De kunst van gelukkig zijn

––––––––

Valerie Vaes

DE KUNST VAN GELUKKIG ZIJN

Eerste druk: 29 september 2023

© 2023 Valerie Vaes

© 2023 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Kelley Yorke – Sleepy Fox Cover Designs

Grafisch design: Designs by Lotte

ISBN 9789464661835

NUR 343

Voor mijn vader

Die zonder twijfel heel erg trots zou zijn.

Wish I could, I could’ve said goodbye

I would’ve said what I wanted to

Maybe even cried for you

If I knew it would be the last time

I would’ve broke my heart in two

Tryin’ to save a part of you

Lady Gaga – ‘I’ll Never Love Again’

Hoofdstuk 1

‘Verrassing!’

Verschrikt zet ik enkele stappen achteruit. Vanuit mijn woonkamer kijken minstens vijftien paar ogen mijn kant op, wachtend op een reactie. Mijn brein heeft even tijd nodig om te verwerken wat ik precies zie, maar als mijn blik op de gekleurde vlaggetjes, slingers en een tafel vol cadeaus valt, gaat er een lampje branden.

‘Een verrassingsfeestje! Voor mij? Wow!’ Ik staar verbaasd naar alle bekende gezichten van collega’s, mijn ouders en natuurlijk Jasmine, die met een schuldbewuste blik naar me toe komt.

‘Gelukkige verjaardag, lieve Emma! Wat ben ik blij dat je er bent! Ik was zo zenuwachtig en het was verschrikkelijk om dit voor je te verzwijgen,’ ratelt mijn beste vriendin aan een stuk door. ‘Ik wilde het je zo graag vertellen, want het voelde echt vreselijk om iets voor je geheim te houden! Maar ik wilde natuurlijk de verrassing niet verpesten, want Daan heeft echt enorm zijn best gedaan om iedereen hier te krijgen en... O, dag Daan!’

In al haar enthousiasme vergeet Jasmine bijna dat Daan me na ons etentje hiernaartoe heeft gebracht en dat hij dus naast me staat. Hij houdt nog steeds mijn hand vast. Ik had oprecht geen idee dat het etentje eigenlijk een afleidingsmanoeuvre was van dit feestje en ik vind het ontzettend lief dat Daan en Jasmine dit samen hebben geregeld.

Wanneer mijn blik weer op mijn beste vriendin valt, die me door mijn stilzwijgen lichtelijk verbaasd aankijkt, duw ik mijn mondhoeken nog verder omhoog in een glimlach.

Daan knikt naar Jasmine en loopt daarna snel naar een groepje collega’s die hij kent van de kerstborrel, waar hij vorig jaar voor het eerst mee naartoe ging. Al snel lijkt er een geanimeerd gesprek op gang te komen. Opgelucht laat ik een kleine zucht ontsnappen. Hoe hard ik ook probeer, het blijft een beetje ongemakkelijk tussen Jasmine en Daan. Ongelooflijk dat die twee er toch in zijn geslaagd om dit samen – voor zover je dit samen kan noemen – te organiseren.

Toen ik Daan leerde kennen, nu zo’n zes jaar geleden, klikte het meteen tussen ons. Jasmine stond erop hem snel te ontmoeten. Volgens haar was het van levensbelang dat ze elkaar leerden kennen, aangezien we heel wat uren samen zouden doorbrengen, met z’n drieën. De avond voor de ontmoeting was ik verschrikkelijk zenuwachtig en die nacht sliep ik onrustig; de ontmoeting tussen mijn beste vriendin en de man van mijn leven speelde zich keer op keer af in mijn hoofd. Al met al viel het achteraf gezien wel mee. Jasmine en Daan deden duidelijk hun best om het zo soepel mogelijk te laten verlopen, wellicht om mij een plezier te doen, maar ik kan sindsdien het gevoel niet van me afschudden dat het toch niet volledig klikt tussen die twee. Niet dat Daan en Jasmine dat ooit hardop uitspreken in mijn buurt, maar telkens wanneer ze elkaar tegenkomen, lijkt er een ongemakkelijk gevoel in de lucht te hangen.

‘Zo, oude doos,’ haalt Jasmine me uit mijn gedachten. ‘Had je enig idee van het feestje of heeft Daan echt zijn mond kunnen houden?’

Ik glimlach. ‘Hij heeft het heel goed verborgen kunnen houden.’

Jasmine kijkt een tikkeltje vrolijker dan enkele seconden geleden en de vreemde sfeer van daarnet lijkt verdwenen. Ik vraag me af hoe ze aan alle contactgegevens van mijn collega’s is gekomen, maar wellicht heeft mijn collega Jens daar iets mee te maken. Een eindje verderop zie ik het groepje staan waar Daan zich net heeft bijgevoegd. Wendy is aan het woord, zoals zo vaak, en iedereen hangt aan haar lippen. Officieel is ze afdelingshoofd van de dienst klantenscreening bij Marvi, een marketingbureau dat exclusieve campagnes uitdenkt voor grote bedrijven, en dus ook mijn rechtstreekse leidinggevende, maar ze werkt nooit in haar eigen kantoorruimte. Als ze niet onderweg is en klanten bezoekt, werkt ze net als de rest van het team aan een van de bureaueilanden, zodat ze zich tussen haar teamleden bevindt. Net dat maakt Wendy zo leuk: ze is altijd aanspreekbaar, zowel voor problemen met klanten als zorgen over je privéleven.

Ik zie dat ze een einde breidt aan haar verhaal en dat de andere leden van de groep in lachen uitbarsten. Een warm gevoel verspreidt zich door mijn lichaam. Wat bof ik toch met zulke geweldige collega’s, een fantastische vriend en een al even geweldige beste vriendin.

In mijn ooghoek merk ik een beweging op. Als ik me omdraai, zie ik dat mijn moeder mijn richting uitkomt. Bij elke stap die ze zet, wipt haar elegant opgestoken haar op en neer.

‘Gefeliciteerd Emma. Ik kan bijna niet geloven dat je al dertig bent!’

Ze omhelst me teder en ik hoor hoe ze haar best doet om haar tranen in te slikken. Om zichzelf een houding te geven, strijkt ze haar donkerbruine jurk glad terwijl ze naar de tippen van haar laarsjes in dezelfde kleur staart.

‘Dank je wel mam, wat leuk dat jullie er zijn.’

‘Dit wilden we voor geen goud missen, lieve schat.’ Ook mijn vader omhelst me stevig en veegt een pluk haar achter mijn oor.

‘Je hebt geen idee hoe trots wij op je zijn. Je hebt het al zo ver geschopt,’ fluistert hij erachteraan.

Ik slik snel de brok in mijn keel weg en probeer de sfeer luchtig te houden.

‘Jullie hebben toch niet weer enorm veel geld uitgegeven aan een cadeau, hoop ik?’

Voor mijn negentwintigste verjaardag besloten mijn ouders dat het tijd werd om afscheid te nemen van mijn aftandse autootje. Dat was vooral de schuld van mijn oma, de moeder van mijn moeder, die het onverantwoord vond dat iemand met mijn functie in zo’n verroest blik op wielen op het werk verscheen. Daarom stond er op de ochtend van mijn verjaardag een splinternieuwe wagen op de oprit. Dat ik totaal niets met auto’s heb en dus ook geen idee had wat dat ding kon hebben gekost, was al snel duidelijk. Onhandig bedankte ik mijn ouders voor het prachtige cadeautje. De blik van Daan in mijn richting bij het horen van dat verkleinwoord was voldoende om te weten dat mijn ouders echt enorm hun best hadden gedaan. Gelukkig kijken we er nu, een jaar later, met een lach op terug en ben ik stiekem toch wel blij met de upgrade.

‘Dit jaar hebben we, zoals je hebt gevraagd, geen cadeau gekocht. Ik blijf het gek vinden om hier met lege handen aan te komen, maar je zei –’

Voor mijn moeder zich begint te verontschuldigen, onderbreek ik haar.

‘Het is prima zo. Het feit dat jullie er zijn, samen met mijn vrienden en collega’s, en natuurlijk Daan en Jasmine, is het mooiste cadeau dat er is.’

Met een geheimzinnige lach draait mijn vader zich om en gaat naar het groepje toe waar Daan bijstaat. Wat zou hij in zijn schild voeren?

Hoofdstuk 2

Jasmine wuift in de gang de laatste gasten uit en sluit daarna met een voldane zucht de deur die mijn appartement scheidt van het trappenhuis. Ik zie dat ze erg heeft genoten van het feest, maar ondertussen ook doodmoe is van alle gesprekjes, verhalen en indrukken. Ze was een geweldige gastvrouw en heeft echt aan alles gedacht: de hapjes waren verrukkelijk, er was een ruime keuze aan cocktails en mocktails en ze heeft de gasten prima vermaakt met oude foto’s die ze waarschijnlijk van mijn moeder heeft gekregen en enkele grappige anekdotes uit mijn jeugd. Daar had mijn vader vast iets mee te maken.

‘Wat vond je ervan?’

Jasmine kijkt vragend mijn kant uit, wachtend op bevestiging. Ik neem even de tijd om na te denken hoe ik mijn dankbaarheid kan uitdrukken, maar voor ik heb beslist, gaat ze paniekerig verder.

‘Sorry, Emma. Ik weet dat je eigenlijk niet van verrassingen houdt en liever de touwtjes zelf in handen hebt, maar je verdiende dit zo hard! Je moest gewoon een keer echt genieten, zonder je druk te maken over hapjes, gasten entertainen en je appartement versieren. Jens heeft ervoor gezorgd dat je collega’s hier waren, je ouders hebben me geholpen met de versiering, Daan stelde voor je hier weg te houden. Ik heb het niet alleen hoeven doen, dus je hoeft je niet schuldig te voelen! Echt, ik vond het zo leuk om te doen en –’

Lachend steek ik mijn handen op.

‘Rustig maar. Ik vond het geweldig. Echt waar. Het is het liefste wat iemand ooit voor me heeft gedaan. Maak je daar alsjeblieft geen zorgen over.’

Voor ze kan protesteren, trek ik haar in een omhelzing.

‘Bedankt,’ fluister ik in haar oor. ‘Het was een geweldige avond.’

Ze laat me langzaam los en kijkt me tevreden aan.

‘Zal ik je nog even helpen met opruimen?’

Net op het moment dat ik wil zeggen dat Daan me wel zal helpen, zodat zij naar huis kan om te gaan slapen, komt hij naar ons toe.

‘Ik ga maar weer. Sorry dat ik niet kan blijven om op te ruimen, maar ik moet morgen naar een belangrijke klant en wil fris voor de dag komen.’

Shit, door het verrassingsfeestje ben ik helemaal vergeten dat hij morgen samen met Erik op pad moet. Erik is de eigenaar van het boekhoudkantoor waar Daan al enkele jaren werkt en de afgelopen paar maanden is de grote baas Daan gaan zien als een serieuze aanwinst voor het bedrijf. Daardoor mag – of moet – hij regelmatig mee naar klanten om zaken door te nemen die Erik liever niet alleen afhandelt.

Paniekerig kijk ik naar alle glazen, bordjes en schotels die her en der door de woonkamer en keuken zijn verspreid en dan naar de klok. Het is al ver na middernacht. Als ik dit allemaal alleen moet opruimen, wordt het ook voor mij een korte nacht.

Jasmine voelt me feilloos aan en stelt vervolgens toch voor om te blijven. ‘Je kan dit niet allemaal alleen opruimen, dat laat ik niet toe!’

Dankbaar knik ik naar haar en volg Daan naar de deur om daar afscheid te nemen. Ik hoor hoe Jasmine borden en glazen begint te stapelen en de kraan in de keuken openzet om de vaat te doen.

‘Voorzichtig naar huis en veel succes morgen. Bedankt voor het feestje.’

‘Dat komt wel goed. Slaap lekker straks, ik bel je morgen nog even voor ik start aan de vergaderingen.’

Hij drukt een kus op mijn voorhoofd, zwaait nog even en loopt de trappen af naar beneden. Als ik de grote deur hoor dichtvallen, loop ik mijn appartement weer in en sluit me aan bij Jasmine in de keuken.

‘Vind je het niet vervelend dat Daan steeds naar zijn eigen appartement gaat? Jullie zouden toch gewoon kunnen gaan samenwonen?’

Ik knik. ‘Het zou een stuk eenvoudiger zijn als Daan geen huisgenoten had. Nu delen ze de huur van het appartement door drie, maar als Daan vertrekt zadelt hij de anderen op met een hogere kost. Daar voelt hij zich bij voorbaat al schuldig over.’ Dit gesprek hebben Daan en ik de afgelopen maanden al zeker tien keer gevoerd. We willen hier graag samenwonen, maar pas als beide huisgenoten een andere oplossing hebben. Vroeger is voor Daan geen optie.

‘Heb je de cadeautafel al bekeken?’ vraagt ze me met een grote glimlach op haar gezicht om het gesprek op een ander onderwerp te brengen.

‘Liggen er dan zoveel cadeaus op?! Daarstraks niet, dus ik dacht...’

‘Emma toch. Als ik iets organiseer, doe ik het goed. Dat weet je toch wel?’ Gespeeld verbaasd kijkt ze me aan. ‘Kom dan!’

Als een kind in een snoepwinkel kijk ik naar de prachtig ingepakte cadeautjes op de grote tafel in mijn woonkamer. Papier in allerlei kleuren, pakjes in alle formaten... Het ziet er werkelijk prachtig uit.

‘Wat een berg cadeaus! Is het erg dat ik ze allemaal tegelijk wil openmaken?’

Lachend schudt Jasmine haar hoofd. ‘Weet je wat pas erg is? Ik wil je helpen en ze zijn niet eens voor mij!’

‘Misschien is het toch verstandiger om de laatste restjes op te ruimen en alle cadeaus voor morgen te bewaren. Als ik die nu nog allemaal ga openmaken, slaap ik helemaal niet meer vannacht en wordt het morgen een verschrikkelijke dag op het werk.’

––––––––

Een klein uur later zet Jasmine de laatste borden in een van de keukenkasten en gooi ik voldaan de gebruikte handdoeken in de wasmand. Het leek alsof er geen einde kwam aan de afwas, maar ik ben toch blij dat het achter de rug is. Er is niets ergers dan opstaan en alle rommel van de avond ervoor nog zien staan. Jasmine geeuwt luid en wrijft vermoeid door haar ogen.

‘Ik denk dat ik maar eens naar huis ga. Anders val ik hier straks rechtopstaand in slaap.’

‘Nogmaals bedankt voor alles. Het was geweldig! De lat ligt nu wel erg hoog voor wanneer jij dertig wordt.’

‘Je weet dat ik helemaal niets van je verwacht. Ik hoef geen groot feest, veel familie en collega’s in mijn huis. De cadeautjes zijn een ander verhaal, maar dan nog.’

Typisch Jasmine. Net als ik is ze gek op cadeautjes, maar haat ze verrassingen.

‘Stuur me een berichtje als je thuis bent, goed?’

Ze steekt nog snel even haar duim op en loopt dan, net als Daan daarstraks, de trap af.

Tevreden werp ik nog een blik in de keuken en de woonkamer. Ik kan het niet laten om nog een laatste keer langs de tafel met cadeautjes te lopen voordat ik naar de badkamer ga om mijn tanden te poetsen. Plotseling valt mijn oog op een goudkleurige envelop, die half verscholen ligt onder enkele andere verjaardagskaarten. Ik herken meteen het hoekige handschrift van mijn vader door de stevige streep onder mijn naam en de manier waarop hij heeft geprobeerd er een feestelijke touch aan te geven door confetti te tekenen. Voorzichtig trek ik de envelop onder de stapel vandaan. Ik voel meteen dat er iets anders in zit dan een verjaardagskaart. Omdat ik mijn nieuwsgierigheid niet kan bedwingen, neem ik de gouden envelop mee naar mijn kamer en laat me daar op het bed zakken. Voorzichtig, alsof ik de inhoud zou kunnen beschadigen, haal ik er een velletje papier uit. Dit is duidelijk het handschrift van mijn vader. De geblokte letters, strak en gedecideerd, zijn onmiskenbaar door hem op papier gezet. Meteen voel ik dat een warm gevoel zich verspreidt door mijn lichaam. Hij doet het dus nog steeds. Al dertig jaar op rij. Ongelooflijk.

Elk jaar schrijft hij voor mijn verjaardag een brief waarin hij me vertelt hoe trots hij op me is en wat ik tijdens het afgelopen jaar allemaal heb bereikt. Hij hoopt dat ik op die manier niet vergeet wat voor schitterende dingen ik verwezenlijk en hoe trots hij op me is. Vorig jaar, met het hele autofiasco, vond ik de brief pas enkele dagen later in het handschoenvakje van mijn auto en was ik even bang dat hij de traditie niet zou voortzetten, maar zelfs nu, op mijn dertigste verjaardag, heeft hij weer een brief klaar. Hoewel ik de stapel cadeaus geweldig vind, is het toch de brief van mijn vader die me het dierbaarst is, elke verjaardag opnieuw.

Nieuwsgierig begin ik te lezen.

––––––––

Lieve Emma

Ik kan bijna niet geloven dat ik hier aan de kleine tafel in de keuken zit en de dertigste brief schrijf. Dertig. Wat begon als een mooi idee voor je achttiende verjaardag, achttien brieven om aan jou te geven als cadeau, van je eerste stapjes tot je afstuderen aan de middelbare school, is ondertussen uitgegroeid tot iets van ons. Natuurlijk houdt je moeder evenveel van je als ik, en jij zonder twijfel ook van haar, maar dit is van ons. Ons kleine momentje, één keer per jaar.

Elk jaar vraag ik me af of je niet te oud bent geworden voor dit soort tradities. Ik weet nog hoe je als achttienjarige de eerste brieven doorlas en daarna naar me toekwam. In plaats van in enthousiasme uit te barsten, me te knuffelen of het uit te schreeuwen van blijdschap, keek je naar me. Je keek recht in mijn ogen en zei: ‘Bedankt, pap. Voor alles.’ En dat was zoveel mooier dan alles waar ik op had gehoopt. Je moeder denkt dat het bij die achttien brieven is gebleven, dat we daarna ‘volwassen’ zijn geworden en zijn doorgegaan met ons leven en de normale gang van zaken. Natuurlijk ben je ouder en wijzer geworden, heb je dingen meegemaakt die je hebben veranderd en kijk je nu op een andere manier naar de wereld en de mensen om je heen, maar dat kleine meisje zit nog steeds ergens diep vanbinnen. Af en toe komt het tevoorschijn, als je je ergens heel hard op concentreert bijvoorbeeld. Dan steek je het tipje van je tong tussen je lippen, zonder dat je het zelf beseft. Dat deed je als kind al, net zoals je op je lip bijt als je nerveus bent. Dat kleine prinsesje van toen is er dus nog steeds en stiekem geniet ik er met volle teugen van dat ik dit kleine geheimpje met niemand anders deel dan met jou.

Ik heb geen idee wat ik je dit jaar zal wensen, Emma. Je doet zoveel dingen in je leven en je doet ze zo ontzettend goed. Het enthousiasme spat van je af als je vertelt over je werk, ik zie hoe verliefd je naar Daan kijkt als hij een of ander verhaal uit de doeken doet – hij kijkt trouwens net zo naar jou –, ik weet hoe fijn jij en Jasmine het samen hebben en ik kan alleen maar trots zijn. Trots dat jij mijn dochter bent. Trots op alles wat je al hebt bereikt.

Tradities zijn er om in ere te houden, toch? Daarom, lieve Emma, een nieuwe wens voor dit nieuwe levensjaar. Ik hoop dat het je helpt, je moed geeft wanneer je dat nodig hebt, maar dat het ook steun kan bieden als je die lijkt te verliezen. Hou hem dicht bij je, lees hem regelmatig opnieuw en vergeet alsjeblieft nooit hoe bijzonder je bent.

Liefs

––––––––

Onderaan zie ik in een net iets netter handschrift de spreuk die mijn vader dit jaar voor me uitzocht:

Elke dag is een kans om je leven te veranderen.

––––––––

Verbaasd staar ik naar het einde van de brief. Toen ik begon te lezen, voelde ik meteen een fijne warmte door mijn lichaam trekken, maar het laatste deel trekt me terug naar de realiteit. Ik voel enerzijds dat hij trots op me is, maar het lijkt alsof hij op hetzelfde moment alles wat ik doe ter discussie stelt. Alsof hij vindt dat ik niet genoeg doe, nog veel meer uit mijn leven kan halen door het te veranderen.

In gedachten verzonken laat ik de brief op mijn bed liggen en besluit mijn tanden te gaan poetsen. Wat bedoelt mijn vader toch?

Onrustig kruip ik in bed en hoe moe ik ook ben na de lange avond van het feest, toch kan ik de slaap niet meteen vatten. Ik blijf maar nadenken over de betekenis van de brief van mijn vader en de spreuk onderaan. Wat moet ik veranderen? Na enkele uren woelen en draaien val ik uiteindelijk toch in slaap.

Hoofdstuk 3

Enkele dagen later zit ik tijdens mijn middagpauze met Jasmine in onze favoriete lunchroom. Ze belde me rond een uur of tien om te vragen of ik er vanmiddag even tussenuit wilde. Haar telefoontje kon niet op een beter moment komen, want het was een chaos van jewelste. Mijn collega’s liepen als kippen zonder kop van bureau naar bureau, druk bellend of opdrachten en notities schreeuwend naar anderen. De mails stapelden zich op, zowel in mijn eigen mailbox als in de algemene mailbox die we om de beurt per dag beheren. Wendy wist even niet meer waar haar hoofd stond, want haar assistente belde vanmorgen dat ze minstens vier weken niet kan komen werken omdat ze van de trap is gevallen.

Opgelucht neem ik een hap van mijn ciabatta met pesto, terwijl ik geniet van het ontlopen van de drukte.

‘Je ziet eruit alsof ik je heb gered uit de hel.’ Jasmine trekt een wenkbrauw op en kijkt me vragend aan. ‘Gaat het wel? Je ziet een beetje bleek.’

‘Ja hoor, niks aan de hand. Nou ja, beter gezegd: het is een hel op het werk vandaag. Geen idee waar alle drukte opeens vandaan komt, want Wendy vertelde me gisteren dat we voor alle lopende projecten op schema zitten.’

‘Dan komt het vast wel goed, waarschijnlijk is het maar een tijdelijke piek.’

Van drukte op het werk weet Jasmine natuurlijk alles als event planner. Ze werkt voor een groot cateringbureau dat de afgelopen tijd aan populariteit heeft gewonnen en dat te vinden is op allerlei gelegenheden: bruiloften, food festivals, afstudeerfeestjes, zomerbarbecues... Je kan het zo gek niet bedenken, maar als er eten mee gemoeid is, is HAP erbij betrokken.

‘Ik zal je dan maar niet vragen of je de komende weken tijd hebt om een nieuwe locatie te gaan bekijken en enkele nieuwe menu’s uit te proberen?’ Ze knipoogt naar me, want ze weet maar al te goed dat ik geen nee kan zeggen tegen zo’n aanbod. De evenementen waar HAP voor wordt gevraagd, zijn soms zo exclusief en bijzonder dat de locaties tot de verbeelding spreken. Het is een geweldige ervaring om achter de schermen te mogen meekijken, want dankzij Jasmine heb ik al heel wat fantastische plekken ontdekt. Toch vind ik het uitproberen van de menu’s stiekem het leukst. De mensen die meewerken aan de gerechten weten me altijd te verrassen met bijzondere ingrediënten of combinaties die ik zelf nooit zou proberen, maar die altijd zorgen voor een smaakexplosie op je tong.

‘Kan je assistente niet mee?’ Ik weet dat ik tweede keus ben, maar dat is prima. Naast de talrijke andere baantjes en projecten die ik erop nahoud buiten mijn werk bij Marvi, is mijn vrije tijd beperkt, dus vind ik het geen probleem niet vast aan de slag te zijn bij Jasmine. Dat ik af en toe, als mijn agenda dat toelaat, kan invallen voor Marie is dus ideaal.

‘Marie moet de komende dagen samen met Ellen op bezoek bij enkele klanten, dus ik moet haar even uitlenen. Jammer, maar ik heb best nog eens zin in een avondje verschrikkelijk veel eten met mijn beste vriendin. Dus, wat denk je?’

‘Ik bekijk straks even mijn agenda en die van Daan, dan laat ik het je weten.’

Net als Jasmine wilt antwoorden, hoor ik het geluid van mijn telefoon. Vragend kijk ik haar aan. We hebben eigenlijk de stilzwijgende afspraak dat we tijdens onze lunches geen berichtjes, socials of mails bekijken om even volledig te kunnen focussen op het hier en nu, maar af en toe maak ik daar toch een uitzondering op. Zeker als ik geen dringende berichtjes verwacht, maar er dan toch iets binnenkomt... Wie weet wie me nodig heeft.

‘Kijk maar,’ zucht Jasmine. Ze vindt het verschrikkelijk, dat hoor ik aan haar stem en blijkt des te meer uit haar blik.

‘Is het van Daan?’

Ik mompel een vluchtige sorry en kijk naar mijn scherm.

Plannen zijn veranderd, schat. Ik kan vanavond niet koken, lange meeting met het team. Sorry! X

‘Het is inderdaad van Daan. Trouwens, wat is dat toch tussen jullie? Telkens als jullie in dezelfde ruimte zijn en een woord met elkaar moeten wisselen, voelt het zo verschrikkelijk ongemakkelijk.’

Jasmine zucht en draait nog net niet met haar ogen. ‘Ik weet het en ik realiseer me ook dat het vervelend voor je is. Wat ik ook zeg of doe, het klikt gewoon niet tussen Daan en mij.’

Even staar ik bedenkelijk naar mijn telefoon. ‘Jullie hebben toch heel wat dingen gemeen? De passie voor je carrière bijvoorbeeld.’

‘Natuurlijk zijn er raakvlakken, denk je dat ik dat niet weet? Ik heb het geprobeerd, Emma, echt waar. Maar we zien elkaar te weinig om echt bevriend te zijn denk ik. Daarbij komt dat ik het niet leuk vind dat ik je moet delen.’

Jasmine en ik kennen elkaar al zolang ik me kan herinneren en zijn altijd heel erg goed bevriend geweest. Toen Daan enkele jaren geleden onverwacht mijn leven binnenwandelde, was dat een hele aanpassing, vooral voor Jasmine. Ze beweert steeds dat ze het prima vindt om single te zijn, maar ik zie soms dat ze het toch vervelend vindt, zeker op momenten dat ze me moet delen met Daan. Dan wordt het voor haar extra duidelijk dat ik mijn tijd probeer te verdelen tussen hen en voel ik hoe moeilijk ze het vindt dat zij dat niet kan doen.

Ik besluit een ander gespreksonderwerp aan te snijden. ‘Wat denk je ervan om deze avond die nieuwe locatie te bekijken en menu’s uit te proberen?’

Meteen verandert haar geërgerde frons in een brede glimlach.

‘Echt? Heerlijk! Eet je op dinsdagavond normaal niet altijd met Daan?’

Zuchtend wijs ik naar mijn telefoon. Dit is al de derde dinsdag op rij dat er iets tussenkomt. Toegegeven, de eerste twee keer was het mijn schuld. Wendy had me gevraagd of we na het werk nog even konden overleggen over een potentiële nieuwe klant, maar omdat het al zo laat was, vond ze het gezelliger om dat niet op kantoor te doen. Natuurlijk liep het gigantisch uit en vergat ik bovendien om Daan te laten weten dat ik veel later thuis zou zijn dan gepland. Oeps. Vorige week stond mijn moeder erop dat we met het hele gezin nog een keer samen zouden eten met mijn grootmoeder en ik kon op geen enkele manier onder die afspraak uitkomen. Dus ik heb geen reden om boos te zijn op Daan, maar toch voel ik ergens een vervelend gevoel binnenin me. Snel stuur ik een berichtje terug met de boodschap dat het oké is en ik hem donderdag wel zie. Op woensdag gaat Daan met enkele collega’s traditiegetrouw een potje tennissen en daarna bespreken ze de wedstrijd na in een café. Of er veel wordt besproken betwijfel ik, maar ik ga zijn vrije avond niet opeisen.

‘Ik vind het in elk geval heerlijk dat we weer een keer met z’n tweetjes op stap kunnen! Al is het voor het werk,’ zegt Jasmine, gevolgd door een knipoog.

‘Alsof je het zo verschrikkelijk vindt! En eigenlijk kan je het amper werk noemen; we zitten de hele avond aan tafel en eten de lekkerste dingen.’

Daarbovenop wordt er ook bij elk gerecht aangepaste wijn geserveerd. Op locatiebezoek gaan met Jasmine is dus allesbehalve een straf. Hoewel ik moet toegeven dat het eten soms niet helemaal mijn smaak is. Ik hou vooral van gewoon eten, maar het imago van HAP vraagt soms om wat specialere gerechten. Hierdoor komt het wel eens voor dat ik tijdens de proefavonden vooral veel dessertjes naar binnen werk. Die lust ik namelijk wel allemaal.

Mijn beste vriendin kijkt me ondertussen met een opgetrokken wenkbrauw aan, alsof ze mijn gedachten kan lezen. ‘De vorige keer wilde je absoluut geen wijn drinken en wilde je vroeg naar huis om de volgende dag weer “fris en monter op het werk te verschijnen”. Dat zijn jouw woorden. En ga me nu niet vertellen dat dat ook het plan voor vanavond is. We kunnen best wel wat plezier gebruiken, toch? We hebben het verdiend.’

‘Verdiend? Mijn verjaardag was vorige week! Wat heb jij tijdens de afgelopen dagen gedaan om het alweer te verdienen?’ Gespeeld verbaasd kijk ik haar aan.

‘We hoeven het toch niet altijd te verdienen? Kom op Emma, leef een beetje! Je hebt elke dag zoveel verschillende taken op je to do-lijst staan, je rent van hot naar her om alles af te krijgen en je kiest nooit een keer wat jij wilt. Alles staat in functie van anderen. Alsjeblieft, één avondje maar.’ Het is niet de smekende blik die me overtuigt, maar de harde waarheid in de woorden van Jasmine. Hoewel ik zeker weet dat ze het niet zo bedoelt, komt de boodschap keihard binnen en word ik overvallen door de manier waarop ze alles zo raak verwoordt.

‘Goed dan. Maar ik wil voor middernacht naar huis, want ik moet morgen écht op tijd naar het werk voor een meeting met Wendy en een nieuwe klant. Anders heb ik het hele project voor niets uitgewerkt.’

‘Deal!’

Hoofdstuk 4

Die avond zit ik bij Jasmine in de auto als we naar de locatie rijden. Met de radio op maximaal volume, een zelf samengestelde playlist op Spotify en de stem van de GPS die af en toe de muziek onderbreekt, zijn we onderweg naar een klein kasteel aan de andere kant van het land. Dat is misschien lichtjes overdreven, maar het is wel anderhalf uur rijden en dat is toch al een heel eind voor iemand die op slechts tien minuten van het werk woont en dus nooit zulke afstanden hoeft af te leggen.

Terwijl ik samen met de dames van Little Mix meebrul, verstoort die verdomde GPS mijn hele performance.

‘Wil je alsje, alsje, alsjeblieft die vervelende stem uitzetten? Ik word elke keer onderbroken!’

Jasmine zit te lachen, waarschijnlijk deels om mijn zeer beperkte zangtalent en deels door mijn overdreven verontwaardiging.

‘Yes ma’am, tot uw dienst.’ Ze tikt snel op het scherm en legt de robotvrouw het zwijgen op.

‘Nu kan je weer helemaal losgaan!’

Ik kijk haar met een stiekeme glimlach aan en ze bevestigt mijn vermoeden met een hoofdknikje. Snel scrol ik door de afspeellijst naar beneden tot ik ‘My Heart Will Go On’ zie staan. Als er een liedje is dat Jasmine en ik elke keer zingen als we samen in de auto zitten, is het deze wel! We hebben de film al zeker honderd keer samen gekeken en wanneer de eerste tonen door de boxen van de auto klinken, zetten we ons allebei schrap. Gelukkig rijden we over de snelweg en hoeven we niet te stoppen voor een verkeerslicht, want ik ben er zeker van dat de persoon in de auto naast ons in staat zou zijn om een ambulance of politiepatrouille op te roepen als hij ons zou betrappen tijdens de carpoolkaraoke. Maar wat doet het er eigenlijk toe? Ik geniet hier met volle teugen van en misschien is dit wel het leukste moment van het locatiebezoek, wat quality time met mijn beste vriendin.

––––––––

Twee uur later neem ik die woorden alweer terug, want het eten is verschrikkelijk lekker. De jongedame die ons de rondleiding gaf, liet ons tijdens een korte tour de belangrijkste zalen en faciliteiten zien, zoals de keuken en de ontvangstruimte. Daarna nam ze ons mee naar de grootste zaal, waar we samen met haar zouden kunnen proeven van de gerechten uit het portfolio dat de chef had samengesteld. Het is duidelijk dat ze alles uit de kast hebben gehaald: het eten wordt geserveerd op prachtig servies, dat erg klassiek maar dankzij het eten en de precisie van de chef toch modern aandoet, we drinken uit prachtige glazen en de zaal zelf... ik kijk mijn ogen uit om alle details te ontdekken. De kroonluchters zijn adembenemend groot en schitteren door de honderden kleine kristallen die het licht breken, wat een mooi patroon op de houten vloer creëert. Het lijkt wel alsof ik ben uitgenodigd op het bal in een sprookje. Alleen draag ik geen prinsessenjurk, maar daar heb ik een goede reden voor. Met Jasmine op locatiebezoek gaan betekent negen van de tien keer veel eten, dus heb ik ervoor gezorgd dat ik geen strakke jurk of spijkerbroek aanheb, maar een casual losse broek met elastiek. Voor mij geen drukkende jeans die me van het dessert weghoudt. Ik geef mezelf een denkbeeldig klopje op mijn schouder.

––––––––

De vrouw die ons hartelijk ontving en daarna mee aanschoof aan tafel, blijkt een heel fijne gesprekspartner te zijn. Ze is even oud als Jasmine en heeft ook een tijdje als event planner gewerkt, maar toen een van haar huisgenoten aan de slag ging als keukenhulp en hier werd aangenomen, wist ze meteen dat haar hart hier lag. Ze vertelt geamuseerd over het sollicitatiegesprek waar ze de eerste twee vragen niet had gehoord omdat ze zo onder de indruk was van de omgeving.

De tijd vliegt en voor we het goed en wel beseffen wordt het dessert alweer afgeruimd. Ik werp een vluchtige blik op mijn horloge en zie dat het al ver na elven is. Subtiel geef ik een tik tegen Jasmines been om aan te geven dat het tijd wordt om langzamerhand weer naar huis te vertrekken, maar ze lijkt het niet te merken. Of ze negeert me, dat kan ook. Omdat ik niet onbeleefd wil zijn, sta ik rustig op en vraag aan onze gesprekspartner waar ik het toilet kan vinden. Gelukkig begrijpt Jasmine die hint wel.

‘O jee, is het al zo laat? We moeten echt dringend weer vertrekken!’

Ik werp haar een dankbare blik toe voor ik de ruimte verlaat.

––––––––

Een klein kwartiertje later zitten we weer in de auto, maar allebei zonder de nodige energie om de radio aan te zetten.

‘Wow, ik heb zoveel gegeten. Dat was ongelooflijk lekker! Ik mag hopen dat je deze locatie en de menu’s toevoegt aan het portfolio morgen?’ Ik kan me niet voorstellen dat Jasmine hierover twijfelt of zelfs maar overweegt om geen samenwerking op te starten. Het is de perfecte locatie voor een bruiloft, als de bruid en bruidegom een budget hebben dat groot genoeg is natuurlijk.

‘Alsof ik hier over na moet denken! Hallo, was jij erbij daarnet?’

Ik grinnik. Wat hou ik van haar eerlijkheid.

‘Het was geweldig om weer een keer samen weg te zijn, maar ik ben wel echt doodmoe nu. Bestaat er zoiets als een foodcoma? Want ik denk dat ik thuis meteen in slaap ga vallen zodra ik mijn bed zie,’ vervolgt Jasmine. ‘Gelukkig ben jij erbij en hoef ik niet helemaal alleen naar huis te rijden. Dat had ik nooit gehaald!’

Dat kan ik beamen. Als ik nu helemaal alleen met de auto nog naar huis zou moeten rijden, had ik ter plaatste ergens een hotel moeten boeken. Gelukkig kan ik binnen twee uur in mijn eigen bed kruipen. Hoewel ik weet dat de wekker morgenvroeg weer op tijd gaat en ik waarschijnlijk geradbraakt zal zijn, ben ik toch blij met het vooruitzicht naar mijn eigen bed.

Hoofdstuk 5

‘Godverdo... Shit, shit, shit!’

Wanneer ik op de klok kijk, schrik ik. Is het echt al zo laat?! Hoe kan dat nou? Ik weet honderd procent zeker dat ik gisteren mijn wekker heb ingesteld op half acht in de ochtend. Waarom geven de rode cijfers op de display dan 9.12 aan?!

Op de tast zoek ik onder het andere hoofdkussen naast me naar mijn telefoon. Waar is dat klote ding als je het nodig hebt? De enige verklaring die mijn nog halfslapende brein kan bedenken, is dat ik in plaats van een alarm te zetten, de instellingen van de wekker heb veranderd en dat het helemaal nog niet bijna kwart over negen is. En ik helemaal niet rampzalig te laat ben voor de meeting en Wendy me niet gaat vermoorden. Shit. Hoewel ik ergens begrijp dat die verklaring nog onlogischer is dan het feit dat die stomme wekker gewoon niet is afgegaan of dat ik het alarm in mijn slaap heb afgezet, probeer ik me vast te houden aan dat laatste sprankeltje hoop.

‘Godver! Waar is die telefoon?!’

Uit frustratie gooi ik het kussen door de kamer en zie eindelijk mijn telefoon op de bedrand liggen. Een schietgebedje prevelend duw ik op de home-knop om het scherm te doen oplichten.

9.14 uur.

Voor ik alweer in een nieuwe vloektirade kan uitbarsten, struikel ik mijn bed uit, ruk de gordijnen open en haast me naar de badkamer. Daar ontdek ik een nieuwe ramp. Wanneer ik naar mezelf in de spiegel kijk, lijkt het wel alsof ik in de dierentuin bij het pandaverblijf sta. Wat is er met mijn gezicht gebeurd?

Langzaamaan komen de herinneringen aan gisterenavond terug en kan mijn brein me vertellen wat ik even was vergeten. Het locatiebezoek was geweldig. Dat dit niet de nieuwe locatie zou worden voor het eerste het beste afstudeerfeestje was meteen duidelijk. Alles straalde exclusiviteit uit en het was tot in de puntjes verzorgd. En hoewel ik er vrij zeker van ben dat ik vriendelijk heb bedankt voor alle wijn en andere alcohol, lijkt een foodcoma al even verregaande gevolgen te hebben als een lange avond doordrinken in een bar. Door het uitgebreide menu en het feit dat Jasmine en ik in geen tijden een girls night out hadden, hadden we weer heel wat te vertellen en werd het veel later dan gepland.

En tot overmaat van ramp was ik gisterenavond duidelijk te moe om mijn make-up nog van mijn gezicht te halen, wat nu resulteert in mascara die zwarte vegen heeft achtergelaten onder mijn ogen en lippenstift die overal zit behalve op mijn lippen. Verdorie, het kost me een eeuwigheid om mezelf te fatsoeneren.

Op hetzelfde moment hoor ik mijn telefoon overgaan in de slaapkamer en ren ik als een halve gek op het geluid af. Een gemiste oproep van Wendy. Wanneer ik naar mijn belgeschiedenis ga om te controleren of ze een bericht heeft achtergelaten, zie ik dat ik niet één maar negen gemiste oproepen heb van mijn leidinggevende. Negen. Fuck. Hoe moet ik dit oplossen?

Ik besluit snel een appje terug te sturen en geen tijd te verliezen aan bellen. Hoewel bellen wellicht een stuk sneller is, want dan kan ik tegelijkertijd de ravage van de make-up oplossen. Maar eigenlijk ben ik gewoon te bang voor Wendy’s reactie. Ze is een geweldige leidinggevende en collega, maar ze is wel heel punctueel en principieel. Afspraken zijn afspraken en een avondje op locatiebezoek is absoluut geen goed excuus.

Hoe heeft dit toch kunnen gebeuren? Net op de dag dat we een grote klant kunnen binnenhalen. Ik heb enorm veel tijd gestoken in het voorbereiden van deze meeting, omdat Wendy meermaals had laten doorschemeren hoe belangrijk die klant voor Marvi is en dat we alles op alles moeten zetten om hem te overtuigen met ons in zee te gaan. Een werknemer die niet komt opdagen, is alvast geen goede start en eerste indruk om van te vertrekken.

––––––––