De oorlog van Juliette

––––––––

Bram Baptist

De oorlog van Juliette

Historische feelgood

Verschijningsdatum: 23 maart 2023

© 2023 Bram Baptist

© 2023 Hamley Books

Coverontwerp: London Montgomery

ISBN 9789464661675

NUR-code: 340/342

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

Meer weten over deze auteur?

www.brambaptist.nl

Eerder verschenen bij Hamley Books

Soldaat van het noorden (2021 jeugd)

De zilveren dame (2022 jeugd)

Dit is dwaasheid (2022 verhalenbundel)

Kaart van het Koninkrijk Denemarken

Illustratie: Julia Robben

Inzoomen? Check brambaptist.nl/kaart

DEEL I

Een Griekse halfgod

Juliette kreeg een kleur van opwinding toen ze hem weer opmerkte. Even verderop lag hij te zonnen op het dek van het schip. Zijn huid was al aantrekkelijk gebruind. Ze gaf haar vriendin een ferme por in haar zij. ‘Dit is hem,’ fluisterde ze. ‘Vind je hem niet knap?’

Haar vriendin giechelde. ‘Zo, zo, jij hebt wel smaak. Is hij van dichtbij ook zo knap?’

Juliette lachte verlegen.

‘Heb je al een keer met hem gesproken?’

‘Denk je dat ik gek ben? Dat durf ik toch helemaal niet?’

Het was de jongen opgevallen dat twee chique geklede meiden naar hem keken. Hij stak zijn hand op en zwaaide.

‘Hij zwaait naar me,’ piepte Juliette met een rood aangelopen hoofd. Ze had het bloedheet. Koortsachtig zwaaide ze met haar waaier, maar die bood haar weinig verkoeling op deze warme zomerdag.

‘Kom,’ besloot haar vriendin die wat dapperder was, ‘we gaan ons even voorstellen.’ Ze pakte de klamme hand van Juliette beet en sleepte haar mee naar de jongeman. Hij was intussen opgestaan en liep naar de reling. Nieuwsgierig keek hij naar de smoezende dames.

Juliette stribbelde tegen: ‘Twee vrouwen van stand in de haven tussen de ruwe zeelui. Dat past toch helemaal niet? Wat zal dat veel roddels opleveren.’

Haar vriendin aarzelde nu ook en bleef staan. ‘Misschien heb je gelijk.’

Juliette keek haar vertwijfeld aan. ‘Ik weet het gewoon niet meer. Elke dag rijd ik naar de haven om een glimp van hem op te vangen. Soms is er even oogcontact. Dan gaat mijn hart als een razende tekeer. Snel kijk ik een andere kant op en loop ik terug naar het landhuis. Elke keer als hij me ziet, glimlacht hij lief en soms lach ik terug.’ Ze slaakte een diepe zucht. ‘Deze tantaluskwelling duurt nu al twee maanden. Het lijkt wel of ik verslaafd ben. Wat moet ik doen? Hij is een matroos.’

‘Je kunt niet met hem trouwen als je dat bedoelt. Maar met een beetje flirten is niets mis, hoor. Je wilt niet weten hoeveel minnaressen mijn vader heeft. Alle adellijke huwbare jongemannen zijn ontzettende aanstellers, daar zijn we het toch over eens? Ze kleden zich als meisjes. Je wilt als jonge vrouw toch niet trouwen met een watje? Een man moet stoer en sterk zijn, zoals die matroos daar.’

Er stak plotseling een flinke bries op. De zonnehoed van Juliette werd meegenomen door de wind en vloog in de richting van de jongeman die nog altijd nonchalant met zijn ellenbogen op de reling leunde. Toen hij de vliegende zonnehoed zag, greep hij zijn kans en sprintte over de loopplank de kade op. Met een soepele sprong plukte hij de hoed uit de lucht. Juliette stond er als een versteende paspop naar te kijken.

‘Dat deed hij helemaal niet slecht,’ mompelde haar vriendin.

De jongen, die slechts gekleed was in een grijzige korte broek, kwam de hoed persoonlijk brengen. ‘Hebt u deze verloren?’ vroeg hij lachend.

Juliette zag hem voor het eerst van zo dichtbij. Het was alsof een Griekse halfgod voor haar was neergedaald van de berg Olympus. Zijn felblauwe ogen leken licht te geven en zijn haar was goudblond als de wuivende korenvelden in augustus. Zijn tanden waren opvallend wit voor een eenvoudige scheepsjongen en stonden tamelijk recht in zijn grote mond, die was omlijnd met zijn volle, ietwat schrale lippen.

De jongeman richtte zich in eerste instantie tot Juliette. Omdat zij geen antwoord gaf, keek hij haar vriendin aan.

‘Ja,’ stamelde Louise. ‘Die mooie zonnehoed is van haar.’ Snel gaf ze Juliette een duwtje in de hoop dat ze iets ging zeggen.

De jongen wendde zich weer tot Juliette, maar Juliette knikte en glimlachte alleen maar. Door een enorme brok in haar keel durfde ze niets te zeggen. Ze zou een enorme flater slaan als er een rochelend geluid uit haar mond zou komen.

Triomfantelijk zette de jongen de hoed op zijn hoofd en hij vroeg met een plagerig lachje: ‘En, hoe staat hij me? Lijk ik nu op een prins?’

‘Verrukkelijk, met of zonder hoed,’ prevelde Juliette onbewust.

De jongeman staarde haar verrast aan en zei toen: ‘Ik ben zeer vereerd door uw compliment, edele dame.’ Hij maakte een theatrale buiging. ‘Ik zal mij even voorstellen. Mijn naam is Erik en ik ben matroos derde klasse in dienst van de Deense koning.’

Juliette ontspande zich een beetje door het toneelstukje van de jongen. ‘Mijn naam is Juliette van Noer en dit is mijn beste vriendin Louise,’ zei ze. Om de jongeman niet in verlegenheid te brengen liet ze de adellijke titels achterwege.

‘Mag ik vragen waarom twee hooggeëerde, prachtige dames de haven van Egernfjord met een bezoekje vereren? Zochten jullie soms verkoeling bij het water?’

‘We wilden inderdaad een beetje afkoelen bij de zee.’

Erik lachte breeduit. ‘Dit is toch geen plek voor jullie? Straks word je nog ontvoerd door een of andere zeerover. Alleen moordenaars, dieven, verkrachters en oplichters varen mee op de oorlogsvloot van de koning.’

‘Ben jij dat ook?’ vroeg Louise geschrokken.

‘Misschien,’ antwoordde Erik plagend.

‘Je bent in elk geval een dief, want je hebt mijn hart... ik bedoel mijn zonnehoed gestolen.’ Direct na het uitspreken van deze zin liep haar hoofd opnieuw vuurrood aan. Ze kon wel door de grond zakken. Hoe kon ze zich zo verspreken? Hoewel, verspreken? Ze had hem net onomwonden de waarheid verteld. Juliette staarde aangeslagen naar haar witte sandalen.

Erik glimlachte beleefd en deed alsof hij de opmerking niet had gehoord. ‘Ik kan jullie mijn kleine paradijs laten zien.’

‘Het spijt ons Erik, we hebben aan het einde van de middag nog een dansafspraak op het landhuis. We moeten nu echt gaan,’ zei Louise.

Erik haalde teleurgesteld zijn schouders op. ‘Jammer, volgende keer beter.’

‘Tot ziens, Erik,’ zei Louise, terwijl ze Juliette bij haar arm pakte om haar mee te nemen.

Juliette stak voorzichtig haar hand op ten teken van afscheid.

––––––––

‘Zo, heb ik even een blauwtje gelopen daarnet,’ jammerde Juliette toen ze met z’n tweeën aan een tafeltje in de tuin van het landhuis zaten. Terwijl ze dit zei knoopte ze het bovenste knoopje van haar jurk los in de hoop dat ze wat af zou koelen.

De vriendinnen hadden een plekje in de schaduw opgezocht onder een grote lindeboom. Vanaf deze plek hadden ze tevens een prachtig uitzicht over de vijvers en fonteinen die haar vader ongeveer twintig jaar geleden had laten aanleggen. De vijvers waren gevuld met allerlei bijzondere soorten karpers, een uit de hand gelopen hobby van haar vader. Toen de oma van Juliette het vervallen landhuis voor een habbekrats had gekocht van een failliete edelman liet haar vader het helemaal opknappen. Eigenlijk was dit optrekje alleen voor de zomer bedoeld, maar Juliettes vader en zijn toenmalige vrouw raakten verknocht aan het huis, de tuin, de zeelucht en de landelijke omgeving. Een deel van het land verpachtte hij aan landarbeiders en arme boeren en de rest liet hij veranderen in een prachtig aangelegde romantische tuin met vijvers en fonteinen. Het vermogen van de familie groeide snel omdat het erg goed ging in de landbouw. Haar vader, die nogal ijdel was, liet zich vernoemen naar zijn landgoed Noer. Omdat zijn oudere broer, Christiaan August, behoorde tot een zijtak van de Deense koninklijke familie claimde hij een prins te zijn, wat eigenlijk nergens op sloeg. Op feesten en partijen liet hij zich graag aankondigen met zijn volledige naam: Frederick Emil August, Prins van Sleeswijk Holstein Sønderborg Augustenborg.

De vader van Juliette kocht nog meer landbouwgrond en niet veel later liet hij een haven aanleggen en gaf hij opdracht om bijgebouwen neer te zetten voor het personeel. Iedereen die gebruik maakte van de haven betaalde belasting aan de Prins van Noer. Ook de Deense koning ontdekte de strategische ligging en op zijn kosten werd de nabijgelegen haven van Egernfjord uitgebreid. Twee of drie kleinere oorlogsschepen kregen hier hun nieuwe uitvalsbasis.

‘Ik vind het heel vervelend voor je, Juliette. Het was gelukkig geen prins bij wie je een blauwtje hebt gelopen,’ zei Louise bemoedigend.

Juliette nam een slokje van haar thee. ‘Het was een wonder dat er uiteindelijk iets uit mijn mond kwam.’

Louise knikte. ‘De volgende keer gaat het vast beter.’

‘Hij zal wel enorm op me zijn afgeknapt.’

‘Je hebt in elk geval wat ervaring opgedaan voor het bal van morgenavond. Weet je al wat je aandoet?’ vroeg Louise.

‘Morgenavond al?’ vroeg Juliette verschrikt. ‘Mijn nieuwe jurk is nog niet klaar.’

‘Dan ga je toch in die mooie, witte jurk.’

‘Dat kan toch niet! Die had ik vorig jaar ook aan.’

‘Stel je niet zo aan,’ suste Louise. ‘Laten we Henriette straks even vragen hoe ver de kleermaakster is met jouw nieuwe jurk.’

‘Goed idee. Wil jij nog een kopje thee?’

‘Heerlijk! Ik kan niet wachten om jou morgenavond te zien dansen met de prins op het witte paard,’ schaterde Louise.

Het bal

‘Ik lijk op een wandelend skelet in deze jurk. Hij zit veel te ruim,’ klaagde Louise toen ze voor de spiegel stond.

‘Welnee, je bent nog mooier dan Aphrodite. Wat ben ik jaloers op jouw zijdezachte blonde haren, jouw lange, slanke benen en als je lacht heb je van die liefelijke kuiltjes in je wangen. Je moet vanavond de jongemannen van je afslaan. Echt, geloof me.’

‘Pfff, laat me niet lachen... Aphrodite.’ Louise keek nogmaals kritisch naar haar spiegelbeeld. ‘Mijn haar wil niet zitten vandaag.’

Juliette zuchtte. ‘Stel je niet zo aan. Ik wou dat ik wat meer op jou leek. Mijn benen zijn kort en dik. Als ik geen poeder gebruik, schrikt iedereen van mijn pukkels. Tot overmaat van ramp is mijn jurk nog niet eens af. Volgens de kleermaakster is hij voor de balavond klaar, maar dan heb ik geen tijd meer om hem fatsoenlijk te passen. Straks loop ik in een onaf vod!’

Henriette kwam de slaapkamer van Juliette binnengestormd. ‘Komen jullie onmiddellijk naar de tuin? De thee wordt geserveerd. Schiet een beetje op, jullie zijn te laat.’ Ze keek met een blik vol afgrijzen naar Louise. ‘In deze jurk weet je zeker dat je nooit zult trouwen met een mooie jonkheer.’ Ze liep de trap af en lachte schamper: ‘Rood is totaal uit de mode. Dat je dat niet weet, stom kind.’

‘Zie je nu wel,’ jammerde Louise. ‘Die jurk is verschrikkelijk. Ik ga vanavond niet, ik ben ziek.’

Juliette troostte haar beste vriendin, maar het hielp niet veel. Totdat ze een briljante ingeving kreeg. ‘Laten we ruilen. Ik doe jouw jurk aan en jij doet mijn oude jurk aan.’

‘Maar dan loop jij in deze afschuwelijke jurk. Dat kan toch niet. Jij bent de dochter van de Prins. Jij moet er onweerstaanbaar uitzien.’

‘Ga toch weg,’ proestte Juliette. ‘Voor wie moet ik er onweerstaanbaar uitzien? Erik is er toch niet bij?’ Het kwam haar goed uit dat ze deze oubollige jurk zou dragen. Hopelijk blijven die slijmerige heren uit haar buurt. Ze heeft een gruwelijke hekel aan dit soort feesten, waar iedereen zijn best doet zoveel mogelijk op te vallen. Aanstellers zijn het, dacht Juliette. Veel liever ziet ze die slijmerige jonkheren er als een haas vandoor gaan.

––––––––

Die avond stond de lange oprijlaan stampvol met koetsen. Bedienden, lakeien, koks en hofdames liepen de benen uit hun lijf om alles goed te laten verlopen. De Prins van Noer was invloedrijk en welvarend, maar de kers op de taart was toch wel zijn huwbare en tevens enige dochter. Juliette was de honing waar de bijen in groten getale op af zouden komen, meende de Prins. Introuwen bij de familie Noer betekende ook meebeslissen in de landelijke politiek, aangezien hij de zwager van de Deense koning was.

Juliette zag er als een berg tegen op. Tijdens het bal konden alle gasten zien dat ze mank liep, omdat haar linkerbeen een fractie korter was dan haar rechterbeen. Louise zei altijd dat je het alleen zag als je het wist. Juliettes zelfvertrouwen had de laatste jaren menigmaal enorme deuken opgelopen. Als dochter van de Prins van Noer voldeed ze absoluut niet aan de verwachtingen. Als haar vader haar zou kunnen inwisselen voor een ander, dan had hij de beeldschone Louise als dochter genomen, dacht ze. In haar jeugd was Juliette vaak ziek en lag ze niet zelden dagenlang in bed. ‘Als je niet fatsoenlijk eet, word je nooit een grote meid en blijf je je leven lang mank,’ dreigde haar vader. Het maakte haar nog onzekerder en vermoedelijk nog zieker. Haar moeder sprak lieve woordjes en kroop bij haar in bed. ‘Je moet haar niet zo beschermen,’ riep haar vader dan.

Door de scheiding van haar ouders belandde Juliette in een zware depressie. Zelfs de meest prestigieuze artsen konden haar niet helpen. Gelukkig kon haar beste vriendin dat wel. Ze trok Juliette uit bed en sleepte haar naar het strand om te wandelen, te dromen, te filosoferen en te kletsen. Elke dag, met uitzondering van zondag, nam Louise haar mee naar de zee en liet ze haar de mooie dingen van het leven zien. Voor Juliette brak heel voorzichtig de zon door, maar haar onzekerheid bleef haar achtervolgen.

‘Zeg nou eerlijk, ze ziet er toch niet uit in die rode jurk?’ Henriette sloeg haar ogen neer.

De Prins van Noer schudde misprijzend het hoofd toen hij zijn dochter de dansvloer zag betreden. ‘Het lijkt me niet de bedoeling dat ze alle huwelijkskandidaten wegjaagt.’

‘Als de kroonprins van Denemarken haar zo ziet, zoekt hij snel een andere kandidaat uit.’

‘Misschien heb je gelijk, Henriette, maar vergeet niet dat mijn arm ver reikt. Als ik de haven sluit of de graantoevoer stopzet, lijdt de koninklijke familie honger. Bovendien gaat het gerucht dat de kroonprins niet op vrouwelijke schepsels valt, maar heimelijk afspreekt met koorknapen. De priester doet de voorselectie, als je begrijpt wat ik bedoel,’ grijnsde de Prins.

‘Net als bij het eten heb je voorproevers nodig,’ vulde Henriette aan, waarna ze van een glas witte wijn nipte.

‘Bespaar me alsjeblieft de details,’ zei de Prins van Noer. ‘Ik heb meer wijn nodig.’

Juliette had de dansvloer alweer verlaten en voerde een zeer stroef lopend gesprek over jachthonden met een of andere graaf van een onbekend district. Gelukkig kwam Louise haar redden met de smoes dat de Prins van Noer hem dringend wilde spreken. ‘Dank je,’ kreunde Juliette. ‘Deze avond duurt voor mijn gevoel al een eeuwigheid, terwijl het bal nog niet eens is geopend.’

Louise schoot in de lach. ‘Zelfs in die afschuwelijke rode jurk komen die sukkelige heren op je af.’

‘Lach jij maar, jij hebt simpelweg het geluk dat je niet zo belangrijk bent als ik.’

Louises gezicht betrok. ‘Je begint steeds meer op je arrogante familie te lijken. Hoogmoed komt voor de val, vergeet dat niet!’

Vrijwel meteen had Juliette spijt van haar reactie; zo had ze het helemaal niet bedoeld. Wat een rotavond, dacht ze. Ze wilde haar excuses aanbieden, maar Louise was al uit het zicht verdwenen. Vanuit haar ooghoek zag ze een bediende aankomen met een plateau met goedgevulde wijnglazen. ‘Doe me er maar twee,’ zei ze tegen de bediende. Terwijl hij voor haar stond, sloeg ze de glazen achterover. De bediende haalde zijn schouders op, knikte naar Juliette en ging verder met zijn ronde.

‘Hooggeëerde gasten, mag ik uw aandacht voor onze hooggeboren gastheer, Prins Frederick van Noer,’ riep een lakei met een bezweet voorhoofd.

De Prins van Noer kwam naar voren, liet zijn blik over de zaal glijden en kuchte overdreven alvorens hij met zijn toespraak begon: ‘Geachte vrienden en vriendinnen, allereerst heet ik jullie van harte welkom op ons jaarlijkse bal. Mijn vrouw en ik verheugen ons wederom op een fantastische avond. Aan de wijn zal het niet liggen, want die is gemaakt van Duitse moezeldruiven.’

‘Hoelang gaat deze flauwekul nog duren? Ik wil slapen,’ mompelde Juliette iets te hard. Ze had niet in de gaten dat de kroonprins, die achter haar stond, verbaasd naar haar keek.

‘Dit jaar wil ik het anders doen,’ vervolgde de Prins van Noer. ‘Jullie zijn eraan gewend dat mijn prachtige vrouw, Henriette, en ik het bal openen met de openingsdans. Hoewel we dat altijd uitstekend doen, wil ik nu jullie aandacht voor twee zeer bijzondere mensen. Allereerst, de kroonprins van Denemarken, Frederik de Zevende. Zijn krachtige persoonlijkheid, zijn vernuftige inzicht en zijn oogverblindende uiterlijk maken hem tot een zeer geliefde huwelijkskandidaat.’

Overmoedig geworden door de wijn proestte Juliette: ‘Laat me niet lachen, overdrijven is ook een vak.’

De brede lach op het gezicht van de kroonprins verdween acuut van zijn bleke gezicht, dat werd opgeluisterd door een snor, die gelijkmatig overging in een wollige baard. Zijn haar was naar één kant gekamd en lag plat en futloos op zijn schedel.

‘De tweede bijzondere persoon is niemand anders dan mijn fantastische dochter, Juliette van Noer,’ sprak hij met geveinsde trots. ‘Willen de jongeheer en jongedame naar voren komen?’ Toen de twee krampachtig naast elkaar stonden zei hij plechtig: ‘Aan jullie de eer om het bal te openen. Dames en heren, mag ik een daverend applaus voor dit prachtige koppel? Laat het orkest spelen!’

Met tegenzin begaf Juliette zich naar de maagdelijke dansvloer, waar ze de norse blik van de kroonprins ontmoette. Ze pakte hem vast alsof ze een rotte appel van het gras raapte. Juliette had zich voorgenomen de kroonprins tijdens de openingsdans niet aan te kijken. Maar al snel werd ze gegrepen door de muziek, was ze de kroonprins helemaal vergeten en zwierde met hem over de vloer, alsof hij een pop was. Het voelde alsof ze zweefde als een roofvogel op de wind. Dat hij voortdurend klungelig op haar tenen stond, merkte ze niet. En dat hij haar met een woeste blik aankeek, ontging haar totaal. Met veel plezier toonde ze het resultaat van de ontelbare danslessen die ze met veel tegenzin had gevolgd.

Haar vader en stiefmoeder glommen van trots toen ze Juliette zo mooi en beheerst zagen dansen. ‘Haar mankheid valt helemaal niet op,’ fluisterde de Prins van Noer tevreden. Nu kon de kroonprins niet meer om haar heen. Handenwrijvend verheugde hij zich op het aanstaande huwelijk van Juliette en de kroonprins, waardoor zijn macht aanzienlijk zou worden vergroot. De eenenzestigjarige koning, Christiaan VIII, zou hopelijk spoedig sterven en dan zou Juliette koningin van Denemarken worden. Die sukkelige kroonprins, meende de Prins, was totaal ongeschikt voor het koningschap, waardoor hij via zijn dochter ongekend veel invloed op het landsbestuur zou kunnen uitoefenen. Nu moest hij alleen nog maar een huwelijk arrangeren. Hij hoopte vurig op medewerking van Juliette en anders had hij Louise nog achter de hand. Louise woonde al zo lang bij hem in huis dat hij haar band met haar ouders vrijwel zeker kon doorknippen in de vorm van een contract, dat hij als clausule in de huwelijksakte wilde onderbrengen.

‘Wat beweerde u net over mij?’ vroeg de kroonprins.

Juliette schrok wakker uit een roes en maakte pardoes een misstap, waardoor het danspaar even uit balans raakte. ‘Ik heb geen idee waar u het over heeft.’

Het hoofd van de kroonprins liep rood aan. ‘U hebt de spot met me gedreven. Ik stond vlak achter u.’

‘Misschien heeft u het wel verkeerd verstaan.’

Henriette gaf haar man een por. ‘Wat leuk, ze praten met elkaar.’

‘Zie je nou wel dat dit een goed idee was? Zelfs een blinde ziet dat er iets opbloeit tussen die twee. De kroonprins krijgt er zelfs een vuurrood hoofd van. Wat zou Juliette gezegd hebben?’ grapte de Prins.

‘Dan wordt het tijd dat je de koning vraagt om goedkeuring,’ besloot Henriette.

De Prins knikte en besloot de koning later die avond op te zoeken.

‘U lachte me uit!’ wierp de kroonprins Juliette toe.

De muziek was gestopt en de openingsdans was ten einde. Juliette liet hem ogenblikkelijk los en liep met korte passen weg, maar het lukte haar niet om hem af te schudden. Hij bleef haar achtervolgen.

‘Zie je dat?’ riep Henriette uitgelaten. ‘De kroonprins is helemaal verkocht. En wat doet Juliette dat slim: eerst weglopen, aftasten en nagaan of de beer op de honing afkomt. Zou ze dat van mij hebben afgekeken?’

De kroonprins verloor zijn zelfbeheersing en greep Juliette bruut bij haar schouder, met als gevolg dat hij het bandje van haar jurk per ongeluk omlaag trok. Haar linkerborst werd bijna ontbloot. Dit is mijn kans om van hem af te komen, dacht ze. Juliette begon theatraal te gillen. Henriette liet van schrik haar wijnglas vallen, terwijl haar man met open mond stond te kijken.

‘Hij is helemaal door het dolle heen!’ gilde Henriette.

‘Hier had ik eerlijk gezegd ook niet op gerekend,’ stamelde de Prins. ‘Zal ik de paarse kamer voor hen vrijhouden vannacht?’

‘Is dat wel verstandig? Straks is ze zwanger.’

‘Dat zou fantastisch zijn, dan moeten ze wel trouwen,’ zei de Prins lachend.

Juliette overwoog om nog een tik uit te delen, maar toen ze het bedremmelde gezicht van de kroonprins zag, kreeg ze medelijden. Ze wist dat alle ogen op hen waren gericht. Als ze dit goed speelde, kwam ze als winnaar uit de bus en kon de kroonprins haar nooit iets verwijten. Daarom toverde ze haar liefste glimlach op haar gezicht en zei op luide toon tegen de kroonprins: ‘Voor zo’n voortreffelijke danser kan ik alleen maar een zeer diepe buiging maken.’ Ze boog zeer diep en lang en toen ze weer rechtop stond, keek iedereen tot haar teleurstelling niet naar haar, maar naar de entree van het landhuis. Daar stond op de rode loper een jongeman met een hoed in zijn handen. Het was al stilgevallen vanwege het akkefietje met de kroonprins, maar nu kon je echt een speld horen vallen.

‘Goedenavond,’ zei de parmantige blonde jongeman. Zijn gezicht begon te stralen toen hij Juliette ontwaarde tussen het voorname gezelschap.

Alle ogen waren nu gericht op de Prins van Noer die met ferme passen op de ongenode gast afstapte. De jongeman stak beleefd zijn hand naar voren ter begroeting, maar de Prins deed alsof hij het niet zag en blafte: ‘Ik wist niet dat ik ook stinkend werkvolk had uitgenodigd.’

De zaal grinnikte.

De jongeman gaf ogenschijnlijk geen krimp en zei: ‘U hebt mij inderdaad niet uitgenodigd, edele Prins Frederick Emil August, Prins van Sleeswijk Holstein Sønderborg Agustenborg.’

De Prins van Noer krabde zich achter zijn oren van verbazing aangezien de jongeman zijn naam volledig en foutloos oplepelde. Hij realiseerde zich dat hij nu aan zet was en dat iedereen op een scherp antwoord rekende. Dus trok hij fel van leer: ‘Nou, wat doe je hier dan? Arbeiders zoals jij besmeuren de stof van de rode loper.’

De zaal grinnikte opnieuw, behalve Juliette. Ze herkende de jongeman uit duizenden, maar wat kon ze doen? Als ze hem zou begroeten, lag haar reputatie in puin en zou haar vader haar onderwerpen aan een stevig verhoor. Hij zou willen weten waarom ze zich in vredesnaam verlaagde door met het plebs om te gaan. Dus wachtte ze af.

Het gezicht van de jongeman betrok. Hij had hier helemaal niet op gerekend. Waarom ontving hij geen enkele waardering voor het terugbrengen van Juliettes zonnehoed?

‘Gardisten, zorg ervoor dat deze indringer onmiddellijk uit mijn huis wordt verwijderd,’ beval de Prins van Noer.

Drie gardisten kwamen aanstormen en grepen de jongeman bij zijn armen.

Nu kon Juliette zich niet langer beheersen. ‘Stop! Dat is mijn hoed!’

‘Aha,’ gniffelde de Prins van Noer, ‘we hebben hier te maken met een heuse dief.’

‘Helemaal niet. Ik heb de hoed vanmiddag verloren bij de haven.’ Juliette liep zo zelfverzekerd mogelijk op hem af. Met een klein handgebaar stuurde ze de gardisten weg, die er tot haar eigen verbazing op een sukkeldrafje vandoor gingen en ze fluisterde in het oor van de jongeman: ‘Erik, wat lief dat je mijn hoed komt terugbrengen. Let maar niet op mijn vader, hij weet niet beter.’

Erik knikte bedeesd en gaf de hoed terug.

‘Dank je wel.’ Ze gaf hem een kus op zijn wang.

De gasten begonnen eerst zachtjes te smoezen, daarna wat harder en tot slot spraken ze hun afkeuring op niet mis te verstane wijze uit.

De Prins van Noer kookte van woede, liet Erik op hardhandige wijze verwijderen en sleurde zijn dochter mee naar de hal. ‘Hoe haal je het in je hoofd!’ schreeuwde hij tegen zijn glunderende dochter. ‘Je hebt mij en de gehele adel voor schut gezet. Wat moet ik zo meteen tegen de koning en de kroonprins zeggen?’

‘Rot toch op met je poppenkast. Die kroonprins kan de pleuris krijgen. Ik ga toch niet met zo’n aansteller trouwen?’ Normaal gesproken zou het niet in Juliette opkomen om haar vader tegen te spreken. Het was duidelijk dat ze de glazen wijn te snel achterover had geslagen, terwijl ze niet goed tegen drank kon.

‘Denk na, Juliette! Je kunt koningin van Denemarken worden.’

‘Maar ik wil helemaal geen koningin worden. Ik wil een man trouwen van wie ik houd, waar ik verliefd op ben.’

Haar vader lachte schamper. ‘Zo werkt dat niet in onze wereld, dat weet jij ook. Meisjes worden uitgehuwelijkt.’

‘Nou, ik niet!’ Juliette rende huilend en witheet van woede naar haar kamer, waar ze zich op haar bed stortte en snikkend in een diepe slaap viel.

Geld maakt niet gelukkig

Het vermogen van de Prins van Noer bracht de familie niet alleen maar voorspoed. Op een zekere dag stond er een beeldschone jongedame op het erf van het landhuis. Ze was op doorreis, maar kreeg onderweg pech met haar koets. Een wiel was in een diepe kuil terechtgekomen en brak af, beweerde ze tegen de Prins van Noer. Ondanks het verzet van zijn vrouw liet hij haar overnachten op het landhuis. De koets zou binnen een paar dagen gerepareerd zijn. De jongedame was amper achtentwintig jaar jong. Met haar verleidelijke blik en haar betoverende lach wist ze de zevenenveertigjarige Prins van Noer binnen een week te verleiden tot een huwelijk. Juliette, toen zeventien jaar oud, wist meteen dat deze wulpse verleidster, die zich Henriette liet noemen, niet verliefd was op haar vader, maar uit was op zijn vermogen.

De scheiding was binnen een half jaar een feit. Juliettes moeder werd met een handjevol spullen het landhuis uitgezet. Omdat de Prins van Noer op uitstekende voet stond met de koning, werd haar adellijke titel afgenomen, zodat ze geen aanspraak meer kon maken op het gebied van haar voormalige echtgenoot. Henriette en de Prins van Noer trouwden een maand later op het landhuis. Hoge adellijke gasten spraken schande van het huwelijk. Niet omdat de Prins van Noer binnen een maand na de scheiding hertrouwde met een veel jongere vrouw, maar vanwege het feit dat Henriette van simpele komaf was. In deze kringen was het hoogst ongebruikelijk en zeker ongepast om met iemand te trouwen die niet van adel was.

Juliette had het erg moeilijk met de echtscheiding. Van de een op andere dag zag ze haar moeder niet meer, omdat ze honderden kilometers noordwaarts in Fredericia ging wonen. Juliette trok zich dikwijls terug op haar slaapkamer of zocht een afgelegen plekje in de tuin om zich af te zonderen. In de tuin zat ze op haar favoriete bankje na te denken of staarde ze wezenloos voor zich uit. Soms pakte ze haar schetsboek en zette ze een van de oude beuken op papier. De beuk; ze vond het de allermooiste boom die er bestond. Zijn krachtige stam en stevige takken maakten diepe indruk. Was ik maar een beuk, dacht ze weleens. Dan zou ik de zwaarste stormen overleven.

De laatste jaren bracht ze zeer zelden een bezoekje aan haar moeder en uit frustratie smeet ze haar brieven in de open haard. Omdat Juliette steeds stiller werd en zich regelmatiger terugtrok in de tuin of op haar kamer, kwam haar vader met de oplossing. Als troost mocht haar beste vriendin Louise in eerste instantie meerdere weken per jaar komen logeren. Omdat Louise door haar ouders werd betiteld als een lastig geval, werd ze min of meer gestald bij huize Noer. De Prins van Noer liet echter de opvoeding grotendeels over aan Henriette, zodat hij zich kon richten op zijn twee grote passies, karpers kweken en jagen.

Henriette was jaloers op de adellijke afkomst van Juliette en Louise. Deze achterstand compenseerde ze door beide meiden keihard op te voeden. Het landhuis veranderde sinds de komst van Henriette in een soort gouden kooi; een luxueus leven zonder vrijheid. Op het personeel keek Henriette neer. Bediendes werden afgesnauwd en moesten lange dagen maken zonder pauze. Als Henriette niet tevreden was, werd dit verrekend met het salaris van de bediende. Met uitzondering van haar man had iedereen een hekel aan de nieuwe vrouw van de Prins van Noer.

‘Waarom is Juliette niet aan het ontbijt verschenen?’ vroeg Henriette aan Louise.

‘Hoe moet ik dat nou weten?’

‘Misschien omdat jullie beste vriendinnen zijn?’

‘Is dat zo? Daar heb ik gisteravond anders niets van gemerkt.’

‘Ze gedroeg zich op zijn zachts gezegd een tikkeltje merkwaardig,’ bromde de Prins van Noer. ‘Ach, dat waait wel weer over.’

‘Dus je gaat haar niet missen, denk je?’ vroeg Henriette.

‘Hoezo? Gaat ze op reis?’

De Prins van Noer schoot in de lach. ‘Ze gaat binnenkort trouwen met de kroonprins. Ik heb het gisteren allemaal met de koning kortgesloten. Binnen een jaar woont prinses Juliette in het koninklijk paleis Amalienborg in Kopenhagen,’ sprak hij glunderend.

‘Oh, wat een eer voor de familie. Gefeliciteerd.’ Louise kreeg de woorden met moeite over haar lippen.

‘En met welke man ga jij een gezin stichten?’ vroeg Henriette. ‘Heb je al een rijke edelman op het oog?’

Louise verslikte zich bijna in haar thee.

‘Ik kan voor je bemiddelen,’ zei de Prins.

‘Met wie heb je gisteravond gedanst?’ vroeg Henriette.

Louise nam snel een grote slok thee. Nadat ze de slok even in haar mond had laten weken om een antwoord te verzinnen zei ze: ‘Ik voelde me gisteravond niet zo lekker en daarom ben ik vroeg gaan slapen.’

‘Ach, wat spijtig,’ zei de Prins van Noer. ‘Over een maand zal ik een bal speciaal voor jou organiseren. Dan heb je de hele avond de tijd om een rijke jongeman aan de haak te slaan.’

‘Een hoogbejaarde vent kan natuurlijk ook. Je hoeft er hopelijk maar een paar keer mee te slapen voordat hij sterft, waarna de erfenis naar jou gaat,’ hinnikte Henriette.

Louise zei heel diplomatiek: ‘Bedankt voor de tip, maar ik ga nu even een ommetje maken. Tot straks.’ Ze stond snel op, liep door de openstaande terrasdeuren de tuin in en hapte, zodra ze buiten was, naar frisse lucht. Ze begroette haar lieve paard door het een kusje te geven, zadelde het dier en prepareerde de teugels. Ze besloot naar de haven te rijden; waarom wist ze ook niet, de benen van haar trouwe viervoeter brachten haar gewoon die kant op. Toen ze bij het strand aankwam, liet ze haar paard door het natte zand naar de haven galopperen. De hoeven in het zand lieten een indrukwekkend spoor achter om even later genadeloos te worden uitgewist door een hoge golf.

In de haven was net een vrachtschip aangemeerd. Sjouwers waren druk bezig de goederen aan wal te brengen.

‘Hé, jij ook hier? Dat is toevallig!’

‘Hallo, Juliette,’ mompelde Louise.

‘Wat zie je er vrolijk uit, maar niet heus. Heeft de duivel je soms bezocht?’ grapte Juliette.

‘Was het maar de duivel; het is nog veel erger! Je vader heeft besloten dat ik binnenkort ga trouwen met een rijke, bejaarde edelman, die ik binnenkort op mijn bal moet versieren.’

Juliette schoot in de lach. ‘We zitten dus in hetzelfde schuitje; wat gezellig. Ik ga trouwen met die flapdrol van een kroonprins, dat denkt mijn vader althans. Gisteravond heb ik mijn vader duidelijk gemaakt dat het hele feestje mooi niet doorgaat.’

‘Jeetje.’

‘Oh ja, sorry van die opmerking van gisteravond. Soms word ik overmand door de stress en dan roep ik domme dingen. De glazen wijn maakten het alleen maar erger.’

‘Ik had het je allang vergeven toen je vader aan tafel in geuren en kleuren vertelde over jouw aanstaande huwelijk.’

Ze gingen aan de kade zitten. De sjouwers droegen lange houten kisten en plaatsten deze op grote karren. In de verte krijste een eenzame meeuw, terwijl het zeewater lichtjes tegen de houten palen van de kade kabbelde. Een zwerm oorkwallen werd meedogenloos door de zeestroom meegesleurd en tegen het ruim van het schip aangeduwd. Het was een droge en warme dag. Het was een dag waarop elke vorm van inspanning de grootst mogelijke moeite kostte en het zweet van je voorhoofd gutste.

‘Zullen we gaan zwemmen?’ stelde Juliette voor.

‘Alweer? We hebben de afgelopen dagen ook al gezwommen.’

‘Wat wil je dan doen? Hier in de haven is niets te beleven.’

‘En Erik dan? Wil je hem niet zien?’

Juliette zuchtte. ‘Diep vanbinnen wel, maar het is beter dat ik hem vergeet.’

Louise keek haar stomverbaasd aan. ‘Dus je luistert toch naar je vader? Jij bent ook wispelturig.’

‘Ik heb er de hele nacht over nagedacht. Geen oog heb ik dichtgedaan. Heb ik soms een keuze? Wat moet ik anders?’ zei Juliette met stemverheffing. ‘Papa zal de druk zo hoog opvoeren dat ik op een gegeven moment wel moet buigen. Ik heb geen zin in die strijd. Huize Noer wordt een gevangenis als ik niet naar hem luister. Je weet hoe hij is.’

‘Ik weet hoe hij is,’ herhaalde Louise.

‘Als ik voor de kroonprins kies, heb ik tenminste een zekere toekomst. Hij kan mij onderhouden en met Erik leid ik een leven in armoede en anonimiteit. Bovendien kotst de hele adellijke gemeenschap mij uit als ik met Erik trouw.’

‘Hoe kun je nu met een man samenleven van wie je walgt? Vergeet niet dat hij in de toekomst een kind wil, het liefst een jongen, en daar moet jij voor gaan zorgen.’

Juliette dacht even na en zei vervolgens: ‘Dan denk ik gewoon aan Erik. Ik ken niemand die uit liefde is getrouwd.’

Louise kon een klein glimlachje niet onderdrukken. ‘Ik wens je veel succes.’

‘Zo, zijn de dames aan het afkoelen in de haven?’ Erik veegde het zweet van zijn bruine voorhoofd. ‘Wat jammer dat je je zonnehoed niet op hebt, nu kan ik ’m niet terugbrengen. Was het nog gezellig gisteravond?’

‘Best wel,’ antwoordde Juliette kortaf.

‘Die pa van jou is heel wat van plan; kisten vol met musketten en tonnen vol buskruit hebben we net aan land gebracht. Verwacht hij soms oorlog?’

‘Oh ja? Ik weet nergens van,’ zei Juliette zo ongeïnteresseerd mogelijk. Ze wist dat als hij niet snel zou vertrekken, ze weer als een blok voor hem zou vallen.

Erik haalde zijn schouders op, staarde aarzelend naar Juliette en Louise en wiebelde wat op zijn benen. ‘Hebben jullie zin om te gaan zwemmen? Ik heb de rest van de middag verlof.’

Juliette beet op haar onderlip en keek peinzend naar haar vriendin. Wat moest ze? De man van haar dromen lag innen handbereik, terwijl ze zo-even had besloten hem te wissen uit haar leven. Aan de andere kant; zwemmen met een leuke jongen kon toch geen kwaad? Maar wat als haar vader erachter kwam? Dan kreeg ze voorlopig huisarrest, omdat ze het huwelijk met de kroonprins op het spel zette.

‘Nou, weten jullie het al? Zo ingewikkeld was mijn vraag toch niet?’

Juliette dacht aan haar kinderjaren toen ze met haar moeder en broertje naar het strand ging. Haar moeder spreidde de lakens op het mulle zand, waarna ze heel voorzichtig de golven trotseerden. Ze pakte de hand van haar moeder stevig vast en voetje voor voetje schuifelden ze verder de zee in, terwijl haar jongere broertje een zandkasteel bouwde. Brr, wat was het water koud. ‘Je moet even wennen aan het zeewater,’ zei haar moeder toen. Elke keer als er een grote golf op Juliette afkwam, ging ze snel op haar tenen staan. Ze slaakte een gilletje als de golf tegen haar buik aansloeg. ‘Nu zijn we diep genoeg, hier kun je nog staan, Juliette.’ Juliette liet de hand van haar moeder los en probeerde met de golven mee te zwemmen naar de kustlijn. ‘Goed zo, Juliette,’ riep haar moeder toen. ‘Houd je hoofd boven water en je mond dicht.’ Juliette werd door de hoge golven meegenomen naar het zandstrand. Opgetogen zwaaide ze naar haar moeder, die nog iets verder de zee was ingegaan. Rillend van de kou plofte Juliette neer op het strandlaken en liet zich opdrogen door de warme zonnestralen. Ze genoot intens van het ruisen van de golven, de zeelucht, de wind door haar haren en het samenzijn met haar moeder.

‘Juliette! Wat wil je nou?’ vroeg Louise.

‘Sorry, ik was blijkbaar even aan het dromen.’ Ze knipperde met haar ogen en keek vragend naar Louise.

‘Erik vroeg of je mee gaat naar het strand.’

Een halve seconde keek ze Erik in de ogen; dat was genoeg om haar verweer te breken. ‘Ja, lijkt me reuzegezellig. Ik zal zorgen voor wat lekkers bij de thee.’ Zoals altijd ging ze weer overstag en dat besefte ze zelf ook. Ik ben een zacht ei, verweet ze zichzelf.

‘Afgesproken,’ lachte Erik. ‘Dan zie ik jullie over een uurtje op het strand.’

––––––––

In het landhuis troffen de vriendinnen de Prins van Noer in gezelschap van twee officieren. De drie heren, allen gekleed in Deens uniform, stonden gebogen over een grote landkaart die uitgerold op de eettafel lag. De officier met de sierlijke grijze snor tikte gewichtig met een stokje op de kaart om bepaalde plaatsen aan te duiden. De Prins van Noer knikte instemmend, terwijl de tweede officier handenwrijvend om de tafel heen liep, alsof het een stoelendans was met te weinig deelnemers.

‘Hebt u bezoek, papa?’

Haar vader keek wat verschrikt op, maar herstelde zich snel. ‘Heren, mag ik jullie voorstellen aan mijn dochter Juliette. Ze trouwt over een klein jaar met de kroonprins. En dit is haar beste en tevens enige vriendin, Louise. Ook zij trouwt binnenkort met een heer uit de hoogste kringen.’

De twee officieren maakten een plichtmatige buiging. Zodra de jongedames uit het zicht waren verdwenen, boog het drietal zich weer over de kaart. ‘De landbouwgrond van het hertogdom Sleeswijk is zeer vruchtbaar en zowel de handel over zee als over land biedt voldoende perspectief om op eigen benen te staan,’ zei de besnorde generaal.

‘Hoeveel maanden voorbereidingstijd heeft u nodig?’ vroeg de Prins van Noer.

‘Ongeveer twee tot vier maanden. Als we in januari de opstand beginnen, kunnen we volop profiteren van de winterse omstandigheden en hebben we tijd om onze zelfstandigheid uit te roepen.’

‘Dat klinkt fantastisch, heren. Ik verwacht in die periode te worden benoemd tot minister van Oorlog.’

De Prins van Noer had niet in de gaten dat ze stiekem werden afgeluisterd door Juliette en Louise. Ze hadden zich verdekt opgesteld in de gang naar de slaapvertrekken.

‘We rekenen in de tussentijd met die slappeling af,’ zei de tweede officier.

‘Heren, we zien elkaar weer na zijn dood,’ besloot de Prins van Noer. ‘Succes en tot snel.’

Juliette en Louise hoorden dat de zware voordeur werd geopend en even later met een doffe klap werd gesloten.

‘Snel naar de slaapkamers, voordat jouw vader iets in de gaten krijgt,’ fluisterde Louise. ‘Begint hij een opstand?’ stamelde ze toen ze op Juliettes bed zaten. ‘En wie gaat er sterven?’

‘Ik kan het nauwelijks geloven. Hij start een opstand en wordt minister van Oorlog?’ Juliette wist dat haar vader hunkerde naar macht, maar dit had ze niet verwacht. Had ze het wel goed gehoord?

‘Nu begrijp ik waarom die kisten met wapens en tonnen met buskruit in de haven aan land werden gebracht. Dit zaakje stinkt, Juliette. We moeten ervoor zorgen dat we hier ver vandaan blijven.’

‘Louise, er gaat iemand sterven! Moeten we dit niet onderzoeken?’

Louise begon haar uit te lachen. ‘En hoe wil je dat doen? Trouwens, dames moeten zich niet met mannenzaken bemoeien. Laat die kerels toch lekker moorden en vechten, hebben ze ook wat te doen.’

‘Ik weet het niet. Het zit me niet lekker als we helemaal niets doen. Bovendien wordt het hoog tijd dat vrouwen zich gaan bemoeien met politiek. Mannen hebben maar één doel en dat is macht. Zijn er vrouwen in de geschiedenis geweest die een oorlog zijn gestart? Dacht het niet.’

Louise keek op de klok en constateerde dat het uur al bijna voorbij was. Snel kleedden ze zich om, gristen een paar lakens uit de kast en vulden een mandje met thee en broodjes. Toen ze bij het strand aankwamen, zagen ze de blonde haardos van Erik al boven de golven uitsteken. Ze waren de oorlogsplannen meteen vergeten. Lachend en gierend trotseerden ze de hoge golven. Ze doken eroverheen of lieten zich een eindje meevoeren.

Erik hoefde maar even naar Juliette te lachen en ze voelde de vlinders in haar buik fladderen. Met Erik in haar buurt leek haar wereld te veranderen in een paradijs. De zonnestralen voelden warmer aan, de schuimkoppen gaven meer glans, de vogels zongen uitbundiger en het mulle zand voelde veel fijner aan. Al haar zorgen waren op slag verdwenen. Met Erik aan haar zij verdween haar onzekerheid. Zijn complimentjes gaven haar zelfvertrouwen en deden haar stralen. Erik stelde geen eisen. Hij maakte plezier en genoot van het leven, zonder erover na te denken. Kon ze maar een klein beetje van zijn ongeremdheid overnemen, dacht ze. Dan is ze veel gelukkiger.

Als het even kon raakte ze Erik lichtjes aan. Soms voelde ze zijn krachtige hand op haar schouder of op haar rug. Het was voor Juliette alsof Louise niet bestond en hij alleen naar haar lachte. Onbewust zocht ze hem voortdurend op en lachte ze uitbundig om zijn grapjes. Ze lagen samen op haar strandlaken, want hij had op het schip natuurlijk maar weinig spullen. Het paste net niet, waardoor hun armen elkaar lichtjes schuurden. Ze lagen allebei op hun buik en draaiden hun hoofden naar elkaar toe. Juliette verdwaalde in zijn felblauwe, glinsterende ogen. Op hun gezichten blonk een onafgebroken glimlach.

Louise wist dat ze te veel was en verliet stilletjes het strand. Toen Juliette tot de ontdekking kwam dat haar vriendin was verdwenen, viel de avond al in. ‘Ik moet gaan,’ zei ze geschrokken en ze keek, om zeker te zijn van haar eerste waarneming, nogmaals op haar klokje. ‘Ik ben al veel te laat.’ Ze gaf Erik een zoen op zijn voorhoofd en met het rieten mandje onder haar arm rende ze naar het landhuis, terug naar de realiteit.