Een kerst vol muziek

Sandra J. Paul

Een kerst vol muziek

Feelgood 

Verschijningsdatum: 9 december 2022

© 2022 Sandra J. Paul

© 2022 Hamley Books

ISBN 9789464661583

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

Hoofdstuk 1

Die muziek.

Een rilling loopt over mijn rug wanneer ik het alom vertrouwde geluid van een cello hoor, terwijl ik de villa aan het strand passeer waar ik elke dag voorbijwandel met mijn hond Sammy. Het is geen onaangename rilling, eerder één die me doet denken aan een lang vergeten verleden.

Een cello. Hoe vreemd. Ik bespeel het instrument zelf, en toch ben ik verrast, want het is een geluid dat ik niet veel hoor in mijn naaste omgeving. Waarom nu net een cello? Waarom geen viool, of een piano, of een trompet? Er zijn zo veel instrumenten, en net juist deze muziek is wat ik hier hoor, bij deze afgelegen villa die meestal leeg staat.

Sammy blijft staan en kruipt dicht tegen me, zoals altijd erg trouw aan mijn acties en reacties. Hij voelt wanneer ik emotioneel word, of wanneer ik het soms moeilijk heb met de gewone dagelijkse dingen. Zeker op dit moment. Hij is een ongelofelijk zachtaardige hond, en ik ben gek op hem.

Sammy is geen begeleidingshond en zou dit soort gevoelens niet eens moeten ervaren, maar toch doet hij dat. Hij weet precies wanneer ik hem het meeste nodig heb. Hij had evengoed wél getraind kunnen zijn op het aanvoelen en verwerken van intense emoties, want dat is een tweede natuur voor hem geworden sinds ik hem drie jaar geleden heb geadopteerd in een impulsieve bui, vlak na de dood van mijn moeder.

Toen zij wegviel en een grote leemte in mijn leven naliet, had ik me als vrijwilliger opgegeven bij het plaatselijke asiel, iets wat ik slechts één middag heb gedaan omdat ik het verschrikkelijk vond om al die dieren in hun kooien te zien, zelfs wanneer de vrijwilligers van de opvang heus wel hun uiterste best deden om hen zo goed mogelijk te verzorgen. Het brak gewoon telkens weer mijn hart. Ik was geen persoon om voor andermans dieren te zorgen. Ik wilde voor mijn eigen dieren zorg dragen.

Uiteindelijk leverde die ene middag in het asiel me Sammy op, de windhond waarop ik prompt verliefd werd nadat hij naar me keek alsof ik zijn redder was. Wat in zekere zin wellicht ook zo was, want hij was zo’n Spaanse verwaarloosde hond waar men dringend plek voor zocht. Ik bood mezelf impulsief aan, maar op het moment dat ik dat deed, wist ik dat het ook was wat ik écht wilde. Een hond om me gezelschap te houden zou een deel van het verdriet rond mijn moeders verlies compenseren. Ik zou me ook niet meer alleen hoeven voelen in het huisje aan de kust, waar we jarenlang hadden samengewoond. Of toch tenminste wanneer ik in het land was tussen optredens door.

Mijn moeders overlijden viel samen met mijn beslissing om niet meer in het buitenland op tournee te gaan en enkel nog in eigen land op te treden. Zij was toen al een tijdje ziek en had verzorging nodig, plus, ik was het reizen beu. Alle hotels leken hetzelfde, de kamers bekoorden me al lang niet meer. Ik zat meer in andere landen dan in mijn eigen land, en miste het huisje en het gezelschap van mijn moeder.

Ze leefde nog een maand of drie nadat ik teruggekomen was, en die tijd hebben we heel intensief beleefd. Daarna was ik alleen in het huisje en kwam alleen nog buiten voor lange strandwandelingen of optredens met het orkest in het binnenland. Vaak logeerde ik dan ook weer in een hotel. Het optreden zelf gaf ik niet op, mijn moeder zou dat ook niet gewild hebben. Ze was erg trots op me, hield van alles wat ik deed en pochte tegen wildvreemde mensen die ze nog nooit had ontmoet over hoe haar dochter de meest befaamde cellospeelster ter wereld was. Hoe ik prijzen had gewonnen met mijn werk, hoe ik in binnen- en buitenland geëerd werd en hoe ik tegelijkertijd voor haar zorgde. Het was eerder omgekeerd, dacht ik altijd. Zonder mijn moeder in mijn leven was ik allang gek geworden.

En toen kwam Sammy. Sammy, die haar plek ingenomen heeft en met mij door het land reist. Hij gaat altijd mee in een hotel, is altijd in mijn buurt en blijft zelfs in de coulissen zitten terwijl ik optreed. Hij is onze orkesthond geworden en is hondstrouw, als ik dat zo mag uitdrukken.

Wanneer we thuis zijn, wandelen we altijd dezelfde route. Langs het strand met zijn flatgebouwen naar de duinen. Langs de duinen naar de plek waar enkele prachtige, statige villa’s staan waarvan de witgekalkte muren lijken te glanzen in de avondzon. Na de villa’s dan weer naar huis, naar het rijtje huizen aan het water waarvoor mensen vandaag de dag een fortuin zouden betalen.

Ik houd van mijn huisje. Het is me erg dierbaar. Sinds mijn achttiende wonen we hier, en ik ken elke steen, elke kier, elk gebrek. Ik heb meer dan genoeg geld verdiend in mijn twintig jaar carrière om een villa te kopen, maar dat interesseert me niet. Alles wat ik wil is dit huisje, en Sammy. Een partner heb ik niet nodig.

Ik ben gelukkig, zelfs ondanks het verleden dat ik met me meedraag, en dat ik jaren geleden een plek heb gegeven. Nooit had ik gedacht om terug te keren naar dat moment in mijn leven waar alles veranderde. Tot nu. Tot dit moment. Tot het geluid van deze cello, die me terugstuurt naar een verleden waarin ik niet de enige was die zo goed kon spelen.

Hoofdstuk 2

Ik staar naar het verlichte raam van de villa in de plotse veronderstelling om uit het niets Sem te zien opduiken, alsof hij de enige is die ooit cello speelde op topniveau terwijl dat natuurlijk niet zo is. Er zijn mensen in mijn leven geweest die op mijn niveau hebben gespeeld, en dat is heus niet arrogant bedoeld. Er zijn mensen die goed spelen en dan zijn er mensen die op topniveau spelen, en in mijn hele carrière heb ik er zo maar een paar meegemaakt, en zij wonen in het buitenland.

Maar wat ik nu hoor komen uit die villa, is van topniveau. De muziek wordt gespeeld door iemand die in staat is om elke noot met zo veel gevoel te brengen dat het aanvoelt alsof hart en ziel erin ligt en nooit meer vergeten kan worden door de persoon die ernaar luistert.

Het is alsof de cellist in dat huis voor mij speelt. Alsof hij of zij mijn gevoelens wil raken. En heel even denk ik heel dwaas dat dit alleen maar Sem kan zijn, alsof hij uit het verleden is teruggekeerd na twintig jaar, om me er zo aan te herinneren dat ik geen recht heb op een gelukkig leven zonder hem.

Dat is wel meer gebeurd. Er waren nog meer momenten in mijn leven dat ik echt meende dat hij opgedoken was als een schim uit het verleden, net op momenten dat ik dacht eindelijk oprecht gelukkig te zijn. En dat maakte dat ik weer net níét voldoende geluk kon vinden. Omdat ik hem, ondanks alles wat er is gebeurd, niet kan vergeten.

Ach, wat heb ik mezelf in de loop der jaren niet wijsgemaakt? Alle dwaze ideeën die een jonge vrouw heeft over de liefde worden dan opgestapeld tot iets wat lijkt op een onvoorwaardelijke passie voor iemand die ongetwijfeld de nodige gebreken had – en dat ook heeft bewezen.

In mijn idyllische wereld had mijn leven er helemaal anders uitgezien. Als Sem er nog was geweest, zo denk ik dan, dan hadden wij samen de wereld rondgereisd. Dan waren er misschien wel Sem & Sara-baby’tjes – of intussen tieners – geweest. Dan had mijn bestaan er helemaal anders uitgezien en had ik nooit alleen in die hotelkamers gezeten, maar waren wij er altijd als een koppel tegenaan gegaan. Dan zou hij dag en nacht aan mijn zijde hebben gestaan en zouden wij samen de wereld veroverd hebben.

Voor hem had ik wellicht dat huisje aan zee wél opgegeven, of was daar helemaal geen sprake van geweest. Dan zat ik nu in New York of München of Parijs, of waar dan ook. Misschien waren we zelfs in Sydney gaan wonen, om op te treden in The Sydney Opera House, dé plek waar ik al mijn hele leven lang over heb gedroomd, maar nog altijd niet ben geweest.

Dan had ik mijn kerstmissen van de afgelopen drie jaar niet helemaal alleen doorgebracht, omdat hij er geweest zou zijn na het overlijden van mijn moeder. Toen zij wegviel, als enige persoon die van echt belang was in mijn leven – of de enige die ik wellicht toegang heb gegeven in mijn gedachten – had ik niemand meer om mee te vieren, behalve Sammy.