Bloesemdroom

Betoverd op Pilion

Jet Nijland

Bloesemdroom

Feelgood 

Verschijningsdatum: 13 februari 2024

© 2024 Jet Nijland

© 2024 Hamley Books

Coverontwerp: Annemieke Heller

ISBN 9789464661965

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

Wat gebeurde er in het vorige deel van de Pilion-serie Glittersneeuw - vriendschap op Pilion?

In Glittersneeuw reist Eva naar Griekenland om samen met haar vriend Andreas kerst op Pilion te vieren. Hij doet echter vreemd en zeer geheimzinnig. Zonder dat iemand het weet, verbergt Andreas namelijk de kerstezel Ono in zijn appartement. Dat het dier een toeristische attractie is, vindt hij zielig.

Ondertussen is er een zoektocht gestart naar de verdwenen kerstezel. Cassandra, de arrogante ex van Andreas, heeft de zoektocht op touw gezet en krijgt hulp van Midas en Lena van het dierenasiel. Ook Andreas en Eva worden opgetrommeld voor de reddingsactie, wat voor spanningen tussen Andreas en Eva zorgt.

Cassandra gedraagt zich zoals altijd arrogant en eigenaardig, maar Midas blijkt de enige man op het eiland te zijn die haar weet te ontdooien en haar vreemde gedrag begrijpt. Cassandra blijkt eenzaam en heel onzeker te zijn. Haar concentratieproblemen maken dat ze niet altijd snugger of vriendelijk uit de hoek komt, maar in werkelijkheid is ze een creatieve geest en ontzettend handig op Instagram en met make-up.

Tijdens een dagje skiën proberen Midas en Cassandra Andreas uit te horen over de verblijfplaats van Ono de ezel. Dat plan slaagt en ondertussen heeft het viertal het gezellig samen. Diezelfde avond sluiten Eva en Cassandra vriendschap.

Terwijl ‘operatie kerststal’, oftewel de bevrijdingsactie van Ono, in volle gang is, wordt het eiland opgeschrikt door een aardbeving. Cassandra redt het dier uit het appartement van Andreas, vlak voordat het pand instort.

De kerststal krijgt dankzij Cassandra een roze pluche ezel die veel populairder is onder de toeristen dan Ono, het bejaarde ezeltje. Eva en Andreas maken het weer goed en Midas en Cassandra kussen elkaar innig in het sneeuwlandschap. Cassandra mag met hem mee naar Rome, waar hij een diermanagementopleiding gaat volgen en waar zij als influencer en model aan de slag kan.

Bloesemdroom - betoverd op Pilion

Wanneer haar grote liefde vertrekt van het eiland Pilion én uit Lena’s leven, is ze ervan overtuigd dat ze eenzaam zal eindigen met als enige vrienden de zwerfdieren uit het asiel waar ze werkt. Tot er iets uit de lucht komt vallen - letterlijk.

Terwijl Lena het leven redt van een zeearend en beste maatjes met hem wordt, gebeuren er vreemde dingen met haar. Ze raakt in de ban van de mythe van de Griffioen, een verhaal over geduld en de ware liefde. Als ze op een dag een huis ontdekt op een klif waar de man van haar dromen lijkt te wonen, krijgt de magie van Pilion - het eiland waar ze al haar hele leven woont - eindelijk de kans om Lena te betoveren. Bloesemdroom is een magisch verhaal dat je geloof in de liefde doet herleven.

DEEL 1 LENA

Ik veeg het zweet van mijn voorhoofd en snuif de vertrouwde geur van vers hooi op. Dit aroma is wat mij betreft beter dan de geur van rozen of parfum. Het is puur, getuigt van warmte en betekent dat er dieren aanwezig zijn. Die drie dingen tekenen mijn leven en zijn alles wat ik nodig heb.

De hele ochtend heb ik hard gewerkt in het asiel. Al heel vroeg ben ik met Midas en Cassandra begonnen met het leeghalen van de stallen. Niet in alle stallen verblijven dieren en veel ervan gebruik ik als opslagruimte.

Cassandra had na een kwartier al een nagel gebroken en besloot dat ze zich op een andere manier nuttiger kon maken. Zij had de gebruikelijke hulptroepen ingeschakeld: Nikolas, de eigenaar van het cafeetje aan het Agia Saranta-strand, en zijn vriendin Antoinette. Ze hadden ook meegedaan aan de zoektocht naar Ono de kerstezel. Ondertussen hebben Midas en ik de hooibalen bijna allemaal verplaatst. We maken een dikke muur op twee derde van het stallencomplex zodat het lijkt alsof de gang eindigt. Echter, via een geheime opening in de muur van stro kom je in de verborgen ruimte erachter. Daar gaan we de dieren uit de kerststal onderbrengen. 

Ik zucht als ik een blik op Midas werp. Ik ga hem missen, als hij binnenkort met Cassandra naar Rome vertrekt. Midas is de fijnste collega die ik ooit gehad heb. Nou ja, collega, hij voelt als veel meer dan dat. Gedurende de jaren dat we samengewerkt hebben, is er een hechte vriendschap ontstaan. 

Ik werp een blik op zijn verschijning. Hij is imposant groot en zijn armen zijn net zo breed als die van een professionele atleet. Op zijn knappe gezicht parelen zweetdruppels. Hij tilt een baal hooi bovenop een andere en zijn spieren rollen zichtbaar onder zijn T-shirt. Hemel. Die man is verrukkelijk om naar te kijken.

Plotseling kijkt hij op van zijn werkzaamheden en werpt me een ontwapenende glimlach toe. ‘Pittig klusje hoor.’ Hij veegt het zweet met de punt van zijn T-shirt van zijn gezicht, waarmee hij me onbedoeld een demonstratie geeft van de blokjes op zijn buik. 

Van mijn stuk gebracht wend ik mijn blik af en schuif de laatste baal stro op zijn plek. ‘Ja, nou en of. Maar het is voor het goede doel.’

‘Fantastisch dat je ons helpt met het laatste deel van operatie kerststal 2.0.’ Midas slaat me vriendschappelijk en nogal hard op mijn rug. Dat werkt ontnuchterend. Midas behandelt me alsof ik ook een man ben en terwijl ik al jaren heimelijk verliefd op hem ben, heeft hij me nooit bekeken als vrouw. Daardoor heb ik me ook geen moment illusies gemaakt over ons. Bovendien is Midas gewoon veel te hoog gegrepen voor mij en ik wist altijd al dat er een dag zou komen dat hij zijn hart zou verliezen aan een andere vrouw. Dat gunde ik hem ook van harte. Dat hij nota bene op de niet bepaald sociale Cassandra verliefd moest worden, steekt me eerlijk gezegd wel. Ze heeft nooit echt aardig tegen me gedaan en vergeet continu mijn naam. Lena. Ik heet Lena. Wat is daar nu zo moeilijk aan? 

‘Lieverd!’ Als je over de duivel spreekt... Het hoofd van Cassandra verschijnt achter de stapel hooibalen. Haar lippen vormen een streep als ze mij ziet. ‘Oh. Hoi eh... Sara.’

Ik rol met mijn ogen en pak een bezem. ‘Hoi,’ mompel ik terwijl ik de losgekomen sprieten stro op een hoopje veeg.

‘Wat hebben jullie hard gewerkt.’ Cassandra geeft een goedkeurend klopje tegen de wand van hooibalen. De muur wiebelt gevaarlijk.

Wij wel, gaat er door me heen. Maar in plaats van mijn gedachten hardop uit te spreken, zwijg ik wijselijk.

‘Gelukkig zijn de geitjes nu ook veilig. Net zoals Ono.’ Cassandra’s blik gaat naar de ezel die net een hap van zijn haver neemt. Het was een goed idee om de ezel hier in het asiel een plekje te geven, dat moet ik Cassandra toegeven.

‘Nog één dag en dan zijn alle dieren uit de kerststal echt onvindbaar.’ Midas knielt neer. Vervolgens duwt hij tegen een hooibaal die nog niet stabiel lag.

‘Ik heb iets heel gaafs geregeld zodat er vanaf nu een zeer Instagrammable én volledig diervrije kerststal is.’ Cassandra kijkt trots naar Midas op. Of kijkt ze naar zijn spierballen die opbollen terwijl hij de muur verstevigt?

Ik sla mijn ogen neer. Niet doen, Lena. Midas is niet meer van jou.

––––––––

Nadat Midas en ik klaar zijn met ons werk in de stallen, ga ik naar huis toe. Ik eet in de keuken een restje salade dat nog in de koelkast stond en daarna besluit ik om nog even in de tuin te gaan zitten. In gedachten verzonken roer ik in mijn kopje koffie. Het lepeltje rinkelt in het kopje, als een minuscule klankschaal. Dit geluid stemt me altijd vrolijk maar kalmeert me tegelijkertijd. Nog een half uurtje en dan wordt de rust verstoord en begint het laatste gedeelte van operatie kerststal 2.0.

Boven me ritselen de blaadjes van de plataan in de wind. De boom staat op het dorpsplein waar mijn huis aan grenst, maar de takken spreiden zich beschermend uit over de tuinen en andere huizen die het plein omringen. Ik bof maar met mijn eigen stekje op deze bijzondere plek.

Ik heb het witte huis geërfd van mijn opa. Toen ik twaalf was, overleden plotseling mijn ouders bij een verkeersongeval en vanaf toen woonde ik bij opa. Hoewel het verlies van mijn ouders tragisch was, kijk ik terug op een liefdevolle jeugd. Dit knusse huisje was de plek waar opa en ik samen spelletjes speelden, waar opa de lekkerste dingen voor me kookte en waar hij mij de liefde voor muziek bijbracht door op zijn piano en viool te spelen. Hij was boswachter en leerde me tevens de liefde voor de natuur bij. Het asiel bevindt zich een paar honderd meter hiervandaan en na de middelbare school ben ik er meteen aan de slag gegaan. 

Ik kijk omhoog naar de dikke takken van de plataan. ‘Ha lieve papa en mama,’ ik glimlach even terwijl ik de woorden uitspreek. 

Het schijnt dat de platanen op dit eiland magische krachten hebben, omdat onze voorouders erin wonen. Vanaf het moment dat opa me dat vertelde, stelde ik me voor dat mijn ouders deze boom uit zouden kiezen als zijnde hun hiernamaals. Mijn ouders hebben een graf, maar ik voelde toen ik klein was al niets bij die plek. Als ik met mijn ouders wil praten, doe ik dat hier in het gras onder de takken van deze reusachtige boom. In het ritselen van de bladeren herken ik soms hun stemmen. Ik kan de exacte woorden niet verstaan, maar het lijkt op gezellig geroezemoes. Het gevoel dat ze op die momenten toch dicht bij me zijn en naar me lijken te luisteren, is altijd troostvol. 

Ook vandaag kom ik tot rust. Ik neem de laatste slok van mijn koffie en zet het kopje op het gietijzeren tafeltje voor me. Ik snuif de geur van de kruiden die in het bescheiden tuintje groeien op. Mijn blik gaat naar de Griekse tijm met zijn lila bloemetjes en de andere heerlijke smaakmakers. Misschien dat ik vanavond een lekkere moussaka kan maken voor de mensen die meegewerkt hebben aan operatie kerststal 2.0. Ik kom meteen in actie en terwijl ik de benodigde kruiden pluk, klinkt boven me ineens een intens gekrijs. 

Ik draai mijn hoofd naar het geluid toe. Het komt vanuit de boom. Het lijkt wel een dier. Nogmaals het akelige gekrijs, gevolgd door het geluid van klapperende vleugels. Nieuwsgierig ga ik onder de boom staan. Als ik opnieuw omhoogkijk, wordt me de adem ontnomen door wat ik zie. Snel ren ik naar binnen en gooi de kruiden op het aanrecht. Vervolgens trek ik mijn schoenen aan en ren naar het asiel toe.

––––––––

Buiten adem kom ik terug met een ladder. Ik zet het voorwerp tegen de boomstam en klim behoedzaam omhoog. Het krijsen is gestopt, maar er klinkt nog een zwak geklap. 

‘Rustig maar, jongen.’ Zodra ik bij het dier ben gekomen, neemt de onrust in zijn lijf toe. Ik zie hoe hij zijn nek kronkelend heen en weer beweegt, maar het lukt hem niet om weg te vliegen. Mijn hart gaat uit naar het arme dier en ik wil hem zo graag geruststellen, maar zodra ik hem aanraak buigt hij zijn kop. 

‘Au!’ Ik reageer te laat waardoor zijn snavel zich diep in mijn vlees boort. Een scherpsnijdende pijn trekt door mijn arm. Onmiddellijk loopt er een straaltje bloed uit. Ik realiseer me dat ik hulp nodig heb om dit dier te redden.

‘Voorlopig ben je nog niet van me af jongen,’ roep ik de vogel na als ik de ladder afdaal. 

Op de grond aangekomen, kijk ik op mijn horloge. Midas, Cassandra, Nikolas en Antoinette kunnen er elk moment zijn. 

––––––––

Plotseling galmt het geluid van de deurbel in mijn woning. Ik weet niet hoe snel ik open moet doen. Ik heb een grote deken van zolder gehaald, waarmee ik met wat hulp het dier vast kan pakken.

Zodra de deur geopend is, kijkt een paar donkerbruine ogen me vol afschuw aan. Het is Cassandra. Haar blik gaat naar mijn bloedende wond en vervolgens naar mijn bevlekte T-shirt.

Hoopvol kijk ik langs haar heen, maar helaas is Midas er niet.

‘Midas is er nog niet,’ zegt Cassandra als reactie op mijn zoekende blik. ‘Maar waarom zie je eruit alsof je net gevochten hebt aan het front eh...’

‘Lena. Mijn naam is Lena.’ Ik rol met mijn ogen.  

Vervolgens zie ik dat Cassandra haar ogen sluit en met haar vingertoppen tegen haar slapen drukt. ‘Sorry, ik zal het proberen te onthouden.’ Ze opent haar ogen weer.

Hm, misschien is Cassandra toch de kwaadste niet, bedenk ik me. Zou ze het gewoon echt moeilijk vinden om namen te onthouden en ligt het niet aan haar desinteresse in mij?

‘Moet je naar een dokter misschien?’ 

Cassandra’s vraag herinnert me aan het dier boven in de boom dat wel zo snel mogelijk hulp nodig heeft. 

‘Nee, maar iemand anders wel. Hoelang duurt het tot Midas er ook is?’ vraag ik.

‘Misschien wel een uur, hij had een belangrijk telefoongesprek met een verhuurmakelaar in Rome.’

Ik onderdruk de neiging om door te vragen. Ik ben best geïnteresseerd in de toekomstige woning van Midas, waar dit blijkbaar over gaat. Maar ik moet nu echt in actie komen.

Ik neem Cassandra in me op, die gekleed is in een poederroze broekpak van satijn. Ik onderdruk een geërgerde kreun. Het moet maar.

Ik pak haar arm vast en kijk haar indringend aan. ‘Je moet me helpen,’ verzucht ik.

Cassandra trekt haar arm los en controleert of ze niet vies is geworden. Vermoedelijk omdat ik besmeurd ben met bloed, boomschors en bladeren.

‘Oké, waarmee?’ brengt ze aarzelend uit.

‘We gaan een zeearend redden.’

Ik zie dat mijn woorden kortsluiting veroorzaken in Cassandra’s hoofd. Dat gebeurt wel vaker bij haar, maar in dit geval is het niet zo gek. 

‘Vraag me ook niet waarom dat arme beest bij mij in de tuin terechtgekomen is. Maar hij is er slecht aan toe en heeft hulp nodig. Ik denk dat hij een vleugel gebroken heeft. Maar het lukt me niet om hem zelfstandig uit de tak te halen.’ Ik wijs naar de wond op mijn arm. ‘Hij bijt behoorlijk van zich af.’

Cassandra deinst achteruit.

‘Maak je geen zorgen, we slaan een deken om hem heen en ik til hem vervolgens op. Ik beloof je dat je niet gewond raakt.’ Hopelijk stellen mijn woorden haar gerust, want zij is mijn enige optie.

Cassandra kijkt bezorgd naar haar ongetwijfeld zorgvuldig uitgekozen tenue. 

‘Je kan een broek en T-shirt van mij lenen? Misschien dat je een beetje vies wordt door het klimmen in de boom.’ Mijn god, maak ik me nu druk over haar kleding? Terwijl er een zeearend in levensgevaar is? Het moet niet gekker worden.

Cassandra’s ogen zijn groot geworden op het moment dat ik haar aanbood een broek en T-shirt van mij aan te trekken. Maar dan herpakt ze zichzelf en glimlacht naar me. ‘Nee hoor, dit setje is van het vorige seizoen. Het is niet heel erg als er een vlek op komt.’

Ik rol met mijn ogen. ‘Goed, dat is dan opgelost. Kom maar mee naar de tuin.’

Buiten aangekomen voel ik of de ladder nog stevig tegen de boom staat. Een blik omhoog verzekert me ervan dat de vogel nog steeds in de tak hangt.

‘Volg me maar en blijf ongeveer een meter achter me.’ Ik betreed met de deken onder mijn arm de ladder.

Zonder vragen te stellen, doet Cassandra wat ik haar opdraag. 

Op het moment dat ik bij de tak aangekomen ben waar de arend in hangt, tilt het dier zijn kop op.

‘Rustig maar. Ik kom je redden,’ breng ik fluisterend uit.

Hoewel het dier zojuist nog onrustig bewoog, lijkt hij nu te berusten in de situatie. Vermoedelijk is hij ernstig verzwakt.

Ik richt me tot Cassandra. ‘Ik klim zo op de tak en werp vervolgens deze deken over hem heen. Zodra ik in de boom zit, kom jij ook verder naar boven. Samen houden we de vogel in bedwang, mocht hij ernstig tegensputteren.’

Cassandra knikt ten teken dat ze me begrepen heeft. Ze ziet wat bleek. 

Ik grijp me vast aan de laaghangende tak en Cassandra klimt verder de ladder op. Behendig klauter ik langs de zeearend. Nu hij aan weerszijden omringd is door mensen begint hij alsnog met zijn vleugels te klapperen. Er volgt een wanhopig piepend geluid dat door merg en been gaat. Vermoedelijk doet zijn rechtervleugel afschuwelijk veel pijn.

Snel werp ik de deken over hem heen en pak hem vervolgens met beide handen vast. Ik schuif op mijn billen nog dichter naar hem toe. Mijn korte broek scheurt, maar ik negeer het. Net zoals het brandende gevoel op mijn huid als ik me verder verplaats over de dikke tak. Uiteindelijk bereik ik de vogel en pak ik hem vast zodat hij in een innige omhelzing in mijn armen ligt.

Het dier sputtert eerst tegen, maar lijkt zich vervolgens over te geven aan degene die hem overmeesterd heeft. Ik voel het hart van de vogel dicht tegen dat van mij kloppen en ik raak ontroerd. Het arme dier. Wat moet hij veel pijn hebben en wat is hij bang. Een traan rolt vanuit mijn ooghoek over mijn wang naar beneden. 

‘Zeg maar wat ik moet doen, eh. Eh... Lena,' klinkt het zoete stemmetje van Cassandra. 

Ik zoek haar blik. In haar ogen lees ik dit keer geen onnozelheid, maar bezorgdheid. En ze noemde me bij mijn naam. Deze dag zit vol verrassingen.

‘Het ging makkelijker dan ik verwacht had, maar je zou me enorm helpen als je de ladder met een touw vast wil binden aan de boomtak en vervolgens de ladder vasthoudt als ik ervan afkom met hem.’ Ik knik naar het dier in mijn armen. ‘Het touw ligt in de kast in de hal.’

Nog voordat ik mijn laatste zin uitgesproken heb, verdwijnt Cassandra uit mijn blikveld. Ik wilde nog zeggen dat ze snel moet zijn, want straks ontsnapt de vogel alsnog uit mijn greep. Maar Cassandra heeft de ernst van de situatie begrepen en is snel weer terug. In een rap tempo legt ze het touw om de boomtak.

Ik schud lachend met mijn hoofd als ik zie dat ze er een strikje in legt. 

Als Cassandra dat opmerkt, heft ze haar hand op. ‘Lach maar, het zit hartstikke stevig.’ Ze legt een dubbele knoop in de strik en trekt eraan om te demonstreren dat het inderdaad een effectieve manier is.

‘Oké, je hebt gelijk. Dankjewel. Als je nu beneden de trap vast wil houden, kom ik met de arend naar beneden.’

––––––––

Even later staan we beiden met onze handen in de zij in de behandelkamer van het asiel. Cassandra ziet er onberispelijk uit in haar glanzende roze jumpsuit. Ik zie eruit alsof ik zelf wat ledematen gebroken heb in plaats van de zeearend. Niet alleen mijn broek is gescheurd, mijn T-shirt zit onder de groene vlekken en bloedspetters. 

Op de aluminium tafel ligt de arend. Met opnieuw hulp van Cassandra, heb ik hem in een roesje gebracht. We zijn eigenlijk best een goed team. Ik geef haar de eenvoudige klusjes en ze voert ze vliegensvlug uit zonder vragen te stellen.

Ik veeg het zweet van mijn voorhoofd. ‘Wauw, dankjewel. Ik ga hem onderzoeken.’

‘Moet hij geen naam hebben, Lena?’

‘Een naam?’

‘Ja, dat verdient hij.’ Cassandra streelt met haar perfect gemanicuurde nagels de veren van de zeearend. ‘Iedereen verdient een mooie naam.’

Ik slik mijn gedachten over dat ze tot vandaag mijn naam niet kon onthouden maar in. In plaats daarvan zeg ik: ‘Ja, bedenk maar iets leuks. Dan ga ik ondertussen zijn vleugel spalken. Ik red me vanaf nu wel.’ 

‘Top,’ brengt Cassandra uit. ‘Dan ga ik meteen naar jouw huis om Midas te vertellen dat jij hier bent en ik bel Antoinette en Nikolas dat operatie kerststal 2.0 vandaag niet doorgaat.’ Met die woorden verlaat Cassandra de ruimte. Als de deur achter haar dichtgevallen is, onderzoek ik de arend nogmaals. Daarna spalk ik zorgvuldig zijn vleugel. 

Een half uur later, terwijl ik de rommel in de behandelkamer opruim, gaan mijn gedachten naar het moment waarop het dier in mijn leven kwam. Het lijkt wel alsof hij zomaar uit de lucht gevallen is, voordat hij in de tak van de plataan die boven mijn tuin hangt terechtkwam. Bizar. Er moet toch een oorzaak voor zijn geweest. 

Ik strijk met mijn hand gedachteloos over het verenkleed. Een kleine donsveer laat los en dwarrelt van de behandeltafel naar beneden. Ik volg het voorwerp met mijn ogen. Het is een prachtig gevormd exemplaar van slechts een paar centimeter. Het veertje is zilvergrijs en de uiteinden zijn pikzwart. Ik vang de veer op vlak voordat hij de grond raakt. Het steeltje voelt ondanks dat het slechts een donsveer is, stevig aan. Aan het uiteinde bevindt zich een klein gaatje. Ik streel over de zachte haren en leg de veer op het kastje naast de behandeltafel. Op de steel zet ik een leeg koffiekopje, zodat de veer niet opnieuw wegwaait.

––––––––

Ineens hoor ik geluiden komen vanuit het asiel. 

‘Ik geloof je pas als ik het dier met mijn ogen zie,’ klinkt de stem van Midas in de verte.

Vervolgens klinkt het gedreun van voetstappen. De deur zwiept open en Midas verschijnt in de ruimte. Cassandra volgt hem op de voet.

Midas’ blik gaat van mij naar de behandeltafel waar de arend op ligt. Vervolgens valt zijn mond wijd open. ‘Het is echt waar!’

‘Dat zei ik toch?’ Cassandra heeft haar handen in haar zij gezet en kijkt me grappend aan.

‘Jeetje. Hoe komt die hier nou?’ Midas werpt me een vragende blik toe.

‘Voor zover ik kan inschatten is hij werkelijk uit de lucht komen vallen,’ zeg ik.

‘Fluffy,’ brengt Cassandra met een scherpe toon in haar stem uit.

‘Fluffy?’ antwoorden Midas en ik in koor. Waar heeft ze het in hemelsnaam over? Haar roze satijnen pakje? 

‘Ik mocht een naam voor hem bedenken. Nou, dat is Fluffy geworden.’

Fluffy. Ze had met van alles kunnen komen, maar dit is wel de meest belachelijke naam.

‘Dat meen je niet lieverd.’ Midas wijst naar de arend. ‘Hij ziet er toch allesbehalve zacht en knuffelbaar uit?’

Met dat tweede ben ik het uiteraard niet eens. Maar omdat ik ook niet erg blij ben met deze naam, laat ik Midas begaan.

Cassandra’s ogen glijden over de arend en aan haar blik is te zien dat ze overweegt om Midas gelijk te geven. Maar ineens schudt ze met haar hoofd. ‘Nee. Hij heet Fluffy.’ Vervolgens richt Cassandra zich tot mij. ‘Ik mocht hem een naam geven van jou, toch?’

Ik knik. Helaas is het waar.

‘Dus dan heet hij Fluffy.’ Plotseling worden Cassandra’s ogen groot en ze hapt naar adem. ‘Fluffy vliegt bijna weg,’ brengt ze uit terwijl haar blik gericht is op het raam achter mij. 

De arend is blijkbaar wakker geworden en staat voor het geopende raam. Als in een reflex been ik naar het dier toe, gevolgd door Midas. Tegelijkertijd grijpen we de arend vast. Uiteraard behoedzaam, want hij is gewond. Blijkbaar is het dier dat zelf vergeten, want hij had beide vleugels gespreid. Hij stond op het punt om ze uit te slaan en ons te verlaten.

‘Nou, eh... Fluffy.’ Het kost me moeite om deze prachtige vogel met zo’n infantiele naam aan te spreken. Maar Cassandra heeft gelijk. Dit is wat we afgesproken hadden. Zij mocht hem een naam geven. ‘Aangezien je uit je slaap ontwaakt bent, wordt het tijd om je naar het vogelverblijf te brengen.’ Ik maak oogcontact met Midas. ‘Help je me?’ Cassandra heeft haar dienst bewezen voor vandaag en mag weer gewoon haar mooie zelf zijn.

––––––––

Even later hebben Midas en ik het vogelverblijf geprepareerd en verkent de zeearend zijn nieuwe domein. Wat inhoudt dat hij direct in de hoek van de volière gaat zitten.

‘Je gaat hem echt Fluffy noemen.’ Midas’ blik is gericht op het dier dat ons met zijn knalgele ogen nauwlettend in de gaten houdt.

‘Tja, ik had hem ook liever Arend genoemd ofzo.’

‘Of Hunter.’

Ik grijns. ‘Ja. Maar beloofd is beloofd. Ik vraag me overigens echt af hoe hij in mijn tuin terecht is gekomen.’

Terwijl ik Midas vertel over het plotselinge verschijnen van Fluffy, komt Cassandra aangelopen. 

‘Kijk nou, wat een prachtig veertje!’ In haar hand heeft ze het donsveertje vast dat ik eerder vandaag veiliggesteld had.

‘Ja, mooi hè? Het viel mij ook op dat hij zo mooi van vorm was.’ Ik pak het voorwerp van Cassandra over. ‘Het leek me wel een mooi aandenken aan deze bijzondere dag.’ Of aan de arend zelf, denk ik erachteraan. Want er komt natuurlijk een dag dat ik hem weer vrij ga laten. Al moet ik er niet aan denken, op een of andere manier voel ik me enorm verbonden met het dier.

‘Ik kan er een ketting van maken voor je, Lena?’ stelt Cassandra voor. Ze wijst op het kleine gaatje in de steel, dat mij ook opgevallen was. ‘Ja, dat ga ik doen.’ Voordat ik kan reageren grist Cassandra de veer weer uit mijn handen.

––––––––

De volgende dag kijk ik ‘s avonds naar mijn eigen spiegelbeeld. Mijn wangen zijn roze van de inspanningen gedurende de dag. Mijn ogen glanzen. Het was geweldig om met Midas, Cassandra, Nikolas en zijn vriendin de geiten te redden en ze op hun definitieve, geheime plek te stallen. Vanaf nu bevinden de dieren zich veilig achter de muur van hooibalen in het asiel. Net zoals Ono de kerstezel. Niemand kan ze horen en daardoor zijn ze onvindbaar. Nadat wij de geiten in de trailer hadden gezet, heeft Cassandra de beesten vervangen door paarse exemplaren. De enige levende wezens in de kerststal zijn vanaf nu de voor de sneeuw schuilende zangvogels. 

De gedachte aan vogels herinnert me eraan dat ik nog naar de zeearend toe moet om hem te voederen. Fluffy. Ik kan maar moeilijk wennen aan de naam. 

Mijn hand gaat naar de veer om mijn nek. Cassandra heeft er een heel mooi sieraad van gemaakt. Ze heeft de veer in zilveren verf gedoopt en de puntjes zwart geschilderd. De kleursamenstelling is hetzelfde als gisteren, maar dan met iets meer glans. Bovendien is het voorwerp nu steviger geworden. Vervolgens heeft ze hem aan een leren koordje geregen. Voor een vrouw die zeearenden Fluffy noemt, had ik eerder een ketting met veel bling en roze verwacht, maar de eerlijkheid gebied me te zeggen dat het echt een gaaf sieraad is geworden. Bovendien past hij mooi bij mijn donkere haren en steekt mooi af tegen mijn donkerbruine huid. Knap zal ik wel nooit worden, maar als ik mezelf op dit moment bekijk, vind ik dat ik er best mee door kan. Je kan veel over Cassandra zeggen, maar ze heeft echt oog voor dit soort dingen. Het is vooral ook echt heel attent van haar dat ze zoiets moois voor me gemaakt heeft.

Verrast kijk ik op naar mijn spiegelbeeld. Ik begin Cassandra nog aardig te vinden ook. Wie had dat gedacht. 

––––––––

Met de kraag van mijn jas hoog opgetrokken, wandel ik even later door de sneeuw in de richting van het asiel. De zolen van mijn snowboots maken een krakend geluid in de verse sneeuw. Ik passeer de geheime deur in de wand met hooibalen, waarachter de geiten en Ono zich bevinden en open vervolgens voorzichtig het hek van de volière.  

‘Dag Fluffy, ik kom met iets lekkers.’ Ik tuur de ruimte af.

Het schemert en de kale takken van de boom die in het midden van de grote kooi staat, werpen lange grillige schaduwen op de muur. Even ben ik bang dat Fluffy ontsnapt is, want ik zie hem nergens. Maar ineens voel ik de lucht boven me verplaatsen. De beweging is subtiel, maar onmiskenbaar die van een vogel. Als ik opkijk, priemen de felgele ogen van de arend in die van mij.  Wat een verrassing dat hij zich boven in de boom bevindt.

Ik buk om Fluffy niet nog meer angst aan te jagen. ‘Heb je werkelijk gevlogen vandaag?’ fluister ik.

Het dier kijkt me onbewogen aan.

‘Dat is niet zo slim hoor, met een spalk.’

Alsof de arend wil zeggen ‘bemoei je met je eigen zaken, mens’, slaat hij zijn vleugels uit en zweeft sierlijk naar de andere hoek van de volière. Het lijkt wel alsof hij helemaal geen spalk meer heeft, gezien de manier waarop hij zich beweegt.

Morgen zal ik hem nog eens goed onderzoeken. Maar nu is het te donker en heeft Fluffy ongetwijfeld honger. Ik haal het zakje dode muizen uit mijn binnenzak. Fluffy richt zijn kop op. Zou hij deze uitrusting en de geur herkennen? Ik heb een leren zakje mee en een handschoen aangetrokken die normaal gesproken gebruikt wordt voor tamme roofvogels. Is Fluffy geen wilde zeearend misschien? Zo eentje die getraind is om op je arm te komen zitten? Ik kan het me niet voorstellen, volgens mij zijn er geen mensen op Pilion die roofvogels trainen. Als manager van het dierenasiel en een van de weinige paraveterinair deskundigen op het eiland, had ik dat vast geweten. Alle bijzondere activiteiten met betrekking tot dieren moeten namelijk bij mij worden gemeld.

Voor de zekerheid trek ik toch de handschoen aan. Ik verwacht niet dat hij op me afvliegt, maar ik wil het risico op nog een wond aan mijn arm niet nemen. Behoedzaam haal ik de dode muisjes uit het leren tasje en werp ze in de richting van Fluffy. Vervolgens kniel ik neer en wacht af.

Het duurt niet lang voordat Fluffy naar zijn prooi loopt. In tegenstelling tot een gezonde zeearend vliegt hij er niet mee weg, om het vervolgens op grote hoogte te verorberen. Maar hij sleept de muis naar de bos takken op de grond van de ruimte. Terwijl hij af en toe een bedachtzame blik op mij werpt, peuzelt hij zijn maaltijd op.  

Het feit dat hij ervoor kiest om nu niet te vliegen, stelt me gerust. Het dier moet echt herstellen en vliegen maakt geen onderdeel uit van het revalidatieprogramma dat ik voor hem in petto heb. 

Ik werp de overige muizen opnieuw naar Fluffy toe en kijk gehurkt met mijn rug tegen het hek toe hoe hij alles opeet. In het bijzijn van dieren voel ik me het meest op mijn gemak. Mijn opa zei vroeger altijd al dat ik beter met dieren overweg kon dan met mensen. Hij had gelijk. Ik praat zelfs met de dieren, hoe groot of klein ze ook zijn. Als puber vertrouwde ik mijn diepste geheimen zelfs toe aan de gewonde zwaluw die ik ergens gevonden had en van opa mocht verzorgen. Dat ik de dieren altijd weer vrij moest laten, zorgde steeds opnieuw weer voor enorm veel verdriet.  Maar het was tegelijkertijd een geruststelling dat mijn zielenroerselen bij elk dier, ook al verlieten ze mij, altijd veilig waren. 

‘Welterusten Fluffy, morgen heb ik meer tijd voor je.’ Vanuit zijn schuilplaats ontwaar ik de gele ogen van het dier. Ze flikkeren even op en vervolgens is hij weer onzichtbaar voor mij. ‘Kijk niet zo verbolgen,’ werp ik hem grappend toe. ‘Ik moest geiten veiligstellen met Cassandra en Midas.’ Mijn hart knijpt even samen als ik aan mijn dierbare vriend denk. ‘Morgen vertel ik je meer over hem. En over mezelf. Het lijkt me hoog tijd dat we dan uitgebreid kennis met elkaar maken.’ Ik ben inmiddels opgestaan en open de kooi. Na nog een blik op de schuilplaats van Fluffy geworpen te hebben, verlaat ik de volière. 

––––––––

De volgende ochtend ontwaak ik dankzij het gefluit van de vogels. Ik schrik op, ik heb veel te lang geslapen. Ik had heerlijk liggen dromen over een man met halfdonker lang haar. Geen idee hoe hij aan mijn geest ontsproten is, maar zelden heb ik zo’n fijne nacht beleefd. Ik grijns schaapachtig voor me uit en wrijf in mijn ogen.

Snel spring ik onder een koude douche en schiet in mijn werkkleding. Bij het verlaten van mijn slaapkamer, valt mijn blik op de ketting met de veer. Ik hang hem snel om mijn nek en verberg hem onder mijn trui. 

Op mijn route naar het asiel kom ik langs de kerststal op het dorpsplein. De plataan staat stevig in de grond en zijn takken strekken zich beschermend uit over alles wat zich onder hem bevindt. Zijn takken behoeden de tuinen, huizen, de tafels en stoelen van het terras behorende bij de restaurants. In deze wintermaand beschermt hij ook de kerststal van al het kwaad. Vanwege het succes van de roze kerstezel, heeft het gemeentebestuur besloten om de stal langer, tot en met Drie Koningen, te laten staan. Vanuit mijn ooghoek zie ik dat enkele toeristen foto’s maken van de roze kerstezel en de paarse geitjes. Ik kan een giechel niet onderdrukken. 

––––––––

In het asiel aangekomen, bots ik in mijn haast bijna tegen Midas op. 

‘Nou zeg, jij bent laat. Dat is niks voor jou.’

‘Sorry. Het was een lange dag gisteren. Na onze reddingsactie moest ik ook nog langs Fluffy.’ Mijn wangen beginnen te gloeien bij de gedachte aan wat ik vannacht allemaal uitgespookt heb met de knappe vreemdeling.

Midas’ blik verzacht als ik de naam uitspreek van de arend. Ik vermoed dat hij aan Cassandra denkt, degene die de belachelijke naam heeft bedacht. 

‘Je bent echt gek op haar hè?’ vraag ik hem, doelend op Cassandra.

Midas slaat zijn ogen verlegen neer. ‘Ja, ze is geweldig. Ik ben mijn hele leven al aan haar verknocht.’

Ik herinner me dat Midas haar al van de lagere school kent en raak vertederd door de liefde die nu van zijn gezicht af te lezen is. Ik hoor niet meer wat hij verder allemaal aan me vertelt. Hoewel ik weet dat ik nooit een serieuze partij voor hem ben geweest, voel ik me leeg vanbinnen. Ik ben hem definitief kwijt. Tegelijkertijd ben ik oprecht blij voor hem. Het is zo vreemd hoe die twee dingen samen kunnen gaan.

‘Dat ze met me mee wil naar Rome is echt een geschenk uit de hemel,’ besluit Midas zijn betoog. 

‘Cassandra vertelde me gisteren dat je een gesprek met de makelaar had?’ Ik ben blij dat ik toch nog iets zinnigs te zeggen heb naar aanleiding van zijn relaas, waar ik dankzij mijn eigen sores nauwelijks iets van meegekregen heb.

‘Ja, klopt. Ze moesten me keuren, geloof ik. Een soort sollicitatie, maar dan voor een appartement.’ Midas lacht schaapachtig. ‘Maar het ging goed. Zodra ik over enkele weken aankom, gaan Cassandra en ik samen een paar woningen bekijken.’

‘Ik ben echt blij voor jullie,’ breng ik met een brok in mijn keel uit.

Om mijn emoties, die onverwacht toch de kop op steken, te verbloemen, loop ik snel in de richting van de volière. Ik trek de leren handschoen aan en pak een emmer met voer. ‘Nou, Fluffy heeft vast honger, ik ga snel naar binnen,’ roep ik iets te hard richting Midas die helemaal niet zo ver bij me vandaan staat. Ik open de kooi, het liefste wil ik nu alleen zijn en ik hoop dat Midas me niet volgt. 

‘Doe rustig aan, ik ga alvast naar de katten toe. Tot zo.’ zegt Midas tot mijn opluchting.

Zodra hij uit beeld is, laat ik me door mijn knieën zakken. In de verte flikkeren de gele ogen van Fluffy vanonder een lage struik. Mijn blik is wazig en ik haal mijn neus op. Hier zit ik dan, alleen in een kooi met een dier dat doodsbang voor me is en me weer zal verlaten als hij inmiddels aan me gehecht is. Iedereen en alles waar ik van hou verlaat mij vroeg of laat. Mijn ouders, alle dieren die ik hier in het asiel opvang, mijn opa en nu is het Midas. Over een paar maanden heb ik alleen nog maar de plataan om tegen te praten.

Naast me klinkt geritsel. Vanuit mijn ooghoek zie ik dat Fluffy de kadavertjes in de emmer opgemerkt heeft. Zo angstig is hij blijkbaar niet meer.

‘Nou jongen, jij bent slim. Dat is inderdaad jouw ontbijt in de emmer.’

De arend is inmiddels bij de emmer aangekomen en werpt er een blik in. Ik houd mijn adem in want hij is nu wel erg dichtbij. Anderhalve meter en een bergje dode muizen scheidt ons slecht nog. 

Plotseling kijkt hij mij recht in de ogen aan en raakt vervolgens in paniek, want hij probeert weg te vliegen. Maar omdat hij zijn gewonde vleugel gebruikt, begint hij te krijsen.

Het geluid raakt me diep in mijn hart, net zoals op de dag dat hij in de boom hing. Ik blijf stokstijf zitten om te voorkomen dat hij nog banger wordt. Het liefste wil ik mijn armen om het dier heen slaan en hem troosten en behoeden voor nog meer pijn. Maar dat zou het alleen maar erger maken. In plaats daarvan bijt ik op mijn lip. Hij moet leren dat hij rustig aan moet doen. 

Fluffy springt onhandig op zijn grote poten in de richting van de dichtstbijzijnde struik. Hij klappert met zijn linkervleugel, maar de rechtervleugel laat hij slap langs zijn lijf hangen.

‘Goed zo. Dat is al beter. Je moet snappen dat vliegen niet gaat voorlopig. Bovendien is dat helemaal niet nodig. Je bent veilig hier,’ fluister ik geruststellend.

Vanonder de laaghangende takken van de struik kijkt de vogel me aan. Ik gooi een dode muis zijn kant op. Schichtig kijkt hij om zich heen en dan strekt hij zijn nek uit en sleept het voer naar zich toe. Vervolgens eet hij het op, net zoals hij gisterenavond ook gedaan had.

‘Je hoeft niet meer van me te schrikken. Ik ga je helpen.’ Ik gooi nog een beetje vlees naar de struik.

Behoedzaam komt zijn kop weer tevoorschijn.

‘Ah, ik snap het al. We hebben ook nog niet echt kennisgemaakt.’ Ik glimlach om mijn flauwe grapje. ‘Ik ben Lena, aangenaam. Ik ben de eigenaar van deze dierenopvang. Ook al ben ik een mens, ik ben oké. Over mensen gesproken, ik ben niet zo goed met mijn eigen soort. De meeste mensen vinden mij maar een vreemde vogel. Wat dat betreft hebben we een hoop gemeen.’ 

Terwijl ik praat, gooi ik stukjes vlees naar Fluffy en hij eet alles dankbaar op. Vervolgens trekt hij zich weer terug naar het plekje onder de struik. Ondertussen blijft hij me aankijken. Ik ben onder de indruk van zijn verschijning. Zijn knalgele ogen steken scherp af tegen zijn lichtgrijze veren. Zijn kop is bijna zo groot als een tennisbal en de snavel lijkt wel zo scherp als een mes.

Ik wrijf met mijn hand over mijn arm. Ik heb een verbandje om de wond gelegd en het doet nauwelijks pijn. Ik heb meer last van de schaafwonden op mijn billen, maar dat komt ook wel goed.

‘Ik kom elke dag even langs. Misschien zie je Midas ook nog wel eens. Hij helpt mij hier in het asiel.’ Opnieuw nestelt zich een steen in mijn maag als ik aan Midas denk. ‘Midas is de man waar ik van hou. Maar hij houdt van een ander.’ Ik wrijf over mijn ogen.

Fluffy kijkt me nog steeds onophoudelijk aan. Verbeeld ik het me nou, of houdt hij zijn kop schuin, alsof hij luistert?

Ik schud met mijn hoofd en laat het vervolgens in mijn handen rusten. ‘Misschien was het ook wel geen echte liefde, die ik voor hem voelde. Want ware liefde is toch wederzijds?’ Ik denk aan de boeken die ik graag lees, waar elektrische schokjes gevoeld worden tussen geliefden en vurige blikken op elkaar geworpen worden. Die verhalen gaan nooit over een vrouw die alleen achterblijft op een eiland. Zou het dan toch geen verliefdheid zijn, wat ik voor Midas voel? Zou er ergens voor mij ook een man rondlopen wiens hart ik op hol laat slaan en die het warm krijgt als hij mij ziet? 

Terwijl ik zit te mijmeren, heeft Fluffy zijn linkervleugel over zijn kop gelegd. Hij slaapt. Het is een goed teken dat hij de rusthouding aanneemt, terwijl ik vlak bij hem ben.

Voorzichtig sta ik op en sluip op mijn tenen in de richting van de uitgang van de volière. Als ik een blik op de arend werp, ligt hij nog steeds te slapen.

––––––––

‘Het was goed dat ik even de tijd voor hem kon nemen.’ Ik prop een stuk brood in mijn mond. Het is lunchtijd en ik zit met Midas aan tafel in de kantine annex kantoor.

Midas schenkt water vanuit een karaf in onze glazen.

‘Het lijkt alsof hij me al iets meer vertrouwt.’

‘Dat vind ik zo speciaal aan jou.’ Midas schenkt me een warme blik en pakt mijn hand. ‘Jij hebt echt een gave met dieren.’

‘Had ik dat ook maar met mensen.’ Ik schrik want ik realiseer me dat ik deze woorden hardop uitgesproken heb. Wat heb ik gezegd? Ik voel tranen in mijn ogen opwellen en hoe hard ik ook knipper, ik weet nu al dat ze niet gaan verdwijnen.

Paniekerig schud ik Midas’ hand van me af en sta op. Ik wil hier zo snel mogelijk weg. Ik ben neerslachtig door het vertrek van Midas en het feit dat hij een relatie heeft. Het gesprekje met de zeearend heeft me doen realiseren dat ik hopeloos eenzaam ben. Ik heb tijd nodig om alles te verwerken en zoiets doe ik het beste alleen. 

In de vlugge beweging van het opstaan, stoot ik tegen de tafel waardoor de karaf met water omvalt. ‘Sorry!’ Ik grijp de karaf en zet hem rechtop. 

Maar het is te laat. Midas is helemaal doorweekt en zijn witte T-shirt plakt aan zijn huid.

Ik verontschuldig me nogmaals en pak een theedoek waarmee ik de tafel droogdep. Aarzelend kijk ik op naar Midas die kletsnat tegenover me staat. Inmiddels lopen de tranen over mijn wangen. ‘Wil je...’ ik kijk toe hoe hij zijn T-shirt uittrekt tot hij halfnaakt voor me staat. ‘...Ik bedoel. Heb je een handdoek nodig?’

‘Het is maar water, Lena.’ Midas kijkt me grijnzend aan. Als hij ziet dat ik huil, betrekt zijn gezicht. ‘Hé, wat is er? Het geeft niet, echt niet.’

Natuurlijk heeft mijn huilbui niks te maken met het waterballet voor me, maar dat lijkt Midas niet helemaal te begrijpen. Ik zie een frons tussen zijn wenkbrauwen verschijnen. 

Plotseling voel ik Midas’ handen op mijn schouders. ‘Vertel eens, wat is er nou?’ 

Ik denk na en pers mijn lippen op elkaar. Ik heb genoeg gezegd vandaag. Midas weet allang dat ik niet zo goed met mensen om kan gaan en bovendien is dat ook niet hetgeen wat me deze dagen verdrietig maakt. Ik heb me altijd al een eenling gevoeld. Maar sinds kort voel ik me daar niet zo prettig meer bij. Ik voel me verlaten. De tranen stromen onafgebroken over mijn wangen en ik proef het zoute vocht op mijn lippen. 

Midas trekt me dichter tegen zich aan, maar vraagt gelukkig niks meer. Hij houdt me net zolang vast tot mijn schouders niet meer schokken.

De rest van de dag voeren we zwijgend onze werkzaamheden uit.

Op het moment dat de werkdag erop zit, geeft Midas me nog een dikke knuffel en vervolgens een broederlijke klap op mijn rug. ‘Nou Leen, niet zo sip meer hè. Dat ben ik niet van je gewend.’ 

‘Ik zal mijn best doen,’ mompel ik.

Ik kijk nog even bij Fluffy en vertel hem tijdens zijn maaltijd over het gênante moment tijdens de lunch. Het lucht op en ik voel me een klein beetje beter als ik naar huis ga.