Dubbele boeking

Fiona Gothfield

Dubbele boeking

Feelgood 

Verschijningsdatum: 27 november 2022

© 2022 Fiona Gothfield

© 2022 Hamley Books

Coverontwerp: London Montgomery Designs

ISBN 9789464661590

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

Hoofdstuk 1

Samuel

Ik kijk naar de gevel van het eetcafé waaraan Stan net tien meter gekleurde kerstlichtjes heeft gehangen.

‘Het is weer die tijd van het jaar,’ zucht ik. ‘Wat haat ik de drukte. Mijn ogen vallen net niet uit hun kassen.’

Ik begrijp nog steeds niet wat mensen zo leuk vinden aan deze periode.

‘Is het zo goed? Mijn rechterbeen slaapt door zolang op de ladder te staan. Ik ben er wel klaar mee,’ zegt Stan.

‘Ja, laat zo maar hangen,’ zucht ik. Ik zal maar niet zeggen dat het nog schuiner hangt dan vijf minuten geleden.

Stan klimt met een houten been naar beneden en ploft naast me neer. We stappen achteruit om het resultaat te bekijken.

‘Perfect,’ concludeert hij.

Ik draai me opzij naar mijn beste vriend, die bovendien al vijf jaar mijn vaste barman is.

‘Kijk eens in mijn ogen.’

Stan draait zijn hoofd om en kijkt me vragend aan.

‘Nee, je ogen staan niet scheel, dus dat is niet de reden waarom die verdomde slinger zo scheef hangt!’ lach ik. Hij geeft me een vriendschappelijke duw en loopt terug naar binnen.

Naar goede gewoonte neemt hij zijn plaats achter de bar in en poetst de glazen die blinken als diamant. Ik ga zitten op een van de barkrukken die totaal niet bij elkaar passen, maar die eetcafé Gloria juist zo uniek maken. Het meubilair matcht helemaal niet en dat maakt het net zo gezellig. De bar die veel weg heeft van een typische toog uit een Antwerps bruin café maakt het plaatje compleet.

Zes jaar geleden stond het bouwvallige pand te koop in hartje Antwerpen. Toen ik er met mijn fiets voorbijreed, werd ik op slag verliefd en verliefd, dat word ik nooit. Niet op gebouwen en al zeker niet op vrouwen. Ik besloot om een eetcafé te openen en nam ontslag als supply manager. Onwetend en onvoorbereid begon ik aan het grootste avontuur van mijn leven, maar dat maakte het juist zo spannend voor me, het onbekende. Ik besloot om een eetcafé te openen en nam ontslag als supply manager. Als overbetaalde leidinggevende van een administratief team had ik alles altijd netjes op een rij gehad. Hoe anders was het leven dat volgde. Onwetend en onvoorbereid begon ik aan het grootste avontuur van mijn leven, maar dat was precies wat het zo spannend voor me maakte: het onbekende.

Een jaar lang werkte ik keihard aan de renovatie. Om kosten te besparen, deed ik alles zelf. Enkel voor de zaken waarvoor een echte vakman nodig was, schakelde ik bouwbedrijven in. Nu, vijf jaar later, heb ik een bloeiende zaak die me het financieel comfortabel maakt. Het team bestaat uit vier vaste werknemers: Stan, de barman, Annabelle en Lieselot, de bediening, en Fouad, de kok. In de vakanties wordt dit krachtige team versterkt door enkele vaste studenten.

Stan onderbreekt mijn gedachten door met een knal een doos kerstspullen op de toog te zetten. Ik krimp in elkaar. Nog meer kerstlichtjes.

‘Klaar om deze op te hangen op het terras?’ vraagt Stan.

‘Ehm, nee? Je weet hoe verschrikkelijk ik kerst haat.’

‘Ja en dat begrijp ik nog steeds niet. Wanneer ga je me dat verhaal eens vertellen?’ Stan kijkt me beschuldigend aan.

‘Moeten wij geen lichtjes ophangen?’ vraag ik sarcastisch.

Ik neem de doos van de toog. Hij is zoveel zwaarder dan ik dacht dat hij nog net niet uit mijn handen glijdt.

‘Kom op, Sam. Ik ben je beste vriend sinds de kleuterklas en ik weet het nog steeds niet. Vertel het me gewoon.’

‘Goed, je hebt gelijk. Jou kan ik het wel vertellen.’

Met veel tegenzin zet ik de doos op een van de tafels. Ik schuif een houten stoel achteruit terwijl ik naar de overkant wijs. Met een gretige blik komt Stan bij me zitten. Die eeuwige nieuwsgierigheid ook... Hij kijkt me bemoedigend aan en ik vertel het verhaal dat ik nog nooit aan iemand heb toevertrouwd.

‘O jee, nu begrijp ik het helemaal,’ verzucht Stan.

Ik wapper met mijn handen en vraag om meer uitleg.

‘Ja... Nu begrijp ik waarom jij zo’n flierefluiter bent.’

‘Wat heeft dat te maken met het feit dat dat gebeurd is?’

‘Ik denk dat je jezelf beschermt om niet gekwetst te worden. Je moet echt eens gaan bedenken wat je wilt in je leven. Je kunt geen Casanova blijven. Op jouw leeftijd is het wel tijd om de status van eeuwige vrijgezel achter je te laten. Je bent al drieëndertig,’ benadrukt Stan.

‘Als ik jou hoor, lijkt het wel of ik een oude man ben.’

‘Ergens wacht er voor jou een ongelooflijke vrouw, net zoals mijn Barbara.’

Ik haal mijn schouders op en mompel: ‘Misschien.’

––––––––

De volgende dag spoken Stans woorden nog steeds door mijn hoofd. Kan ik daarom mezelf niet binden? Ben ik bang om gekwetst te worden? Ik bekijk mezelf in de spiegel. Mijn uiterlijk bezorgt me genoeg aandacht van het vrouwelijk schoon, dat is het probleem niet. De man die me aankijkt, is gespierd en heeft stevige schouders. Golvende, bijna zwarte haren vallen voor zijn hazelnootbruine ogen. Zijn volle lippen worden ondersteund door een sterke kaaklijn en hij glimlacht zijn witte tanden bloot.

‘Je zou zo op de cover van een magazine kunnen staan,’ zeg ik lichtjes verwijtend tegen mijn spiegelbeeld. ‘Stan heeft gelijk. Ik moet uitzoeken wat ik in mijn leven wil, maar hoe doe ik dat toch?’

Ik sla een handdoek rond mijn middel en loop naar de eetkamer waar ik aan tafel plaatsneem, schuif mijn laptop naar me toe en open een internetbrowser. Ik typ ‘tijd voor jezelf’. Allerlei zoekopdrachten over psychologisch welzijn en hulpboeken verschijnen op het scherm.

‘Ja, dat is echt wat ik zoek,’ zeg ik sarcastisch tegen mijn laptop. ‘Wie doet er nu mee aan die onzin zoals yoga en mindfulness?’

Snel schuif ik het ding van me weg en kijk op de klok. Tien uur in de avond. Dat is nog genoeg tijd om even te gaan fitnessen. Ik loop naar mijn inloopkast en doe mijn sportkleren aan. Volledig in het zwart loop ik naar mijn auto. Zoals altijd krijg ik jaloerse blikken toegeworpen, want niet iedereen kan zich een BMW X7 veroorloven. Ik heb er dan ook hard voor gewerkt en dat ik de wagen fiscaal kan inbrengen, is uiteraard een voordeel.

Niet veel later parkeer ik de grote SUV op mijn vaste plek in de parkeergarage van het fitnessgebouw. Bij de balie begroet ik een van de vaste medewerkers.

‘Hé Sam, weer hier voor een late sessie?’ vraagt Miguel.

‘Laat? Amigo, dit is vroeg voor me en dat weet je.’

‘Zie ik je straks aan de gewichten?’

‘Tuurlijk Miguel, dan laat ik je zien hoe het moet,’ antwoord ik met een knipoog.

Ik loop verder en betreed de gigantische ruimte met cardiotoestellen. Eerst die benen los en die hartslag omhoog.

Na dertig minuten bergop lopen, heb ik er genoeg van. Ik begeef me naar het gedeelte met de gewichten, waar Miguel en Thomas me opwachten.

‘Makker, dat duurde lang?’ lacht Miguel.

‘Dertig minuten lopen, kwartiertje roeien en dan nog enkele machines. Ik sta niet lui te wezen zoals jullie. Alles goed, Thomas?’

Ik geef hem een speelse duw op zijn rug en loop naar de rekken met gewichten toe. Ik begin met een lichte set om mijn biceps en triceps op te warmen.

Na een uur naar mezelf te hebben gekeken in de gigantische rij spiegels is het tijd om naar huis te gaan, maar niet voordat Thomas me op iemands aanwezigheid wijst. Sofia komt als een jagende tijger naar ons toe gelopen, haar blik op mij gericht.

‘Hé Sam, lang niet gezien. Ga je al weg?’ vraagt ze met een pruilende lip.

‘Dag Sofia. Ik was inderdaad net van plan om me naar de douches te begeven.’

Ze legt haar arm rond mijn middel en trekt me naar zich toe.

‘O, echt? Weet je, ik heb thuis veel betere faciliteiten dan hier. Kan ik je mijn diensten aanbieden?’

Thomas en Miguel staan enkele meters bij ons vandaan met een geamuseerde blik toe te kijken. Mijn ogen glijden over haar strakke, sensuele lichaam. Ik heb haar al gehad en ik weet wat ze in bed doet. Voor ik het weet, begeleid ik haar naar buiten, naar mijn wagen. Ging ik niet aan mezelf werken?

De gedachtestroom waarin ik mezelf streng toespreek kan niet op gang komen aangezien Sofia mijn been begint te masseren.

De volgende ochtend word ik wakker in een vreemd bed. Nu ja, zo onbekend is het nu ook weer niet. Sofia ligt naakt naast me. Stilletjes til ik de lakens op en schuif ik uit bed. Snel kleed ik me aan, loop op mijn tenen naar de voordeur, waar ik in een recordtempo mijn sportschoenen aandoe. Niet veel later laat ik de deur zachtjes in het slot vallen en verdwijn met de opkomende ochtendzon.

Hoofdstuk 2

Samantha

‘Ik zie je wel staren hoor, Robert.’ Ik kijk met een schuin oog naar de zeventigjarige man.

‘Ze moest er maar niet zo mooi uitzien,’ zegt hij tegen François, die naast hem zit. François beaamt dit en knikt ondertussen. Zijn ogen verdwalen naar mijn benen, of is het mijn achterwerk dat hij gadeslaat? De twee mannen kaarten verder en ondertussen help ik Alizée uit haar fauteuil.

‘Is dat niet beter, lieve schat?’

Ik veeg haar mond af met een doek en begeleid haar terug naar de slaapkamer, waar ik haar in bed leg om een middagdutje te doen.

‘Bedankt, lief kind,’ zegt ze tegen me.

‘Rust maar lekker uit, Alizée’ke.’

Ik knijp haar zachtjes in haar hand en weet al dat ze me zal zeggen dat ik haar Lize moet noemen.

‘Noem me nu toch alsjeblieft Lize.’

‘Dat zal ik doen, Lize. Wil je dat ik het licht uitdoe?’ vraag ik haar wanneer ik de rolluiken in de kamer sluit.

‘Laat mijn nachtlampje maar aan, dan vind ik de weg zeker terug als ik naar het toilet moet.’

‘Lize, als je naar het toilet moet, druk dan maar op de rode knop. Dat hebben we afgesproken, weet je nog?’

Ze staart naar me en ik weet dat haar heldere moment weer voorbij is.

‘Wie ben jij?’

‘Ik ben Sam. Als je naar het toilet moet, druk dan op deze knop,’ leg ik haar nog een keer uit voor ik de kamer verlaat. Ik noteer mijn bevindingen in het logboek en ga naar de volgende kamer in de lange gang.

In mijn gedachten dwaal ik af naar mijn masterproef. Ik weet dat dit heldere moment van amper twee minuten aantoont dat Alizée’s hersenen langzamerhand volledig aan het aftakelen zijn.

Ik neem de sleutel waarmee ik Castors kamer open. Deze man van zesenzeventig heeft een verleden van frequent weglopen, waardoor we genoodzaakt zijn om zijn kamer op slot te draaien. Het is zo triestig gesteld met het systeem dat hij op een ellendig lange wachtlijst terecht is gekomen en dus niet sneller naar de gesloten afdeling van het rusthuis kan gaan.

Na de pauze van mijn collega Nienke plof ik neer in de lunchruimte.

‘Castor is in paniek dat zijn familie niet komt vandaag. Ga jij even naar hem toe? Ik heb Rosaline haar stomazakje vervangen. Zij kan wel even verder. Alizée doet haar dutje, dus over anderhalf uur mag je haar weer wekken,’ breng ik haar op de hoogte.

‘Je bent de beste, Sam. Smakelijk en geniet even van de rust.’

‘Dat doe ik zeker.’

Ze verlaat de ruimte, pak mijn smartphone en verorber mijn lunch. Naast enkele berichtjes van mama die me aanmaant om eens dringend een man aan de haak te slaan en aan een gezin te beginnen, zie ik ook een berichtje van Nathalie:

––––––––

Niet te snel vertrekken, ik moet je nog spreken voor ik aan mijn shift begin.

––––––––

Ik antwoord dat ik zeker langer zal blijven, want de overuren zijn altijd een nuttige ervaring voor mijn masterproef om neuroloog te worden. Sinds mijn eerste tewerkstelling, als geriatrisch verpleegster hier op de dienst met beginnend dementerende mensen, is mijn interesse naar het menselijk brein enkel gegroeid. Nathalie, mijn collega en beste vriendin, heeft me aangespoord om de toelatingsexamens tot dokter mee te doen en ondertussen ben ik bijna afgestudeerd. Over enige tijd pronkt er ‘dr. Samantha Dierckx’ op mijn witte jas en hoop ik een manier te vinden waarmee ik de aanmaak van amyloid kan tegenhouden. Ooit...

‘Hé, je bent er nog. Hoe kon het ook anders?’ Nathalie komt gehaast de kleedruimte binnen. Ze heeft zo dadelijk de briefing waarmee de volgende shift uitlegt wat er met de patiënten is gebeurd en nog moet gebeuren, maar nu wijst ze me op de wallen onder mijn ogen die volgens haar duidelijk om vakantie schreeuwen.

‘Ik kan toch helemaal niet op vakantie gaan, zo vlak voor de examens. Je weet goed genoeg dat dit mijn laatste examens zijn voor ik aan mijn stage als arts begin.’

‘Precies daarom moet je er nu even tussenuit, Sam. Daarna komt het er sowieso niet meer van, dat weet je zelf toch ook?’

Ze heeft ergens wel een punt, want na de examens zal ik starten met mijn stageperiode op verschillende afdelingen. Ik kijk er zo hard naar uit, maar misschien krijg ik dan wel interesse in een ander vakgebied. Nee, doe toch maar neurologie, daar ligt mijn hart. Oude dementerende mensen helpen om terug te kunnen onthouden, dat is mijn droomjob.

‘Ehm, aarde aan Sam?’ gebaart Nathalie met haar handen voor mijn ogen. ‘Zat je in “the zone”, of zo?’

‘Ik was aan het denken aan mijn stage als arts.’

‘Toen ik je had gezegd om toch de toelatingsexamens te doen, had ik wel gehoopt dat je ook meer zou leven als student,’ zegt ze.

‘Hoe kan ik nu “de student” uithangen als ik zo goed als voltijds werk en daar bovenop nog eens studeer voor dokter? Dat is toch onmogelijk?’

Ze lacht het weg en schuift een pamflet onder mijn neus. ‘Hier, een vroeg kerstcadeau,’ zegt ze enthousiast.

‘Wat is het?’

‘Dat weet je pas als je het opent.’

Ik neem de envelop in mijn handen en voel er eens aan, ga dan via de achterkant onder het flapje waardoor ik de brief kan openscheuren.

‘Doe nu sneller, ik ben zo benieuwd!’ moedigt Nathalie me aan.

‘Ik wil het niet scheuren!’

Ik neem de brief uit de envelop en zie dat het een voucher is.

‘Wat denk je ervan?’ vraagt ze.

Ik bekijk de brief iets beter, want de vraag van Nathalie overspoelt me aangezien ik niet goed door heb waarvoor de voucher is. Ik pak mijn bril die op tafel ligt en zet hem op mijn neus.

‘Dat is beter!’ zeg ik wanneer ik naar Nathalie kijk. Ze staart naar me, wachtende op een antwoord op de vraag wat ik vind van dit volgens haar zeer genereuze cadeau. De woorden ‘Zweden’, ‘boeking’ en ‘chalet’ springen meteen in het oog, waardoor ik begrijp dat Nathalie een verblijf voor me heeft geboekt in Zweden.

‘Je hebt een reis geboekt? Gaan we naar Zweden? Wanneer gaan we dan? Deze zomer?’ vraag ik blij.

‘Ik heb voor jou de komende week tijdens je vakantie een reis naar Zweden geboekt.’

En inderdaad: wanneer ik mijn oog laat vallen op de datum, merk ik dat ik over drie dagen al zal aankomen op de bestemming.