De Droom

Evy Fierens

De Droom

Feelgood 

Verschijningsdatum: 6 april 2023

© 2023 Evy Fierens

© 2023 Hamley Books

ISBN 9789464661682

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

Proloog

-Twee maanden geleden-

‘Goedemorgen iedereen,’ begroet meneer Peeters onze hele klas. ‘Mag ik even jullie aandacht vragen?’

Dat mislukt grandioos, want het is net paasvakantie geweest en iedereen is nog druk in gesprek

over hun vele avonturen. Ook Noor vertelt me honderduit over de skivakantie die ze samen met haar ouders en zus Laure heeft beleefd in Oostenrijk, al zegt ze dat ze blij is om terug de lessen te kunnen volgen. Ik, daarentegen, baal dat ik hier terug ben, op school in Mechelen.

‘Waarom kan de paasvakantie niet een weekje langer duren?’ mijmer ik.

‘Binnenkort hebben we alweer vakantie. Twee maanden zelfs,’ lacht Noor.

‘Eerst nog die vreselijke examens overleven,’ zeur ik. Noor schiet in de lach.

‘Dat komt wel goed, Lina.’

‘Klas, aandacht alstublieft!’ roept meneer Peeters boven het rumoer uit. We zetten ons neer, net

zoals de rest van de leerlingen, maar iedereen wordt pas stil wanneer er plots een onbekende jongen de klas binnenloopt. Mijn adem stokt bij het zien van zijn verschijning. Hij is lang, heeft donkere krullen en de mooiste bruine ogen die ik ooit gezien heb. Hij draagt een rugzak die nonchalant op één kant van zijn schouder hangt. De jongen gaat naast meneer Peeters staan en terwijl hij naar hem toe loopt kruist zijn blik de mijne. Mijn hart stopt met kloppen en mijn mond hangt een beetje open. Wat gebeurt er?

‘Dit is Hamid. Hij komt over van een andere school om hier zijn studiejaar af te maken,’ stelt

Peeters de jongen voor. Hij richt zich tot Hamid. ‘Welkom in de leukste klas van het vijfde jaar Humane Wetenschappen,’ lacht hij en enkele leerlingen grinniken. Peeters is onze klastitularis, dus hij is bijna verplicht om dat te zeggen. Hij richt zich opnieuw tot de klas.

‘Wie wil er zich over Hamid ontfermen? Ik zoek iemand die hem wegwijs kan maken in onze school en onze werking, en hem uitleg geeft over de opdrachten en examens.’ Lander steekt meteen zijn hand op. ‘Prima,’ zegt Peeters. ‘Neem maar plaats Hamid, dan kunnen we meteen aan de les beginnen.’

De knappe jongen gaat aan een tafel links van mij zitten waardoor mijn blik automatisch in die richting glijdt. Noor stoot me aan met haar elleboog.

‘Wat staar je zo?’ vraagt ze.

‘Eh...’ aarzel ik betrapt, maar voor ik een excuus kan verzinnen, start meneer Peeters de les met

een vreselijk saaie uitleg over atomen.

––––––––

Na school fiets ik samen met Noor naar huis. We hebben een opdracht gekregen die we aan het einde van de week moeten inleveren, dus Noor kan er nu al niet over zwijgen. Naar school gaan en studeren is dan ook haar leven.

‘Jezus, Noor, relax eens even,’ onderbreek ik haar geratel.

‘Lina, het moet wel binnen drie dagen klaar zijn! Dat is echt weinig tijd,’ panikeert ze. Ik rol met mijn ogen.

‘Je praat altijd maar over school. Ik zeg het je: ontspan eens. We zijn zeventien! We worden

verwacht af en toe van het leven te genieten,’ zeg ik. Nu rolt Noor met haar ogen.

‘Veel leven zul je niet hebben als je niet afstudeert,’ sneert ze voor de grap. Ik zucht diep. We

komen aan bij de splitsing van straten, waar Noor naar rechts moet en ik rechtdoor.

‘Tot morgen, Lina!’ gilt ze terwijl ze afslaat.

‘Bye!’ zwaai ik terug. Vijf minuten later kom ik thuis aan. Ik slaak een diepe, verslagen zucht

omdat ik bang ben hoe ik mijn moeder binnen ga aantreffen, vooraleer ik de sleutel in het slot draai en vervolgens sta te klungelen omdat het slot knelt. In de woonkamer ligt mijn moeder op de sofa te slapen. Ze heeft het zwaar de laatste tijd, ze heeft pijn en staat er alleen voor sinds mijn vader ons vlak na mijn geboorte verlaten heeft, en ik kan niet anders dan wensen dat ze snel weer de oude wordt. Ik begeef me naar mijn kamer en begin aan de schoolopdracht. Nadat ik het eerste deel van de opdracht klaar heb, ga ik weer naar beneden waar ik mijn moeder nog steeds slapend aantref. Ik zoek in de koelkast iets te eten en na een lichte maaltijd van soep en brood draai ik de voordeur op slot, doe ik alle lichten uit en ga terug de trap op naar boven. Ook ik kruip onder de wol en val al snel in slaap.

‘Lina! Lina!’ hoor ik iemand roepen. Ik kijk om me heen. Ik bevind me in een gigantisch bloemenveld, waar hier en daar wat vlinders fladderen.

‘Lina!’ hoor ik weer.

In de verte zie ik een persoon naar me toe lopen. Hij is lang en gespierd, maar zijn gezicht kan ik niet goed zien. Donkere krullen springen op en neer met elke stap die hij zet. Hij kijkt op naar mij, en om zijn mond verschijnt een grijns. Hij blijft lopen tot hij pal voor mij staat. Zijn donkere ogen dringen de mijne binnen. Hij is het en hij staat hier, zo dichtbij dat ik hem bijna kan aanraken.

Mijn ogen sperren zich open.

Hamid.

Hoofdstuk 1

‘Pfff...’ Een diepe zucht ontsnapt onbedoeld uit mijn keel. Het klaslokaal is muf en warm, stofdeeltjes zweven door het straaltje zonlicht dat schuin over mijn schoolbank brandt. Mijn kin rust op mijn handpalm, mijn ogen hebben de grootste moeite om open te blijven. Ik staar even naar buiten, maar meer dan een leeg schoolplein is er niet te zien. Dan maar terug naar de les chemie. Meneer Peeters is alweer ijverig aan het vertellen over verschillende soorten stoffen die in god-weet-welk brouwsel zitten. Van alle vakken in ons lessenpakket vind ik chemie het ergst. Ik begrijp er geen snars van. Het goed opletten heb ik dan ook een tijdje geleden volledig opgegeven.

––––––––

Noor zit naast mij en maakt aantekeningen in haar cursus. Met haar grote leesbril ziet ze er

intelligent uit. Ik werp een blik op de klok. Het ding geeft 11.17 uur aan. Gelukkig. Deze marteling is bijna voorbij.

‘Goed, klas. Naar goede gewoonte zal ik in deze laatste lesminuten jullie kennis testen over de

tabel van Mendeljev,’ spreekt Peeters de klas toe. ‘Wie weet er nog welke stof nummer achttien is?’ Een nieuwe zucht ontsnapt uit mijn mond. De leerkracht heeft in het begin van het schooljaar verteld dat hij na elke les die tabel zou overlopen omdat dat een belangrijk onderdeel van de leerstof blijkt te zijn. Op ons eindexamen zullen we daar zeker vragen over krijgen.

Enkele medeleerlingen steken hun vinger in de lucht. Strevers. Mijn kin ligt nog steeds lui te

wezen op mijn handpalm. Met mijn andere hand teken ik wat kringen op de hoek van mijn cursus. Meneer Peeters duidt iemand aan.

‘Argon, meneer,’ antwoordt Marie vol trots.

‘Zeer goed. En wie weet wat er bij nummer negenenzeventig hoort?’ Weer worden enkele

handen in de lucht gekatapulteerd. Meneer Peeters kijkt de klas rond en zijn ogen blijven rusten op mijn gezicht. Shit. Ik brak net mijn nummer één schoolregel: nooit oogcontact maken met de leerkracht wanneer er vragen gesteld worden. Mijn nachtmerrie is zonet werkelijkheid geworden.

‘Lina, weet jij het antwoord?’ vraagt Peeters hoopvol. Ik ga wat meer rechtop zitten. Natuurlijk

weet ik het antwoord niet, ik heb die tabel nog nooit bekeken. Ik staar meneer Peeters verdwaasd aan. Er valt een gênante stilte. Tot overmaat van ramp staart de hele klas mij aan.

‘Lina? Nummer negenenzeventig? De stof met afkorting “Au”?’, vraagt hij nogmaals.

‘Au?’ herhaal ik. ‘Au... Auluminium?’ is het beste wat ik kan verzinnen. Sommige

medeleerlingen beginnen spontaan te lachen. Noor geeft mij een por met haar elleboog. Ik kijk haar aan, haar blik zegt dat ik me moet inhouden. Ik draai mijn hoofd terug naar de leerkracht, die mij zonder uitdrukking aankijkt. Een klein kuchje ontsnapt uit mijn mond.

‘Sorry, meneer. Het was een gok. Ik weet het antwoord niet.’ Ik probeer me zo goed als mogelijk

te excuseren. Meneer Peeters legt zijn bundeltje papieren op het bureau en hij zucht. Even denk ik dat hij mij een joekel van een preek gaat geven, maar in plaats daarvan spreekt hij onze volledige, twintigkoppige klas toe.

‘Lieve mensen, wat ik nu ga zeggen is heel belangrijk en ik hoop dat jullie dit zullen onthouden

wanneer jullie binnenkort afstuderen. Ik besef heel goed dat er meer is dan school alleen. Maar het is een van de belangrijkste en, geloof het of niet, leukste periodes van jullie leven. Ooit komt er een dag waarop je terugkijkt naar deze tijd en heimwee krijgt. Je schooltijd bepaalt voor een stuk je toekomst. Doe dus alsjeblieft allemaal jullie uiterste best om er wat van te maken.’

Opnieuw valt er een stilte. De meeste leerlingen kijken geboeid naar meneer Peeters.

‘O, en Lina?’ Met een ruk kijk ik op bij het horen van mijn naam. ‘Goud. Het antwoord was

goud.’

––––––––

Het trillende, bijna oorverdovende geluid van de schoolbel doet praktisch iedere leerling

opspringen om zo snel mogelijk zijn spullen bij elkaar te grabbelen en in recordtempo het gebouw uit te rennen. Noor wacht op me aan de deur om samen naar de fietsenstalling te wandelen, zoals we elke dag doen. Voor ik het klaslokaal verlaat kijk ik nog even achterom en doe alsof ik mijn rugzak dicht maak. Stiekem kijk ik naar een gebogen hoofd met een bos donker, krullend haar. Dat haar heb ik al enkele weken in het oog.

‘Kom je nog?’ haalt Noor me uit mijn gedachten. Ik wend me tot haar, glimlach en samen

slenteren we naar onze fiets.

––––––––

We stallen onze fietsen tegen een boom en wandelen de dijk over naar onze vaste plek aan de

oever van de rivier. Het hoge gras wiegt mee met de wind en de klaprozen bloeien. Zonnestralen spatten in duizenden vonkjes uiteen op het wateroppervlak. Een koppel eenden duikt onder water op zoek naar iets eetbaars. Ik sluit een moment mijn ogen en adem diep in. Deze plek is pure perfectie, mijn favoriet van alle plekken in de wereld. Niet dat ik er al zoveel gezien heb.

Noor en ik hebben een jarenlange traditie om elke woensdag op deze plek te lunchen. De ene week neem ik eten mee, de andere week is het haar beurt. Noor heeft vandaag aan alles gedacht. Ze legt een deken in het gras en haalt haar rugzak leeg. De rijkelijk belegde broodjes die ze tevoorschijn haalt doen me watertanden. Als dessert heeft ze een kleurrijke fruitsalade voorzien en het sinaasappelsap past perfect bij deze middag.

We eten even in stilte en ik bewonder het zicht. Het stille water glinstert. Zonder boten is er amper een rimpeling te zien. Aan de overkant van het water zet een eenzame wandelaar zijn zonnebril op. Soms kan het hier behoorlijk druk worden tijdens het spitsuur van de boten, zoals Noor en ik het noemen. Maar vandaag niet. Vandaag is het kalm, en ik word helemaal zen. Het groepje ganzen dat zich hier gevestigd heeft bevindt zich gelukkig aan de overkant van de rivier. Dat zijn echt agressievelingen, zeker wanneer je hen met de fiets passeert. Daar hebben Noor en ik helaas genoeg ervaring mee. Noor verbreekt als eerste de stilte.

‘Wat voor mooie woorden zei meneer Peeters daarnet.’ Ik trek mijn wenkbrauw op.

‘Ik weet het niet,’ antwoord ik twijfelend. ‘Ik had meer moeite met die tabel dan met zijn preek.’

Noor rolt met haar ogen om mij vervolgens verwijtend aan te kijken. Ik haal mijn schouders op als antwoord.

‘Weet je,’ zeg ik, ‘eigenlijk lijken wij voor achtennegentig procent op elkaar. Op het vlak van

karakter, bedoel ik, want qua uiterlijk konden we niet méér verschillen.’

‘Hoezo?’ reageert Noor verbaasd.

‘Welja, de overige twee procent zijn jongens en school. Ik leg makkelijker contact met jongens

dan jij. En school interesseert me voor geen meter, terwijl jij de beste leerling van de klas bent. Helaas heb je naar mijn weten de jongens op onze school nog nooit een blik waardig gegund.’ Noor legt bedenkelijk haar vinger op haar kin.

‘Makkelijker contact met jongens? Behalve met die ene dan,’ zegt ze.

‘Besef je wel dat je veel bekijks hebt met je pikzwarte haar en groene ogen? Geloof me, er zijn

véél jongens die naar je kijken, hoor. En je mag toch wel eens een lief gaan krijgen.’ Ik negeer haar opmerking over Hamid, die ik nog altijd niet heb durven aanspreken sinds hij bij ons in de klas kwam, terwijl ik de laatste hap van mijn broodje gulzig in mijn mond stop.

‘Ach Lina, jongens zijn voor mij zoals school is voor jou. Ze interesseren me niet. En ik heb er

geen tijd voor. Ik wil graag afstuderen.’

‘Maar Noor,’ begin ik onschuldig. ‘Afstuderen zul je sowieso wel doen’ Ik wil niet opgeven. ‘Wat

vind je eigenlijk van Lander?’

‘Wie is Lander? Zit die bij ons in de klas?’ Ik kijk haar aan met een ‘meen-je-dat-nou’-blik.

‘Ja, al twee jaar,’ zeg ik terwijl ik mijn irritatie probeer te verbergen.

‘O, ik weet het weer. Dat is zeker die jongen met zijn blonde haren die hij steeds in piekjes zet?

Nee, niks voor mij. Piekjes zijn zó jaren negentig.’ Ik kijk haar geamuseerd aan, want al doe ik zo mijn best om serieus te zijn, mijn gezicht heeft de grootste moeite om in de plooi te blijven.

‘Neen, Noor. Dat is Mick. Lander heeft zwart haar, net zoals jij, en van die leuke sproeten op

zijn neus. Momenteel zit hij naast Marie in de klas. Vind je Mick stiekem leuk? Je beschrijft hem nogal gedetailleerd.’

Noor geeft mij een afkerige blik. ‘Nee, ik zei toch net dat hij helemaal mijn ding niet is. Nog

minder dan die Sander.’

‘Lander, Noor. Lander is zijn naam. Wat is dan wel je type?’ vraag ik geïnteresseerd.

‘Daar heb ik eigenlijk nog niet echt over nagedacht. Ik weet dat niet. Alleszins ben ik hem nog

niet tegengekomen.’

‘Of haar? Het kan natuurlijk ook dat je op meisjes valt,’ zeg ik. Ze geeft me een por waardoor

ik bijna omval. Lachend om mijn halve val ga ik opnieuw rechtop zitten. Noor lacht mee.

‘Je weet dat dat niet zo is. En wat dan nog? Zou dat een probleem zijn?’

‘Natuurlijk niet!’ roep ik. ‘Ik accepteer alles, dat weet je toch?’

‘Ja, dat weet ik. Daarom houd ik zo van je.’

Ik kijk naar de zon. Ze brandt echt hevig. Ik neem mijn zonnebril van mijn neus en kijk

samenzweerderig naar Noor. Het is alsof ze mijn gedachten kan lezen.

‘Zwemmen?’ vraagt ze nonchalant.

‘Het gaat koud zijn.’

‘Jep, waarschijnlijk wel.’

Snel ontdoen we ons van onze kledij zodat we enkel nog in ons ondergoed staan. We wandelen

naar de rand van de oever en kijken naar het wateroppervlak. Het ligt er zo vredig bij. Noor neemt mijn hand.

‘Drie...twee...één...springen!’

De rust wordt grondig verstoord wanneer we luid gillend het water doen klotsen.

Hoofdstuk 2

De koelte van de inkomhal doet deugd als ik naar de woonkamer loop. Mijn moeder ligt in de zetel. Naar goede gewoonte heeft ze haar nachtjapon nog aan. Een leeggegeten zak chips ligt eenzaam op de grond en het huis ruikt smerig. Ik kan het stof en de vuiligheid bijna voelen.

‘Ik ben thuis,’ zeg ik tegen niemand in het bijzonder. Mijn moeder opent één oog, mompelt iets

onverstaanbaars en doet een poging om rechtop te zitten. Ik wacht het hele tafereel niet af en neem de trap naar boven.

––––––––

Mijn slaapkamer is de enige plek in dit huis waar ik mezelf kan zijn. Wanneer mijn moeder het

net gehuurd had beloofde ze mij dat ik helemaal mijn zin mocht doen met deze kamer. En of ik dat gedaan heb. Op het vlak van meubels valt er echter niet veel te vertellen. Er staat een onopgemaakt eenpersoonsbed onder het kleine raam. Recht tegenover het bed staat een krakkemikkig bureautje met mijn verzameling Funko Pops van Star Wars erop. Alleen Darth Vader ontbreekt nog. Ik hield nog een vrij plekje over om mijn huiswerk op te kunnen maken. Op de vloer ligt een verloren sok en enkele papieren van verschillende cursussen. Oké, misschien heb ik de wanorde van mijn moeder wel geërfd. Maar laat dat ook alles zijn, alstublieft.

Alle meubels zijn tweedehands of derdehands of zelfs vierdehands, wie zal het zeggen. Ik zie

ze als spullen met een geschiedenis, hoewel ik er niet bewust voor gekozen heb om zoveel geschiedenis te laten verder leven in mijn kamer. ‘Ze zijn oud voor een ander, maar nieuw voor jou’, was de uitleg van mijn moeder. En daar had ze natuurlijk wel een punt. De waarheid is dat mijn moeder zich gewoonweg geen nieuwe spullen kan permitteren. Ze is ziek en dus niet in staat om te werken, en dat vindt ze zelf heel erg.

Aan de muur kunnen de leden van mijn favoriete band, Skillet, mijn hele doen en laten volgen

vanaf de posters waarop ze stoer afgebeeld staan. Ik spaar al jaren voor tickets om hen eens live aan het werk te zien. Het zal helaas ook nog jaren duren voor ik dat geld bij elkaar heb gesprokkeld.

Aan het raam zit een brede vensterbank die ik met kussens ingericht heb als zithoek. Wanneer

ik aan mijn schriftje werk, klim ik vanuit mijn bed op de vensterbank om te schrijven achter het gordijn. Een bewuste keuze, want mijn moeder heeft niet altijd de beleefdheid om eerst aan te kloppen voor ze binnenkomt. Achter het gordijn zit ik verstopt, dus wanneer ze langskomt kan ik ongezien mijn schrift wegstoppen onder de kussens. Want dat is mijn allergrootste geheim. In dat kleine boekje staat alles. Dat krijgt niemand ooit te zien. Hoop ik. Soms droom ik dat iemand het toch in handen krijgt, en dat is echt mijn grootste angst. In het algemeen droom ik nogal vaak. Te vaak misschien. Het is net zoals John Lennon zong: you may say I’m a dreamer.

––––––––

Ik laat mijn rugzak op de grond naast het bureau vallen. Uit verveling maak ik mijn huiswerk

dan maar, want hoe vreselijk ik studeren ook vind, mijn taken probeer ik altijd zorgvuldig af te werken. Hier in huis valt toch niet veel anders te beleven.

‘Lina!’ gilt mijn moeder. Ik veer geschrokken op. Wat zou er nu weer zijn? Misschien raakt ze

niet uit de zetel.

‘Lina!’ hoor ik nogmaals. Ik ga rustig de trap af en tref mijn moeder in de keuken aan.

‘Wat is er gebeurd?’ vraag ik en verbaasd valt mijn oog op de keukentafel. Er klopt iets niet. De

tafel is gedekt. Er staan twee borden en er ligt zelfs bestek.

‘Ik heb eten gemaakt voor ons,’ antwoordt mijn moeder en ze glimt van trots. Ik geloof mijn

oren en ogen niet. Hoe kan dit nou weer? Mijn moeder kookt de laatste tijd haast nooit. Dagelijks staat er een kant-en-klare maaltijd of soep klaar die ik opwarm wanneer ik honger krijg. De laatste keer dat wij samen aan tafel zaten kan ik me zelfs niet meer herinneren.

Zie mijn moeder daar nu staan. Met haar blonde, doffe haren ongekamd en haar grijze kamerjas

slordig rond haar te magere, ziekelijke lichaam. Het is triest. Bijna schrijnend. Ook wel een beetje grappig.

Ze gebaart dat ik mee aan tafel moet komen. Ik ga op een stoel zitten die nog net niet uit elkaar

valt. Dat is natuurlijk niet verwonderlijk aangezien deze stoelen ook occasies zijn, net zoals de meubels in mijn slaapkamer. Er staan twee kookpotten op tafel. In de ene zit een beigeachtige brei en de tweede bevat iets wat lijkt op prinsessenboontjes.

‘Wat is dat?’ gebaar ik naar de eerste pot terwijl mijn moeder wat van het goedje op mijn bord

schept. Ze kijkt me aan alsof ik van een andere planeet kom.

‘Aardappelen natuurlijk. Gekookte.’ Ik kijk naar de brei. Het lijkt meer op een soort

havermoutpap. De aardappelen lijken bijna te drijven op mijn bord.

‘Een beetje te lang gekookt, denk ik,’ mompel ik aarzelend. Mijn moeder kijkt me zonder emotie

aan en even vrees ik dat ze een woedeaanval krijgt, maar in plaats daarvan barst ze na enkele seconden in een schaterlach uit. Ik zit er maar verdwaasd bij en kijk ernaar.

‘Oh, kind toch,’ zegt ze hakkelig tussen het lachen door. ‘Je heb helemaal gelijk. Het ziet er niet

uit, maar ik heb toch mijn best gedaan. Hopelijk is het eetbaar. Misschien moet ik weer wat vaker gaan koken, zodat ik het terug in de vingers krijg.’ Enigszins beschaamd kijkt ze me aan.

‘Vlees is er niet. Mijn leefloon was bijna op en ik moest nog-’

‘Het is oké, mama,’ onderbreek ik haar snel. ‘Echt, het is oké. Bedankt dat je voor mij hebt

gekookt.’

Ze geeft me een warme glimlach en in stilte eten we de maaltijd, die alleszins beter smaakt

dan dat ze eruit ziet.

––––––––

Terug op mijn kamer heb ik ruimte om na te denken. En dat is exact wat ik nu nodig heb. Want wat is er zojuist gebeurd? Mijn moeder heeft een maaltijd gekookt voor mij en dat is al weken geleden. Ik vraag me bijna af waar ze in godsnaam de ingrediënten gehaald heeft, want ik kan me niet herinneren dat ze de voorbije dagen het huis uitgegaan is. Maar dan bedenk ik dat we sinds deze week een nieuwe thuishulp, Philippe, hebben. Waarschijnlijk heeft hij er iets mee te maken. Met dat in mijn gedachten hoop ik stiekem dat mijn moeder snel weer de oude kan worden. Stop met piekeren, Lina.

Ik neem de muziekspeler die ik ooit van Noor kreeg, steek een paar oortjes in en plof op mijn

onopgemaakte bed. De muziek klinkt luid, maar ik pas het volume aan. Ik blijf maar denken aan het spektakel van daarnet. Na het eten maakte mijn moeder zelfs aanstalten om af te wassen. Dat was het moment waarop ik wijselijk naar mijn kamer ben geglipt. Ik sluit mijn ogen, mijn gedachten maken me moe.

Hoofdstuk 3

Ondanks de goede muziek die in mijn oren schalt, kan ik me moeilijk concentreren. Het is een deel van mij, muziek. Ik gebruik het om een fantasiewereld te creëren zodat ik in mijn hoofd even kan weglopen van de realiteit.

Ik leg mijn muziekspeler aan de kant en kruip vanaf het bed op mijn zelf in elkaar geknutselde

zithoek. Mijn schrift ligt op zijn vertrouwde plaats, onder het kussen dat in de hoek bij het raam ligt. Ik neem de bijhorende oranje balpen waarin mijn naam gegraveerd staat. Het was ooit een verjaardagscadeau van mijn moeder, ze had er maanden voor gespaard.

Wat een dag. De situatie thuis verandert maar niet. Wat kan ik nog meer doen dan hopen? Mijn grootste wens is dat mijn moeder terug de oude wordt, dat ze terug die lieve, zorgzame, betrokken vrouw wordt die ik ken. Ik weet dat ze het momenteel moeilijk heeft en ik zal er alles aan doen om haar te helpen, maar het valt me best zwaar.

Mijn namiddag met Noor was zoals altijd geweldig. We hadden onze eerste zwempartij van het jaar, wat een uitlaatklep. En o ja, ik heb hem weer gezien. Hem... zal ik ooit de moed hebben om ook maar iets simpel zoals ‘hallo’ te zeggen?

Ik berg het boekje weer op en ga naar de badkamer, die net naast mijn slaapkamer gelegen is. Ik doe mijn pyjama aan, poets mijn tanden en kam mijn haar. Zal ik nog even beneden goedenacht wensen? Ik kijk op mijn mobiel, het is halftien. Best niet, dus. Mijn moeder zal waarschijnlijk uitgeteld in de zetel in slaap liggen. Ik loop terug naar mijn kamer en ga in bed liggen. Ik val al snel in een diepe slaap.

‘Waar kom je vandaan?’ vraag ik. Geen antwoord. ‘Eh... hallo? Ik vroeg net waar jij vandaan komt.’ Geen antwoord. Ik trek een wenkbrauw op. De schim loopt weg. Ik ren achter hem aan. ‘Hallo? Hallo!’ Ik probeer zijn aandacht te trekken, maar het lukt niet. Plots blijft hij staan en draait zich om. Oranje ogen. De mooiste, helderste ogen die ik ooit heb gezien. In mijn buik wordt een zalig kriebelig gevoel losgemaakt. Een groep vlinders die als een wirwar door elkaar fladderen.

‘Waar kom je vandaan?’ probeer ik opnieuw. Hij glimlacht. De mooiste glimlach. Wat gebeurt er toch? Hij

draait zich om en loopt weer weg. Ik blijf staan.

Het irritante geluid van mijn wekker doet me mijn ogen openen. Ik wil niet opstaan. Wat een heerlijke droom was dat. Een tinteling loopt langs mijn ruggengraat terwijl ik nog aan het nagenieten ben. Ik zet me rechtop in mijn bed en strek me uit. Ik voel enkele botten kraken. Dit is de tweede keer dat ik van hem droom. Zou dat iets betekenen? Ik heb niet veel tijd om hierover na te denken aangezien ik mijn wekker altijd maar net op tijd zet, dus ik moet me haasten zodat ik niet te laat kom. Ik begin dan maar aan mijn ochtendroutine. Beneden eten zoeken en proberen om mijn moeder niet wakker te maken. Douchen, aankleden, haren kammen, tanden poetsen, rugzak nemen, naar school fietsen met Noor.

––––––––

‘Hoi!’ begroet Noor mij wanneer ik aankom op onze afgesproken plek aan het einde van de

straat. ‘Goed geslapen?’

Ik denk aan mijn droom, maar besluit er niets over te zeggen.

‘Ja hoor,’ antwoord ik. ‘Jij?’

‘Heerlijk. Je hebt je huiswerk toch gemaakt hè?’

‘Moet je echt op dit uur al over school beginnen?’ Noor lacht haar rechte, witte tanden bloot.

‘School is belangrijk, Lina. En daarbij, de leerkracht Nederlands zei dat als er ook maar iemand

zijn huiswerk niet gemaakt heeft, ze dan in een van de volgende lessen een test zal afnemen.’

Ik zucht. ‘Ja, Noor, ik heb mijn taak gemaakt. Zo moeilijk was het niet.’

In stilte fietsen we naar school. Mijn gedachten dwalen steeds af naar mijn droom en naar...

hem. Ik krijg het warm en mijn hart begint te kloppen. Straks zie ik hem weer. Mijn benen worden week. O jee, dit wordt alweer een dag zonder veel concentratie.

––––––––

Ik zoek met mijn ogen het klaslokaal rond. Vrijwel meteen vind ik hem. Krullend haar, donkerbruine ogen. Ik blijf even staan terwijl Noor onze andere klasgenoten begroet. Ik staar hem ongegeneerd aan. Hij heeft het niet eens door. Ik zie zijn donkerbruine ogen maar in mijn droom waren ze oranje. Hoe kan dat nou weer? Ik schrik op wanneer Noor me aanstoot.

‘Lina, waar ben je met je gedachten, zeg? Kom, we gaan zitten voor we een opmerking krijgen.’

Ik had niet eens door dat de leerkracht binnengekomen was. Ik plof op de stoel en neem de correcte cursus uit mijn rugzak. Mevrouw Borremans begint aan haar strenge pleidooi.

‘Goedemorgen. Huiswerk inleveren. Leg het maar op de hoek van je bank, ik kom het zo meteen

ophalen. Jullie krijgen een nieuwe opdracht, zie pagina 102 in je cursus. Begin er per twee aan. Zo stil mogelijk, alstublieft. Ik verbeter jullie huiswerk terwijl jullie de opdracht hopelijk succesvol afwerken.’

En dat was dat. Noor begint meteen aan de opdracht. Ze legt het me uit, maar ik hoor haar niet.

Mijn ogen en gedachten dwalen steeds af naar Hamid.

‘Lina? Jouw beurt,’ haalt Noor me terug op aarde. Ik lees vluchtig de opdracht. Zoek drie

synoniemen voor het woord ‘rustig’.

‘Rustig...’ herhaal ik nog half dromerig. ‘Kalm, beheerst, gedeisd,’ flap ik eruit. Noor kijkt me

verbluft aan.

‘Weet je, Lina, eigenlijk ben je echt slim hoor. Besef je dat wel?’ Ik rol met mijn ogen.

‘Je klinkt als een leerkracht. Misschien moet je daarvoor gaan als we hier afstuderen.’ Noor lacht.

‘Stilte!’ brult mevrouw Borremans in onze richting.

‘Hoe kunnen we nou stil zijn als we per twee moeten overleggen?’ vraag ik. Borremans geeft me

een vernietigende blik. 

‘Maar dat is net je probleem,’ fluistert Noor. ‘Die grote mond van je.’

––––––––

Een kwartier voor het einde van de les laat de leerkracht ons onze cursus sluiten.

‘Ik overloop graag even jullie huiswerk,’ zegt ze met een geniepige lach. O hemel. Dit ziet er

niet goed uit. ‘Noor en Marie, zoals altijd fantastisch.’ Marie glundert van trots. Ze is samen met Noor een van de beste leerlingen van de klas, maar in tegenstelling tot Noor loopt ze daar maar al te graag mee te koop. Noor is veel bescheidener en dat siert haar. Mevrouw Borremans roept nog enkele namen af en tot dusver heeft iedereen best goede punten gescoord.

‘Lina,’ zegt ze streng. Ze komt voor mijn bank staan en kijkt me doordringend aan. Even valt

er een dodelijke stilte en het schaamrood baant zich alvast een weg naar mijn wangen. ‘Niet slecht,’ zegt ze. En dat was het. Ze gooit zonder me nog aan te kijken mijn huistaak op de schoolbank en loopt alweer naar haar volgende slachtoffer. Ik bekijk mijn huiswerk. Een zeven op tien. Noor geeft me een kneepje in mijn arm.

‘Hamid!’ roept mevrouw Borremans. ‘Vreselijk. Hoe is het in godsnaam mogelijk. Ken je onze

taal nu nog niet?’ Noor en ik trekken grote ogen naar elkaar. Ik zie mevrouw Borremans vlak voor Hamid staan. Zijn donkere, krullende haar en bruine ogen zijn naar beneden gebogen. Ik ben meteen alert.

‘Dit is echt ondermaats, als je zo doorgaat moet ik je een onvoldoende geven op je taken én op

je examen. De kans is dan groot dat je niet afstudeert, begrijp je me?’ Borremans gaat maar door. De hele klas staart hem aan. Ik voel op slag medelijden en mijn vuisten ballen zich van woede, maar om de een of andere reden houd ik me in. Wat is haar probleem? Hoe kan ze zulke dingen zeggen? Ik voel mijn lichaam warm worden van de onmacht die ik voel. Wat kan ik doen om hem te helpen? Om hem te verdedigen? Wat kan ik beginnen tegen een leerkracht die buiten haar boekje gaat? De preek gaat nog enkele minuten door en met twee nieuwe huistaken laat mevrouw Borremans ons uiteindelijk naar de volgende les vertrekken.

Ik klap mijn cursus hard dicht en gooi hem in mijn rugzak. Mijn gedachten gaan alle kanten op.

Hoe kan ze zo grof zijn? Zo ga je toch niet met mensen om? Ik probeer me in te beelden hoe Hamid zich moet voelen. Ken je onze taal nu nog niet? Heeft ze dat echt luidop in een vol klaslokaal gezegd? Ik adem diep in en uit in een poging de afschuw die ik voel te laten zakken. Mijn handen trillen nog steeds. Misschien heb ik zonet een reden gevonden om hem eindelijk aan te spreken.

Hoofdstuk 4

Noor heeft een afspraak met de leerkracht Frans. Ze is een krak in talen, en wil meer over een of andere talenopleiding weten. Ze is fantastisch in het najagen van haar dromen. Ik sta op het schoolplein bij enkele meiden van de klas. Het is gezellig druk en verscheidene groepjes keuvelen wat met elkaar. Er heerst een rustgevend rumoer. Het schoolgebouw is in een U-vorm gelegen en het brede binnenplein fungeert als speelplaats. Er staan verschillende banken tegen de schoolmuren en in het midden staan wat picknicktafels. Hier en daar staan bloembakken met hippe planten. Ze maken het geheel best gezellig en ik vertoef hier graag.

Marie komt bij ons groepje staan en al snel ontstaat er een discussie over welke discotheek ze

komend weekend gaan bezoeken. Ik ben al snel verveeld, aangezien ik hier niet echt over kan meepraten. Ik kijk het schoolplein rond.

‘Ik heb weer een jurk gekocht bij die nieuwe boetiek in de stad,’ schept Marie op. ‘Hij kostte