Het Magische Pad

Mel Hartman

HET MAGISCHE PAD

Jeugd

Eerste druk: 28 september 2023

© 2023 Mel Hartman

© 2023 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: PsyCat Cover Designs

Grafisch design: Designs by Lotte

ISBN 

NUR-code: 283

1.

Het huis waar de twaalfjarige Abigail alleen in woonde had die dag een rothumeur. Waar kon Abigail dat aan zien? Nou, dat was eenvoudig. Het had van de trap een glijbaan gemaakt. Nu, op zich vond ze dat niet erg; het ging een stuk sneller en het zou leuk kunnen zijn, als het huis niet onderaan de trap een paar obstakels had neergelegd. Geen zachte, wel te verstaan. Er stonden twaalf bowlingkegels, elk in een andere kleur. Abigail kwam er hard tegenaan waardoor de kegels alle kanten op vlogen.

‘Au!’ gilde ze en meteen daarna: ‘Strike!’ want ze was vastbesloten om zich niet kwaad te laten maken. Die voldoening gaf ze het huis niet.

Abigail krabbelde overeind. ‘Leuk, hoor, om een levende bowlingbal te zijn,’ zei ze. ‘Bedankt, huis, dat mag je wel iedere ochtend regelen. Nee, echt, ik meen het.’

Het huis antwoordde nukkig door de houten tafel in de keuken met een knarsend geluid over de vloer te verschuiven. Abigail kneep haar ogen samen en zuchtte diep. Guapa, de hond van het huis en die onder de tafel had gelegen, trippelde met boze geluidjes weg. Abigail dacht dat ze ‘stom huis’ had verstaan.

Voor ze naar beneden was gekomen had ze zich willen wassen in de badkamer, maar er kwam alleen een bruine, modderachtige prut uit de kraan. Dat was het eerste dat verraadde dat Huis zich verdrietig voelde, of toch op zijn minst ontevreden.

Abigail pijnigde haar hersenen of zij iets verkeerd had gedaan, maar voor zover ze zich herinnerde was dat niet het geval.

Gisteren was een doodnormale dag geweest; één van de zovele. Na een dag waarop ze twee kinderen had geholpen met hun problemen, hadden Huis en zij gereisd en waren op dit zonnige plekje aangekomen, midden in een weelderig bos dat geurde naar de zomer en waar de zonnestralen de boombladeren in een gouden gloed zette. Abigail vond het een mooie plek en bovendien was het een stuk warmer dan waar ze vandaan kwamen en een week hadden verbleven. Daar had het ijs knerpende geluiden onder haar schoenen gemaakt en had ze wolkjes uitgeademd. Ze wist nog niet precies waar ze waren, en dat was ook niet belangrijk, maar aan de planten en bomen te zien, was het een heel stuk zuidelijker.

Over de reis had het huis exact vijf seconden gedaan, want het kon zich magisch verplaatsen en hen brengen naar waar Abigail hulp kon bieden.

Na een paar rondjes gedraaid te hebben, had Huis zich tevreden op de grond genesteld, met een diepe zucht die als een rookwolk uit de schoorsteen kwam. Abigail had een korte wandeling rondom het huis gemaakt, samen met Guapa, de hond. Toen was er met Huis nog niks aan de hand geweest. Was er daarna iets gebeurd?

Nee, Abigail schudde haar hoofd. Huis had een heerlijke maaltijd voor Abigail klaargezet: pasta met verse groenten en stukjes vis, wat Abigail deed vermoedden dat ze misschien in een Italiaans stadje waren beland. Ze was in bed gedoken met een sprookjesboek en Guapa aan haar voeten. Huis had de gordijnen gesloten en haar nachtlampje aangeknipt. Een dag die leek op alle dagen in het huis; een voorspelbare routine waar Abigail van hield. Alles was toen prima in orde.

Tot deze ochtend.

Het derde waaraan Abigail merkte dat het huis van slag was, was dat alle ramen in de keuken openstonden, en die waren beslist gesloten geweest toen ze afgelopen avond naar bed was gegaan. De gebloemde gordijnen wapperden in de wind.

‘Sorry, Guapa, Huis is een beetje van slag vandaag.’ Abigail schoof een stoel aan de tafel en ging zitten. ‘Goed, Huis, je hebt mijn aandacht. Wat is er aan de hand?’

De kraan boven de wasbak draaide een klein stukje open zodat er druppels water met een zacht plopgeluidje neervielen. Abigail kende Huis nou al zo lang dat ze wist wat dit betekende, al was het de eerste keer dat hij zich zo voelde.

‘Je bent dus verdrietig, maar waarom? Naar mijn mening is de reis goed verlopen. Ben je hier niet graag? Heb ik iets verkeerd gedaan? Zou het je opvrolijken als ik een beetje opruimde of schoonmaakte?’

Hoewel ze daar absoluut geen zin in had. Het was onmogelijk om dit huis ordelijk te krijgen.

Het huis antwoordde echter niet op Abigails vragen.

‘Ik kan je niet helpen als je me niet vertelt waarom je zo verdrietig bent,’ probeerde ze terwijl ze met haar vingers op het tafelblad tokkelde.

Er verschenen een kom met pap en stukjes fruit erin, een lepel en daarnaast een beker dampende chocolademelk.

‘Bedankt, maar daar heb je mijn vraag niet mee beantwoord.’ Abigail dronk van de chocolademelk en trok een grimas. ‘De melk is zuur, Huis.’

Na een hap van de pap stelde ze hetzelfde vast. Dat gebeurde wel eens vaker. Hoe het huis zich voelde had zijn weerslag op alles wat het magisch tevoorschijn liet komen. En omdat het blijkbaar verdrietig was, was haar ontbijt oneetbaar.

Ze had een sinaasappelboom zien staan, een eindje verderop. Daar zou ze wel een paar sinaasappels van plukken en dan maar hopen dat het huis tegen lunchtijd in een beter humeur zou zijn.

Abigail stond op, drapeerde een gehaakte sjaal over haar schouders en wilde net de deur uitgaan toen ze door het raam een meisje zag staan.

Het meisje, met lange zwarte haren en een rode bal in haar handen, stond twijfelend op een paar meter afstand van het huis. Guapa had het blijkbaar al aangevoeld en krabde met zijn poten aan de deur, waarna Huis de deur opende. De hond stoof weg om het meisje te verwelkomen.

Abigail bleef door het raam kijken hoe het meisje zich bukte om Guapa achter zijn oren te krabben. De eerdere verdrietige blik maakte plaats voor een aarzelende glimlach. Guapa kon ieders hart veroveren, tenminste als hij niet kwaad was, wat vaker wel dan niet voorkwam.

Abigail had geen idee waarom het kleine, witte hondje, dat op een vos leek, zo vaak boos was, maar het was helaas zo.

Het meisje volgde Guapa naar het huis toe. Ze had weer die verdrietige blik in haar ogen en Abigail hoopte dat ze het arme kind, dat er niet ouder dan tien jaar uitzag, kon helpen.

De deur zwaaide open en het meisje stapte over de drempel. Guapa liep trots naast haar en eenmaal binnen rende hij naar zijn voederbak.

2.

‘Welkom in Huis,’ zei Abigail, niet zonder enige trots.

‘Hallo,’ zei het meisje in haar taal.

Zolang Abigail in het huis was, kon ze iedere taal begrijpen en spreken, wat natuurlijk wel zo makkelijk was, aangezien ze met Huis de hele wereld over reisde.

‘Kom binnen,’ zei Abigail. ‘Je bent hier zodat ik je kan helpen. Ik ben Abigail en hoe heet jij?’

‘Sophia.’

Abigail wees naar een stoel. ‘Ga gerust eerst zitten. Wil je iets te drinken?’

Sophia keek om zich heen en Abigail kon al raden wat ze dacht.

En inderdaad, terwijl ze aan de tafel plaatsnam, zei Sophia: ‘Wat een vreemd huis. Zoveel spullen!’ Ze legde de bal op de tafel, op het enige lege plekje dat er te vinden was.

Abigail was er onderhand aan gewend, maar Sophia had gelijk. Overal waar je keek, lagen of stonden er dingen. Iedere kamer van het huis stond propvol met spullen die niet altijd bij de kamer hoorden. Op het aanrecht, op de vloer, in hoge stapels en door elkaar heen. De kasten puilden uit en je moest opletten waar je je voeten neerzette. Abigail was al meer dan eens over iets gestruikeld.

Abigail ging tegenover het meisje zitten. ‘Het huis verzamelt graag dingen.’

‘Wat vreemd; je praat over het huis alsof het leeft.’

Abigail haalde haar schouders op.

‘Ik lust wel een glaasje melk, alsjeblieft,’ zei Sophia.

Ze uitte een gilletje toen een hamer en boek van de tafel verdwenen en er plots een glas melk en een schaaltje met roze koekjes voor haar op de tafel verschenen.

Met grote ogen vroeg ze: ‘Hoe deed je dat? Ben je een heks of zo?’

Abigail grinnikte. ‘Nee, hoor, dat deed ik niet. Dat deed Huis.’

‘Huis? Wie is dat?’

‘Het huis waar je nu in bent.’

Sophia nam een slokje van haar melk en Abigail hoopte maar dat het niet net zo zuur smaakte als haar chocolademelk.

‘Lekker,’ zei Sophia. Niet zuur dus, gelukkig. Blijkbaar had Huis zich snel voor het meisje hersteld.

‘Is het huis dan magisch?’ vroeg Sophia.

‘Ja, inderdaad.’

‘Wauw, en jij woont hier?’

Abigail knikte.

‘Waar zijn je ouders?’

‘Die heb ik niet. Ik woon hier alleen. Nou ja, ik ben niet alleen, ik heb Guapa en Huis.’

Sophia keek de hond aan. ‘Heet de hond Guapa? Dus het is een meisje?’

‘Nee, een mannetje. Toen ik hem zijn naam gaf, dacht ik dat hij een meisje was. Ik had beter moeten kijken. Stom, dat weet ik.’

Guapa gromde.

Sophia giechelde. ‘Zei hij nou: puist?’

Abigail wierp de hond een strenge blik toe. ‘Zal waarschijnlijk “juist” geweest zijn. Hij is nogal vaak gehumeurd. Zijn vreemde geluiden klinken meestal als woorden.’

‘Misschien is hij boos omdat je hem een meisjesnaam hebt gegeven. Guapa betekent “mooi meisje”.’

Daar had Sophia mogelijk gelijk in, zo had Abigail het nog niet bekeken. Maar het was nu te laat om de naam nog te veranderen.

‘Hoelang heb je hem al?’

‘Wel, al zo’n ’ Abigail stopte plots.

Ze kon zich met de beste wil ter wereld niet herinneren wanneer ze Guapa voor het eerst had gezien. Ze zocht haar geheugen af, maar stootte op een muur. Nog vreemder was dat ze het zich nooit eerder had afgevraagd. Dat zou ze toch hebben moeten doen? Er groeide een zaadje van onbekende nieuwsgierigheid over haar aanwezigheid in het huis; over alles eigenlijk. Want waarom kon ze zich ook haar ouders niet herinneren? Of hoe ze hier terecht was gekomen. Dat was toch bizar?

‘Abigail?’

‘Hm, ik weet het niet.’

‘Oké. Wat heb je trouwens een vreemde jurk aan, heel erg ouderwets.’

Abigail keek naar haar jurk, naar de kanten boord onderaan, naar de grote witte kragen en de pofmouwen. Was de jurk ouderwets? Dat had ze nooit gevonden. Al haar jurken waren in dezelfde stijl. Kleding en mode hadden haar nooit geboeid, maar als ze terugdacht aan de vele kinderen die ze inmiddels had geholpen, viel het haar nu op dat ze inderdaad uit de toon viel.

De meisjes droegen vaak broeken en de snitten waren een stuk eenvoudiger. Zoals Sophia; zij droeg een korte broek van een stugge, blauwe stof en een bovenstukje met felle kleuren. Haar knieën en ellebogen waren onbedekt, en Abigail kon zich vaag herinneren dat dat niet hoorde bij een dame. Maar zoveel tijd kon er toch niet verstreken zijn? Voor zover zij wist, was ze... Tja, nee, ze kon geen jaartal op haar verblijf in het huis plakken. Haar geheugen liet haar hierbij weer in de steek.

Het meisje onderbrak haar gepieker. ‘Het is een mooie jurk, hoor.’

‘Dank je, maar vertel me eens, waarom ben jij zo triest?’

3.

Sophia’s lippen trilden en ze knipperde met haar ogen om de tranen te verdrijven. ‘Het is eigenlijk niet zo erg, en ik schaam me om het te vertellen. Het is zo stom.’

Abigail legde een hand op die van Sophia. ‘Vertel nou maar. Alle problemen zijn net zo belangrijk; groot en klein. En als het jou verdrietig maakt, dan is het sowieso belangrijk genoeg om op te lossen.’

Guapa sprong op Sophia’s schoot en blafgromde iets wat klonk als: ‘Troost’, maar het kon ook ‘toast’ geweest zijn. Met hem wist je het maar nooit. Eten was namelijk erg belangrijk voor de kleine witte rakker.

Sophia legde haar hand op Guapa’s flank en aaide hem. ‘Ik ben waardeloos in tekenen, werkelijk heel erg slecht.’ Een doosje zakdoeken verscheen voor haar op de tafel. Sophia trok er een tissue uit en snoot haar neus. ‘Weet je, op zich is dat natuurlijk oké, heel veel kinderen zijn er niet goed in. Maar je moet weten dat mijn mama en papa beiden kunstenaars zijn. Ze maken prachtige schilderijen en ik kan niet eens een boom tekenen. Dat maakt me vaak verdrietig en mijn ouders ook, want ik zie de teleurstelling in hun ogen.’

Abigail stond op, haar vingertoppen tintelden. Ze liet Huis en haar handen haar leiden.

‘Wat doe je?’ vroeg Sophia.

‘Ik zoek iets waarmee ik je kan helpen.’

Abigail bewoog zich tussen stapels kapotte borden, vazen in allerlei maten en vormen, kussens met kleurrijke prints, fietsbanden en lege koektrommels. Haar vingertoppen tintelden doordat ze in verbinding met de magie van Huis stond.

Abigail liep naar de woonkamer. Ja, haar vingertoppen werden warmer, ze kwam al dichter bij het voorwerp dat Sophia kon helpen. Ze woelde in een berg met spullen tot haar hele hand warm opgloeide. Ze greep het ding beet en trok haar hand terug. Ze zag dat het een doos met kleurpotloden was.