om haar ogen neer te slaan. 

Ik giechel. ‘Ik snap het.’ 

‘Maar als de zoen hemels was en jullie zo gek op elkaar zijn, waarom ga je er dan niet voor?’ Eva slaat een arm om me heen. ‘Wij hebben ook een lange afstandsrelatie. Ik zal niet zeggen dat het perfect is, maar voor alles is een oplossing en het belangrijkste is dat we van elkaar houden en we zien wel wat de tijd ons brengt.’

Zo had ik er nog niet over nagedacht. Ineens zie ik alles heel helder. Ik zie diverse Instagram-posts met de hashtags #rome #love en nog veel meer opties op mijn netvlies verschijnen.

‘Nu moet ik Midas nog duidelijk maken dat ik me bedacht heb, hopelijk heb ik hem niet te veel gekwetst.’ Ik zucht diep en richt mijn blik op het restaurant waar Midas met mijn ex aan het praten is.

‘Dat komt heus wel goed.’ Eva pakt mijn arm beet en wijst naar onze kerstengels. ‘Met deze hier komt het niet meer goed.’ 

Ik kijk naar de misvormde kerstengelen. Het lijkt alsof ze elkaar omhelzen, maar ze hebben ontelbaar veel armen en benen. We proesten het uit. 

Eva stelt voor om nieuwe kerstengelen te maken en gaat even later naar binnen. Ze komt met een blad shotjes naar buiten. Rondom het gebouw waar Midas en Andreas in gesprek zijn met elkaar en Midas inmiddels hopelijk ontfutseld heeft waar Ono verblijft, creëren we enkele tientallen sneeuwengelen. Geen een is er goed gelukt, maar de dag is wel geslaagd. 

Dat laatste is precies ook wat Midas in mijn oor fluistert als we met z’n vieren naar de parkeerplaats wandelen. ‘Missie geslaagd.’

Mijn hart maakt een sprongetje. Niet alleen omdat we Ono waarschijnlijk gaan vinden, maar ook omdat ik me voor het eerst sinds tijden echt gelukkig voel. Ik heb vrienden gemaakt en ik kan de liefde van mijn allerbeste vriend voor mij in zijn ogen lezen. Nu nog het perfecte moment vinden voor een tweede hemelse zoen. En de perfecte outfit. Mijn taupekleurig skitenue zit vol natte vegen. Vanavond gaat het hem niet worden.

Als we Andreas en Eva hebben afgezet bij hun blokhut en afscheid hebben genomen, draai ik me vliegensvlug om naar Midas. ‘Vertel. Waar is Ono?’

‘In de studio van Andreas, je intuïtie klopte helemaal.’ 

‘Heeft hij het gewoon verteld?’

‘Nee, hij versprak zich. Ik denk dat hij het niet door heeft gehad.’ Midas heft trots zijn kin op.

‘Maar waarom heeft hij hem ontvoerd?’

‘Hij maakt zich zorgen over het welzijn van Ono in de kerststal en...’ Hij werpt me een veelbetekenende blik toe. ‘...dat doe ik ook.’

‘Kunnen we daar niet gewoon een oplossing voor bedenken? In die studio heeft Ono het vast ook niet zo fijn.’

We zijn inmiddels aangekomen op het dorpsplein en Midas heeft zijn auto bij mijn voordeur geparkeerd.

Midas knikt. ‘Dat is waar. Maar ook al bevrijden we Ono, hij gaat de kerststal niet meer in.’

Ik denk na over mijn plan waar ik nog geen alternatief voor heb. Ik weet zeker dat een selfie met Ono in de kerststal met mijzelf gehuld in een lange blauwe jas, als een soort Maria, een hit gaat worden op Instagram en wegen opent voor mijn internationale ambities. Het beeld dat ik al weken voor me zie, vertroebelt in mijn hoofd. Zielig of niet voor Ono, ik baal ervan.

‘Nou, ga dat maar eens uitleggen straks aan alle mensen op Pilion.’ Mijn stem klinkt bits en ik heb direct spijt. 

Maar het is te laat. Midas spreekt me fel toe. ‘Nou, dat lijkt me niet zo ingewikkeld. Ik zeg precies wat ik zojuist tegen jou heb gezegd. Het is zielig voor Ono.’ Onderzoekend neemt hij me in zich op. ‘Of vind je dat niet belangrijk? Want dan leg ik ook maar aan jou uit dat ik geen vrienden kan zijn met iemand die niet om dieren geeft op de manier waarop ik dat doe.’

Midas verlaat de bestuurdersstoel en loopt om de auto heen. Hij opent de deur en gebaart me om uit te stappen.

Ik aarzel. Ik wil uitleggen dat ik juist heel veel van dieren hou. Niet alleen omdat Midas dat doet. Ik had er alleen niet bij stilgestaan dat zo’n kerststal met veel publiek niet goed voor Ono is. Ja, ik ben teleurgesteld dat mijn plan niet uitvoerbaar is. Maar ik vind wel een oplossing, dat wil ik ook echt. Maar op een of andere manier durf ik niets meer te zeggen. Bang dat mijn woorden verkeerd geïnterpreteerd worden en ik moet zeggen dat het inmiddels ook weer behoorlijk mistig is in mijn hoofd.

In plaats van dit alles stap ik uit de auto en zeg ik: ‘Duidelijk,’ vergezeld van een zwaai met mijn arm en ik verdwijn door mijn voordeur. 

Oh, dit is het domste wat ik kon doen. Ik voel me weer die onhandige kleuter die haar beste vriendje vastgebonden heeft aan een boom. Het kind dat alles verpest. Ik ben bang dat Midas nu minder vergevingsgezind is dan op de basisschool. Ik leun met mijn hoofd tegen de binnenkant van de voordeur en hoor de auto van Midas starten en wegrijden. Ik sleep mezelf de trap op en trek mijn ski-outfit uit.

In de badkamer doe ik een poging om mijn dierproefvrije mascara te verwijderen. Ik kom erachter dat het product zelfs met hardnekkige zeep nauwelijks eraf te krijgen is. Geweldig, maar niet nu. Met een mengsel van olijfolie en groene zeep, waar ik normaal gesproken de vloer van mijn appartement mee boen, lukt het me uiteindelijk.

Na een half uur rol ik mijn bed in, waar ik voor de zoveelste keer die week een aantal uren de binnenkant van mijn oogmasker bestudeer voordat ik in een rusteloze slaap val.

De volgende ochtend, na een veel te korte nacht die ongetwijfeld een rimpel op mijn voorhoofd veroorzaakt heeft, schrik ik op van een piepje op mijn telefoon. Ik werp een blik op het scherm. De dierproefvrije make-up is gearriveerd!

Aangezien de verstandhouding tussen mij en Midas ineens heel anders is, zal ik helaas toch met de scooter naar Volos moeten gaan. Ik kijk op de klok, het is nog geen 8.00 uur. Het is goed dat ik zo vroeg wakker ben, want ik heb de hele dag nodig om de producten te halen.

Terwijl ik mijn avocado-ontbijt naar binnen werk veer ik ineens op. Dat ik daar niet eerder aan gedacht heb. Mijn kerstpromotie van dit jaar zal niet alleen ‘viral’ gaan en me de beste internationale mogelijkheden bieden, maar wordt hartstikke diervriendelijk en is tevens de allerbeste manier om het goed te maken met Midas! Sterker nog: het wordt een liefdesverklaring.

––––––––

Gehuld in een dikke jas start ik de scooter. Onder mijn voeten geklemd staat een doos met daarin de diervriendelijke producten en in de opbergruimte onder mijn zadel zit een tasje met andere nieuwe, noodzakelijke aanwinsten zoals blauwe oorknopjes en een hemelsblauwe sjaal. Ook heb ik groene zeep gekocht aangezien ik weet dat er grof geschut nodig is om de make-up eraf te halen. Ik wil de groene zeep mengen met een naar bloesem geurende olie. Het centrum van Volos zoeft aan me voorbij, hopelijk verloopt de terugreis naar mijn huis voorspoedig. 

Een uur later, als ik halverwege de kronkelende route ben in de richting van het oostelijke deel van het schiereiland, snuif ik de zoete geur van Pilion op. Hoe fijn ik me ook voel in de stad, tussen de mensen, elke keer als ik terugkeer ben ik toch weer blij om thuis te zijn. Een zweem van weemoed overvalt me bij het idee dat ik Pilion zal verlaten mocht mijn plan lukken.

Ik probeer niet te denken aan het feit dat Midas’ toekomst en die van mij lastig te verenigen zijn met elkaar. Dan denk ik aan Eva’s woorden en ik voel me weer wat lichter worden. Niet te ver vooruitdenken. Soepel slinger ik met mijn voertuigje over de rijbaan. 

Plotseling schudt de grond onder me. Het stuur van de scooter schiet naar links en het lukt me nog net om het stuur recht te trekken. Mijn hartslag versnelt. Dit is niet oké. Het lijkt wel alsof het hele eiland onder me beweegt en ik knijp hard in de rem. Ik koers af op de bos-schages, dat lijkt me gek genoeg nu de meest veilige plek. Als ik tot stilstand kom, val ik samen met de scooter om in de zachte berm.

De aarde blijft bewegen. Precies wat ik al vermoedde, een aardbeving! Aardschokken komen wel vaker voor in Griekenland, maar nu houdt het wel erg lang aan. Hijgend blijf ik op de grond liggen, mijn arm om mijn scooter heen geslagen. Dat ding is me blijkbaar dierbaarder dan ik dacht.

Plotseling herinner ik me de doos met diervriendelijke producten. Ik zie de doos midden op de rijbaan liggen. Eenzaam. Mijn hart breekt. Tijgerend bereik ik de doos en ik breng hem in veiligheid in de berm waar ook mijn scooter ligt. Op dat moment komt de aarde tot rust.

Hoelang heeft deze aardbeving wel niet geduurd? Hoeveel kracht had hij? Ik sta op en tuur in de verte, onder mijn arm klem ik de doos cosmetica. Het schiereiland ligt er vredig bij. Toch maak ik me zorgen na de krachtige beving. Mijn blik wordt naar een minuscule rookpluim getrokken. Ik knipper met mijn ogen om er zeker van te zijn dat ik het goed zie. Het antwoord is: ja. Mijn hartslag stopt. Mijn hemel, er is schade in de buurt van het dorpsplein van Agia Saranta.

Onderweg kijk ik bij elke bocht in de richting van mijn dorp. De rookpluim neemt in omvang toe en mijn gedachten maken overuren. In plaats van de mist die normaal optrekt in lastige situaties, is het nu hartstikke helder in mijn hoofd. Mijn appartement is daar en de kans is groot dat er schade is, maar er is niemand in mijn huis aanwezig. Dus dat is niet mijn grootste zorg.

Ik maak me wel zorgen over de dikke plataan. Zijn stam is stevig, maar de takken kunnen afgebroken zijn. Hopelijk is er niemand onder terechtgekomen. Dan schiet me iets te binnen. De studio van Andreas. Ono die daar in het geheim ondergebracht is. Zal het wel goed met Ono gaan? Leeft hij nog wel? Ik denk aan het schattige ezeltje, dat ongetwijfeld doodsangsten uitstaat na de aardbeving. Hij moet onmiddellijk gered worden!

Aangekomen op het dorpsplein parkeer ik mijn scooter bij de dikke plataan. Ik constateer dat de boom nog net zo stevig staat als altijd en dat hij zelfs alle takken behouden heeft. De takken hangen beschermend over het plein. De dorpsbewoners zijn bijna allemaal uit hun huizen gevlucht en kijken beduusd om zich heen.

Een van de huizen aan het plein is deels zwartgeblakerd. Maar de bewoners hebben erger kunnen voorkomen door het pand te blussen. De gevel is kletsnat en er staan tientallen lege emmers op de grond voor de woning. Vermoedelijk is dit de rookpluim geweest die ik in de verte zag.

Mijn blik gaat naar de andere huizen rondom het plein. De meeste gevels zijn nog intact, net zoals die van mijn eigen huis. Maar waar ik al bang voor was, is bewaarheid. Er zit een grote scheur in de gevel van het complex waar Andreas’ appartement zich bevindt. Ook de grond op dat deel van het plein is verzakt. Dit is niet alleen een aardbeving geweest, ook een aardverschuiving!

Ik ren, met mijn helm nog op, naar de voordeur. Die staat op een kier. Een man van middelbare leeftijd komt naar buiten strompelen, zijn haren zijn bedekt met stof. 

‘Heeft u hulp nodig?’ Ik zet mijn helm af terwijl ik het vraag.

‘Nee lieverd, ik ben in orde.’

Mijn blik gaat naar zijn been, waar hij zo te zien nauwelijks op kan leunen.

De man volgt mijn ogen en zijn hand gaat naar zijn knie. ‘Maak je niet druk, dat komt wel goed.’

Ik haal opgelucht adem, ik heb werkelijk geen idee wat ik zou kunnen doen voor een kreupele man. Behalve de dokter bellen. 

De man praat verder. ‘Maar die jongen hierboven. Die is niet in orde.’ 

Die jongen? Hij bedoelt Andreas, was hij thuis tijdens de beving? Mijn ademhaling versnelt. Ik ren de trap op, die enkele treden mist. Hopelijk is Andreas niet ernstig gewond. De deur van zijn appartement is open en hangt scheef in het kozijn.

‘Doe voorzichtig, dame. Ik ga een dokter halen,’ roept de man me nog na terwijl ik de studio van Andreas in loop.

Ik hap geschrokken naar adem op het moment dat ik de ruimte betreed. Het is een ruïne. Het plafond is verzakt en de houten balken die de woning zouden moeten ondersteunen zitten niet meer op hun plek. De grootste balk is doormidden gebroken, alsof het een luciferhoutje is.

Het stinkt in de woning. Een geur die me doet denken aan ammoniak vermengd met stro dringt mijn neusgaten binnen. Mestlucht. Zie je wel, hier heeft Andreas Ono verborgen. De gordijnen zijn gesloten, dus er is weinig licht. 

‘Andreas?!’ roep ik. 

In plaats van een mannenstem klinkt er gebalk. ‘Iaaaa! Iaaa!’

‘Ono!’ Zodra ik de naam van de ezel uitspreek, klinkt er paniekerig gestommel, gevolgd door nog meer hysterisch gebalk. 

Ik vergeet Andreas en loop behoedzaam in de richting van waar het gebalk vandaan komt. Vlak bij de geknakte balk verschijnt er een paar grote zwarte ogen. Ik leg mijn hand op Ono’s hals, maar hij schrikt. In zijn ogen is het oogwit te zien. Door de plotselinge beweging stoot Ono zijn kop tegen de muur.

‘Rustig, lieve jongen. Ik ben het maar en ik kom je redden.’

Ik buk en kijk onder de balk door om te constateren dat Ono niet ernstig gewond is geraakt. Hij steunt op alle vier zijn poten en ik zie geen letsel of bloed. Maar het arme dier is verschrikkelijk in paniek.

‘Het komt goed, Ono,’ zeg ik tegen hem.

Dit keer antwoord hij niet met ‘Ia’, maar kijkt nieuwsgierig op me neer. Ik scan de ruimte en constateer dat de ezel gevangen zit tussen de balken. Maar ik kan hem eroverheen laten stappen als ik zijn vertrouwen kan winnen. 

Boven me klinkt dreigend gekraak. De woning kan elk moment instorten! Opnieuw balkt Ono en hij trappelt zenuwachtig met zijn hoeven.

Ik kruip onder de houten balk door. Mijn hand drukt in een dikke drol. Gatver. Ik veeg mijn hand schoon aan wat stro en kruip verder naar de ezel toe. Als ik bij Ono aangekomen ben leg ik mijn hand op zijn vacht. Het dier kijkt naar de hand en laat dan zijn kop hangen waardoor we ons op gelijke ooghoogte bevinden. 

‘Oké lieverd, ik ga je redden. Vertrouw je me?’ Ono duwt zijn kop tegen mijn lijf aan waardoor ik bijna mijn evenwicht verlies. ‘Dat beschouw ik als een ja.’ Er is immers geen tijd te verliezen, denk ik erachteraan.

Voorzichtig ga ik rechtop staan en gelukkig schrikt de ezel dit keer niet van me. Ik sla mijn arm om zijn hals en zoek de meest praktische route naar de voordeur.

‘Kom Ono, we gaan een stukje wandelen.’ Ik duw het dier in de richting van het eerste obstakel.

Hij blijft stokstijf staan. Natuurlijk, het is een ezel. Die zijn koppig.

Ineens valt mijn blik op een zwarte emmer op een hoge plank. Zo’n soort emmer is geen woonaccessoire. Ik vermoed dat Andreas daar het voer van Ono in bewaart. Ik loop erheen en schuif het voorwerp naar me toe. De ezel spitst onmiddellijk zijn oren. Ik graai in de emmer die vol zit met bruine brokjes. Het dier komt mijn richting al op lopen. Achter de balk blijft hij staan. 

‘Kom jongen, je kunt het,’ zeg ik bemoedigend.

Ono kijkt me aan alsof ik de ezel ben in plaats van hij. Ik rammel nog een keer met de emmer en dan stapt hij behoedzaam over het laagste deel van de balk heen. Ja, het lukt! Ik wil het wel uitroepen van blijdschap, maar ik hou me in omdat ik Ono niet opnieuw wil laten schrikken.

Behendig en snel schuifel ik nog een stukje naar achteren en opnieuw volgt de ezel me. Zo wandelen we door het parcours wat ik uitgestippeld heb. We passeren vier balken. Bij de deur naar de hal aangekomen geef ik hem een handje met brokjes, die hij dankbaar opeet.

Plotseling klinkt er een oorverdovend gekraak. Achter Ono zie ik een van de houten balken verder naar beneden zakken. We moeten hier echt weg! Ik ga op de bovenste traptrede staan en lok hem door opnieuw met de emmer te rammelen. De ezel kijkt naar de hoge trap, maar lijkt veranderd in een standbeeld. De trap afdalen ziet hij duidelijk niet zitten. Maar het moet!

‘Kom nou, Ono, we moeten hier weg,’ smeek ik hem. 

‘Zo lukt het niet,’ klinkt achter me een diepe stem.

Ik draai me om en kijk in de helderblauwe ogen van Midas. Achter hem verschijnt de gestalte van Andreas. Daarachter in de deurpost komt de oude kreupele man binnenlopen, die verbaasd naar Andreas kijkt.

‘Ik dacht dat jij boven was,’ brengt de man uit.

Andreas kijkt hem vragend aan. ‘Nee, ik was op het strand.’

De man kijkt vol ongeloof van Andreas naar Ono en weer terug.

Ik realiseer me dat de man het gebalk van de ezel geïnterpreteerd heeft als het hulpgeroep van Andreas. Die arme man wist natuurlijk niet dat er een ezel in de woning was. Ik onderdruk een giechel.

‘We moeten hem dragen.’ Het is Midas die het woord neemt. 

‘Samen moeten het lukken,’ vult Andreas hem aan. ‘Naar boven lopen kon hij prima.’

Ik zeg maar niks. Ik snap inmiddels ook wel dat Ono niet goed af was in de kerststal, maar hem onderbrengen in deze studio was ook een onzalig plan. 

Vijf minuten later wordt de ezel met een applausje ontvangen op het dorpsplein. Ik sta net als de meeste mensen onder de plataan en zucht opgelucht. Midas en Andreas hebben Ono in een soort houdgreep naar beneden geholpen. Zodra het dier grond onder zijn poten voelt, rent hij direct naar mij toe. Hij drukt zijn kop tegen mijn buik en ik sla automatisch mijn armen om hem heen. 

‘Arme jongen,’ fluister ik in zijn grote oor. 

Midas neemt ons taxerend in zich op. Als hij ziet hoe Ono aan de stof van mijn Gucci T-shirt knabbelt en ik het laat gebeuren, lijkt zijn blik te verzachten.

Ik laat Ono z’n gang gaan, dit T-shirt is al van de collectie van vorig jaar en zit dankzij de reddingsactie waarschijnlijk toch al vol vlekken. 

Vanuit de studio klinkt ineens een oorverdovend gebulder en gekraak. Van schrik rent de mensenmenigte bij het appartement vandaan. Een grote balk valt dwars door het raam naar buiten, gevolgd door een enorme hoeveelheid puin.

Ono begint te balken en ik druk hem nog steviger tegen me aan. Het dier lijkt echt veiligheid bij me te zoeken. Onbegrijpelijk eigenlijk. Misschien is het toch waar wat ze over de hersenen van ezels zeggen.

Midas blikt schuin over zijn schouder naar ons en er verschijnt een glimlach op zijn gezicht als hij ziet hoe Ono bij me schuilt. 

Andreas kijkt met hangende schouders naar zijn geruïneerde woning.

Midas loopt naar hem toe en slaat een arm om hem heen. Hij zegt iets, maar ik kan het niet verstaan want Ono begint weer te balken.

––––––––

‘Dus morgen moeten we naar Volos,’ besluit ik mijn betoog.

Midas, Andreas en Eva kijken me geamuseerd aan. 

We zitten aan tafel in de bergcottage waar Andreas en Eva verblijven. Eva heeft voor ons gekookt en we hebben de maaltijd net op. Het was nogal een calorierijk diner, maar dat neem ik voor lief. Ik denk dat ik de calorieën al verbrand had voordat ik aan de maaltijd begon op deze enerverende dag. 

Buiten klinkt gebalk. Ono heeft een plekje in de tuin gekregen, nadat we hem in een trailer hiernaartoe gebracht hebben. Zodra hij het gras zag, huppelde hij de plank af en het eerste wat hij deed was op zijn rug rollen. Ono had het direct naar zijn zin op zijn nieuwe terrein en tijdens het diner keek hij af en toe nieuwsgierig naar binnen. 

‘Briljant,’ brengt Midas uit. Zijn ogen fonkelen en ik word een beetje week van zijn blik.

‘Zo hoeft Ono de kerststal niet meer in,’ mompelt Andreas. ‘Dat ik niet eerder aan zo’n soort oplossing gedacht heb.’

‘Een roze ezel!’ Eva klapt in haar handen en kijkt me verrukt aan. ‘Ik ga morgen mee naar Volos.’

Andreas buldert van het lachen. Hij vindt echt alles aan Eva geweldig. Maar ik snap hem wel, als ik eerlijk ben.

De volgende dag rijden Eva en ik met de auto van Midas naar Volos. Op de terugweg hebben we een extra passagier in de achterbak. Een levensgrote pluche ezel. Ik had hem gespot in een van de etalages in Volos en aangezien het de laatste dag voor kerst is dat de winkels geopend zijn, mocht ik hem voor een prikje kopen. 

Samen met Andreas en Midas halen we een uurtje later het gevaarte uit de auto en plaatsen we hem in de kerststal van Milies. Met spuitbussen felroze verf maken Eva en ik de ezel Instagram-waardig.

‘Nou, pink Ono, do your job,’ roep ik als het roze dier in de stal staat.

Tevreden kijk ik van een afstandje toe. Vanuit m’n ooghoek zie ik wat nieuwsgierige mensen in de richting van de kerststal lopen.

Snel been ik nog even terug, de kerststal in. Ik herschik het stro op de grond en pak een plukje hooi op. Die drapeer ik tussen de grote oren van het dier en een takje schuif ik tussen de manen.

‘Perfect,’ concludeer ik.  

Een meisje van een jaar of twintig kijkt toe en vist haar mobiele telefoon uit haar tas en maakt een foto. Zie je, het werkt al. Veelbetekenend kijk ik naar mijn vrienden en trek een wenkbrauw op.

Mijn vrienden. Er vormt zich een brok in mijn keel en ik slik hem snel weg. Het ontroert me dat Eva, Andreas en Midas me volledig vertrouwden. Ze hebben me de afgelopen vierentwintig uur geholpen en we hebben het bovendien ontzettend gezellig gehad.

Midas is natuurlijk meer dan een vriend, hoewel we dat gesprek nog niet hebben gevoerd. Maar aan de liefdevolle blik in zijn ogen kan ik aflezen dat het goed komt. 

Gek genoeg heb ik de laatste twee dagen geen last gehad van mist in mijn hoofd. Alles is helder en ik weet precies waar ik me op moet focussen. Dat brengt me op het volgende. Tijd voor deel twee van het plan ‘een roze kerst’.

‘Kom, even een selfie.’ Ik wenk Eva. We poseren samen voor de kerststal en natuurlijk komt de roze ezel prominent in beeld op de foto. We maken ook een kort filmpje waarin we naar de camera zwaaien. Met de juiste hashtags en een leuk glitterfilter eroverheen, levert het vast heel veel likes op.

Als we weglopen en babbelend de foto’s bekijken, onderbreekt Midas ons. ‘Wacht even, dames.’ Hij duwt eerst Eva en vervolgens mij terug in de richting van de kerststal. ‘Ik wil graag een foto van jullie van top tot teen. Zodat de hele ezel te zien is.’ 

‘De ezel? En wij dan? Moeten we onder het stro gaan liggen?’ Eva lacht hardop.

‘Haha, nee. Natuurlijk niet. Met jullie erbij.’

Ik geef Midas op zijn verzoek mijn mobieltje.

Hij opent de camerafunctie en doet een stap achteruit.

Ik leg mijn ene arm om Eva heen en de andere op de roze ezel. Lachen in de camera gaat als vanzelf. Niet op de manier waarop ik dat altijd doe, maar mijn mondhoeken krullen gewoon automatisch omhoog op het moment dat Midas’ blauwe ogen de mijne vangen. Ik flirt met de camera en na een minuutje veegt Midas het zweet van zijn voorhoofd. 

Ondertussen heeft Eva de grootste lol. Ze zit boven op de ezel en trekt gekke bekken naar Andreas. 

Ik werp een blik op de dunne pootjes van het dier. ‘Hé, pas op dat-ie het niet begeeft.’

‘Nee joh, maak je niet druk. Je kan er gerust bij.’ Eva voegt de daad bij het woord en begint me omhoog te trekken.

‘Oké, als jij het zegt.’ Ik pak Eva’s arm vast en lanceer mezelf omhoog.

Op hetzelfde moment trekt Eva mij ook de lucht in. Het gevolg is dat Eva achterovervalt in het stro en ik op mijn buik op de ezel terecht kom. 

Even kijken we elkaar beduusd aan en vervolgens schieten we in de lach. Ik hang met mijn kont in de lucht en laat me voorover van de ezel glijden, zodat ik naast Eva in het stro terecht kom. Gelukkig is dit niet de echte Ono, want anders had er overal poep gelegen en had ik deze pose minder grappig gevonden. 

‘Zo heb ik uiteindelijk toch een foto van jullie onder het stro,’ werpt Midas ons toe als hij een laatste foto maakt. 

‘Oké, lunch in ons huis!’ roept Andreas.

In de auto onderweg naar het huisje slaak ik een gelukzalige zucht. Morgen is het kerstavond en voor het eerst vier ik die met vrienden. Eva, Andreas en mijn dierenvriend Ono. Midas is mijn geliefde, dat is het mooiste van alles. Deze kerst vier ik op een roze wolk. Natuurlijk moet ik nog wel duidelijk maken aan Midas dat al mijn afwijzingen onterecht waren en ik niets liever wil dan uitzoeken wat de toekomst ons brengt.

Bij het huisje aangekomen draaft Ono balkend onze kant op en hij werpt zich in mijn armen. Ik druk mijn neus in zijn vacht en kroel door zijn manen. 

‘Ik word bijna jaloers,’ klinkt de stem van Midas achter me. 

Ik draai me om en kijk in het knappe gezicht van Midas. Hij loopt op me af en streelt Ono’s vacht terwijl zijn ogen onophoudelijk op mij gericht zijn.

Even lijkt het alsof de mist optrekt in mijn hersenen, maar ik schud met mijn hoofd. Ik moet me focussen, dit wil ik goed doen.

‘Midas...’ 

‘Cassandra...’

We zijn tegelijkertijd begonnen met praten en glimlachen naar elkaar.

‘Ik eerst,’ breng ik uit.

‘Nee ik,’ protesteert Midas. ‘Sorry dat ik je wantrouwde met Ono.’ Beschaamd staart hij naar zijn voeten. ‘Je bent duidelijk gek op hem en je intenties met hem waren goed.’

‘Nee, excuses zijn helemaal niet nodig.’ Geruststellend leg ik mijn hand op zijn arm. ‘Je zorgen waren misschien wel gegrond. In mijn plannen om online te scoren was ik inderdaad wat egoïstisch.’ Ik kijk op in de geschrokken ogen van Midas. ‘Nou ja, ik zou hem nooit iets verschrikkelijks aangedaan hebben. Maar ik had er gewoon niet bij stilgestaan dat zo’n kerststal niet geschikt is voor een bejaard dier. Of überhaupt voor dieren.’

Mijn gedachten gaan naar de geitjes die nog wel in de kerststal staan. Oh help. Die moeten we misschien ook nog redden. Nee, eerst mijn focus op dit gesprek. De geitjes zijn van latere zorg.

Ik richt me weer op Midas. ‘Het was goed dat je me erop aansprak. Ik heb nog veel te leren op het gebied van dierenwelzijn. Maar ik ben al goed bezig. Ik heb zelfs dierproefvrije cosmetica en ik gebruik nooit meer andere!’ 

Midas neemt me geamuseerd in zich op. Ono staat een paar meter verderop te grazen. Zijn geknabbel klinkt sereen. Op de achtergrond in het bos klinkt het gefluit van vogels.

Andreas en Eva zijn zonder iets te zeggen naar binnen geglipt. Ik verdenk Eva ervan dat ze door een van de raampjes naar buiten aan het gluren is.

Midas opent zijn mond om iets te zeggen. Maar ik druk mijn vinger op zijn mond.

‘Ik ben nog niet klaar.’ Ik kijk naar mijn hand bij Midas gezicht. Hij drukt steels een kusje op mijn vinger en pakt mijn hand met zijn beide handen vast. Geduldig wacht hij af wat ik te zeggen heb.

‘Ik had je niet af moeten wijzen. Ik...’ Potverdorie, nu ben ik toch naar woorden aan het zoeken. De vervloekte mist in mijn hoofd trekt op. Mijn blik voelt wazig en ik proef iets zouts op mijn lippen. ‘...Ik ben gewoon zo bang dat ik je weer kwijtraak,’ breng ik uit. ‘Als je weggaat moet ik je hier missen. Pilion is niet zo mooi zonder jou.’ De mist in mijn hoofd trekt weer weg nu het hoge woord eruit is. Maar er rollen nog steeds tranen over mijn wangen. ‘Bovendien, stel nou dat mijn droom uitkomt en ik Pilion eindelijk kan verlaten om als influencer de wereld over te reizen?’

‘Dan reis ik toch met je mee?’ Midas strijkt door mijn haren en brengt zijn gezicht naar dat van mij.

Ik ben blij dat die dierproefvrije mascara waterproof is, bedenk ik.

Midas’ lippen raken mijn wang en hij drukt vederlichte kusjes op mijn gezicht. Ik voel zijn adem op mijn huid.

Dan praat hij verder. ‘Wat dacht je ervan om me in Rome op te zoeken? Dat is een mooi begin voor je influencer-plannen, of niet?’ 

Opgetogen kijk ik naar Midas op. Onze ogen zijn in elkaar gehaakt. Mijn hart bonkt in mijn borstkas. Van opwinding voor de zoen die nu ongetwijfeld komen gaat. Maar ook omdat alles op z’n plek valt en mijn hart zich helemaal openstelt voor de man die me inmiddels stevig vasthoudt. Ik voel zijn brede armen op mijn rug, ik word helemaal week van zijn aanrakingen.

Hoe had ik kunnen denken dat Midas en ik een mismatch waren? We zijn juist de perfecte combinatie. Natuurlijk past Midas zich aan mijn plannen aan en ik aan die van hem. Dat deden we twintig jaar geleden al. Het ging maar één keer mis vanwege een lippenstift. Dat gaat ons niet nog een keer gebeuren. 

Ik richt mijn gezicht naar Midas op en dan eindelijk vinden onze lippen elkaar. Dit keer geniet ik van zijn smaak en voorkom ik dat mijn gedachten het overnemen en er weer chaos ontstaat in mijn hoofd. Mijn zintuigen staan op scherp. De geur van gras vermengt zich met het mannelijke aroma van Midas.  Zijn stoppeltjes kriebelen mijn huid. Zijn mond op die van mij is warm. Langzaam opent hij zijn lippen en onze tongen verstrengelen zich met elkaar. Ze dansen om elkaar heen en de vlinders in mijn buik doen hetzelfde.   

DEEL 5 EVA 

Buiten klinkt gebalk. Het is Ono. Ik ben zo blij dat het dier terecht is. Natuurlijk was ik wel een beetje teleurgesteld dat Andreas voor me verborgen had gehouden dat hij degene was die Ono verstopt had. Aan de andere kant, ik ben allang blij dat ik nu zijn vreemde gedrag kan verklaren en dat er iets onschuldigs aan ten grondslag lag.

Ik ben tijdens deze vakantie alleen maar meer van Andreas gaan houden. Zojuist hebben we plannen besproken voor een lang verblijf samen in Nederland. Andreas’ appartement moet hersteld worden en in de periode van renovatie kan hij ervaren hoe het is om in Nederland te wonen. 

Mijn blik wordt getrokken naar het in leer gebonden boek met daarin de Griekse mythologische wezens. Als ik het boek op mijn schoot leg, valt het als vanzelf open op de bladzijde met de afbeelding van de eenogige ezel. Guitig kijkt het dier me aan. Opnieuw klinkt er buiten gebalk. 

Andreas staat op en loopt naar het raam. ‘Het gaat toch wel goed met Ono?’ vraagt hij zich hardop af. ‘Aha, eindelijk!’ roept hij vervolgens uit. ‘Kom eens kijken, lieverd.’

Andreas wenkt me en ik loop met het boek nog in mijn handen naar het raam.

Vanaf het grasveld kijkt Ono ons uitdagend aan. Achter hem staan Midas en Cassandra innig gearmd te zoenen. 

Ik sla mijn arm om Andreas heen. ‘Oh, wat fijn.’ 

‘Dat duurde wel redelijk lang, moet ik toegeven.’

Ik denk aan het gesprek dat Cassandra en ik op de skipiste gevoerd hadden. Dan realiseer ik me iets. ‘Alsof wij zo snel waren.’ 

Andreas haalt zijn schouders op. ‘Daar heb je een punt.’ Hij trekt me naar zich toe en drukt een kus op mijn krullen. ‘Het is ze gegund, een kerst op een roze wolk.’

Een roze kerst. Dat zou een leuke hashtag zijn bij de foto’s die we gemaakt hebben vanmiddag. In gedachten maak ik er een aantekening van in mijn hoofd.

Cassandra had me gisteren onderweg naar Volos ingewijd in de magie van de hashtags en algoritmes op Instagram. Volgens mij heeft ze al een heel etmaal niet op haar telefoon gekeken. Te zien aan de pose waarin zij en Midas zich nu bevinden, duurt dat ook nog wel even.

‘Ik gun het ze ook,’ mompel ik tegen Andreas.

Ono balkt en vanachter het raam zie ik dat Midas en Cassandra opschrikken van het geluid, maar vervolgens weer verdergaan waar ze gebleven waren. Hopelijk bevriezen ze niet daarbuiten.

Dan schiet me iets te binnen. Ono, de ezel van het omgekeerde lot. Hoe zat het nou ook alweer? Ik open het boek en probeer me het verhaal wat Andreas me de eerste avond vertelde voor de geest te halen.

‘Het klopt!’ roep ik uit. 

Andreas kijkt verbaasd op. Hij is inmiddels naar de open haard gelopen om het vuur aan te steken. ‘Waar heb je het over?’

‘Het omgekeerde lot. Ono heeft ervoor gezorgd dat wij niet in jouw huis verbleven tijdens de aardbeving! Anders hadden we het misschien niet overleefd.’

Een rilling gaat door me heen bij de gedachte. Ik had de foto’s van het verwoeste appartement gezien. We hadden geluk dat we er niet waren op dat moment.

Andreas laat het blok hout in de haard vallen en wrijft over zijn kin. ‘Jeetje, daar had ik nog helemaal niet bij stilgestaan.’ 

‘Wat ik nog niet helemaal kan plaatsen, is dat Ono ervoor heeft gezorgd dat Cassandra en Midas bij elkaar zijn gekomen. Dat heeft niks met het omgekeerde lot te maken.’ Ik knik naar het raam dat uitkijkt op de tuin. ‘Ze zijn duidelijk voor elkaar bestemd.’

‘Niet elk liefdesverhaal is een sprookje zoals dat van ons.’ Andreas doelt op onze ontmoeting en de hulp die we hebben gekregen van zijn voorouder Georgios.

Ik voel aan het kettinkje met daaraan de blauwe edelsteen, de verdwenen eenhoorn. Ik glimlach melancholisch. Ik sla mijn armen om Andreas heen en hij drukt me stevig tegen zich aan.

‘Ik wil je nooit meer kwijt lieve Eva. Ik kan niet wachten tot ons volgende avontuur in Nederland.’

Mijn gedachten gaan naar thuis. Hoewel Pilion inmiddels ook als thuis voelt. Waar zal de toekomst mij en Andreas brengen? Niet te ver vooruitkijken, spreek ik mezelf toe. We zijn thuis zolang we samen zijn.

Vervolgens kijk ik op in de mooie bruine ogen van Andreas. Hij buigt zich naar me toe met een intense blik en voor de zoveelste keer smelt ik, ook al is de open haard nog niet aan.  

DEEL 6 ANTOINETTE

Ik zwaai uitbundig naar het vliegtuig waar mijn kleindochter Eva in zit. Niet dat ze me kan zien op de plek waar ik nu sta, maar het geeft me een goed gevoel. Afscheid nemen moet je nooit afraffelen, het kan zomaar de laatste keer zijn. Daar weet ik helaas alles vanaf. Natuurlijk heb ik Eva en Andreas in de vertrekhal ook een dikke knuffel gegeven. Ik ga de lieverds missen. Het was heerlijk om mijn kleindochter bij me in de buurt te hebben in de decembermaand. Maar nu zijn de kerstdagen zijn achter de rug en overmorgen vieren Eva en Andreas oud en nieuw in Nederland. 

Vanmiddag gaan Nikolas en ik op bezoek bij Lena, de eigenaresse van het dierenasiel. Ik geloof dat Cassandra en Midas er ook bij zijn. Ook zij verlaten binnenkort Pilion. Midas gaat werken bij een kattenopvang in Rome en Cassandra heeft haar eerste opdracht als model voor een merk dierproefvrije cosmeticaproducten. Ik voorzie een grote toekomst als topmodel voor haar. Volgens Eva is ze al beroemd als influencer, wat dat ook precies moge zijn. Eva had het me uitgelegd, maar ik begrijp er nog steeds geen bal van. Dat het meisje talent heeft en bijzonder knap is, dat is me al wel duidelijk. Wat ik overigens nooit van m’n leven had kunnen voorspellen, is het ontstaan van de vriendschap tussen Eva en Cassandra. Maar het is hartverwarmend om te zien hoe leuk ze het met elkaar kunnen vinden.

––––––––

Nikolas pakt mijn hand beet. Een warm gevoel stroomt door mijn lichaam. Ik veeg een traan van mijn wang en schenk hem een liefdevolle glimlach.

‘Je ziet ze vast snel weer.’ Hij knikt naar het vliegtuig waar Andreas en Eva in zitten.

‘Ik hoop het.’ Ik loop samen met Nikolas naar zijn gele autootje. ‘Of niet.’

Verbaasd draait Nikolas zijn hoofd opzij, bij het horen van mijn woorden.

‘Wat bedoel je lieverd?’

‘Misschien wil ik wel dat ze heel gelukkig worden samen in Nederland.’

‘Hmpf. Iedereen verlaat ons prachtige eiland.’

‘Ik misschien niet,’ zeg ik met een ondeugend glimlachje.

Met een ruk draait Nikolas zich naar me om. Vervolgens trekt hij me stevig tegen zich aan. ‘Ja? Betekent dat dat je hier blijft, bij mij?’

‘Ja lieverd, voor altijd.’

Nikolas tilt me op en draait in de rondte met mij in zijn armen.

Ik werp mijn hoofd naar achteren en giechel. Dat ik me, op mijn leeftijd, kan voelen als een verliefde puber had ik niet meer verwacht.

‘Au!’ Plotseling staat Nikolas stil en zet me op de grond. Hij grijpt naar zijn rug met een van pijn vertrokken gezicht en buldert het vervolgens uit van het lachen.

Bezorgd leg ik mijn hand op zijn rug. ‘Oh lieverd, doe dat dan ook niet. Mij optillen.’

‘Maar je maakt me zo gelukkig,’ brengt hij uit met nog steeds een grimas op zijn gezicht.

Dan worden zijn ogen groot. ‘Oh nee, we moeten opschieten. Het volgende deel van operatie kerststal wacht op ons.’

Nikolas strompelt naar zijn autootje met zijn hand op zijn onderrug. Ondanks zijn pijn, houdt hij het portier galant voor me open.

Niet veel later ratelt het gele autootje samen met ons over de snelweg. We zijn onderweg naar het huisje van Lena, naast het dierenasiel, waar we met Cassandra, Midas en Lena een afspraak hebben. Cassandra had erg geheimzinnig gedaan over de ontmoeting. Na wat doorvragen had ze mij en Nikolas toegefluisterd dat zij en Midas op eerste kerstdag ook de geiten uit de kerststal hadden bevrijd en op een tijdelijke plek ondergebracht hadden. Vandaag hebben ze onze hulp nodig bij het realiseren van een nieuw, comfortabel en tegelijkertijd uiterst geheim onderkomen voor de dieren.

Terwijl Nikolas zijn autootje van de snelweg af stuurt, grinnik ik inwendig. Wie had dat ooit gedacht: oma maakt op haar oude dag nog deel uit van de avonturen op een magisch eiland!

Wil je weten hoe het verder gaat met Eva, Andreas, Cassandra, Midas, Nikolas en oma Antoinette? In februari 2024 verschijnt Deel 3 van de Pilion serie: Bloesemdroom - Betoverd op Pilion.