Zomerzoet

Pilion 1

Jet Nijland

Zomerzoet

Feelgood 

Verschijningsdatum: 2 juni 2023

© 2023 Jet Nijland

© 2023 Hamley Books

ISBN 9789464661736

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

Hoofdstuk 1

Ik trap hard op de rem. Op de smalle weg voor mij doemt onverwacht een enorme vrachtwagen op. Met een schok komt de auto waar ik in zit tot stilstand en mijn hoofd komt hard op het stuur terecht. Het getoeter van de claxon is in de wijde omtrek te horen. De man achter het stuur van de vrachtwagen steekt ter verontschuldiging zijn hand naar me op. De open laadbak zit vol met knalrode, glimmende appels.  

Jeetje, dat ging maar net goed. Ik blaas m’n adem uit en wrijf over mijn pijnlijke voorhoofd. Misschien moet ik toch even ergens een kopje koffie gaan drinken.

Nog voor zonsopgang ben ik vanochtend aangekomen op het vliegveld van Athene. Met de cijfercode die ik op een briefje geschreven had, kon ik de autosleutel gemakkelijk uit de kluis halen. Alles verliep voorspoedig. Ook de auto – een oud, geel en schattig bakje – stond op de afgesproken plek op de luchthaven.

Het avontuur lonkte en ik wilde zo snel mogelijk op de plaats van bestemming zijn. Daarom heb ik geen pauze genomen, ook al moest ik een route afleggen over smalle kronkelwegen, manoeuvrerend tussen overhellende huisjes, langs roekeloos rijdende tegenliggers en met soms een beangstigende afgrond direct naast de weg.

De vangrails her en der zijn vaker kapot dan intact. Het zweet staat in mijn handen en mijn greep op het stuur is zo intens dat ik kramp heb in m’n vingers. In de achteruitkijkspiegel bekijk ik de vrachtwagen nog eens goed. Die heeft inmiddels een spoor van appels achtergelaten op de weg. 

Verderop zie ik wat bebouwing. De huizen bestaan uit donkere houten balken en okergele stenen; een groot verschil met de witte huizen en blauwe luiken die zo kenmerkend zijn voor de Griekse eilanden. De gebouwen worden omarmd door hoge loofbomen en er is nergens zee of een strand te zien. Waar is de Griekse blauwe zee waar ik me zo op verheugd had? Ik vraag me af waar ik in vredesnaam beland ben.

Toen ik inging op het aanbod van mijn oma om op het huisje van een Griekse vriend – een zekere Nikolas – te passen en in zijn koffiehuis op het schiereiland Pilion te werken, had ik langgerekte stranden verwacht. Geen hoge bergen, dichte bebossing en levensgevaarlijke haarspeldbochten.

Maar goed, nu ik hier toch ben, maak ik er maar het beste van. Ik mag mezelf best op een bakje koffie trakteren. Alles is beter dan de lange zomer doorbrengen in Nederland.

Ik schud met mijn hoofd, ik wil niet denken aan de gebeurtenissen van de afgelopen weken.

Aangekomen in het dorpje draai ik het autootje van Nikolas een klein plein op. Ik zet het voertuig in de schaduw van een hoge boom met een indrukwekkend dikke stam. Als ik het portier open, word ik verwelkomd door een zacht briesje. Het is koud, ook dat nog. Gelukkig ruikt de lucht heerlijk zoet, naar appels en perziken.

Zodra ik uit de bestuurdersstoel ben gekropen en naast de auto sta, rek ik me uit. Nikolas is vermoedelijk geen lange man, ik had mezelf moeten opvouwen in het kleine voertuig. Uit de achterbak pak ik mijn handtas. Ik check of mijn portemonnee erin zit en kijk vervolgens om me heen.  Eigenlijk moet ik een dikke trui aantrekken, maar ik heb geen zin om mijn koffer helemaal open te maken. Het is nog vroeg in de ochtend, misschien is het binnen een uur wel bloedheet.

Verderop staan bij een gebouw enkele tafels met geblokte tafelkleedjes eroverheen gedrapeerd. Ik wandel erheen en zie een serveerster over het terras lopen. Gelukkig, ze zijn open. Aan de gevel hangt een bord. De letters zijn niet allemaal zichtbaar, er staat E LOST UNIC op.

Ik ga aan een van de tafels zitten en wenk de serveerster. Die komt direct op me aflopen, glimlacht en legt een menukaart voor me neer.

‘O, ik hoef niets te eten hoor,’ zegt ik in het Engels. Ik werp een blik op de kaart. Er staat een grote eenhoorn op, wat direct het uithangbord verklaart. Er zal vast THE LOST UNICORN op hebben gestaan. Wat een bijzondere naam voor een eetcafé.

‘Weet u het zeker? We hebben heerlijke koffiebroodjes, hoor,’ dringt de serveerster aan.

Ik open de kaart en laat mijn blik glijden over de foto’s van diverse gekleurde gebakjes en rijk belegde broodjes. Het ziet er heerlijk uit. Ach, waarom ook niet? Het is immers ook een beetje vakantie, al kom ik hier voornamelijk om te werken.

‘Goed dan. Een cappuccino en...’ Mijn blik gaat over de kaart en ik wijs een broodje aan dat op een croissant lijkt. ‘... deze, alstublieft.’

Niet veel later komt de serveerster met mijn bestelling aan en neem ik een hap van het lekkers. Er zit room in en het smaakt naar abrikozen. Heerlijk. Ik ontspan me en sluit mijn handen om de warme kop cappuccino. Ik heb het nog steeds een beetje koud. Vreemd dat het hier zo fris is in vergelijking met de temperatuur op de luchthaven. Misschien komt dat omdat ik hoog in de bergen ben. Hopelijk is het anders op de plaats van bestemming.

Ik kijk om me heen en ontwaar in de verte, laag bij de grond tussen de dichte bomen, een azuurblauw detail dat flikkert in de zon. Nieuwsgierig geworden ga ik staan en buig me over het muurtje naast de tafel om het beter te kunnen zien. Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht, het is de zee. Een prachtige, knalblauwe zee. Gelukkig, toch nog iets wat ik als typisch Griekenland herken. Ik heb dus niet voor niets zes bikini’s in mijn koffer gestopt.

Ik ga weer zitten, drink mijn cappuccino snel op en leg wat briefgeld onder het kopje. Even later zit ik met hernieuwde energie in de kleine auto. Ik volg de instructies van het navigatiesysteem op mijn telefoon, want nergens op de borden zie ik mijn bestemming staan: het dorpje Agii Saranta.

Hoofdstuk 2

Ik check nogmaals of de handrem goed aangetrokken is. De weg waarop ik het autootje geparkeerd heb, is zo schuin dat ik bijna voorover het stuur door de voorruit tuimelde zojuist. Gelukkig had ik een gordel om. Nu ik gewend ben aan de steile helling waarop ik me bevind, maak ik de gordel los. Het autootje lijkt stevig te staan en ik stap voorzichtig uit.

Ik wankel op mijn benen en grijp me direct vast aan de motorkap voor steun om niet om te vallen. Dan snuif ik de lucht op. Het ruikt hier weer heel anders dan in het bergdorpje. Ziltig. Zou het de zee zijn? Het is hier ook een stuk warmer.

Voor mij doemen een paar huizen van zandkleurig steen op. Mijn ogen zoeken de huisnummers; ik moet op nummer zeven zijn. De cijfers vijf, zes en acht zijn duidelijk zichtbaar, dus het enige huis zonder nummerbordje zal wel nummer zeven zijn. Het is een smal huis met een turquoise deur.

Ik loop erop af. Volgens de instructies van de eigenaar Nikolas zou de huissleutel bewaakt worden door een centaur. Thuis had ik google geraadpleegd en daarom weet ik dat het een mythologische figuur die half mens, half paard moet zijn. In de vensterbank staan enkele potjes met planten, maar niet iets dat op een centaur lijkt. Had Nikolas niet gewoon de sleutel onder een van de plantenpotten kunnen leggen? Ik raak een beetje geïrriteerd. Wat niks voor mij is, maar ik ben moe van de reis en de reden van mijn plotselinge vertrek hiernaartoe houdt me al dagen uit mijn slaap.

Ik zucht en schud de nare herinneringen uit mijn hoofd. Ik tuur naar de gevel en deurpost waarna ik eindelijk een ornament in de vorm van een centaur op de hoek van het huis ontdek. Ik loop erheen en zoek naar een gat of een bakje, maar ik zie niets.

Met mijn handen in mijn zij ga ik tegenover het beeld staan. ‘Zo meneer, jij moet de sleutel dus hebben.’ Het gezicht van de mythologische figuur kijkt me met een dromerige blik aan. ‘Kijk niet zo onnozel.’ werp ik hem toe en ik grinnik. Ik bekijk het ornament nogmaals, maar zie nergens een vakje. Laat staan een sleutel.

Dan betast ik zijn hoofd en rug en uiteindelijk voelen mijn vingers een klein gaatje, precies tussen zijn benen. Dat meen je niet! Ik trek mijn hand terug. Moet ik nou tussen zijn benen wroeten om de sleutel te vinden? Die Nikolas heeft wel humor.

Vluchtig kijk ik om me heen. Het zou me niets verbazen als blijkt dat er een grap met me uitgehaald wordt en er ergens een verborgen camera hangt. Als ik niets verdachts zie, tast ik vervolgens met mijn vinger tussen de benen van de centaur. ‘Sorry, meneer paard,’ mompel ik. Verbeeld ik het me nou, of verschijnt er echt een glimlach op zijn gezicht? ‘Oude viezerik,’ denk ik erachteraan. Ik geef het bijna op tot ik iets hards voel. Tussen mijn vingers hou ik een roestige sleutel vast. Triomfantelijk laat ik hem bungelen voor het gezicht van de centaur die inmiddels geen emoties meer toont.

Ik loop naar de deur en steek de sleutel in het slot. Met een piep gaat de deur gaat open, waarna ik een luide gil slaak. Vlak achter de deur staat een man met donkere haren en diepbruine ogen. De mooiste ogen die ik ooit in het echt heb gezien. Nee, dat is niet waar. Zelfs in films heb ik nog nooit van die prachtige donkere kijkers mogen bewonderen. Verbaasd kijkt hij me aan.

Ik raap mezelf bij elkaar. ‘Nikolas?’ breng ik uit. Een beetje onnozel, want Nikolas zou er niet meer zijn. Waarom moet ik anders op zijn huis en zaak passen? Maar wie is deze plotselinge verschijning?

‘Nee, ik ben Nikolas niet, ik ben Andreas. Nikolas is mijn baas, ik werk in zijn koffiehuis.’ De man spreekt gebrekkig Engels. Hij neemt me met zijn bijna zwarte ogen wantrouwend in zich op. ‘Wie ben jij en wat kom je hier doen?’ Zijn blik gaat naar de sleutel in mijn hand.

Ik denk terug aan mijn bizarre zoektocht van zojuist en hoop maar dat Andreas niet kan raden dat ik net de edele delen van een centaur betast heb. ‘Ik ben Eva,’ stel ik mezelf voor. ‘Ik kom op het huis van Nikolas passen en in zijn koffiebar werken.’ Ik wriemel met de sleutel in mijn hand.  ‘Nikolas is een vriend van mijn oma.’

De blik van Andreas verzacht wat mij juist weer een stukje zenuwachtiger maakt. ‘Oh, jij bent de kleindochter van Antoinette.’

Ik knik bij het horen van de naam van mijn oma en dan kijk ik hem dromerig aan. Waarschijnlijk heb ik net zo’n onnozele blik als de centaur.

Dan verhardt Andreas’ blik weer en ik schrik er een beetje van. ‘Maar ik had Nikolas nog wel duidelijk gemaakt dat ik het echt wel alleen zou redden.’ Zijn blik gaat naar de koffer die naast me staat. Hij zucht en draait zich om. ‘Je moet een hotel zoeken.’

Mijn mond valt open. Nee! Ik heb dat roteind niet voor niets gereisd. Evenmin heb ik mijn leven gewaagd op de achtbaan die blijkbaar voor autoweg door moest gaan. ‘Echt niet!’  Ik bal mijn vuisten. ‘Ik moet op dit huis en de zaak van Nikolas passen en dat ga ik doen ook.’ Vastberaden pak ik mijn koffer op en loop ermee de woning in. De grote bruine ogen van Andreas die me volgen ontwijkend, want op een of andere manier kan ik niet nadenken als hij me daarmee aankijkt.

Andreas blijft in de deuropening aan het einde van de hal staan en slaat zijn armen over elkaar. Schichtig kijkt hij over zijn schouder naar iets achter hem.

‘Ik wil me even opfrissen,’ breng ik uit. ‘Ik heb een lange reis achter de rug.’ Mijn ogen observeren de hal. De muren zijn zachtblauw geschilderd en er hangen kleine schilderijtjes van stillevens vol felgekleurde bloemen. Het oogt fris en het ruikt naar schoonmaakmiddel. Waar zou de douche zijn?

Achter Andreas klinkt gepiep. Hij doet een stap opzij als ik langs hem wil lopen, op zoek naar de badkamer.

‘Nee, niet daar. De douche is op de benedenverdieping,’ klinkt Andreas gespannen.

Het gepiep klinkt steeds luider. Ik vraag me af wat het is. Dan valt mijn blik op een doos met daarin een hoopje wollige jonge katjes. In het midden zit een lichtgrijze poes met knalgele ogen die me angstig aankijkt. Zojuist was ik in de veronderstelling dat ik de mooiste ogen ooit had gezien, maar nu twijfel ik daar al aan. Wat een prachtig dier. Mijn hart maakt een sprongetje en ik kijk verrukt op naar Andreas.

Hij haalt zijn hand door zijn haren en kijkt me ineens schuldbewust aan. ‘Ik had het geheim willen houden. Nikolas houdt niet van katten.’

Ik kniel bij de doos neer en aai de moederpoes. Het dier oogt vermoeid en neemt me met haar grote gele ogen wantrouwend op. ‘Ach beestje, niet bang zijn, hoor. Wat heb je mooie baby’s.’ Ik pak een van de katjes op. Het lijkt wel een wit bolletje wol. Het beestje piept zacht. Dan kriebel ik met mijn vrije hand achter de oren van de moederpoes.

‘Ze is een zwerfkat. Ik noem haar Lola. Ik gaf haar altijd stiekem wat restjes eten, zonder dat Nikolas het zag. Op een dag zag ik dat ze een bol buikje had. Toen heb ik een nestje voor haar gecreëerd, zodat ze op een veilige plek kon bevallen.’ Andreas leunt nonchalant tegen de muur terwijl hij praat.

‘Gelukkig heb je hier onderdak gevonden.’ Lola sluit haar ogen en ik aai haar voorzichtig. Ik kijk opzij naar Andreas terwijl ik nog steeds de kitten tegen me aangedrukt hou. Andreas heeft brede schouders en een lichtbruine huid. De bovenste knoopjes van zijn overhemd staan open en een weelderige bos borsthaar komt erboven tevoorschijn. Ik stel me voor hoe mijn handen er doorheen kroelen. Ik knipper met mijn ogen en schraap m’n keel. ‘Wat gebeurt er met me? Wat denk ik wel niet? Wat weet ik nou van meneer bruine ogen – bij nader inzien zijn deze toch wel mooier dan de ogen van Lola - behalve zijn naam? Nee, doe niet zo gek Eva. Je moet niet te hard van stapel lopen,’ spreek ik mezelf in gedachten toe.

Beschaamd, alsof Andreas mijn gedachten kan lezen, kijk ik weer naar het nestje kittens. Het beeld is vertederend. ‘Wanneer zijn ze geboren?’

‘Een paar dagen geleden.’ Andreas knielt en komt naast me zitten. Ik voel hoe de haartjes op zijn arm langs mijn bovenarm strelen. Een elektrisch schokje gaat door me heen. ‘Het zijn er acht. Lief hè?’ Andreas pakt het witte katje van me over en zet het weer terug in de doos. ‘We mogen ze niet te lang vasthouden, dat is niet goed. Bovendien moeten ze drinken. Ze zijn nog zwak en Lola heeft nog niet heel veel melk, lijkt het wel.’ Andreas aait Lola en vervolgt met een lichte glimlach: ‘Het kwam wel goed uit dat Nikolas je oma deze zomer op ging zoeken, dan kon Lola hier bevallen.’

Vertederd neem ik Andreas in me op. Ik kan wel uren naar zijn kalme, warme stem luisteren.

Onverwacht draait zijn blik mijn kant weer op en hij zet grote ogen op. ‘Niks aan Nikolas vertellen, alsjeblieft.’ Smekend kijkt hij me aan.

Ik smelt bijna in zijn donkerbruine ogen. Zachtjes schraap ik mijn keel. ‘Ik zal niets zeggen,’ klinkt mijn piepende stem. Tjonge, ik moet mezelf echt even bij elkaar rapen wil ik straks een productieve werkkracht zijn in de bar.  

Andreas slaakt een zucht.

‘Mits...’ Ik sta op en kijk hem streng aan. Zijn gezicht betrekt en ik doe mijn best om niet in lachen uit te barsten. ‘Mits je me vertelt waar de douche is.’

Andreas ontspant zich en lacht om mijn grapje. Glimlachend kijken we elkaar een tijdje aan. Ik weet even niks te zeggen en Andreas blijkbaar ook niet. Maar het is niet erg, ik kan wel uren staren naar zijn gezicht. Wauw, wat vindt er ineens allemaal plaats? Er beweegt van alles in mijn buik en mijn hart maakt een sprongetje. Mag ik met deze leuke man de komende maand mijn tijd doorbrengen? Hoe oud zou hij zijn en... is hij vrijgezel?

Wacht even, wat denkt ik wel niet? Ik had mezelf voorgenomen om geen relatie te beginnen, en al helemaal niet na de afgelopen weken. En nu wil ik ineens de eerste, de beste man die ik zie meteen aan zijn heerlijk gespierde armen meetrekken onder de douche!