Noorderlicht

Door Ellen Ooms

Noorderlicht

Feelgood 

Verschijningsdatum: 2 december 2022

© 2022 Ellen Ooms

© 2022 Hamley Books

Coverontwerp: London Montgomery Design

ISBN 9789464661637

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

Zin om te genieten van de juiste sfeer bij het boek?

Scan de QR-code en ontdek de playlist op Spotify!

––––––––

Hoofdstuk 1

Ik weet niet of de dag nog slechter had kunnen verlopen. Het begon allemaal met mijn koffiemachine die vanochtend besloot om er de brui aan te geven. Dat is toch niet het einde van de wereld, zou je zeggen. Er zijn toch ergere dingen, zou je je kunnen afvragen. Dat klopt allemaal. Maar voor mij en mijn enorme ochtendhumeur, dat pas begint weg te ebben nadat ik mijn eerste kop koffie heb gedronken, is dit wel degelijk rampzalig.

Om de ochtend nog erger te maken dan hij al is, is het nu ook nog begonnen te gieten. Net op het moment dat ik uit het metrostation kom.

Working nine to five, what a way to make a living, klinkt het door mijn oortjes. Dat is een goeie. Ik zak dieper weg in de kraag van mijn jas. Uiteraard ben ik mijn paraplu weer eens vergeten. Gelukkig is het maar een paar straten tot aan mijn werk. Ik ben junior redacteur bij Swift, een lifestylemagazine. Twee jaar geleden solliciteerde ik voor deze job. Na een aantal intensieve sollicitatierondes die bestonden uit een reeks testen en gesprekken werd ik uiteindelijk uit zo’n honderd andere sollicitanten verkozen.

Ik was dolgelukkig. Want het zou vast alleen maar een kwestie van tijd zijn voordat ik senior redacteur zou worden, toch? Ik begon dus met goede moed aan mijn nieuwe job. Vastbesloten om te bewijzen dat ik de volgende sport op de carrièreladder meer dan waard was. Inmiddels zijn we twee jaar verder en ik sta nog altijd op exact dezelfde plaats op die carrièreladder. Het ziet er ook niet naar uit dat dit in de nabije toekomst zal veranderen.

Het is niet dat ik het niet verdien. Althans, dat is mijn eigen bescheiden mening. Naast het brengen van koffie en maken van kopieën, wat elke junior redacteur in zijn takenpakket heeft, moeten we ook de teksten redigeren die onze senior redacteur schrijft. Bij de andere junior redacteurs betekent dit dat je hier en daar wat moet herschrijven en links of rechts wat foutjes moet verbeteren. Hier en daar. Links of rechts. Dat is toch de bedoeling.

Zo neem ik elke dag de artikelen van Bart Jonkers onder de loep, voor zover er tenminste sprake is van een artikel. Meer dan eens stuurt hij mij een halve tekst of geeft hij een aantal instructies met de opdracht om er een degelijk artikel van te maken. En dan ga ik aan de slag. Je zou dus kunnen zeggen dat de meerderheid van zijn artikelen die in het tijdschrift verschijnen van mijn hand zijn.

Goed toch, hoor ik je vragen. Daar kan je toch veel van leren? En dat klopt helemaal. Maar het zou wel fijn zijn als ik, op zijn minst binnen het bedrijf, de waardering voor mijn werk zou krijgen die ik verdien. Het probleem is dat buiten mijn collega en beste vriendin Jessie niemand weet dat ik eigenlijk die artikelen schrijf. Hij strijkt met alle eer, terwijl ik al het werk doe.

Als ik heel eerlijk ben tegenover mezelf mag ik ook niet alle verantwoordelijkheid bij hem leggen. Want ik ben nooit voor mezelf opgekomen, hoewel Jessie me keer op keer zegt dat ik dat wel zou moeten doen. Het lijkt wel een constante factor in mijn leven. Al in mijn tienerjaren, maar later ook op de universiteit, stond ik altijd voor iedereen klaar. Gek genoeg waren het altijd de anderen die er vervolgens met de lof vandoor gingen. Dat is nog steeds niet veranderd.

Opgelucht zie ik het kantoorgebouw van Swift voor me opdoemen. Ondertussen plakken mijn blonde haren in natte strengen aan mijn gezicht. Ik duw de deur open en de warmte komt me in golven tegemoet. Er gaat een rilling door mijn lijf en ik blijf even staan om mijn haren uit mijn gezicht te vegen en mijn jas uit te trekken. Ik loop door naar de receptie en leun met een gekwelde zucht over de balie. Jessie, die als receptioniste werkt voor het bedrijf, kijkt met opgetrokken wenkbrauwen op. Zodra ze ziet dat ik het ben, breekt er een glimlach door op haar gezicht.

‘Laat me raden: je bent je paraplu weer vergeten.’

‘Hm-hm, en alsof dat nog niet genoeg is, heeft mijn koffiemachine het vanochtend begeven. Ik zou momenteel een moord plegen voor een koffie. En dat mag je redelijk letterlijk nemen.’ Ik werp Jessie een moordlustige blik toe, waarop ze meteen overeind veert en naar het lokaaltje achter de receptie loopt. Aangezien de receptie altijd bemand moet blijven, heeft Jessie haar eigen minikeukentje met een koffiezetapparaat. Jessie kent me als geen ander en weet dus ook heel goed dat ik absoluut niet te genieten ben als ik nog geen koffie heb gehad in de ochtend.

We hebben elkaar twee jaar geleden leren kennen toen ik hier als groentje begon. Zij was meteen vriendelijk tegen me en nodigde me de eerste dag al uit om een kop koffie bij haar te komen drinken. We hadden onmiddellijk een klik en sindsdien ga ik elke dag in de ochtend bij haar langs.

Jessie reikt me een koffie en een handdoek aan. ‘Hier, drink eerst je koffie op en ga dan maar even naar het toilet om jezelf een beetje te fatsoeneren. Je kan beter niet als een verwilderde kat op de redactievergadering verschijnen.’

O god, de redactievergadering... Die ben ik helemaal vergeten. Hoeveel erger kan de dag nog worden?

Jessie kijkt me meelevend aan. Zij weet hoezeer ik een hekel heb aan redactievergaderingen. Elke keer weer zijn deze vergaderingen een herinnering aan het feit dat ik over me heen laat lopen. Elke keer weer houd ik mezelf voor dat het deze keer zal veranderen. En elke keer weer blijft alles bij het oude. Omdat ik simpelweg de moed niet heb om tegen Bart te zeggen dat ik weiger iets met zijn artikel te doen als hij geen volledig afgewerkt stuk inlevert. Of dat ik weiger nog artikelen in zijn naam te schrijven.

‘Kop op, Fleur. Ga jezelf opfrissen en kom dan gezellig nog een kop koffie drinken. Ik moet je trouwens nog een roddel vertellen over Jonas en Cat van de boekhouding.’ Jessie werpt me een suggestieve glimlach toe en ik kan het niet helpen: ik schiet in de lach. Jessie is altijd als eerste op de hoogte van alle roddels op kantoor. Dat heeft gedeeltelijk met haar centrale positie in het bedrijf te maken, maar zeker ook met hoe ze is. Jessie is het soort persoon dat je zo snel op je gemak stelt dat je de neiging hebt om je diepste geheimen aan haar toe te vertrouwen. En in tegenstelling tot wat je misschien zou vermoeden, blijven die geheimen gewoonlijk veilig opgeborgen achter die receptiebalie. Behalve dan wanneer ik langskom.

Ik haast me naar de toiletten en begin mijn haren met de handdoek droog te wrijven. In een poging om mijn bob toch een beetje in model te krijgen, kam ik met mijn vingers door mijn blonde lokken.

Kort neem ik de tijd om mijn spiegelbeeld in me op te nemen. Ik ben geen klassieke schoonheid te noemen, maar ik vind mezelf met mijn hoge jukbeenderen, schattige wipneusje en volle donkerroze lippen zeker ook niet lelijk. Wat vooral opvalt zijn mijn grote, ijsblauwe ogen. Dat in combinatie met mijn blonde haren heeft altijd de aandacht van het andere geslacht weten te trekken. Jammer genoeg waren dat meestal de verkeerde versies van het andere geslacht...

Nadat ik mijn haren heb bijgewerkt en doorschijnende lipgloss op heb gedaan, loop ik terug naar Jessie waar een volgende kop koffie al op me staat te wachten. We installeren ons in het keukentje achter de balie. Jessie gaat zitten op een plek waar vandaan ze de receptie in de gaten kan houden.

‘Dat ziet er al een stuk beter uit,’ zegt Jessie onomwonden.

‘Dank je voor de koffie en de handdoek. Ik voel me al een stuk beter. Maar vertel, welk nieuwtje heb je vandaag voor mij? Iets over Jonas en Cat?’

Jessie buigt zich een beetje dichter naar me toe en met een ondeugende glinstering in haar ogen begint ze te vertellen. ‘Lisa heeft die twee gisteren betrapt in een nogal compromitterende houding op zijn kantoor.’

‘Wat? Betrapt? Hoe dan?’ breng ik verbaasd uit.

In feite is Jonas de ideale schoonzoon. Hij heeft zich in vrij korte tijd kunnen opwerken tot hoofd van de boekhouding. Hij ziet er goed uit. Hij is oprecht en goed voor zijn teamleden. Iets té goed voor een van hen, zo blijkt nu.

Ik neem nog een slok van mijn koffie en maak het me gemakkelijk achter de balie in afwachting van de sappige details.

‘Lisa had een paar documenten voor Jonas om te ondertekenen. Ze klopte op zijn deur en deed die meteen open – wat ze overigens altijd doet. Cat zat op zijn bureau. Jonas stond tussen haar benen, met zijn handen in haar haar, en hij was haar duidelijk aan het kussen voordat Lisa binnenliep.’

Mijn mond valt open en ik moet even met mijn hoofd schudden om het beeld dat nu op mijn netvlies verschijnt van me af te schudden.

‘En toen?’ zei ik ademloos.

‘Lisa liet van schrik de papieren vallen. Ze draaide zich om en liep het kantoor uit, meteen gevolgd door Jonas. Hij verontschuldigde zich uitvoerig en zei dat het niet was wat het leek. Na een paar minuten kwam Cat met een rood hoofd het kantoor uit en onder de nieuwsgierige blikken van de andere teamleden liep ze terug naar haar plaats. Jonas heeft geprobeerd om het in de doofpot te stoppen, maar dat is uiteraard niet gelukt. Hij is al bij Michel op het matje geroepen.’

Even loopt er een rilling over mijn rug als ik bedenk hoe Michel gereageerd heeft. Als CEO kan je geen betere baas hebben als Michel. Hij is het soort baas dat zijn personeel de nodige vrijheid geeft om hun werk te doen, maar ik kan me voorstellen dat hij hier niet zo heel blij mee was. Een relatie hebben op de werkvloer is een ding, maar er dan ook nog naar handelen dat is toch nog een ander.

‘Hoelang was dat al gaande tussen die twee?’

‘Naar het schijnt al een paar maanden. Niemand had er een vermoeden van.’ Jessie kijkt op als er een paar collega’s het kantoorgebouw binnen komen en glimlacht als ze voorbijlopen.

‘Och, arme Cat. Hoe gênant moet het geweest zijn dat Lisa net op dat moment kwam binnenlopen.’

‘Ik weet niet of je nu zoveel medelijden moet hebben met haar. Je weet hoe graag ze in het middelpunt van de belangstelling staat.’

‘Dat is waar. Maar toch...’ Ik zit een tijdje peinzend voor me uit te staren. Hoe vreselijk moet het zijn om het middelpunt van alle spot en roddels te zijn!

‘Nu even heel iets anders. De redactievergadering...’

Ik schrik op uit mijn overpeinzingen en verzet me even op mijn stoel. ‘Wat is daarmee?’

‘Ik heb in de wandelgangen opgevangen dat er vandaag gebrainstormd gaat worden over de zomerspecial. Zeg me alsjeblieft dat je dit keer je eigen ideeën naar voren gaat brengen en ze niet via Bart gaat laten publiceren.’

Ik laat zuchtend mijn schouders hangen. Ik heb ideeën te over voor de zomerspecial. Het enige wat ik straks hoef te doen is opstaan tijdens de vergadering en ze op tafel gooien. Dan is er geen kans meer dat Bart met mijn ideeën wegloopt en misschien kan ik dan eindelijk eens een artikel onder mijn eigen naam publiceren. Nu moet ik alleen nog de moed vinden om op te staan.

‘We zullen zien,’ zeg ik, en ik sla snel mijn ogen neer als ik Jessies priemende blik voel.

Hoofdstuk 2

Nu ik mijn broodnodige cafeïne gehad heb, begeef ik me een verdieping hoger, naar mijn eigen bureau. Ik zet mijn tas neer en hang mijn jas aan mijn stoelleuning. Ik heb mijn computer nog niet goed en wel opgestart als Bart opduikt aan mijn bureau. Ik ruik hem eerder dan dat ik hem zie door de overdaad aan aftershave waar hij zich elke dag mee besproeit. Je kan je er werkelijk niet door vergissen.

‘Goedemorgen, Bart,’ begroet ik hem.

‘Morgen,’ klinkt het nors. ‘Over een dik uur hebben we redactievergadering over het zomernummer.’

‘Ja, dat weet ik.’

‘Kan je me tegen die tijd een lijstje bezorgen met ideeën die binnen het thema passen? Je weet, ik heb niet zoveel met de zomer. Ik hou meer van wintersport. Dus alle inbreng is welkom.’

‘Ehh, natuurlijk Bart. Maar wat dat betreft...Ik werk hier nu twee jaar en ik denk dat ik toch al bewezen heb wat ik waard ben. Ik zou dan ook graag de kans krijgen om een artikel onder mijn eigen naam te schrijven voor het zomernummer.’

Bart kijkt me aan alsof ik hem zojuist in het Chinees heb aangesproken. Vervolgens zegt hij met een benepen stem: ‘Zullen we er eerst maar eens voor zorgen dat onze ideeën goedgekeurd worden? Dan zal ik daarna zien wat ik kan doen.’ Hij draait zich om en wandelt verder.

‘Natuurlijk, ik bezorg je de lijst op tijd,’ mompel ik. ‘En Bart?’

Hij houdt zijn pas in en kijkt even om.

‘Bedankt.’

‘Hm-hm.’ Met een kort knikje loopt hij verder.

Dit zou weleens mijn grote kans kunnen zijn. Ik ben supertrots op mezelf omdat ik eindelijk eens voor mezelf ben opgekomen. Ik haal mijn telefoon uit mijn tas en app Jessie.

––––––––

Ik

Ik heb aan Bart laten weten dat ik een artikel onder mijn eigen naam wil schrijven voor het zomernummer. Hij ging zijn best doen voor mij. Duimen dus maar!

Jessie

You go girl! Heel trots op jou. Ik wist wel dat je het kon. Ik reserveer mijn exemplaar alvast ;-)

Ik glimlach even naar mijn telefoon. Wat een schat van een vriendin heb ik toch. Daarna richt ik mijn aandacht op mijn computer en het volgende halfuur ben ik druk bezig om mijn overvloed aan ideeën voor het zomernummer uit te werken.

Een kwartier voor de aanvang van de vergadering heeft Bart de lijst in zijn mailbox. Ik loop nog snel even naar het toilet en op mijn weg naar de vergaderzaal trakteer ik mezelf op een XL-koffie. Net op het moment dat ik bij de vergaderzaal aankom, komt Bart met een map en een zelfvoldane grijns op me afgelopen.

‘Dank je wel voor de lijst, Fleur. Daar zitten wel een paar goede ideetjes bij.’ Hij geeft me een knipoog en in het voorbijlopen geeft hij mij met de map een tik op mijn billen.

Een onaangenaam gevoel bekruipt me. Het is niet de eerste keer dat Bart die dunne, onzichtbare lijn overschrijdt. Hij doet het altijd heel subtiel. Het gaat om een tik op mijn billen met zijn papieren, een hand op mijn schouder, te dicht op me komen staan als hij over mijn schouder meekijkt... Ik voel er me heel ongemakkelijk onder, maar ja, wat kan ik eraan doen? Als ik enigszins kans wil maken op promotie kan ik hem moeilijk gaan beschuldigen van grensoverschrijdend gedrag. Soms betwijfel ik of ik niet overdrijf. Misschien ben ik wel paranoïde? Ik vraag me zelfs af wat die knipoog van daarnet te betekenen had. Waarschijnlijk bedoelt hij het allemaal niet zo.

Maar het laat me ook niet los. Ik heb het er nooit over gehad met Jessie. Daar schaam ik me te veel voor.

Schoorvoetend volg ik Bart de vergaderzaal in. Bij binnenkomst zie ik dat de meesten al klaar zitten. Ik zie ook Jessie op haar vaste plaats aan de vergadertafel, in de startblokken om notities te nemen. Ze werpt me een knipoog toe en kijkt vervolgens weer naar haar laptop.

Bart keurt me zoals gewoonlijk weer geen blik waardig. Even bekruipt de onzekerheid me, maar ik duw het weg, ergens in een donker hoekje. Hij heeft gezegd dat hij zijn best voor me zou doen.

Zodra Michel de vergaderzaal binnengewandeld komt, kan de show beginnen. ‘Goedemorgen allemaal,’ begroet hij de aanwezigen. ‘Jullie weten dat we ook dit jaar weer een extra dik zomernummer uitbrengen. Dit jaar staat het zomernummer in het teken van hoe we vakantie kunnen vieren in het buitenland zonder dat we daarvoor daadwerkelijk op reis hoeven gaan. Vorig jaar was het thema #staycation. Dit jaar wil ik een stapje verder gaan: geen interessante activiteiten of plekken in eigen land, maar manieren om het buitenland te beleven zonder dat je daarvoor je huis moet verlaten. Ik verwacht dat dadelijk de ideeën over de tafel heen en weer vliegen, zodat we er weer een dynamisch zomernummer van kunnen maken.’

Het volgende half uur worden de meest uiteenlopende voorstellen over en weer geroepen. Ik probeer de blik van Bart te vangen in de hoop dat hij mij een teken geeft dat ik een van mijn voorstellen mag pitchen. Maar hij blijft halsstarrig naar zijn papier kijken en negeert me volledig.

Wanneer de eerste chaos een beetje is gaan liggen, kijkt hij op van zijn blad, recht in mijn ogen. Hij wendt zijn blik af en zegt: ‘Misschien kunnen we een artikel maken over virtuele rondleidingen door musea en bezienswaardigheden over heel de wereld. We zouden de belangrijkste er kunnen uitpikken en het per continent kunnen opsplitsen. Op die manier kunnen mensen toch een beetje op reis gaan vanuit hun eigen stoel.’ Hij voegt er nog een aantal ideeën aan toe die ook op mijn lijstje stonden. Vervolgens laat hij een stilte vallen, waarin ik vol spanning afwacht totdat hij gaat zeggen dat deze ideeën van mij komen.

Hij doet er echter het zwijgen toe. Zijn blik kruist de mijne opnieuw. Mijn hart klopt in mijn keel terwijl ik vragend mijn wenkbrauwen optrek. Hij wendt zich echter tot Michel, die enthousiast uitroept: ‘Dat bedoel ik dus! Dat zijn de ideeën die we nodig hebben! Zoals altijd zit Bart er weer helemaal op.’

Er worden nog een aantal ideeën geopperd, maar ze gaan allemaal langs me heen. Vanuit mijn ooghoek zie ik de priemende blik van Jessie, waarschijnlijk om me aan te moedigen iets te zeggen. Maar het is alsof mijn tong aan mijn gehemelte plakt. Ik krijg geen woord gezegd. Na zo’n twintig minuten wordt de vergadering afgerond.

Als ik langs het kantoor van Bart wandel, besluit ik mijn stoute schoenen aan te trekken. Ik klop op de deur en loop naar binnen. Wanneer Bart opkijkt van zijn bezigheden en ziet dat ik het ben die binnen is komen lopen, trekt er een zweem van ergernis over zijn gezicht. Ik laat mij echter niet van de wijs brengen.

Ik trek mijn stoute schoenen aan en vraag: ‘Waarom heb je mij dat idee niet laten pitchen?’

De blik die hij mij toewerpt verandert van ergernis en irritatie in verbolgenheid. ‘Fleur. Echt? Moet je dat nog vragen? Wie in die vergaderzaal zou in hemelsnaam geloven dat jij dat idee bedacht hebt? Zo uit het niets ga je ineens de briljantste dingen bedenken?’

Ik sta voor zijn bureau met mijn handen langs mijn zij tot vuisten gebald. Ik moet diep vanbinnen reiken om de moed te vinden om verder te gaan. ‘Dat is niet uit het niets. Het zou niet voor het eerst zijn dat ik een goed idee aan jou doorspeel. Het probleem is gewoon dat jij het altijd voor jezelf hebt gehouden dat ik degene was die de ideeën voor je verzon.’

‘Luister Fleur, nu moet je niet overdrijven. Vergeet niet waar jouw plaats is binnen dit bedrijf. En als het aan mij ligt, zal dat nog wel een tijdje zo blijven.’ Barts gezicht is ondertussen knalrood geworden, zijn mond vormt een strakke streep en zijn ogen spuwen vuur. ‘Als je het nu niet erg vindt, zou ik graag verder werken. We hebben niet allemaal de luxe om maar wat achter ons bureau te luieren.’ Met die woorden maakt hij duidelijk dat de conversatie voor hem afgelopen is.

Ik weet dat het weinig zin heeft om nog verder aan te dringen. Ik loop als verdoofd terug naar mijn plek en zak neer op mijn stoel. Nog geen minuut later staat Jessie aan mijn bureau. Het is duidelijk dat ze zich in de koffiehoek schuilgehouden heeft totdat ik terug op mijn plaats was. ‘Fleur? Gaat het wel?’ vraagt ze.

Het duurt even voordat ik ontwaak uit mijn verdoving. Ik kijk op, recht in de bezorgde ogen van Jessie. ‘Ehh, ja hoor.’ Maar eigenlijk gaat het helemaal niet. Mijn handen trillen en de tranen zitten heel hoog. Ik moet een paar keer slikken om ze terug te dringen.

‘Wat was dat daarnet tijdens de redactievergadering? Zou Bart geen voorstel van jou pitchen?’

‘Dat was een idee van mij.’

‘Wat? Waarom heb je niets gezegd?’

Beschaamd wend ik mijn blik af. Ik durf mijn ogen niet naar haar op te slaan uit angst wat ik in de hare zal lezen.

‘Fleur?’

Ik adem een keer diep in en zeg dan enigszins verslagen:. ‘Het geeft niet Jessie. Laat het maar zo.’

‘Fleur, ik hou heel veel van jou, maar wanneer ga je nu eens opkomen voor jezelf?’

‘Ik ben daarnet opgekomen voor mezelf.’

‘Daarnet? Hoe bedoel je?’ Jessie staat met haar armen in haar zij te wachten op mijn verklaring.

‘Ik was daarnet bij Bart om te vragen waarom hij mij dat idee niet had laten pitchen.’

‘En? Wat zei hij?’

‘In het kort...’ Ik slaak een bibberige zucht. ‘Hij vindt dat het hoog tijd wordt dat ik mijn plaats ken binnen het bedrijf. En dat het nog heel lang zal duren voordat ik in de positie zal zijn om zelf ideeën te pitchen.’

‘Heeft hij überhaupt zelf een van de ideeën bedacht die hij daarstraks heeft gebracht?’

Ik schud ontkennend mijn hoofd. Niet in staat om haar te antwoorden.

‘Ongelooflijk. Wat een eikel. Maar ik ga je wel dit zeggen, Fleur,’ ze staat wijzend met haar wijsvinger voor me, ‘dit keer mag je hem zijn zin niet geven. Tenzij je de rest van je carrière op deze stoel wilt blijven zitten, en we weten allebei dat je dat absoluut níét wilt. En dat moet je ook helemaal niet willen. Je bent namelijk veel meer waard dan dat.’

Jessie heeft gelijk. Natuurlijk heeft ze gelijk. Ik weet het als geen ander. Het ontbreekt mij echter aan de moed om er iets aan te veranderen.

Hoofdstuk 3

Eenmaal terug in mijn appartement gooi ik mijn tas in een hoek. Ik ben erin geslaagd om de rest van de dag door te komen. Nadat Jessie teruggekeerd was naar de receptie had ik me op mijn lopende artikelen gericht. Na de lunch, die ik aan mijn bureau had gegeten, was er een e-mail van Bart binnengekomen.

––––––––

Fleur,

Bezorg je me tegen het einde van de week een lijst van musea en bezienswaardigheden die de moeite waard zijn om virtueel te bezoeken? Liefst per continent gerangschikt.

Bart

––––––––

Geen verontschuldiging voor het feit dat hij mijn idee heeft gestolen of voor het feit dat hij zo grof tegen me was. Geen belofte om er alsnog voor uit te komen dat het mijn idee is. Ik weet eigenlijk niet waarom ik me er nog over verbaas, het is immers niet zo dat hij zich ooit eerder collegiaal en eerlijk heeft gedragen.

Wat me nog het meest van alles dwarszit, is het feit dat ik toch weer over me heen heb laten lopen. Terwijl ik mezelf juist had voorgenomen dat het deze keer niet zou gebeuren.

Net als ik een pizza uit de vriezer wil halen, gaat mijn telefoon over. Ik ren naar mijn tas en weet het toestel er net op tijd uit te vissen. ‘Hoi mam.’

‘Hoi lieverd. Hoe is het met je?’

‘Prima, hoor,’ zeg ik terwijl ik mezelf een glas wijn inschenk.

‘Ik belde even om je eraan te helpen herinneren dat je deze week je bruidsmeisjesjurk moet gaan halen.’ Ik laat me met een zucht op een stoel zakken. Dit zou wel eens lang en onaangenaam gesprek kunnen worden.

‘Dat weet ik, mam. Maak je niet ongerust.’ Hoe zou ik dat kunnen vergeten? Mijn broers bruiloft is al over twee weken en mijn moeder laat geen enkele gelegenheid onbenut om mij eraan te helpen herinneren.

Niet dat ik niet blij ben voor mijn broer. Hij is vier jaar ouder dan ik en al sinds de middelbare school samen met Emma. Ondanks het leeftijdsverschil zijn Sander en ik altijd twee handen op één buik geweest. Ik herinner me dat ik als kind altijd achter hem en zijn beste vriend Lukas aan liep, hopend dat ik met hen mee mocht spelen. Het is niet meer dan logisch dat hij eerst gaat trouwen.

Het was alleen fijn geweest als ik iemand had om mee te nemen naar de bruiloft, zodat mijn moeder er niet de hele tijd hoeft in te wrijven dat ik alleen ben.

‘Heb je al aan Sander laten weten of je iemand meeneemt?’

‘Ja mam, en nee ik neem niemand mee. Hij zal het met alleen mijn sprankelende persoonlijkheid moeten doen.’

‘Lieverd toch. Over zulke dingen moet je geen grapjes maken. Je weet dat ik je alleen maar gelukkig wil zien. Het zou gewoon fijn zijn als ik tegen tante Betty kon zeggen dat je net als Lieke een vriend hebt.’

Lieke – mijn o zo perfecte nichtje met de perfecte baan, de perfecte man en het perfecte huis in de al even perfecte buurt. Als mijn moeder over haar begint, is het tijd om het gesprek af te ronden.

‘Mam, ik moet nu gaan. Mijn eten is klaar. Ik hoor je later nog wel, oké?’ Ik leg mijn telefoon op de tafel en mijn hoofd ernaast. Wat zal ik blij zijn als dat hele bruiloftsgedoe achter de rug is.

Ik trek de vriezer open, haal er een pizza uit en zet die in de oven. Daarna loop ik naar de badkamer om een douche te nemen. Ik ben blij dat het hete water dat over mijn lichaam stroomt de tranen verdoezelt die eveneens over mijn wangen lopen. Op dit moment voelt mijn hele leven als een mislukking. Ik werk voor een klootzak van een baas die geen respect of waardering heeft voor wat ik doe en ik ben de eeuwige vrijgezel van de familie waar iedereen me steeds zo nodig aan moet helpen herinneren.

Eigenlijk ben ik wel een beetje jaloers op mijn nichtje Lieke. Hoorde ik mijn moeder maar met evenveel trots over mij spreken dan dat ze over haar doet. Was ze maar net zo enthousiast over mij als over mijn broer en zijn aanstaande huwelijk.

Ik wilde dat ik kon verdwijnen. Gewoon voor een tijdje. Even weg van alle bemoeienissen en blikken vol van medelijden.

Na mijn douche nestel ik me met mijn pizza en mijn glas wijn voor de tv. Ik zoek even door mijn lijst op Netflix naar een geschikte film of serie die ik zou kunnen kijken en kom tot de conclusie dat ik alleen maar romantische films en series in mijn favorieten heb staan. Dat krijg je met een hopeloze romanticus als ik. Mijn oog valt op de serie Outlander en ik besluit dat die wel het proberen waard is. Mysterie, geschiedenis en toch een vleugje romantiek. Ik druk op play en voor ik het weet ga ik helemaal op in de ruige natuur van de Schotse Hooglanden.

Hoofdstuk 4

De volgende dag word ik wakker met een gezoem in mijn oor. Ik schiet overeind en sla met mijn handen in het rond. Rotmuggen!

Met een bons vliegt er een voorwerp naast de bank op de vloer. Wanneer ik over de rand kijk, zie ik dat het mijn telefoon is die aan het zoemen is. Ik zie Jessies naam oplichten op het scherm. Ik grabbel naar het toestel en kan nog net op tijd opnemen.

‘Fleur? Waar zit je? Ben je ziek?’

Ik werp een blik op de klok en zie dat het al bijna negen uur is.

‘O nee,’ kreun ik. ‘Ik heb me verslapen.’ Ik voel al een lichte hoofdpijn opkomen. Waarschijnlijk was die fles wijn gisteren niet echt een goed idee. ‘Ik kom er zo aan.’ Ik smijt de telefoon aan de kant en spurt naar de badkamer, waar ik wat water op mijn gezicht gooi. Terwijl ik mijn tanden poets, haal ik een borstel door mijn haar en vijf minuten na het telefoontje van Jessie sla ik de deur van mijn appartement achter me dicht. Ik trek een sprintje naar de metro.

Wanneer ik de lobby van Swift binnenwandel, staat mijn kop koffie al klaar. Met gesloten ogen neem ik een slok van het zwarte goud.

Jessie wacht met praten tot ik mijn eerste kop koffie op heb. ‘Beter?’ vraagt ze dan met een geamuseerd glimlachje op haar lippen. Hoe heerlijk is het toch dat iemand je zo goed kent, dat ze precies weet wat je nodig hebt zo vroeg in de ochtend.

‘Je bent een engel, Jessie,’ zeg ik met een gelukzalige zucht.

‘Wat is er gebeurd? Ik heb nooit eerder meegemaakt dat jij je verslaapt.’

‘Er is niets gebeurd.’ En dat is misschien wel het probleem. ‘Ik heb me gisteren uit zelfmedelijden in de wijn gestort en een Netflix-marathon gehouden.’

Jessie trekt haar wenkbrauwen op tot ze bijna haar haargrens raken. ‘En heeft dat geholpen?’ vraagt ze spottend.

‘Nee,’ kreun ik terwijl ik mijn voorhoofd op de receptiebalie leg.

‘Ahum,’ hoor ik plotseling achter me. De stem ken ik maar al te goed. Mijn hoofd schiet omhoog, wat resulteert in een stekende hoofdpijn, en langzaam draai ik me om. Voor me staat Bart me in zijn eeuwig smetteloze uiterlijk vragend op te nemen.

‘Problemen?’ Hij kijkt mij nogal zuur aan. Ik bedenk me dat hij meestal nogal zuur kijkt. ‘Want als dat niet zo is, lijkt het me dat jij je best naar boven kan begeven. Te laat komen is één ding, maar die artikelen voor het zomernummer schrijven zichzelf niet. Of wel?’

‘Nee, natuurlijk niet.’ Snel pak ik mijn tas en mijn kop koffie en maak ik me uit de voeten. Ik zie nog net dat Jessie me een meelevende blik toewerpt voordat ik de lift in stap.

***

In de uren, dagen en zelfs weken die daaropvolgen, word ik helemaal in beslag genomen door het schrijven van de artikelen voor het zomernummer. Naarmate de releasedatum dichterbij komt, neemt de spanning toe. Zoals altijd heeft Bart bitterweinig bijgedragen aan het schrijven van de artikelen. Jessie dringt er herhaaldelijk op aan dat ik bij Michel kenbaar moet maken dat ik degene ben die ze geschreven heeft, maar zoals gewoonlijk ontbreekt het me aan de moed om dat te doen.

Barts gebrek aan het leveren van een bijdrage weerhoudt hem er echter niet van om zich als een eikel te gedragen. Hij legt mij de scherpste deadlines op en is nooit tevreden. Onder het mom van ‘het kan alleen maar beter worden’ stuurt hij mijn artikelen telkens terug met de boodschap om hier of daar dingen te herschrijven. Ik word er gek van.

Enkele weken later, op vrijdagavond, stuur ik de allerlaatste aanpassingen door naar Bart. Ik sluit met een zucht mijn computer af en zie dat het al na zessen is. Wanneer ik langs de receptie wandel, trekt Jessie net haar jas aan.

‘Hoi Fleur, we gaan met een aantal collega’s een borrel drinken. Ga je ook mee?’

‘Goh, nee. Ik dacht eigenlijk naar huis te gaan en mij met een glas wijn en mijn e-reader op de bank te installeren en dan vroeg naar te bed gaan. Het zijn vermoeiende weken geweest. Ik denk dat ik wel een week nodig heb om bij te slapen.’

‘Oké, prima. Heb je er nog over nagedacht om naar Michel te gaan en hem alles te vertellen?’

‘Eerlijk gezegd niet. Daar is het te druk voor geweest.’ Elke keer dat ik mezelf er wél van overtuigd had te gaan, liet ik het met een of ander excuus toch weer afweten. Stiekem hoop ik nog steeds dat Bart zich van zijn goede kant zal laten zien. Ik neem me plechtig voor om met hem te gaan praten. Het jaarlijkse zomerfeest is volgens mij het perfecte moment om mij erkenning te geven voor het harde werk dat ik verricht heb. Dat is wat ik hem ga vragen om te doen. Morgen. Of overmorgen. Of zo...

Als we buiten staan, sluit Jessie zich aan bij een groepje collega’s en ik ga op weg naar het metrostation.

Eenmaal thuis doe ik precies wat ik me had voorgenomen. Nadat ik snel een broodje naar binnen heb gewerkt, giet ik een glas wijn in voor mezelf, pak ik mijn e-reader en nestel ik me op de bank. Ik zit net verdiept in mijn boek wanneer de deurbel gaat. Even overweeg ik om het te negeren, maar nadat de bel een tweede en een derde keer snel achter elkaar gaat, besluit ik met een diepe zucht toch maar te gaan opendoen. Wie er ook aan de voordeur staat, diegene is blijkbaar vastbesloten om binnen te komen.

Als ik zie wie het is, slaat mijn frustratie om in ergernis. ‘Hoi mam, wat doe jij hier?’

‘Fleur, lieverd, ga je me niet binnen vragen?’

Ik doe de deur iets verder open en mijn moeder stapt over de drempel, geeft me twee luchtkussen en loopt verder de woonkamer in, mij in een wolk van haar parfum, Chanel N° 5, achterlatend. Gelaten sluit ik de deur achter haar en loop haar achterna.

‘Ook een glas wijn?’ vraag ik, hoewel ik het antwoord al weet.

‘O nee, lieverd. En jij zou dat ook beter niet doen. Alcohol is zo slecht voor de huid. Dat heb ik je al zo vaak gezegd.’

En dat heeft ze inderdaad. Mijn moeder kan het niet laten om me te pas en te onpas haar goede raad te geven. ‘Een glaasje water dan?’

‘Prima, lieverd.’

Ik trek me even terug in de keuken om het glas water voor haar te pakken en vraag me ondertussen af waaraan ik dit bezoekje verdien. Als ik één ding heb geleerd gedurende de jaren dat ik alleen ben gaan wonen, dan is het dat mijn moeder niet aan gezelligheidsbezoekjes doet.

Ik loop terug naar de huiskamer en zet het glas voor mijn moeder op het tafeltje. ‘Aan wat heb ik jouw bezoekje te danken?’ val ik onmiddellijk met de deur in huis. Ik kan het maar beter meteen gehad hebben.

‘Lieverd, moet een moeder een reden hebben om haar enige dochter te komen bezoeken?’

‘Nee, natuurlijk niet.’ Maar jij wel...

‘Ik kwam gewoon even kijken hoe het met je gaat en of alles in orde is voor de bruiloft van je broer.’

Natuurlijk, de bruiloft van Sander. Ik had het kunnen weten. Ik laat me met een onhoorbare zucht op de bank tegenover haar zakken.

Ik denk terug aan het moment waarop Sander de bruiloft aankondigde. Ongeveer een jaar geleden heeft hij Emma tijdens een vakantie op Ibiza ten huwelijk gevraagd. Sinds hij dat nieuwtje heeft gedeeld met mijn ouders is mijn moeder nogal losgeslagen. Volgens mij veranderen niet alleen bruiden soms in bridezilla’s. Moeders kunnen er ook wat van. En wat nog het ergste van alles is: mij gunt ze sindsdien ook geen moment rust meer.

‘Natuurlijk, mam,’ zeg ik terwijl ik de herinneringen van me afschud. ‘Mijn jurk hangt klaar, mijn afspraak bij de kapper is gemaakt en mijn cadeau is ook al besteld. Je hoeft je nergens zorgen om te maken.’

‘En een date?’ Mijn moeder trekt vragend haar wenkbrauwen op.

Ik verslik me bijna in mijn glas wijn. ‘Begin je hier nu alweer over?’

‘Fleur, kom nou. Je kunt toch niet alleen op het huwelijk van je eigen broer verschijnen. Wat zullen de mensen wel niet zeggen. En al helemaal niet nu Lieke haar vriendje meeneemt. Stel je voor! Ze is twee jaar jonger, maar heeft wel iemand bij haar en jij niet. Bovendien ben je Sanders getuige. Alleen gaan is simpelweg geen optie.’ Ze is steeds sneller en luider beginnen spreken. De ergernis en frustratie druipen gewoon van haar af.

‘Mam, ik kan toch niet zomaar even iemand meenemen naar de bruiloft van Sander? Trouwens, is het zo erg dat ik alleen kom? Ik heb geen vriend en ik kan toch moeilijk doen alsof?’

‘Gelukkig heb ik een oplossing voor jouw probleem.’

Het is net alsof ik tegen een muur heb staan praten. Niets van wat ik daarnet heb gezegd, dringt tot mijn moeder door. Ze praat gewoon verder alsof ik niets heb gezegd.

‘Herinner je je Filip nog? De collega van je vader?’

Hoe zou ik die ooit kunnen vergeten? Een halfjaar geleden ging ik eten bij mijn ouders, in de veronderstelling dat het een familie-etentje was. Bij aankomst schoof niet mijn broer maar Filip, de collega van mijn vader, aan de tafel aan.

Mijn vader is professor Ondernemingsrecht aan de Universiteit van Antwerpen en Filip is een van zijn assistenten. Hij is een lieve jongen, een beetje stijfjes, heel netjes en beleefd, en met een uitmuntende carrière voor zich. Kortom, de ideale schoonzoon. Volgens mijn moeder, althans.

‘Ja, Filip herinner ik me nog,’ zeg ik een beetje argwanend.

‘Welnu, hij is ook nog steeds vrijgezel. Na het etentje van laatst had hij tegen je vader gezegd dat hij je een heel innemende, mooie, jonge vrouw vond. Hij is er mee akkoord gegaan om je te vergezellen naar de bruiloft.’

‘Hij is wát?!’ Ik zit mijn moeder perplex aan te staren, mijn glas halverwege mijn mond. ‘Hoezo is hij ermee akkoord gegaan om mij te vergezellen? Wie heeft hem gevraagd dan?’

‘Je vader, uiteraard. En je mag blij zijn dat hij dat wilde vragen.’

‘Maar mam, ik ken Filip nauwelijks. Ik kan hem toch onmogelijk meenemen naar het huwelijk van Sander?’

‘Onzin Fleur, jullie hebben elkaar toch tijdens het etentje leren kennen. Vond je het geen leuke jongen dan?’