De leerling van de heks

Dochters van de fae

2

K.T. Sterling

DE LEERLING VAN DE HEKS

Eerste druk: 15 september 2023

© 2023 K.T. Sterling

© 2023 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sleepy Fox Cover Designs

Grafisch design: Designs by Lotte

ISBN 9789464661866

NUR 285

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Trigger warning:

P12 verlies van een kind

P70 notie van zelfdoding

“My hope is on fire

My dreams are for sale

I dance on a wire

I don't want to fail her

I walk against the stream

Far from what I believe in

I run towards the end

Trying not to give in”

Lost – Within Temptation

“Noch mens noch fae kan het Kwade verslaan nadat

de verkozen mens Haar zal doen ontwaken.”

Begrippenlijst:

Hekserij: (in de moderne tijd ook wel ‘Wicca’ genoemd) wordt gezien als een natuurreligie. Over het algemeen proberen heksen hun krachten aan te wenden om mensen te helpen of proberen ze invloed te hebben op bepaalde al dan niet ingrijpende gebeurtenissen. Meestal maken ze daarvoor gebruik van: de cirkel, oproepingen, kristallen en voorspellingen.

De cirkel: is opgebouwd vanuit persoonlijke kracht. Vaak visualiseert men een cirkel door met een magisch mes (athame) de ruimte in de lucht af te tekenen. Een cirkel moet voornamelijk invloeden buitenhouden en eventuele krachten die worden opgeroepen in de cirkel houden.

Oproeping: wordt vaak vergeleken met spreuken. Er worden bepaalde krachten opgeroepen om een verandering teweeg te brengen.

Aanroeping: bij het trekken van de cirkel kan men eventueel de vier windrichtingen aanroepen om de cirkel te beschermen. De aanroeping dient meestal ter bescherming.

Hoofdstuk 1

Zeventien jaar geleden

Corrighane kneep haar ogen tot spleetjes toen ze naar buiten keek. Haar huisje mocht dan klein zijn, het had een grote tuin, en dat was precies wat ze nodig had. Een grote tuin vol frisse groenten, vlezige vruchten en fruit vol heerlijk sap. Toevallig was de moestuin van de buren - de trots van de buurman, waar ze hem vroeger vaak dagenlang in de brandende zon en met zweterig voorhoofd in zag werken - de afgelopen maanden volledig verrot, en nog toevalliger was dat haar buurvrouw hoogzwanger was en hunkerde naar vers voedsel uit de moestuin.

Meer dan eens zag Corrighane de buurman over de schutting klauteren met een rieten mandje in zijn hand geklemd om in haar tuin wat groenten en fruit te stelen. Om dan onhandig opnieuw met een gevuld mandje terug te klimmen.

De gedachte dat een vreemdeling op haar eigendom kwam zou haar uitzinnig gemaakt moeten hebben, maar dit schonk haar alleen maar genot.

Een briesje streek over de planten en deed de blaadjes trillen. Een zindering prikkelde over haar rug en zorgde voor kippenvel op haar armen. Het moment waarop ze zo lang had gewacht was bijna aangebroken. Het wachten en constante zoeken was bijna gedaan. Eindelijk had ze een fae gevonden, een fae die haar hart aan een mens had geschonken en zwanger was geworden. Nu had ze maar één ding voor ogen. Die baby zo spoedig mogelijk in haar bezit hebben.

Vol verwachting greep ze het houten raamkozijn vast en kneep het haast fijn in haar handen. Ze strekte haar hand uit en een felgroene straal schoot door het open raam. Corrighane grimaste toen haar tuin een kort moment baadde in een veld van smaragdgroene vonken en er even later weer even normaal als anders uitzag. Haar arme buren toch, ze hadden geen idee dat ze betoverd waren. Vanaf het moment dat hij een voet in haar tuin had gezet en een stuk fruit had geplukt, en zijn vrouw een hapje had geproefd van deze zoete vrucht, waren ze allebei verloren geweest.

Het zou niet lang meer duren en dan kon ze eindelijk beginnen. Ze had er lang op gewacht, te lang, dankzij Evangeline. Zij had het haar moeilijk gemaakt door haar gezin aan haar blik te onttrekken. Die baby zou zelfs veel sterker zijn geweest, een baby met krachten van een hoge fae, maar Corrighane kon er niet te lang bij stil blijven staan. Ze moest verder met haar plan. Er was een nieuwe baby die ze kon gebruiken en faekrachten, waren faekrachten, of ze nou van een hoge fae kwamen of niet. Haar plan moest in werking gesteld worden, als het niet op de ene manier kon, dan maar op de andere.

Toen er plots iemand over de schutting gluurde en in haar tuin sprong, keek ze op van haar plaats bij het raam. Haar mondhoeken krulden omhoog. Haar plan werkte.

‘Is dat echt nodig?’ klonk er een stem achter haar. Ze keek niet om, integendeel, haar gezicht bleef in de plooi alsof ze niets anders gewend was.

Een kat sprong vlak voor haar op de vensterbank die haast volstond met planten. Met fijngeknepen ogen keek ze hem aan. ‘Jij hoort loyaal te zijn en geen vragen te stellen, Lex.’

‘En jij bent een hoge fae geweest, jij hoort - ’

‘Maak die zin af en ik verander je in iets groens en slijmerigs,’ zei Corrighane dreigend.

‘Goed, goed,’ zei de kat en hij sprong van de vensterbank.

Vanuit haar ooghoeken volgde Corrighane de zwarte kat die zich in een hoekje van de woonkamer nestelde en zijn poot begon te likken. Daarna concentreerde ze zich op de indringer in de tuin. Opnieuw kronkelde een kwaadaardige lach over haar lippen. Met enig genot keek ze toe hoe hij fruit en groenten in een mandje propte. Hij mocht dan gehaast zijn, hij deed er lang over. De ondoordachte handeling betekende dat er iets veranderd was, dat het slechter ging met zijn vrouw. Normaal sprong hij de tuin in, graaide even naar wat groenten en fruit waar hij gemakkelijk bij kon en liep weg, maar nu bleef hij rondkijken, zette grote passen rond in de tuin en greep naar alles wat binnen zijn bereik was.

Met een vinger strijkend over haar kin dacht Corrighane na. Intussen wendde ze zich af van het tafereel van haar buurman die bijna alle groenten en fruit plette om er toch meer in zijn mandje te krijgen. Het lachen was haar inmiddels vergaan.

‘En?’ vroeg de kat terwijl hij net op het punt stond zich uit te rekken. ‘Ben je het beu?’

‘Nooit,’ zei ze monotoon en draaide zich van hem weg. ‘Ik denk dat het eens tijd wordt een bezoekje te brengen aan mijn lieflijke buren. Ik heb namelijk gehoord dat ze hoogzwanger is, ik moet haar toch eens proficiat gaan wensen, is het niet?’

‘Ach, hoe innemend van jou.’

Corrighane knipperde met haar ogen toen ze merkte dat de buurman met een bezeten uitdrukking op zijn gezicht takken en planten over de schutting gooide. Het mandje was uit zijn handen gevallen. Zijn ogen vlamden felgroen. Ja, het was tijd.

XXX

Terwijl Corrighane haar nek rekte en strekte en probeerde een glimlach te forceren, liep ze naar het aangrenzende huisje. De huisjes in de straat waren allemaal van dezelfde grootte, met dezelfde terracotta bakstenen en kleine ramen waar kanten gordijnen voor hingen. Het enige verschil waren de deuren. De deur van Corrighane was smaragdgroen terwijl die van haar buren amethistpaars was. Naast de deur was een naamplaat bevestigd waar Matthias en Anne Müller op stond gedrukt.

Ze stond net op het punt aan te kloppen toen ze haar jurk opmerkte. Een saffierblauw exemplaar met een korset en ruches zou hier opvallen, en dat was misschien niet de beste manier om kennis te maken met haar buren. In Feyria en in haar eigen huis was dat iets minder ongewoon. Even keek ze over haar schouder om zeker te weten dat niemand haar zag. Na een handgebaar en opwellende groene vlammen droeg ze opeens een gewone koningsblauwe wikkeljurk die niet ongewoon was in het straatbeeld.

‘Was je van plan om op te vallen misschien?’

‘Ga weg, Lex,’ zei ze tussen haar lippen terwijl ze aanklopte.

Enkele tellen later werd er opengedaan. Ze herkende de man meteen. De groene vlammen waren uit zijn ogen verdwenen, maar hij zag er bleek uit, met donkere wallen en bruin haar dat vettig in slierten langs zijn gezicht hing, alsof hij het in weken niet had gewassen.

Hij keek haar van top tot teen aan. ‘Ja?’ vroeg hij alsof dat woord al moeilijk was om uit te spreken.

‘Dag meneer. Ik ben uw buurvrouw. Ik heb gehoord dat uw vrouw - ’

Plots werd de man aan de kant geduwd door een jonge vrouw. Het eerste dat opviel waren haar paarse ogen, die leken te blinken als glanzende kristallen in haar olijfkleurige huid. Het was duidelijk dat deze vrouw onmogelijk de zwangere buurvrouw kon zijn.

‘Jij bent ook een...’ begon de jonge vrouw, maar ze zweeg toen ze de ogen van Corrighane ontmoette.

De beschermer... Ai... Die was Corrighane even vergeten. ‘Ja, ik heb gevoeld...’ Ze slikte, maar raapte zich snel genoeg opnieuw bij elkaar, ‘dat er iets mis was met haar, misschien kan ik helpen.’

‘Ja ja, voor mij is dat goed,’ zei de man zonder veel emotie. ‘Als jij dat goed vindt, Elia.’

‘Matthias, ik weet niet,’ zei Elia bedachtzaam. Ze had haar haast lichtgevende ogen nog geen seconde van Corrighane afgehouden.

Corrighane forceerde een glimlach en hield haar gezicht in de plooi. Met een beschermer in de buurt kon het alle kanten opgaan en ze had geen zin in bijkomstigheden.

‘Het is goed,’ zei de beschermer uiteindelijk twijfelend.

Corrighane stapte naar binnen. Vanuit haar ooghoek zag ze dat Lex ook naar binnen glipte. Omdat de huisjes allemaal hetzelfde waren, was de indeling vanbinnen ook exact hetzelfde. Al was het interieur helemaal anders en hing er ook een andere geur. Bij haar rook het altijd naar de jasmijnkaarsen die ze brandde, hier stonk het naar ziekte.

Matthias en Elia leidden haar de smalle hal uit en de trap op. Op de overloop zag ze drie deuren waarvan er een openstond. Een pittige, sterke geur rees op uit de kamer en teisterde haar neusgaten. Corrighane herkende hem. Het was gember, ze wist dat dat hielp als ontstekingsremmer, tegen misselijkheid en krampen. Een zacht, klaaglijk gejammer kwam uit de kamer.

‘Blijf hier,’ gebood Corrighane. Matthias bleef onmiddellijk staan, alsof hij in zijn pas bevroor. Er moest nog wat van haar magie zijn achtergebleven. Ze wist haast zeker dat ze hem alles kon laten doen.

‘Nee,’ zei Elia, ‘ik blijf aan haar zijde.’

Corrighane vloekte binnensmonds, maar forceerde een joviale glimlach. ‘Natuurlijk.’

Kordaat ging ze de kamer binnen en ze zag de buurvrouw op het bed liggen. De dunne, rafelige lakens waren verschoven waardoor haar zwangere lichaam zichtbaar was; een frêle, mager lichaam met een buik die veel te sterk uitstak, alsof ze zou omvallen als ze op zou staan. Als Corrighane had gedacht dat de buurman er bleek uitzag, dan was de buurvrouw dat zeker. Haar kaken waren ingevallen, ze ademde oppervlakkig, haar ogen half open en haar handen om haar buik geklemd. Elia snelde naar haar toe en ging naast haar zitten. Ze probeerde de lakens terug te schuiven en haar fae te fatsoeneren.

‘Ik wil... wat fruit,’ sprak de vrouw gebrekkig en ze wees afwezig naar opzij.

Elia greep naar het rieten mandje dat op het nachtkastje stond.

Corrighane herkende het meteen. Het was het fruit uit haar tuin. Ze trok een wenkbrauw omhoog.

Elia merkte het op. De frons die ze op haar gezicht had gehad verdween, en de trekken in haar gezicht verzachtten. ‘Het spijt me zeer. Zie je, Anna voelde zich niet goed. Ze had behoefte aan vers fruit en groenten maar om een of andere vreemde reden waren alle gewassen in onze moestuin verrot. En u heeft zulke prachtige groenten en fruit in uw mooie tuintje staan dus ik...’

Matthias kuchte. ‘Nee, ík,’ zei hij terwijl hij de kamer binnenkwam. Hij had zijn handen tot vuisten geklemd.

‘Nee, Matthias.’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Het was verkeerd van ons. We hadden het moeten vragen. Ík had het moeten vragen,’ verbeterde hij zichzelf. ‘Ik heb u bestolen.’

Met opgetrokken wenkbrauwen keek Corrighane het schouwspel aan. Hoe iedereen zich verontschuldigde voor iets wat zij had gedaan, iets wat exact volgens plan was verlopen. Het kon niet beter zijn.

‘Hmmm...’ begon ze bedachtzaam, en keek iedereen een voor een aan, ‘stelen uit de tuin van een fae, dat is niet zo best. Zeker niet omdat het niet zomaar vruchten waren die u gestolen hebt,’ begon ze plechtig.

‘U bedoelt...’

‘Dit waren míjn vruchten... magische vruchten,’ zei ze met nadruk.

‘O.’

Met een triest geluidje schudde ze haar hoofd. ‘Ik wilde die niet zomaar kwijt. Ik vroeg me al af wie ze gestolen had.’ Ze draaide zich om en knipoogde naar Lex die zich onder de schamele kleerkast had verstopt. Zijn groene ogen vielen op in een straaltje zonlicht. ‘Dit is niet zo best,’ vervolgde ze op gemaakte teleurgestelde toon. ‘Ik weet niet of ik dit zomaar kan vergeven.’

Matthias liep naar haar toe en viel op zijn knieën neer. ‘Alstublieft. Ik vraag om vergeving voor mijn daad. Ik wilde dit niet doen. Ik deed dit alleen maar voor mijn vrouw. Ze... Ze...’

Met opgeheven kin keek ze hem aan. Ze zette een stap naar achter en de man viel in een gebroken hoopje neer op de grond. Hij huilde.

‘Hmm... het is jammer van de diefstal, want ik denk wel dat ik uw vrouw had kunnen helpen.’

Schokkerig en snikkend keek de man op van de grond. ‘Echt waar?’ Hij streek zijn tranen weg, verdriet had plaatsgemaakt voor opluchting. ‘Dan... Dan...’

Ook Elia, die de hele tijd aan de zijde van Anna had gezeten en alles had gevolgd, keek nieuwsgierig op.

‘Ik wil er wel iets voor in de plaats. Voor wat, hoort wat,’ klonk het poeslief.

De man knikte. ‘Natuurlijk, we hebben niet veel, maar zegt u maar wat u wilt hebben. We zullen doen wat we kunnen.’ Zijn blik pinde zich meteen op Elia. Op de plaats waar hij zijn tranen had weggeveegd zat een vuile, zwarte veeg.

Gespeeld nadenkend liep Corrighane de kleine slaapkamer rond. Er stond een eenvoudig bed dat amper een tweepersoonsbed te noemen was, een oude kleerkast en een gammel nachtkastje, en de slaapkamer was vol.

‘U wilt echt alles doen om uw vrouw weer beter te krijgen?’ vroeg ze, toen ze opnieuw voor de man stond, die iets meer hoop in zijn vermoeide ogen had.

Hij krabbelde overeind, opgelucht, alsof er eindelijk een einde zou komen aan de lijdensweg. ‘Ja, echt, alles.’

‘Wacht,’ zei Elia. Ze stond op en kwam langzaamaan dichterbij terwijl ze Corrighane van top tot teen bekeek. ‘Wat is jouw naam?’

‘Ik zie niet in waarom dat er op dit moment toe doet.’

Elia wuifde een keer met haar rechterhand over haar eigen gezicht en sperde haar ogen in afgrijzen open. Ze deinsde angstig achteruit. ‘Ga weg! Maak dat je wegkomt!’

Er kriebelde iets in Corrighanes buik. Het had te maken met het gevoel van trots dat ze op dat moment voelde. Ze moest zich inhouden om niet in lachen uit te barsten. Misschien was al dat achterhouden en geheime gedoe toch niets voor haar.

Ze liep langzaam dichter naar Elia toe. ‘Wil jij echt degene wegsturen die je fae kan genezen, beschermer? Of ben je een stoute beschermer geweest, is het dat wat je werkelijk dwarszit en reageer je dat op mij af?’

Elia ademde zwaar in en uit. Ze keek om toen een hand langzaam over haar zij streek. Het was Anna. Gepijnigd keek ze haar aan. Elia wist onmiddellijk wat Anna bedoelde, alsof er een onzichtbare band was tussen de twee. ‘Goed dan, noem je prijs, profetieheks.’

Met een hart dat met elke stap steeds sneller en sneller sloeg liep Corrighane naar het bed toe. Ze hoefde niet eens opzij te kijken om te weten dat Elia haar vuil aanstaarde. Haar lange vingers streken over de zwangere buik van Anna. De zachte stof van het katoenen nachthemd gleed mee met de cirkelende beweging van haar vingers over de buik. Eindelijk, zo dichtbij, na al die jaren zoeken naar een kind van een fae en een mens.

‘Ik wil het kind,’ zei ze kort.

‘Ik wist het!’ riep Elia uit. ‘Je krijgt haar niet!’

Met een uitgestreken gezicht ging Corrighane naar haar toe. Ze wist dat beschermers een grote mond konden opzetten, maar dat ze zo lastig waren, dat had ze nooit geweten. Het liefste van alles had ze haar hier en nu de mond gesnoerd, maar ze hield zich in. Voorlopig. ‘Wil je je fae beter maken, of niet?’

‘Ja,’ klonk er een fijne stem achter haar. Het was Matthias.

‘Je weet niet wat je doet,’ zei Elia met opeengeklemde kaken tegen hem.

‘Dat weet ik wel. Ik wil mijn vrouw terug,’ zei hij met een iets sterkere stem.

Even keek Corrighane over haar schouder naar hem. Was het een zweem van groene vlammen die in zijn ogen blonk? Of was het een speling van het zonlicht dat op hem viel? Wat het ook was dat hem die keuze deed maken, vanbinnen juichte ze.

Elia verliet met grote passen de kamer en sloeg de deur met een harde klap achter zich dicht.

XXX

Een piepkleine, rozige baby van nog geen twee handen groot lag snoezig in zachte doeken gewikkeld in Corrighanes armen toen ze de kamer verliet en de deur achter zich dichttrok. Een koppel, huilend in door bloed gedrenkte lakens, lag in elkaars armen. Allebei levend, allebei gezond met blozende wangen en heldere ogen, maar kinderloos.

Elia stond nog in de hal, tikkend met een van haar voeten tegen de vloer. Haar ogen schrikwekkender dan daarvoor. Ze ging vlak voor Corrighane staan. ‘Ik heb gezien wie je werkelijk bent,’ zei ze tussen haar tanden door.

‘Moet ik me zorgen maken?’ antwoordde Corrighane.

Zwaar ademend dwaalde Elia’s ogen naar de baby in Corrighanes armen. ‘Hoe ga je haar noemen?’

Corrighane haalde haar schouders op. Daar had ze nog geen moment bij stilgestaan.

‘Valeria, was de naam die haar ouders...’

Koude rillingen liepen over Corrighanes rug bij de gedachte aan die naam of waar die naam van afkomstig was. Valeria, de guitige hoge fae met de luchtige voorspellingen. Gruwel! Die naam zou ze in geen honderd jaar gebruiken, zeker niet als ze zelf zou kunnen kiezen. Ze klauwde haar handen liever rond dat frêle nekje van haar. Haar blik dwaalde af naar een tafeltje met een wit vaasje waar een groen detail ingehouwen was. In het vaasje zaten takjes met rode bloesems en bloemen met witte blaadjes en een rood hart. De roselle hybiscus die ook uit haar tuin kwamen.

Een lach kroop over haar lippen. ‘Ik dacht het niet. Dat was jouw idee zeker? Valeria... Ik zal haar een gepaste naam geven.’

Ze liet zich verder niet tegenhouden. Samen met Lex glipte ze het huis uit en ging op weg naar haar huisje. Ze draaide zich om toen ze iemand achter haar hoorde schreeuwen.

‘Profetieheks! Het maakt niet uit waar je naartoe vlucht. Deze belofte maak ik je, hier en nu, ik zal je vinden en ik zal je doden!’

Het was Elia. Haar borst ging zwaar op en neer en er schoten paarse vlammen uit haar handen die Corrighane op een haar na misten.

Corrighane zuchtte verveeld en keek naar Lex. Ze gluurde even naar het kindje in haar armen. Het had nog geen kik gegeven maar ze hoorde aan het snel kloppende hartje dat het gezond en wel was. Het was tijd voor haar om te gaan. Hier kon ze niet blijven. Elia was razend. Ze had nog nooit een beschermer gezien met zulke krachten. Lex sprong op haar schouder en allen verdwenen ze in felgroene vlammen.

Hoofdstuk 2

Heden

Rozella staarde met intense blik naar de paarse vlammen die opstegen uit haar handpalmen. Ze voelde een kracht diep vanbinnen opborrelen. Terwijl ze staarde rees het vuur steeds hoger en hoger op. Tot ze een scherpe stem naast zich hoorde en het vuur in haar handen langzaam doofde.

‘Wat doe je?’

Rozella tilde haar hoofd opzij. Corrighane kon in de meeste gevallen zeer intimiderend zijn, zeker door de verbeten aanblik in haar groene ogen en haar lippen in een strenge streep.

‘Je moet je magie gebruiken en niet staan dromen als een verdwaald blad in de wind.’

Rozella slikte en balde haar vuisten, haar hart klopte sneller. Wat verlangde ze ernaar tegen Corrighane in gaan. Maar ze kon niet, ze mocht niet. Het enige wat ze kon doen was knikken en ‘ja’ zeggen.

‘Ja, natuurlijk,’ zei Rozella monotoon en ze slikte een bijtend antwoord in. ‘Het spijt me,’ klonk het met enige nadruk.

Corrighane maakte een afkeurend geluidje. ‘Goed dan, zoals ik je heb geleerd, als je het je nog kan herinneren tenminste. Als je het even niet meer weet moet je stoppen, nadenken en dan uitvoeren. Niet beginnen te dromen,’ zei ze met nadruk.

Op momenten als deze hoopte ze dat ze tegen Corrighane gewoon kon zeggen wat ze wilde. Dan kon ze zeggen dat ze zich alles nog kon herinneren wat ze had geleerd, dat ze kon stoppen, nadenken en uitvoeren, maar dat het haar meestal gewoon niet interesseerde, dat het haar idee niet was om hier gebracht te worden en les te krijgen, dat ze het liefst gewoon ergens anders wilde zijn, weg van Corrighane, van het huisje, van de gedwongen lessen. Ze zuchtte diep.

‘Concentreer je!’

‘Ja, ja!’ spuwde Rozella scherp uit.

Corrighane ging vlak voor haar staan en staarde haar met een intense blik aan.

Rozella had meteen door dat ze iets verkeerds had gedaan.