Diva’s, donuts en dromen 

Isa Moora

Diva’s, donuts en dromen

Feelgood 

Verschijningsdatum: 6 juli 2023

© 2023 Isa Moora

© 2023 Hamley Books

ISBN 9789464661972

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

DEEL EEN: SPANJE

Hoofdstuk 1

‘Fleurtje! Hallooo! Klaar voor de reis van het jaar?’ brul ik overdreven enthousiast, de autodeur zo fors openzwaaiend dat het kantje boord is voor een voorbijwandelende golden retriever die loom achter zijn baasje aansjokt. Het beest kijkt me aan met een blik van ‘zal ’t gaan, ja?!’ terwijl ik uit de elektrische auto van mijn vader strompel en mijn armen spreid voor mijn beste vriendin.

Met haar armen in de lucht zwaaiend alsof er een vervelende wesp rond haar zwermt, komt Fleur op me afgelopen. ‘Hola chica!’ krijst ze opgetogen terug. ‘Cómo estás?’ We vallen uitgelaten in elkaars armen en springen samen in het rond als twee kleuters die elkaar na de zomervakantie weer terugzien. De eerste ochtendlijke zonnestralen die hun weg banen door het gebladerte van het nabijgelegen bos, versterken onze gemoedstoestand. Een opgewonden kriebel zoekt zijn weg door mijn lichaam. Naar dit moment heb ik lang uitgekeken.

Fleur houdt mij op een armlengte afstand vast en neemt me eens goed in haar op. ‘Gaat het al wat beter met je, Kato? Nog slapeloze nachten gehad?’

Ik glimlach naar Fleur, maar mijn gezicht verliest iets van zijn vrolijkheid. ‘Alsjeblieft geen woord meer over ontslag of solliciteren. En het woord “baas” en “sukkel” wil ik ook niet meer horen. Ik wil de komende dagen maar één ding: met mijn twee besties genieten aan de Spaanse costa. Vamos a la playa.’ Ik geef Fleur een extra knuffel en wend me daarna tot haar echtgenoot Rens, die op zijn gemak aan komt geslenterd met de koffers van Fleur.

‘Dat Spaanse taaltje gaat ons al goed af,’ zegt Fleur vol bewondering, vooral voor zichzelf, maar met een ondeugende lach die zich uit in een lieflijk kuiltje in haar wang. Ze strijkt haar felgele rokje glad en geeft Rens een zoen. Fleur is duidelijk voorbereid op zomerse temperaturen. Boven haar rokje draagt ze een witte top met daaroverheen een luchtig jeansvest. Haar witblonde haren hangen er als een waaier overheen. Haar blauwe ogen zijn lichtjes opgemaakt met wat zwarte mascara, wat haar een open blik oplevert.

‘Uiteraard zijn we goed voorbereid,’ zeg ik om het spelletje mee te spelen. ‘De voorbije weken zijn we niet voor niets zo goed bevriend geworden met Mister Google Translate en de app “Spaans voor dummies”.’ Ik zwaai demonstratief heen en weer met mijn smartphone en steek hem daarna terug in de achterzak van mijn broek. Bijna mis ik mijn achterzak en mijn goudkleurige mobiel klettert net niet de grond op.

Mijn vader, die intussen ook is uitgestapt, slaat het tafereel grinnikend gade. ‘Hallo Fleur. Heb je er een beetje zin in?’ Paps brengt Fleur en mij naar de luchthaven in Antwerpen. Daar treffen we straks onze andere vriendin Svetlana. We moesten ons wel verdelen over twee auto’s, want anders kregen we niet alle koffers mee.

‘Zeker weten, meneer Somers. Laad die koffers maar snel in. Woohoo!’ Ze gooit haar beide vuisten ter bevestiging hoog in de lucht en mist daarbij op een haar na het gezicht van Rens. Fleur doet niet aan ‘goeiemorgen’, maar valt altijd meteen met de deur in huis. Met ons uitgelaten gedrag lijken we net een stel tieners die voor het eerst naar een feestje mogen.

Mijn vader opent de bagageruimte van zijn auto, kijkt naar de twee limoengroene, met watermeloenen bedrukte koffers die op de oprit staan, wijst ze aan en vraagt: ‘Is deze bagage van jou alleen?’ Hij fronst zijn wenkbrauwen.

‘Ja, natuurlijk.’ Een snelle blik op mijn eenzame lichtroze koffer die reeds in de auto ligt, vertelt haar dat ik slechts de helft meeneem van wat zij heeft klaarstaan. Ze schudt haar hoofd heen en weer en kijkt mijn vader licht verwonderd aan. ‘Ik begrijp niet dat Kato alles in één koffer krijgt, ik had al moeite om deze twee prachtexemplaren dicht te krijgen.’

Ik grinnik. ‘Ach paps, we zouden toch niet willen dat Fleur haar roze zomerjurkje moet aantrekken terwijl ze eigenlijk haar witte aan wil en dat dan blijkt dat ze dat niet heeft meegebracht. Ze neemt dus maar alles mee!’ Lachend draai ik me om en knipoog naar Fleur, die me meteen een speelse duw geeft. Ik val half achteruit en beland met mijn hiel op de tenen van Rens. Hij geeft geen krimp, maar duwt Fleur en mij zachtjes richting de autodeur. Tijd om te vertrekken. Terwijl Fleur en Rens liefdevol afscheid nemen van elkaar, stap ik alvast in de auto. Mijn vader glimlacht, maar begrijpt duidelijk niets van vrouwen. Hij krabt even in zijn haar, kijkt van Fleurs bagage naar de koffer en weer terug en tilt ten slotte de zware bagage van Fleur in de kofferbak.

Nadat ook Fleur en pa ingestapt zijn en Rens nog een laatste zoen geeft aan zijn vrouw door het geopende raam, wendt hij zich glimlachend tot mij. ‘Kato, ik reken erop dat je geen al te gekke fratsen uithaalt. Je bent tenslotte op pad met een getrouwde vrouw.’

‘Nou, dankjewel voor het vertrouwen Rens.’ Ik trek mijn wenkbrauwen verontwaardigd op, maar gooi hem meteen een luchtzoen toe. Rens zwaait ons uit tot we om de straathoek verdwenen zijn.

Een half uur later zijn we bij de luchthaven. Mijn vader parkeert in de buurt van de vertrekhal, pakt alle bagage uit de auto en na een kort afscheid haasten we ons luidruchtig naar binnen. Net op het moment dat de schuifdeuren openglijden, horen we een auto toeteren. Een lange, slanke arm zwaait door het openstaande panoramische dakraam en dit gaat gepaard met een enthousiaste gil. Svetlana is gearriveerd. Fleur en ik maken rechtsomkeer en kunnen daarbij net op tijd een ouder koppel ontwijken. De dame begint meteen te mopperen en ik mompel snel een verontschuldiging. We lopen Svetlana tegemoet, onze koffers achter ons aan slepend. Nadat we met z’n allen afscheid hebben genomen van Enrique, de verloofde van Svetlana, stappen we haastig en luid kwebbelend het luchthavengebouw binnen. Onze vakantie kan eindelijk beginnen.

Een bewaker met hond houdt ons echter al meteen staande. ‘Goeiemorgen dames. Drugscontrole. Mag ik jullie vragen om even te blijven staan?’ zegt de man vriendelijk, maar kordaat. Fleur en ik doen onmiddellijk wat van ons verwacht wordt, maar dat geldt niet voor onze perfectionistisch ingestelde vriendin Svetlana.

‘Bah, wat zit die gore hond nou aan mijn koffers te ruiken met zijn vieze snoet,’ mompelt Svetlana met opgetrokken neus. Svetlana bij uitstek. Hondenharen en kwijl horen niet in haar leven thuis.

‘Excuseer?’ De ambtenaar pikt haar ongenoegen op. ‘Is er een probleem, mevrouw?’ Hij trekt daarbij iets minder vriendelijk zijn wenkbrauwen op.

‘Ik vind het niet zo fijn dat mijn koffer straks vol kwijl hangt, you know.’ O jee! Hier gaan we weer. Svetlana heeft alvast één eigenschap waar zij te veel van heeft en ik te weinig: assertiviteit.

‘Nee, geen probleem. Absoluut niet. Gaat u maar rustig verder, meneer...’ Ik tracht het naamplaatje op zijn uniform te lezen. ‘...Warnier.’ Ik probeer de zaak een beetje te sussen aangezien ik het gezicht van de beveiliger zie betrekken. ‘Mijn vriendin heeft het gewoon niet zo op honden.’ Ik friemel wat aan mijn kledij, maar bedenk me dan dat ik vooral geen zenuwachtige indruk mag geven.

Fleur legt sussend een hand op Svetlana’s arm en maakt haar met een hoofdknik en een dodelijke blik duidelijk dat ze onmiddellijk moet kappen. Svetlana lijkt niet onder de indruk en speelt met haar zelfzekere blik een welles-nietes-spelletje.

‘Oké dan, want anders kan dit ook op een andere manier, hoor.’ De vriendelijkheid is uit zijn stem verdwenen en de ambtenaar kijkt ons een voor een onderzoekend aan. De hond is na zijn snuffelronde intussen weer rustig naast zijn baasje gaan zitten en met een knik in de richting van de ontvangstbalie maakt meneer Warnier ons duidelijk dat we mogen gaan.

Terwijl we ons snel uit de voeten maken, gooi ik Svetlana een nijdige blik toe. ‘Moest dat nu weer, Svetlana? Weet je nu echt niet wanneer je voor een keertje je waffel moet houden? Straks mogen we het vliegtuig niet in.’ Mijn koffer en handbagage trek ik haastig achter me aan.

‘Ach, Katootje, overdrijf eens niet zo, girl. Ik mag toch wel mijn mening geven, zeker?’ Haar toon is wat kattig. Svetlana wordt niet graag terechtgewezen.

‘Dames, alsjeblieft. Stop met kibbelen,’ sist Fleur dreigend terwijl ze ons achtereenvolgens een por geeft. ‘Jullie trekken alle aandacht en dat wil je echt niet hebben op een vliegveld. Straks houden ze ons echt nog hier. Pak liever jullie identiteitskaarten, dan kunnen we inchecken.’

Aan de balie worden we begroet door een vriendelijke stewardess, die het sjaaltje om haar nek nog even schikt. Het gebrek aan wachtrijen vormt het bewijs dat dit een kleinschalige luchthaven is. ‘Goeiemorgen, dames. Welkom bij Jetair. Mag ik jullie identiteitskaarten, alsjeblieft? Jullie nemen de vlucht naar Alicante?’ Met haar donkerblauwe mantelpakje, haar haren in een strakke knot en netjes gemanicuurde handen, beantwoordt ze helemaal aan het plaatje van een typische airhostess. Haar verzorgde uitstraling matcht helemaal met die van Svetlana, die eruitziet alsof haar eerste stop er een wordt bij de Kardashians.

‘Goeiemorgen!’ beantwoord ik haar sympathieke begroeting. ‘Inderdaad, we vliegen naar Alicante.’ Ik plaats mijn koffer alvast op de transportband van de check-in en ga op zoek naar mijn identiteitskaart. Tja, mijn identiteitskaart. Waar heb ik die ook alweer gelaten? Ik kijk in mijn handtas, maar kan hem niet zo direct vinden. Dan maar even voelen in de zakken van mijn vestje. Nope. Toch nog even opnieuw rommelen in mijn tas. Ik gluur even naar mijn vriendinnen en zie dat iedereen – de airhostess inclusief – me vragend aanstaart. ‘Ik euh...’

‘Nee, Kato, girl, dit ga je toch niet menen?’ Svetlana staart me met een verschrikte blik aan. ‘Je hebt je identiteitskaart toch wel bij je?’ Ze plant haar hand in haar zij.

Ik voel de bui al hangen en word een beetje zenuwachtig. ‘Momentje, ik ben volop aan het zoeken.’ Ik haal alles uit mijn handtas en leg het op de balie. Net op het moment dat ik Svetlana hoor zeggen dat het toch ook altijd hetzelfde is met mij – de ironie dat ik dit vijf minuten geleden over haar dacht, ontgaat me niet – valt mijn oog op een kleine ritssluiting binnen in mijn handtas. Dat extra vakje gebruik ik normaal nooit, maar plots schiet het me te binnen dat ik daar makkelijk mijn identiteitskaart apart kon bewaren. Ik check het snel en ja hoor. ‘Hebbes!’ Met een triomfantelijke grijns leg ik de kaart boven op mijn andere spullen.

‘En dan ben ik zogezegd degene die de boel ophoudt. Jezus, Kato, wat kan jij een mens laten schrikken zeg.’ Opgelucht zet Svetlana haar koffer op de transportband. ‘Schep jij maar een beetje orde in je handtas of moet ik zeggen: in your life?’

Haar knipoog neemt niet weg dat haar opmerking steekt, de waarheid kwetst nu eenmaal. ‘Ik heb mijn leven niet op orde, nee. Daar ben ik me heel goed van bewust en daar heb ik jouw sarcasme niet voor nodig,’ reageer ik een tikkeltje chagrijnig.

‘Sst, rustig, dames, rustig.’ Fleur geeft ons beiden tegelijk een sussend schouderklopje. Fleur, de eeuwige bemiddelaar. ‘Nou, ik denk niet dat Kato er bewust voor kiest om van haar leven een zootje te maken.’

Auwch! Ik weet niet of dit valt onder mijn definitie van bemiddelen.

‘Ieder heeft zijn goede en slechte eigenschappen en Kato is nu eenmaal niet zo’n groot organisatietalent, maar jij, Svetlana, jij overdrijft dan weer. Dus laat het nu los, dames, dan kunnen we focussen op onze vakantie.’ Ze pakt mijn spullen van de desk en ik stop ze terug in mijn handtas.

De stewardess kijkt onze gegevens na op haar computer. Ter controle gaat ze onze namen na: Kato Somers, Fleur De Baedts en Svetlana Rukavina. Onze koffers worden een voor een voorzien van een label en verdwijnen via de transportband naar de ruimte achter de incheckbalie. Svetlana steekt uitdrukkelijk haar hand uit, neemt de kaartjes in ontvangst die de dame ons overhandigt, samen met onze identiteitskaarten en stopt ze allemaal samen in haar caramelkleurige designerhandtas, die ze daarna over haar schouder zwaait. Ze vertrouwt me duidelijk geen noodzakelijke documenten meer toe.

‘Jullie mogen langs daar naar de security en dan naar gate nummer twee.’ Ze wijst in de richting van een lange gang. ‘Over drie kwartier start het boarden. Ik wens jullie een aangename vlucht en een goede reis.’ We bedanken haar en begeven ons in de aangewezen richting. Onze trolleys nemen we als handbagage mee in het vliegtuig.

Zo snel als het gekibbel is gekomen, verdwijnt ons slechte humeur weer en enkele minuten stilte zijn voldoende om de plooien weer glad te strijken. Een opgewonden kriebel maakt zich vreugdevol meester van mijn buik. Een ontspannen zucht van tevredenheid ontsnapt uit mijn keel. Eindelijk tijd om even in alle rust mijn leven te overdenken.

Hoofdstuk 2

‘Vamos a la playa!’ zegt Fleur grijnzend bij het verlaten van het vliegtuig na een twee uur durende vlucht. Met een zwaaibeweging van haar arm maakt ze duidelijk welke richting we uit moeten. Dat daardoor een andere toerist moet wegduiken om geen blauw oog op te lopen, ontsnapt aan haar aandacht. ‘Calpe, we komen eraan.’ Haar enthousiasme weerklinkt in het timbre van haar stem. Mocht ze een staart hebben, dan was die nu aan het kwispelen.

‘Meiden, ik heb er zoveel zin in!’ zegt Svetlana opgetogen. ‘België is leuk hoor, maar ik mis soms toch nog steeds de zuiderse zon. Weet je dat het intussen al tien jaar geleden is dat ik nog in Kroatië bij mijn familie ben geweest? Misschien hadden we beter een hotel in mijn thuisland geboekt in plaats van in Spanje.’

‘Dat was ook een optie geweest, maar we hebben voor de goedkoopste bestemming gekozen. Aan zon zal het ons hier alleszins niet ontbreken.’ Fleur stapt met stevige tred verder. ‘Het is hier momenteel vijfentwintig graden en er is geen wolkje te zien. Dat wordt heerlijk zonnen!’

We komen aan bij de taxistandplaats, waar meerdere taxi’s klaar staan om toeristen naar hun hotels te brengen. Na een korte onderhandeling over de prijs, plaatst de Spaanse chauffeur na even puzzelen onze collectie koffers in de kofferbak. Ik kijk omhoog naar de blauwe lucht, doe nog snel mijn vestje uit en neem dan bij Fleur plaats op de achterbank. De airco verkoelt meteen de plotse warmte die ons overviel vanaf het moment dat de luchthavendeuren zich openden. De Spaanse lentetemperaturen steken het wisselvallige Belgische weer dat we in april nog hadden, compleet de loef af. Felle stralen boren zich door het getinte glas van de taxiramen heen.

De taxichauffeur stapt in en gooit Svetlana met haar bruine ogen en perfect aangebrachte make-up een goedkeurende blik toe. Daarna richt hij zich tot de achterbank, laat zijn ogen scannend over het forse lichaam van Fleur gaan en lacht haar vriendelijk toe. Wanneer zijn blik op mijn goudblonde haarkleur, sproeten op de neus en bleke velletje valt, begint hij driftig met zijn handen te zwaaien en haalt zijn beste gebrekkige Engels boven. ‘Juffrouwtje, ik hoop dat jij genoeg zonnecrème gaat smeren, want jouw witte armen geven meer licht dan de zon.’ Hij schaterlacht om zijn eigen grap, terwijl hij op de startknop van de taxi drukt en zich met een zwierige ruk aan het stuur op de weg begeeft. De auto die hij daarbij luid toeterend de pas afsnijdt, negeert hij voor het gemak.

***

TEGEN HET MIDDAGUUR arriveren we bij ons hotel Playa Diamante. Dit viersterrencomplex ligt op wandelafstand van het strand Playa de la Fossa. We nemen even de tijd om de omgeving te bestuderen. Hoge palmbomen zwaaien ons met hun enorme bladen zachtjes welkom. Toeristen, likkend aan een verkoelend ijsje, slenteren op hun teenslippers vrolijk door de straat. Een fonteintje verderop spuit sprankelende druppels water waarmee spelende kinderen hun emmertje vullen. Een blije kriebel doorkruist mijn lichaam wanneer ik mijn zonnebril afdoe en verder koers zet naar de ingang. We gaan het witgekalkte gebouw binnen en melden ons aan bij de balie. Nadat we onze toegangsbadges en nuttige informatie hebben ontvangen, gaan we met onze bagage richting onze twee hotelkamers.

‘Ik heb zoveel zin om onze dertigste verjaardag met z’n drietjes te vieren,’ zegt Fleur terwijl ze in haar handen klapt. ‘Lekker chillen, genieten van het leven en van mijn twee besties. Het ideale moment om ook jouw leven eens onder de loep te nemen, Kato. Ik zorg er hoogstpersoonlijk voor dat jij met een compleet toekomstplan weer naar huis keert.’ Rumoerig begeven we ons naar de lift en we drukken op het knopje voor de tiende verdieping.

‘Girl, je moet me nog steeds vertellen waarom je nu eigenlijk bent ontslagen.’ Svetlana vouwt haar zonnebril dicht en hecht die met een pootje aan de boord van haar strakke T-shirt met tijgerprint. Haar bruine haren gooit ze fors over haar schouder, waardoor ze bijna in mijn gezicht belanden.

‘Jaja, dat komt wel, maar niet nu. Daar heb ik even geen behoefte aan.’ Een donderwolk doorkruist mijn gedachten. Ik leg mijn vingers stevig rondom het handvat van mijn trolley en leun tegen de liftwand. De stressbal in mijn maag knijpt samen. Er is een reden waarom ik Svetlana nog niet heb bijgepraat. Zij heeft in elke situatie direct haar ongevraagde mening klaar en daar heb ik niet altijd zin in. Hoewel Svetlana, Fleur en ik elkaar twee jaar geleden in de dansschool hebben ontmoet en we sindsdien veel met elkaar optrekken en beste vriendinnen zijn geworden, heb ik me altijd meer verbonden gevoeld met Fleur. Zij is empathischer dan Svetlana en lijkt me beter aan te voelen.

‘All right, maar je kan het thema niet blijven ontlopen, hoor,’ dramt Svetlana schaamteloos verder als een leerkracht met haar vinger in de lucht. ‘Als je beste vriendinnen is het onze taak om ervoor te zorgen dat jij je leven op het juiste spoor krijgt. Je kan de dag niet blijven plukken zoals die komt. Je bent nu ook dertig en dan is het tijd voor een langetermijnplan, you know.’ Een zelfverzekerde glimlach domineert haar gezichtsuitdrukking.

Halleluja! Wat begrijpt die meid niet aan ‘niet nu’? Ik weet heus zelf wel dat mijn leven een klucht is en dat ik op mijn dertigste nog niets heb bereikt, maar moet ze dat er nu zo inwrijven? Alsof zij Miss Perfect is. Hoewel... Een verloofde? Check. Een goede baan? Check. Toekomstplannen? Absoluut. Hmm. Misschien is Svetlana dan toch een schoolvoorbeeld. Een steek van jaloezie flitst als een bliksemschicht door me heen. Maar dan popt haar hoge bitchgehalte in mijn gedachten op en wordt mijn kleine portie jaloezie in de kiem gesmoord.

Wanneer de lift het geluidssignaal geeft dat we de juiste verdieping hebben bereikt, worden mijn gedachten abrupt onderbroken. We sukkelen met al onze koffers uit de lift en begeven ons naar het einde van de gang. Fleur opent rustig de deur van een van onze twee hotelkamers en rolt meteen haar twee koffers en handbagage naar binnen. Svetlana en ik volgen onmiddellijk, want onze nieuwsgierigheid is moeilijk in te tomen. Mijn mond valt open bij het prachtige uitzicht. Mijn beladen gevoel van zonet in de lift verandert in een zwerm zoemende bijtjes in mijn binnenste. De ontspanning die me overvalt, is zeer welkom na de stressvolle periode die volgde op mijn ontslag in het schoonheidsinstituut waar ik anderhalf jaar heb gewerkt.

‘Wauw, girls!’ verwoordt Svetlana mijn gedachten. ‘Wat een prachtig uitzicht. We kunnen van hieruit het strand en de zee zien. Ideaal, you know!’ Ze wrijft met haar hand over de tafel en controleert of er stofjes op haar vingers zijn terechtgekomen. Ik draai met mijn ogen zonder dat ze het merkt. Schoon is goed genoeg voor mij. Svetlana houdt echter meer van perfectie, blijkt nog maar eens.

Fleur volgt me naar het terras, waar we meteen een kijkje willen nemen. ‘Kijk daar, rechts in de verte zie je een berg in het water.’ Ze leunt over de balustrade en houdt een hand boven haar ogen. ‘Dat is vast die “Peñón de Ifach”, waar ik op internet over heb gelezen.’

‘Girls,’ onderbreekt Svetlana kordaat ons gesprek, ‘ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik begin trek te krijgen. Zullen we onze koffers nog even aan de kant laten staan en eerst een gezellig restaurantje zoeken?’ Ook op het terras checkt ze meteen het hygiëneniveau door de hoekjes en kantjes te bestuderen.