Dating Travels

door Fiona Gothfield

Dating Travels

Feelgood 

Verschijningsdatum: 25 mei 2023

© 2023 Fiona Gothfield

© 2023 Hamley Books

ISBN 9789464661729

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

1. Vroeg verjaardagscadeau

Babette

‘Goedemorgen iedereen! Klaar om vandaag de omzet van deze maand te bereiken?’

Iedereen kreunt door mijn begroeting, maar als operations manager weet ik dat ze het doel met gemak zullen behalen. Een miljoen euro per maand factureren is toch niet zo’n zware opgave? Met een laatste aanmoediging hoop ik mijn team het duwtje te geven dat ze nodig hebben.

Ik sta er niet verder bij stil, want ik heb zo meteen een vergadering met de andere managers en onze leidinggevende, businessmanager Salim Erdan, een oude viespeuk die volgend jaar met pensioen gaat. Toen ik het nieuws vernam, schoot mijn prestatiedrang de hoogte in. Ik wil en zal de vervanger van Salim worden, al is dat het laatste dat ik doe.

Sinds Joris me in de steek liet, stort ik me al vier jaar op mijn werk, het enige waarin ik goed blijk te zijn. Liefde staat niet in mijn sterren geschreven. Ik ben ervan overtuigd dat dat nooit zal veranderen, wat ik ook zou ondernemen. Ik heb ontzettend veel geprobeerd. Drie jaar na onze breuk begon ik opnieuw met daten, maar dat gaf ik snel op. Ik weet niet of ik mijn hart nog ooit voor iemand zal kunnen openstellen. De man die hiervoor wil zorgen zal alles uit de kast moeten halen.

Terwijl ik me met deze zware gedachten naar de vergaderzaal begeef, stuurt mijn beste vriend een advertentie via Instagram door. Ik zucht aangezien Giel niet opgeeft met het voorschotelen van allerlei datingmogelijkheden en ik dan nog eens stom genoeg ben om ze uit te proberen. Blind dates, datingapps, speeddating, uitgaan en hopen dat je iemand tegenkomt, zelfs naakt daten, alles heb ik geprobeerd en steeds zonder resultaat. Ofwel heeft de man geen inhoud, ofwel dacht hij niet met zijn hoofd, maar met datgene wat tussen zijn benen hangt. Ben ik werkelijk zo hopeloos?

Giel: Lees het. Geef het een kans. X

De vergaderzaal is nog leeg dus ga ik vooraan zitten en open met veel tegenzin het bericht dat hij me gestuurd heeft. Het is uiteraard een post van een datingbureau. Ik lees het vluchtig door en concludeer dat je op reis gaat met een vreemdeling.

‘Verwacht hij nu echt dat ik met een onbekende op vakantie ga? Zo hopeloos ben ik ook weer niet,’ mompel ik.

‘Je moet wel hopeloos Salims baan willen als je vooraan gaat zitten,’ grinnikt Jan terwijl hij tegenover me op een stoel neerploft.

‘Houd je bek als je niet weet waarover iemand het heeft,’ snauw ik. Arrogante zak.

‘Is het de periode van de maand? Je denkt toch niet dat je op 28-jarige leeftijd kans maakt op een baan als businessmanager? Je moet eerst kunnen kruipen alvorens je kan lopen.’

Ik steek mijn middelvinger naar Jan op en haal opgelucht adem als de normale collega’s binnenkomen. Zijn opmerkingen doen me niets. Ik leg mijn gsm aan de kant en besluit tijdens een rustig moment wel naar Giels bericht te kijken.

Drie uur later komen we met zijn allen afgepeigerd de vergaderzaal uit. Cijfertjes dansen voor mijn ogen wanneer ik aan mijn bureau plaatsneem. Ik zit nog maar net en er staan al enkele collega’s op om me met vragen te overvallen. Ze kijken elkaar aan, wachtende wie het eerste initiatief zal nemen. Christel trekt haar stoute schoenen aan en loopt op me af. De anderen gaan teleurgesteld zitten, omdat ze nu nog langer op een oplossing moeten wachten. Het leven is voor de snelle beslissers en Christel is daar een uitblinker in.

Om half vijf vertrekt iedereen mondjesmaat naar huis en om zes uur daalt de rust over het gebouw heen. Het moment waar ik al de hele dag naar uitkijk. Nu kan ik in alle stilte mijn mails verwerken, maar mijn uitstekende plan wordt onmiddellijk verstoord door een ping die uit mijn gsm komt. Giels naam en foto verschijnen op het scherm.

‘Daar heb ik nu geen zin in,’ mompel ik. Het geluid zet ik uit en het toestel draai ik om zodat ik het scherm niet de hele tijd zie oplichten. Met mijn oortjes in open ik met rust in mijn hoofd mijn mailbox en begin ik aan een lange avond.

Helaas is mijn beste vriend Giel, net zoals ikzelf, een doorzetter. Mijn gsm zoemt voor de tiende keer op rij en om het helemaal af te maken, mailt hij zelfs de post naar mijn werkmail. Hierdoor kan ik me helemaal niet meer concentreren, dus moet ik wel naar Giels berichtjes én de Instagrampost kijken. Elk bericht is hetzelfde: “Bel me wanneer je het leest”, met de link van het Instagrambericht. Met veel tegenzin klik ik op de link in de e-mail die hij stuurde, waarna de laptop de Instragrampost opent. De internetbrowser toont me onmiddellijk een fleurige en uitnodigende pagina.

Ben je single en heb je zin in een avontuur? Ben je niet bang om met een wildvreemde op reis te gaan? Wil je nog steeds de eeuwige liefde vinden? Dan zoeken wij jou! Klik op onderstaande link voor meer informatie.

Ik neem mijn gsm bij de hand en bel Giel op terwijl ik op de tweede hyperlink klik. De website van Dating Travels opent. Hun slogan, “Find & Keep”, laat me fronsen. Ze lijken heilig in hun werkwijze te geloven aangezien er na een uitgebreide research en praktijktest zevenendertig koppels zijn ontstaan waarvan er na een jaar nog negenentwintig samen waren. Ze waren met vijftig koppels gestart. Hun concept is simpel. Je vertrekt voor twee weken naar een onbekende bestemming om een rondreis te doen. Deze ervaring deel je met een vreemde die op basis van een vragenlijst aan je gematcht is.

‘Babs? Ben je daar? Aarde aan Babette,’ zegt Giel.

‘Ehm, ja sorry. Ik ben er. Ik heb net de link geopend die je me deze ochtend stuurde. De slogan van het datingbureau liet me even fronsen.’

‘Hoezo?’ vraagt Giel.

‘Find & Keep. Dat is hun slogan. Zevenendertig koppels hadden na de reis een relatie. Na een jaar waren er nog negenentwintig over en dat is voor hen een bewijs dat hun manier werkt. Kom op zeg! Dat is echt niets,’ lach ik.

‘Je bent weer in een sarcastische bui hoor ik,’ zegt Giel geïrriteerd. ‘Ik heb het al door. Je gaat het geen kans geven.’

‘Waarom zou ik ook? Alles heb ik al geprobeerd. Niets werkt. Dan zal dit me ook geen relatie bezorgen. Daarbij had ik je gezegd dat ik niets meer ging uitproberen. Als er iemand voor me rondloopt, zal de liefde er wel voor zorgen dat hij op mijn pad belandt,’ merk ik op.

‘Doe het dan voor mij. Ik wil je gelukkig zien. Alsjeblieft?’ smeekt Giel.

‘Nee,’ zeg ik resoluut. ‘Ik wil niet nog eens als een idioot voor het altaar staan. Je weet toch hoe ik heb geleden door Joris’ afwijzing?’

‘Kom op, Babs. Ik heb het gevoel dat dit het is,’ zegt hij overtuigend.

‘Dat zeg je elke keer. Net zoals met het naakt daten. God, dat ik dat ooit voor je heb geprobeerd,’ zeg ik walgend.

‘Och, overdrijver. Dat was helemaal niet naakt. Jullie hadden nog ondergoed aan,’ herinnert Giel me.

‘Zo goed als naakt dan,’ antwoord ik gevat.

‘Je gaat dit toch wel proberen? Ik beloof je dat dit mijn laatste voorstel zal zijn. Hierna laat ik je voorgoed met rust. De volgende man die je een ring aanbiedt zal je niet voor het altaar laten staan. Daar zorg ik persoonlijk voor. Daarbij, ik heb...’ maakt Giel zijn zin niet af.

‘Wat heb je?’ vraag ik met een klein stemmetje. Giel antwoordt niet dus stel ik mijn vraag nogmaals.

‘Niet boos op me zijn, maar ik heb je eigenlijk al zo’n beetje ingeschreven.’

Met mijn mond vol tanden kijk ik van mijn computerscherm naar mijn gsm en terug.

‘Je hebt me al ingeschreven?’ fluister ik.

‘Wees alsjeblieft niet boos op me. Ik heb werkelijk een goed gevoel bij de advertentie en de tarotkaarten hebben het aan me laten zien,’ verdedigt Giel zich.

‘Tarotkaarten? Je baseert je op nietszeggende kaarten met vreemde afbeeldingen? Annuleer de boel maar,’ zeg ik resoluut.

‘Gaat niet. Ik heb alles al betaald. Het is mijn vroege verjaardagscadeau aan jou. Je vertrekt exact binnen een week naar een onbekende stemming,’ zegt Giel enthousiast.

‘Oh nee, dat heb je niet,’ kreun ik.

‘Het enige wat je nog moet doen is de vragenlijst invullen zodat ze jouw perfecte match kunnen vinden. Met deze persoon ga je dan rondreizen. Superspannend toch!’ gilt Giel.

‘Ja, echt superspannend...’ mompel ik.

2. Meneer de notaris

Lucas

Ik leg nog snel mijn donkerbruine haren netjes, want deze keer is het menens. Mijn eerste dag als notaris gaat vanaf vandaag in en mijn moeder kennende, is ze gesteld op een goed voorkomen in de praktijk.

‘Lucas, kom je nog? We moesten al tien minuten geleden vertrokken zijn!’ roept ze naar me. Hoewel ik negenentwintig jaar ben, behandelt ze me soms nog als een kind van zestien. Ik kijk naar mijn spiegelbeeld en beslis dat het goed is, de laatste plooien uit mijn overhemd strijk ik recht met mijn hand, mijn das trek ik strakker en ik ga naar de woonkamer waar mijn moeder op me wacht.

‘Ah, ben je daar eindelijk,’ zegt ze wanneer ze ook nog afkeurend naar mijn overhemd kijkt om dan ook nog eens door mijn haar te gaan en het, volgens haar mening, goed te doen. Ik sla haar hand opzij en laat met mijn ogen duidelijk blijken dat ik er niet van gediend ben dat ze dit zelfs nu nog blijft doen. Het is een lieve vrouw, maar als het op haar notariaat aankomt, is ze streng. Heel streng. Het is een wonder dat ik haar praktijk mag overnemen, maar aangezien mijn zus, Marie, geen rechten wou studeren, lag de druk uiteraard op mijn schouders. ‘Ben je er klaar voor, jongen?’ zegt ze fier.

‘Absoluut, mevrouw de notaris!’ knipoog ik naar haar.

‘Vanaf vandaag is het ook meneer de notaris. Ik ben trots op je!’ complimenteert ze me. Na een inwerkperiode waarbij we beiden aanwezig zijn in de praktijk, zal mama officieel met pensioen gaan en kan ik haar zaak overnemen.

‘En maar hopen dat je snel ingewerkt bent, dat ik van mijn kleinkinderen kan gaan genieten.’

‘Dat zal Marie ook zeker leuk vinden,’ zeg ik.

‘Daarna is het ook aan jou om aan een gezin te beginnen, vind je dat ook niet?’

‘Ehm, deze discussie hebben we al genoeg gevoerd. Vind je niet?’ Ze kijkt me met haar mond vol tanden aan. Ondertussen zijn we aangekomen in de praktijk, die overigens op twee minuten wandelen van de ouderlijke woning is.

‘Lucas, je kunt niet blijven dwalen in het verleden. Je moet vooruit. Je hebt maar één leven, leef het nu toch eens ten volle verdomme!’ roept ze net iets te luid, want op dat moment roept Marie: ‘You go mom! Je hebt gelijk. Lucas moet nog eens van bil gaan en snel ook.’

‘Wat doe jij hier, Marie?’ vraag ik overdonderd.

‘Ik kom voor je supprteren , want het is je eerste dag. Is dat niet logisch?! Ik heb speciaal al mijn patiënten vandaag geannuleerd. Toen je de tweede keer wel geslaagd was op het examen, heb ik deze datum in mijn agenda geblokkeerd et voilà. Hier ben ik, je gaat dat goed doen!’ hoor ik haar enthousiast zeggen.

Vijf cliënten met vrijblijvende vragen, een overlijdensakte, een testament, een verkoopakte en een huwelijkscontract later zit mijn eerste werkdag als notaris erop. Vandaag blijft Marie eten en daarna wou ze me nog persoonlijk spreken. Ze zou toch geen derde kind krijgen? Dan zal mama helemaal niet kunnen zwijgen over de kleinkinderen die ze maar niet van me krijgt.

‘Hoe is het gegaan?’ vraagt Marie wanneer ik samen met mama weer arriveer in het huis. Ondertussen is de eettafel al gedekt en ruikt het heerlijk in de keuken.

‘Het ging verbazend goed, ik heb mijn handtekening vandaag al vier keer moeten zetten!’ zeg ik.

‘Wauw, dat is al heel wat voor je eerste dag in het notariaat,’ hoor ik haar verbaasd zeggen.

‘Ja, hij deed dat heel goed,’ zegt mijn moeder. De trots in haar stem is duidelijk hoorbaar. Ik ga naar mijn studio, die aan het ouderlijk huis grenst, en trek comfortabelere kleding aan voor ik terugkeer.

‘Nonkel Uca!’ roept Caro, Maries dochter, me tegemoet wanneer mijn schoonbroer, Brecht, met de kinderen de hal binnenkomt. Ik ben in ieder geval enorm blij dat ze me nonkel noemt en niet oom zoals het in Nederland is. Vreselijk woord vind ik het. Brecht, die Nederlands is, wou het Caro aanleren, maar Marie heeft het verboden. Amen to that! Aangezien mijn moeder erop staat dat haar beide kinderen iedere maandag hier komen eten, zijn ze uiteraard ook van de partij.

‘Hey, Lucas. Hoe was de eerste dag? Marie heeft me er iedere dag aan herinnerd dat vandaag de dag was,’ zegt hij lichtjes ironisch terwijl hij haar in de ogen kijkt. Ik lach en zeg dat het een goede eerste dag was, maar dat ik nu wel sterf van de honger. Caro neem ik ondertussen in mijn armen. Ik ga met haar naar de eetkamer, waar ik haar in een kinderstoel zet.

‘Nonkel Uca nieuw werk?’ vraagt ze.

‘Ja, nonkel Lucas is vanaf vandaag “meneer de notaris”!’ zeg ik.

‘Nonkel Uca, wat is taris?’ vraagt ze.

‘Een notaris moet belangrijke papieren ondertekenen.’

Afgeleid door het eten dat mijn vader op tafel zet, is Caro niet meer aan het luisteren. Marie zet haar zoontje, Louis, ook in een eetstoel en komt dan even naar me toe.

‘Jij en ik. Zo dadelijk na het eten. Ik moet je even spreken,’ gebaart Marie naar me.

‘Kun je nog geheimzinniger zijn?’ vraag ik geïrriteerd.

‘Het moet, Lucas. Ik heb echt belangrijk nieuws en je gaat het fantastisch vinden.’

‘Je bent toch niet weer zwanger? Mama zeurt nu al genoeg dat ik haar geen kleinkinderen geef. Ze benadrukt steeds dat ik al wel “bijna dertig” ben en alsof mijn leven over is als ik dertig en single ben.’

‘Och, niet zeuren. Na Alizée is het tijd voor iemand nieuw. Ze zou het niet anders gewild hebben.’

‘Laten we het er niet over hebben. Ik heb honger.’

‘Ja, van je zware baan als handtekeningman,’ knipoogt ze spottend, maar ik weet dat het niet slecht bedoeld is. We schuiven aan tafel en verorberen de lekkere maaltijd die mijn vader heeft gemaakt. Nadat ik hem heb gecomplimenteerd met zijn kookkunsten en heb helpen afruimen, trekt Marie me mee naar de werkkamer, waar vroeger haar slaapkamer was.

‘Dus, ik heb iets belangrijks te zeggen!’ zegt ze net iets te enthousiast naar mijn zin.

‘Ga je het nu nog zeggen, of hoe zit het?’

‘Ik heb je ingeschreven voor een reis!’ gilt ze.

‘Je hebt wat?’ vraag ik verbaasd.

‘Je gaat op reis, naar een onbekende bestemming!’ gilt ze nogmaals.

‘Waarom zou je dat doen? Wie gaat er mee? Ga jij mee?

Wat doe je met de kinderen en met Brecht?’

‘Nee, je gaat alleen. Hoewel, het is te zeggen. Je zult niet

alleen gaan, maar met je perfecte match.’

‘Mijn perfecte match? Heb je Alizée op een of andere manier teruggehaald?’ vraag ik wenkbrauwophalend. Marie rolt met haar ogen, maar blijft mysterieus doen.

‘Marie, ga je nog zeggen wat je van plan bent of blijft dit zo vaag?’

‘Je moet een vragenlijst invullen en op basis daarvan zal er een vrouw aan je gekoppeld worden die samen met jou blind zal daten. Jullie weten allebei pas met wie en waar jullie op reis gaan op het moment dat je gearriveerd bent,’ zegt ze terwijl ze op haar onderlip bijt. Ze weet dat ik niet van verrassingen houd, laat staan van daten en al zeker niet blind.

‘Jeezes, Marie. Waarom vraag je dat niet eerst aan me? Ik heb toch ook het notariaat, ik ben net begonnen. Ik kan toch niet meteen op reis gaan! Hoe moet ik dat tegen mama zeggen?’

‘Ze is op de hoogte en ze vindt het goed dat je nog een keer op reis gaat voor je echt aan je nieuwe carrière begint. Het is tenslotte maar twee weken, dat kan ze absoluut overbruggen. Ze was ook enthousiast dat je er misschien je levenspartner zult leren kennen.’

‘Zijn jullie nu helemaal gek?’ zeg ik licht geërgerd.

‘Geef het een kans. Als het dit niet is, zal ik je nooit meer proberen te koppelen. Beloofd!’

Marie kennende, zal ze wel haar vingers gekruist hebben achter haar rug. Ze kijkt me diep aan en zegt dat Alizée dit ook zou willen. Dat ik verderga met mijn leven, maar ik weet niet of ik dat al wel kan.

3. De vragenlijst

Babette

De deurbel gaat en ik wrijf zenuwachtig in mijn handen. Vandaag is het moment daar. Giel en ik gaan de vragenlijst van Dating Travels invullen. Het is te belachelijk voor woorden, maar het lijkt wel of ik mijn masterscriptie helemaal opnieuw moet verdedigen. Bob, mijn Portugese berghond, begint door het geluid van de bel enthousiast te kwispelen. Hij positioneert zich in zijn volledige grootte voor de deur waardoor ik deze voor Giel niet kan openen.

‘Kom op, Bob. Laat me er door,’ zeg ik terwijl ik hem wegduw en toch een poging waag.

‘Staat Bob weer voor de deur?’ hoor ik aan de andere kant van het witgeschilderde mahoniehout.

‘Hoe raad je het...’

‘Het is toch zo’n schatje,’ lacht Giel. Na veel geduw en getrek krijg ik Bob zover om opzij te gaan, waarna ik Giel eindelijk binnen kan laten. Bob springt met al zijn enthousiasme op Giel die op zijn kont valt. Een natte tong glijdt over Giels gezicht. Ik trek Bob van Giel af en wijs naar zijn mand. Dramatisch ploft hij erin neer.

‘Gadver! Hij leert het echt niet, hè? Ik moet er echt nog aan wennen.’

‘Nope, hij was weer zo enthousiast dat hij de deur blokkeerde,’ puf ik vermoeid van de zware hond van Giel af te trekken. Het lijkt alsof ik net een marathon gelopen heb.

‘Waarom koos je ook een kalf in plaats van een hond uit? Als een man je verlaat voor een baan in het buitenland hoef je echt geen hond te kopen,’ zegt Giel sarcastisch. Als antwoord rol ik met mijn ogen. Ik loop naar de keuken en neem een fles rosé uit de koelkast. Giels opmerking zorgt ervoor dat ik een krop in mijn keel krijg. Ik kleef een glimlach op mijn gezicht en neem plaats aan de tafel.

‘Een fles alcohol? Het is nog maar vijf uur,’ zegt Giel.

‘Het perfecte tijdstip om te borrelen. Daarbij, ik zal het goed kunnen gebruiken met wat me te wachten staat,’ zucht ik.

‘Ik heb de vragenlijst al eens doorgenomen en het stelt niets voor,’ verzekert Giel me.

‘We zullen er maar aan beginnen,’ piep ik.

Giel neemt zijn laptop uit zijn rugzak en surft naar de website van Dating Travels. Voor de honderdste keer deze week zie ik de kleurrijke webpagina. Ik ken de website van voor tot achter aangezien ik op elk vrij moment elke letter heb uitgeplozen. De reviews waren positief. Zelfs degenen die geen liefde hadden gevonden, prijsden het datingbureau de hemel in. Giel logt in en bevestigt nog even een pop-up. Hij vult het account verder aan en wat ik zie, laat me van mijn stoel vallen.

‘7860 euro?! Ben je gek?’ roep ik. ‘Welke hersenkronkel heeft ervoor gezorgd dat je zoveel geld hebt uitgegeven?’

‘Nee,’ antwoordt Giel droogjes. Ik ga vol ongeloof naar de keuken om tapas te halen. Het getik van Bobs nagels op het laminaat verraadt dat hij uit zijn mand is. Niet veel later hoor ik Giel auw roepen en zie ik Bob half op mijn beste vriend zitten. Het is toch een lieverd.

‘Oh Bab, haal dat kalf van me af! Nu zitten mijn kleren vol hondenhaar!’

‘Doe dan ook geen designerkleren aan als je hiernaartoe komt,’ zeg ik terwijl ik hem de kledingroller overhandig. ‘Maar dus 7860 euro?!’

Giel haalt zijn schouders op. ‘Maakt toch niet uit? Ik heb van mijn peettante geld geërfd en ik deel het graag met je. Je bent tenslotte mijn allerbeste vriendin. Ik zie je als mijn zus.’

Ik pink dramatisch een traan weg en geef Giel een dikke kus op zijn wang.

‘Goed dan, broer. Laten we onze handschoenen aantrekken en dit katje aanpakken,’ zeg ik vastberaden.