Barbara De Smedt

Wraak is zijn intentie

KOUD

Temperatuur zijn instrument

KOUD

Eerste druk: 26 oktober 2023

© 2023 Barbara De Smedt

© 2023 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Kelley, Sleepy Fox Cover Designs

Grafisch design: Designs by Lotte

ISBN 9789464661798

NUR 330

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Hoofdstuk 1

Pieter

Vandaag klikt het raderwerk van het universum in elkaar om de rest van zijn leven te bepalen. Pieter De Saegher voelt het aan het bloed dat door zijn aderen raast. Er is geen enkele twijfel dat dit zijn kantelmoment is, het ogenblik waarop zijn leven voorgoed een andere wending krijgt.

Pieter wrijft over het litteken op zijn neus, een herinnering aan een caféruzie jaren geleden, en staart naar zijn spiegelbeeld. Dadelijk neemt hij het misschien wel belangrijkste tv-programma op dat hij tot nu toe gemaakt heeft. Al vijftien jaar maakt hij tevergeefs jacht op Oscar Plessers, een monster dat het niet verdient in vrijheid te leven. Hij sluit zijn ogen en ademt diep in. Oscar Plessers is zijn Windom Earle, zijn Agent Smith, en zijn professor Moriarty in één. Hij vertegenwoordigt alles wat Pieter verafschuwt in dit leven. Dat hij er tot op vandaag nog steeds niet in geslaagd is Oscar op te sporen pijnigt hem al veel te lang, als een onderhuidse zweer. Pieters tegenstanders verwijten hem tunnelvisie en obsessief gedrag, ze vinden dat hij Oscar eigenschappen toeschrijft die hij niet bezit. Alsof Pieter op heksenjacht is. Onzin, natuurlijk.

Pieter weet dat in ieder van ons een donkere kant schuilt, licht kan nu eenmaal niet bestaan zonder duisternis, en omgekeerd. Zelf kent Pieter die donkere kant heel goed. Te goed, misschien. Zijn zus Tinne keerde er nooit meer van terug. Hij was nog maar een kind, toch wist hij al van jongs af aan dat iedereen geheimen heeft. Iedereen. Door de dood van zijn zus werd hij onderzoeksjournalist en waarschijnlijk was het diezelfde fascinatie die hem tot Julie had aangetrokken. Het is de reden waarom hij vandaag hier in de opnamestudio zit. Maar bij Julie en Tinne was de duisternis slechts een deel van hen, bij Oscar is het alles wat er is. Bij hem kreeg de ‘Dark Side’ de bovenhand.

Pieter zucht en concentreert zich op zijn script. ‘Brandstichting, dierenmishandeling en bedplassen. Dat zijn de tekenen van een psychopaat in wording,’ leest hij. Het is een theorie uit de jaren zestig die indertijd de ‘Kwaadaardige Drievuldigheid’ werd genoemd. Hoewel Pieter weet dat hij de stelling met meer dan een korrel zout moet nemen aangezien ze jaren geleden al werd weerlegd, weet hij ook dat de meeste mensen ze nog steeds als waarheid aannemen. En ervan smullen. Wat voor de meeste mensen goed genoeg is, is perfect voor televisie, dus houdt hij de tekst in het script. Bovendien past de theorie als gegoten in zijn verhaal.

Vanavond is zijn grote moment, zijn kans om te bewijzen dat hij nog steeds relevant is, ondanks de tegenvallende kijkcijfers van de laatste maanden. Hij wil dat de kijkers uit zijn hand eten, dat ze vanaf het eerste woord aan zijn lippen hangen. Daarvoor moet hij extra drama in de strijd gooien. Dat hoort er nu eenmaal bij. Al zeurt een stemmetje in zijn hoofd dat hij niet mag overdrijven. Vooral dat bedplassen zit hem dwars. Er zouden nogal wat psychopaten rondlopen, indien bedplassen als kind de maatstaf zou zijn. Zijn eigen zoon, Gabriel, heeft heel lang in zijn bed geplast. Pieter kan zich niet herinneren hoe vaak hij de lakens midden in de nacht moest verversen na het zoveelste ‘ongelukje’. Volgens zijn ex was dat een gevolg van de scheiding, maar zij duwde nu eenmaal alles wat misliep in dat vakje.

‘Even niet aan uw gezicht komen, meneer De Saegher,’ zegt Katrien, die zijn make-up doet, als hij weer onbewust aan het litteken op zijn neus wrijft. Ze neemt zijn gezicht onder handen met een kwast met matterend poeder. Het ruikt een beetje naar talk en heel even sluit Pieter zijn ogen, laat hij zich meevoeren door een herinnering aan Gabriel toen die nog een baby was, toen Pieter en Ellen nog samen waren en zij niet de verbitterde vrouw was die ze vandaag is.

Het was Pieters taak om ’s nachts op te staan als Gabriel huilde, want Ellen zorgde overdag voor hem. Hij kon er best van genieten om, nadat hij Gabriels luier had ververst en zijn billen met talk had bestoven, nog even op de bank te gaan liggen, het kind op zijn buik, en wat langs de nachtelijke tv-programma’s te zappen tot het kleine hoopje mens weer in slaap viel. Niet zelden vond Ellen hen daar ’s ochtends, terwijl de tv nog aan stond. Dat leven lijkt lichtjaren achter hem te liggen.

Pieter opent zijn ogen en ziet zichzelf in de spiegel van de make-upruimte: een man van bijna vijftig die nog steeds met een soort van nonchalante trots hetzelfde warrige kapsel draagt als toen hij twintig was en daarmee wegkomt, ondanks de wallen onder zijn ogen. Zijn grijzende stoppelbaard is het enige wat Pieters leeftijd verraadt, maar volgens Sarah geeft die hem de look van een rockster. Gelukkig, want hij houdt niet van scheren. De kleur van zijn haar is, op het grijs bij zijn slapen na, nog steeds zo goed als zwart. Een heel verschil met de blonde krullen van Gabriel. Wat lijkt die jongen toch op zijn moeder. Hoe ouder hij wordt, hoe duidelijker de gelijkenis. Is dat de reden dat het zo moeilijk is om een band op te bouwen met zijn zoon?

Hij wrijft over zijn kin, maar Katrien duwt zijn hand met zachte dwang opzij. Pieter laat zich opnieuw meevoeren in zijn mijmeringen, over Sarah deze keer. Slimme Saartje, noemt hij haar, met haar vlijmscherpe geest. Als er iemand is die zijn schrijfsels mag lezen voor hij ze publiceert, is zij het. Ze slaagt er steeds in zijn artikels naar een hoger niveau te tillen. Hij ziet haar voor zich, met haar bleke huid en donkere haren, haar neusbrug die een kleine welving heeft, wat haar gezicht extra mooi maakt, en haar grijsblauwe ogen die een tikje te ver uit elkaar staan. Hij mist haar.

Hij zucht diep en Katrien kijkt hem met opgetrokken wenkbrauwen aan. Hij schenkt haar een glimlach. Pieter voelt de rug van zijn T-shirt klam worden onder zijn leren jas. Buiten is het koud, maar in de studio staat de thermostaat hoog. Dat wordt nog wat dadelijk, onder de studiolampen.

Cold Case Vlaanderen is het programma dat hij al jaren presenteert. Tien jaar geleden werd zijn boek ‘Pieter’ gepubliceerd, tijdens de hoogtijdagen van zijn populariteit, over zijn cruciale rol in de verschillende moord- en ontvoeringszaken die hij hielp oplossen. Zijn sterrenstatus in Vlaanderen was enorm, getuige de lange rijen mensen die een gesigneerd exemplaar wilden van zijn boek. De vertaalrechten werden verkocht aan het Verenigd Koninkrijk, Duitsland, Frankrijk en Spanje. Hij werd overal gevraagd voor interviews, maar door zijn toenemende populariteit kon hij steeds moeilijker undercover gaan. En laat dat nu net zijn waar hij zo goed in was. Bovendien begon zijn turbulente levensstijl zijn werk in de weg te staan. Elke week stond zijn gezicht wel ergens in een roddelblad. Hij feestte te veel. Ging met te veel vrouwen uit, soms twee op een dag. Zijn collega-journalisten smulden ervan hem in een slecht daglicht te stellen en de lezers verslonden met veel smaak elke letter die over hem werd geschreven. Wat ze zo boeiend vonden aan zijn liefdesleven, had hij nooit begrepen. Het enige positieve uit die periode was dat Ellen-de-ex elk artikel las en vervolgens becommentarieerde in zijn mailbox. Hoogst amusant.

Zijn telefoon trilt in zijn broekzak: als je het over de duivel hebt, daar is Ellen.

‘Dit is geen goed moment,’ zegt hij gedempt, ‘Ik ga zo opnemen.’

‘Dan is het wel een goed moment, want je bent nog niet begonnen.’

Pieter rolt met zijn ogen. Ellen weet hoe belangrijk deze uitzending voor hem is. ‘Kan het echt niet wachten?’ vraagt hij.

Ellen slaakt een geïrriteerde zucht. ‘Denk je dat ik je zou bellen als het kon wachten? Denk je dat ik niet weet dat jij en dat ego van jou straks weer in close-up op mijn tv-scherm verschijnen?’ Hoewel haar stem beheerst klinkt, hoort Pieter het venijn erin doorschemeren. ‘Hoe minder ik met jou moet praten, hoe liever ik het heb. Ik dacht dat je dat wel wist,’ sneert ze erachteraan.

Pieter zucht gelaten en geeft toe. ‘Wat is er, Ellen?’

‘Die zoon van jou, dat is er.’

Daar gaan we weer. ‘O, dus nu is hij weer míjn zoon?’ Hij kan er niets aan doen. Elk gesprek met Ellen brengt het slechtste in hem naar boven. Het niveau gaat steevast onder nul, zodat hij wel een dreinende kleuter lijkt.

Gabriel is al jaren een pijnpunt in hun relatie, maar wat Pieter betreft ligt het probleem vrij duidelijk bij Ellen zelf. Toen ze jaren geleden uit elkaar gingen deelden zij en Pieter het ouderschap, maar volgens Ellen zorgde Pieter niet goed genoeg voor Gabriel en zette hij zijn carrière op de eerste plaats. Toegegeven, het gebeurde wel eens dat Pieter zo in zijn werk opging dat hij Gabe te laat van school ophaalde, maar er was nooit iets ernstigs gebeurd.

En toch, toen Gabriel zes was, kreeg Ellen een rechter zover om hem voltijds aan haar en haar vriend Maarten toe te kennen. Op dat ene weekend om de twee weken na, natuurlijk, waarin Pieter met Gabriel naar de bioscoop ging. En naar McDonalds. Of iets anders deed wat Ellen niet goedkeurde. Maar de laatste jaren was Pieter zelfs geen weekendvader meer. Plots wilde Gabriel niet meer komen. Hij was toen vijftien. Hij weigerde uit zijn kamer te komen als Pieter hem kwam ophalen. Of, als hij dan toch meeging, bokte hij het hele weekend. Na een paar mislukte vaderweekends besloot Pieter om de jongen zelf te laten beslissen en er geen drukte rond te maken. Het had toch geen zin om een puber iets tegen zijn zin te laten doen. Ellen begreep dat niet. Ze verweet hem dat hij zijn vaderlijke plicht ontliep. Dat begreep Pieter dan weer niet: nu had ze eindelijk haar zin en was de jongen altijd bij haar, was het nog niet goed.

Heeft hij het te snel opgegeven? Als hij eerlijk is had hij niet verwacht dat Gabriel echt weg zou blijven. Hij dacht dat het een fase was waar de jongen doorheen moest en dat hij uiteindelijk zou bijdraaien. Elke puber zoekt toch de grenzen op van wat kan en wat niet kan? Maar weken werden maanden en Gabriel begon te ontsporen. Hij bleef ’s avonds laat op straat rondhangen, ging met de foute mensen om en luisterde uiteindelijk helemaal niet meer naar zijn moeder. Van die vijg van een Maarten hoefde Ellen niet veel hulp te verwachten, die had de jongen al helemaal niet in de hand. Gabriel deed niets anders dan spijbelen en videogames spelen. Een keer had Pieter nog een poging gedaan om toenadering te zoeken, maar dat was faliekant misgelopen. Hij had Gabriel beloofd hem en zijn beste vriend Alan naar de kartbaan te brengen, maar op dat moment was hij met een grote undercoverzaak in de Antwerpse diamantwijk bezig waardoor hij die afspraak volledig vergat. Sindsdien praat Gabe niet meer met hem. Toen Alan verongelukte met zijn brommer ging het met Gabe van kwaad naar erger, en uiteindelijk waren zijn schoolresultaten zo bar slecht dat hij zijn laatste jaar van de middelbare school moest overdoen.

‘Wat heeft hij gedaan?’ vraagt Pieter. Hij probeert het ongeduld uit zijn stem weg te filteren.

‘Hij heeft de schoolcomputer gehackt om zijn resultaten te vervalsen. De politie wil hem spreken. Weet jij waar hij is?’

Even valt Pieter stil. Gehackt? Dat klinkt ernstig. En strafbaar. Gabriel is meerderjarig. Waarom heeft hij zoiets stoms gedaan? En wanneer heeft hij dat geleerd? ‘Natuurlijk weet ik niet waar hij is, ik heb hem al weken niet gezien.’ Hij probeert zich te herinneren wanneer de laatste keer was, maar het wil hem niet lukken.

Ellen lacht spottend. ‘Jij bent echt “Vader van het Jaar” hè, ongelofelijk.’

Hij zou haar door de telefoon kunnen trekken omwille van die opmerking, maar besluit zijn kalmte te bewaren. Deze avond is te belangrijk. De reden waarom hij geen gezinsleven heeft - toen niet, nu niet en misschien nooit - is dat hij zo goed is in wat hij doet. Maar dat staat allemaal op losse schroeven, tenzij deze uitzending voor een doorbraak zorgt. In gedachten hoort hij de stem van de studiobaas hem de les lezen: ‘De tijden zijn veranderd, Pieter, er zijn geen budgetten meer voor programma’s als Cold Case. Misschien moet je een YouTube-kanaal beginnen.’

Over zijn lijk. Als dit zijn laatste seizoen is, dan gaat hij er met een knaller uit. Hij heeft geen tijd voor Ellens gezeik. ‘Luister, als ik hem hoor of zie, laat ik het je weten, goed? Hij duikt wel weer op.’ zegt hij met opeengeklemde kaken, voor hij zijn telefoon volledig uitschakelt. Het is tijd om naar de studio te gaan.

***

‘Goedenavond, beste kijkers,’ begint hij, terwijl de camera hem in close-up neemt. ‘Brandstichting. Dierenmishandeling. Bedplassen.’ Hij pauzeert even tussen elk woord. ‘Dat zijn de eerste vroege signalen die ons waarschuwen.’ Kwartslag, draai naar de linkercamera, wachten. ‘Hier groeit een monster.’

Hij draait een kwartslag terug, naar nog een andere camera, een die hem volledig in beeld neemt, en loopt er met langzame, vastberaden passen naartoe. ‘Vanavond neem ik u mee naar het verleden, naar vijftien jaar geleden, om precies te zijn. Ik ga u het verhaal vertellen van Julie Meskens, een pas afgestudeerde dierenarts, een jonge vrouw in verwachting van haar eerste kind, met plannen en dromen voor de toekomst. Een vrouw die voor iedereen klaarstond, die hield van het leven. Een zonnekind dat er ondanks haar eigen verdrietige jeugd toch in slaagde een succesvol leven op te bouwen.

‘Maar ik ga u ook vertellen over een monster.’ Hij laat een dramatische stilte vallen. ‘Het monster dat haar ontvoerde en vermoordde.’

Hoofdstuk 2

Tom

Tom schudt geërgerd zijn hoofd. ‘Die De Saegher hangt nu al mijn keel uit met zijn Kwaadaardige Drievuldigheid,’ zegt hij. Hij zit voorovergebogen op de bank, zijn ellebogen steunen op zijn knieën, zijn blik gefocust op de grote flatscreen-televisie tegen de muur.

Eloise, die aan het andere einde van de bank zit, grinnikt. Tom heeft haar vanavond uitgenodigd om bij hem naar de uitzending te kijken. Ze was per slot van rekening Julies beste vriendin, en ze is ook de meter van Hannah, Toms dochter. Toen de politie dacht dat Tom iets met Julies verdwijning te maken had, was zij de enige die hem geloofde. Na Julies dood had Eloise er alles aan gedaan om hem te helpen, hoewel haar eigen verdriet minstens zo diep klauwde als het zijne.

Wanneer hij terugdenkt aan die periode, krijgt hij het ijskoud. De onzekerheid die maar bleef duren, zijn arrestatie, de pijn, de eenzaamheid. Hij schudt de kilte van zich af.

‘Het is toch waar?’ gaat hij verder. ‘De enige reden dat Pieter De Saegher Oscar nog zoekt is omdat hij hoopt zo zijn carrière te redden.’

‘Waarom kijk je dan?’ vraagt Eloise.

‘Niet kijken is geen optie,’ antwoordt hij.

‘Niet kijken is geen optie,’ herhaalt Hannah, die met opgetrokken knieën tussen hen in zit, op een pedante toon. Ze is vijftien en op het hoogtepunt van haar puberteit. Tenminste, Tom hoopt dat dit het hoogtepunt is, want erger dan dit kan hij niet verdragen, ze maken al de hele avond ruzie.

Eloise probeert de sfeer te verlichten. ‘Kom op, meid, gun je vader dit.’

‘Sorry, ik wil dit echt niet zien. Ik dacht dat dat duidelijk was.’

Tom slaakt een gefrustreerde zucht. ‘Kan je alsjeblieft voor één keer gewoon doen wat ik vraag? Nog een half uur en het programma is afgelopen. Dan kan je doen wat je wil.’

‘Ik wil naar Stephanie,’ zeurt Hannah verder.

‘Hannah, ik vind het belangrijk dat we dit samen doen. Je kan morgen ook naar Stephanie. Het is trouwens al veel te laat.’

Hannah rolt met haar ogen. ‘Toen ik het de eerste keer vroeg was het nog niet te laat. En ik wil dat kutprogramma niet zien. Ik wil bij Stephanie blijven slapen.’

Toms frustratie groeit, maar Eloise kijkt hem waarschuwend aan. Ze is niet alleen Toms beste vriendin, maar ook de enige volwassene die Hannah vertrouwt. Naast Deirdre, Toms partner en de moeder van zijn tweelingzoons, is Eloise de allerbelangrijkste persoon in het leven van Tom en Hannah. Toms ouders zijn allebei overleden en met zijn oudere broer en zus heeft hij als nakomertje nooit een hechte band gehad. Eloise was een soort surrogaatmoeder voor Hannah toen ze klein was. Dat was vóór hij Deirdre leerde kennen, natuurlijk. Tom heeft zoveel aan Eloise te danken. Hij zou niet weten wat te doen zonder haar. Op dagen als vandaag hoeft hij maar te bellen en ze staat er, hoewel ze zelf ook een gezin heeft. Ze is de enige die het verlies en de onmacht begrijpt. Julies vader was er ook natuurlijk, maar met hem heeft Tom altijd een gecompliceerde band gehad. In de buurt van Pierre Meskens heeft hij voortdurend het idee dat hij tekortschiet. Niets lijkt goed genoeg voor zijn schoonvader: noch Toms werk als muziekdocent, noch de auto waarmee hij rijdt, noch zijn tweelingzoons Lukas en Sander. En vooral niet de opvoeding van Hannah, de kleindochter van Pierre.

Tom kijkt tersluiks opzij naar zijn dochter. Hannah lijkt heel erg op Julie, maar doet er alles aan om dat te verbergen. Ze heeft haar haren, die van nature donkerblond zijn, onlangs vlammend rood geverfd en in een bob met een lange pony laten knippen. Je ziet haar ogen amper, wat vermoedelijk haar bedoeling is. Tom had gedacht dat ze vanavond samen naar de uitzending zouden kijken. Hun relatie loopt zo moeizaam de laatste tijd dat hij ergens hoopte op deze manier met Hannah over Julie te kunnen praten, maar daar heeft ze duidelijk geen zin in. Waarom begrijpt ze niet dat het belangrijk is voor hem om de herinnering aan Julie levend te houden? Deirdre is speciaal voor de gelegenheid met Lukas en Sander naar Wenduine vertrokken, waar haar zus een appartement heeft, zodat vader en dochter samen wat tijd konden doorbrengen, maar het lijkt er niet op dat de avond een succes wordt.

‘Ik ga naar de wc,’ zegt Hannah, terwijl ze zich overeind hijst. ‘Tenzij dat ook al niet meer mag.’

Tom zucht en laat zich achterover zakken in de zachte kussens van de bank.

‘Waarom laat je haar niet gewoon gaan, Tom?’ vraagt Eloise wanneer Hannah buiten gehoorsafstand is. Ze pakt haar glas rode wijn van de salontafel en rolt de fijne steel tussen haar vingers. ‘Ik snap wel dat ze niet wil kijken. Ik bedoel, een leuk onderwerp is het tenslotte niet.’

‘Omdat het over haar moeder gaat. Is dat zoveel gevraagd?’

Eloise kijkt hem ernstig aan. ‘Haar dode moeder. Je pusht haar te veel. Op die manier ga je haar alleen maar verder van je wegduwen.’

‘Nog verder? Denk je echt dat dat kan? Volgens mij haat ze me.’

‘Natuurlijk haat ze je niet. Maar ze heeft het moeilijk. Eerlijk gezegd maak je het haar ook niet makkelijk, vind ik.’

‘Hè?’ Tom kijkt weg van het televisiescherm. ‘Wat bedoel je daarmee?’

Eloise laat de rode vloeistof in de rondte dansen in haar glas. ‘Je houdt haar erg kort, Tom, besef je dat wel? Ze is vijftien, geen kind meer.’

‘Vijftien, inderdaad. Minderjarig dus. En mijn verantwoordelijkheid,’ antwoordt hij kortaf. Eloise hoort aan zijn kant te staan.

‘Ik weet dat je haar alleen maar wil beschermen. Je moet echt een uil zijn om niet te snappen dat jij, door wat je hebt meegemaakt, lichtelijk paranoïde bent.’

Tom trekt zijn wenkbrauwen op en wil protesteren dat hij helemaal niet paranoïde is, maar ze houdt hem tegen met een beweging van haar hand, waardoor haar armbanden rinkelen. ‘Nee, je moet me nu niet gaan tegenspreken. Je houdt haar echt heel kort. Maar zoals ik al zei: ik begrijp het. Je zou voor minder.’ Ze knikt even naar de tv, waar Pieter De Saegher met zijn gestylede stoppelbaard in close-up het scherm vult. ‘Je wil dat je kind klein blijft zodat je haar op je arm kan blijven tillen, kan knuffelen, haar hoofdje tegen je borst genesteld. Maar dat gaat niet, Tom. Kinderen groeien. Ze worden groter zodat je hen kan loslaten. Je moet dat zelfs, het wordt fysiek onmogelijk ze te blijven dragen. Leuk is dat niet, maar dat is nu eenmaal hoe het gaat.’

Tom kijkt gefronst in het niets. Hij snapt wel wat ze wil zeggen, maar hij heeft er niet veel behoefte aan het te horen.

‘Kijk,’ gaat Eloise verder. ‘Het enige wat ik wil zeggen, is dat je misschien af en toe de teugels wat meer kan laten vieren, anders leer je haar nooit om het te redden in de echte wereld. Je zal er niet heel haar leven voor haar kunnen zijn. Dat weet je best.’

Natuurlijk weet hij dat. Maar de teugels laten vieren, hoe doe je dat? Hoe kan je een kind dat als twee druppels water lijkt op haar dode moeder loslaten zonder je zorgen te maken? Het is niet dat hij Hannah niet vertrouwt, daar gaat het niet om. Hij vertrouwde Julie ook. Nee, het is de rest van de wereld die hij wantrouwt. De wereld waarin Oscar kon doen wat hij deed.

‘Weet je wat ik hoop, Eloise?’ zegt hij. ‘Dat die omhooggevallen journalist voor een keer eens iets goed doet en vanavond voor een doorbraak zorgt. Ik hoop dat hij Oscar eindelijk vindt en dat ik dan weer kan ademen, dat mijn hart niet stopt met kloppen zodra Hannah vijf minuten later thuis is dan voorzien. Of wanneer ze haar telefoon niet opneemt, of niet antwoordt op mijn berichten. Ik hoop dat de nachtmerries dan zullen stoppen. Dat ik niet meer midden in de nacht uit mijn bed moet, panisch, nat van het zweet, om in haar kamer te gaan controleren of ze er nog is. Ik weet dat ik haar kort houd, maar zolang ik dat doe heb ik haar tenminste nog bij me. So be it dat ze me haat. Ik heb liever een dochter die me haat, dan een die er niet meer is.’

Hoofdstuk 3

Pieter

Op het scherm is een foto te zien van Julie Meskens, drieëntwintig jaar, in een zomerjurk op een strand, haar blote voeten onzichtbaar in de branding. De camera zoomt in op haar gezicht. Rond haar hals hangt een gouden kettinkje met een klavertje vier.

Met sombere blik vertelt Pieter De Saegher zijn publiek hoe Julie op jonge leeftijd haar moeder verloor, toen die op een grauwe valentijnsavond werd aangereden terwijl ze naar huis fietste.

‘De jonge Julie en haar vader Pierre kwamen er alleen voor te staan. Van de ene op de andere dag veranderde hun leven en verliet Julie het dorp waarin ze was opgegroeid.’ Pieter kijkt droevig in de camera, die hem opnieuw in close-up neemt. ‘Ze moest helemaal opnieuw beginnen in een stad en op een school waar ze niemand kende, maar ondanks wat ze had meegemaakt vond Julie de discipline om haar leven weer op de rails te krijgen. Ze studeerde af als dierenarts en ging samenwonen met haar vriend Tom Van de Velde. Hun liefde werd niet veel later bezegeld met Julies zwangerschap en het leek erop dat het een prachtige zomer zou worden.’

Hij weet hoe dit werkt, hij heeft het al zo vaak gedaan. Eerst moet hij de kijkers tonen dat het slachtoffer iemand uit hun eigen leefwereld had kunnen zijn, iemand voor wie ze sympathie voelen. Iemand die net als zij met tegenslag te maken kreeg, maar erin slaagde om haar problemen te overkomen. The Hero’s Journey. Het slachtoffer is heilig. Vervolgens vertelt hij welk gruwelijk lot het slachtoffer werd toebedeeld. De kijkers kunnen nu in de veilige cocon van hun woonkamer - met een bakje paprikachips balancerend op hun knieën en de hond aan hun voeten - griezelen bij de gedachte aan al dat vreselijks. Even vergeten ze te kauwen en ze merken niet dat de hond intussen met zijn snuit in het chipsbakje zit. Na enkele seconden komen ze dan terug in het hier en nu, terwijl ze opgelucht ademhalen in het besef dat zij de dans zijn ontsprongen: het is hun niet overkomen. Het overkomt namelijk altijd iemand anders. Opgelucht drukken ze vrouw, man, kind of hond dichter tegen zich aan om zich even later te verwonderen over de klefheid van hun chips.

Fout. Grote fout, denkt Pieter.

Het overkomt namelijk alleen maar iemand anders, tot jij die iemand bent. Dat weet hij maar al te goed. Hij maakte het zelf mee met zijn zus, die door haar dealervriendje werd vermoord en in de goot werd gedumpt. Zijn ouders waren die ‘iemand anders’ die de politie aan de deur kregen met de boodschap dat hun dochter Tinne nooit meer thuis zou komen. Net zoals Julies vader Pierre Meskens die ‘iemand anders’ was, die vijftien jaar geleden een soortgelijk nieuws te horen kreeg. Of Tom Van de Velde, Julies vriend en de vader van haar kind.

Maar dat is niet wat hij vanavond wil vertellen, dat is niet zijn werk.

Het is Pieters taak om een helder verhaal te schetsen zodat de kijkers weten wie de goeden en wie de slechten zijn. Daarover mag geen twijfel bestaan. Het doet dus niet ter zake dat Julie in werkelijkheid ongepland zwanger werd en niet meteen wist wie de vader was. Of dat haar vriend, Tom, op het moment dat ze het ontdekte, eigenlijk haar ex was. Of dat ze kon drinken als een tempelier en geregeld ergens ontwaakte zonder zich te herinneren hoe ze daar was terechtgekomen. Ook is het niemands zaak te weten dat hijzelf, Pieter De Saegher, onderzoeksjournalist, bestsellerauteur en televisiepersoonlijkheid, een aantal keer het bed deelde met Julie Meskens voor haar tragische verhaal zijn begin kende. Dat zou de mensen alleen maar in verwarring brengen. Het enige wat ze moeten weten is dat Julie een onschuldig slachtoffer was en haar moordenaar een walgelijk creatuur dat het niet verdient dezelfde zuurstof in te ademen als de rest van de mensheid. Zo simpel is het.

‘Maar wat voor dit jonge stel een zorgeloze zomer had moeten worden, veranderde in een hel toen Julie op drie augustus 2005 spoorlos verdween uit haar eigen appartement.’ Een foto van de - toen nog nieuwe - verkaveling waar Julie woonde verschijnt in beeld. ‘Oscar Plessers, de bovenbuurman van Julie, slaagde erin om de jonge vrouw op klaarlichte dag te ontvoeren. Ze was zeven maanden zwanger.’

Terwijl een droevig pianomuziekje op de achtergrond speelt, zien de chipsetende televisiekijkers nu een heleboel foto’s van Julie met haar zwangere buik over het scherm voorbijkomen.

‘Waarom?’ vraagt u zich ongetwijfeld af. Waarom besluit iemand een zwangere vrouw te ontvoeren? Waarom brengt iemand een ongeboren kind in gevaar? Wat voor mens doet zoiets? Wel, dat zal ik u vertellen: alleen een psychopaat is tot zoiets in staat. Laat mij u meenemen in het levensverhaal van Oscar Plessers.’

Julie verdwijnt uit beeld en wordt vervangen door een sinister uitziende foto van een uitgebrande woning. ‘Dit is het huis waarin Oscar opgroeide. Het staat in hetzelfde dorp als waar Julie werd geboren, en dat is uiteraard niet toevallig. In dit huis woonde Oscar samen met zijn moeder. Mevrouw Plessers stond erom bekend niet vies te zijn van een glaasje meer of minder. De titel ‘Moeder van het Jaar’ zou ze nooit gewonnen hebben.’

Dat laatste stond niet in het script maar is eruit voor Pieter er erg in heeft. Ellens fout, denkt hij, met haar opmerking over ‘Vader van het jaar’.

De foto van het huis wordt vervangen door een oude schoolfoto van Oscar. In zijn lijkbleke gezicht staan twee doffe ingevallen ogen, de irissen zijn zo licht van kleur dat ze bijna wit lijken.

Ooit had Pieter medelijden met Oscar, toen hij voor het eerst het verhaal van diens jeugd leerde kennen. Toen geloofde hij nog dat er iets goeds in hem schuilde, diep vanbinnen, onder de duisternis, maar dat krediet speelde die klootzak volledig kwijt de dag waarop Julie gevonden werd.

‘Oscars vader,’ gaat Pieter verder, ‘verdween met de noorderzon nog voor Oscar werd geboren.’ Van een afwezige vader gesproken. Die kerel wist waarschijnlijk niet eens dat hij een zoon had, laat staan wat hij had uitgevreten.

‘Laten we even teruggaan naar de tekenen van een psychopaat in wording waarover ik u vertelde, De Kwaadaardige Drievuldigheid.’ Pieter komt weer close-up in beeld. ‘Uit verslagen van Jeugdzorg die wij konden inkijken blijkt dat de jonge Oscar een bedplasser was en dit minstens tot hij vijftien was.’

Pieter steekt een vinger in de lucht. ‘Dat is al een op drie. Of hij als kind ook dieren mishandelde, daar hebben we het raden naar. Het eenoudergezin Plessers leefde afgezonderd, Oscar kon in de omliggende bossen zijn gang gaan zonder dat iemand dat ooit zou merken. Wat we wel weten is dat de kat van Tom en Julie werd gewurgd vlak voor Julies ontvoering en dat het lijkje werd teruggevonden op een dak waar Oscar toegang tot had. Toeval?’ Pieter kijkt zijn publiek recht in de ogen, een wenkbrauw opgetrokken. Hij steekt een tweede vinger in de lucht. ‘Twee van de drie, als u het mij vraagt. Vrienden had Oscar niet. De kinderen uit het dorp vonden hem allemaal maar een rare snuiter, behalve één klein meisje. Zij probeerde koste wat koste om Oscar te betrekken bij de spelletjes die ze speelden en bij de zwempartijtjes in de dorpsvijver.’ Pieter kijkt weer recht in de camera. ‘Kunt u al raden wie dat meisje was? Haar knieën waren permanent geschaafd van het voetballen, haar haren hingen steeds vol gras en klitten van het kampen bouwen. Ze was een kleine energiebom met een groot hart. Haar naam was Julie.’

Pieter laat een dramatische pauze vallen voor hij verdergaat. Het gaat goed, voelt hij. In de studio is het muisstil.

‘Maar dan, op veertien februari 1996, vindt een dramatisch voorval plaats. Enkele uren nadat Julies moeder voor dood wordt achtergelaten in een greppel na het ongeval dat haar uiteindelijk fataal zal worden, brandt Oscars huis af. Oscars moeder komt om.’ Het is een bizarre toevalligheid die Pieter jaren heeft beziggehouden. Zowel Julie als Oscar verloren die veertiende februari hun moeder.

‘Hoewel hij de brand overleeft, is Oscar voor het leven verminkt en verblijft hij vele maanden in het ziekenhuis. Indertijd ging de politie uit van een ongeval: Oscars moeder was dronken en viel in slaap met een brandende sigaar in haar handen. Klinkt aannemelijk, niet?’ Hij kijkt vragend in de lens. Dit is een dialoog tussen hem en de kijker. Treurig schudt hij zijn hoofd. ‘Tenzij Oscar de eeuwige tirannie van zijn moeder beu was en zelf het huis in brand stak. In dat geval vermoordde hij zijn eigen moeder.’

Pieter steekt zijn hand opnieuw in de lucht. ‘Eén: bedplassen. Twee: vermoedelijke dierenmishandeling. Drie: brandstichting. De Kwaadaardige Drievuldigheid. Voeg daar omstandigheden aan toe zoals het opgroeien zonder vader, het samenleven met een verslaafde moeder, totale verwaarlozing en wat krijg je dan, in combinatie met de juiste genenmix? We vragen het aan onze huispsycholoog, Theo De Vadder.’

Pieter wandelt zelfverzekerd naar de andere kant van de studio, waar twee kuipstoeltjes en een salontafel klaar staan. Theo De Vadder zit al klaar. Zijn pastelroze kostuumvest draagt hij casual op een wit overhemd en lichtblauwe jeans. Zijn gezicht is zongebruind. Pieter heeft een vreselijke hekel aan de man.

‘Meneer De Vadder, wat denkt u? Hebben we te maken met een psychopaat?’

‘Het is onmogelijk om dat te bevestigen zolang ik Oscar Plessers zelf niet heb kunnen spreken, uiteraard,’ kwaakt De Vadder. Hij praat met een fake Nederlandse tongval om zijn West-Vlaamse accent te verbergen en Pieter moet zijn eigen glimlach forceren.

‘Natuurlijk, natuurlijk. Maar op basis van wat we weten, de feiten, met wat voor iemand hebben we volgens u te maken?’

‘Wel, uit de dossiers van de ziekenhuisopname na de brand bleek dat de jongen zwaar ondervoed was. Hij kreeg al heel lang niet meer genoeg te eten. Hij was op zichzelf aangewezen, voelde zich allicht eenzaam. We weten ook dat hij uiterst intelligent was. Maar al die omstandigheden resulteren niet per se in crimineel gedrag. Het kan, maar hoeft niet. We moeten opletten bepaalde bevolkingsgroepen te criminaliseren. Opgroeien in een eenoudergezin is niet per se het traject dat leidt naar sociaal onaangepast gedrag. En een psychopaat, zoals u hem noemt, word je niet door omstandigheden. Dat ben je.’

Pieter voelt zich ongeduldig worden. Hij weet dat zijn betoog met haken en ogen aan elkaar hangt. Het is nooit bewezen dat Oscar het huis in brand stak, maar Pieter zou er zijn eigen kop om verwedden dat Oscar zijn moeder levend had laten verbranden. ‘Ja, natuurlijk. We kunnen op dit punt alleen maar gissen, maar... met de kennis die we nu hebben, zou het volgens u kunnen dat Oscar de brand heeft gesticht? Nu we weten wat hij nadien heeft gedaan?’

‘Het zou kunnen, maar zoals ik u zeg: het is puur giswerk.’

Pieter knikt begrijpend. ‘Ik neem u even verder mee in dit scenario. Stel dat Oscar die brand inderdaad had aangestoken en betrapt was, zou dat een verschil gemaakt hebben?’

‘U bedoelt dat als Oscar de juiste begeleiding had gekregen, zijn levenswandel niet verder geëscaleerd zou zijn?’ Pieter knikt. ‘In dit specifieke geval kan ik dat natuurlijk niet bevestigen —’

‘En in meer algemene termen?’ onderbreekt Pieter hem.

‘Tja, in theorie zou het kunnen dat de juiste behandeling iemand weer op het rechte pad brengt, zeker wanneer het om een jong individu gaat, maar er zijn nog zoveel factoren die een rol spelen bij het ontwikkelen van onaangepast gedrag dat het toch koffiedik kijken blijft.’

‘Bedankt, meneer De Vadder.’ Pieter loopt weer naar zijn plek, gemarkeerd met een kruis. Een close-up van een volwassen Oscar verschijnt in beeld. Het is een foto uit het archief van het ziekenhuis waar hij als verpleger werkte ten tijde van de ontvoering. Zijn hoofd is kaalgeschoren, zijn wenkbrauwen - die van nature amper zichtbaar waren - donker geverfd. Ze geven zijn lichte ogen iets dreigends. Hij ziet er ronduit angstaanjagend uit en lijkt in niets meer op de spookjongen van eerder.

‘Deze man,’ zeg Pieter, terwijl hij naar de foto wijst, ‘besloot dat Julie de oorzaak was van zijn miserabele bestaan. Wat er precies in zijn hoofd omging zullen we misschien nooit weten, maar het is duidelijk dat hij die noodlottige dag waarop Julie werd ontvoerd tijdens de zomer van 2005 lang op voorhand had gepland.’

Op dit punt moet Pieter slikken. Hij ziet zichzelf opnieuw en opnieuw met een zaklamp door de achtertuin van de afgebrande ouderlijke woning van Oscar lopen, naar het tuinhuis dat er volledig verlaten bij lag. Hij had op tijd kunnen zijn.

Hij schraapt zijn keel, wetende dat de emotie in zijn stem voor extra hoge ratings zal zorgen, en vertelt verder, terwijl een foto van een donkere kelder in beeld verschijnt. ‘In deze ondergrondse ruimte bracht Julie de laatste weken van haar leven door.’

Close-up, ogen halfgesloten.

‘Laat dit even goed tot u doordringen: zonder daglicht, zonder frisse lucht, zonder de mogelijkheid even in de augustuszon te wandelen, zonder de geur van het bos rondom haar te kunnen ruiken, zonder met iemand te kunnen praten. Alleen een monster doet een ander zoiets aan.’

Terug naar de kelder.

Op de foto is het schamele interieur van de schuilkelder te zien, met als opvallendste meubelstuk een oud spijlenbedje. ‘Wat Oscar Plessers van plan was met de baby van Julie, zullen we nooit weten, want dit bedje is nooit gebruikt. De baby werd op tijd gered, maar Julie zelf heeft de kelder nooit meer verlaten. Vier weken na haar ontvoering bloedde ze in alle eenzaamheid dood op deze kille keldervloer, als gevolg van complicaties tijdens de bevalling. Een bevalling die in andere omstandigheden in goede banen geleid had kunnen worden. Een bevalling die zelfs op dat moment nog niet plaatsgevonden zou hebben, als Julie niet enorm gestrest was geweest door haar gevangenschap. Er is maar één persoon verantwoordelijk voor haar dood, zelfs al is het indirect, en dat is deze man.’ Oscar met de geverfde wenkbrauwen verschijnt weer in beeld. ‘Vanavond vragen hoofdinspecteur Helena Ooms en haar team uw hulp, want vijftien jaar na de feiten loopt Oscar Plessers nog steeds vrij rond.’

Pieter loopt terug naar de kuipstoeltjes waar de irritante Theo De Vadder plaats heeft gemaakt voor Helena Ooms. Hoofdinspecteur Van Dyck, die indertijd Julies zaak onderzocht, heeft enkele jaren geleden de fakkel doorgegeven aan Helena Ooms, die sindsdien elke nieuwe ontwikkeling opvolgt. Niet dat die er zijn. Pieter werkt graag met haar samen, veel liever dan met Van Dyck. Het laatste wat Pieter van hem weet is dat hij ergens in het zuiden van Spanje overwintert. Ooms is heel anders van aanpak dan Van Dyck, ze heeft een open geest. Ze is een kleine vrouw, met dik blond haar dat ze in een korte paardenstaart draagt. Vandaag heeft ze een broekpak aan dat iets te ruim valt. Jammer, het laat haar er minder professioneel uitzien voor de kijkers.

‘Hoofdinspecteur Ooms, welkom. Kunt u ons even door de feiten loodsen? Welke sporen volgt de politie precies?’

Pieters gedachten dwalen af terwijl Ooms een reeks foto’s van Oscar toont die met een verouderingseffect bewerkt zijn en ook enkele details van de littekens die hij op zijn linkerzijde heeft. Brandwonden. Ze vertelt welke sporen de politie allemaal gevolgd heeft in de afgelopen jaren. Oscar zou een tijd in Zuid-Europa ondergedoken hebben gezeten. In 2009 werd hij met zekerheid in Portugal gezien, maar nadien waren ze het spoor kwijt tot hij weer opdook in Zweden, waar een grote zoekactie niets opleverde. ‘Wij vermoeden heel sterk dat Oscar zich op dit moment nog steeds in Scandinavië bevindt,’ zegt ze.

Pieter De Saegher en de politie, het is geen goede combinatie. Keer op keer heeft hij met zijn eigen onderzoek zaken aan het licht gebracht waarvan de dames en heren inspecteurs geen benul hadden. Maar Helena Ooms is anders. In tegenstelling tot haar voorgangers respecteert ze Pieters werk, en overlegt ze geregeld oude zaken met hem. Wanneer ze klaar is met haar uiteenzetting, neemt Pieter het roer weer over.

‘Dank u wel, hoofdinspecteur. Hebt u, na het bekijken van deze uitzending, een tip voor ons of herinnert u zich deze man ergens gezien te hebben, laat het ons dan weten via de contactgegevens die onderaan in beeld verschijnen. Het wordt tijd dat Oscar Plessers de straf krijgt die hij verdient. In naam van de nabestaanden van Julie Meskens, bedankt. Goedenavond.’ Hij kijkt nog een laatste keer in de camera.

Wanneer de regisseur ‘cut’ roept, trekt Pieter met een ruk zijn microfoon los en wurmt zich zo snel hij kan uit de leren jas die aan zijn lijf gelijmd lijkt. ‘Hoe warm is het hier, zeg? Doen jullie dat expres of zo?’ snauwt hij tegen niemand in het bijzonder. 

De regisseur komt op hem afgelopen. ‘Geweldige uitzending, Pieter. Fantastisch. Suspense, emotie, alles zat erin.’

Pieter is niet de enige voor wie dit seizoen erop of eronder is. Voor alle mensen die nu rondom hem staan, is het verdwijnen van het zoveelste programma een dikke streep door hun rekening. De budgetten krimpen elk jaar, net zoals het aantal mensen dat aan een programma meewerkt. ‘Thanks, Saskia,’ zegt hij, wat kalmer nu. ‘Hopelijk komt er een bruikbare tip uit na de uitzending.’

Ze legt een hand op zijn schouder. ‘Fingers crossed. Ga je nog mee iets drinken?’

Pieter mompelt wat en drinkt gulzig van het flesje water dat hem wordt aangereikt. Thuis wacht toch niemand op hem, dus niets weerhoudt hem ervan om de bloemetjes buiten te zetten, maar Pieter drinkt niet meer, een van Sarahs verwezenlijkingen, en er is niets zo vervelend als de oude sobere bok te zijn tussen een bende twintigers en dertigers.

Hij mist Sarah.

Hij wil naar huis.

Hoofdstuk 4

Tom

Tom loopt naar de keuken en komt even later met een halfvolle fles rode wijn en een zakje chips terug. Hij kreeg daarstraks geen hap door zijn keel van de lasagne die Deirdre gemaakt had, maar zijn spijsvertering lijkt nu weer op gang te zijn gekomen. Terwijl hij Eloise bijschenkt vertelt hoofdinspecteur Helena Ooms op tv over de zoektocht naar Oscar. Er verschijnt een foto in beeld van Oscar, maar dan zoals hij er nu zou kunnen uitzien.

In vijftien jaar kan er veel gebeuren. Een mens verandert niet alleen fysiek en mentaal, ook zijn omstandigheden veranderen, net zoals de mensen rondom hem. Tom leerde Deirdre kennen en bouwde met haar een leven op. Ze zagen hun tweelingzoons ter wereld komen, verloren een derde kindje in de veertiende week, bouwden een huis, begroeven Deirdres jongere broer die aan kanker overleed, trokken er (als gevolg van dat drama en het besef dat het leven kort is) een jaar op uit met een camper, vierden tientallen verjaardagen, staken ongeveer vijftig keer de barbecue aan, planden ontelbare vakanties, zagen vrienden trouwen en weer scheiden, veranderden samen een handvol keren van baan en ga zo maar door. Niets van dat alles heeft Julie nog kunnen doen of meemaken.

‘Zou Oscar ergens anders een echt leven hebben opgebouwd?’ bedenkt hij hardop.

Eloise fronst. ‘Met een gezin en zo? Wat als dat zo is?’

Tom voelt zijn maag samenknijpen. ‘Ik wil dat ze hem vinden en voor de rest van zijn leven opsluiten.’

Eloise knikt. ‘En wat als hij een gezin heeft dat totaal niet weet wat er vroeger is gebeurd? Kinderen?’

‘Dan is dat maar zo. Ze zijn waarschijnlijk beter af zonder hem.’ Terwijl hij het zegt hoort hij hoe onwaar dat klinkt. Hij houdt ook niet van het woord ‘monster’ waarmee Pieter De Saegher zo kwistig strooit. Oscar is gestoord, beschadigd, labiel, al die dingen. En ja, Tom haat hem. Hij zal Oscar nooit vergeven voor wat hij Julie heeft aangedaan. Natuurlijk niet. Het is meer dan gruwelijk wat er is gebeurd. Maar... waarom heeft Oscar indertijd baby Hannah, op het gevaar af zelf opgepakt te worden, naar de spoeddienst van het ziekenhuis gebracht en zo haar leven gered? Het was een mirakel dat het kind het gehaald had. Een mirakel dat niet gebeurd zou zijn als Oscar zich uit de voeten had gemaakt, wat een monster zeker gedaan zou hebben. Tom zou niet alleen Julie, maar ook Hannah verloren zijn. En als hij heel eerlijk is: hij zou er zelf misschien ook niet meer zijn.

Het is een vraag waar hij al jaren mee worstelt.

‘Zeg, waar blijft Hannah eigenlijk?’ vraagt Eloise plots.

‘Verdomme, die is natuurlijk gewoon naar haar kamer geslopen. Wat kan dat kind toch koppig zijn!’ roept hij uit.

Eloise grinnikt. ‘Van wie zou ze dat hebben.’ Ze herinneren zich allebei de legendarische koppigheid van Julie Meskens. ‘Ik zal wel even met haar gaan praten, kijk jij maar verder,’ zegt ze.

Tom richt zijn aandacht weer op de tv, waar Pieter De Saegher aan zijn afsluitend praatje is begonnen. Het telefoonnummer en e-mailadres van de tiplijn verschijnen in beeld en Tom kruist zijn vingers.

Laat er alsjeblieft eindelijk iemand Oscar herkend hebben. Laat ons een punt kunnen zetten achter dit verhaal, een duidelijk ‘The end’, al is het er geen van het happy soort en zal hij er niet beter van slapen, ondanks wat hij tegen Eloise zei. Hij weet dat er altijd Oscars zullen zijn, maar gerechtigheid zou tenminste closure geven.

Hij wou dat hij erin kon geloven. Het enige wat er de afgelopen jaren gebeurde - als Julies verhaal weer even in de media werd gebracht - was dat Tom opnieuw de nieuwsgierige blikken of het gefluister van leerlingen, dat verstomde wanneer hij voorbijliep, moest trotseren. De meesten onder hen waren zelfs nog niet geboren toen Julie stierf. Voor die tieners was Julies ontvoering een spannend verhaal, iets wat de sleur van de dag doorbrak. Niet iets waar ze elke dag mee moesten leven.

Eloise komt de woonkamer weer ingelopen. ‘Tom?’ Ze heeft een briefje in haar handen en geeft hem het stukje papier.

Papa, sorry, maar ik moest echt weg.

Ik blijf bij Stephanie slapen.

LY, Hannah.

Het bloed stijgt naar Toms gezicht. ‘Godverdomme!’ roept hij uit. ‘Ik heb niet eens een telefoonnummer van die Stephanie, of van haar ouders! Waar woont dat kind überhaupt?’ Hij kan niet geloven dat Hannah hem dit aandoet. De afspraak die ze hebben is heel duidelijk: Tom moet altijd, altijd weten waar ze is en Hannah moet altijd en overal bereikbaar zijn.

Hij pakt zijn telefoon en belt Hannahs nummer. Na twee beltonen gaat de verbinding over op voicemail. Zijn hart lijkt via zijn keel uit zijn lijf te springen. ‘Ze neemt niet op,’ zegt hij.

‘Natuurlijk niet. Ze wil jouw preek niet horen,’ zegt Eloise.

Tom laat zijn hoofd tussen zijn handen zakken. Hij probeert het gebonk in zijn borstkas tot rust te brengen door zich te focussen op zijn ademhaling.

Eloise legt haar hand op zijn schouder. ‘Hey, ik weet dat dit het ergste gevoel is dat er bestaat voor je, niet weten waar ze is. Maar ze is oké, echt. Ze ligt nu waarschijnlijk met haar vriendin op de kamer, allebei in hun onesie, chips te eten en te zeuren over hun ouders en -’

‘Je kan dat niet weten, Eloise. Ze is in het donker naar buiten gegaan. Alleen,’ onderbreekt hij haar.

‘Je kan haar locatie toch via Snapchat zien?’

‘Niet meer. Ze heeft me vorige week uit haar contacten gegooid, weet je nog? Daar ging onze laatste ruzie over.’

Eloise pakt haar telefoon. ‘Weet je wat, ik bel even naar huis om te zeggen dat ik hier blijf slapen. Ik neem Hannahs bed wel.’

‘Dat hoef je niet te doen.’

‘Dat weet ik, maar ik doe het toch.’

‘Waarom doet ze me dit aan, Eloise? Ze weet dat dit mijn grootste nachtmerrie is.’

Eloise haalt haar schouders op, haar telefoon nog in haar handen. ‘Omdat ze een tiener is en niet nadenkt.’

‘Ja maar ze had toch tenminste een telefoonnummer kunnen achterlaten?’

‘Dan zou je die mensen gebeld hebben om hun adres te vragen en Hannah aan haar haren mee naar huis gesleept hebben, waar of niet?’

Tom slikt. Dat is zo.

Ping doet zijn telefoon in zijn handen. Opluchting golft door zijn lichaam wanneer hij ‘Hanniepannie’ op het scherm ziet verschijnen. ‘Het is Hannah!’

Ben bij Stephanie, alles is oké x, schrijft ze.

‘Zie je wel. Net zoals ik dacht, onesies en chips. Maak je nou maar geen zorgen. Wat denk je, drinken wij die fles nog leeg?’

‘Wacht even,’ zegt Tom terwijl hij een antwoord typt. Hij zal een duchtig woordje met zijn dochter moeten praten.

‘Lees haar nou niet de les, je kan er morgen over praten, als ze thuis is.’

‘Nee nee, ik stuur gewoon even welterusten.’ Zo slim is hij wel. Als hij nu kwaad reageert, komt ze morgen ook niet naar huis en is hun vader-dochterweekend helemaal om zeep.

Eloise vult hun glazen nog eens bij. ‘Wees maar niet te streng voor haar. Juist door haar dingen te verbieden, gaat ze het stiekem doen. Ik wil je echt niet vertellen hoe jij je dochter moet opvoeden, maar pas op dat je haar vertrouwen niet helemaal verliest. Straks zijn jullie twee vreemden die in hetzelfde huis wonen.’

‘Dat gevoel heb ik nu al.’

‘Reden te meer. Praat er morgen met haar over. Probeer haar kant te begrijpen en respecteer het dat zij niet naar programma’s over haar dode moeder wil kijken.’

Tom wil haar tegenspreken, maar Eloise houdt haar hand naar hem op. ‘Respect komt van twee kanten. Jullie kunnen best tot een compromis komen. Geef haar wat meer vrijheid om met vriendinnen af te spreken, op voorwaarde dat zij respecteert dat jij haar altijd wil kunnen bereiken. Dat moet toch kunnen?’

Tom knikt. Hij voelt zich ineens zo moe. Ook dit is wat Oscar veroorzaakt heeft. Als Julie er nog was, wist zij vast hoe om te gaan met Hannah. Tussen Deirdre en Hannah klikt het niet zo.

Alsof ze zijn gedachten kan lezen, vraagt Eloise: ‘Hoe gaat het eigenlijk met Deirdre?’

Tom onderdrukt een geeuw. ‘Wel goed. De jongens zijn af en toe dodelijk vermoeiend en ik zou wel eens vaker alleen met haar willen zijn, maar...’

‘Maar dan krijg je Hannah weer tegen je?’

‘Inderdaad. Dat is hier een eeuwig dilemma blijkbaar. Ofwel geef ik te veel aandacht aan de ene, ofwel aan de andere. Gelukkig zijn de jongens sneller tevreden.’

‘En is Hannah een beetje lief voor Deirdre?’

‘Wat denk je zelf? Ze weigert haar ‘mama’ te noemen en spreekt haar naam uit alsof ze een schaap is.’

‘Huh? Hoe dan?’

‘Je weet wel, zoals schapen blaten: beih,’ zegt Tom.

Eloise proest het uit. ‘Wat zegt ze dan?  Deieieieieirdre?’

Tom lacht mee. ‘Zoiets, ja.’ Deirdre heeft dik blond krullend haar en kan er eigenlijk niet zo om lachen.

‘Tieners, het is toch een apart ras.’

‘Wacht maar, jij hebt er straks ook twee in huis.’

‘Tell me about it. Maar da’s pas voor over enkele jaren, nu geniet ik nog volop van hun schattigheid.’

Ze kijken samen nog even met een half oog naar de late herhaling van het nieuws. Nadat Eloise zo diep geeuwt dat haar kaak ervan plopt, gebiedt Tom haar naar huis te gaan.