MONSTERS EN MISLUKTE SUPERHELDEN

deel 2

Het geheim van de vulkaan

HET GEHEIM VAN DE VULKAAN

Eerste druk: 12 september 2023

© 2023 Bart De Wolf

© 2023 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: PsyCat Cover Designs

Grafisch design: Designs by Lotte

ISBN 9789464661750

NUR 283

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Wat er in het vorige boek gebeurde

(maar je misschien al vergeten was)

––––––––

De dertienjarige Floris heeft een rijke fantasie. Hij weet zeker dat hij ooit een echte superheld zal worden en wacht ongeduldig tot het moment daar is. Alleen... de tijd verstrijkt en tot zijn grote frustratie gebeurt er niets. Floris blijft ‘gewoon Floris’.

––––––––

Op een noodlottige dag worden hij en zijn beste vriend Haroen door een bende pestkoppen gedwongen om te helpen bij de zoektocht naar de Brimskölle, een mythisch zeemonster. Floris ziet zijn kans om een echte held te zijn. Hij probeert de pestkoppen te verslaan, maar zijn plan gaat gruwelijk mis: Haroen sterft en Floris wordt weggevoerd op het vlot dat de jongens maakten voor de monsterjacht. Op het moment dat Dave – de leider van de pestkoppen – het hele project wil afblazen, steekt een onverwachte storm op en wordt het vlot met de jongens erop stuurloos de binnenzee ingeblazen.

––––––––

Daar blijkt dat Floris al die tijd gelijk had. Of toch niet helemaal: Floris verandert niet in een superheld, maar transformeert tot een reusachtig monster en doodt in een vlaag van waanzin zijn ontvoerders. Alleen Dave overleeft de aanval, maar raakt zwaargewond en moet een operatie ondergaan waarbij de helft van zijn schedel vervangen wordt door een metalen pantser. Floris wordt neergeschoten door een van de hulpjes van Agnes, de moeder van Dave, en krijgt zijn menselijke vorm terug.

Agnes ontvoert Floris naar haar martelkelder waar ze hem wil overtuigen om weer zijn monstergedaante aan te nemen. Ze gelooft immers dat een stukje van zijn monsterlijf het leven kan redden van Noor, haar doodzieke dochter (en dus de zus van Dave). Maar het werkt waarschijnlijk alleen als Floris een monster is. Daarom probeert ze alles om hem opnieuw te doen veranderen (ze knipt zelfs zijn pink af). Maar niets werkt. Floris heeft totaal geen benul hoe hij zou moeten veranderen en is dus nutteloos in het plan van Agnes.

––––––––

Ondertussen wordt duidelijk dat zowel Floris als Haroen proefkonijnen zijn geweest van dokter Nicolai, de kinderarts van Westerkerke. Toen ze nog erg jong waren heeft hij met hen – en met vele andere kinderen – geëxperimenteerd, waardoor ze bepaalde superkrachten kregen. Zo verandert Floris dus op onverwachte momenten in een woest monster en blijkt Haroen onsterfelijk te zijn.

Onsterfelijk?

Ja!

Haroen leeft nog – of ‘weer’- en ligt in het ziekenhuis van dokter Nicolai. Hij slaagt erin te ontsnappen met behulp van Madelief, een meisje dat zich enkel kan verplaatsen in nevelvorm, en grist een tablet mee met belangrijke informatie over de experimenten. Haroen ontdekt waar Floris gevangen wordt gehouden en samen kunnen ze vluchten uit de martelkelder. Bij hun ontsnapping stort het huis van Agnes in en worden zowel Agnes als Noor bedolven onder het puin. Dave ziet het vanaf een afstand gebeuren, geeft Floris de schuld van de dood van zijn moeder en zus en zweert hen te zullen wreken.

––––––––

Bij hun afscheid had Madelief Haroen gezegd dat hij bij volle maan naar de Grote Mulevulkaan moest gaan en daar een spoor van licht moest volgen.

En zodoende eindigde het vorige boek waar dit boek mee begint: Haroen en Floris bereiken de vulkaan en volgen een zwerm vuurvliegjes die hen via een geheime ingang tot diep in de berg leidt. Floris is verzwakt door het hele avontuur en stort in, vlak voor ze hun doel bereiken. Met zijn laatste krachten tilt Haroen zijn beste vriend in zijn armen. Compleet uitgeput strompelt hij door de tunnel in de vulkaan...

Het geheim van de vulkaan

EXPERIMENT S-43 – ‘Gigant’

Naam: Floris

Leeftijd bij start experiment: 3 jaar en 2 dagen

Arts: dokter Nicolai

Geadopteerd door: John en Rita Coene

Status: vermist – vermoedelijk overleden

Doel experiment: afschrikking en ontmoediging van de tegenstander.

Aantekeningen dokter Nicolai: twijfelachtig resultaat. De uitwerking is monsterlijk en uiterst instabiel. Floris lijkt geen bewuste controle over zijn transformatie te hebben. Vermoedelijk wordt de transformatie beëindigd bij verlies bewustzijn.

Conclusie: beloftevol maar erg gevaarlijk.

(Fragment uit de geheime documenten van dokter Nicolai)

1

De gang was stil en erg donker.

Yuna stond bij de laatste deur. Door de spleten van het verrotte hout zag ze licht branden in de kamer van haar beste vriendin. Ze klopte met haar kleine vuisten op de deur.

‘Benthe, ben je daar?’

Het bleef muisstil in de kamer.

Yuna trommelde opnieuw op de deur. Iets harder nu.

‘Benthe, doe open. Volgens Slobber zijn de nieuwelingen onderweg!’

Ongeduldig legde ze haar oor tegen de deur. Haar muts knisperde.

Nog steeds geen reactie.

Heel even overwoog ze om weer weg te gaan, maar uiteindelijk won haar enthousiasme het toch van haar goede manieren. Vol overtuiging duwde ze de klink naar beneden.

De deur kraakte open. Ze ging voorzichtig de kamer binnen.

‘Benthe, heb je gehoord wat ik zei, dat Slobber –’

De rest van de zin stokte haar in de keel. De deur viel achter haar in het slot. Yuna keek verwonderd om zich heen.

‘Wow, wat heb je met je kamer gedaan?’ fluisterde ze hees toen ze haar woorden weer had gevonden. Sinds Yuna hier gisteren nog op bezoek was, was het kamertje van haar vriendin onherkenbaar veranderd. Het leek wel een paleis!

Yuna’s ogen dwaalden langs de spiegels en fluweelrode gordijnen waarmee de hele wand was versierd. De muren leken tot aan de sterren te reiken. Yuna slaakte kreetjes van verrukking. Het hele plafond was bezaaid met de mooiste sterrenhemel die ze ooit in haar leven had gezien. En dat wil best wat zeggen als je al zes bent. Ze liep enthousiast over het hoogpolige tapijt dat als een pluizige rode loper door de hele kamer lag. Ze vergat haast dat ze een belangrijke boodschap voor Benthe had.

‘Benthe, waar ben je?’ Yuna’s stem weerkaatste tussen de hoge spiegelmuren en de ranke zuilen die her en der in de kamer waren verrezen. Ze kwam langs prachtige schilderijen waarop ze haar vriendin herkende en standbeelden die Benthe in een of andere heldhaftige pose verbeeldden. Zulke pracht en praal had Yuna nooit eerder gezien. Er was zelfs een fontein die waterstralen in vijftig tinten roze sproeide!

‘En? Wat vind je ervan?’

Yuna schrok van de stem achter zich en draaide zich om.

Daar zat Benthe op een gouden troon. Ze had een lange rode koningsmantel aan. In haar hand hield ze een enorme scepter.

Yuna knipperde verward met haar ogen. Zat Benthe daar al die tijd al? Kon het zijn dat ze zo overdonderd was dat ze de troon niet eens had zien staan?

Benthe lachte en hield haar armen wijd. ‘Vind je het niet mooi dan?’

Yuna wist niet goed wat ze moest zeggen, zo onder de indruk was ze van alle weelde. Gisteren was deze kamer nog een klein, ongezellig en donker hol, net zoals alle andere kamers die hier klein, ongezellig en vooral erg donker waren. ‘Het is... prachtig! ’ giechelde ze uiteindelijk.

‘Je bent zelf prachtig,’ antwoordde Benthe grijnzend.

Yuna trok één wenkbrauw omhoog en keek haar vriendin onbegrijpend aan.

Benthe wees met de scepter naar Yuna. ‘Wat ik zeg: je ziet er prachtig uit!’

Benthe merkte nu pas dat haar eigen kleding verdwenen was. In plaats van een broek en shirt van zilverpapier en ongemakkelijke zware laarzen droeg ze nu een blauwe prinsessenjurk met pofmouwen en elegante rood-wit geblokte ballerina’s. Ze draaide zich naar de spiegelmuur en keek in de verwonderde ogen van haar spiegelbeeld. Ze was een sprookjesprinses. Haar haren hingen golvend over haar schouders en op haar hoofd glinsterde een tiara met kleine edelstenen. Dat was heel wat anders dan zo’n belachelijke muts van zilverpapier!

Yuna’s ogen straalden.

Benthe stond op van haar troon en wandelde statig langs een brede trap, haar lange koningsmantel als een sluier achter zich aan slepend. Zelfs die trap was Yuna daarnet helemaal niet opgevallen.

‘Wat kwam je me nu eigenlijk vertellen?’ vroeg Benthe toen ze uiteindelijk naast Yuna stond. Het meisje stond nog steeds ademloos voor haar spiegelbeeld.

‘O ja! Slobber zegt dat ze er bijna zijn,’ zei ze afwezig. ‘De vuurvliegjes zijn al onderweg en –’

‘Hoe bedoel je, “ze”?’ onderbrak Benthe verbaasd. ‘Ik dacht dat het er maar eentje zou zijn?’

‘Ik weet het,’ antwoordde Yuna. ‘Maar ze zijn blijkbaar toch met twee!’ Ze draaide zich in onmogelijke bochten om haar nieuwe jurk langs alle kanten te kunnen bekijken in de grote spiegels. ‘Dit is zo mooi, Benthe!’

Benthe fronste afwezig. ‘Maar hoe...?’

Yuna nam haar bij de mouw. ‘Kom! We moeten naar de Centrale Ruimte! Snel!’ Ze wierp een laatste blik in de spiegel – ze wist dondersgoed dat dit alles zo meteen weer verdwenen zou zijn – en trippelde vervolgens naar de deur. Ze duwde haar vriendin voor zich uit.

Voor Benthe kon protesteren stond ze aan de andere kant van haar kamerdeur, in de donkere gang.

‘Nou,’ mompelde Benthe uiteindelijk voor zich uit, ‘laten we dan maar eens gaan kijken wie onze nieuwe gasten dan wel mogen zijn.’ Ze streek een paar keer over haar kleren, alsof ze de kreukels eruit wilde wrijven. Van haar koninklijke outfit was er geen spoor meer. Ze droeg opnieuw dezelfde armtierige kleding die bijna iedereen hier droeg: een fantasieloos bruin uniform en eenvoudige sandalen. Kordaat wandelde ze de gang door.

Yuna keek Benthe heimelijk na. Toen ze uit het zicht was verdwenen, gluurde het kleine meisje opnieuw door de kier van de deur naar binnen. De hele luxueuze inrichting was volledig verdwenen. Waar daarnet de zuilen waren, stond nu opnieuw de oude houten tafel met twee ongelijke stoelen ernaast. Op de plaats van de roze fontein stond Benthes gammele kledingkast en waar de troon stond, was nu een onopgemaakt bed. Zelfs de sterrenhemel was weg. Wat overbleef was een miserabele donkere kamer die uitgehouwen was in zwarte vulkaansteen. En het ergst van al: haar prinsessenkleren waren ook verdwenen. Ze was weer van top tot teen omwikkeld met zilverpapier.

Yuna zuchtte diep. Hoe tof zou het zijn om écht in zo’n prachtige jurk te kunnen rondlopen en in zo’n paleis te mogen wonen!

Ze hoorde in de verte het tumult aanzwellen. De deuren van de andere kamers gingen open en weer dicht, gevolgd door opgewonden geroezemoes. Het kon niet anders of ‘ze’ waren in aantocht!

––––––––

Yuna rende zo hard ze kon naar de Centrale Ruimte. Daar hadden de andere kinderen zich al verzameld. Ze zag hoe Slobber zich met gesloten ogen focuste op de ingang. Zijn behaarde armen hield hij licht gebogen voor zich, zijn vanghaken naar elkaar gedraaid alsof hij een grote onzichtbare skippybal voor zich hield. De antennes op zijn hoofd die op andere momenten voortdurend de lucht boven hem leken af te tasten, stonden nu doodstil. Yuna herkende het beeld van de vorige keren dat er nieuwelingen werden verwacht en wist wat er ging gebeuren: zo meteen zou aan de andere kant van de donkere gang het gegons en gezoem van wel duizenden vuurvliegjes klinken. Yuna genoot telkens weer enorm van het moment dat de beestjes de hele Centrale Ruimte zouden verlichten. Het deed haar denken aan het vuurwerk dat ze ooit had gezien op een feest bij de kermis. Maar dat leek wel een eeuwigheid geleden.

Verschillende kinderen trippelden nieuwsgierig dichterbij naar de enige gang die hun kamp verbond met de buitenkant van de vulkaan.

Rania stond helemaal vooraan. Ze had haar donkere haren in een lange paardenstaart gebonden, zoals een heldin uit een avonturenfilm. Verwachtingsvol keek ze naar de donkere gang. Er was bij haar geen greintje angst te bespeuren. Yuna hoopte ooit ook zo stoer te worden.

Zo stonden ze met z’n allen in de Centrale Ruimte te wachten wie er zich deze keer in hun geheime kamp diep in de Grote Mulevulkaan waagde.

Eerst kwam daar – zoals Yuna had voorspeld – de zwerm vuurvliegjes door de lange gang. Ze vlogen over de hoofden van de kinderen en verlichtten de Centrale Ruimte geelgroen.

Yuna hield haar adem in. Het geroezemoes van de kinderen rondom haar verstomde eveneens. Iedereen staarde roerloos naar de ingang van de grot.

Daar verscheen het silhouet van een strompelende jongen.

Yuna wipte op haar tenen. Ze kon het niet duidelijk zien – daarvoor was hij nog te ver weg – maar de jongen leek iets zwaars te dragen, hij kon zich amper overeind houden. Yuna vertrouwde het niet helemaal. Ze verschool zich achter Rania, die geen krimp gaf.

Niemand sprak een woord, niemand maakte een geluid.

De strompelende jongen had enkel een boxershort aan en droeg in zijn armen het bewegingloze lichaam van een andere jongen. Hij zakte door zijn benen en legde moeizaam zijn zware ballast voor zich neer op de stenen.

Yuna gluurde vanachter de rug van Rania naar de roerloze jongen op de grond. Hij was naakt en duidelijk zwaargewond. Zijn rode haren hingen als vuile slierten over zijn gezicht, zijn bleke huid was bont en blauw, hij was broodmager en bloedde op verschillende plekken. Op zijn buik zat een grote etterende wond. Aan zijn linkerhand miste hij een pink. Niets aan hem bewoog.

Yuna schrok... Hij leek wel dood. Ze greep Rania stevig vast. Andere kinderen deinsden eveneens terug.

‘Dit ziet er niet goed uit,’ fluisterde Rania. Ze trok zich los uit de greep van Yuna en wenkte Bran, een van de grotere jongens die tussen de andere kinderen stond. Hij knikte en liep samen met Jason, een andere jongen, naar hun naakte, zwaargewonde gast op de vloer.

‘Help mijn vriend,’ huilde de jongen die hem naar binnen had gedragen. ‘Help hem alsjeblieft.’

Jason en Bran tilden de roerloze jongen op en droegen hem zwijgend weg. De achtergebleven jongen verborg zijn gezicht in zijn handen. Hij huilde zo hard dat zijn hele lichaam schokte.

Rania legde haar hand troostend op zijn schouder. ‘Het komt goed met hem. Maak je geen zorgen.’

Nu de zwaargewonde jongen zonder pink verdwenen was, raapte Yuna haar moed bij elkaar en ging naast Rania staan. Haar kleren van zilverpapier weerkaatsten het licht van de vuurvliegjes.

De jongen keek op. Hij had de meest droevige ogen die ze ooit had gezien.

‘Sorry voor de stormen,’ fluisterde Yuna zacht. Ze durfde hem niet goed aan te kijken.

De jongen trok zijn wenkbrauwen niet-begrijpend omhoog.

Rania trok Yuna met een vriendelijke glimlach dichter bij zich. ‘Let maar niet op haar,’ zei ze zacht. ‘Alles op zijn tijd.’

‘Wie zijn jullie?’ vroeg de jongen verward. ‘Wat is dit voor een plek?’

Hij staarde naar het rijtje kinderen achter de meisjes. Iedereen droeg dezelfde bruine kleren. Er waren jongens en meisjes van uiteenlopende leeftijden. Niemand van hen leek volwassen.

‘Ik heet Rania,’ antwoordde ze. ‘We waren op de hoogte dat jullie zouden komen.’

Ze glimlachte en zwaaide uitnodigend met haar arm.

‘Welkom in het kamp van de Mislukte Superhelden,’ zei ze met een knipoog.

Voor heel even was het muisstil. Toen durfde Yuna vanachter de rug van Rania tevoorschijn te komen.

‘Hoe heet jij?’ vroeg ze voorzichtig. Ze ging door haar knieën en keek de jongen recht aan. Haar zilverpapier knisperde.

De jongen wreef de tranen uit zijn ogen.

‘Ik ben Haroen,’ zei hij hees. ‘Help mijn vriend Floris alsjeblieft. Ik denk dat hij doodgaat.’

Haroen aarzelde en wendde zijn blik af naar de grond. Het was duidelijk dat hij naar de juiste woorden zocht.

‘Maar kijk uit,’ vervolgde hij uiteindelijk. ‘Hij is gevaarlijk.’

EXPERIMENT S-41 – ‘Regeneratie’

Naam: Haroen

Leeftijd bij start experiment: 3 jaar en 33 dagen

Arts: dokter Nicolai

Geadopteerd door: Onur en Selin Kaplan

Status: levend – in observatie in het CENTRUM

Doel experiment: lenigheid en herstel van verwondingen.

Aantekeningen dokter Nicolai: Het resultaat is beter dan verwacht! Niet alleen hebben zijn organen een opmerkelijk regeneratievermogen (zie medisch rapport van 4 juli jongstleden), zijn lichaam kan zichzelf reactiveren na overlijden (zie medisch rapport van 11 t/m 15 juli jongstleden). Op dit moment herstellende.

Conclusie: experiment geslaagd – inzetbaar

(Fragment uit de geheime documenten van dokter Nicolai)

2

Haroen voelde zich langzaam opknappen.

Rania had hem naar de ‘badkamer’ geleid – eigenlijk niet meer dan een flauw verlichte ruimte met een watervalletje tussen de stenen – en had hem een pakketje in zijn handen gestopt. Het waren zijn nieuwe kleren, had ze gezegd. Daarna was ze de kamer weer uitgegaan.

Haroen bleef alleen achter. Behalve het geluid van vallend water was het nu bevreemdend stil. Wat een verschil met de chaos van de laatste dagen!

Hij keek om zich heen. De kamer was donker en klein zonder franjes. Er stond een simpele houten stoel en bij de kleine waterval was een stukje van de kamer afgebakend, zodat het toch ietwat op een douchebak leek. Ook deze ruimte was uitgehouwen uit de ruwe pikzwarte stenen van het binnenste van de vulkaan. De vloer liep schuin af en tegen de muur hingen een paar grote scherven van spiegelend glas waarin hij zichzelf kon bekijken.

Haroen zette enkele aarzelende stappen. De grond voelde heerlijk warm onder zijn voetzolen.

Elektriciteit hadden ze hier niet. Althans, dat vermoedde Haroen aangezien twee kleine fakkels voor de schaarse verlichting zorgden. Haroens schaduw danste om hem heen.

Hij sloot zijn ogen en probeerde zijn hoofd leeg te maken. Het geklater van het watervalletje was monotoon en hypnotiserend, net wat hij nodig had om tot rust te komen. Hij ademde diep in en liet de adrenaline uit zijn lichaam vloeien. Zijn benen waren moe, zijn hoofd voelde zwaar, hij liet zich op de vloer zakken. Er was veel gebeurd de voorbije maanden, meer dan in het overige deel van zijn jonge leven. Opnieuw zat hij huilend op de grond, alleen waren deze tranen niet van ellende of van pijn. Er viel een last van zijn schouders. Floris was in goede handen, dat had het meisje hem gegarandeerd. Haroen geloofde haar. Er was iets aan Rania dat hem onmiddellijk had gerustgesteld.

Hij ademde beheerst uit en opende zijn ogen weer. Voor het eerst in lange tijd wist hij dat het allemaal goed zou komen.

––––––––

Haroen vouwde het pakketje met zijn nieuwe kleren open en trok zijn neus op toen hij ze zag. Het was niet bepaald zijn smaak, zeg maar. Het was niet zo dat hij veel waarde hechtte aan mode, verre van zelfs, maar bruin had hij altijd al een saaie kleur gevonden. De tuniek in het pakketje leek hem ook eerder iets voor vrouwen of voor oude mannen dan voor een jongen van dertien jaar, zelfs met een korte broek eronder. Hij klakte bedenkelijk met zijn tong. Een bruine korte broek natuurlijk. En hij waardeerde het best wel dat iemand zijn best had gedaan om van touw sandalen in zijn schoenmaat te maken, maar ze leken meer iets voor een schoolfilm over de Romeinse tijd dan voor een geheime club van superhelden. Oké, het zijn dan misschien wel mislukte superhelden... Maar dan nog.

Hij legde het stapeltje op de stoel. Er waren ongetwijfeld dingen waar hij zich meer zorgen over zou moeten maken dan hoe trendy zijn kleding was. Dat zijn beste vriend Floris zwaargewond was en op elk moment ineens kon veranderen in een allesvernietigend monster bijvoorbeeld. Of dat zijn ouders hem voor dood hadden achtergelaten en hun huis hadden verkocht terwijl hij in het ziekenhuis lag. Of dat een of andere gekke vrouw hem had vastgebonden om zijn bloed af te tappen. Of dat hij dood was geweest en nu niet meer... Of dat... En zo kon hij nog wel even doorgaan. Haroen voelde zich weer somber worden.

Eerst douchen. Daarna zou hij wel weer zien.

Hij deed zijn boxershort uit, stapte onder de warme waterval en liet het water over zijn vermoeide lijf stromen. Het voelde heerlijk aan, dit had hij zo enorm gemist. Het water spoelde de stress van de voorbije weken van hem af. Hij genoot met gesloten ogen. In gedachten was hij weer thuis, waar zijn ouders hem opwachtten aan het ontbijt. Als hij dan met een slaperige kop de trap afstrompelde, veel te laat – wekker niet gehoord of te lang gesnoozed, linkersok niet gevonden, schooltas kwijt, naar het toilet gegaan en daar nog een strip gelezen – zou mama met zijn cornflakes klaarstaan. Met warme melk en een lepeltje honing, zoals hij het graag had. Papa zou hem vervolgens grappend richting auto duwen en hem naar school brengen. Hij miste zijn ouders ontzettend.

Of nee... Hij kneep zijn ogen extra hard dicht. Het waren zijn echte ouders niet geweest, zo had hij ontdekt. Ze hadden hem geadopteerd nadat dokter Nicolai hem als proefkonijn had gebruikt. Zijn lichaam kon nu dingen die normaal gezien niet mogelijk waren. Hij had supersnelle reflexen en kon moeiteloos over hekken van twee meter hoog springen. Hij was dood geweest en weer levend geworden. Hij herstelde van de meest gruwelijke verwondingen met een snelheid die iedereen verbaasde. Maar zijn speciale krachten hadden een hoge prijs gehad. Zijn neppe ouders hadden hem alles verzwegen en hadden hem alleen achtergelaten toen hij zwaar in de problemen was gekomen. Echte ouders zouden zoiets nooit doen, dat wist hij wel zeker.

––––––––

Toen hij uiteindelijk gedoucht en aangekleed de eetruimte betrad, zaten daar zeven kinderen hem nieuwgierig op te wachten rond een karig gedekte tafel. Ze zaten op houten krukjes en staarden hem onbeschaamd aan. Haroen voelde zich niet op zijn gemak.

Rania, het meisje dat hem zijn kleren had gebracht, kwam naar hem, legde haar handen op zijn schouders en bekeek hem van top tot teen. ‘Het past perfect, niet?’

Haroen knikte verlegen – de tuniek jeukte een beetje, maar dat durfde hij niet te zeggen – en gluurde naar de anderen in de kamer. Ze droegen allen hetzelfde bruine uniform als hij, behalve dan dat ene kleine meisje in zilverpapier. Zij stond naast Rania en staarde hem breed glimlachend aan. Ze moest duidelijk erg haar best doen om Haroen niet te overladen met een eindeloze reeks vragen.

Op de grote tafel stond een broodmandje naast een waterkruik. Haroen had best wel honger. Gespannen wachtte hij af wat er ging gebeuren. Een klein jongetje en het meisje in zilverpapier leken de enigen die echt blij waren om hem te zien. De oudste jongen op de bank keek hem zo indringend aan dat Haroen er rillingen van kreeg.

Niemand sprak een woord.

Haroens maag knorde zo luid dat hij dacht dat het tot buiten de vulkaan te horen was. Met zoveel honger zag zelfs het droge hompje brood op tafel er erg lekker uit. Hij forceerde een glimlach en schuifelde aarzelend naar de grote tafel. Mocht hij eten? Of was dat onbeleefd?

Aan een aparte tafel in een uithoek van de kamer zag hij nog twee kinderen zitten die er op zijn zachtst gezegd ‘anders’ uitzagen. Nu ja, zitten... Een van hen leek een jong meisje met lang zwart haar. Ze had twee zwarte doeken om zich heen geslagen en – detail – zij bungelde ondersteboven aan het plafond.

De jongen die onder haar aan tafel zat, leek op een kruising tussen een vlieg en een mier. Hij scheen allerminst interesse in Haroen te hebben.

De anderen konden hun ogen niet van de nieuweling afhouden. Het kleinste jongetje was zelfs zo brutaal om midden op het tafelblad te gaan zitten, vlak bij het brood. Met een brede glimlach schoof hij een homp iets dichter naar Haroen. Het zilverpapiermeisje verplaatste haar kruk onverstoord tot vlak naast Haroen en staarde hem met kleine pretoogjes aan.

Haroen nam het stukje brood en beet erin. Het was droog en eigenlijk helemaal niet lekker, maar hij had een razende honger, dus hij klaagde niet. Terwijl hij langzaam kauwde keek hij zijn stilzwijgende publiek nogmaals behoedzaam aan. Hij vermoedde dat er verwacht werd dat hij het initiatief nam. Hij slikte de hap brood door en schraapte zijn keel.

‘Wie zijn jul–’

‘Niet zo snel.’ Een jongen van een jaar of zestien stond op en keek Haroen boos aan. ‘Jij dringt hier zomaar ons kamp binnen, zonder uitnodiging. Vertel jij maar eerst wat je hier eigenlijk komt doen.’