Onderhuids

Stefaan Desmet

Onderhuids

Thrillers

Verschijningsdatum: 11 mei 2023

© 2023 Stefaan Desmet

© 2023 Hamley Books

Coverontwerp: Designs by Lotte

ISBN 9789464661705

NUR-code: 330/332

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

Hoofdinspecteur John Six hield niet van academische zittingen. Met frisse tegenzin stak hij die zaterdag de Markt van Oudenaarde over op weg naar het stadhuis. Hoewel het weer tegenviel voor de tijd van het jaar zaten er toch enkele mensen te genieten van een laat ontbijt in de schaduw van de trapgevels. Mussen scharrelden onbeschaamd rond op de terrasjes om een kruimeltje mee te pikken. Boven de koninklijke fontein, die nog hoofdzakelijk spoot voor feestelijke gelegenheden, zat een duif koerend haar beurt af te wachten om toe te slaan. Een vijftal wielertoeristen met dure sportfietsen reed opvallend luidruchtig in de richting van het Centrum Ronde van Vlaanderen. Wellicht vonden ze het een aardige bijkomstigheid dat iedereen hen hoofdschuddend nakeek. Uit ervaring wist Six dat ze zichzelf en vooral elkaar later op de dag zouden testen op de Koppenberg, de Oude Kwaremont en andere kuitenbijters vol kasseien in de wijde omgeving. De meeste mannen bleven competitiebeesten. Daar was Six wel van overtuigd. Even overwoog hij om een plekje op een terras uit te zoeken en zich daar terug te trekken met een kop koffie en een krant. Maar zoals wel vaker bleek de lokroep van de plicht harder dan de drang naar wat eenvoudig vertier.

Hij nam de trappen naar de eerste verdieping van het laatgotische stadhuis. Six herinnerde zich dat hij ooit had gelezen dat zelfs Victor Hugo zich lovend over het gebouw had uitgelaten. Al gaf Six sportief toe dat het imposante stadhuis niet kon tippen aan de Notre-Dame van Parijs, waar toeristen vruchteloos op zoek gingen naar de klokkenluider van Victor Hugo. In zijn verbeelding zochten ze achteraf meestal troost in een overdadig gesuikerde pannenkoek en een bekertje hete chocolademelk dat hun tong en lippen deed branden van genot.

Een lid van de organiserende serviceclub wachtte boven de bezoekers op. De jonge vrouw droeg een strakke jurk met een diep decolleté. Ze heette Six welkom met het soort glimlach waarmee je overgewaardeerde huizen aan de man en de vrouw bracht. Six mompelde een bedankje dat nauwelijks gemeend overkwam. Hij liet zijn blik over de volkszaal gaan en was opgelucht toen hij daar Marlies Dewolf, zijn rechterhand, opmerkte.

‘Ik dacht al dat je te laat zou zijn,’ liet Marlies zich als begroeting ontvallen.

’Helaas niet,’ bromde Six. Het was algemeen bekend bij de politie dat stiptheid niet de sterkste kant van de hoofdinspecteur was. Maar deze keer was hij zelfs nog ruim op tijd voor de eerste spreker.

Zoals hij had gevreesd, hadden de sprekers op de academische zitting zo’n schrik om iemand voor het hoofd te stoten dat ze zich de hele tijd op de vlakte hielden. De zelfbewuste heren en dames op het podium grossierden zozeer in platitudes en gemeenplaatsen dat hun toespraken niet alleen inwisselbaar maar op de koop toe oersaai waren. Six was ervan overtuigd dat niemand van de aanwezigen zich achteraf nog iets van hun tussenkomsten zou herinneren. Weinig woorden mochten dan de tand des tijds doorstaan, maar voor hun woorden zou de tijd wel heel ongenadig blijken.

***

Beatrijs Droesbeke voelde zich bijzonder gespannen. Verwonderlijk was dat niet in de gegeven omstandigheden. Nadat ze de Schelde had overgestoken, reed ze aan een slakkengangetje het centrum van Oudenaarde in om uiteindelijk in de Nederstraat te belanden. Ze vroeg zich af hoe het nu verder moest. Even speelde ze met het idee om de wagen als een onwillige straathond ergens achter te laten en het stadhuis binnen te hollen, waar haar man wellicht vol vuur aan zijn toespraak bezig was. Niet dat ze zich zorgen maakte dat Adelbrecht Vleugels zijn tekst zou verliezen of eensklaps de gekste dingen zou verkondigen. Nee, haar echtgenoot had veel ervaring en had de voorbije jaren zelfs bij herhaling een vijandig publiek met succes getrotseerd. Soms verdacht ze hem er zelfs van bewust de controverse uit te lokken om aldus de media te halen.

Alleen vreesde ze dat Adelbrecht zou schrikken als zij plotseling als een opgeschrikte hinde de volkszaal binnenrende. En al zeker als hij merkte hoe ze op haar benen stond te trillen. Ze was verbaasd dat ze zozeer door de emoties was overmand dat ze het moeilijk had om nuchter na te denken. Wel besefte ze dat het beter was dat Adelbrecht pas na zijn toespraak het pijnlijke nieuws vernam.

Deze keer bestond er trouwens weinig kans dat zijn toespraak aanleiding zou geven tot rellen. De organisatoren van de serviceclub waren als de dood voor herrie. Bovendien hadden ze de neiging om mensen vooral te beoordelen op basis van de grootte van hun vermogen. Wat dat betrof, had het gezin Vleugels-Droesbeke weinig reden tot klagen. Als Beatrijs erover nadacht, was ze zelf op dat vlak amper een haar beter. Ook voor haar was het inkomen van Adelbrecht destijds geen onbelangrijk detail geweest om met hem in zee te gaan. Het feit dat ze zelf uit een eerder bescheiden milieu stamde, gold voor haar evenwel als verzachtende omstandigheid. Ze had persoonlijk ondervonden welke kwade geesten de armoede kon losmaken. Adelbrecht was voor haar de laatste, maar evenzeer de meest noodzakelijke, stap geweest om haar milieu van herkomst te ontvluchten.

Tot haar voldoening vond ze een parkeerplek voor de parfumeriewinkel. Wellicht was er net iemand weggereden op het moment dat Beatrijs er met haar sportwagen aankwam. De laatste tijd mocht je in Oudenaarde van geluk spreken als je op slechts tien minuten stappen van je bestemming hoefde te parkeren. Flauwe grappenmakers merkten op dat je dan maar een bestemming tien minuten dichter moest kiezen. Een mopje dat in de ogen van Beatrijs kant noch wal raakte en te absurd was om echt grappig te zijn.

Ze besloot niet de moeite te doen om naar de parkeerautomaat te stappen. Veel tijd had ze niet nodig in de winkel. Het lot zou haar al slecht moeten gezind zijn dat er precies in die korte periode een agent of een parkeerwachter zich van zijn meest ijverige kant liet zien. Ze wilde in elk geval thuis zijn vooraleer Adelbrecht arriveerde.

Het kon vreemd lijken dat ze net op dit moment een parfumerie wou bezoeken, maar ze had nood aan de bedwelmende geur die er heerste. Die deed haar altijd denken aan die van een bloeiende tuin, maar dan zoveel zoeter. Ze inhaleerde diep om de geur van rozen, jasmijn, meiklokjes en oranjebloesems in zich op te nemen. Doorgaans bezorgden die milde aroma’s haar een kalmerend gevoel. Vandaag lag dat anders. Ze spoedde zich naar de toonbank en ergerde zich zichtbaar toen ze merkte dat er een klant voor haar was. Het feit dat Fanny, de verkoopster, nogal breedsprakerig was, deed haar het ergste vrezen. Het zou niet de eerste keer geweest zijn dat Beatrijs een kwartier diende te wachten terwijl Fanny in die periode slechts één klant bediende. Bezorgd keek ze naar buiten naar haar wagen. Misschien kon ze beter meteen opstappen. Wat deed ze hier ook in de parfumeriewinkel? Was dit echt noodzakelijk op dit moment? Of moest ze toch een ticketje halen aan de parkeerautomaat? Nee, bij nader inzien, diende Adelbrecht maar tussen te komen bij de lokale politie als ze beboet werd. Hij pakte toch graag uit met zijn relaties bij de politiediensten. Kon hij die eindelijk eens te gelde maken.

‘En mevrouw Beatrijs, wat kan ik voor u doen?’

Beatrijs Droesbeke schrok op. Ze had niet eens gemerkt dat de vorige klant reeds bediend was. Ze aarzelde slechts een kort ogenblik en bestelde daarop een potje gitzwarte nagellak. Ze had thuis in hun ruime badkamer een kastje op wielen staan waarop ze wel vijftig tinten nagellak had verzameld. Adelbrecht plaagde haar weleens dat ze haar eigen winkeltje kon beginnen. Maar gisteren had ze vastgesteld dat haar potje zwarte lak zo goed als leeg was. En was zwart niet net een kleur die Adelbrecht opwond? Ze begon bijna te blozen als ze terugdacht aan de laatste keer dat ze zowel haar teen- als haar vingernagels zwart had gekleurd. Misschien dat Adelbrecht de komende dagen niet in de stemming zou zijn. Maar ze vroeg zich af of seks ook niet als troost kon dienen, als balsem op de open wonde.

‘Ik vind zwart maar somber,’ merkte Fanny op. ‘Wil je geen ander kleurtje? We hebben een ruim assortiment. Zwart blijft toch een tikkeltje een rouwkleur.’

‘Dat is zwart al lang niet meer,’ reageerde Beatrijs gepikeerder dan ze bedoeld had. Ze had geen zin in een banaal praatje en wilde zo snel mogelijk weg. ‘Ik vind zwartgelakte nagels gedistingeerd en aantrekkelijk,’ zei ze nu wat zachter.

Ze rekende af en haastte zich de winkel uit. Niet helemaal gerust onderzocht ze de ruitenwissers van haar wagen. Nee, er viel geen boetebriefje te bespeuren. Zoveel geluk had ze wel.

***

Niet echt van harte moest John Six toegeven dat de afsluitende toespraak van Adelbrecht Vleugels, de politieke coming man in de streek, heel wat minder saai klonk dan die van zijn voorgangers. Vleugels was een knappe veertiger die een voornaam streepjespak droeg dat minstens vier keer meer moest hebben gekost dan de confectiepakken die in Six’ kleerkast hingen. Verder beschikte Vleugels over een vrij aangename stem en benaderde zijn uitspraak de perfectie, wat Six doorgaans niet ongevoelig liet. Bovendien pleitte de man met zoveel vuur voor meer blauw in de straat dat zelfs een gezonde kritische geest als John Six bijna geloofde dat hij het meende. Als politieman kon hij moeilijk bezwaar maken tegen de aanwezigheid van meer agenten in het straatbeeld. Al sloot hij niet uit dat mensen als Vleugels op termijn moeilijk zouden weerstaan aan de verlokking van een politiestaat. Af en toe bleek de remedie vele malen erger dan de kwaal.

Waarschijnlijk was Vleugels’ pleidooi ook de reden waarom Colin Verschaeren, commissaris van de federale gerechtelijke politie, erop had aangedrongen dat er een voldoende ruime delegatie van de politie aanwezig zou zijn in de prachtige volkszaal. Verschaeren had zelfs actief geronseld bij de collega’s van de lokale politie en bij het personeel van het parket dat zijn werkdagen sleet in het gerechtsgebouw. Als Six om zich heen keek, merkte hij dat de oproep van Verschaeren, niettegenstaande alle inspanningen, grotendeels onbeantwoord was gebleven. Behalve hijzelf en Marlies kon hij geen bekende politiegezichten ontwaren. Had Six dat eerder geweten, was hij zelf evenmin gekomen.

Met een dubbelzinnige genoegdoening stelde Six vast dat hij een van de weinige aanwezigen was die geen das droeg. De leden van de serviceclub bevonden zich eensgezind op de eerste rijen voor het spreekgestoelte. De heren allen in voorname maatpakken, de vrouwen in oogverblindende cocktailjurken die zelfs een Assepoester even een prinses deden lijken. Six probeerde niet te denken aan de geile blikken van de mannen die er die avond getuige zouden van zijn hoe deze vrouwen hun ruisende jurken naar beneden lieten glijden en zich lieten bewonderen in hun ongetwijfeld dure lingerie. Zelf zou hij ook die nacht opnieuw alleen slapen. Met enkel zijn poes aan zijn voeteneinde. Een kater dan nog!

Hij herkende vooraan al meteen een tandarts, een bedrijfsleidster, een notaris en een advocate. Als er op dat moment een aanslag in het stadhuis zou gebeuren, was Oudenaarde in één klap de helft van zijn notabelen armer en zou het gemiddelde inkomen in de Scheldestad een forsere duik maken dan na de laatste beurscrash.

John Six was vroeger al in de volkszaal geweest. De laatste keer was jaren eerder voor een lezing van de Nederlandse auteur Arnon Grunberg. Six had zowat het hele oeuvre van Grunberg doorploegd, zijn eerste romans had hij zelfs meerdere keren herlezen. Hij schatte de auteur dan ook heel wat hoger in dan de politicus die nu zo geestdriftig het woord voerde. Toen viel Six op omdat hij als enige een stijlvol hemd en een bijpassend colbert droeg. De overige aanwezigen waren gekleed in sportieve pulls of droegen houthakkershemden boven hun afgesleten jeans en comfortabele sandalen. Grunberg had verbaasd gereageerd toen er vanuit het publiek een opmerking kwam dat zijn boeken dikwijls werden bevolkt door vreemde snuiters. Blijkbaar was hem dat zelf nog niet opgevallen. Nu moest Six toegeven dat hij beroepshalve eveneens geregeld in contact kwam met vreemde vogels, zij het dat de grootste misdadigers vaak net heel gewone mensen bleken die op de lijnbus of op een terrasje nooit zouden opvallen. Meer nog, in bepaalde gevallen leken ze wat saai, epigonen van Batavus Droogstoppel, hoewel ze zelfs nooit een druppel slappe koffie zouden verhandelen.

De herinnering aan de literaire lezing deed hem spontaan glimlachen. Hij merkte dat Marlies aannam dat een uitspraak van Adelbrecht Vleugels hem had geplezierd. Een illusie die hij liever onmiddellijk de kop indrukte. ‘Huichelaar,’ mompelde hij gedempt achter een hand.

Ze keek hem onbegrijpend aan.

‘Hoe zou hij reageren als hij werd beboet voor overdreven snelheid? Zou hij dan nog pleiten voor meer blauw op straat?’

‘Zullen we de collega’s van de lokale politie waarschuwen? Een seintje naar de Minderbroedersstraat?’ Marlies begon maar net niet te giechelen.

Six gebaarde dat ze zich moest bedwingen. Hij had al bonje genoeg met Colin Verschaeren. Die stond weliswaar vooraan bij de leden van de organiserende serviceclub maar kon het niet laten om zich af en toe om te draaien om zijn blik nieuwsgierig over de zaal te laten glijden. Six vond het wraakroepend dat de organisatoren er niet voor hadden geopteerd om stoelen te voorzien. Ze stonden al ruim anderhalf uur naar de sprekers te luisteren. Hij was vast niet de enige die inmiddels enige pijn begon te voelen in zijn rug. Zonder de aanwezigheid van Verschaeren was hij naar de uitgang gestrompeld, zijn hand bezwerend op zijn onderrug. Vooral Vleugels nam een loopje met het programma. Hij was reeds meer dan een half uur aan het woord, terwijl er hooguit twintig minuten voor hem waren voorzien. Six begreep niet dat een meerderheid van de aanwezigen nog steeds figuurlijk aan zijn lippen leek te hangen. Geloofden ze werkelijk dat ze enig heil van Adelbrecht Vleugels konden verwachten als die ooit aan de macht zou komen?

***

Buitengekomen uit de parfumeriewinkel overwoog Beatrijs Droesbeke alsnog om naar het stadhuis te trekken. Toch bleef ze twijfelen. Deed ze er wel goed aan? Adelbrecht zou onmiddellijk vermoeden dat er iets ergs aan de hand was. Zelfs al had ze zichzelf nu wat meer onder controle. Ze herlas op haar mobieltje het groepsbericht dat vanaf de gsm van Nausikaä naar Adelbrecht en haar was verzonden. Adelbrecht had het beslist nog niet gezien want er was nog geen enkele reactie van hem gekomen. Daarom stuurde ze nu zelf een melding waarin ze aangaf dat het oorspronkelijke bericht helaas klopte. Nausikaä was niet meer opgedaagd aan de Donkvijver.

Wat moest ze doen? Omdat ze er niet uitkwam, besloot ze het lot te laten beslissen. In haar portemonnee had ze enkele munten zitten. Kop of munt? Het was kop, dus naar Adelbrecht in het stadhuis. Ze was er al bijna toen ze eraan dacht dat ze nog steeds geen geld had gestopt in de parkeerautomaat. Maar ze had geen zin om rechtsomkeer te maken.

Verdoken in een hoekje nabij het stadhuis stond een jong koppel te zoenen. De hand van de jongen schoof begerig onder het korte rokje van het meisje, dat hem gewillig liet betijen. Het riep bij Beatrijs herinneringen op aan de mannenhanden die ze in het verleden tot haar lichaam had toegelaten. Dat waren lang niet allemaal tedere vingers geweest.

Bij de ingang van de volkszaal zag ze de dame van de serviceclub zitten die haar vragend aankeek. Aan haar blik te zien vond ze het geen goed idee dat er nu nog iemand zou binnendringen en aldus de academische zitting dreigde te verstoren. Beatrijs vroeg zich af of Adelbrecht zich aangetrokken zou voelen tot de vrouw. Ze was duidelijk jonger dan haar maar Beatrijs maakte zich sterk dat zij dat ruimschoots compenseerde door een grotere ervaring. Ach, ze kon ermee leven als hij elders trek kreeg zolang hij maar thuis consumeerde.

Ze besloot toch maar op haar stappen terug te keren en thuis te wachten op een signaal van Adelbrecht. De komende dagen beloofden zo al pittig en hectisch te worden.

***

In de volkszaal van het stadhuis had Six het intussen wel gehad met Vleugels’ pleidooi. Werktuiglijk keek hij naar zijn horloge. Die had hij van zijn vader gekregen. Het was geen familiestuk in de echte betekenis van het woord, al was het hem wel om emotionele redenen dierbaar. Zijn vader had hem op zijn twaalfde verjaardag meegenomen naar een horlogewinkel. De jonge Six had zich gek gekeken op de talrijke klokken die geen vrije plek op de winkelwanden overlieten. Het was een symbool geweest voor de nieuwe fase in Johns leven. Hij was niet langer een hulpeloos kind dat zichzelf niet kon beredderen, maar een tiener die zijn leven deels zelf kon indelen op het ritme van de tijd.

Achteraan in de zaal begonnen nu toch enkele mensen hardop te kuchen, als mijnwerkers die een week opgesloten hadden gezeten in een stoffige schacht. Doorgaans was dat het signaal dat het hoog tijd werd voor de borrel.

Blijkbaar had Adelbrecht Vleugels het ook zo begrepen, want hij beëindigde zijn speech nogal cryptisch met de volgende zin: ‘In tijden van invallende duisternis kan alleen de uil van Minerva redding brengen.’

Er volgde een langdurig applaus dat onmiskenbaar enthousiast klonk. Six zelf beperkte zich tot wat neutraal in de handen klappen. Hij vroeg zich af hoeveel aanwezigen de verwijzing naar Minerva’s uil konden plaatsen. Bovenal stoorde het hem dat Adelbrecht Vleugels zich, in navolging van een bekend Nederlands politicus, beriep op dit specifieke beeld uit de antieke mythologie. Minerva was de Romeinse tegenhangster van de Griekse godin Athena en werd doorgaans afgebeeld met een uil die haar wijsheid moest uitdrukken. Ook Hegel had het beeld gebruikt, evenwel in een meer positieve context dan Vleugels, die zijn woorden liet verzinken in een bad van cultuurpessimisme dat Six maar matig kon waarderen.

Het einde van Vleugels’ toespraak was het sein voor de traiteur en zijn medewerkers om eindelijk de aangrenzende schepenzaal te verlaten, beladen met dienbladen vol bubbels en hapjes. Ogenblikkelijk brak een vervelend geroezemoes los dat Six zo mogelijk nog meer ergerde dan de toespraak van Vleugels. Hij betreurde het dat hij zich niet kon terugtrekken in de naastliggende lakenhalle om de Oudenaardse wandtapijten te bewonderen. Of dichterbij, in het schepenzaaltje, waar hij maar al te graag de schilderijen van Adriaan Brouwer had bestudeerd. De kunstschilder had vooral naam gemaakt met zijn schilderijen van dronken mannen in duistere kroegen. Kon het ook anders voor iemand die het levenslicht had gezien in de bierstad Oudenaarde? Brouwer was in zekere zin genetisch voorbestemd.

Six merkte nog net op hoe commissaris Verschaeren zich in de richting van de druk omringde Adelbrecht Vleugels spoedde. Afgaande op zijn gelukzalige gelaatsuitdrukking wilde hij de politicus feliciteren met zijn toespraak. Het was wel duidelijk dat Verschaeren in Vleugels een zielsverwant meende te ontdekken, een soulmate, zoals dat tegenwoordig heette. Al was het maar de vraag of hij er zou in slagen om Vleugels te pakken te krijgen, aangezien die in de eerste minuten na zijn toespraak werd omzwermd door fervente aanhangers.

***

Toen Beatrijs thuiskwam, zag ze de buurman vanachter zijn kamerplanten toekijken. Beatrijs wist dat er hem nauwelijks iets ontsnapte van wat er zich in de straat afspeelde. Op dat vlak was hij betrouwbaarder dan een getrainde waakhond. Ze zwaaide speels naar hem en was niet verbaasd dat hij bijna ogenblikkelijk opveerde en naar zijn voordeur slofte. Voor iemand van zijn leeftijd stond hij verrassend snel naast haar op het voetpad.

‘Beatrijs, wat ziet u er weer verrukkelijk uit!’ liet hij zich spontaan ontvallen. ‘Uw man boft maar. Als ik twintig jaar jonger was, dan zou ik het wel weten.’

‘En als ik twintig jaar ouder was, zou ik het ook wel weten, Rudi,’ glimlachte ze gevleid. Dat meende ze niet echt, maar ze vond nu eenmaal dat het ene compliment het andere waard was.

‘Waarom ben ik ook te vroeg geboren?’ verzuchtte Rudi. Hij liep in het passeren even doelbewust tegen haar aan, terwijl zijn hand vluchtig over de zijkant van haar dij streelde.

‘Misschien in een ander leven, Rudi,’ zei ze. Beatrijs weerstond aan de verleiding om hem een zoen op zijn ongeschoren wang te geven. Het was maar de vraag of zijn hart nog zoveel opwinding aankon.

Vooraleer ze het huis betrad, zwaaide ze nog een keer naar de buurman. Elk moment nu kon ze een paniekerig berichtje van Adelbrecht ontvangen. Waarschijnlijk was zijn toespraak inmiddels afgelopen.

***

Marlies had twee hoge fluitglazen van een dienblad genomen en bood Six er één aan. ‘Champagne, dat zal je goed doen, John.’

Six vroeg zich af waarop ze die uitspraak baseerde. Hij had ooit bij een bekend auteur gelezen dat alcohol de hersencellen doodde en dat was voor hem meer dan voldoende reden geweest om vanaf dat moment zeer sober met alcohol om te gaan. Was het niet bij Hubert Lampo geweest? ‘Je weet toch, Marlies, dat ik zelden alcohol drink?’

‘En dat voor een politieman?’

Het was waar: er waren weinig politiemannen te vinden die niet drinken konden. Als het verhaal van die afstervende hersencellen klopte, zag het er maar beroerd uit voor de kwaliteit van het korps. ‘Ik ben de maagd in het bordeel,’ grijnsde hij.

Marlies schaterde het uit, feller dan Six had verwacht. Zo grappig vond hij zijn uitspraak ook niet. Als je er wat dieper op doordacht, was het zelfs eerder een tikkeltje schrijnend.

‘Blij dat jullie het naar jullie zin hebben,’ kwam Colin Verschaeren plots tussen hen. Hij hield er blijkbaar aan om zijn medewerkers te komen begroeten. ‘Zijn jullie nog aan het nagenieten van de toespraak van Adelbrecht Vleugels? Een schitterende speech van een briljant man.’ Zijn ogen fonkelden. ‘Hopelijk schopt hij het ooit tot minister van Binnenlandse Zaken.’

Six beet op zijn tong. Niet alleen ergerde hij zich niet voor het eerst aan de vettige uitspraak van Verschaeren, die contrasteerde met de fraaie dictie van Vleugels, hij had ook inhoudelijk willen repliceren. Maar hij besefte nog tijdig dat dat weinig zoden aan de dijk zou brengen. Toch slaagde hij er niet helemaal in om zijn gezicht in de plooi houden, want Verschaeren begreep dat Six op zijn minst gemengde gevoelens koesterde omtrent Vleugels’ ideeën.

‘Ik ben ervan overtuigd dat die man onze vijand niet is, Six. Meer nog, volgens mij is hij een vriend, een bondgenoot in onze strijd voor een rechtvaardigere wereld.’

De kernvraag was natuurlijk wat je onder ‘een rechtvaardigere wereld’ verstond. Six bleef echter bij zijn voornemen om niet te reageren. In elk geval koos hij zijn vrienden liever zelf.

Tot verbazing van Six beende Adelbrecht Vleugels eensklaps hun richting uit. Hij deed dat nogal opvallend, wat Six liet vermoeden dat hij een statement wilde maken door aan te tonen dat hij wel degelijk een goede relatie onderhield met de politiediensten. Pas toen hij zich bij hen voegde, viel het Six op dat Vleugels heel wat nerveuzer leek dan op het moment van zijn speech. Hij hield zijn mobieltje op in de richting van Verschaeren zodat die het berichtje kon lezen dat de politicus allicht nog maar kort voordien had ontvangen. Het gezicht van de commissaris verbleekte angstwekkend. Het lijkt wel of hij verneemt dat zijn vrouw terminaal is, bedacht Six. Verschaeren nam zijn bril af om het bericht nog een tweede maal, trager nu, door te nemen. Six vond het altijd wat koddig als mensen hun bril afnamen om beter te kunnen zien.

‘Ik dacht eerst aan een flauwe grap,’ zei Vleugels opgewonden. ‘Maar mijn vrouw heeft het bericht inmiddels bevestigd. Helaas! Wat moeten we doen?’

‘Adelbrecht toch,’ stamelde Verschaeren. ‘Wat vreselijk! We zijn slechts met een kleine antenne van de federale politie in Oudenaarde maar we zullen ons stinkende best doen om deze zaak op te lossen. Six, John Six hier, zal het onderzoek leiden. Hij is een ervaren hoofdinspecteur en een groot literatuurliefhebber. Soms vraag ik mij af in welke volgorde.’

Six vond het een ongepaste opmerking die meer onthulde over Verschaeren dan over hemzelf. Het was een geluk bij een ongeluk dat Adelbrecht Vleugels er niet meer met zijn gedachten bij was. Six stopte hem nog twee naamkaartjes toe, één voor hem en één voor zijn vrouw, die Vleugels zonder kijken in de zak van zijn colbert stopte. Hij knikte afwezig, met een pijnlijke frons, waarna hij met zevenmijlslaarzen de volkszaal verliet. Hoewel hij niemand meer persoonlijk groette, was zijn verdwijning zo opvallend dat Six ervan overtuigd was dat elke aanwezige ze had opgemerkt. Hij kon het niet helpen dat hij Vleugels toch eerder een aansteller vond. Zelfs weggaan lukte hem schijnbaar niet op een discrete wijze.

‘Arme kerel,’ mompelde Colin Verschaeren. ‘Wat een gruwelijk nieuws!’ Hij had het zichtbaar moeilijk om uit zijn woorden te komen. ‘Zijn dochter Nausikaä is deze voormiddag ontvoerd. Ze zou zoals elke zaterdagmorgen gaan surfen op de Donkvijver toen ze moet zijn gegrepen. Het is nauwelijks te geloven dat zoiets hier gebeurt, in Oudenaarde.’

‘Ik wist niet eens dat Vleugels een kind had.’ Adelbrecht Vleugels leek Six niet het type van de aanwezige, zorgzame vader, al belette dat natuurlijk niet dat hij een dochter had. Six sloot nog steeds niet uit dat het hier een uit de hand gelopen grap betrof. Te laat realiseerde hij zich dat dat in de gegeven context allesbehalve een empathische reactie was. Zeker toen hij vaststelde dat Marlies verschrikt reageerde en daarop uitgebreid de politicus begon te beklagen alsof alle leed van de wereld op zijn schouders rustte.

Verschaeren keek Six haast vermanend aan. ‘Niet alles staat in jouw dikke boeken, Six. Zorg liever dat je Vleugels’ dochter snel terugvindt.’

Het schoolmeesterachtige toontje van de commissaris beviel hoofdinspecteur Six allerminst. Wat gaf de man het recht om hem reeds bij aanvang van het onderzoek als een balorig kind de levieten te lezen? Hij betreurde dat hij het niet aandurfde om de man bits van repliek te dienen. Toch hervond hij vrij snel zijn koelbloedigheid. ‘Van wie kwam dat berichtje?’

‘Van de ontvoerders natuurlijk, verstuurd vanaf het mobieltje van Nausikaä Vleugels zelf. Die kerels zijn sluw genoeg om geen sporen achter te laten.’

Six bedacht dat gangsters zich meestal bedienden met een prepaidkaart. Als je het handig aanpakte en je nummer onderdrukte, lukte dat nog altijd anoniem. Dat hadden de mensen van de technische recherche hem onlangs toch doen verstaan. Los daarvan sloot hij niet uit dat de gangsters het mobieltje van Nausikaä na gebruik dadelijk hadden vernield of weggegooid.

‘Ik had die smartphone van Adelbrecht Vleugels weleens zelf willen zien,’ mopperde Six. ‘Dan kon ik dat bericht persoonlijk checken.’

‘Heb je zo weinig vertrouwen in je chef? Vleugels kan niet zonder zijn telefoon. Dat is zijn levenslijn, die neem je hem beter niet af. Stel dat de ontvoerders een nieuw bericht willen sturen. Om losgeld te eisen bijvoorbeeld. Er stond trouwens niets meer in dat bericht. Het bevatte amper twee zinnen: Uw dochter is ontvoerd. Ze is in onze handen,...’ Verschaeren aarzelde. ‘...waarna nog iets vreemds volgde over balzalen. Weg uit de balzalen, als ik het mij goed herinner. Een nietszeggende toevoeging in feite.’

Daar was Six niet van overtuigd. ‘De balzalen van haar jeugd?’ suggereerde hij.

Verschaeren begaapte Six verbouwereerd. ‘Ja, je hebt verdraaid gelijk, dat was het: ze is in onze handen, weg uit de balzalen van haar jeugd. Hoe...’

‘Hoe ik dat weet?’ Six had het bijzonder moeilijk om een hautain glimlachje te onderdrukken. ‘O, al de balzalen van mijn jeugd zijn nu bestoft en door velen verlaten. De vrienden die er bleven zijn mij vreemd, maken geluid door de barst in hun gelaten.’ Six temporiseerde even. ‘Dat zijn de openingsverzen van een gelijknamig gedicht van Jotie T’Hooft uit zijn bundel Junkieverdriet.’

‘Bedoel je die aan heroïne verslaafde dichter, Six?’

‘Ik bedoel inderdaad die uitzonderlijk getalenteerde en te vroeg gestorven jonge poëet,’ corrigeerde Six sec. De Oudenaardse cultdichter had op jonge leeftijd zelfmoord gepleegd toen zijn als levenslang ervaren junkieverdriet niet langer draaglijk bleek.

Hoofdinspecteur Six merkte hoe de irritatie bij commissaris Verschaeren zienderogen toenam. Voor het eerst wendde die zich nu rechtstreeks tot Marlies. ‘Inspecteur Dewolf, mag ik ook op u rekenen om deze ontvoeringszaak degelijk en behoedzaam aan te pakken. Negatieve reclame kunnen we missen als kiespijn. En zorg dat jullie bij de les blijven!’

Marlies beloofde het schaapachtig. Ze zwoer nog net geen dure eed met twee gestrekte vingers. Colin Verschaeren knikte hen toe en verliet daarna op zijn beurt de volkszaal. Voor Six het sein dat ook hij nu niet langer op deze borrel hoefde te blijven. Het geroezemoes was intussen aangezwollen tot een hels rumoer. De fluitiste en de harpiste, die na de toespraken het podium hadden ingenomen, waren nog nauwelijks hoorbaar. Six meende een fragment van een concerto van Mozart te herkennen. Hij vond het zonde dat de twee jonge, talentvolle muzikanten niet het respect verkregen dat ze verdienden en moest zich beheersen om zich niet naar het podium te wurmen om hen een gemeende opgestoken duim te gunnen. Kom, gebaarde hij naar Marlies. ‘Naar de Donkvijver.’

Marlies zette haastig haar glas aan haar mond en dronk de rest in één teug uit. Ze liet haar tong nagenietend over haar lippen dansen. ‘Echte champagne, dat proef je toch!’

‘Vast en zeker,’ zei Six. Voor het begin van de academische zitting had hij per abuis de deur van het schepenzaaltje opengeduwd. De traiteur en zijn kelners waren reeds volop bezig met de voorbereiding van de aansluitende borrel. Six had niet naast de vele flessen cava op de lange schepentafel kunnen kijken. ‘Vast wel.’

***

Danny Wielaert stond in de deuropening van het clubhuis van de surfvereniging van een sigaretje te genieten. Vanzelfsprekend wist hij dat roken ongezond was en dat rokers steeds meer als de nieuwe melaatsen werden behandeld. Maar het kon hem bitter weinig schelen. Al van kleins af aan had hij noodgedwongen leren leven met hoon en spot. Een sigaret deed hem tenminste stoerder lijken. Wat voor zin had het leven trouwens nog als je je alle genotsmiddelen moest ontzeggen en voortdurend moest rekening houden met wat de goegemeente verkondigde? Nog los van de hypocrisie die in zijn ogen welig tierde bij al die betweters. Hij had weleens willen meemaken hoe die wereldverbeteraars zich gedroegen in de geborgenheid van de huiselijke kring. Zaten ze dan als een Turk te smoren terwijl ze hun zoveelste whisky achteroversloegen bij het knetterende haardvuur? Het zou Danny niet eens verbaasd hebben.

Toen hij de eerste politiewagens zag arriveren aan de Donkvijver werd hij overvallen door een onevenredige onrust. Wat kwamen de agenten hier zoeken? Er was nauwelijks volk op en rond de vijver en bij zijn weten was er niemand op het water in de problemen gekomen. Kon het dat het nu al was uitgelekt waarmee zij bezig waren? Hij moest er niet aan denken dat een aartsconservatief politicus als Adelbrecht Vleugels in dit vroege stadium reeds hun plannen had achterhaald.

Danny keerde zich om en maande zijn bezoekster aan om zo snel mogelijk te vertrekken. Het was beter dat ze hen op dit moment nog niet samen zagen. Zijn gaste knikte, dronk in één teug de rest van haar kruidenthee uit en zette vervolgens plagend zijn fietshelm op die op de toog lag. Terwijl ze langs Danny heen liep, zag hij hoe haar ogen ondeugend twinkelden. Danny had het altijd vreemd gevonden als charmezangers zongen over de sterretjes in de ogen van hun geliefden. Maar als hij in haar ogen keek, leken die uitgemolken teksten opeens heel wat minder kitscherig. Als hij op vrouwen was gevallen, was hij beslist niet ongevoelig gebleven voor haar charmes.

‘We zien elkaar nog wel,’ zei ze. Ze trok de helm van haar hoofd en plaatste hem op dat van Danny. ‘Net het mannetje uit de maan,’ grinnikte ze. ‘Tot binnenkort, mijn lieve pantoffelheld! En blijf de wereld vooral door een roze bril bekijken.’

Hij knikte. Dat zou hij doen. Goedkeurend volgde hij hoe ze in haar wagen stapte en daarop weg raasde alsof ze zich op het circuit van Spa-Francorchamps bevond. Haar auto verdween helemaal uit het zicht toen ze de grote weg opdraaide. Danny liep naar binnen, nam de beker kruidenthee van tafel en spoelde die af. Hij liet de deur openstaan zodat er geen resten van haar parfum bleven hangen. Monkelend monsterde hij de kleine ruimte. Er was niets dat nog herinnerde aan zijn bezoekster.

Toen de eerste agenten binnenkwamen, forceerde hij een glimlach. ‘Waarmee kan ik u van dienst zijn, heren?’ vroeg hij zo bereidwillig mogelijk. ‘Iets drinken?’ Hij giechelde als een betrapt kwajongetje.

Een politiewagen zou Six en Marlies oppikken op de weg van de Markt naar de Donkvijver. Blijkbaar was er iets misgelopen in de interne communicatie want haast halverwege hadden ze nog steeds geen lift gekregen. Six had wel gemerkt dat Marlies liever gewoon op de Markt had gewacht maar ze had het niet aangedurfd om tegen te pruttelen. Al had ze wel haar best gedaan om hem wat langer ter plekke te houden door het beeld Universus van Johan Tahon aan te wijzen dat voor het Vleeshuis prijkte. ‘Mijn kinderen noemen het “de snottebel”,’ grinnikte ze. Six was er niet ingetrapt en was gewoon verdergelopen, al moest hij toegeven dat hij de alternatieve benaming van Marlies’ zoontjes wel kon begrijpen, als hij de slierten uit de kop van het beeld zag vallen.

Zelf hield hij van wandelen, bij voorkeur in de natuur. Dat kon gelukkig nog op diverse plaatsen in de Vlaamse Ardennen. Toen tijdens de eerste coronalockdown iedereen plotseling de wandelschoenen aantrok, had hij noodgedwongen zijn actieradius wat verlegd. Zijn vaste trajecten waar hij voor de corona-uitbraak slechts zelden een levende ziel ontmoette en zijn eigen gedachten kon horen, werden in die periode bij momenten overspoeld door bubbels luidruchtige wandelaars die pas toen tot de vaststelling waren gekomen dat er gelukkig een aantal trage wegen waren bewaard in ons volgebouwde landje. Zelf was hij gedurende die maanden enkele keren de taalgrens overgestoken, waar hij nog een aantal weinig bekende wandelroutes had ontdekt. In tegenstelling tot de meeste wandelaars droeg hij tijdens zijn tochten geen wandelschoenen die een fortuin hadden gekost. Six wandelde steevast met een paar half versleten mocassins, die hij na jaren trouwe dienst niet meer durfde aan te trekken tijdens de werkuren. Hij had vernomen dat er inmiddels zelfs al sneakers aan de man of de vrouw werden gebracht voor vele honderden euro’s. Het was schoeisel waarmee je zelfs bij de koning op visite kon.

Het voordeel van te voet naar de Donkvijver te gaan, was dat Six zo de kans kreeg om zijn gedachten te ordenen. De hele zaak leek hem al van in het begin hoogst merkwaardig. Een jonge vrouw die op klaarlichte dag werd ontvoerd in een rustig provinciestadje... Oké, zij was de enige dochter van een omstreden politicus die zich met beide voeten vooruit een weg naar de top baande. Maar ze leefden niet in een dictatuur waar afwijkende meningen direct met geweld, gevangenisstraffen en erger werden beantwoord. De ontvoering was bijna meteen opgeëist. In twee korte zinnen, zonder enige vermelding van een motief of een beweegreden. En waarom die impliciete verwijzing naar Jotie T’Hooft? Wilden de ontvoerders aldus de link met Oudenaarde beklemtonen of school er meer achter? De opeising gebeurde nog voor de ouders de verdwijning van hun dochter hadden vastgesteld. Een misselijke grap leek dan ook geen onlogische eerste gedachte. Maar inmiddels had de vrouw van Adelbrecht Vleugels de feiten bevestigd: hun dochter was wel degelijk ontvoerd. Was het een stunt van Vleugels om aan te tonen dat er zich zelfs in een landelijke streek een acuut veiligheidsprobleem stelde? Nee, hoewel Six had geleerd dat mensen niet enkel tot het schoonste maar evenzeer tot het ergste in staat waren, leek die hypothese hem al te gortig. Was er dan toch een politiek motief? Of, en dat scheen Six in eerste instantie het meest waarschijnlijke, hoopten de ontvoerders een behoorlijke som losgeld op te strijken? Adelbrecht Vleugels was vast niet onbemiddeld. Maar er waren beduidend rijkere inwoners in de regio, die een verlengd weekend behoefden om hun miljoenen na te tellen. Voor die wijsheid had Six geen tijdrovend inkomensonderzoek nodig.

Als er in dit vroege stadium één conclusie overeind bleef, was het wel dat het een zenuwslopende zaak kon worden. Een ongeluk kwam bovendien nooit alleen. Commissaris Verschaeren zou zich persoonlijk met de vorderingen willen bemoeien. Dat feit op zich was voor Six al voldoende om zijn humeur danig te vergallen.

Six’ moeder had hem vaak aangeraden om zich niet zo snel op stang te laten jagen. Ze kende haar zoon en ze kende vooral zijn zwakheden. Toen ze was opgenomen in het woonzorgcentrum Meerspoort, dat zich tussen de imposante Sint-Walburgakerk en de ringweg rond Oudenaarde bevond, wandelde Six na zijn bezoekjes meestal nog naar de Donkvijver om uit te waaien. Zolang zijn moeder enigszins zelfredzaam was, had hij haar aangemoedigd om in het ouderlijke huis te blijven wonen. Maar op het moment dat ook thuishulp geen reddingsboei meer betekende, was ze node naar het rusthuis verhuisd. Daar had Six haar snel zien wegkwijnen. Ze bevond zich op een hellend vlak dat stelselmatig naar beneden liep. De gedachte dat het haar nooit meer beter zou vergaan maar onherroepelijk slechter en slechter, viel voor Six moeilijk te dragen. Op het einde herkende ze Six nog ternauwernood of verwarde ze hem met zijn vader, een rol die hij dan zonder veel animo meespeelde omdat hij een laatste maal een glimlach wilde zien verschijnen op haar dunne lippen.

In het voorbijgaan merkte Six de drukte aan de Delhaize. Ook aan de andere warenhuizen van de stad zou het nu wel behoorlijk druk zijn. Het was bij de meeste mensen een hardnekkige traditie om op zaterdagvoormiddag hun weekendboodschappen in te slaan.

De warenhuisdrukte herinnerde Six eraan dat hij zelf in de loop van de dag nog enkele boodschappen diende te doen. Het meest dringende was een nieuwe lading kattenbrokken voor Kader. Toen de donkergrijze kater twee jaar eerder als een schattige kitten zijn tuin was binnengewandeld, was Six net Het huis van de moskee van de Perzisch-Nederlandse schrijver Kader Abdolah aan het herlezen. Een passende naam voor zijn nieuwe huisgenoot was daardoor snel gevonden. Waar Kader vandaan kwam, had Six nooit kunnen achterhalen. Toen hij hem klaaglijk miauwend naast een verwilderde heester aantrof, was hij tamelijk verzwakt. Maar gelukkig was hij vlug op krachten gekomen en had hij zich ontpopt tot een levenslustige kat die zelfs Six’ voeten warmde in bed

De wandeling naar de Donkvijver verliep moeizamer dan Six had verwacht. Zelf was hij het gewend om fiks door te stappen. Maar nu diende hij om de haverklap halt te houden voor Marlies, die enkele passen achter hem kwam aangeslenterd alsof ze zich in een winkelstraat bevond en alle etalages grondig wilde keuren.

‘Mijn voeten,’ klaagde ze met een pijnlijke grimas. ‘Het zijn net ijsklompen. Volgens het internet wijst dat op hartproblemen.’

Volgens dokter Google ben ik al drie jaar dood, dacht Six. Hij waardeerde Marlies voor haar loyaliteit. Meerdere keren had ze hem reeds behoed voor de toorn van Verschaeren. Dat ze om de haverklap wel ergens pijn voelde en klaagde over kleine en grotere kwaaltjes, nam hij er noodgedwongen bij.

Maar de gedachte dat Nausikaä nu allicht ergere dingen te verduren had, in het slechtste scenario vocht ze zelfs voor haar leven, bezorgde hem toch erg bittere oprispingen.

Omdat ze pas na een tweede, boze telefoon van Six waren opgepikt, waren de hulptroepen al volop aan de slag toen Marlies en John eindelijk de Donkvijver bereikten. Een voorlopig sporenonderzoek op de plek waar de vrouw van Vleugels Nausikaä had afgezet, had niets bijzonders opgeleverd. Geen indicatie van een vechtpartij, een worsteling of wat dan ook. Federale agenten hadden eveneens de uitbater van het clubhuis van de surfvereniging reeds aan de tand gevoeld. Die kon zich weinig herinneren, alleen dat er een man een eind verderop zijn hond had uitgelaten. Hij beschikte niet over een persoonsbeschrijving van de man zodat het zonder een oproep via de media nagenoeg onmogelijk zou zijn om de betrokkene terug te vinden. Het verwonderde Six trouwens dat het op deze zaterdagvoormiddag zo rustig was in de buurt van de vijver. Misschien had dat met het weer te maken. Niet dat het koud was, de temperatuur was nog genietbaar. Later op de dag werden er echter regenbuien verwacht die plaatselijk fel konden zijn. De eerste grijze wolken die in het westen opdoemden, voorspelden alvast weinig goeds. Voor de dagen nadien hielden de weermannen en hun vrouwelijke collega’s zelfs rekening met de mogelijkheid van onweders die het land zouden onderdompelen in een verhit ballet van bliksemschichten.

Het leek Six weinig waarschijnlijk dat de exploitant van het clubhuisje werkelijk niets had opgemerkt. Hij gebaarde Marlies om hem te volgen zodat ze de man persoonlijk verder konden ondervragen. Een paar gerichte vragen konden mogelijk wonderen doen. Het clubhuis bevond zich voorbij het Lakehouse, dat met zijn uitgebreid grond- en dakterras op zonnige vakantiedagen talrijke wandelaars en fietsers aantrok die met het zicht op de Donk wilden genieten van een ijsje of een cocktail. In vergelijking daarmee was het clubhuis meer bescheiden. Je kon er iets drinken en ernaast kon je surfuitrusting huren, al vermoedde Six dat fervente surfers hun eigen uitrusting meebrachten, die ze ook gebruikten om elders te gaan surfen. Six bleef even staan om een surfer gade te slaan die kopje onder ging en na amper een handvol tellen alweer opdook en opnieuw behendig op zijn surfplank ging staan. Hij benijdde surfers om hun zwemtalenten. Zelf was hij niet meteen een waterrat. In zijn schooltijd was hij nooit verder gekomen dan een zwembrevet voor honderd meter crawl. Hij herinnerde zich nog levendig hoe hij bijkomend gedurende een minuut moest watertrappelen en dat toentertijd ervaarde als de langste minuut uit zijn leven. Om toe te treden tot de politie had hij zich noodgedwongen meer bekwaamd in het zwemmen, maar het was tegen heug en meug geweest. Het schoolse zwemdiploma was hij al lang verloren. Waarschijnlijk was het achtergebleven in het ouderlijke huis dat na het overlijden van zijn moeder door een chagrijnige opkoper was leeggehaald.

De uitbater van het clubhuis giechelde nerveus toen Six Marlies en zichzelf aan hem voorstelde. De man kwam Six meteen tamelijk onsympathiek over. Niet omdat hij een arrogante indruk gaf, dat was niet het geval, veeleer omdat Six hem al onmiddellijk vond getuigen van een ondraaglijke lichtheid. Six schaamde zich soms voor zijn snelle oordeel. Het zou niet de eerste keer geweest zijn dat hij achteraf bakzeil diende te halen en nederig zijn excuses moest aanbieden.

‘Jij hebt Nausikaä Vleugels deze morgen niet opgemerkt, Danny Wielaert?’

‘In feite is het Daniël. Ik wil niet moeilijk doen, meneer de hoofdinspecteur,’ zei de man afgemeten, ‘enkel voor de vrienden is het Danny. Ik zou het echt niet leuk vinden als iedereen mij zomaar Danny begon te noemen. Mijn lieve mama heeft mij niet voor niets Daniël laten dopen.’

‘Oké, Danny.’ Six was niet van plan om toe te geven aan wat hij als een grilletje beschouwde. ‘Nausikaä kwam hier dus geregeld surfen?’

De exploitant wilde zichtbaar nogmaals reageren op Six’ aanspreking, maar slikte dan toch zijn bedenkingen in. ‘Elke zaterdagmorgen,’ gaf hij schoorvoetend toe. ‘Ze surft al jaren. Nausikaä is een voortreffelijke surfster.’ Hij pauzeerde slechts heel even. Toen er niet direct een nieuwe vraag volgde, bleef hij nog een tijd doorpraten. ‘We hebben hier veel trouwe surfers. Sommigen komen elke keer als ze wat tijd hebben, anderen hebben hun vaste dagen. Dat is wel prettig, na een tijdje ken je die mensen. Zeker als ze geregeld iets komen drinken. We hebben een ruim aanbod van frisdranken in het clubhuis. Maar ook bieren, in een stad als Oudenaarde moet je wel een assortiment bieren kunnen aanbieden.’

Six vroeg zich af of het meisje even mooi zou zijn als de prinses uit de Odyssee van Homerus waarnaar ze vernoemd was. Prinses Nausikaä was degene die de aangespoelde schipbreukeling Odysseus aantrof op haar geboorte-eiland, hem hielp en gastvrij ontving. Six had op de middelbare school nog Grieks gestudeerd, hij wilde weleens weten af of dat ook gold voor Adelbrecht Vleugels en wat zijn beweegredenen waren geweest om zijn dochter die naam te schenken.

Verzonken in zijn gedachten had Six Danny maar laten doordraven. Blijkbaar vond Marlies het intussen welletjes. Ze informeerde nogmaals met aandrang of Nausikaä die morgen met haar surfplank op de vijver was geweest en zo ja, aan welke kant en hoelang.