On(der)wijs verrast

On(der)wijs verrast

Feelgood 

Verschijningsdatum: 10 november 2022

© 2022 Eveline Heijnen

© 2022 Hamley Books

Coverontwerp: London Montgomery Designs

ISBN 9789464661576

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

Voor alle boekbloggers. Zonder jullie was dit boek er niet gekomen.*

Hoofdstuk 1

‘Zestien... Vijftien...’

Boris en ik staan naast elkaar op de oprit van zijn huis. We kijken elkaar grijnzend aan terwijl we schreeuwend aftellen tot het nieuwe kalenderjaar begint.

‘Veertien... Dertien...’

Boris houdt in zijn hand een fles champagne vast, klaar om deze te openen zodra we bij nul zijn. De start van een nieuw jaar. Ik ben er wel aan toe om het oude jaar achter me te laten. Laat dat vuurwerk maar komen. Volgens Boris heb je hier een prachtig uitzicht tijdens de jaarwisseling. Enorme uitgestrekte gebieden, dus zelfs vanuit de stad verderop zou je de lichtflitsen en sierpijlen moeten zien.

‘Twaalf... Elf...’

Boris zet de fles champagne op het tuintafeltje en stapt naar me toe.

‘Dit duurt me te lang,’ grijnst hij. ‘Ik heb geen zin om nog tien seconden te moeten wachten tot ik jou kan zoenen.’

Hij tilt me op en drukt me tegen de muur van zijn huis. Het is niet de meest comfortabele houding die er is en ook niet een houding waarin ik graag door voorbijgangers word gezien. Gelukkig hoef ik me daar niet druk om te maken. Niemand die op Oudejaarsdag op dit tijdstip voorbijloopt.

Ik voel de ijskoude bakstenen door de dunne stof van mijn jurk heen en iedere keer dat Boris me op deze manier optilt, ben ik vooral bezig met de vraag of ik niet te zwaar ben. Het genieten van zijn aanrakingen komt pas op plek twee. Al moet ik zeggen dat Boris me snel weer in het moment brengt als hij zijn lippen op die van mij drukt. Is er geen vuurwerk in de lucht, dan is dat er wel in mijn lichaam.

‘Alvast een gelukkig nieuwjaar, collega,’ fluistert Boris tussen twee zoenen door.

Ik probeer in mijn hoofd nog af te tellen naar nul, bang om het precieze moment van de jaarwisseling te missen, maar zodra hij zijn mond een stukje opent en zijn warme tong de mijne raakt, ben ik verkocht. Vol overgave ga ik mee in de zoen. Het laatste waar ik me nu druk om wil maken, is om het feit of de dag nu ongemerkt is overgegaan in de volgende.

––––––––

Het is al ver na middernacht als we languit op zijn bed vallen, uitgeput van het inluiden van het nieuwe jaar. Toegegeven: ik ben het jaar nog nooit zo heerlijk begonnen. Dat belooft veel goeds voor de komende driehonderdvierenzestig dagen. Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik vóór Boris met een man in bed heb gelegen – zolang geleden is het! – maar Boris haalt de schade ruimschoots in.

Boris trekt me naar zich toe. Ik kijk recht in zijn helderblauwe ogen. De ogen die me de afgelopen weken regelmatig knikkende knieën hebben bezorgd. Je zou denken dat ik na een paar weken wel gewend ben aan die prachtige kijkers van hem, maar niets is minder waar.

‘En dan is het nu tijd voor...’

Boris trommelt met twee vingers op mijn arm en vult het aan met het geluid dat een tromgeroffel moet voorstellen. In mijn hoofd vul ik de opties aan. Het is tijd om de fles champagne open te trekken die nog steeds buiten op de tafel staat te wachten. Om een zak chips leeg te eten, of een schaal bitterballen. Of een oliebol of appelbeignet, we hebben ze tenslotte niet voor niets gekocht. Bovendien heb ik altijd trek in ongezond voedsel als ik een glaasje te veel op heb.

Of het is gewoon tijd om te gaan slapen. Het is nu al uren na bedtijd en de alcohol in mijn lichaam zorgt er bovendien voor dat ik me nogal moe voel. Even een paar uur de ogen dicht zou ook niet verkeerd zijn.

‘... een terugblik op het afgelopen jaar,’ vult hij triomfantelijk aan.

Ik kreun. In één klap ben ik nuchter.

‘Dat meen je niet,’ verzucht ik. ‘Het is midden in de nacht. Waarom wil je dit soort moeilijke onderwerpen altijd bespreken op een tijdstip waarop ik het liefst slaap?’

Boris haalt zijn schouders op. ‘Waarom wil jij altijd slapen op momenten waarop het tijd is voor een goed gesprek?’

Ik sla mijn handen voor mijn gezicht en heel even voel ik spijt dat ik de jaarwisseling niet met mijn zussen heb doorgebracht. Ik weet zeker dat zij zich nu volgieten met champagne, mannen aan het versieren zijn in de kroeg, een spelshow kijken op televisie of dat de een de ander verslaat tijdens een bordspel. Wat ze ook doen, alles is beter dan een avondje terugblikken en vooruitkijken. Daar heb ik slechte herinneringen aan.

‘Ik heb tijdens de lerarenopleiding al genoeg moeten reflecteren,’ verzucht ik. Mijn werkkamer staat vol met dikke multomappen waar al mijn portfolio’s in zitten. Ik weet zeker dat ik ze nooit meer zal inkijken, maar weggooien kan ik niet over mijn hart verkrijgen. Het heeft me bloed, zweet, tranen en uren van mijn leven gekost om al die lesreflecties te schrijven. Direct na het in ontvangst nemen van mijn diploma heb ik gezworen nóóit meer terug te kijken.

‘Er is een reden waarom we tijdens de lerarenopleiding veel moesten terugblikken,’ zegt de man die altijd een weerwoord heeft. De man met wie ik in de afgelopen weken al heel wat gesprekken op dit niveau heb gevoerd. Ik vraag me elke dag weer af waarom ik zo nodig op hém verliefd moest worden. Had ik, van alle mannen die er rondlopen, niet beter iemand kunnen uitkiezen die wat minder van eh... dit soort gesprekken houdt?

‘Zelfreflectie helpt om je te verbeteren en te ontwikkelen,’ vervolgt Boris. Ik rol met mijn ogen. Hoe haalt iemand het in zijn hoofd om op dit tijdstip de voordelen van al die bespiegelingen op te dreunen? Even denk ik dat Boris klaar is met praten, maar na een korte pauze gaat hij vrolijk verder. ‘Het zorgt ervoor dat je krachtiger in het leven gaat staan en het maakt je bewust van waaróm je bepaalde keuzes hebt gemaakt. Je leert jezelf beter kennen. Zelfkennis is sowieso een sterke eigenschap. Ik zou geen reden kunnen noemen waarom je niet zou willen reflecteren.’

‘Ik wel. Het is vermoeiend,’ zeg ik. Ik draai mijn gezicht naar de wekkerradio op Boris’ nachtkastje. ‘Zeker om kwart voor één ’s nachts.’

‘Het lijkt me vermoeiend om jou te zijn,’ zegt Boris met een knipoog. ‘Altijd maar die tegenzin. Altijd maar redenen verzinnen om iets niet te willen. De eerste dag van het jaar is toch uitgerekend het moment om goede voornemens te verzinnen?’

‘Waar vervolgens tóch niets van terechtkomt,’ reageer ik sceptisch.

‘Dat komt omdat je je doelen niet via het SMART-model formuleert.’

Ik sla mijn handen opnieuw voor mijn gezicht en moet mezelf ervan weerhouden mijn oren dicht te stoppen met mijn vingers. ‘Serieus, Boris? Het is kerstvakantie, het is midden in de nacht, we liggen naakt op bed en hebben net heerlijke seks gehad. Dit is hét moment om bij te komen en na te genieten.’

‘Oké, duidelijk. We stellen het uit tot het ontbijt. Waag het niet om dan te klagen over een kater.’

‘Bedankt,’ zeg ik sarcastisch. Blij dat we eindelijk klaar zijn met dit vermoeiende gesprek en weer gewoon de Boris en Tessa kunnen zijn die we tien minuten geleden waren, kruip ik tegen mijn collega slash coach slash vriend aan. In tegenstelling tot mijn lichaam voelt dat van hem warm aan, ondanks de koude wind die door het raam naar binnen komt. Nog zoiets wat we niet gemeen hebben.

‘We zijn best verschillend, hè?’

‘Dat is een understatement,’ antwoordt Boris. ‘We wonen in dezelfde woonplaats en we werken allebei als wiskundedocent op dezelfde school, maar daar houden de overeenkomsten wel op. Je zou verwachten dat alleen dát al een goede basis is voor een geslaagde relatie, maar ik begin nu te twijfelen. Weet je, Tessa, ik had al drie jaar geen relatie gehad. Ik was gewoon wanhopig. Ik wist dat jij vrijgezel was, dus ik dacht: ik probeer het gewoon. Niet geschoten is altijd mis.’

‘Echt?’ Ik kom omhoog om zijn gezichtsuitdrukking te kunnen bekijken. Eén grote grijns.

‘Natuurlijk niet,’ lacht hij. ‘Als je echt denkt dat ik zo oppervlakkig ben, dan ken je me nog niet goed genoeg. Gelukkig hebben we nog zo’n vijftig jaar om elkaar beter te leren kennen.’

Boris gaat rechtop zitten. Hij drukt een kus in mijn haren en zingt zachtjes: ‘Ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof in jou en mij.[1]’

––––––––

Voor mijn gevoel word ik de volgende dag vroeg wakker, maar als ik op de klok kijk, zie ik dat het al half negen is. Later dan ik gewend ben op een vrije dag. Half negen... Dat betekent dat Boris’ dag al drieënhalf uur geleden is begonnen. Ik begrijp nog steeds niet hoe hij het in zijn hoofd haalt om elke dag om vijf uur uit zijn bed te gaan en wat ik al helemaal niet snap, is dat hij voor vandaag geen uitzondering heeft gemaakt. Het was half twee toen we eindelijk in slaap vielen. Welk mens kan er nu leven op zo’n korte nacht?

Nog zo’n verschil tussen Boris en mij.

Als ik minder dan zeven uur slaap per nacht krijg, ben ik niet vooruit te branden, en zelfs als ik wel goed uitgerust wakker word, kan ik een dag niet zonder vier koppen koffie en een glas cola overleven. Boris vindt dat onzin. Hij drinkt één kop koffie per dag puur omdat hij het lekker vindt. Meestal kiest hij voor een cafeïnevrije variant. Toen hij me dat vertelde, dacht ik even dat hij een grapje maakte. Wie drinkt er nu cafeïnevrije koffie? Dat zijn ongetwijfeld de mensen die ook alcoholvrij bier drinken en bij de McDonald’s een salade bestellen.

Omdat ik niet de illusie heb dat Boris nog even bij me in bed kruipt, besluit ik er zelf ook uit te gaan. Vanuit de keuken hoor ik allerlei geluiden komen, maar mijn nieuwsgierigheid is niet groot genoeg om een kijkje te nemen. Op dit moment heb ik vooral behoefte aan een douche.

––––––––

Als ik tien minuten later in de keuken verschijn, staat Boris aan het aanrecht met zijn rug naar me toe. Het geluid dat ondertussen geproduceerd wordt, lijkt verdacht veel op het geluid van een sinaasappelpers. Heerlijk!

‘Goedemorgen,’ zeg ik terwijl ik op Boris afloop. Glimlachend draait hij zich naar me om en plant een kus op mijn lippen. Hij knikt trots naar de keukentafel.

‘Croissantjes, yoghurt, fruit, een kop koffie... O, en een glas sinaasappelsap, vers van de pers. Wat wil een mens nog meer bij het ontbijt?’

‘Een terugblik op het afgelopen jaar, misschien?’

‘Jemig, wie ben jij en wat heb jij met Tessa gedaan?’

‘Ha ha,’ lach ik sarcastisch. Ik loop naar de tafel en neem plaats op de stoel vanwaar ik uitzicht op de weilanden heb. Boris is hier inmiddels gewend, maar mij verbaast het nog iedere keer in wat voor heerlijke omgeving Boris woont. Als ik de tijd zou hebben, zou ik hier makkelijk uren kunnen vertoeven om puur en alleen naar buiten te kijken. Helaas is uren stilzitten geen optie als je in het onderwijs werkt. Boris heeft me de laatste weken heel wat handvatten gegeven om de werkdruk de baas te zijn, maar nog steeds kan ik geen uren in mijn agenda blokkeren voor nutteloze activiteiten zoals staren uit het raam. Dat soort dingen moet ik bewaren tot ik met pensioen mag. Ik tel de dagen al af.

‘Kom op,’ zeg ik tegen Boris terwijl ik naar de andere stoel knik. ‘Hoe eerder we beginnen met dat gedoe, hoe eerder we ervan af zijn.’

‘Wat een positieve instelling,’ zegt Boris terwijl hij lachend zijn hoofd schudt. Hij neemt een slok van zijn thee en pakt dan het stapeltje kaarten van tafel dat ik door al het eten en drinken compleet over het hoofd heb gezien. ‘Ik heb een aantal vragen opgeschreven die we elkaar om de beurt stellen. Gewoon, alsof we een bordspel spelen, maar dan met meer diepgang.’

Even ben ik perplex. ‘Wow. Verveelde je je vanochtend?’

Boris haalt zijn schouders op. ‘Ach, ik moet toch iets doen terwijl jij ligt te snurken. Wil jij beginnen met het stellen van een vraag of het beantwoorden ervan?’

Ik pak het bovenste kaartje van de stapel en draai hem om.

‘Ah, dit is een leuke vraag. Ik ben benieuwd naar jouw antwoord. “Welke dag uit het vorige jaar zou jij nog eens willen overdoen en waarom?”’ Verwachtingsvol kijk ik Boris aan.

‘De dag waarop wij kennismaakten,’ antwoordt Boris. Ik kijk hem met een opgetrokken wenkbrauw aan. Ik had verwacht dat hij iets anders zou noemen. De studiedag, bijvoorbeeld... ‘Ik wist meteen al dat ik jou leuk vond, maar ik heb mezelf niet echt van mijn beste kant laten zien tijdens ons kennismaking. Ik zou dat moment willen overdoen, omdat ik weet dat het niet fijn is om kritiek te krijgen als je al niet lekker in je vel zit.’

‘Ik kende je net twee minuten toen jij me voor het eerst kritiek gaf op mijn werk,’ zeg ik. Ik kan me die dag nog goed herinneren. Vanaf het moment dat Boris mijn lokaal binnenliep, wist ik dat ik zo min mogelijk met hem te maken wilde hebben. Hij kwam op de laatste dag van de zomervakantie langs omdat hij hulp nodig had bij het vinden van de juiste jaarplanningen en was verontwaardigd dat ik die nog niet had gemaakt. Ik vond dat ik ruim op tijd was – want hallo, ik ken genoeg collega’s die de jaarplanning pas maken als het schooljaar al lang en breed is gestart – maar Boris vond dat ik daar voor de zomervakantie al aan had moeten beginnen. Ook tijdens alle keren daarna gedroeg Boris zich als de meest verschrikkelijke collega. Het liefst liep ik met een grote boog om hem heen. Het vermijden is me uiteindelijk niet meer gelukt, anders had ik op deze Nieuwjaarsochtend niet met hem aan de ontbijttafel gezeten, denk ik grinnikend. Wat kan er in korte tijd veel veranderen.

‘Achteraf had ik het iets anders moeten formuleren,’ knikt Boris. Zijn ietwat serieuze blik maakt plaats voor een brede grijns. ‘Al maakt het me ook wel trots om te weten dat ik, zelfs als ik me als een klootzak gedraag, makkelijk een vrouw het bed in kan krijgen.’

Hoofdschuddend kijk ik hem aan. ‘Gelukkig ben je totaal niet arrogant.’

Boris pakt de volgende kaart van de stapel en leest de vraag voor. ‘“Voor welk moment uit het vorige jaar ben jij het meest dankbaar en waarom?”’

Ik neem een slok van mijn koffie en denk ondertussen terug aan de afgelopen driehonderdvijfenzestig dagen. Althans, aan de dagen waarvan ik me nog iets kan herinneren. De meeste dagen zijn in een roes aan me voorbijgegaan. Er zijn dagen waarvan ik me niet meer kan herinneren dat ze hebben bestaan. Ik heb heel wat dagen in bed doorgebracht. Huilend, omdat ik niet kon omgaan met de werkdruk op school. De minste inspanning was me al te veel. Ik had altijd de hoop dat ik me in de weekenden kon opladen voor een nieuwe schoolweek, maar elke maandag moest ik me weer uit bed slepen. Er zat geen energie meer in. Tot het moment dat Boris aan mijn deur stond.

‘De eerste wandeling die we samen maakten, op die zondagochtend om zes uur.’

Boris’ mondhoeken gaan omhoog en er verschijnt een twinkeling in zijn ogen. ‘Jouw gezichtsuitdrukking was onbetaalbaar. Het had niet veel gescheeld of je had de deur recht in mijn gezicht dichtgesmeten.’

‘En terecht! Wie gaat er nu zo vroeg bij iemand op bezoek? Toen je appte dat je om zes uur zou langskomen, dacht ik dat je in de avond bedoelde. Ik was al bang dat ik voor je moest koken.’

‘Als jij op die dag voor me had gekookt, was het sowieso niks geworden tussen ons,’ grijnst Boris. ‘Zelfs een diepvriespizza laat je aanbranden.’

‘Ieder z’n tekortkomingen.’

‘Je hebt het tweede gedeelte van de vraag nog niet beantwoord. Waarom ben je daar het meest dankbaar voor?’

Ik neem een hap yoghurt en denk ondertussen na over het antwoord op zijn vraag.

‘Om twee redenen. Ten eerste heb ik het idee dat die wandeling iets in gang heeft gezet. Het was niet de oplossing voor mijn probleem, maar het heeft er wel voor gezorgd dat ik weer in beweging kwam. Het zorgde letterlijk en figuurlijk voor een frisse wind. En de tweede reden is dat ik jou vanaf die dag meer ging waarderen. Ik vond je nog steeds een klootzak en verliefd was ik echt nog niet, maar ik ontdekte dat je ook een lieve en zorgzame kant had. Als ik eraan terugdenk, is het best vertederend dat jij je zo om mij bekommerd hebt. Zo goed was onze band op dat moment niet.’

Boris knikt. ‘Ik herkende de situatie waarin je zat en ik vond het ook fijn toen mijn broer me meenam voor een wandeling. Ik wilde jou ook steunen, ook al bestond er een kans dat je mijn hulp niet wilde aannemen. Een grote kans, want ik had het vermoeden dat ik niet veel goed bij je kon doen. Vooral niet na die ene vakgroepvergadering waarbij ik een opmerking maakte over het niveau van jouw toetsen.’

‘Een opmerking? Je kraakte mijn toets compleet af. Je boorde het de grond in en dat ook nog in bijzijn van alle wiskundedocenten. Je zorgde ervoor dat ik het beetje zelfvertrouwen dat ik nog had, compleet verloor.’

Dit gesprek haalt alle emoties van die vergadering weer bij me naar boven.

‘Dat is jouw interpretatie,’ verdedigt Boris zichzelf. Boris prikt een stuk appel op zijn vork en steekt deze in zijn mond. Hij kauwt er bedachtzaam op. ‘Bovendien gaf ik kritiek op jouw toets, niet op jou als persoon. Dat moet je niet door elkaar halen. Hoe dan ook, ik ben blij dat je mijn hulp hebt geaccepteerd.’

Toen Boris de eerste keer voor mijn deur stond, was de overheersende gedachte dat ik vooral toe was aan mijn bed. Ik heb het hele weekend in bed doorgebracht en toch voelde ik me moe. Uitgeput, vooral. Of opgebrand, zo zou je het ook kunnen omschrijven. Gelukkig is Boris niet het type dat zich makkelijk laat wegsturen.

Ik streel met mijn voet langs die van Boris. Hij legt zijn hand op die van mij en knijpt er even in.

‘Oké, volgende vraag,’ zeg ik terwijl ik opnieuw een kaartje pak. ‘“Wat was de grootste les van het vorige jaar en waarom?”’

‘Ah, shit. Ik hoopte dat jij deze vraag zou krijgen. Ik was nieuwsgierig welke inzichten jij had gekregen na onze gesprekken.’

‘Tja,’ zeg ik, ‘dat is iets waar je nooit achter zult komen. Dus, wat was jouw grootste les?’

‘Dat je altijd even de app van Buienradar moet checken voordat je gaat wandelen,’ zegt Boris. Hij hoeft er niet lang over na te denken, maar dat kan ook komen doordat hij deze vraag zelf heeft bedacht. ‘Vooral als je gaat wandelen met een collega met wie je dolgraag een beschuitje zou willen eten.’

Ik lach als ik terugdenk aan dat moment. Boris en ik waren tijdens een van de wandelingen neergestreken op een bankje. Hij had een goed idee, zoals hij wel vaker heeft. Hij vroeg me de ogen te sluiten en te focussen op zijn stem. Ik had nog nooit van een bodyscan gehoord en ik vond het dan ook lastig om me te concentreren op de opdracht. Vooral toen hij, tijdens het opnoemen van alle lichaamsdelen, over mijn billen begon. Het lukte me niet meer om mijn ogen gesloten te houden. Terwijl hij nog met zijn ogen dicht naast me op het bankje zat, begluurde ik hem stiekem van top tot teen. Dat was het moment waarop ik voor de eerste keer de aanwezigheid van heel veel vlinders voelde. Al eerder kreeg ik het idee dat er ook nog een andere kant bestond naast de eikel die hij op school was, maar tijdens die wandeling kon ik niet langer ontkennen dat Boris meer was dan alleen een collega. Even daarna vroeg Boris me of ik dezelfde gevoelens had als waar hij al een tijd mee rondliep. Ik kreeg de kans niet om te antwoorden, want we werden overladen met een flinke bak regen.

Na de bijna-kus die volgde, heb ik hem een week lang niet gesproken. Tot hij de zondag daarna weer voor mijn deur stond, wederom op een belachelijk tijdstip. Tijdens de wandeling voelde ik een spanning in de lucht hangen. Ik wist dat het er een keer van ging komen, maar de kus die hij me gaf toen we niet veel later in zijn huis stonden, kwam toch nog onverwachts.

De armbeweging die Boris maakt in de richting van de stapel, haalt me uit mijn dagdroom. Hij leest voor: ‘“Waar ben je het meest trots op en waarom?”’

‘Pfff, wat een diepzinnige vragen. Deze vragen hebben een hoger niveau dan de vragen van Triviant. Vraag me wie in het jaar 1867 de president van Amerika was en ik geef je direct het antwoord. Maar dit...’

‘Wie was in het jaar 1867 de president van Amerika?’

‘Eh... Weet ik veel, ik zei maar wat.’

‘Andrew Johnson,’ zegt Boris alsof dit tot zijn algemene kennis behoort.

Ik kijk Boris met grote ogen aan. ‘Je zegt maar wat.’

‘Zoek maar op,’ zegt Boris met een strak gezicht.

Hij lijkt zo stellig van zijn zaak dat ik de moeite niet neem om het te controleren. Hoofdschuddend neem ik een hap van mijn croissant en Boris volgt mijn voorbeeld. Het geeft me extra tijd om na te denken over de vraag die hij me stelde. Ik voel me niet snel trots. Niet op mezelf, in ieder geval. Het gevoel van trots zijn, is een gevoel dat ik bewaar voor mijn leerlingen. Ik overlaad ze met complimenten op het moment dat ze een goede werkhouding laten zien in de les, of als ze na vele onvoldoendes eindelijk een voldoende halen. Dán ben ik trots. Maar trots op mezelf? Dat ben ik lange tijd niet geweest.

‘Je kan toch wel iets verzinnen?’ zegt Boris na een lange stilte. Hij kijkt me vragend aan, maar hoe hard ik ook nadenk, er komt niets bij me op. ‘Je hebt flink wat stappen gezet de laatste weken. Het lukt je eindelijk om tijd voor jezelf te maken. Je houdt de weekenden vrij om leuke dingen te doen, in plaats van te werken. Je bent nog maar vijf tot tien minuten per lesvoorbereiding bezig in plaats van drie kwartier. En heb je weleens opgeteld hoeveel uren winst je hebt gemaakt door jezelf te trainen om een proefwerk binnen een uur na te kijken in plaats van minstens het dubbele? Je hebt weer de tijd en de energie gevonden om oude hobby’s op te pakken. Daar kun je toch trots op zijn?’

Ik kijk hem even aan, maar ik schud uiteindelijk toch mijn hoofd. ‘Ik ben er niet trots op dat ik nu veel minder tijd besteed aan mijn werk. Het is fijn om meer tijd voor mezelf te maken, maar ik voel me regelmatig schuldig als ik op vrijdagavond een e-mail van een ouder krijg en pas op maandagochtend een reactie stuur. Het levert me ook een schuldgevoel op dat ik ben gestopt met het voorzien van uitgebreid commentaar bij elke toets van een leerling. Het scheelt me een hoop tijd, maar nu heb ik het gevoel dat ik mijn werk niet meer goed uitvoer.’

‘Serieus? Heb jij weleens gezien wat een leerling doet met een teruggekregen proefwerk? Dat belandt ongezien in de papierbak. Als het daar überhaupt al in terechtkomt, want ik zie ook regelmatig proefwerkblaadjes in de vorm van een vliegtuig verspreid liggen door de school. Leerlingen hechten geen waarde aan jouw gekrabbel op een papiertje. Leerlingen hechten waarde aan jouw aandacht in de les. Leerlingen leren meer van een docent die vol energie voor de klas staat en de tijd neemt om gesprekken te voeren.’

Ik laat zijn woorden op me inwerken en als ik volgens de maatstaven van Boris niet snel genoeg reageer, eindigt hij zijn preek met: ‘Dus. Waar ben je trots op, Tessa?’

Opnieuw ga ik met mijn gedachten terug naar de afgelopen tijd. Ik ben niet zozeer trots op de tijdwinst, maar wel met de invulling van de vrijgekomen uren. ‘Ik ben trots dat ik weer ben begonnen met hardlopen.’

Boris knikt tevreden. ‘Dat klinkt beter. Daarover gesproken, wanneer ga je weer hardlopen?’

In gedachten ga ik na wanneer de laatste keer was dat ik buiten een rondje heb gelopen. Door de feestdagen en de bijbehorende etentjes met mijn zussen, mijn ouders en met Boris is dat er nogal bij ingeschoten. Al weet ik best dat ik bij Boris niet hoef aan te komen met dit excuus. Hij heeft minstens zulke drukke kerstdagen gehad als ik en het lukt hem prima om vijf dagen in de week zijn sportkleren aan te trekken.

‘Vandaag,’ zeg ik vastbesloten. Ik heb geen idee op welk moment van de dag ik daar de tijd voor ga maken, maar aangezien ik het voornemen heb om meer te sporten, kan ik er maar beter meteen mee beginnen.

Boris knikt tevreden. ‘Lekker bezig, hoor. Hoe laat ga je? Hoeveel kilometer wil je rennen? Ga je weer het rondje lopen als altijd of doe je vandaag eens gek en maak je het rondje de andere kant op?’

‘Ik ben aan de beurt met het stellen van een vraag,’ zeg ik en ik reik met mijn hand naar de stapel.

Er zijn niet veel vragen meer over. Jammer, ik begon het net leuk te vinden. De laatste tijd hebben we minder wandelingen gemaakt en dat betekent automatisch dat we ook minder praten. Niet dat ik dat erg vind, want de dingen die we buiten het wandelen om doen, zijn minstens zo goed voor onze relatie, denk ik met een lach op mijn gezicht

‘“Welke dag zal jou lange tijd bijblijven en waarom?”’

‘De studiedag, zonder twijfel,’ zegt Boris. Hij neemt een slok van de thee die inmiddels wel koud geworden zal zijn. ‘Het was de meest bijzondere dag van het afgelopen jaar, in alle opzichten. Ik ontdekte die dag hoeveel energie ik krijg van het spreken voor grote groepen en het delen van mijn inzichten op het gebied van werkdruk en het creëren van een optimaal leven. Je hebt geen idee hoeveel ik van deze dag heb genoten.’

Terwijl Boris de laatste woorden uitspreekt, kijkt hij er nog net niet zwijmelend bij. Hij hoeft me niet te vertellen wat deze dag met hem heeft gedaan: de uitdrukking op zijn gezicht spreekt voor zich.

‘Het idee om docenten te coachen zat al langere tijd in mijn hoofd, maar ik had nog nooit echt een stap die kant op gezet. Toen Pieter tijdens het sollicitatiegesprek begon over mijn taken buiten het lesgeven om, leek het me een goede eerste stap om een werkgroep op te richten om de werkdruk te verlagen. Ik liet meteen vastleggen dat ik de eerste studiedag wilde organiseren. Had ik je dat weleens verteld?’

Ik schud mijn hoofd.

‘Ik heb geen idee waar ik het lef vandaan haalde, maar toen ik zei dat ik alleen op de school kwam werken als ik de eerste studiedag naar eigen inzicht mocht inrichten, ging Pieter meteen akkoord. Waarschijnlijk is dat het geluk dat we als wiskundedocent hebben. De scholen zijn in deze tijd zo wanhopig op zoek naar een bevoegde en ervaren wiskundedocent, dat ik tijdens het sollicitatiegesprek zelfs een Ferrari had kunnen bedingen.’

‘Die Audi die op de oprit staat, is toch ook prima?’

‘Een Audi is geen Ferrari.’

‘Een auto is een auto. Hij rijdt en brengt je van A naar B.’

Boris kijkt me aan met een pijnlijk gezicht. ‘Laat maar, Tessa. Dit gesprek voer ik liever met iemand die wel verstand heeft van auto’s.’

‘Lijkt me een uitstekend idee,’ lach ik. ‘Die studiedag zal mij ook nog lang bijblijven, vrees ik.’

‘Dat gedeelte van de studiedag zouden we vergeven en vergeten, toch?’

Ik haal mijn schouders op. Vergeven is me gelukt, anders zou ik hier niet aan zijn ontbijttafel zitten. Anders zou ik de afgelopen weken niet in zijn nabijheid hebben doorgebracht. Vergeten zal me niet lukken, daar heb ik een te goed geheugen voor. Ik heb nog net geen trauma overgehouden aan de afsluiting van de studiedag, maar prettig vond ik het zeker niet.

Ik zat met al mijn collega’s in de zaal, luisterend naar Boris die de dag zou afronden. Maar niet voordat hij al het volledige personeel had verteld dat hij onlangs gesprekken had gevoerd met een collega die nogal in de put zat. Hij zei dat hij een uitdaging was aangegaan met deze persoon: een week lang geen enkele les voorbereiden en in de vrijgekomen uren tijd besteden aan energiegevende activiteiten. Mijn collega’s hadden te veel oog voor Boris om aan mijn inmiddels rode wangen te zien dat het om mij ging. Waarschijnlijk hadden ze ook niet door dat ik op dat moment al mijn nagels eraf heb gebeten en het liefst de zaal wilde uitrennen. Tot dat moment was er een kans dat niemand ooit te weten zou komen dat ik midden in een donkere periode van mijn leven zat.

Toen Boris vroeg of ik het podium op wilde komen om erover te vertellen, was die kans verkeken. Met lood in mijn schoenen liep ik in de richting van het podium. Er gingen wel tienduizend gedachten door me heen, variërend van ‘ik sla hem in zijn gezicht’  tot ‘o mijn god, wat zullen de collega’s van me vinden nu ze weten dat ik in een burn-out terecht ben gekomen’. De verliefde gevoelens waren in een fractie van een seconde omgezet in woede, ongeloof, teleurstelling en verdriet. Al was het mijn gevoel van schaamte dat overheerste.

‘Als ik er weer aan terugdenk, begrijp ik nog steeds niet waarom ik je uiteindelijk heb vergeven.’

Boris gebaart naar de tafel. ‘Omdat ik je heb overgehaald met een fatsoenlijke maaltijd. De liefde gaat bij jou tenslotte ook door de maag, heb ik gemerkt.’

Ik neem een flinke hap van mijn croissant om dat laatste te bevestigen. Toegegeven, sinds ik met Boris ben, eet ik een stuk voedzamer, regelmatiger en gezonder. Oké, op dit croissantje na.

Boris staat op en trekt me aan mijn hand omhoog. Met één hand schuift hij onze borden opzij, waardoor mijn mes op de grond valt en het halflege glas sinaasappelsap erachteraan. Het glas breekt op de vloer in duizend stukken.

‘Omdat je daardoor inzag dat je kwetsbaar opstellen niet per definitie hoeft te betekenen dat je minderwaardig bent,’ zegt Boris terwijl hij me optilt en me op de keukentafel laat zakken. Hij lijkt zich niet te bekommeren om de glasscherven op de grond.

‘Omdat ik heb gezegd hoeveel spijt ik ervan heb en ik heb beloofd dat ik nooit meer zoiets in mijn hoofd haal,’ fluistert Boris. Hij drukt zijn heupen tegen die van mij aan en ik kan er niets aan doen dat er een zachte kreun ontsnapt.

‘Maar vooral omdat ik het intussen ruimschoots heb goedgemaakt met je door je alle hoeken van mijn slaapkamer te laten zien. En vandaag is de keuken aan de beurt.’

Hoofdstuk 2

‘Wat zijn jullie goede voornemens voor dit jaar?’

Ik ben welgeteld drie minuten binnen als Linda me deze vraag stelt. Denk ik eindelijk ontsnapt te zijn aan het vragenvuur van Boris, valt mijn zus me lastig met dit soort diepzinnigheden. Goede voornemens... Laat me niet lachen! Het is Linda die elk jaar op de tweede dag van januari alweer grijpt naar een glas wijn, want – dit zijn haar woorden! – Dry January is makkelijker vol te houden met één wijntje per week. Dat dat er uiteindelijk twee worden, en op een héle gezellige avond minstens drie, ontkent ze steevast.

‘Begin jíj een gesprek over goede voornemens?’ proest Jasmijn. ‘Sorry zusje, het volhouden van een voornemen duurt bij jou nog korter dan een onenightstand.’

Linda rolt met haar ogen. ‘Ja, ja, ik weet hoe jullie over me denken. Ik beken ook eerlijk dat ik geen voorbeeldfunctie vervul wat betreft goede voornemens, maar dit jaar ga ik het anders aanpakken.’

‘Jij?’ Jasmijn trekt een bedenkelijk gezicht. ‘Wat heb je voor ingenieus plan? Afvallen? Sporten? Minder klagen?’

‘Hé,’ roept Linda beledigd. ‘Als iemand in deze ruimte veel klaagt, is Tessa het wel.’

De hoestbui die volgt zorgt ervoor dat de spetters wijn in het rond vliegen. Met de mouw van mijn trui red ik wat er te redden valt. Ik had me voorgenomen – ha! – om me afzijdig te houden in dit gesprek, maar nu ik zelf het onderwerp van gesprek ben, moet ik wel reageren. ‘Pardon?’

‘Nou ja,’ krabbelt Linda snel terug als ze mijn verontwaardigde blik ziet. ‘Je hebt er natuurlijk ook wel goede redenen voor. De werkdruk in het onderwijs is gewoon hoog. Dat is bij mij in het basisonderwijs, maar dat zal bij jou in het voortgezet onderwijs net zo zijn. Bovendien staat elke krant er vol mee, dus we zijn echt de enige niet. Daar mag je best over klagen.’

‘Precies!’ roep ik uit. ‘Ik klaag alleen als ik daar een goede reden voor heb. En die heb ik, want ik heb de zwaarste baan ter wereld. En de meest ondergewaardeerde. Dat besef ik elke maand weer als ik mijn salarisstrook onder mijn neus gedrukt krijg.’

Oké, dat valt op zich best mee. Ik kan prima rondkomen van het geld dat ik verdien, al verdien ik lang het geld niet dat Jasmijn maandelijks ontvangt.

Linda doet haar mond open, zeer waarschijnlijk om mijn verhaal te bevestigen, maar Jasmijn steekt haar hand op om ons het zwijgen op te leggen. ‘Laten we afspreken dat we het vandaag niet over ons werk hebben.’

‘Is er ooit een avond waarop we het wel over ons werk mogen hebben?’ bits ik haar toe. We plannen dit soort avonden al zo’n tien jaar in, gemiddeld één tot twee keer per maand, en Jasmijn heeft het tijdens deze avonden nooit over het werk.. Niet over haar eigen werk, maar zeker niet over dat van ons. Linda en ik werken allebei in het onderwijs, wat genoeg avondvullende gespreksstof oplevert. Ware het niet dat Jasmijn onze gesprekken afkapt zodra het woord ‘werk’, ‘onderwijs’ of ‘leerling’ valt. Zelfs de leuke dingen mogen we niet delen.

‘Liever niet,’ antwoordt Jasmijn, waarmee het gesprek ook direct stilvalt. Ik neem nog een slok wijn en buig naar voren om een hand vol chips uit de schaal te graaien. Aan de hoeveelheid snacks op tafel te zien, vermoed ik dat afvallen dit jaar niet hoog op het prioriteitenlijstje van mijn zus staat.

‘Kan ik concluderen dat jullie dit jaar geen goede voornemens hebben?’ vraagt Linda.

Aangezien Jasmijn eerder al liet blijken dat goede voornemens niet aan haar besteed waren, blijft Linda’s blik akelig lang op mij gericht.

‘O, alsjeblieft,’ verzucht ik. ‘Stop toch eens over die voornemens. Boris vraagt ook vijf keer per dag of ik al heb bedacht wat ik dit jaar anders wil gaan doen dan het afgelopen jaar. Ik was blij eindelijk een avond vrij te zijn van dat soort vragen, maar hier word ik er ook mee lastiggevallen. Ik vind dat ik de afgelopen weken wel even genoeg aan mezelf heb gewerkt. Ik heb tot aan de kerstvakantie twee keer per week hardgelopen en ik maak eindelijk weer tijd om boeken te lezen. Ik vind het wel prima zo. Kleine stapjes, hè?’

Dat van die kleine stapjes heb ik niet zelf bedacht. Dat was het idee van dat geniale vriendje van me. De man die eerst vol lof sprak over de helweek, maar zodra ik zei dat ik mee wilde doen, lachte hij me nog net niet uit. Ergens kon ik het ook wel begrijpen. Ik was toe aan rust. Zeven dagen achter elkaar om vijf uur opstaan, knetterhard en gefocust werken en zelfs een hele nacht doorhalen valt daar niet onder. Achteraf ben ik Boris dankbaar dat hij me hierin heeft tegengehouden. Het was een absurd idee. ‘Tien kleine stappen staan ook gelijk aan één grote stap,’ zei hij. Dus vanaf nu probeer ik zijn woorden na te streven. Ik zorg ervoor dat ik elke dag beter in mijn vel zit dan de dag ervoor en uiteindelijk zal het vanzelf een keer gaan gebeuren dat ik weer fluitend naar mijn werk fiets. Als ik de woorden van Boris mag geloven. Ik bouw het langzaam op en leg de lat niet te hoog. Al gaan die kleine stappen me veel te langzaam.

‘Het leven bestaat toch voor een groot gedeelte uit hard werken aan jezelf?’ kaatst Jasmijn terug. ‘Je ziet wat er gebeurt als je jezelf verwaarloost. Sorry dat ik het zeg, maar je zag er regelmatig uit als een zombie.’

Mijn ogen rollen in hun kassen. Als iemand de gave geeft alles te zeggen wat in haar opkomt, is het Jasmijn. Ze heeft geen idee welke impact haar woorden hebben en al zou ze het wel hebben, dan zou ze er geen nacht wakker van liggen. Die zogenaamde ‘sorry’ maakt het er niet beter op. ‘Bedankt voor je opbeurende woorden, Jasmijn,’ zeg ik sarcastisch. ‘Je lijkt Boris wel. Jullie zouden goed bij elkaar passen.’

‘Tja,’ zegt Jasmijn met een veel te brede lach op haar gezicht. ‘Ik heb in de rij gestaan voor hem, maar ik was te laat. Ik wacht mijn beurt wel af.’

‘Zolang dat lekkere stuk in de familie blijft, vind ik alles best,’ lacht Linda. Sinds ze heeft ontdekt dat Boris regelmatig foto’s plaatst op Instagram, is ze weg van zijn uiterlijk. Ik geef haar geen ongelijk, al weet ik dat de binnenkant minstens zo verfijnd is. ‘Wanneer mogen we hem eindelijk ontmoeten? Ik ben wel benieuwd of hij er in het echt net zo goed uitziet als op zijn socials.’

Ik wil antwoord geven, maar Jasmijn is me voor. ‘Tessa houdt hem liever voor zichzelf, geloof ik. Weet je wat we moeten doen, Lin? We komen gewoon een keer onverwachts langs. Dan zullen we eens zien of die Boris überhaupt wel bestaat. Ik begin daar zo langzamerhand aan te twijfelen. Als ik zo’n lekker vriendje had, had ik hem allang aan iedereen voorgesteld.’

‘Of hij bestaat? Natuurlijk bestaat hij. Ik heb een rijke fantasie, maar een vriendje verzinnen gaat te ver.’ Behalve dan toen ik zeven was en urenlang speelde met mijn fictieve vriendinnetje. Hopelijk zijn mijn zussen die fase vergeten. ‘Ik wil het gewoon rustig aan doen.’

‘Rustig aan doen?’ Linda lacht zo hard dat zelfs de buren haar kunnen horen. ‘Je ziet die man elke dag op het werk. Jullie brengen zo’n beetje elke lunchpauze samen door. Elke keer dat ik je in de avond of in het weekend bel, ben jij bij hem thuis of hij is bij jou. Heb je überhaupt al eens een dag zonder Boris doorgebracht sinds je met hem eh... Wat is de benaming daar tegenwoordig voor? Verkering hebt?’

‘Sinds je met hem naar bed gaat,’ corrigeert Jasmijn. ‘Daar ben ik ook wel nieuwsgierig naar. Is er sinds die eerste keer een nacht geweest dat je niet bij hem hebt geslapen?’

‘Natuurlijk,’ roep ik, maar ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst alleen in bed lag. Het is gewoon fijner om de nacht in zijn bijzijn te zijn. Het zou nóg leuker zijn als we ook samen wakker zouden worden, maar de dag waarop Boris een keer niet om vijf uur uit bed gaat, moet nog komen. De kans dat dat gebeurt acht ik net zo groot als de kans dat ik vrijwillig om vijf uur naast mijn bed sta.

‘Dus, wanneer mogen wij hem ontmoeten?’ vraagt Linda nogmaals.

‘Ooit,’ zeg ik. Mijn telefoon trilt in mijn broekzak. Met twee vingers vis ik hem eruit. ‘Als ik er klaar voor ben.’

Op het beginscherm zie ik een bericht van Boris staan. Als je het over de duivel hebt...

––––––––

Zie ik je vanavond nog? x

––––––––

Denkend aan het gesprek met mijn zussen stuur ik een berichtje terug.

––––––––

Ik ben nu bij Linda en ik ben pas laat thuis. Vandaag slaan we over. Morgen weer? <3

––––––––

Nog voordat ik mijn telefoon in mijn broekzak heb gestopt, trilt het ding alweer. Ik negeer de vragende blikken van mijn zussen.

––––––––

Ik blijf met liefde op je wachten. Het bed is zo leeg zonder jou. :-(

––––––––

Ik kan er niets aan doen dat er een hele brede lach rond mijn lippen verschijnt. De vlinders vliegen alle kanten op. Dat gevoel wordt versterkt als Boris na zijn berichtje een selfie stuurt waarop hij met puppy-ogen in de camera kijkt. Het liefst breng ik de nacht naast Boris door, maar met flinke tegenzin stuur ik toch een berichtje dat ik vanavond thuis slaap. Al is het alleen maar om aan mijn zussen te laten zien dat ik best een paar uur zonder Boris kan. Hoe moeilijk het ook is om zijn woorden, zijn stem, zijn lach, zijn ontbijtjes in de ochtend, zijn kusjes en zijn lichaam – o, zijn lichaam! – te weerstaan.

––––––––

Tringgg!

Met een harde klap en met mijn ogen nog dicht, sla ik op de wekkerradio. Dat geluid kan ik op dit moment niet verdragen. Het voelt alsof er een vrachtwagen over mijn hoofd is gereden. Dat laatste wijntje had ik niet moeten nemen, maar als mijn zussen voor de derde keer hun glas volschenken, wil ik niet achterblijven. Met een kloppend hoofd als gevolg.

Ik kan me niet herinneren dat ik gisteren een wekker heb gezet. Het is zondag, dat is de enige dag in de week dat ik het mezelf gun om uit te slapen tot mijn lichaam uit zichzelf ontwaakt. Hoe laat is het eigenlijk? Het voelt aan als midden in de nacht. Hoelang heb ik geslapen? Een uur, twee hooguit? Arghh! Waarom leek het me een goed idee om mijn alarm te zetten?

Tringgg!

Opnieuw dat geluid. Is het soms een berichtje op mijn telefoon? Ik pak mijn toestel onder mijn kussen vandaan en druk in het wilde weg op het scherm. Ik herken de tonen niet als zijnde een berichtje en ik vraag me ook af wie er op dit onchristelijke tijdstip contact met me wil opnemen.

Tringgg!

Ineens besef ik waar het geluid vandaan komt. Ik wrijf in mijn ogen om het openen te vergemakkelijken en werp dan een blik op de wekkerradio. Zes uur. Zondagochtend. Ik weet genoeg. Voordat Boris nog een keer kan aanbellen (mijn ervaring heeft me geleerd dat hij net zolang doorgaat tot ik opendoe), gooi ik mijn benen over de rand van het bed. Vlug trek ik een badjas over mijn pyjamashirt en loop ik met twee treden tegelijk de trap af. Ondertussen probeer ik mijn bonkende hoofd te negeren. Volgende keer drink ik een wijntje minder. Als ik dan toch een goed voornemen moet verzinnen, dan is dit het wel.

‘Als Mohammed niet naar de berg komt, komt de berg maar naar Mohammed.’

Ik kijk recht in zijn brede grijns. Hoe lukt het hem om zo vrolijk te zijn in de ochtend?

‘Goedemorgen, Mohammed,’ zeg ik en ik hou de deur een stukje open om Boris binnen te laten. Ik voel kippenvel op mijn benen ontstaan door de koude wind die mee naar binnen komt. Snel zet ik een stap naar achter. De badjas trek ik wat strakker om me heen. ‘Of ben jij in dit verhaal de berg? Hoe dan ook... Ik was nog niet voorbereid op jouw bezoek.’

‘Ik had niet anders van je verwacht, Tessa,’ lacht Boris en hij drukt zijn lippen op die van mij. Ik probeer me zo min mogelijk bezig te houden met de lucht die om me heen hangt. Gisteravond was ik te moe om mijn tanden te poetsen en daar heb ik zojuist ook niet bepaald de tijd voor gekregen. ‘Als jij je boven klaarmaakt, vermaak ik me ondertussen op jouw afzichtelijke bank met een van jouw intellectuele boeken.’

‘Klaarmaken? Wat gaan we doen dan?’ vraag ik verbaasd. Dat Boris voor de zoveelste keer de inrichting van mijn huis én de inhoud van mijn favoriete boeken belachelijk maakt, neem ik voor lief.

Boris trekt een wenkbrauw op en op dat moment besef ik dat ik inderdaad vraag naar de bekende weg. We gaan wandelen.

––––––––

‘Mijn tenen vriezen eraf,’ bibber ik als we naast elkaar door de polder lopen. We hebben deze route in de afgelopen maanden al zo vaak afgelegd dat ik hem zelfs geblinddoekt kan volgen. Toch vervelen de wandelingen met Boris me nog steeds niet, aangezien ze altijd gepaard gaan met óf een goed gesprek, óf een aangename stilte. Meestal een combinatie daarvan.

‘Je kunt klagen over je probleem of je kunt er een oplossing voor zoeken. Kom hier.’ Boris slaat zijn arm om me heen. Een kort moment geniet ik van zijn nabijheid, maar dan duw ik hem snel weer van me weg.

‘Niet hier,’ sis ik hem toe. Niet dat iemand me kan horen in dit verlaten gebied, maar ik neem liever het zekere voor het onzekere. Boris en ik zijn tijdens onze wandelingen op zondagochtend nog nooit een mens tegengekomen, maar stél dat vandaag een uitzondering is, dan wil ik niet dat iemand ons kan betrappen op lichamelijk contact. Buiten onze huizen zijn we collega’s en niets meer dan dat.

‘Meen je dit echt? Er komt hier niemand. Als hier al iemand zou lopen, is de kans klein dat het een collega of leerling is. Ik ben hier nog nooit een bekende tegengekomen.’

Ik haal mijn schouders op. ‘Ik neem liever geen risico’s. Ik wil niet dat iemand ons hoort of ziet.’