VILLA MANCINI

Brenda Kleinherenbrink

Villa Mancini

Feelgood 

Verschijningsdatum: 20 juli 2023

© 2023 Brenda Kleinherenbrink

© 2023 Hamley Books

ISBN 9789464661941

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

Hoofdstuk 1

‘Denk eraan, Madeleine meisje, imperfection is perfection in disguise.’ Het was Roeland, die haar in het voorbijgaan maar weer eens vergastte op een van zijn levenswijsheden. Zoals altijd in het Engels, want dat verhoogde blijkbaar zijn status. Zou hij eigenlijk zelf wel weten wat hij met deze uitspraak wilde zeggen? En natuurlijk wist hij er ook nog weer een vrouwonvriendelijk element aan toe te voegen, bedacht ze. Een handelsmerk van hem, tenminste bij vrouwen met een lagere functie dan hij. Rillingen liepen over Maddies rug.

Hij liep zelfverzekerd verder over het smalle pad tussen de vliegtuigstoelen en ze zag dat vele damesogen hem geïnteresseerd volgden. Ze moest toegeven dat hij een aantrekkelijk uitziende man was: lang, met een volle bos blond haar en een atletisch lichaam, perfect gekleed in een chique Italiaans maatkostuum.

Hij nam plaats naast mevrouw Van Dulmen in de business class en boog zich onmiddellijk naar haar toe om een geanimeerd gesprek te starten. Mevrouw Van Dulmen, in gedachten noemde ze haar altijd ‘mevrouw’, ook al was de officiële cultuur bij Van Dulmen en Grijsaert dat iedereen elkaar bij de voornaam aansprak. Maar ja, CEO Quirine van Dulmen was niet iemand tegen wie je als beginnend adviseur gezellig ‘jijde en joude’. Haar positie verleende haar een aureool van onaantastbaarheid. En mocht een junior adviseur zoals zij dat niet meteen in de gaten hebben, dan was haar autoritaire blik niet mis te verstaan.

Roeland en mevrouw Van Dulmen pasten eigenlijk wel goed bij elkaar, bedacht ze terwijl ze hen bestudeerde. Beiden een strak kapsel, de één donkerblond en de ander zilvergrijs, alsof ze net bij de kapper waren geweest. Beiden een - zoals ze dat altijd noemde - intelligente bril dragend, zo een met een donker hoornen montuur. En beiden dressed for success, met bijpassende arrogante uitstraling. Roeland was echter wel dertig jaar jonger dan Quirine van Dulmen en geen CEO. Nóg geen CEO, zou hij zelf zeggen, want dat hij ambitie had stak hij niet onder stoelen of banken. Maar vooralsnog was hij nog maar gewoon als medior adviseur in dienst bij het bedrijf. Toch had hij zich op een of andere manier een plek naast mevrouw Van Dulmen in de eerste klasse verworven, terwijl zij in haar uppie in de toeristenklasse zat. Hij babbelde en borrelde, terwijl zij al vóór het opstijgen aan het werk was gegaan. 

Maddie richtte haar ogen weer op het draaiboek ‘Strategiesessies in Toscane’ en alle bijbehorende documenten die ze had geprint: van organisatorische schema’s tot bedrijfseconomisch materiaal. Ze moest nog het nodige aan leesvoer doorwerken om zich een goed beeld te vormen van wat haar te wachten stond.

Roeland had makkelijk kletsen met zijn sneer over haar perfectionisme. Ja, ze was misschien wel een ‘marietje-precies’, maar dat ze nu al zo druk aan het werk was, was geheel te wijten aan het feit dat ze pas gisteren betrokken was bij deze klus. Op het laatste moment toegevoegd aan het gezelschap, waarschijnlijk als hulpje voor Roeland, dacht ze meesmuilend. Want aan uitvoerend werk had Roeland een broertje dood, dat besteedde hij graag uit aan collega’s die nét een stapje lager dan hij op de hiërarchische ladder stonden.

Maddie keek opzij naar haar buurvrouw. Het vliegtuig ging bijna opstijgen en de al wat oudere dame zat met een strakgespannen lijf en gebalde vuisten naar buiten te turen.

‘Vindt u het spannend om te vliegen, mevrouw?’

‘Wat? Eh, ja. Is het zo duidelijk?’ Ze keek Maddie aan met een gefronst voorhoofd.

Maddie zette het gesprekje voort, in een vriendelijke poging de spanning voor de angstige vrouw te verlagen. ‘Ik moet voor mijn werk naar Toscane. En u? Gaat u op vakantie?’

‘Ja, mijn dochter woont in Florence met haar gezin en ik ga er een paar weken logeren.’ De vrouw rommelde in haar tas en Maddie kreeg de standaard reeks foto’s van kleinkinderen te zien. Ze zag dat de spanning uit het lijf van de trotse oma verdween en dat ze niet eens merkte dat ze inmiddels aan het opstijgen waren. Toen de foto’s weer in de tas waren opgeborgen, vroeg ze aan Maddie: ‘Maar jij gaat dus voor je werk? Wat doe je voor werk?’

Maddie vertelde dat ze een masteropleiding Industrieel Ontwerpen had afgerond en nu voor het derde jaar werkte bij een bedrijf dat medische hulpmiddelen produceerde. ‘Onlangs ben ik betrokken bij de organisatie deze zomer van een serie seminars voor de topmensen van het bedrijf. Die managers komen uit heel Europa naar een vergaderlocatie in Toscane en ik mag helpen die seminars organisatorisch in goede banen te leiden.’

Ze moest in zichzelf lachen om de wel heel flatterende omschrijving die ze van haar betrokkenheid bij de seminars had gegeven. Eigenlijk had ze geen idee wat ze er moest gaan doen. Roeland had bij het ontwerp van het programma en ook bij de praktische organisatie ervan een leger collega’s aan het werk gezet, maar hij had Maddie nooit bij de ontwikkeling betrokken. Wel was hij regelmatig bij haar langsgekomen om er interessant over te doen. In de wandelgangen bij Van Dulmen en Grijsaert werd gefluisterd dat hij hoopte op een promotie tot in ieder geval senior adviseur. Misschien mikte hij nog wel hoger: directiesecretaris, met in de nabije toekomst zicht op die felbegeerde positie als manager. Hij was bedrijfseconoom en geloofde er heilig in dat alleen mensen met die achtergrond een bedrijf konden leiden. Haar vermoeden was dat zij bij deze seminars voor de topmanagers vooral voor kleine klusjes in de zijlijn was meegenomen, maar dat was prima. Ze mocht toch maar heerlijk vier weken betaald naar de Toscaanse zon. En met nog maar een paar jaar werkervaring kon ze nu eens van dichtbij zien hoe zo’n bijeenkomst van ervaren managers verliep. Wellicht raakte ze nog onder de indruk van hun hoog verheven visionaire inzichten, dacht ze ironisch.

Haar buurvrouw had inmiddels in de gaten dat ze opgestegen waren en zat nu rustig in haar stoel. Ze zuchtte opgelucht, bedankte Maddie uitvoerig en kondigde aan de rest van de vlucht slapend door te gaan brengen. Mooi, dacht Maddie, dan kon zij rustig werken. Ze pakte haar laptop onder haar stoel vandaan, zette die op het krappe tafeltje dat ze had weten uit te klappen en begon notities te maken bij het draaiboek.

––––––––

‘Zo, Madeleine, ben je misschien nog eens van plan op te staan?’ Roelands stem klonk geamuseerd. ‘Het meiske is zowaar in slaap gevallen, Quirine. Die pontificaal opgeklapte laptop was alleen maar voor de show geloof ik. Hopelijk kan ze wel een beetje snel haar spullen bij elkaar pakken.’

Toen Maddie haar ogen opende, zag ze Roeland en Quirine van Dulmen op haar neerkijken. Roeland met een neerbuigend trekje om de mond en Quirine met een neutrale blik op het gezicht, waaruit geen énkele interesse sprak voor haar jonge ondergeschikte. Ze was druk bezig haar elegante zomermantel over de leren aktetas te draperen die aan haar schouder hing. En vervolgens ging ze in de weer met haar mobiele telefoon waarop gecheckt moest worden of er berichtjes waren binnengekomen gedurende de vlucht. Ze wankelde slechts even toen andere passagiers zich langs Roeland en haar wurmden, op weg naar de uitgang, maar stond al snel weer stevig op haar modieuze hakken.

‘Ik ben zo klaar,’ zei Maddie. ‘Gaan jullie maar vast vooruit naar de bagageband. Ik kom meteen achter jullie aan.’ Die laatste woorden hoorden Quirine en Roeland al niet meer. Quirines ongeduldige pumps en Roelands exclusieve loafers passeerden de purser al die bij de uitgang stond. Bah, wat vervelend dat ze in slaap was gesukkeld boven haar werk. Dat was niet alleen een slechte beurt, ook moest ze het leeswerk op een ander moment zien in te halen. Maddie klapte haar laptop dicht en begon snel haar spullen bij elkaar te pakken, ondertussen vriendelijk knikkend naar haar buurvrouw die ook langzaam ontwaakte. Zachtjes mompelde ze in zichzelf: ‘Geen goede start, Madeleine meisje. Je speelt ronkende Roeland mooi in de kaart.’

#

Vlak voor de bagageband haalde Maddie de andere twee in. Op sneakers lopen ging nu eenmaal makkelijker dan op hakken, hoewel Quirine een goede kans zou maken bij een stiletto-run. Wat een vaart kon die vrouw maken in een nauw rokje en op elegante pumps! Maddie koos wanneer het kon - en zeker op reis - liever voor een sportieve, comfortabele outfit. In haar spijkerbroek, sweater en met haar rossige, krullende haar in een vrolijk staartje leek ze eerder een middelbare scholier dan een academisch geschoolde adviseur van een succesvol internationaal bedrijf. Haar postuur, slank en klein van stuk, of petite, zoals haar uit Frankrijk afkomstige moeder het altijd noemde, versterkte dat beeld nog eens.

Roeland keek ingespannen naar de eerste stukken ruimbagage die inmiddels op de band waren gezet. Na een paar rondjes vreemde koffers wees Quirine met een gemanicuurde nagel haar marineblauwe hardcase spinner aan. Roeland vatte dat op als een opdracht en haalde hem voor haar van de band. Daarna zijn eigen antracietkleurige koffer, van exact hetzelfde merk en type. Mirroring van succesvolle rolmodellen: de basis voor succes. Het smaakvolle woordmerk Porsche Design stond hen nu twee keer duur toe te glanzen.

‘Welke is van jou?’ vroeg hij aan Maddie. Ze wees naar de knalgele polyesterkoffer, die hen langzaam, bijna spottend tegemoetkwam op de band. Om de koffer was een stevige zwarte spanband bevestigd om te voorkomen dat het slot ervan open knapte. Hij herinnerde haar aan de logeerpartijtjes van vroeger bij haar grootouders. Het was de enige grote koffer die ze gisteravond op de vliering bij haar ouders had kunnen vinden. Roelands galante assistentie gold blijkbaar alleen voor Quirine óf bij dure merken, want hij maakte geen aanstalten haar te helpen. Ze sleurde het gele monster zelf van de band en zette hem naast de andere twee.

‘Tja, hij is knalgeel. You can’t miss it,’ mompelde Roeland.

Ze pakte ook haar stevige canvas rugzak van de lopende band. De sluiting van het voorste vak ging open en er vielen penselen en een doos aquarelverf uit, die ze haastig opraapte en weer terug in de rugzak stopte.

‘Waarom, Madeleine m...?’ zei Roeland en slikte net op tijd het woord ‘meisje’ in. Misschien vond hij het toch wat riskant om onder de ogen van Quirine haantjesgedrag naar een ander lid van het vrouwelijk geslacht te vertonen. Wel zocht hij op gespeelde manier verbaasd oogcontact met Quirine en zei: ‘We krijgen het druk, Madeleine, geen tijd voor hobby’s.’

‘Het Toscaanse landschap is prachtig en ook de typische lichtval is beroemd,’ antwoordde Maddie geïrriteerd. ‘We zijn er vier weken, dan krijg ik vast wel een keer gelegenheid wat te tekenen of te schilderen.’ Ze propte haar handbagage nog snel in de rugzak en zette beide bagagestukken daarna op een karretje, want haar koffer was niet van luxe wieltjes voorzien zoals die van Quirine en Roeland. Ze negeerde Roelands spottend opgetrokken wenkbrauwen van waaronder hij haar met belangstelling observeerde en keek haar reisgenoten opgeruimd aan. ‘Klaar!’

Quirine tikte inmiddels al ongeduldig met haar bepumpte voet op de grond, wees naar het bordje Arrivals en begon gewoon te lopen, haar soepel op vier wieltjes rijdende koffer naast zich meetrekkend. ‘Kom op, het is al tien uur en we hebben best nog een flinke rit voor de boeg. Jij hebt neem ik aan toch een chauffeur geregeld, Roeland? Die moeten we nu snel vinden.’

––––––––

Het was vrij rustig in de aankomsthal van aeroporto Amerigo Vespucci. Een slanke jongeman met warrig bruin haar en ondeugend schitterende, donkere ogen stond met een bordje ‘Van Dulmen en Grijsaert’ in zijn handen op hen te wachten. Maddie stak haar hand naar hem uit om kennis te maken, maar Quirine stapte resoluut langs haar heen en zei in het voorbijgaan: ‘Niet nodig, Madeleine. Opschieten nu. Ik vermoed dat hij tóch geen woord Engels spreekt. Hij moet ons nu gewoon alleen maar zo snel mogelijk naar Villa Mancini brengen.’ Al sprekend, keek ze de chauffeur met een strakke blik aan, knikte met haar hoofd richting de uitgang en marcheerde voor het gezelschap uit die kant op.

Terwijl Maddie in een soort draf haar bagagekar voortduwde over de grijs-wit geblokte tegelvloer van de aankomsthal, wierp ze de chauffeur een verontschuldigende blik toe, die hij beantwoordde hij met een begripvolle glimlach. Met een galant handgebaar bood hij aan om de kar te duwen, maar ze schudde dankbaar kijkend haar hoofd. Ze wilde Roelands beeld dat ze alles niet onder controle had niet nog meer bevestigen. 

Ze liepen langs gesloten cafeetjes in de hal en vervolgens onder de massieve betonnen bogen bij de uitgang van het vliegveld door de warme zomeravond in. De auto was geparkeerd bij een van de parkeerplaatsen voor kort parkeren. Quirine en Roeland zetten hun koffers op de stoep bij de achterkant van de auto en keken er niet meer naar om. Maddie hielp de chauffeur ze in de auto te tillen. Hij grijnsde breed toen ze hem steunend haar zware knalgele koffer aanreikte, keek haar belangstellend aan en zei toen zachtjes ‘Come il sole.’ En daarna: ‘Grazie... Maddelena!’ Hmm, dat eerste begreep ze niet. Ze knikte maar op goed geluk. Maar wat rolde haar naam in Zuid-Europese landen toch charmant over de lippen! Normaal vond ze haar doopnaam altijd wat overdreven klinken, ze noemde zichzelf niet voor niets Maddie, maar deze Italiaanse variant klonk wel heel vrouwelijk, sexy zelfs.

‘Prego,’ antwoordde ze aarzelend.

‘It’s láte, can we finally leave now?’ Dat was Roelands ongeduldige stem langs de auto.

#

Als vanzelfsprekend nam Quirine voorin de auto plaats, op de stoel naast de chauffeur. Het viel Maddie op dat ze gedurende de hele rit niet eens probéérde een woord met hem te wisselen. Roeland, die bij Maddie op de achterbank terecht was gekomen, leunde vanaf het moment van instappen naar voren tussen de voorstoelen en deed verwoede pogingen Quirine te betoveren.

‘Ik ken de huidige eigenaar van Villa Mancini goed. Good chap, van Brits-Italiaanse komaf. Ben er al een paar jaar niet meer geweest, maar hij is een goeie maat van me. Hij is van adel en heeft er een magnifiek landgoedje.’ Hij haalde zijn hand door zijn haar en leunde nog iets verder naar voren om zich van Quirines aandacht te verzekeren, die naar zijn smaak te weinig reactie gaf. ‘Ik heb er persoonlijk voor gezorgd dat we de vier Europese CEO-weken van Van Dulmen en Grijsaert in zijn luxe villa kunnen houden. Het zal je er bevallen, Quirine, het is de juiste ambiance om alle neuzen van de topmanagers dezelfde kant op te krijgen. Ze zullen zeker waardering hebben voor onze organisatie van deze seminarweken en daarmee voor jouw voorzitterschap.’

Roeland vertelde uitgebreid verder over zijn adellijke vriend en knoopte er op creatieve wijze de nodige anekdotes over eigen wapenfeiten bij Van Dulmen en Grijsaert aan vast. Op het hoogtepunt van het gesnoef, verstelde de chauffeur zijn achteruitkijkspiegel en in het licht van de straatlantaarns keek hij Maddie een moment recht aan. Een snelle grijns gleed over zijn gezicht en hij gaf haar een subtiel knipoogje. Strooplikkerij was iets universeels en werd blijkbaar ook herkend zónder de taal te verstaan.

Een half uur later was Roeland eindelijk uitgepraat tegen Quirine. Voor dat moment dan. Ook leunde hij niet langer tussen de twee voorstoelen door naar voren, maar zat achterovergeleund op de achterbank. Uit een ooghoek zag Maddie dat hij een paar keer opzij keek naar haar. Probeerde hij haar aandacht te trekken? Misschien om nog wat verder op te kunnen scheppen? Daar had ze helemaal geen zin in. Ze negeerde hem en keek strak uit het raam, hoewel daar niet veel te zien was. Dit gedeelte van Florence had niet de charme die de oude stadskern had. Via een brug over de rivier de Arno verlieten ze de stad en het verkeer werd al snel een stuk minder druk. Het was inmiddels echt donker en straatverlichting was er nauwelijks nog. Maddie deed haar ogen dicht en genoot van de stilte. Toen ze merkte dat de auto langzamer ging rijden en de weg bochtiger werd, keek ze op haar horloge en zag dat ze bijna een uur onderweg waren.

‘Are we there? Is this Montaione?’ vroeg Quirine aan niemand speciaal.

Het ‘si’ dat van de bestuurdersstoel kwam viel samen met Roelands antwoord. ‘Ja, we zijn nu bijna bij Villa Mancini, vlak buiten Montaione’, zei hij terwijl hij de navigatie op zijn mobieltje checkte.

Toen ze arriveerden bij de villa, was het inmiddels middernacht. Ze passeerden een sierlijke gietijzeren toegangspoort en reden over een oprijlaan met een soort donkere muur van bomen aan beide kanten. De toegang tot het met grind bedekte pleintje voor de villa werd gemarkeerd door twee grote stenen antieke potten. Steentjes knarsten toen de auto eroverheen reed en stopte bij de ingang van de villa.

Onder de cipressen die dicht rondom het majestueuze huis stonden was het pikdonker. Alleen de ingang van de villa werd vaag verlicht door de twee zwakke lantaarns die aan beide kanten van de elegante, dubbele voordeur hingen. Maddie zag dat de villa een souterrain had, waar waarschijnlijk de keuken en voorraadruimtes gesitueerd waren. De begane grond van het pand lag wat verhoogd boven dat souterrain en de dubbele voordeur was bereikbaar via een statige stenen trap. Ze stapten uit de auto en nog steeds zonder een woord te spreken, tilde de chauffeur hun koffers achter uit de auto. Daarna nam hij meteen weer plaats achter het stuur en reed onder luid geknars het pleintje af en het pad op dat om de villa heen liep, om de auto ergens achter het gebouw te parkeren.

Een receptionist verscheen in de deuropening en spoedde zich de stenen traptreden af naar beneden, begroette hen in rad Italiaans en deed pogingen hen alle drie tegelijk te helpen met hun bagage, waardoor hij uiteindelijk niemand hielp. Zelfs de Porsche-wieltjes van de aerodynamische koffers van Quirine en Roeland hadden het moeilijk in het grove grind. ‘Goed zo, eindelijk een level playing field op bagagegebied. Nu merken zij ook eens hoe het leven zonder wieltjes is’, mompelde Maddie geamuseerd terwijl ze in de staart van het gezelschap vooral voor zichzelf en haar gele koffer en rugzak zorgde.

Ze traden de hal binnen, waar slechts een paar zwakke lampen brandden. Het was duidelijk dat het normaal om middernacht al donker was in de villa en dat nu alleen de hoogstnoodzakelijke verlichting was ontstoken. In de hal keek de receptionist hen alle drie aan, wees op zichzelf en zei: ‘Sono Gianfranco. I will bring you now to your rooms.’

Omdat Maddies oude koffer als enige geen wieltjes had, greep hij daarvan heel galant het handvat en liep met de knalgele shabby koffer voor hen uit een stijlvolle trap op naar de eerste verdieping. Hij zag eruit als een tour guide, grinnikte Maddie, niet met een opvallende paraplu maar met haar koffer als baken. Rechts bovenaan de trap dook hij een donkere, smalle gang in die naar hun drie kamers leidde. Hij reikte hen hun sleutels aan, zei in gebrekkig Engels dat het ontbijt tussen acht en tien uur werd opgediend en nam afscheid. Ze wensten elkaar goedenacht. Een kwartier later was alle verlichting uit en was de villa in diepe rust.