Storm op komst

Roeland Haest

Psychologische thriller

STORM OP KOMST

Eerste druk: 10 oktober 2023

© 2023 Roeland Haest

© 2023 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: SleepyFox Cover Designs

ISBN 9789464661989

NUR 330

0.  Proloog

2012

Anna Owsik was op slag dood. Controle over het stuur verloren en uit de bocht gevlogen. Of beter gezegd, een bocht genomen die er niet was. Op een rechte weg van Turnhout naar Baarle-Hertog reed ze tegen een boom. Het was een abrupt einde na 26 best wel vrolijke jaren. Ze werd gemist, maar er werd niet veel ophef over gemaakt. Niet echt veel mensen wisten dat Anna had bestaan. De politie vermoedde dat ze achter het stuur in slaap gevallen was. Het dossier werd netjes aangelegd. Anna Owsik werd deel van de statistieken. En de werkloosheidsgraad daalde een beetje.

Zo ging het ook met Valerian. Het bedrijf sloot zijn deuren, zonder veel ophef. Zeven mensen verloren hun baan. Niet echt veel mensen wisten dat Valerian had bestaan. Valerian had het geen 26 jaar uitgezongen, zelfs niet bijna. Maar het einde was ook abrupt, na toch enkele vrolijke jaren. Valerian werd deel van de statistieken. En de werkloosheidsgraad steeg een beetje.

1.   

2017

‘Het is bewezen.’

Als een Romeinse keizer bij zijn triomftocht aanschouwde Thomas Storm zijn troepen. Hij leunde op de balustrade en keek letterlijk neer op zijn publiek dat een verdieping lager stond. Met zijn lengte net onder 1 meter 90 domineerde hij sowieso al elk gezelschap. Nu torende hij letterlijk boven de massa uit. De midden-veertiger combineerde een jong, knap gezicht met grijze haren. Zo straalde hij tegelijk jeugdigheid en volwassenheid uit. Zijn charisma en zelfvertrouwen versterkten elkaar op zo’n manier dat elke zweem van arrogantie hem vergeven werd. Op deze plek was hij helemaal in zijn element.

Zo goed als alle vijfhonderd werknemers van het farmaceutische bedrijf 3Daggers waren aanwezig bij de presentatie van hun CEO. Die vond plaats in het pas geopende Comic Station, ingebed in het Antwerpse Centraal Station. De drank vloeide rijkelijk, hoewel Storm zelf het sober hield. Voor elke aanwezige was een hotelkamer geboekt in het nabijgelegen De Keyser Hotel. Dit gebeurde niet vaak. Het was niet Storms gewoonte om zomaar iets weg te geven. Alles moest verdiend worden. En vandaag was het verdiend. Drie jaar ervoor had Storm 3Daggers opgericht. Vandaag kondigde hij aan dat het bedrijf voor het eerst een molecule in de eerste fase van de klinische studies had. De eerste mijlpaal was bereikt.

‘-Drie jaar geleden stond ik aan de wieg van 3Daggers. Het zijn drie turbulente jaren geweest. We zijn begonnen met een handvol mensen om een idee tot leven te wekken. Spinning Jenny. Een idee waardoor medicijnen sneller en goedkoper ontwikkeld kunnen worden. Een idee waarin wij altijd al geloofden. Een idee dat weggelachen werd door de grote farmaceutische multinationals.’

Er klonk wat instemmend gemompel, hoewel de meesten onder de aanwezigen pas een hele poos na de oprichting bij het bedrijf gekomen waren.

‘Vandaag bewijzen we dat Spinning Jenny meer is dan een idee. Dat het geen wilde droom is, maar een echte revolutie. In een recordtempo brachten we een molecule van nul naar een eerste test op mensen. Het staat nu als een paal boven water dat de ontwikkeling van medicijnen niet duur hoeft te zijn. Dat het ook snel kan. Hiermee maken we naam. Hiermee vestigen we onze reputatie. Hiermee tonen we de wereld wat wij al lang weten.’

Een kort en aarzelend applaus volgde.

‘Normaal moet ik nu zeggen hoe het dankzij jullie is dat we vandaag hier gekomen zijn. Maar ik zal eerlijk zijn. Dit is maar het begin. Ondanks al jullie harde werk, was dit het gemakkelijke deel. We hebben enkele jaren in de schaduw kunnen werken, zonder dat iemand aandacht aan ons besteedde. Vanaf nu wordt dat anders. Alle ogen zullen op ons gericht zijn. We zullen groeien, maar we moeten ervoor knokken. De wereld veroveren gaat nu eenmaal niet zonder slag of stoot. Maar we weten waarom we knokken. Dat doen we niet voor onszelf of om anderen te overtroeven. Ons eerste medicijn gaat migrainepatiënten helpen zoals geen enkel ander medicijn dat nu doet. Migraine is meer dan een hoofdpijn, het is een aanval op heel je lichaam. Het is een waas die over je denken trekt voor de barstende hoofdpijn komt en die het lichaam uitgeput achterlaat, vele uren nadat de hoofdpijn langzaam is weggeëbd. Het kost de maatschappij volgens sommige schattingen een miljard euro, onder andere door ziektedagen. Dat getal houdt niet eens rekening met de levenskwaliteit. En juist dat laatste is onbetaalbaar. Juist dat laatste is waar wij voor knokken.’

Dit keer was er geen aarzeling in het applaus. Iedere werknemer was klaar om de wereld te veroveren. Met Spinning Jenny konden medicijnen sneller, goedkoper en trefzekerder ontdekt en ontwikkeld worden. Plots had elk bestaand farmaceutisch bedrijf een enorme handicap ten opzichte van hun bedrijf. Het overtroeven van de concurrentie was misschien geen doel op zich, maar het was wel extra motivatie.

Terwijl een film over 3Daggers op het grote scherm begon te spelen, mengde Storm zich weer onder de genodigden. Hij reageerde kort maar vriendelijk op de gelukswensen van verschillende werknemers die het geweldig vonden om een paar zinnen met hun CEO te wisselen. Verder knikte hij beminnelijk naar enkele werknemers die dat ook geweldig zouden hebben gevonden, maar te verlegen waren om de grote baas zonder goede reden aan te spreken.

Het directiecomité stond bij elkaar te keuvelen. Storm voegde zich bij hen. Hij keek even geconcentreerd naar het filmpje. Net als de rest van het directiecomité had hij het al tot vervelens toe gezien, na elke kleine of grote aanpassing die eraan gedaan was. Op groot scherm was het toch nog steeds de moeite, dacht Storm. Hij kreeg plots een glas whisky in zijn hand geduwd.

‘Dalwhinnie. Vijftien jaar. Het beste wat hier te krijgen is,’ zei zijn collega bijna verontschuldigend.

Storm grijnsde. Hij was niet zo’n snob wat whisky’s betrof. Deze single malt was wat hem betrof meer dan degelijk. Het was duidelijk dat niet ieder directielid zich ging matigen zoals Storm.

2.   

2019

Vol twijfel stond Lotte Meskens voor haar kledingkast, met een zwarte rok in haar hand. De blonde dertiger stond niet vaak te draaien voor haar kast. Meestal droeg ze een gemakkelijke outfit, een jeans met een T-shirtje of een eenvoudig bloesje op witte sneakers. Die stijl paste helemaal bij haar natuurlijke charme en verhulde haar mollige vormen een beetje. Ze kon als mooi omschreven worden, hoewel de meeste mensen voor een woord als schattig zouden opteren. Een woord dat ze trouwens niet als een compliment opvatte. Haar spontaniteit maakte dat ze iets vertederends had. Nu stond ze hier dus, tegen haar gewoonte, te tobben over haar outfit. Nam ze een klassiek wit hemdje of een iets lossere blouse? Ze besloot het laatste, aangevuld met een lichte trui en haar chique blauwe jas. Niet te warm, want hoewel het februari was, kon je best zonder jas de straat op. Er waren geen winters meer. Ze versierde zich verder nog met bescheiden oorbellen en een minimum aan make-up, wat al meer was dan op een doorsnee dag. Ze had toch meer tijd dan op een gewone ochtend. Na een onrustige nacht was Lotte al een half uur voor het afgaan van haar wekker opgestaan en die was al vroeger dan strikt noodzakelijk gezet. Ze kon zich de laatste keer niet herinneren dat haar slaap zo geleden had onder de zenuwen. De adrenaline gaf haar een uitgeslapen gevoel, maar dat zou zich wel wreken over enkele uren. Vandaag was de grote dag. Lotte mocht het profiel schrijven over Thomas Storm, een Vlaamse ondernemer die zelfs naar internationale normen succesvol genoemd kon worden. 3Daggers maakte furore in de industrie. Het ging een paginagroot artikel worden en het was haar gewoon in de schoot geworpen door de redactie. Toevallig net de dag nadat haar een loonsverhoging geweigerd was, maar goed.

––––––––

Het interview vond plaats in de kantoren van 3Daggers, naast de landingsbaan van Brussels Airport. Eenmaal op de luchthaven parkeerde Lotte bij P2, zoals altijd als de krant betaalde. Als de krant niet betaalde, kwam ze trouwens met de trein. Parkeerplaatsen voor haar werknemers moesten het bedrijf een klein fortuin kosten. Het was de prijs om op een prestigieuze locatie te zitten.

Eenmaal bij de receptie begon de beveiligingsprocedure. Lotte moest haar identiteitskaart afgeven en kreeg in plaats daarvan een bezoekersbadge. Ze moest plaatsnemen en wachten tot ze opgepikt werd. Tikkende hakken kondigden de komst aan van een vrouw die zichzelf voorstelde als Lauren Hansen. Lotte herkende de jonge vrouw van ruwweg haar eigen leeftijd als de bedrijfsjuriste. Op de website werd het hele managementteam met foto tentoongespreid. Een jong bedrijf geleid door jonge mensen. Het had Lotte even doen nadenken over haar levenskeuzes toen ze zag hoe leeftijdsgenoten met heel wat indrukwekkendere zaken bezig waren. De juriste leidde de journaliste naar een klein kantoortje dat duidelijk niet in gebruik was.

‘Mevrouw Meskens, ik breng u zo dadelijk naar de boardroom, waar het interview zal plaatsvinden. Ik ga u enkel nog vragen dit document te ondertekenen. Routine.’

Bovenaan het document stond in grote letters CONFIDENTIALITY AGREEMENT. De befaamde paranoia van Storm en daarmee ook zijn bedrijf was niet overdreven. Storm was er als de dood voor dat de concurrentie zijn bedrijfsgeheimen zou achterhalen. Het document verplichtte Lotte om het artikel te laten nalezen en enkel te publiceren wat expliciet was goedgekeurd. Het was toch een beetje bevreemdend voor Lotte om zich vrijwillig te laten censureren. Ze wilde graag vrijgevochten zijn. Toch tekende ze gedwee. Zoals altijd deed ze weer netjes wat anderen vroegen en ze vervloekte zichzelf erom. Anderhalf uur van Storms tijd, geen minuut meer, werd haar toegekend. En dat was, zoals haar meermaals op het hart was gedrukt, meer dan genereus. Geen foto’s, geen opnames.

Lotte werd door de kantoren van 3Daggers geleid. Die waren modern ingericht met open space werkplekken en hippe koffiehoeken. Her en der waren halfopen of gesloten vergaderkamertjes. De vorm en kleur ervan deed denken aan een pilletje. De donkerpaarse kleur uit het logo van het bedrijf kwam op verschillende plekken in het overwegend witte interieur terug. De werknemers hadden allerlei extraatjes tot hun beschikking, waaronder een voetbaltafel en een massagestoel. Geen van beide was in gebruik.

Storm was bij aankomst al in de zaal die minstens tientallen personen kon accommoderen. De zaal paste perfect in het geheel van het kantoor. Natuurlijk was er moderne technologie die virtueel vergaderen mogelijk maakte, zonder dat er een overdaad aan knopjes en kabels was. De stoelen waren comfortabel en ongetwijfeld ergonomisch verantwoord. De start-up had het duidelijk niet hoeven stellen met afdankertjes van grotere bedrijven. De hele ruimte deed klinisch aan, waarschijnlijk opzettelijk.

De CEO zat strak in het pak: blauw kostuum, wit hemd en bordeaux das. Verdomme, dacht Lotte, verkeerde blouse gekozen dus. Gelukkig had ze haar blonde haren opgestoken, wat haar in haar ogen iets formeler maakte. Wie droeg er tegenwoordig nu ook nog een das, inclusief dasspeld nog wel? En toch, de outfit oogde niet klassiek. Hij paste helemaal in het moderne interieur. Lotte zat er mee, des te meer omdat Storm met zijn grote gestalte en knappe gezicht meteen een indruk wist te maken. Het maakte haar onzeker. Als een fan die haar idool in levende lijve ontmoette.

Bij het interview was er, naast Storm uiteraard, een opmerkelijke dame aanwezig. Ze had zwart haar en blauwe ogen, een combinatie die meteen opviel. Haar donkere broekpak met wit hemdje eronder flatteerde haar figuur, dat veel meer neigde naar een modellenmaat dan dat van Lotte. De hoge hakken weerhielden de sowieso al grote vrouw er niet van om elegant te lopen. Lotte bedacht dat zij er in diezelfde outfit zou uitzien als een saaie secretaresse. De vrouw werd kort aan haar voorgesteld als de productverantwoordelijke van het sterproduct, het eerste en voorlopig enige medicijn dat al klinische tests onderging. De charmante CEO nam daarna het woord en na nog een steelse blik op de vrouw te werpen, ging Lottes aandacht volledig naar het interview. Storm ging zitten aan de vergadertafel en gebaarde dat Lotte ook mocht plaatsnemen.

‘3Daggers was de voorbije drie jaar de snelste groeier in waarde in zowat de hele farmaceutische sector,’ zei ze. Beginnen met het ego te strelen leek haar een veilige strategie. ‘Waaraan is dat succes te danken?’

Storm streek zijn das nog even glad en sloeg een pluisje van zijn witte hemd. Bij aanvang van zijn antwoord keek hij de journaliste recht aan.

‘De markt schat ons eindelijk naar waarde.’

Dat was het antwoord. Storm testte haar. Het werkte, Lotte werd nerveuzer en begon wat heen en weer te schuifelen op haar stoel. Hopelijk werd hij wat spraakzamer, of het werd een moeilijk interview. Ze maakte snel een aantekening op haar blocnote. Ze had geen laptop meegenomen, die zou alleen maar afstand creëren tussen haar en Storm. De vraag was maar of ze hem zelfs had mogen gebruiken in dit achterdochtige hol.

‘Voorheen werden jullie dus ondergewaardeerd? Waar zit de waarde dan bij 3Daggers?’

‘In onze unieke onderzoeksmethode. We noemen hem Spinning Jenny.’

De naam was Lotte welbekend. Storm had het bestaan van zijn onderzoeksmethode van de daken geschreeuwd in de opstart van het bedrijf. Hij had het genoemd naar een spinmachine uit de industriële revolutie. Bij Storm leefde de overtuiging dat zijn onderzoeksmethode minstens even revolutionair was.

‘En wat is die waarde dan precies?’ vroeg ze.

Storm was zichtbaar opgetogen dat hij zijn marketingpraatje kon voortzetten.

‘Vijf jaar geleden moesten we nog een laboratorium oprichten, drie jaar later begonnen we ons eerste middel al te testen op mensen. Op dat moment kunnen we met Spinning Jenny al een 95 procent slaagkans garanderen. Vergelijk dat met de klassieke methoden! Daarbij duurt het gemiddeld zes jaar voor een nieuw medicijn gevonden is dat klaar is om getest te worden op mensen. Op dat moment is de faalkans nog 90 procent.’

Storm begon op dreef te raken. De krant zou toch nog gevuld kunnen worden.

‘En hoe verschilt jullie methode van de klassieke?’

‘Klassieke onderzoeksmethoden zijn als scherpschutters die een precies doel proberen te raken met een enkele kogel. De meesten missen. Spinning Jenny is efficiënter. Het is een methode die meer op het gebruik van een jachtgeweer lijkt. Je schiet ongeveer richting doel en dan kijk je welk hagelbolletje het doel heeft geraakt. Je identificeert de winnaars tegen lage kosten en je ontwikkelt ze gericht en zeker.’

Weer een ideale gelegenheid om Storms ego te strelen. Hij gaf de voorzetten schijnbaar doelbewust.

‘Dus 3Daggers gaat door haar efficiëntie een plaats veroveren tussen de farmareuzen?’

Storm snoof minachtend. Zijn ego was dus onvoldoende gestreeld.

‘Op termijn verdringen we de huidige marktleiders. De laatste tien jaar heeft R&D meer gekost dan opgebracht. De sector gaat langzaamaan failliet! De bestaande bedrijven proberen tijd te kopen met fusies, joint ventures en overnames. Daar betalen ze een hoge prijs voor,’ zei hij.

Lotte wilde overschakelen op vragen over Storms managementstijl en visie. Haar lezers moesten zich ook kunnen identificeren met Storm. Uiteindelijk lazen mensen interviews met en biografieën over succesvolle mensen om zichzelf erin te herkennen. Zo voelden ze zichzelf ineens belangrijker en bekwamer. Het opengaan van de deur van de vergaderzaal stak daar een stokje voor. Storm keek op naar de man bij de deur die hem wenkte. Het was voor Lotte een bekend gezicht dat ook tussen het management op de website had gestaan.

‘Excuseer me even,’ zei Storm terwijl hij opstond en naar buiten liep.

Hij kwam niet meer terug. De bedrijfsjuriste lichtte Lotte in dat het interview gedaan was. Ze kon haar vragen opsturen, ze werden per e-mail verder beantwoord. Blijkbaar duurde een interview van anderhalf uur bij 3Daggers ook maar een fractie van de tijd die dat innam in een klassiek bedrijf.

Een beetje verdwaasd en teleurgesteld raapte Lotte haar spulletjes bijeen. Protesteren had geen zin, Storm was weg. Ze merkte wel dat er iemand naast haar kwam staan, maar lette er niet op tot ze aangesproken werd.

‘Ik kan je nog wel de rondleiding boven ons lab geven,’ zei ze.

Met een glimlach die ergens tussen beleefd en verontschuldigend lag, keek de zwartharige vrouw Lotte afwachtend aan met haar blauwe ogen.

‘Boven het lab?’ vroeg Lotte bedeesd.

‘Ja, we hebben een soort loopbrug boven het lab, afgescheiden met glas. Speciaal voor bezoekers, zodat niemand in het werk gestoord wordt.’

––––––––

Het lab was best indrukwekkend. Een behoorlijk aantal mensen in witte jassen tussen computerschermen en hightech apparatuur. Het geheel deed zowel futuristisch als retro aan. Het leek alsof een stel designers van Apple uit de late jaren negentig gevraagd was om te voorspellen hoe onderzoeksapparatuur er vijftig jaar later uit zou zien. Gelukkig waren de typische felle kleuren uit die periode niet doorgesijpeld in het ontwerp.

‘Die apparatuur lijkt wel gestolen uit een sciencefictionfilm,’ had Lotte zich laten ontvallen.

Het had een trotse glimlach veroorzaakt bij de vrouw, die Robin bleek te heten. Ze was blij dat het lab zo’n indruk maakte op de journaliste.

‘Wat je ziet is uniek. Natuurlijk zijn de individuele componenten en machines afkomstig van klassieke leveranciers zoals Siemens. De configuratie is het vernieuwende element. Alles is afgesteld en samengesteld naar onze wensen. En de software achter het lab is van nul opgebouwd.’

Hier keek Lotte dus echt een beetje naar de toekomst. Verbluffend. Ze had zich niet kunnen voorstellen onder de indruk te kunnen zijn van de aanblik van een laboratorium, maar dit was alsof ze boven de cabine van een ruimteschip liep. En er waren nog andere elementen van de rondleiding meer dan de moeite waard geweest.

‘Dus jij werkt hier ook?’ vroeg Lotte.

‘Nee, ik ben verantwoordelijk voor de ontwikkeling van apatitan, het middel tegen migraine dat al in de testfase zit. Ons eerste product dat we hopen te lanceren.’

3Daggers had duidelijk nog een marketingnaam nodig om het middel op de markt te brengen.

Robin vervolgde: ‘Wij werken in het lab hieronder. In de kelder, helaas. Maar dat is normaal gezien alleen tijdelijk. Thomas heeft het lab dat je nu ziet ontworpen en ingericht om Spinning Jenny te lanceren. Mijn baas, doctor Mark Weber, heeft het lab in de kelder ingericht.’

De titel van Weber werd op zo’n manier uitgesproken dat het duidelijk was dat die regelmatig afgedwongen werd.

‘Kan ik ...’ probeerde Lotte.

Voor ze haar zin kon afmaken, zei Robin met een spijtige glimlach: ‘Nee, daar hebben we niet zo’n fancy loopbrug. Omwille van veiligheidsredenen is het daarom verboden terrein voor bezoekers.’

‘Jammer,’ zei Lotte alleen maar terwijl ze ongemakkelijk bleef kijken naar Robin.

De rondleiding zat er toen helaas op.

‘Wat doen jullie daar dan?’ vroeg Lotte om tijd te rekken.

‘We volgen voornamelijk de klinische testen daar op en we doen marktonderzoek. Meer administratie dan wetenschap eigenlijk, het ziet er dan ook helemaal niet zo futuristisch uit als dit lab,’ zei ze.

‘Het is wel oneerlijk dat zo’n grote groep in de kelder moet zitten.’

Even fronste Robin haar wenkbrauwen. Toen knikte ze alsof ze Lottes gedachtegang had doorgrond.

‘De klinische studies zelf worden door de KU Leuven uitgevoerd. Dat moet ook wel, omwille van de onafhankelijkheid. Wij volgen het hier enkel op, coördineren de boel een beetje. Er zijn in dit gebouw maar twintig of dertig mensen in totaal betrokken bij de klinische studies, en nog veel minder bestuderen de resultaten.’

Een beetje verbluft flapte Lotte eruit: ‘Wat doen al die andere mensen hier dan?’

‘Dat vraag ik mij ook af,’ zei Robin. ‘Onderzoek blijft onze belangrijkste activiteit. Er is ook een hele grote groep die aan de oprichting van de fabriek werkt. Thomas wil in vier seconden van nul naar honderd gaan zodra apatitan op de markt mag komen. Maar op dit tempo is die fabriek veel te snel klaar, denk ik.’

Een bezorgde blik viel over haar gezicht, toen ze besefte tegen wie ze sprak.

‘Dat laatste heb ik niet gezegd.’

‘Geen zorgen. Mijn artikel wordt toch door jullie bedrijf gecensureerd,’ zei Lotte.

‘Komt wel goed. Dat is nu eenmaal hoe wij de dingen doen.’

‘Natuurlijk, ze hebben ook gezegd dat het geen vertragingen zou opleveren.’

De twee vrouwen stonden nog even onwennig tegenover elkaar.

‘Ik geef je nog mijn kaartje mee. Voor het geval je nog vragen hebt,’ besloot Robin.

Lotte wist meteen dat ze veel vervolgvragen zou hebben. Ze moest ze alleen nog verzinnen. Na het afscheid liep ze heupwiegend de deur uit, in de hoop dat het een zekere klasse uitstraalde.

––––––––

Terug in de auto bekeek Lotte het kaartje. Robin Degreef, Clinical Trial Manager. Ze speelde met haar Nokia-smartphone tussen haar vingers. Uiteindelijk stuurde ze een berichtje via WhatsApp.

‘Hoi, Robin. Zo heb je ook mijn nummer. Lotte Meskens.’

Onmiddellijk na het versturen vroeg ze zich af of het berichtje te droog was geweest. Het was een vraag die haar de rest van de dag zou bezighouden. Ze lag al even te piekeren in bed, toen ze een berichtje terug kreeg.

‘Top. ;-)’

3.   

De dag ervoor was Robin opgetrommeld voor de show. Het paste allemaal in de nieuwe pr-strategie van de b-boys. Storm had een businessteam in het leven geroepen, om het onderscheid te maken met het medische en wetenschappelijke waar de rest mee bezig was. Er waren twee hippe jongens en een overjarige playboy voor aangenomen. Alle drie kwamen ze van een strategy consulting firm. Grote ego’s met megalomane ideeën, als je het aan Robin vroeg. Maar Storm dacht daar anders over. De baas van het trio rapporteerde als business director rechtstreeks aan Storm en was nu de baas van alles wat niet puur farmacie was. Blijkbaar kenden ze elkaar al van vroeger, hoewel Storm zeker vijf jaar jonger was. Het trio had intern snel de bijnaam b-boys gewonnen, van business boys. Hun modegevoelige outfitjes staken schril af tegen de rest. Niet veel van de andere werknemers lagen dan ook wakker van welk hemd ze zouden dragen onder hun witte labjas.

Die fancy pants hadden dus een nieuwe pr-strategie uitgedokterd. Dat was, samen met financiën, deel van hun takenpakket. En daar hoorden interviews bij. Storm hield wel van de aandacht, maar had geen geduld voor een lange uitleg. Dat mochten anderen dus opvangen. Dat was haar duidelijk gemaakt toen ze in het kantoor van de oppermodepop werd geroepen. Tot dat moment was Robin ervan overtuigd geweest dat hij Jacob heette. Naast zijn kantoor hing een naamplaatje dat wat anders suggereerde: A. Jacobs. Een tandpastaglimlach had haar tegemoet geblonken. A. Jacobs was zijn eigen karikatuur.

‘Robin, fijn dat je even binnenwipt.’

Euh, ja, ik moest, dacht ze. Maar ze zei, met een even gemaakte glimlach: ‘Altijd goed elkaar eens face to face te zien.’

‘We hebben je nodig voor Thomas’ interview morgen.’

Hij liet er geen gras over groeien.

‘Er moet een rondleiding gegeven worden boven het Spinning Jenny-lab. De rondleiding moet de baanbrekende innovatie uitstralen waar het bedrijf voor staat. Het is een uitdagende opdracht,’ zei hij nog.

Serieus? Een rondleiding geven was uitdagend? Waarschijnlijk was het een tip uit het zoveelste managementboek. Robin hoopte dat de scepsis niet van haar gezicht af te lezen viel. Weber had haar opgedragen te doen wat er gevraagd werd. Jacobs dramde onverstoorbaar door.

‘De rondleiding vindt plaats na het interview. Bij het interview ben je uiteraard aanwezig. Dat straalt de eenheid van het bedrijf uit.’

‘Dat is belachelijk,’ flapte Robin eruit.

Ze nam nooit een blad voor de mond, ook niet als ze het tegen iemand hoger in de hiërarchie had. En zeker niet als ze die persoon een rasechte idioot vond.

‘Ik begrijp dat dat zo kan overkomen als je de opzet niet volledig begrijpt,’ zei hij.

Robin bleef onbewogen onder de nauwelijks verholen belediging, heel goed wetend dat Jacobs op zijn lip moest bijten om niet in een tirade te vervallen. De pompeuze man stond erom bekend niet tegen kritiek te kunnen. Ze liet het er verder maar bij. Ze had haar baas toegezegd om Jacobs dit pleziertje te gunnen. De opdracht was duidelijk. Storm ging het interview geven, haar rol was om te wachten. Maar wel aanwezig zijn, deel van de strategie. Begrijpen wie begrijpen kon. Na het interview moest ze de interviewster nog rondleiden boven het Spinning Jenny-lab. De missie was om de grootsheid van het revolutionaire lab te tonen. Belachelijk, elk lab zag er identiek uit voor een leek. Alleen waren de machines hier nieuwer.

––––––––

De dag van het interview had Robin voor het eerst in lange tijd voor haar kledingkast staan twijfelen. Het was belangrijk om in het plaatje te passen. Voor Storm wilde ze wel moeite doen, bij hem wilde ze in een goed blaadje staan. Hij was altijd formeel, maar modern gekleed. Als de b-boys erbij waren, zouden die modieus, maar alweer strak gekleed zijn. Een blik in haar kast had Robin geleerd dat ze niets had dat voldeed. Of het was geschikt voor het werk, of het was aantrekkelijk. Maar niet beide. Haar broekpak had ze altijd al gedragen als ze Storm zag. Ze twijfelde lang over een zwart, nauwsluitend jurkje. Eigenlijk was het voor feestjes, maar het was sober genoeg om te passen op de werkvloer. Of misschien toch net iets te feestelijk. Het was alleen allesbehalve praktisch voor haar werk. De keuze viel uiteindelijk toch weer op het broekpak. Dit weekend moest ze maar eens iets nieuws kopen.

De b-boys waren er uiteindelijk niet bij. De vrouw die binnenkwam voor het interview had niet meteen haar aandacht getrokken. Dat was deels te wijten aan het feit dat ze zichzelf wat wegcijferde. Pas toen ze na Storms vertrek haar taak oppakte, keek Robin pas echt goed naar de vrouw. Er bekroop haar meteen een schuldgevoel. Het was ongelooflijk dat iemand ouder dan dertig had kunnen worden en toch nog zo onschuldig had kunnen blijven. Lotte Meskens zag er zo kwetsbaar uit, zichtbaar van streek. Eigenlijk was het helemaal niet het beeld dat je spontaan zou vormen bij een journaliste en zeker niet van een zakenkrant. Te zacht voor het eerste, te speels voor het tweede. En toch, Robin kreeg meteen de neiging haar meer uitleg te geven. Lotte boezemde meteen vertrouwen in.

Tijdens de rondleiding boven het lab had Robin Lotte van alle kanten leren kennen. Daar hoefde ze weinig moeite voor te doen, Lotte vertelde honderduit. Lottes oprechte vrolijkheid was een verademing voor Robin. Dat kwam Robin niet veel tegen in haar wereld. Haar eerste indruk was dat Lotte snel van streek raakte, maar ze bleek verdorie wel veerkrachtig. De spontaniteit werkte besmettelijk. Normaal was Robin bepaald geen open boek, maar bij Lotte sprak ze vrijuit. De anekdote van A. Jacobs kwam er ongedwongen uit, hoewel ze zich er tot dat moment alleen maar voor had geschaamd. Ze gaf zelfs iets te veel persoonlijke mening over Jacobs prijs.

Na het afscheid kreeg Robin bijna onmiddellijk een berichtje via WhatsApp. Meteen had ze al spijt dat ze het berichtje opende. Ze had nu geen tijd om te antwoorden. Ze wist vooral niet wat te antwoorden, maar wel dat de blauwe vinkjes nu werden getoond op Lottes telefoon. Die vinkjes zouden niet sympathiek ogen zolang ze geen antwoord stuurde, dacht ze.

De rest van de dag was Robin niet bij de les. De voorbije twee jaar was ze gevlucht in haar werk om haar laatste relatie te vergeten. Niet dat ze haar partner zo miste, maar ze was niet bepaald trots op hoe het was afgelopen. Hoe je het ook draaide of keerde, Robin had haar vriendin bedrogen. Bewust. Het was de apotheose van een falende relatie geweest. Haar voormalige vriendin had haar bedrog aangegrepen om de breuk te verwerken. Voor Robin was het duidelijk dat alles veel dieper verrot was, maar ze had haar ex haar woede gegund.

Het was weer tijd om wat plezier te maken, buiten te komen. Dat gevoel was al enkele maanden aan het opborrelen. En nu kwam het plezier door de deur gewandeld in de vorm van Lotte Meskens. Er was iets interessants aan de vrouw. Tussen alle ondoordachte uitspraken zaten soms vonken van genialiteit. Niet dat Robin het idee had dat Lotte het geduld had die gedachten verder uit te werken, maar het was genoeg om Robin te blijven intrigeren.

Dat was Lotte, of toch het beeld dat Robin van haar vormde door de dag heen. Een vruchtbare dag, en ze had niet eens haar zwarte jurkje gedragen.

4.   

Van: Jack Spinning <jack.spinning@proton.me>

Aan: John Spinning <john.spinning@proton.me>

Onderwerp: Artikel

Je zoekt te veel aandacht. Geen reden om met de pers te praten. Niemand heeft er baat bij dat er buitenstaanders in onze zaken komen neuzen.

––––––––

Stuurt hij hier nu een e-mail voor? Hoe minder communicatie, hoe beter. Zegt hij altijd zelf.

––––––––

Van: John Spinning <john.spinning@proton.me>

Aan: Jack Spinning <jack.spinning@proton.me>

Onderwerp: Re: Artikel

Geen nood. Ik weet wat ik doe. De veiligheidsvoorschriften zijn gerespecteerd. Publiciteit geeft ons geloofwaardigheid en dat geeft ons toegang tot cash.

Ziezo, een kort antwoord. De lange versie kan hij krijgen als we elkaar nog eens zien. Als hij tenminste nog eens durft af te spreken.

5.   

Twee cuba libres arriveerden aan het tafeltje in een rustig hoekje in Barramundo, onder de Sint-Romboutstoren. In de voorbije weken hadden Lotte en Robin elkaar al vaker ontmoet in deze Mechelse cocktailbar. Lotte was al lichtjes dronken en hoopte dat Robin dat ook was. Het zou het laatste rondje zijn. Vandaag hadden ze iets te vieren, dus mocht het iets frivoler. Een heel verschil met de eerste keer, die nogal onwennig was verlopen.

Robin had Lotte gebeld de dag na het interview, om te bevestigen dat 3Daggers de foto zou sturen voor bij het interview. Een overbodig telefoontje, aangezien Lotte niets aan de lay-out deed en Robin de foto zelfs niet zou zien. De hint was duidelijk genoeg geweest, zelfs voor Lotte, dus hadden ze ’s avonds samen een cocktail gedronken. Na afloop was Lotte met opzet de andere kant uitgelopen dan Robin had gemoeten, zonder te weten of het wel de kortste weg was. Haar oriëntatievermogen was zo slecht dat het per ongeluk nog wel de kortste weg kon zijn. Langs de Vismarkt naar de Vijfhoek, het leek aannemelijk. Wist zij veel. Ze woonde nog maar zeven jaar in Mechelen.

Vandaag dronken ze meer en waren ze uitgelatener. Robin had promotie gekregen, morgen was het zaterdag. Dat waren twee redenen om iets uitbundiger te zijn dan de vorige keren. Doctor Mark Weber was ontslagen. Jammer voor hem, maar de een zijn dood was de ander zijn brood. Voor Lotte was de man niet meer dan een naam.

‘Waarom moest Mark eigenlijk opstappen?’ vroeg Lotte.

Stiekem hoopte ze op iets sensationeels. Seksuele intimidatie of diefstal van een paar rollen wc-papier. Hoewel niet bepaald van dezelfde rubriek, stonden beide opties garant voor maanden van grapjes en roddels.

‘Blijkbaar botste hij met Thomas over de inrichting van het Spinning Jenny-lab,’ zei Robin met een spijtige blik.

‘Je bent toch blij dat hij weg is?’ vroeg Lotte.

‘Weber kon best een eikel zijn, maar hij wist wel waar hij mee bezig was. Ik ga hem wel missen als klankbord.’

Lotte merkte de verandering in stemming, maar wist niet zo goed wat ze daarmee aan moest. Ze bleef maar knikkend luisteren naar Robin.

‘Er was al wel een tijdje spanning tussen die twee. Mark deed vaak neerbuigend over Thomas. Zo kan hij wel zijn, je bent al snel achterlijk in zijn ogen. Niet dat hij zo’n groot genie is als hij van zichzelf vindt, maar goed. Blijkbaar was de maat nu vol.’

‘Maat vol?’

Lotte hing niet bepaald aan de lippen van Robin. Drank versterkte het feit dat ze de aandachtspanne van een goudvis had, iets wat haar wel vaker zuur opbrak. Soms bedacht Lotte zelf ook dat ze objectief gezien niet bepaald de eigenschappen vertoonde die je je bij een journaliste voorstelt. Bovendien liep hier regelmatig nog wat aangenaams voor het oog rond. Kom op, focus, Meskens. En ogen op Robin, dat is ook geen straf, hield ze zichzelf voor. De vraag was of dat haar aandacht meer bij het gespreksonderwerp zou houden.

‘Thomas had ook wel door dat Mark uit de hoogte deed,’ ging Robin verder. ‘Doctor Weber wist alles beter dan de CEO zonder doctoraatsgraad. Maar Spinning Jenny is Thomas’ baby.’

‘Tja, mannen en hun speeltjes,’ zei Lotte.

‘We houden toch allemaal van speeltjes.’

De drank had Robin duidelijk ook wat losser gemaakt. En blijkbaar ook het bovenste knoopje van haar hemd. Lotte begon ongemakkelijk te schuifelen. Nu wilde ze heel graag aan Robins lippen hangen.

‘Natuurlijk, mensen ontslaan voor je speeltje is wel erg extreem,’ zei Robin.

De uitdagende glimlach die ze erbij gaf, deed Lotte ongewild blozen. Op een of andere manier voelde Lotte zich betrapt, terwijl het juist Robin was die de wat stoutere toespelingen maakte.

‘Jij hebt nu toch je droombaan,’ zei Lotte. ‘Je bent best wel jong om plots aan het hoofd te staan van het hele departement voor onderzoek en ontwikkeling.’

‘Met een 42-jarige CEO is alles relatief. Ik ben maar vijf jaar jonger,’ antwoordde ze.

De zelfbewuste toon maakte duidelijk dat ze het zeker geen onverdiende promotie vond. Het klonk zo overtuigd dat Lotte het ook niet in twijfel trok. Ze knikte zelfs beamend.

‘Hij vertrouwt je duidelijk wel heel erg.’

Robin haalde haar schouders op.

‘Hij kent me al lang.’

‘Hoe ken je hem dan?’ vroeg Lotte verbaasd.

‘Hij heeft samen met mijn broer gestudeerd. Ze waren goede vrienden en ik heb hem vaak thuis gezien.’

Het leek Lotte wat onwezenlijk. Een CEO van een miljardenbedrijf had natuurlijk ook jeugdvrienden, maar ze vond het moeilijk zo’n man voor te stellen als iets anders dan de CEO die hij momenteel was.

‘Is je broer dan ook zo’n chique CEO aan het hoofd van een miljardenbusiness?’ vroeg Lotte met een knipoog.

Robins smakelijke lach deed Lotte stralen.

‘Dat zou hij wel gewild hebben! Nee, Hendrik is een familieman die zijn gezin boven zijn werk zet. Dan krijg je zelden de toppositie te pakken. Hij heeft wel een goedbetaalde baan, maar doodsaai als je het mij vraagt.’

Dat verbaasde Lotte niet. Waarschijnlijk zou Robin dat over de meeste banen zeggen als je het haar zou vragen.

‘Niet zoiets als jouw baan dus?’

‘Nee, helemaal niet. Iets met financiën. Geen boekhouder, hij wordt kwaad als je hem zo noemt. Dus iets dat daar op lijkt, zeker? Mijn baan is meer hands on. Ik probeer dingen uit tot het resultaat bevredigend is.’

Lotte knikte enthousiast. Ze kon er zich alles bij voorstellen. Met reageerbuisjes goochelen waarin allerlei formules met alle kleuren van de regenboog zaten te borrelen tot er plots dat magische medicijn uit tevoorschijn kwam. Een kinderlijke voorstelling, maar het beeld zat nu eenmaal in haar hoofd.

‘Jouw werk lijkt me inderdaad wel spannend. Nieuwe medicijnen ontwikkelen. Testen welke werken en welke gevaarlijk zijn,’ zei Lotte mijmerend en ze meende het.

‘Zo opwindend is het nu ook weer niet. Ik ontwikkel geen medicijnen. Ik werk enkel aan de klinische testen. Dan is de veiligheid al gegarandeerd. Het test de effectiviteit en de bijwerkingen. Dat duurt jaren voor één medicijn en we krijgen zelden mensen die plots blauw uitslaan. Jij hebt de flitsende baan, elke dag op jacht naar een sappig verhaal.’

Op een of andere manier voelde Lotte zich gegeneerd door die uitspraak. Net zoals een scholier die van een bedrijfsleidster hoort dat haar studiekeuze uitermate boeiend is. Waarschijnlijk is het goedbedoeld en misschien zelfs gemeend, maar zeker betuttelend.

‘Eigenlijk bericht ik over de financiële wereld. Ik lees de kwartaalresultaten en leg uit waarom een bedrijf het goed of slecht doet. Of ik schrijf sectoranalyses en zo. Niet bepaald Rik Ringers.’

‘Wie?’

Nu voelde de blondine zich nog meer gegeneerd. Rik Ringers was toch nog redelijk populair? Of dat was hij toch zeker geweest in een tijd die Robin zich zou moeten kunnen herinneren?

‘De stripheld. Een journalist die allerlei avonturen meemaakt. Levensgevaar en zo.’

‘Ah ja,’ zei Robin. ‘Ik dacht eerder aan Lois Lane.’

Verdomme, vloekte Lotte inwendig. Die vergelijking was wel beter geweest. Hoewel Lois Lane uiteindelijk toch ook een stripfiguur was.

Veel tijd kreeg Lotte niet om te piekeren over welke stripfiguur ze wel niet was. Robin nam de touwtjes over de conversatie weer in handen en Lotte volgde gedwee. Gedaan met het gezeur over het werk. Het gesprek ging plots weer over alles en niets. Lotte was in een oogwenk weer de spontane flapuit.

De cocktail ging snel naar binnen, dus ze stonden snel buiten. Robin woonde op een dik half uur fietsen van de bar. Lotte op een kwartier wandelen, aan de Vijfhoek. De lente was bijna in het land en de nacht was aangenaam, op de motregen na. Zwoel, was waarschijnlijk het meest treffende woord volgens de dames zelf.

‘Blijf maar bij mij slapen,’ flapte Lotte eruit.

Robin knikte gewoon en maakte haar fiets en nog een knoopje van haar hemdje los.

6.   

Het weekend wreekte zich op maandagochtend. Lotte had zich wel tien jaar jonger gevoeld in het weekend, maar haar lichaam voelde nu alsof die verloren jaren er plots weer dubbel bij werden opgeteld. Opstaan. Werken geblazen vandaag. Ze wentelde zich in de herinneringen aan de afgelopen dagen terwijl ze zich een weg baande door het ochtendritueel.

Zaterdag was noodgedwongen kalm begonnen, met een broodje dat meteen als ontbijt en lunch diende. In de vroege vooravond waren ze weer cocktails gaan drinken.

‘Een drankje in Bar Popular?’ had Lotte geopperd. ‘Dan zijn we eens ergens anders. Verandering van spijs doet eten.’