Meisje. Vermist. Gevonden.

Stefanie Sybens

MEISJE.VERMIST.GEVONDEN.

Eerste druk: 24 oktober 2023

© 2023 Stefanie Sybens

© 2023 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Kelley, Sleepy Fox Cover Designs

Grafisch design: Kelley, Sleepy Fox Cover Designs

ISBN 9789464661774

NUR 285

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Bericht van de auteur

‘Net zoals Sienna er alles aan doet om Annie in leven te houden, is dat ook mijn doel van dit boek geweest. Ik wilde niet over de lelijke delen van een moord schrijven, al wordt daar af en toe naar verwezen, maar eerder over de getroffen persoon, het slachtoffer. Het achttienjarige meisje. De oceaanblauwe ogen. Het enorme potentieel dat nooit een kans heeft gekregen.

Dit boek gaat over Annick van Uytsel, in de vorm van het personage Annie, en de gevolgen van haar verdwijning en dood. Dit boek gaat ook over mij, in de vorm van het personage Sienna.

Een deel van de opbrengst van dit boek wordt geschonken aan Annick voor Kenya, het doel dat haar zo nauw aan het hart lag.’

-  Stefanie Sybens 

Voorwoord

Lieve Annick,

Sinds 2007 tikt de klok verder zonder jou. Zoveel jaren, maanden, dagen en uren zijn voorbijgegaan zonder jouw liefdevolle zelf in de wereld. Toen ik hoorde dat je nooit meer terug zou komen, heb ik enkele jaren gerebelleerd tegen de wereld. Ik weigerde om mee te draaien, alsof ik je daardoor terug zou krijgen.

Ik leerde je kennen in 2006 op een fuif en wat was je lief. Zo zorgde je voor mij wanneer ik alweer - oeps - iets te veel gedronken had en hield je mijn hand vast. Ik voelde me veilig. Een gevoel dat je vast bij vele anderen hebt opgewekt.

Jouw dood heeft mij tot in het binnenste van mijn ziel geraakt. Het verdriet dat ik jarenlang heb gevoeld was onmenselijk. En dan de angst. Voor hem. Voor wat er eventueel kon gebeuren. Tot wat mensen eigenlijk in staat zijn. Het vormde me tot iemand die ik niet altijd herkende. Een schim van mezelf.

Maar lieve Annick, wat ben ik gegroeid. Gegroeid tot iemand die niet alleen stappen heeft durven ondernemen maar ook - na een lange tijd – opnieuw lief durft te hebben. Door jou heb ik gezien hoe lelijk de wereld kan zijn, maar vooral hoe mooi je het leven kan maken zolang je maar durft.

Annickje. Nickerd. Zonneke. Ik hou van je. Voor altijd. Blijf dansen op de dansvloer. 

Dankwoord

Allereerst wil ik mijn partner Steffi Berghmans bedanken voor het luisteren wanneer ik honderdduizend dingen te zeggen heb, om ruimte te maken voor dit verhaal, en omdat je Annick ook in jouw hart meedraagt.

Bedankt aan de ouders van Annick, Eddy en Martine, omdat jullie er voor mij waren toen ik een tiener was die vastberaden was om te rebelleren. Bedankt dat jullie het goede in mij zagen en mij liefde toonde. Jullie zijn altijd mijn veilige plekje geweest.

Schrijven is niet makkelijk en dan heb je vooral mensen nodig die in je geloven. Bedankt aan mijn leraren van het Sancta Maria Instituut te Aarschot: Els Vandenhoudt, Annemie Vanhees en An van Hoye.

Dank u aan mijn nonkel en tante, Maria Geudens en Staf van Dyck, omdat ze nooit aan mij getwijfeld hebben toen ik vijftien jaar was en zei: ‘Ik ga een schrijfster worden!’

Aan mijn lezers: Geen droom is groot genoeg. Alles wat je maar wilt, ligt binnen handbereik. Ik geloof in jou. 

Het begin

Ik kon vroeger niet stoppen met nadenken over de toekomst. Niet over wie ik zou worden, maar over waar ik heen zou gaan. De wereld was zo groot. Tot ik Londen ontdekte. Ik was verliefd geworden op het eiland sinds mijn vader en moeder me - vóór de scheiding - meenamen om de musical Wicked te zien. Ik zag een stad die echt leefde. West End. De acteurs. De muziek. De perfecte blend tussen oud en nieuw. Ik zou daarnaartoe verhuizen. Om me voor te bereiden op dit nieuwe leven, schreef ik alle belangrijke mijlpalen die ik moest bereiken op papier, denk maar aan mijn diploma behalen en vakantiebaantjes zoeken die voldoende betaalden. Nu ik hierop terugkijk, zie ik hoe idioot het was om te denken dat ik enige controle had over hoe mijn toekomst eruit zou zien. Je bent waarschijnlijk gewend om boeken te lezen met een happy end dus ik moet je nu waarschijnlijk waarschuwen. Dit boek kent geen happy end. Of toch? Natuurlijk zijn er in ieders leven weleens gelukkige momenten, zoals wanneer je als tiener denkt aan alle geweldige dingen die je gaat doen zodra je afstudeert of zodra je verliefd wordt of zodra je die leuke outfit koopt. Dat waren nooit mijn dromen. Mijn gelukkige momenten vonden plaats in het alledaagse leven, zoals die eerste slok koffie 's morgens of een nieuw boek lezen. Annie motiveerde me altijd om meer na te denken over wat ik precies van het leven wilde, door te zeggen: ‘Kom op Sienna, denk erover na! Als je welk beroep dan ook kon kiezen, wat zou je dan willen worden?’

Het was een vraag die vele jaren onbeantwoord bleef. Ik was nooit echt goed in iets. Er waren geen bijzondere buitenschoolse activiteiten waar ik bij betrokken was. Ik zat liever in de bibliotheek boeken te lezen in plaats van met vrienden naar het park te gaan. Ik verkoos boeken boven mensen. Meestal koos ik ervoor om op een spannend avontuur te gaan en een nieuwe vriend te bezoeken in een zorgvuldig samengestelde wereld, verzonnen door schrijvers waarvan ik dacht dat het goden waren, in plaats van zinloze gesprekken over potentiële vriendjes of make-up te voeren. Ik bewonderde altijd het vermogen van de schrijver om zijn lezers weg te halen uit de werkelijkheid en ze in een wereld te plaatsen die daarvoor niet bestond. Wat er ook gebeurde in mijn leven, zoals mijn ouders die door een vreselijke scheiding gingen, of als ik weer zakte voor wiskunde en mijn moeder helemaal door het lint ging, het zou er op deze nieuwe fictieve plek niet toe doen. Ik kon gewoon mezelf zijn, zonder al die externe factoren die bepaalden wie ik was in de echte wereld.

‘Ik weet nog niet wat ik wil worden,’ antwoordde ik haastig. ‘Misschien word ik wel journalist? Zolang ik maar in Londen woon, is het goed.’

De stad van de afternoon tea en Sherlock Holmes had mijn hart veroverd en het maakte mij niet echt uit wat ik er ging doen.

‘Ik weet dat je in Londen thuishoort. Maar het is zo ver weg van waar ik heen ga,’ zei ze, terwijl ze een treurig gezicht trok en naar de Kenia-poster wees die aan haar muur hing. Het was er eentje uit het National Geographic-tijdschrift met het Nakuru-meer.

‘Ik kan altijd op bezoek komen,’ stelde ik voor. ‘Je weet dat ik er altijd ben als je me nodig hebt, hè?’

‘Dat is je geraden,’ zei ze. ‘We kunnen elkaar eigenlijk waar dan ook ontmoeten als je erover nadenkt. Zo kunnen we samen nog steeds de wereld ontdekken.’

‘Ja! Klinkt leuk,’ zei ik. ‘Als we zoveel tijd vrij kunnen nemen?’

‘Maar we gaan toch samen terug naar België om de feestdagen door te brengen, toch?’

‘Dat is maar één keer per jaar,’ zei ik. ‘Niet veel als je bedenkt dat we gewend zijn om elkaar veel meer te zien.’

‘Je kan altijd met me meegaan naar Kenia?’ vroeg ze. ‘Als je wil, word ik een pro in het maken van scones met clotted cream en jam.’

Ik lachte vanwege haar vastberadenheid. 'Ik zou willen dat ik kon, maar je weet dat mijn hart in Londen thuishoort. Ik moet ergens heen waar ik voortdurend geïnspireerd word. Ik kan het niet echt uitleggen maar ik heb altijd het gevoel gehad dat ik daar thuis hoor, weet je?’

‘Ik weet zeker dat we er wel uitkomen,’ zei ze. ‘We vinden vast een oplossing.’

‘Maak je geen zorgen, Annie.’ antwoordde ik. ‘Je gaat zoveel mensen hun leven veranderen, dat is zoveel belangrijker dan samen naar Abbey Road gaan.’

‘Jij bent heel belangrijk voor me,’ antwoordde ze. ‘Ik kan me geen leven zonder jou voorstellen, en dat wil ik ook niet.’

'Zoals je zei, we zullen elkaar nog steeds zien. En de keren dat we niet bij elkaar zijn, bewonder ik je van een afstand. Daarnaartoe verhuizen om les te geven aan minderbedeelde kinderen is moedig, Annie. Ik weet zeker dat je het zelf niet beseft, maar op een dag ga je de wereld veranderen.’

Ze begon te lachen. ‘Ik? Doe niet zo absurd.’

‘Wacht maar af,’ zei ik. ‘Annie, je hebt geen idee hoe ongelooflijk je eigenlijk bent.’

Jouw hand in de mijn

De pulserende bas bleef in mijn oor nabootsen, ook al stonden we al een tijdje buiten te wachten. We hielden elkaar trillend vast terwijl we ons een weg baanden naar de overvolle hokjes.

‘Bedankt dat je met me meegaat naar het toilet,’ mompelde ik.

‘Geen probleem,’ zei Annie, terwijl ze probeerde niet te lachen, gezien de dronken toestand waarin ik verkeerde. ‘Misschien moeten we wat water voor je halen als je klaar bent?’

‘Ik denk dat dat een goed idee is. Ik heb het gevoel dat ik morgen met een enorme kater wakker ga worden.’

‘Daar heb je misschien wel gelijk in,’ zei ze. ‘Waarom doe je dit eigenlijk?’

‘Waarom doe ik wat?’ vroeg ik.

‘Zo dronken worden,’ zei ze, terwijl ze met haar ogen naar me rolde.

‘Het is jouw beurt!’ riep een meisje uit het niets. Ze stak haar vinger naar ons uit voordat ik de kans had om te antwoorden. ‘Schiet op, oké? Ik ga nu elk moment in mijn broek doen!’

Ik rolde met mijn ogen naar haar, totaal niet onder de indruk. Ik was dan wel dronken, maar ik had tenminste nog manieren.

‘Ik zweer dat sommige mensen een grote sticker op hun voorhoofd geplakt moeten krijgen met de tekst NIET REPRODUCEREN,’ fluisterde ik tegen Annie.

'Kom op, Sienna,’ zei Annie, terwijl ze een lach probeerde te verbergen. ‘Ik heb het zo koud.’

‘Oké,’ zei ik. ‘Ik zal opschieten. Maar alleen omdat je het zo vriendelijk vraagt. Ik stapte het hokje binnen en begon nog meer te bibberen. Het was van de ene op de andere dag heel koud geworden. De zomervakantie was bijna voorbij dus het was alsof de zon ineens uit het niets verdween. We zouden allemaal weer terug naar school moeten gaan, wat betekende dat we in een paar weken tijd van lekker zonnebaden aan het meer naar het kopen van nieuwe winterjassen gingen om naar school te gaan. Ik haatte deze maand het meest omdat ik de switch moeilijk kon maken van zoveel vrijheid hebben naar niets, nu met een verschrikkelijke scheiding er nog eens bovenop. Alles veranderde plots als school terug begon. Ik vond het heerlijk om in de zomervakantie zorgeloos te leven en geen wekker te hoeven zetten. De zon had me altijd een goed gevoel gegeven. Als ik 's morgens die eerste zonnestralen over mijn huid voelde strijken, was dat volledig genieten. Een enorm contrast met vandaag dus, toen de eerste donkere wolken in combinatie met een koude wind zich een weg hiernaartoe baanden. Ik had het al koud toen we eerder vanavond buiten in de rij stonden om kaartjes te kopen voor het Back to School-feestje terwijl we elkaar warm probeerden te houden, en het was nog niet eens winter. Het was waarschijnlijk niet het beste idee om alleen een topje en een spijkerbroek te dragen toen de koude wind om ons heen waaide, maar als ik onthullende kleding droeg, zou ik een slet zijn. Als ik volledig bedekt zou zijn, zou ik gezien worden als preuts. Als meisje op de middelbare school kun je niet winnen. Behalve als je bevriend bent met Annie. Ze keek verder dan je uiterlijk. Ze keek naar de persoon die je was diep vanbinnen en daarom hield ik van haar. Ik hoefde geen indruk op haar te maken, ze hield gewoon van je zoals je was.

‘Helemaal klaar,’ zei ik trots alsof het een enorme prestatie was om dronken naar de wc te gaan.

‘Kom op, laten we weer naar binnen gaan,’ smeekte ze en ze pakte mijn hand stevig vast.

‘Bedankt dat je met me meeging,’ zei ik.

‘Altijd,’ zei ze.

Toen we de donkere zaal weer in liepen, omringde de warmte onze lichamen alsof er een ventilator voor ons stond die warme lucht in ons gezicht blies. De muziek liet me mijn handen in de lucht zwaaien. Uitgaan had een kalmerend effect op mij. De mensen. De alcohol. De muziek. Het gaf me de kans om te resetten. Ik kon doen alsof alles goed met me ging terwijl ik me helemaal verward voelde. En dus overcompenseerde ik. Ik zorgde ervoor dat ik erbij hoorde op school. Ik lachte altijd en maakte grapjes in de klas, maar diep vanbinnen voelde ik me alleen. En het begon allemaal toen Indra in mijn leven kwam. Mijn geheim. Hoe ze elk beetje gezond verstand uit me had geslagen. Mijn wereld was veranderd toen ik haar leerde kennen en het was moeilijk om daarmee om te gaan. Maar avonden als deze, Annies hand in de mijne, gaf me weer hoop voor de toekomst. Als ze naar je lachte, voelde je je onmiddellijk gelukkig. Je kon de liefde voor het leven van haar zien afstralen, waardoor alleen al een minuut bij haar zijn je serotonineniveau oplaadde. Het was alsof ze een gelukverspreidende machine was.

‘Verander nooit voor iemand, oké?’ zei ik.

‘Wat?’ vroeg ze, terwijl ze een stap dichter naar me toe nam. ‘Ik kan je niet horen door de muziek.’

‘Ik vertel het je later wel.’

––––––––

We dansten tot ongeveer drie uur 's nachts en schuifelden toen te voet naar huis, waarbij Annie me in een rechte lijn probeerde te houden.

‘Je hebt mijn vraag nooit beantwoord,’ zei ze.

‘Welke vraag?’ vroeg ik verward.

‘Waarom je plots elk weekend zo dronken wordt,’ zei ze. ‘Ik veroordeel je trouwens niet, ik vraag me alleen af of er een reden achter zit.’

‘Nou, het klinkt alsof je me veroordeelt,’ zei ik, terwijl ik naar haar grijnsde.

‘Dat doe ik echt niet,’ verdedigde ze zich. ‘Ik maak me gewoon zorgen om je.’

‘Dat hoeft niet,’ zei ik. ‘Het gaat goed met me.’

‘Kijk je ernaar uit om terug naar school te gaan?’ vroeg ze, terwijl ze haar nieuwsgierigheid de overhand liet krijgen.

‘Is dat iets om naar uit te kijken?’ vroeg ik.

‘Ja hoor,’ antwoordde ze. ‘Nou, het zou natuurlijk veel leuker zijn als we op dezelfde school zouden zitten maar ik ga graag naar school.’

‘Kun je je dat voorstellen?’ antwoordde ik. ‘We zouden waarschijnlijk de hele dag zitten te kletsen.’

‘Ben je misschien verliefd op iemand?’ vroeg ze voorzichtig. ‘Als iemand je gekwetst heeft, moet je het me zeggen hoor!’

‘Ik ben op zoveel mensen verliefd,’ grapte ik. ‘Het is zo verwarrend!’

‘Nu heb je me echt nieuwsgierig gemaakt,’ grapte ze terug. ‘Op wie ben je dan verliefd?’

‘Annie,’ zuchtte ik. ‘Kunnen we dit gesprek een andere keer doen? Ik denk dat ik ga...’

‘Overgeven?’ vroeg ze. Ze pakte net op tijd mijn haar vast voordat ik alles uitkotste op haar gazon.

‘Dat was een dure avond,’ zuchtte ze. ‘Dertig euro uitgekotst op mama haar nieuwe lavendel.’

‘Gelukkig heb ik nog twintig euro over om in ons spaarpotje te stoppen,’ antwoordde ik. ‘Wie weet kunnen we er ooit onze vliegtickets mee betalen.’

‘Kom op,’ lachte ze. ‘Laten we je naar bed brengen. We vertellen mama wel dat we niet weten wie het gedaan heeft.’

‘Oké,’ gaf ik toe, terwijl ik weer een golf van misselijkheid over me heen voelde komen.

‘Maar Annie,’ zei ik, ‘je weet dat je mijn beste vriendin bent. Toch?’

‘Dat is het enige waar ik zeker van ben,’ antwoordde ze.

We kropen uitgeput in hetzelfde bed zonder zelfs onze feestkleren uit te trekken. Er was bijna iets cathartisch aan het doorbrengen van het weekend met vrienden als je een tiener bent. Zij zijn de enige mensen die je echt begrijpen en waar je ook mee worstelt, de kans is groot dat zij hetzelfde meemaken. Behalve het geheim natuurlijk. Wat zou iedereen denken als ze erachter kwamen?

––––––––

Voordat ik mijn ogen opende, begon mijn hoofd al te bonzen. De ene pijnlijke bonk na de andere, alsof iemand me net met een metalen pan op het hoofd had geslagen.

‘Oh nee,’ jammerde ik. ‘Nee, nee, nee.’

‘Oh ja,’ antwoordde Annie vrolijk.

Ik opende mijn ogen en zag haar met een enorme glimlach op de stoel voor het bed zitten, haar gitaar schoon te maken.

‘Zeg me alsjeblieft niet dat mensen 's ochtends meestal zo vrolijk zijn?’ vroeg ik.

‘Toch wel. Als ze geen kater hebben natuurlijk,’ grijnsde ze. ‘Trouwens, ik heb net een heel belangrijke brief ontvangen.’

‘Oooh de langverwachte brief van je vriendje op kamp? Spannend!’

‘Ja,’ zei ze vrolijk. ‘Lekker old school.’

‘Hoe romantisch!’ antwoordde ik. ‘Ik ben echt heel blij voor je Annie, maar dat is moeilijk te tonen als je maag binnenstebuiten gekeerd is.’

‘Ha,’ lachte ze. ‘Zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb.’

‘Annie, ik zweer dat ik nooit meer drink.’

Ze gaf me een eigenwijze blik. ‘Wees voorzichtig als je beloftes maakt,’ zei ze. ‘Je kan het niet meer ongedaan maken als je ze breekt.’

‘Goed dan,’ gaf ik toe. ‘Ik stop tenminste een week met drinken.’

‘Dat lijkt er meer op,’ lachte ze.

‘Kun je een liedje voor me spelen?’ vroeg ik, haar bijna smekend.

‘Wil je echt muziek luisteren met zulke hoofdpijn?’

‘Naar jou kan ik altijd luisteren.’

‘Ik voel me ongemakkelijk als ik gitaar speel,’ gaf ze toe. ‘Je weet dat ik plankenkoorts heb.’

‘Ik ben het maar,’ zei ik. ‘Kom op, ik zal me verstoppen onder de lakens zodat je me niet in de ogen hoeft te kijken.’

‘Goed dan,’ gaf ze toe. ‘Wat wil je dat ik speel?’

‘Wonderwall,’ zei ik meteen. ‘Onze favoriet.’

Terwijl de heerlijke deuntjes om mijn oren dansten, liet ik mijn hoofd op de warme matras vallen, de lakens tegen mijn gezicht geplakt. Ik dacht aan Indra's chatberichten van de afgelopen week. Hoe ze van vriendschappelijk gingen naar... iets meer dan vrienden. Ik herinner me hoe verward ik me voelde, maar ook wat een opluchting het was. Hoe de vlinders in mijn maag niet stopten met dansen.

Because maybe

You're gonna be the one that saves me

And after all

You're my wonderwall

Er waren dagen dat ik mijn gevoelens wilde negeren en lekker ging feesten, en dan waren er dagen dat ik gewoon meer van dit speciale gevoel wilde, alsof ik er geen genoeg van kon krijgen. Alsof ik mezelf voor de eerste keer gevonden had. Ik had het Annie nog niet verteld. Niet omdat ik bang was om het haar te vertellen, maar omdat ik er nog niet klaar voor was. Ze zou razend enthousiast zijn maar ik wist niet zeker of ik dit deel van mezelf al wilde ontdekken, laat staan het al delen met andere mensen. Er waren zoveel vraagtekens waar ik nog geen antwoord op had gevonden.

‘Wat vond je ervan?’ vroeg Annie, terwijl ze in mijn voeten kneep.

‘Geweldig,’ zei ik, nog steeds in gedachten verzonken. ‘Zoals altijd. Ik zou de hele dag naar je kunnen luisteren.’

‘Dat zei je ook toen ik net begon met spelen en ik klonk als een eekhoorn die net overreden is.’

‘Gelukkig hou ik echt van eekhoorns,’ grapte ik.

‘Sienna-a-a!’ zuchtte ze. ‘Ik wil het echt weten als ik slecht klink. Ik wil mezelf niet belachelijk maken tijdens het spelen.’

‘Waarom zit je er zo mee?’ vroeg ik. ‘Ik dacht dat je gewoon gitaar speelde als je je verveelde. Ik wist niet dat je er zo intens mee bezig was.’

‘Ik ben een liedje aan het schrijven,’ bekende ze. ‘Voor... Arthur. Hij komt binnen enkele weken terug van kamp.’

‘Ohhh,’ liet ik uit. ‘Dat is zo lief, Annie! Ik weet zeker dat hij het geweldig gaat vinden.’

‘Ik hoop het,’ zei ze.

‘Ik meen het echt, Annie,’ zei ik. ‘Je klinkt geweldig.’

‘Ik klink niet als een overreden eekhoorn dan?’ grapte ze.

‘Helemaal niet,’ glimlachte ik naar haar. ‘Maar over overreden worden gesproken... Enig idee hoe ik mezelf van deze kater kan genezen? Ik wil me vandaag niet ellendig voelen als morgen school begint, want ik ga me het hele jaar al ellendig genoeg voelen.’

‘We kunnen een wandeling gaan maken?’ stelde ze voor. ‘En misschien iets eten eerst?’

‘Zoals wat?’ vroeg ik. Mijn maag begon al te keren bij de gedachte dat ik iets moest eten.

‘We kunnen aan mama vragen om pannenkoeken voor ons te maken?’ stelde ze voor. ‘Ze gaat het zeker doen als jij het vraagt.’

‘Met slagroom?’ vroeg ik.

‘Natuurlijk,’ antwoordde ze. Ze rolde met haar ogen alsof het de domste vraag ter wereld was.

‘Sleep me uit bed en ik zal mijn best doen om je mama geweldige pannenkoeken te laten maken!’

Iets wat liefde heet

Ik kon niet geloven dat de eerste schoolweek al voorbij was. Er was zoveel om aan te wennen in het nieuwe jaar, alsof je alles van het voorbije schooljaar al vergeten was. De dynamiek op school veranderde echter niet. De gemene meisjes vormden nog steeds een apart kliekje. De buitenbeentjes verstopten zich in een hoekje van de speelplaats. En dan had je mij. Ergens tussenin zwevend. Soms trok ik op met de populaire groep, maar ik was nooit te close met hen zodat ze me niet konden buitensluiten. Dan trok ik weer op met de buitenbeentjes omdat zij oprecht leuk waren. Tot nu toe werkte dit systeem. Gelukkig had mijn nonchalance er altijd voor gezorgd dat ik in de ogen van anderen ‘cool’ leek, ook al was dat nooit mijn bedoeling geweest.

Nu school eindelijk uit was en ik de vermoeidheid voelde toeslaan, liet ik me op mijn rommelige bed vallen, bedekt met verschillende soorten outfits. Toen ik door mijn Instagram scrolde, zag ik een foto van Annie die ze net had gepost. Ze had een selfie genomen met twee andere vriendinnen van school, klaar voor een avondje uit. Het voelde raar om niet met haar mee te gaan naar het feestje vanavond, ook al had ik al een tijdje geleden gezegd dat ik andere plannen had. Ik voelde me wel een beetje schuldig. Ik wilde mezelf in twee splitsen en met Annie naar het feestje gaan en tegelijkertijd op mijn allereerste date ooit gaan maar ik moest nu eenmaal kiezen. Het was niet officieel een date - wie noemt dat eigenlijk nog zo? – maar een afspraakje tussen twee meisjes die heel erg in elkaar geïnteresseerd waren en heel graag tijd met elkaar wilden doorbrengen. Ik zoomde in op de foto en zag dat Annie haar favoriete spijkerbroek droeg in combinatie met haar gele topje, waardoor haar helderblauwe ogen nog meer opvielen. Ik zou haar vanavond missen, maar misschien zou deze date uitgroeien tot iets groters en konden we allemaal vrienden worden uiteindelijk. Ik wilde het Annie echt vertellen. We vertelden elkaar alles. Het voelde verkeerd om het niet te doen. Vooral nadat ze er zo voor me was geweest tijdens de scheiding. Me knuffelen wanneer ik huilde. Me afleiden aan de telefoon als mam en pap weer eens ruzie hadden. Praten over hoe we ooit naar een ander land zouden verhuizen. Hoe erg pap en mam elkaar ook haatten, ik wist dat ik Annie voor altijd zou hebben. Tot in de eeuwigheid. En dat was goed genoeg voor mij. Zodra ik op het kleine 'hart'-icoontje onderaan de foto klikte, ontving ik een nieuw bericht op Instagram.

Zeker weten dat je niet mee wilt? vroeg Annie. Ze had haar nieuwe profielfoto veranderd naar haar recente foto met het gele topje. Het is niet hetzelfde zonder jou!

Ik begon te typen, maar stopte toen abrupt. Een deel van me wilde alle plannen van vandaag afzeggen en in plaats daarvan nog een avondje in de vergetelheid doorbrengen, wat zoveel makkelijker was, maar ik wilde ook een kans wagen op iets nieuws. Het zou de eerste keer zijn dat ik Indra in levenden lijve zou zien en het was zo ontzettend spannend om de vlinders in mijn buik te voelen, hoewel het me ook het gevoel gaf dat ik elk moment kon overgeven. Ik maakte me zorgen over een miljoen verschillende dingen, zoals wat als we elkaar helemaal niet leuk zouden vinden? Of, wat als we elkaar wel leuk vinden en zij me wil kussen of zoiets, terwijl de hele school naar ons kijkt? Niemand wist dat ik op meisjes viel. Ik was er zelfs nog niet helemaal uit. Hoe zou ik dat allemaal kunnen uitleggen?

Sienna??? typte Annie terug.

Sorry, Annie, begon ik te typen. Volgend weekend zeker weten. Pinky promise.

Ik pakte mijn zwarte spijkerbroek van de stapel op mijn bed en trok mijn favoriete Levi’s T-shirt aan. Ik keek op de klok en kon niet geloven dat het al bijna negen uur was. We hadden besloten net na negen uur af te spreken bij de bushalte en dan samen naar het feestje te wandelen. Ik voelde mijn hart in mijn keel kloppen, nerveus omdat ik zoiets nog nooit eerder had gedaan en ik gewoon niet wist wat ik kon verwachten. Annie was de enige die me nu zou kunnen kalmeren, maar ik wilde dit deel van mijn leven voorlopig gescheiden houden. Het was iets waar ik me al zo lang voor schaamde, ook al wist ik dat dat nergens voor nodig was, en ik had tijd nodig om aan de nieuwe ik te wennen. Het was alsof ik soms een masker droeg en deed alsof ik niet op meisjes viel door bijvoorbeeld op school terug te flirten naar een willekeurige jongen, zodat mensen geen grapjes zouden maken, wat ze, zoals ik zelf al gezien had, soms wel deden op school. We hadden eens een homostel op school en zij werden het hele jaar door gepest tot ze uiteindelijk naar een andere school gingen. Ik wilde er niet aan denken dat mij dat zou overkomen. Ik vond school nu al verschrikkelijk. Maar, tegelijkertijd, wilde ik ook gewoon een normaal leven leiden. Zoals iedereen. Met wie ik ook koos. Jongen of meisje. Hoewel ik me niet kon voorstellen dat ik volgend jaar met een meisje naar het schoolbal zou gaan als ik hopelijk zou afstuderen. De populaire meisjes zouden waarschijnlijk lachen of een drankje in ons gezicht gooien of zoiets. Ik schudde mijn hoofd en probeerde te ontsnappen uit het doolhof van wat aanvoelde als een miljoen tegenstrijdige gedachten. Ik probeerde in het heden te leven en wat er nu gebeurde was mijn date met Indra. Ik liep de deur uit, deed mijn jas dicht en overtuigde mezelf ervan dat het geen zin had om al aan volgend jaar te denken.

––––––––

‘Hoi,’ zei iemand die onhandig naar me stond te zwaaien vanaf de bushalte terwijl ik nog snel een berichtje naar Annie aan het sturen was, in een poging mezelf af te leiden van mijn snelle hartslag die met de minuut erger leek te worden.

‘Hoi,’ zei ik terug. Ik probeerde zelfverzekerd over te komen terwijl ik haar nu pas voor het eerst in haar ogen durfde te kijken. God, wat is ze mooi.

‘Leuk om je eindelijk in het echt te zien!’ zei Indra. ‘Het lijkt alsof we elkaar al een eeuwigheid kennen.’

‘We praten ook al even met elkaar,’ zei ik. ‘Sorry dat het zo lang geduurd heeft om af te spreken.’

‘Geeft helemaal niet,’ zei ze. ‘Ik heb dit ook nog nooit gedaan dus ik ben blij dat we eerst een tijdje online gepraat hebben.’

‘Heb jij dit ook nog nooit gedaan dan?’ vroeg ik.

‘Nee,’ lachte ze, terwijl ze haar hoofd schudde. ‘Dacht je van wel dan?’

‘Nee,’ aarzelde ik. ‘Ik ging er gewoon van uit dat ik niet de eerste was.’

‘Dat ben je wel,’ antwoordde ze.

‘Zullen we al verder wandelen?’ vroeg ik. Ik voelde mezelf verlegen worden en dat was het laatste dat ik wilde dat er gebeurde. ‘Het is nogal frisjes buiten.’

Ze knikte. ‘Ik heb iets meegenomen om ons warm te houden,’ zei ze, terwijl ze twee blikjes gin-tonic uit haar tas pakte.

‘Yasss! Precies wat ik nodig had,’ zei ik, terwijl ik het roze blikje van haar overnam. ‘Dit is eigenlijk mijn favoriet!’

‘Dat weet ik,’ zei ze, bijna fluisterend. ‘Dat heb je me al eens verteld.’

‘Ja?’ vroeg ik, me niet herinnerend wanneer we het over onze favoriete drankjes hadden gehad.

‘Dat weet je waarschijnlijk niet meer,’ begon ze te lachen. ‘Ik denk dat het tijdens één van je beroemde avondjes uit was.’

‘Oh,’ zei ik, beschaamd. ‘Ik moet echt mijn mobieltje thuislaten als ik uitga.’

‘Misschien heb je gewoon iemand nodig die je in de gaten houdt,’ knipoogde ze naar me.

‘Ja, misschien wel,' zei ik, ook al had Annie die rol ongewild op zich genomen. Soms voelde ik me slecht als ik 's morgens wakker werd met een kater, en me flitsen van de vorige nacht herinnerde waarin Annie meestal voor me moest zorgen. De feestjes waren altijd leuk in het begin en dan begon ik te denken aan de scheiding en alle nare woorden die mijn ouders tegen elkaar zeiden en wilde ik gewoon ontsnappen. Alcohol hielp me daarbij.

‘Kijk! We zijn er bijna,’ zei ze, terwijl ze richting de ingang van de tent knikte.

‘Wow, het ziet er ongelooflijk uit,’ antwoordde ik, wijzend naar de W-vormige structuur met twee enorme paarse torens aan iedere kant.

Er was een enorme menigte verzameld rond het terrein, alsof ze van de ene naar de andere toren liepen. Buiten stonden verschillende foodtrucks en drankkraampjes, veel leuker dan onze gebruikelijke feestjes die vaak plaatsvinden in een donker, openbaar gebouw met één dj die bijna net zo oud is als mijn grootvader.

‘Naar welke tent wil je gaan?’ vroeg ze.

‘Blijkbaar is er één tent die alleen drum and bass draait,’ zei ik. ‘Daar hou je toch ook van?’

‘Uh ja-a-a!' zei ze opgewonden. ‘Maar ik ken niet veel mensen die het goed vinden.’

‘Daar heb je gelijk in,’ zei ik. ‘De meeste mensen luisteren tegenwoordig liever naar Ariana Grande.’

‘Nou,’ aarzelde ze. ‘Ik moet iets bekennen.’

‘Wat dan?’ vroeg ik.

‘Ik ben helemaal gek van Ariana Grande!’ zei ze al lachend. ‘One Last Time is één van mijn favoriete liedjes.’

‘Ik ook,’ gaf ik toe, ‘maar niet als ik uitga. Ik wil de muziek voelen als ik ga dansen.’

‘Ik weet precies wat je bedoelt,’ zei ze. ‘Alsof je even aan de werkelijkheid kunt ontsnappen door de beats door je lichaam te voelen razen?’

‘Precies dat!’ zei ik.

Toen we de tent binnenliepen, verwarmde de vochtige lucht onmiddellijk mijn lichaam. Mijn handen begonnen klam aan te voelen en ik trok mijn jas uit om die samen met die van Indra op te bergen.

‘Ik haal ondertussen een drankje voor ons,’ zei ze. ‘Waar heb je zin in?’

‘Ik denk dat ik het bij gin-tonic ga houden,’ zei ik.

‘Komt er zo aan!’

Ik pakte mijn mobieltje uit mijn zak terwijl ik in de rij stond te wachten en daar verscheen Annies naam op mijn scherm. Het voelde nog steeds vreemd om hier zonder haar te zijn, vooral omdat het voelde alsof ik tegen haar loog, ook al wist ik dat ik haar technisch gezien gewoon niet alles vertelde.

Annie: Is het leuk daar? xx

Ik begon te typen.

Sienna: Jaaa! Hoe is het daar? Verveel je je al zonder mij? Xxx

Annie: Ja!!! Ik mis je! Xxx

Sienna: Ik mis jou ook xxxxxxxxxxxxx

‘Alsjeblieft,’ zei Indra, terwijl ze me het koude plastic bekertje gaf dat meer ijsblokjes bevatte dan gin-tonic.

‘Cheers!’ zei ik, terwijl ik mijn beker tegen de hare klinkte. ‘Zullen we wat dichter bij het podium gaan staan?’

‘Ja hoor,’ knikte ze terwijl ze een slok nam.

‘Niet veel alcohol in, hè?’ zei ik.

'Wow,’ antwoordde ze, terwijl ze een grappig gezicht trok. ‘Die waterige smaak in mijn mond had ik niet verwacht. Het smaakt naar ijs.’

‘Kom op,’ zei ik, terwijl ik haar bij haar T-shirt pakte toen mijn favoriete liedje begon te spelen. ‘Laten we dansen!’

Toen we helemaal naar achter gingen, waar de dj speelde, bevonden we ons in het midden van een grote menigte. Ik scande iedereen rondom mij heen, één voor eén, maar gelukkig was er niemand van school die ik kende. Het voelde goed om gewoon te kunnen verdwijnen in een grote groep en deel uit te maken van een collectief geheel. Ik voelde me onaantastbaar. Ik stak mijn handen in de lucht en bewoog mee met de muziek, terwijl de laserlichten zichzelf projecteerden in de donkere tent. Ik keek naar Indra die zachtjes haar lichaam bewoog terwijl ze foto’s maakte met haar telefoon van het podium. Ze had me verteld over haar droom om fotograaf te worden, dus ik wist dat ze foto's nam wanneer ze maar kon. Ik zag hoe ze haar mobieltje precies goed positioneerde en de dj op het juiste moment vastlegde. Ze zag er geweldig uit. In het echt was ze nog mooier. Haar lange, blonde haar viel rond haar schouders en raakte bijna haar ellebogen. Ik kon niet geloven dat ze in mij geïnteresseerd was. Ze was altijd superlief geweest, bijna zorgzaam, toen ik met haar begon te praten, wat me meteen aantrok. Ook al deed ik me meestal stoer voor, ik hield van mensen die authentiek zichzelf waren. Het was het moedigste wat iemand kon doen. Maar ik was zo helemaal niet. Ik had me nooit dapper gevoeld, behalve als Annie me ertoe aanzette. Zoals wanneer ze me aanmoedigde om te schrijven, ook al had ik niet het gevoel dat ik iets te zeggen had, of me 's ochtends Starbucks bracht om me te overtuigen om op te staan, ook al had het weinig zin nadat mijn vader ons verlaten had. Op dit moment was het zo moeilijk om fysiek hier bij Indra te zijn omdat een deel van mij haar onmiddellijk aan Annie wou voorstellen, maar ik wilde tegelijkertijd ook dat alles hetzelfde bleef. Ik wist dat zodra ik het toeliet om gevoelens voor Indra te krijgen, of het tegenovergestelde, het contact zou verbreken tussen ons, mijn hele leven zou veranderen en ik wist niet of ik daar klaar voor was. Er was al zoveel veranderd de voorbije jaren.

‘Je maakt geweldige foto's,’ zei ik. Ik had al eerder andere foto's van haar gezien op haar Instagram en ik wist meteen dat ze talent had. Soms kon je dat gewoon zien. Ze wist het alleen zelf niet.

'Thanks!’ zei ze. ‘Mijn vader is een geweldige fotograaf dus ik denk dat ik het van hem heb.’

‘Aha. Dus het zit in de familie?’ vroeg ik. ‘Dat verklaart waarom je naar de kunstacademie wilt.’

‘Misschien wel,’ haalde ze haar schouders op. ‘Ik denk dat ik altijd meer aangetrokken ben geweest tot kunst in het algemeen.’

‘Ik weet zeker dat je ooit een beroemde fotograaf wordt. Je hebt echt talent.’

‘Dat vind ik leuk om te horen,’ zei ze. ‘En jij? Droom je er nog steeds van om naar Londen te verhuizen?’

‘Ja hoor,’ zei ik. ‘Dus ik verwacht een bezoekje als ik ooit verhuis. Je kunt er vast prachtige foto's maken.’

‘Londen is prachtig,’ zei ze. ‘Ik ben er zelf al een paar keer geweest.’

‘Echt waar?’ zei ik. Ik was verbaasd. ‘Dat heb je me niet verteld!’

‘Nou, gelukkig weet je nog niet alles van me,’ knipoogde ze.

‘Wat vond je het leukst aan Londen?’

‘Dat is een moeilijke vraag. Ik vond de fototentoonstelling in het Tate Modern geweldig, maar Camden Market vond ik echt speciaal. Ik voelde me meteen... op mijn gemak daar, weet je wel?’

Ik knikte. Ik wist heel goed waar ze het over had. Londen had dat effect op mij ook. Ik was zelf nog nooit in het Tate Modern geweest maar Annie was er razend enthousiast over. ‘Dus ik kan erop rekenen dat je op bezoek komt?’

‘Zeker weten,’ lachte ze. ‘Je kunt op me rekenen!’

‘Geweldig!’ zei ik opgewonden. ‘Wil je graag nog een drankje?’

‘Ja hoor,’ zei ze. ‘Misschien een biertje of zo?’

‘Komt eraan,’ zei ik. Ik wandelde naar de bar en kon niet geloven dat onze gesprekken al over Londen gingen. We hadden elkaar net voor de eerste keer in real life ontmoet en ik had het al over mij komen bezoeken in Londen alsof we samen waren of zo. Ik wreef het zweet van mijn voorhoofd en voelde mijn brein in gang schieten. Elk detail van het voorbije uur werd onder een vergrootglas genomen alsof er achter elk woord een betekenis zat. Ik schudde mijn hoofd en keek in het rond om me af te leiden terwijl ik onze drankjes bestelde. Toen de ober me de twee biertjes gaf, voelde ik mijn mobieltje trillen in mijn zak. Het was Karen. Een meisje van Annies school dat deel uitmaakte van onze vriendengroep. Wie belt er nog iemand op? Kon ze me niet appen?

Ik heb het altijd moeilijk gevonden om vrienden te maken, maar Karen vond ik best wel aardig. Wat ik zo leuk vond aan haar was dat je erop kon rekenen dat ze haar eerlijke mening gaf, ook al was die misschien controversieel.

Sienna: Weet je waarom Karen me aan het bellen is?

Annie: Ze kon ons niet vinden. Ze dacht dat je bij mij was.

Sienna: Hoe is het daar?

Annie: Veel te druk

Annie: Correctie. Te veel DRONKEN mensen.

Haar berichtje deed me lachen. Ik zag Annie al nerveus worden als een dronken persoon fysiek te dichtbij zou komen, bang dat ze hun drankje op haar zouden morsen of zoiets. En dan zou Karen ingrijpen nog voordat ze hun drankje konden morsen en voorstellen dat ze de volgende keer water namen of zoiets. Er was iets vertederends aan Annie, alsof ze misschien soms ook een buitenbeentje was. Maar daarom waren we waarschijnlijk vrienden. Er was een band tussen ons die niet echt verklaard kon worden. Je kon het alleen voelen.

‘Het spijt me zo, maar ik moet zo weg,’ zei Indra, terwijl ze haar hand op mijn schouder legde.

‘Oh,’ zei ik. Ik nam de twee drankjes van de toonbank en overhandigde er eentje aan haar voor het geval ze die wilde opdrinken.

‘Moet je nu meteen gaan?’ vroeg ik, bang dat dit haar manier was om me af te wijzen. Misschien was het gesprek te intens voor haar?

‘Het is mijn kleine broertje,’ zei ze. ‘Hij heeft waterpokken en zijn koorts is erger geworden, dus mijn ouders brengen hem naar de eerste hulp. Ik ben te bezorgd om vanavond te feesten.’

‘Maak je geen zorgen,’ zei ik, opgelucht dat het niets met mij te maken had. ‘Ik zou ook naar huis willen gaan. Zullen we nog snel ons drankje opdrinken en dan samen naar huis gaan?’

‘Weet je zeker dat je al weg wilt?’ vroeg ze. ‘Ik kan wel alleen naar huis gaan als je graag wil blijven.’

‘Nah,’ zei ik. ‘Het zou niet zo leuk zijn zonder jou.’

‘Goed,’ zei ze, terwijl ze naar me glimlachte. ‘Ik zal ondertussen onze jassen gaan halen.’

––––––––

De lucht had een vreemde kleur toen we naar huis liepen, alsof het een duisternis probeerde te verbergen die onze kant op kwam. Deze tijd van het jaar was altijd vreemd. Iedereen moest er nog aan wennen om weer naar school te gaan en je voelde dat hun motivatie elk weekend afnam. De enige manier om te ontsnappen aan het monotone leven waren de feestjes tijdens het weekend.

‘Zou je volgende week graag samen naar de film willen gaan?’ vroeg Indra.

‘Dat zou ik super vinden,’ zei ik, veel te enthousiast. ‘Stuur me maar een berichtje wanneer je broer zich beter voelt en dan kunnen we afspreken.’

‘Ik hoop niet dat je denkt dat ik niet geïnteresseerd ben of zo, want dat ben ik wel,’ zei ze. ‘Ik ben gewoon heel close met mijn broertje en wil er voor hem zijn.’

‘Ik zou precies hetzelfde doen,’ zei ik. ‘Je geeft om hem. Dat betekent veel voor me. En ik ben stiekem ook heel blij om te horen dat je nog steeds in me geïnteresseerd bent.’

‘Ja?’ vroeg ze.

Ik knikte. ‘Ik ben ook heel geïnteresseerd in jou.’

‘Waren het mijn geweldige dansmoves die je overtuigd hebben?’

‘Oh ja!’ zei ik. ‘Haal je zo iedereen over de streep?’

‘Betrapt!’ lachte ze. ‘Hoe haal ik jou over de streep dan?’

‘Je zou dit kunnen proberen,’ zei ik, terwijl ik haar hand vasthield. Ik was zo nerveus, alsof mijn maag elk moment kon ontploffen, maar dit gevoel was sterker dan mijn angst. Natuurlijk was ik bang dat ze haar hand zou terugtrekken, maar ik wilde gewoon heel graag haar hand in de mijne voelen. Het voelde vertrouwd aan.

‘Klinkt goed,’ zei ze verlegen, haar vingers verstrengeld rond de mijne. ‘Dat heb ik de hele avond al willen doen.’

‘Is dat zo?’ vroeg ik. ‘Dat wist ik niet.’

‘Ik ben meestal niet erg open met mijn gevoelens,’ zei ze. ‘Niet iedereen weet eigenlijk dat ik op meisjes val.’

‘Oh?’ vroeg ik, opgelucht dat ze in dezelfde situatie zat als ik.

‘Mijn ouders weten het en mijn beste vriend, maar dat is het wel zo'n beetje. Mensen op school kunnen...’

‘Gemeen zijn?’ Ik maakte haar zin af.

Ze knikte.

‘Ik ben ook niet uit de kast,’ zei ik. ‘Niemand weet dit eigenlijk over mij.’

‘Dat is oké,’ zei ze. ‘Ik begrijp het wel. We nemen onze tijd. Toch?’

‘Ja?’ vroeg ik.

‘Ik vind het niet erg om op je te wachten,’ zei ze.

Ik liep met haar naar het einde van de straat waar ze woonde om afscheid te nemen. Een vreemd gevoel overviel mij. Er waren geen auto's. Geen mensen. Alleen maar stilte. Het was een zegen en een vloek om zo alleen te zijn met je gedachten.

‘Ik denk dat ik moet gaan,’ zei ik, terwijl ik haar hand losliet. ‘Het wordt nu echt koud.’

‘Bedankt dat je met me naar huis bent gewandeld,’ zei ze.

‘Geen probleem,’ zei ik. ‘Ik hoop dat je broertje zich snel weer beter voelt.’

‘Ik ook,’ zei ze. ‘Ik app je zodra ik in bed lig met onze nieuwe kitten Teddy.’

‘Geef Teddy een dikke kus van mij. Ik hou van katten!’

‘Zal ik doen,’ lachte ze.

Ik wist niet of ik haar een knuffel moest geven of een kus geven of gewoon weggaan, dus ik bleef roerloos staan alsof ik verlamd was. Mijn lichaam was letterlijk bevroren, alsof het volledig de richting kwijt was. Ik staarde naar de huizen in de straat om mijn aandacht op iets anders te richten dan dit. En toen voelde ik haar lippen op de mijne. Mijn hele lichaam voelde zich verbonden met het hare alsof de hele wereld ineens als een puzzelstuk ineen klikte. Ik kuste haar terug. Ik wist helemaal zeker dat ik op meisjes viel. Geen enkele Cole Sprouse-poster gaf me dit gevoel. Dit was verdomme magisch.

23.30 uur

Sienna: Slaap lekker, Annie! Tot morgen xxx

Annie: Ben je nu al thuis??? WAT IS ER GEBEURD?

Sienna: Haha! Te moe om een hele nacht uit te gaan

Annie: Ik kan niet wachten om naar huis te gaan en een warme chocolademelk te maken.

Sienna: Wees voorzichtig! Laat iets weten als je thuis bent

Annie: Ik heb mijn helm bij me ;-)

Sienna: Echt???

Annie: ahahah, joke!!!! Tot morgen xx

Sienna:  xxxxxxx

23.55 uur

Sienna: Denk je dat ik ooit ga trouwen?

Annie: Ja! Met de liefste ziel die je kan laten zien hoe geweldig je werkelijk  bent.

Sienna: Annie!!! Dat is zo schattig! Ik hou zoveel van je!

Annie: IK NOG MEER DAN DAT!

Sienna: Onmogelijk! Voor altijd?

Annie: En eeuwig!