In een ander licht

Eerlijkheid duurt het langst

Joke Lanting

IN EEN ANDER LICHT

Eerste druk: 11 november 2023

© 2023 Joke Lanting

© 2023 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sleepy Fox Cover Designs

Grafisch design: Designs by Lotte

ISBN 9789464661880

NUR 330

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Hoofdstuk 1

Zaterdag 3 november 2018

Robin werd wakker van het licht dat fel door de gordijnen scheen. In een poging het ontwaken uit te stellen, wilde ze de deken over zich heen trekken, maar haar arm voelde zwaar en werkte niet mee. Een steek schoot door haar lichaam en ontnam haar de adem. Het was verleidelijk om zich opnieuw te laten opslokken door het zwarte niets waarin ze zich zojuist nog bevond. Vooral nu haar hoofd begon te bonzen, zou Robin niets liever willen dan teruggaan naar de warme en pijnvrije staat van zonet. Een harde dreun naast haar oor voorkwam dat.

De schrik van het onverwachte geluid deed de adrenaline door haar lichaam pompen. Meteen probeerde ze haar ogen te openen, maar het licht zorgde voor een misselijkmakende hoofdpijn. Zelfs als ze slechts door haar wimpers heen keek, was het licht nog te fel. Bang vanwege de plotseling ronddraaiende kamer sloot ze haar ogen weer en pakte ze de randen van het bed beet. Een onverklaarbare pijn trok door haar linkerarm.

‘Hallo? Is daar iemand?’ Haar stem klonk niet harder dan een zuchtje wind. Ze vroeg zich af of iemand haar had gehoord. ‘Egbert?’ Geen antwoord.

Robin merkte nu pas op dat de randen van het bed koud aanvoelden, alsof ze ijzer vasthield. Met moeite opende ze haar ogen, vastberaden om erachter te komen waar ze zich bevond. Haar hart mistte een slag. Hoe was dit mogelijk?

Iemand pakte haar hand beet.

‘Ben je wakker, Robin?’

Gelukkig, hij was er!

‘Egbert!’ Veel meer geluid kon ze niet produceren, maar ze had zijn naam in elk geval met meer kracht kunnen uitspreken.

‘Goddank, je bent weer bij kennis.’

Met een halfgeopend oog keek ze naar haar man, die in zijn witte jas naast haar zat. Robin voelde hoe zijn vingers haar lichaam voorzichtig inspecteerden. ‘Je hebt een flinke klap gemaakt, Ro.’

Een klap? Als die mist in haar hoofd toch eens optrok, dan zou ze zich wellicht kunnen herinneren hoe ze hier terecht was gekomen. Ze had zich zelden zo beroerd gevoeld als nu.

‘Wat is er gebeurd, Egbert?’

‘Herinner je je dan helemaal niets?

Robin schudde haar hoofd en probeerde te slikken. Haar keel voelde aan als schuurpapier en ze wenste dat ze wat water kon drinken, maar nog liever wilde ze dat ze gewoon haar ogen kon openen zonder misselijk te worden.

‘Hier, neem deze maar in en drink het water erachteraan.’

Robin deed wat Egbert zei. Nu hij bij haar was, zou alles goed komen. Het water gleed hemels door haar slokdarm, al moest ze haar best doen om zich niet te verslikken. Het glas werd uit haar handen gepakt. Daarna werd er op de binnenkant van haar ellenboog geklopt.

‘Dit kan even prikken, maar het zorgt ervoor dat je je beter voelt.’

Robin liet het toe, ze vertrouwde op de kundigheid van haar lief. Hoewel de prik niet fijn was, deed het goedje wel wat Egbert had gezegd. Haar stijve lichaam voelde iets minder ongemakkelijk, alleen haar hoofd werkte nog niet mee. Wel kon ze nu haar ogen langer openhouden zonder misselijk te worden. Dit gaf haar het gevoel dat haar situatie in elk geval verbeterde.

Het ziekenhuiskamertje was klein, er stond slechts één ander bed tegenover haar. Zelfs een tafeltje voor bezoek was er niet eens. Robin wist zeker dat ze nog nooit op deze afdeling van het ziekenhuis was geweest.

‘Ik ben zo blij dat je bij me bent, Egbert.’

Hij trok een klein beetje met zijn mondhoek. Ondertussen ruimde Egbert de naald en het afval op en zette nog een glas water voor Robin op het ladekastje naast haar bed.

‘Ik heb nu geen dienst en ik denk dat jij het ook prettiger vindt dat het komende gesprek privé blijft.’

De ernst in zijn stem kwam vertraagd door bij Robin, maar maakte haar wel direct zenuwachtig. Wat was er zo ernstig dat het privé moest blijven? Ze was op de verwondingen na toch gewoon gezond?

‘Hoe ben ik hier eigenlijk terechtgekomen?’

Egbert keek haar zwijgend aan en gleed met zijn hand door zijn blonde lokken. Zijn normaal zo heldere blauwe ogen leken hun optimisme te zijn verloren. Hij pakte haar hand beet en Robin vroeg zich af wie van hen er zo trilde.

‘Egbert? Wat is er gebeurd?’

Hij keek naar zijn voeten en leek zijn best te doen om haar blik te ontwijken. Robin dacht hem naar woorden te zien zoeken, maar hij kwam niet verder dan een hap lucht nemen, om deze vervolgens weer woordeloos uit te zuchten. Het was lang geleden dat Robin hem in deze staat had meegemaakt, hij was er het type niet naar om op zijn tong te bijten.

‘Egbert?’

‘Je hebt –’

Voor hij zijn zin kon afmaken, werd hij onderbroken door een openslaande deur. Twee mannen in uniform stapten het kamertje binnen. Een schok trok door Robins lijf. Kwamen ze voor haar? Zelfs Egbert ging als vanzelf rechtop staan, nog net niet in de houding. De beide agenten begroetten hen beleefd. Robin greep naar Egberts hand en zocht oogcontact.

‘Waarom zijn zij hier?’

‘Dat kunnen zij je beter uitleggen.’

Dat leek het teken voor de agent met snor om dichterbij te komen. Egbert wisselde een korte blik met beide agenten. Aan de manier waarop zijn handen zich steeds dichter om de hare klemden, maakte Robin op dat hij net zo zenuwachtig was als zij. De man met de snor schraapte zijn keel.

‘Ik ben agent Bovendorp, dit is mijn collega Nijboer. Nijboer gaat u wat vragen stellen waarbij het belangrijk is dat u eerlijk antwoord geeft.’

Agent Bovendorp maakte passende handgebaren bij zijn uitleg, waarbij hij voornamelijk in de richting van zijn kalende collega wees. Die kwam op zijn beurt aan de bedrand staan en keek Robin indringend aan. Hij klapte zijn boekje open, pakte een pen uit zijn borstzak en leunde een beetje voorover alsof hij haar zo beter kon verstaan. De stem van de kale man klonk vriendelijker dan hij er zelf uitzag.

‘Mag ik trouwens “je” zeggen?’

Robin knikte.

‘Wat kun je ons vertellen over gisteravond, Robin?’

‘Gisteravond?’

Robin trok haar schouders op en zocht steun bij Egbert, maar die keek van haar weg.

‘Diezelfde vraag stelde ik net aan mijn man, want zelf weet ik het niet.’

Robin kon een nerveuze lach niet onderdrukken. Agent Nijboer wisselde een spottende blik met zijn collega. Hij leek niet veel moeite te doen om zijn rollende ogen te verhullen.

‘Dat zou ik ook zeggen om mezelf te verdedigen. Kom op, je kunt je vast wel iets herinneren. Dat kan haast niet anders.’

Robin had geen idee hoe ze zichzelf beter kon uitdrukken tegenover de kale agent. Ook de watten in haar hoofd hielpen niet mee. Hoe kon ze een antwoord geven als ze niet eens wist welke dag het vandaag was?

‘Mezelf verdedigen? Ik ben net wakker geworden en voel me ontzettend beroerd. U moet me geloven als ik zeg dat ik écht niet weet hoe ik hier terecht ben gekomen.’

De agenten keken elkaar kort aan. Woordeloos leek het tweetal iets te hebben kortgesloten. Robin voelde hoe Egbert zijn greep op haar hand verstrakte. De kale agent boog zich verder naar Robin toe. Zijn donkere stem sprak de meest verschrikkelijke woorden uit die ze ooit had gehoord: ‘Robin, jij hebt gisteravond in een dronken bui je buurjongetje doodgereden.’

Hoofdstuk 2

Zaterdag 3 november 2018

Robin staarde voor zich uit. Haar brein had moeite om alles te registreren. Het was net alsof ze haar vroegere walkman op had en de batterijen leeg raakten; alles speelde zich vertraagd af, ze snapte nog niet goed wat er precies aan de hand was. Wat hadden ze nou gezegd over haar buurjongetje? Niets leek te blijven hangen.

Haar hoofd was dusdanig suf dat Robin goede hoop had dat ze zich daadwerkelijk in een nachtmerrie bevond. Toch hielp het knijpen niet. Flarden van wat zich zojuist had afgespeeld, wisselden zich tergend langzaam op haar netvlies af. Stukken van het gesprek kwamen boven. Ze had recht op een advocaat en gezien de ernst van de situatie had de kale agent haar dat op het hart gedrukt. Een advocaat, voor haar?

Ze had tal van films gezien waarin agenten een verdachte op zijn rechten hadden gewezen voordat deze werd ingesloten, maar nog nooit had ze de hoofdrol erin gespeeld. Hoewel ze mocht bijkomen in het ziekenhuis, mocht Robin nergens anders heen. Ze hadden het over Samuel gehad.

Met beide handen wreef ze over haar slapen. Daarna drukte ze haar vingertoppen door haar dikke bos haar naar haar schedel toe. Het gaf haar niet de verlichting die ze zocht. Diep inademen leek als enige te helpen tegen het waas dat zich over haar heen had geslagen als een veel te zware deken. De kale agent verscheen weer op haar netvlies, dit keer kwamen zijn woorden voor het eerst als normaal bij haar binnen: ‘Jij hebt je buurjongetje doodgereden.’

‘Nee, nee, nee!’ Mijn allerliefste vriendje, mijn maatje? Dood?

Robin zou willen dat er iemand was aan wie ze haar vragen kon stellen. De lege en akelig steriele kamer bood totaal geen troost. Ze was helemaal alleen en haar lijf deed pijn. Haar luchtpijp vernauwde zich, waardoor dat ademen steeds lastiger werd. Misselijkheid leek zich vanuit haar tenen naar boven te trekken, haar lichaam protesteerde met horten en stoten. Pas toen er tranen begonnen te stromen, kreeg ze wat meer lucht. Alleen door haar emoties eruit te gooien, kon ze voorkomen dat ze zou overgeven in het ziekenhuisbed.

‘Samuel!’

Een zuster kwam op haar geschreeuw af en legde een hand op haar schouder. De deur achter haar bleef op een kier staan.

‘Rustig maar, mevrouw Ter Beek.’

Rustig? Hoe kon ze kalm blijven terwijl er zoiets verschrikkelijks was gebeurd? Robin kon niet langer blijven liggen, ze moest weten wat er was gebeurd. Een felle pijn schoot door haar hand heen, de standaard van het infuus viel om en begon keihard te piepen.

‘Mevrouw, kalmeer! Blijf liggen!’

De zuster kon haar wat. Robin trok het infuus uit haar hand en stond op, maar merkte direct dat haar benen niet meewerkten.

‘Dokter!’

Terwijl de zuster om hulp riep en Robin probeerde tegen te houden, stormde Egbert naar binnen. Achter hem zag ze de twee agenten nog in de hal staan. Voordat ze naar hen kon roepen, pakte haar man haar in een stevige omhelzing beet en suste in haar oor. Tevergeefs probeerde ze zich los te rukken. Ze wilde dit niet, want ze had nog zoveel vragen te stellen aan de agenten.

‘Egbert, laat me gaan!’

Robin merkte dat ze niet veel in te brengen had tegen zijn kracht, maar ze kon niet zomaar opgeven. Wellicht wist ze op deze manier de aandacht van de agenten te trekken.

‘Laat me gaan, ik moet weten wat er is gebeurd!’

‘Dat komt later wel, Ro.’

Nog even spartelde ze tegen vanuit haar bed, toen moest ze de strijd opgeven. Egbert gaf geen gehoor aan haar verzoek en duwde haar weer terug in bed. Ze schreeuwde het uit.

‘Politie! Stop! Kom terug!’

‘Zuster, geef me snel iets wat haar kan kalmeren.’

De prik kwam sneller dan ze had verwacht. Robin voelde hoe het laatste stukje energie haar lichaam verliet.

Wat overbleef waren de tranen en het snot dat langs haar lippen naar beneden liep. Egbert verslapte zijn grip en ging naast haar op het bed zitten. Hij bekeek haar bebloede hand waar het infuus in had gezeten. De zuster gaf hem een doekje om het wondje schoon te vegen en zette de standaard met de zakken weer overeind. Toen Egbert een zakdoek pakte en die tegen haar neus drukte, kon Robin het niet laten om ondanks haar afnemende strijdvaardigheid nog een opmerking te plaatsen: ‘Je hield me tegen.’

Egbert knikte alleen, maar keek haar niet aan.

‘Waarom?’

‘Omdat je nu moet rusten, Ro.’

‘Dat kan ik niet, niet voordat –’

‘Ssst.’

Egbert ging naast haar zitten en gaf Robin een kus op haar wang. Hoe vaak hij zijn vingers ook door haar haren liet gaan, het nam de onrust en de pijn niet weg. Samuel.

‘Is hij echt... dood, Egbert?’

‘Ja.’

‘Hoe...dan?’

‘Robin, niet nu.’

‘Zeg het me, alsjeblieft. Ik word gek van de woorden in mijn hoofd die ik maar niet met elkaar kan verbinden.’

Egbert legde een vinger op haar lippen en suste weer dat ze stil moest zijn. Robin nam er geen genoegen mee en hoewel haar lichaam de strijd steeds meer opgaf, lukte het haar wel om naar zijn vingers te happen.

‘Oké, oké!’

Egbert ging rechter op zitten, blies zijn wangen bol, trok een paar moeilijke gezichten en keek haar daarna aan.

‘Het is gewoon zo dat,’ Egbert ademde schokkend in, ‘Samuel op de verkeerde tijd op de verkeerde plek was.’

‘Dus het is echt...’

‘Ja, het is echt gebeurd.’

‘Nee, nee, nee! Dat kan niet waar zijn.’

‘Kalmeer, Robin. Je kunt het niet terugdraaien.’

‘En Jacob en Maria dan? Mijn hemel, Egbert. Hoe kan ik hen ooit –’

Egbert friemelde wat aan het infuus. ‘Dat zijn zorgen voor later.’

Hoewel Robin nog wilde protesteren deed het medicijn nu volledig waar het voor was bedoeld. Haar lippen weigerden dienst en de op hol geslagen gedachten maakten plaats voor een zwarte, warme leegte.

Hoofdstuk 3

Zaterdag 3 november 2018

‘Wil je wat eten?’

Robin schudde haar hoofd naar de vriendelijk lachende verpleegster. Ze had geen idee hoe laat het was, maar eten was iets waar ze totaal geen behoefte aan had. De gedachte alleen al deed haar kokhalzen. Desondanks schoof de zuster het tafeltje van onder het bed uit en zette er een bord op. De zoete geur van aardbeienjam wekte een pijnlijke herinnering op aan Samuel, die er altijd gek op was geweest. Robin duwde de bedtafel woest van zich af.

‘Je zult je echt beter voelen als je wat eet, Robin. Geloof me maar.’

De zuster wist duidelijk niet waar ze het over had. Wisten zij en haar collega’s eigenlijk wel wat ze had geflikt? Ze betwijfelde of ze haar nog zo vriendelijk zouden verzorgen als ze op de hoogte waren van het ongeluk.

Het zorgen maken om hoe men over haar dacht, veroorzaakte meteen weer een fikse hoofdpijn. Robin greep naar haar voorhoofd en begon het rustig te masseren.

‘Ook daarom moet je eten, Robin, je lichaam heeft voeding nodig om alle processen goed aan te kunnen.’

‘Mag het alsjeblieft wat anders zijn dan een broodje jam?’

‘Lust je dat niet?’

‘Niet meer.’

De zuster nam het bordje mee en zei dat ze snel terug zou komen. In de tussentijd probeerde Robin een beetje te bewegen. Met name haar linkerarm, nek en hoofd waren pijnlijk. Hopelijk kon ze straks een eindje proberen te lopen, alles om maar uit deze deprimerende kamer te komen. Robin staarde een poos door het raam waar de auto’s onder haar af en aan naar de parkeerplaats van het ziekenhuis reden.

‘Zo, een broodje kaas en een kop thee. Kan ik nog iets anders voor je halen?’

‘Nee, bedankt.’

‘Ik zie je straks weer met de medicatieronde. Probeer vooral te rusten.’

Robin reageerde daar niet op, de onrust in haar lichaam zou pas kalmeren als ze een antwoord kreeg op hoe die verschrikkelijke avond had kunnen gebeuren. Waarom kon ze zich daar niets van herinneren? Haar stroperige brein werkte nog steeds niet mee, toch dwong ze zichzelf om haar laatste herinnering boven te halen. Het enige wat door haar hoofd bleef galmen, waren de woorden van de agent, waardoor haar maag zich telkens weer omdraaide. Er klonk gerinkel en de zuster kwam weer binnen, met een kar dit keer. Haar vriendelijke lach had plaatsgemaakt voor een bezorgde blik.

‘Robin, ik weet dat het moeilijk is, maar je moet echt gaan eten. Neem gewoon die eerste hap en je zult zien dat je meer wilt.’

De zuster drong aan door het bordje onder haar neus te drukken.

‘Welke dag is het vandaag, zuster?’

‘Het is zaterdag.’

‘Hoelang ben ik al hier?’

‘Dat zal ik je vertellen nadat je een hap hebt genomen.’

Robin kon de aanpak van de zuster niet waarderen, ze was toch geen klein kind? Desalniettemin was het erger om nog langer in het ongewisse te blijven, daarom nam ze een kwart van het gesneden broodje. Zodra ze aanstalten maakte om een hap te nemen, gaf de zuster al antwoord.

‘Je bent hier gisteravond aangekomen.’

Het was dus op een avond gebeurd waarop ze normaal gesproken altijd bij haar beste vriendin Theresa at. Dat gaf haar tenminste een punt van houvast om mee te beginnen. Al kauwend keek Robin naar het nachtkastje, waar alleen een roddeltijdschrift lag.

‘Wanneer zijn de bezoekuren, zuster?’

‘Dat is vanavond pas weer, na het eten. Wil je trouwens nog een broodje?’

Tot Robins grote verbazing was het bordje leeg. Ze voelde zich direct schuldig tegenover Samuel dat het gelukt was om het eten weg te werken.

‘Nee dank je, ik heb wel genoeg gehad.’

‘Onzin, je moet aansterken. Je krijgt zo gewoon nog een portie van me.’

De zuster gaf haar een plastic bekertje met medicijnen en zette een glas water op het nachtkasje. Daarna wipte ze met haar voet de rem van het wieltje en duwde de kar het vertrek uit. Robin zette de medicijnen naast het glas water en trok de lade van het nachtkastje open. Leeg.

Met hernieuwde energie stond Robin op, trok het infuus achter zich aan en liep voorzichtig naar de kledingkast. De zuster zou vast nog meer praatjes krijgen als ze haar zo zag rondstruinen. Evenwel zou ook zij niet kunnen ontkennen dat Robins toestand zich met de minuut verbeterde. Met name haar brein leek zich te hebben herstart, het denken ging haar makkelijker af.

Robin trok het smalle kastdeurtje open. Die was, op een tas met ondergoed en set schone kleding na, ook leeg. Ze was niet heel erg gehecht aan haar mobiel, maar het werd toch wel vervelend dat het ding nergens te vinden was. Hoe moest ze Theresa nu bellen? Robin keek om zich heen, ook de handtas die ze altijd bij zich had, was nergens te vinden. Hij stond niet in een hoek, hing niet aan de kapstok en stond ook niet naast het bed.

Nu haar lichaam in beweging was gekomen, gaf het aan dat het wat kwijt moest. Robin slenterde door naar het toilet, waar ze de grootste moeite had om samen te werken met het infuus. De wieltjes leken zich aan alles te willen vastgrijpen en nadat ze de ijzeren paal iets te hardhandig had gedwongen om de drempel over te gaan, begon het ding als een malle te piepen. Robin probeerde zo snel mogelijk klaar te zijn op het toilet, zodat ze de zuster kon roepen om het ding naast haar het zwijgen op te leggen. Zodra ze de toiletdeur opendeed, was dat echter niet nodig.

‘Ik kon al horen waar je was.’

Egbert lachte vriendelijk en richtte zich op het infuus. Met een paar vlotte handelingen hield het geluid eindelijk op.

‘Zo, dat is prettiger. Goed om te zien dat je weer op je benen staat.’

De omhelzing ging niet zo soepeltjes als Robin had gehoopt en een kus bleef uit. Ondanks dat was het fijn dat hij er was, want Egbert kon vast meer duidelijkheid geven.

‘Waar is mijn telefoon eigenlijk?’

‘Die heb ik.’

‘Ik zou graag Theresa willen bellen.’

‘Ga eerst maar weer terug in bed.’

‘Maar ik voel me goed.’

Ondanks haar protest haakte Egbert zijn arm door die van haar en begeleidde haar naar het bed toe. Haar brein mocht dan wel helderder zijn, qua kracht was ze nog niet de oude. Misschien was het een teken dat Egbert gelijk had. Hij stopte haar in en keek afkeurend naar de nog niet ingenomen medicijnen op het nachtkastje.

‘De zuster zei al dat je wat lastig deed. Kom, neem je medicatie in.’

Hij drukte het glas water in haar handen en legde de pilletjes één voor één in haar handpalm. Had hij er nu eentje extra bij gedaan?

‘Lastig, wie, ik?’

Egbert reageerde niet op Robins poging om het luchtig te houden. Hij duwde dwingend haar hand in de richting van haar mond als teken dat ze het pilletje moest innemen. Daarna bemoeide hij zich weer met het infuus.

‘Mag ik dan nu mijn mobiel?’

‘Dat lijkt me geen goed idee.’

‘Waarom niet?’

‘Wacht daar gewoon nog eventjes mee. Het is niet alsof...’

Egbert slikte de rest van zijn woorden in, maar Robin begreep wat hij bedoelde. Het was niet niks wat er was gebeurd, maar ze moest wel weten hoe het precies was veroorzaakt en daar had ze Theresa voor nodig.

‘Ik moet haar spreken over die avond, ik kan het gewoon niet verklaren.’

‘Wij ook niet Ro, maar...’

Hij zocht naar de juiste woorden. Ze hadden nog nooit zoveel moeite gehad om met elkaar te praten. Dat was nog een reden waarom Robin opheldering wilde over wat zich die vrijdagavond had afgespeeld. Alles weten maakte niet gelukkig, maar het gaf je wel een eerlijke kans om je zondes onder ogen te zien. Het ging Robin er niet per se om dat zij de gaten in haar hoofd kon opvullen met feiten, ze wilde met name dat de ouders van Samuel een eerlijk beeld kregen van zijn laatste momenten. Dat was ze haar buren, hun goede vrienden nota bene, verschuldigd.

‘Ik moet Theresa écht spreken.’

Egbert schudde kort zijn hoofd. Ze snapte zijn bezorgdheid wel, maar het beeld dat Robin nu in haar hoofd had van die verschrikkelijke avond, maakte haar wederom misselijk. Het idee dat zij een kind had doodgereden, was niet te bevatten. Ze was een juf van groep vijf, geen moordenares. Bij die laatste gedachte begon haar lijf weer te schokken. Hortend en stotend beukte het ongeloof en het verdriet zich een weg naar buiten. Het was alsof er plotseling een zwart gat onder haar was ontstaan, een gat dat haar met al zijn kracht dreigde op te slokken. Het schokken stopte pas toen Egbert heel lichtjes zijn arm om haar heen sloeg.

‘Dit is dus waarom we dat nog niet gaan doen, Ro. Rustig maar, ik zorg voor je.’

Het laatste wat Robin meekreeg, waren de donkere trillingen van zijn stem.

Hoofdstuk 4

Zondag 4 november 2018

Egbert zette de tas in de hal en hing met een zucht zijn jas op. Robin liep zo snel als ze kon naar binnen en snoof de bekende geur van hun woning op. Helaas gaf het haar nog niet het geborgen gevoel dat ze er normaal van kreeg. Ze voelde zich pas beter zodra ze de voordeur op slot had gedraaid.

Alles was veranderd. Het was raar om haar eigen auto op de oprit te moeten missen, maar het was nog erger geweest om uit te moeten stappen in het zicht van de buren. De gezamenlijke oprit was breed genoeg om de auto’s naast elkaar te parkeren, maar het voelde ontzettend benauwend aan. Kon ze hier nog wel met goed fatsoen wonen? Ze hield zichzelf overeind door haar hand op de muur te zetten, te veel inspanning liet haar lichaam nog niet toe.

Robin kon zich geen voorstelling maken van de reactie van Maria en Jacob als ze elkaar toevallig tegenkwamen, maar ze was vastberaden om hen op die manier niet lastig te vallen. Zo vlug ze kon, sloot ze kon alle gordijnen van de ramen die aan de oprit grensden. Egbert was in de hal blijven staan en leek in gedachten verzonken.

‘Heb je de buren ingelicht dat ik weer thuis zou komen?’

‘Ik heb een berichtje voor hen achtergelaten, maar ik heb ze nog niet eens kunnen spreken na...’

Egbert liet zijn hoofd hangen en sloot voor een kort moment zijn oogleden. Hij zag er net zo vermoeid uit als Robin zich voelde. Ze liep naar hem toe en leunde tegen zijn schouder aan.

‘Ik kan me niet voorstellen waar zij nu doorheen moeten gaan, Egbert. Moeten we niet tijdelijk ergens anders gaan wonen? Bij mijn ouders, wellicht?’

Egbert negeerde haar vraag. Tot nu toe was hij elke keer dichtgeslagen als ze probeerde om met hem te praten over hoe het nu verder moest. Het enige wat hij zei, was dat hij het ook niet wist. Ook nu weer duwde hij haar van zich af met een excuus.

‘Ik zal wat water voor je pakken, zodat je je medicijnen kunt innemen.’

Dat was wel het laatste wat ze van hem wilde. Ze hunkerde naar zijn steun, want ze vertrouwde er niet langer op dat ze zelf juiste keuzes wist te maken. De talloze vragen die door haar hoofd spookten, werden nog steeds beantwoord met hetzelfde riedeltje dat het later wel zou komen, of ze werden compleet genegeerd. Egbert was nog steeds van mening dat Robin moest rusten en aansterken voordat ze een volgende stap kon zetten en dat irriteerde haar enorm. Het probleem was alleen dat ze zich nog zodanig slap voelde dat ze geen puf had om tegen hem in te gaan.

‘Neem dit maar in, daar zul je weer van kalmeren.’

‘Maar ik ben kalm, ik wil gewoon met je praten over hoe –’

‘Ik wil het er nog niet over hebben.’

Hij drukte een glas water in haar hand en bracht het medicijn naar haar mond, alsof ze een klein kind was. Ze griste de pil tussen zijn duim en wijsvinger vandaan en voelde zich door de plotselinge actie direct wat duizelig worden. De dienstdoende arts had wel gezegd dat ze naar huis mocht, maar ze voelde zich nog allesbehalve fit.

‘Ik wel, Egbert. Er zijn al een paar dagen voorbijgegaan en ik weet nog van niks. Ik heb Theresa nog niet eens gesproken!’

‘Dat komt omdat we het er beiden over eens zijn dat je er nog niet klaar voor bent.’

‘Geef me dan tenminste mijn telefoon terug.’

‘Later, ga eerst maar weer wat rusten.’

Op dat moment ging zijn telefoon over. Egbert beantwoorde hem, liep de bijkeuken in en sloot de deur achter zich. Robin keek wat beduusd in het rond, ze had geen idee wat ze met haar man aan moest. Er had zich inmiddels een onrust in haar lichaam gevestigd die haar een heel vervelend gevoel gaf. Het was een onderbuikgevoel dat haar deed twijfelen aan de manier waarop er voor haar werd gezorgd. Egbert was altijd al beschermend geweest, maar nooit zo verstikkend.

Ze keek naar de pil in haar hand en besloot hem niet in te nemen. Het water dronk ze wel op, terwijl ze de pil in haar broekzak stopte.

Robin aarzelde om op de bank neer te ploffen. Haar lijf wilde niets liever, maar ze voelde zich bezwaard om het zichzelf comfortabel te maken. Ze moest bezig blijven en besloot daarom om zelfstandig haar tas naar boven te brengen.

Halverwege de trap kwam ze tot stilstand. Hoewel Robin wist dat ze eigenlijk niet zou moeten kijken, kon ze de aantrekkingskracht van het voorwerp niet negeren. Ze had de wand boven de houten reling altijd een leuke plek gevonden om trapsgewijs te versieren met herinneringen aan vroeger. De aanblik van de vijfde grote foto in de rij brak haar hart opnieuw. Samuel zat vrolijk lachend bij haar op schoot op een mooie zomerdag, onder de parasol.

De pijn die door haar borstkas trok, zorgde ervoor dat ze voorover klapte en steun moest zoeken bij de reling. Het geluid dat de tas produceerde toen deze zelfstandig alle traptreden naar beneden nam, was genoeg om Egbert te alarmeren. Met een geschokte uitdrukking op zijn gezicht verscheen hij onderaan de trap.

‘Wat doe je toch op de trap, mens!’

Robin kon niets uitbrengen en hapte nog steeds naar adem. Ondersteund door Egbert liep ze verder omhoog. Eenmaal in de slaapkamer liet Robin op de rand van het bed haar hoofd tussen haar benen zakken. Ze voelde zich zo licht in haar hoofd dat ze bang was flauw te vallen.

Zodra ze iets beter kon doorademen, begon haar lichaam weer te schokken van verdriet. Die prachtige lach van Samuel zou niemand ooit meer kunnen verblijden en dat was haar schuld.

‘Probeer goed door te blijven ademen. Ik zal je nog wat extra’s geven om te kalmeren.’

‘Nee, niet doen.’

Robin wilde niet weer wegzakken in een gedachteloze toestand, ze wilde het verdriet blijven voelen, zodat ze kon beginnen met haar boetedoening. Hoe langer ze dit zou uitstellen, hoe erger het werd.

‘Ro, het is echt beter voor je.’

‘Nee Egbert! Ik wil het niet!’

De wrijvende hand over haar schouderbladen was eerst geruststellend geweest, maar hoe langer Egbert bleef aandringen op de medicatie, hoe geïrriteerder ze raakte. Nu ze hem een paar keer duidelijk had moeten toespreken, leek het ook alsof ze steeds helderder werd. Was dat de adrenaline of iets anders? Robin stond op en liep in een rechtere lijn naar de badkamer, waar ze haar gezicht met een koud washandje afnam. Dat voelde al beter.

Voor het eerst sinds het ongeluk durfde ze het aan om recht in de spiegel te kijken. De snee op haar voorhoofd was niet zo groot als hij had gevoeld, maar misschien heelde het gewoon snel. De wallen onder haar ogen waren aanzienlijk. Robin keek zichzelf strak aan. Dit was dus het gezicht van iemand die een kind had doodgereden. Ze dwong zichzelf te blijven kijken.

‘Jij hebt je buurjongetje doodgereden.’ Er leek iets niet in orde met die gedachte. De agent had die zin anders geformuleerd. ‘Jij hebt je buurjongetje in een dronken bui doodgereden.’ Robins spiegelbeeld leek net zo erg te schrikken van die woorden als zijzelf, alleen een seconde langzamer. Al die tijd had ze geweten dat die uitspraak niet klopte, maar nu pas snapte ze waarom. Dronken. Zij was nooit dronken. Sterker nog, ze dronk geen druppel drank. Een vervelend gevoel manifesteerde zich in haar maag, terwijl ze met een handdoek haar gezicht afdroogde.

Egbert lachte vriendelijk toen ze terug de slaapkamer in kwam. ‘Zal ik dan maar wat thee voor je maken?’

‘Vertel me liever hoe het in hemelsnaam mogelijk is dat ik vrijdagavond dronken was.’

Egberts lach verdween direct. Hij zuchtte geïrriteerd, zette zijn handen op zijn knieën en kwam omhoog van het bed.

‘Die vraag zit mij ook dwars, Ro. Ik dacht namelijk dat ik een godvrezende vrouw had die dat soort dingen niet deed.’

‘Je weet dondersgoed dat ik niet drink.’

Robin had moeite om het volume van haar stem in toom te houden. Na zestien jaar huwelijk kenden ze elkaar toch beter dan dit? Desondanks bleef haar man angstvallig stil.

‘Nou? Je gelooft me toch wel, Egbert?’

Het duurde het enorm lang voordat hij antwoord gaf. Hij speelde wat met het mobieltje in zijn hand en ontweek haar blik.

‘Egbert?’

‘Bloed liegt niet, Ro.’

Had hij gelijk? De wetenschap was exact en ze wist hoe nauwkeurig een arts te werk ging, maar het kon in haar geval gewoonweg niet kloppen.

‘Wanneer heb je mij ooit drank zien drinken?’

‘Nooit, maar –’

‘Maar wat?’

Egbert trok een moeilijk gezicht en zette een hand in zijn zij. Met de andere maakte hij wat onsamenhangende gebaren in de lucht voordat hij antwoord gaf.

‘Ik weet het niet, Ro. Heb je enig idee hoe heftig het was om dat telefoontje te ontvangen?’

Robin schudde zwijgend haar hoofd. Dit was pas de eerste keer sinds het ongeluk dat hij zijn emoties naar haar uitsprak en ze wilde niet het risico lopen dat hij weer dichtsloeg.

‘Hoe het mijn hart brak om je daar op die brancard te zien liggen?’

Egbert ging dichter bij Robin staan en pakte haar handen in de zijne.

‘Ik kan me heel goed voorstellen dat de afgelopen tijd lastig voor je is geweest. Je werk vergt veel van je, helemaal met de drukke groep van dit schooljaar. Om nog maar te zwijgen van al die negatieve zwangerschapstesten. Ik snap dat je onder grote druk staat, maar...’

Egbert slikte en ademde diep in. Robin wist hoe erg het aan hem knaagde dat hij nog steeds geen vader was, maar dat was een onderwerp waar ze nu helemaal niet aan wilde denken.

‘Ik had alleen nooit gedacht dat jij in staat was om zoiets ondoordachts en roekeloos te doen, Ro.’

Hij draaide zijn rug naar haar toe en liet zijn schouders hangen. Langzaam drukte hij zijn vingertoppen in zijn hoofdhuid en wreef daarna achter zijn oren, een teken dat hij pijn had. Hoofdschuddend ging hij verder.

‘Hoe kon je?’

Dat was precies de vraag die Robin ook beantwoord wilde krijgen. Egbert kon wel zeggen dat ze moest rusten, maar ze hadden beiden de waarheid nodig.

‘Waar is mijn telefoon? Ik wil van Theresa horen wat we die avond precies hebben gedaan.’

Egbert draaide zich om en keek haar strak aan.

‘Dat is verdomme bekend, stop ermee dat te ontkennen! Daar moet je Theresa niet mee lastigvallen.’

Hij gooide haar mobieltje op het bed. Robin stond perplex. Hij had nog nooit zo naar haar geschreeuwd. Ook de blik in zijn ogen was nog nooit zo kil geweest. Ze wist dat er na het ongeluk veel tussen hen was veranderd, maar ze had nooit kunnen indenken dat haar eigen man haar op deze manier in de steek zou laten.

Hoofdstuk 5

Maandag 5 november 2018

Vandaag stond Robin er voor het eerst echt alleen voor, Egbert was al vroeg vertrokken naar het werk. Hij had een briefje achtergelaten dat ze de afspraak met de advocaat niet moest vergeten én haar medicatie echt moest innemen. Dat laatste liet ze mooi achterwege. Ze verbaasde zich over het feit dat er een briefje voor haar lag, normaal gesproken was zij degene die hem aan afspraken moest herinneren. Nog een teken dat hij was veranderd. Het zou weer een zware dag worden, vooral omdat ze Theresa nog steeds niet had gesproken.

Ze had haar beste vriendin gisteren vaak genoeg geprobeerd te bellen, er kwam alleen een kort berichtje terug dat ze het druk had met haar werk. Nu kende Robin het drukke werkschema van Theresa als geen ander, desondanks stemde het haar verdrietig. Het was namelijk niet alleen Theresa die het contact met haar leek te vermijden, haar eigen ouders namen ook nog steeds niet op. Er was wel kort contact geweest, maar dat was via Egbert gelopen toen zij in het ziekenhuis lag. Niets hieraan voelde goed.

Robin zag op tegen het gesprek met de advocaat en niet in de laatste plaats omdat ze daarvoor de deur uit moest. Ze vond het eng om na hun eerste kennismaking direct door te moeten naar het politiebureau om een verklaring af te leggen.

Ze wist niet eens wie de man of vrouw zou zijn die haar moest verdedigen, want ook dat was via Egbert gegaan. Hij regelde van alles voor haar, maar liet haar vervolgens alleen op de momenten dat ze hem het meeste nodig had. Wat zat daar achter? De steen in haar maag leek permanente vormen aan te nemen en met tegenzin nam ze voor de vorm een hap brood.

Tijdens het kauwen kon Robin het niet laten om Theresa nog een laatste keer te bellen. Ze wist namelijk dat haar beste vriendin de ochtend na een late dienst altijd vrij was. Echter bleef de beltoon overgaan en kreeg ze weer de voicemail.

‘Hoi Rees, ik probeer je nog een keer, want ik heb zo het gesprek met de advocaat en ik hoop echt dat je mij meer kunt vertellen over vrijdagavond. Bel me, alsjeblieft.’

Zodra ze had opgehangen, ging de bel van de voordeur. Dat kon toch geen toeval zijn? Hoopvol sprong Robin van haar stoel op, waardoor ze zich direct weer duizelig voelde. Door de beweging deed haar arm ook weer pijn. Gelukkig was het van korte duur, kennelijk was ze gewoon te snel opgestaan. De contouren van het figuur achter het vertroebelde glas leek niet op dat van Theresa. Voorzichtig opende Robin de deur.

‘Hallo, kom ik gelegen?’

Twee groene ogen keken haar aan vanachter een paar ronde brillenglazen. Ze herkende de man direct, maar dat stelde haar niet per se gerust.

‘Dominee Immanuel, eerlijk gezegd moet ik zo –’

‘Mag ik binnenkomen? Het is nogal guur buiten.’

Hoewel Robin hem liever zou weigeren, kon ze dat gewoonweg niet, daarvoor had ze te veel respect voor de man. Ze vroeg zich alleen af wat hij hier deed. Er waren vast andere mensen in het dorp die zijn hulp beter konden gebruiken, die niet verantwoordelijk waren voor de dood van een ander. Terwijl hij zijn stoffen jas dichter om zich heen trok, bedacht Robin dat hij wellicht voor iets heel anders kwam. Waarschijnlijk wilde hij haar een preek geven en haar tot de orde roepen. Desondanks lachte hij vriendelijk naar haar terwijl hij zijn handen warm wreef. Robin probeerde zijn blik zoveel mogelijk te ontwijken.

‘Zullen we de spreekwoordelijke olifant maar direct benoemen?’

Robins hart klopte in haar keel. Zie je nu wel? Dit was vast het moment waarop hij zou zeggen dat ze niet langer welkom was in de gemeenschap. Dat ze maar beter haar koffers kon pakken en weggaan, dat ze haar familie te schande had gemaakt, en nog meer dingen die ze vanaf het ongeluk tegen zichzelf had geroepen.

‘Ik weet dat ik er een potje van heb gemaakt, dominee, maar –’

Hij stopte haar letterlijk door zijn handpalmen te tonen.

‘Dat is precies waarom ik hier ben. Juist degenen die het verste zijn afgedwaald, hebben mijn hulp extra nodig. Ik ben hier om je bij te staan.’

Robin wist niet zeker of ze dat wel wilde, aangezien hij haar als tiener ook niet goed had kunnen helpen. Dat was weliswaar een compleet andere situatie geweest, maar het gevoel dat de dominee weinig voor haar had kunnen betekenen, was nooit verdwenen. Ze vond hem in privésituaties een aardige man, maar ze kon niets met zijn adviezen.

Meerdere keren had ze naar hem geluisterd op de verjaardagen van Samuel, maar ze kwamen gewoon qua gedachtegang niet overeen. Het was zelfs versterkt toen hij zich, nog geen half jaar geleden en uit zogenaamde interesse, ging bemoeien met hun gezinsleven en hun onvervulde kinderwens. Hoewel Robin sterk het vermoeden had gehad dat haar schoonmoeder daarachter zat, had de dominee haar situatie er niet makkelijker op gemaakt.

Als ze heel eerlijk was, kon de beste man daar ook niets aan doen, hij wist tenslotte niet alles over haar. Hoewel de gemeenschap altijd pronkte met hoe goed iedereen met elkaar kon omgaan, hoorde je geen ziel over het feit dat men geheimen voor elkaar had. Robin had zich daar zelf ook schuldig aan gemaakt, dat was ook waarom ze lastig kon inschatten of het verstandig was om zijn hulp in deze te aanvaarden. Het kon ook zo maar zijn dat hij nu voor haar stond om de gemeenschap straks de laatste roddels te kunnen vertellen, al had ze hem er nog nooit op betrapt zijn geheimhoudingsplicht te hebben geschonden. Misschien moest ze gewoon niet zo zenuwachtig zijn en van het goede in de man uitgaan.

‘Hoe voel je je nu, Robin?’

‘Dat vind ik een moeilijke vraag om te beantwoorden.’

‘Heb je nog pijn na het ongeluk?’

Robin schudde haar hoofd, de pijn, stijfheid en nog genezende wonden waren het benoemen niet waard. Niet als ze aan Samuel dacht, of aan Jacob en Maria. Gelukkig kon ze het gesprek afkappen; als ze nu niet met de fiets zou vertrekken zou ze niet op tijd komen.

‘Ik moet nu echt gaan, dominee.’

‘Zeg maar Immanuel, hoor.’

Robin wist wel wat zijn naam was, maar ze vond het niet altijd gepast om hem bij zijn voornaam te noemen. Ze liep er vaak mee te hannesen als hij bij Jacob en Maria op visite was.

‘We hebben nog wel even de tijd, helemaal als ik je met de auto breng. Het is ook nog lang geen elf uur.’

‘Hoe weet je van mijn afspraak?’

‘Egbert vroeg me om je bij te staan, omdat hij zelf niet kan.’

Dat had Robin niet verwacht. Haar man had dus voor een vervanger gezorgd. Had hij dan niet door dat ze veel liever had dat hij zelf aan haar zijde stond? Dat ze het doodeng vond om zich weer onder de mensen te begeven?

‘En ik denk dat het sowieso goed voor je is om deze eerste stappen met iemand te zetten, in plaats van alleen.’

Daar kon Robin het mee eens zijn, maar hij was niet degene die dat had moeten doen. Het voelde gewoon vreemd, maar ze wist ook niet hoe ze de dominee op een gepaste manier kon lozen. Alsof Immanuel zich er bewust van was, kwam hij dichterbij en legde een hand op haar schouder. Ze had zijn subtiele gebruik van aftershave nooit vervelend gevonden, alleen leek het nu sterker dan voorheen.

‘Robin, ik snap heel goed dat je het liever allemaal anders had gezien. Toch hoop ik dat je open kunt staan voor mijn hulp, net zoals ik opensta voor jou, na het verschrikkelijke ongeluk. Laat mij je alsjeblieft helpen.’

Met die laatste woorden haalde hij haar over. Hij had haar in de steek kunnen laten, zoals haar ouders en Theresa leken te doen. Iets wat ze overigens volkomen zou snappen. Ze had het er zelf naar gemaakt. Evenwel stond hij hier voor haar en bood zijn hulp aan. De dominee had ook het verzoek van Egbert kunnen weigeren.

Robin twijfelde steeds meer of ze niet te hard over hem had geoordeeld. Je hoefde natuurlijk niet over alles hetzelfde te denken om elkaar te kunnen helpen. Daarbij voelde ze zich steeds schuldiger dat zijn adviezen haar niet hadden aangesproken, omdat ze hem nooit de volledige waarheid had verteld. Als tiener kon ze dat niet en dat zou ze als volwassene ook niet doen, er kleefden gewoon te veel risico’s aan. Daarnaast was er weinig in het dorp wat geheim kon blijven, iedereen was immers al op de hoogte van wat ze had gedaan. Wie weet kon hij haar juist helpen?

‘Vooruit dan. Ik heb ook geen idee wat me te wachten staat en als ik heel eerlijk ben, dan is het prettig om het niet alleen te hoeven doen.’

‘Ik ben er voor je, Robin. Je staat er niet alleen voor.’

De tweede hobbel die moest worden genomen, was het in de gaten houden van de buren. Robin wilde absoluut niet dat ze Maria en Jacob met haar aanwezigheid zou opzadelen, daar waren ze vast nog lang niet aan toe. Ze twijfelde ook of het er ooit nog van zou komen. Trillend stond ze voor de voordeur, haar hand liet ze weer van de deurklink af glijden. Immanuel stond haar bij.

‘Alle eerste stappen zijn moeilijk, Robin. Je moet hier doorheen. Jezus moest ook lijden, misschien kun je daar moed uit putten?’

‘Ik wil Maria en Jacob gewoon nog niet tegenkomen. In elk geval niet voordat zij daar klaar voor zijn.’

‘O, als dat het probleem is, kan ik je geruststellen. Ze zijn niet thuis.’

Desalniettemin stapte Robin met tegenzin naast hem in zijn luxe bolide en zakte zo ver mogelijk op de stoel onderuit om tijdens de rit maar niet te worden gezien.

Hoofdstuk 6

Maandag 5 november 2018

Robin trok de kraag van haar jas omhoog zodra ze het politiebureau naderde. Hoewel er niet veel mensen het gure winterweer trotseerden, wilde ze niet het risico lopen om te worden gezien. De mensen in Grimsbergen hadden al gauw praatjes en sinds die bewuste avond wist ze zeker dat ze aan de schandpaal genageld stond. Toch wilde ze voorkomen dat ze zelf nog meer olie op het vuur gooide, helemaal nu ze naast haar advocate liep. Robin hoopte dan ook dat vooral Immanuel de aandacht zou trekken, ondanks dat hij op gepaste afstand van hen liep.

De advocate was tijdens hun eerste ontmoeting heel kort van stof maar duidelijk geweest. Het zag er volgens Daphne niet goed uit, gezien de uitslag van de bloedtest en het feit dat ze zich nog steeds niets kon herinneren. Het werd volgens haar zoeken in de details om strafvermindering voor elkaar te krijgen. Robin voelde zich niet op haar gemak bij de norse dame, die bovendien niet ouder kon zijn dan zijzelf was. Ze twijfelde dan ook direct aan de kundigheid van de advocate, die zich nota bene zonder achternaam had voorgesteld. Daarbij viel het ook op dat ze zeer weinig ruimte voor Robins eigen inbreng liet. Het was dankzij Immanuel dat Robin haar vermoedens over de juistheid van het bloedonderzoek had kunnen uitspreken.

Hoewel het ontzettend moeilijk was om zichzelf te uiten waar de dominee bij was, had Robin het evenwel gedaan. Ze kon niet anders, er klopte iets niet aan het hele voorval en dat kon niet onopgemerkt voorbijgaan. Robin had voorzichtig en met een piepklein stemmetje haar vraagtekens gezet bij het bloedonderzoek. Dat ze een geheelonthouder is, wist Immanuel tenslotte al. Daphne had haar wat spottend aangekeken, alsof ze een tiener was die voor de zoveelste keer een leugentje om bestwil had verteld.

‘Ik drink nooit alcohol, dan is het toch op zijn minst bijzonder hoe het in mijn bloed terecht is gekomen?’

De advocate had niet eens oogcontact met haar gezocht toen ze zei dat er een second opinion kon worden aangevraagd, maar dat ze Robin ook daarin weinig kans gaf. De uitslag van het bloedonderzoek kon er nu eenmaal niet naast zitten.

‘Telt het dan helemaal niet mee dat ik nog nooit eerder een boete heb gehad voor het rijden onder invloed, of überhaupt nog nooit in aanraking ben geweest met de politie?’

‘Daar kunnen we het inderdaad opgooien voor strafvermindering.’