Polaroids van ons

Marthe Verelst

Polaroids van ons

Feelgood 

Verschijningsdatum: 17 augustus 2023

© 2023 Marthe Verelst

© 2023 Hamley Books

ISBN 9789464661996

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

0.

Lisa

‘Zijn we het nu al eens over waar we op vakantie gaan?’ vraagt Sam. Hij vouwt zijn handen achter zijn hoofd en draait zijn bureaustoel naar Amber en Lisa.

‘Vorige keer hadden we een week aan het Gardameer en een week in Toscane afgesproken, dacht ik,’ antwoordt Amber meteen. ‘Daar ben ik nog steeds voorstander van.’

‘Weet iemand hoe Ilias daarover denkt? Lisa?’

‘Geen idee. Waarom zou ik dat weten?’ Ze reageert enigszins gepikeerd. Ze heeft al zo vaak geklaagd over dat Ilias bijna niets meer van zich laat horen.

‘Tegen ons zegt hij helemaal niets meer. Van mij mag je boeken, Sam.’

‘Voor drie, vier of vijf personen?’

‘Ik denk niet dat Anne meegaat.’

Lisa’s maag trekt samen bij het horen van die naam.

‘Nee, die voelt zich veel te goed voor ons. Het is een wonder dat hij mee mag op vakantie.’

Ze lacht net iets te hard als Amber dat zegt. ‘Daar zijn we niet eens zeker van. Hij is hier nog steeds niet.’

‘Dan boek ik gewoon voor vier en zien we wel wat we met het bed doen als Ilias niet meegaat. Oké?’

‘Ja,’ bevestigt Amber net op het moment dat de deur opengaat.

‘Waarom zou ik niet meegaan?’

‘Ha, daar is de verloren zoon,’ zegt Sam droogjes. ‘We hebben net besloten dat we een week naar het Gardameer en een week naar Toscane gaan. Als je het er niet mee eens bent, is dat jammer, want je bent te laat.’

‘Ik sta helemaal achter die keuze.’

‘Gaat Anne mee?’ vraagt Lisa.

‘Nee.’

Dat is een hele opluchting.

‘Natuurlijk niet,’ zegt Sam. ‘Wat hadden we nu verwacht?’

Amber werpt hem een waarschuwende blik toe. Hij rolt met zijn ogen. Ilias negeert de opmerking.

‘Oké. Ik heb een hotel en een B&B gevonden, telkens twee kamers, redelijke prijs. Het zouden elke keer twee eenpersoonsbedden moeten zijn.’

‘Klinkt goed.’

‘Laat maar weten hoeveel we je moeten terugbetalen.’

‘Ik zal het in de WhatsAppgroep zetten,’ zegt Sam onmiddellijk. ‘En ik stuur ook de bevestigingen door zodra ik die krijg.’

‘Perfect. Dus we vertrekken binnen vier maanden met z’n vieren naar Italië.’ Ilias’ glimlach bereikt voor het eerst sinds lang zijn ogen. ‘Met de auto, natuurlijk.’

‘Sorry,’ zegt Amber.

‘We begrijpen volledig dat jij niet in een vliegtuig wil stappen,’ stelt Lisa haar meteen gerust. ‘Zou ik ook niet doen als mijn grootvader bij een vliegtuigcrash gestorven was.’

‘Ooit zal ik die angst toch moeten overwinnen.’ Amber zucht. ‘Maar nu nog niet.’

‘Dat is dan geregeld,’ bevestigt Sam. ‘Iemand zin om iets te gaan drinken?’

Lisa en Amber knikken. ‘Ik niet,’ zegt Ilias. ‘Ik had beloofd dat ik snel weer thuis zou zijn.’

Sam kijkt hem een beetje meewarig aan. ‘Geen probleem, we begrijpen het.’

‘Dank jullie wel. Tot later.’ Ilias gaat meteen weer naar buiten.

‘Ik begin stilaan toch wat medelijden te krijgen,’ zegt Amber. ‘Ik weet dat het zijn eigen keuze is, maar hij blijft wel onze vriend.’

‘We kunnen niets anders doen dan afwachten en er voor hem zijn als hij ons nodig heeft,’ antwoordt Sam.

Ilias

‘HA, JE BENT ER WEER,’ klinkt het zodra hij de deur opendoet. Hij is de laatste tijd zo vaak bij Anne dat het lijkt alsof hij er woont. Dat is ergens wel logisch nu zij haar eigen appartement heeft en hij niet, natuurlijk. ‘Hoe was het bij Sam?’ Het klinkt lief. Iets té lief, misschien, maar hij heeft dit keer geen zin om zich daar iets van aan te trekken.

‘Goed. We hebben onze reis naar Italië geboekt.’

‘Toch?’ Dat klinkt al heel wat minder lief.

‘Ja.’ Hij staat nu voor haar. ‘Zolang jij niet mee hoefde te gaan, had je er geen probleem mee, dacht ik?’

Ze trekt haar mond samen en schudt haar hoofd. ‘Dat was een test, jongen. Om te kijken of je voor je vrienden of voor mij zou kiezen.’

Hij begrijpt er helemaal niets van. ‘Hoe bedoel je?’

‘Je weet dat ik geen fan ben van je vrienden, om het zacht uit te drukken. Je wist ook dat ik niet mee zou gaan op reis. Je had er dus voor kunnen kiezen om bij mij te blijven, zoals een goede partner zeker zou doen, of om met hen mee te gaan. Aangezien je voor dat laatste gekozen hebt, zijn je vrienden duidelijk belangrijker dan ik en kan ik mijn conclusies trekken.’

Heel even twijfelt hij. Dan denkt hij aan de blik in Ambers ogen toen hij zei dat Anne niet mee zou gaan, de toon waarop Sam antwoordde en Lisa’s stoïcijnse reactie. De twee vrouwen dachten waarschijnlijk dat hij niet gezien had hoe ze reageerden: Amber had zich na een seconde alweer herpakt en Lisa lijkt vaak wat onverschillig. Het verschil was dat ze nu duidelijk haar best deed om geen echte reactie te tonen, maar het daar wel moeilijk mee had. Of beeldde hij zich dat in?

In ieder geval besluit hij om dit keer niet over zich heen te laten lopen. ‘Ze zijn mijn vrienden. Het maakt mij niet uit als jij niet met hen kan opschieten, maar ik laat hen niet vallen omdat jij dat graag zou willen. Je zou om te beginnen al eens moeite kunnen doen om hen te leren kennen.’

‘Een avond samen tijdens mijn housewarming was genoeg. Het was al een enorme toegeving dat ze mochten komen. Jij hebt hen niet nodig en desondanks vind je hen belangrijker dan mij. Dan is het duidelijk, toch Ilias?’

‘Wat is dan duidelijk, Anne?’ Hij legt bewust een nadruk op haar naam zoals zij dat ook altijd doet. Dit gaat een ruzie ontketenen en deze keer deze keer houdt hij het niet tegen. Nu is ze te ver gegaan.

Ze aarzelt even. Zijn reactie kwam blijkbaar onverwacht. ‘Dat je hen wil en niet mij. Ik houd je niet tegen als je iets wil beginnen met die Amber of die Lisa, als je maar beseft dat ik beter voor je ben.’

‘Je weet dat ik ook bij mijn vrienden hoor, hè? Dus als je hen niet goed genoeg vindt, vind je mij ook niet goed genoeg.’

‘Dat bedoelde ik niet per se.’

‘Niet per se? Anne, ik ben geen naïef kind dat je van alles kan wijsmaken. Als dit is hoe je over mijn vrienden en dus ook over mij denkt, mag het voor mij ophouden tussen ons.’ Hij zet een stap in de richting van de deur.

‘Alsof je dat echt zou doen.’ Ze volgt hem en probeert tussen hem en de deur in te gaan staan.

‘Ja.’ Voor ze hem kan tegenhouden, stapt hij haar appartement uit. ‘Ik vertrek nu naar huis. Ik denk niet dat hier nog veel spullen van mij liggen. Als dat wel zo is, mag je ze houden of voor de deur zetten. Je ziet maar.’

Ze grijpt naar zijn hand. ‘Ilias, wacht! Ik wil dit niet en jij ook niet.’

‘Jawel, Anne, ik wil dit wel. Zodra ik dit gebouw uit ben, blokkeer ik je nummer en je sociale media. Je hoeft geen contact te zoeken, want dat zal toch niet lukken.’

Hij doet zijn best om rustig te klinken. Zijn handen trillen en zijn knieën voelen week. Het lukt hem om op een enigszins normale snelheid buiten te geraken, al weet hij niet hoe. Gelukkig is ze hem niet gevolgd.

Zoals beloofd blokkeert hij haar onmiddellijk. Het lukt bijna niet om het woord aan te tikken. Hij verzamelt al zijn wilskracht en doet het. Daarna stuurt hij een bericht naar zijn vrienden.

Waar zijn jullie? Ik denk dat ik net iets stoms gedaan heb.

Het Gardameer

1.

Lisa

‘Ik heb iets stoms gedaan’ had Ilias gezegd toen hij het had uitgemaakt met Anne. Bij het zien van zijn bericht vier maanden geleden dachten Amber en zij dat hij ergens tegen was gebotst onderweg naar huis. Sam dacht dat hij een verkeerde e-mail gestuurd had of een gênante voicemail had achtergelaten op het verkeerde telefoonnummer. Ze waren dus alle drie verrast dat zijn ‘stoms’ waarschijnlijk het beste was wat hij in de laatste jaren gedaan had.

Haar hart had een sprongetje gemaakt bij het nieuws. Ze hadden hem er allemaal van verzekerd dat zijn keuze de juiste was en dat hij het op een heel goede manier had aangepakt, zeker voor iemand die het naar eigen zeggen nogal impulsief had uitgemaakt. Misschien zou het wel mogelijkheden bieden, dat hij weer single is. Nee, daar mag ze niet op hopen. Zeker niet nu hun breuk nog zo recent is.

Ze zit in haar kamer aan het Gardameer. De autorit hierheen was heel gezellig, zonder veel problemen onderweg. Amber en zij hebben besloten dat de koffer uitpakken nogal zinloos is, aangezien ze er maar een week zijn. Daarnaast is de kledingkast ook gewoon te klein om kleren voor twee personen in te leggen. Lisa heeft alleen haar polaroidcamera en haar toilettas tevoorschijn gehaald. Ze moeten dus gewoon wachten op de twee mannen. Hopelijk duurt dat niet meer te lang, want Amber heeft al minstens vijf keer gezegd dat ze echt wel honger heeft.

‘Wie heeft trouwens beslist dat we niet in het hotel zouden eten?’ moppert ze.

‘Wij allemaal samen. Dat vonden we te duur, weet je nog? Volgens Sam zouden we voor minder geld elke middag en avond ergens aan het meer kunnen eten. En we kunnen er altijd voor kiezen om toch in het restaurant hier te eten als er plaats is. Dan moeten we gewoon apart betalen.’

‘Ja, ja, dat zal wel, maar zo moet ik dus nog langer op eten wachten.’ Amber zucht en grijpt dramatisch naar haar buik. ‘Mijn maag is het daar absoluut niet mee eens.’

Lisa staat op, rommelt in haar tas en gooit een koek naar Amber. ‘Tegen de grootste honger,’ zegt ze in de hoop dat haar kamergenote dan stopt met zeuren. Daarna stuurt ze Sam een bericht.

Zijn jullie klaar? Amber wil eten.

Bijna meteen daarna wordt er op de deur geklopt. ‘Ik was klaar, Ilias moest zijn spullen nog in de badkamer zetten. Dat heeft meer dan tien minuten geduurd,’ zegt Sam.

‘Dus kunnen we nu gaan?’

Ilias knikt en Amber veert op. ‘Top! Haasten jullie je een beetje?’

––––––––

HET STADJE WAAR HET hotel ligt is erg levendig. Ze moeten zo’n tienminuten langs het meer lopen voor ze in het centrum komen.

‘Mooi hè,’ vindt Sam. Hij neemt een foto met zijn telefoon en stuurt die onmiddellijk door naar Jens.

Lisa leest mee over zijn schouder. Ik wou dat je erbij was, schrijft hij. ‘Zo cheesy,’ zegt ze. ‘Jammer dat jullie nog niet samen waren toen we geboekt hebben. Het zou heerlijk geweest zijn met Jens erbij.’

‘Eerlijk gezegd dacht ik toen dat het niets zou worden. Ik vond hem een leuke jongen, maar zag ons na die eerste date toch vooral als vrienden.’

‘Ik wist wel dat het zou klikken,’ antwoordt Lisa trots. ‘Mijn eerste poging tot Cupido spelen is geslaagd.’

‘Dat heb je goed gedaan. Wil je je succes alsjeblieft wat langer voor jezelf houden? Ik weet dat het misschien vreemd klinkt, maar we willen dat deze relatie nog even tussen ons tweetjes blijft. Het is wel spannend om het een beetje stiekem te doen.’

‘Natuurlijk. Je weet me te vinden als je erover wil praten. Ik zwijg tegen de rest.’

‘Dank je wel.’

‘Waar waren jullie zo stilletjes over aan het fluisteren?’ vraagt Amber.

‘Dat het hier zo mooi is,’ antwoordt Lisa onmiddellijk. Net iets te snel misschien. Gelukkig lijkt Amber niet door te hebben dat het een leugen was. Ilias is een stukje verderop blijven stilstaan.

‘Sorry, ik had niet in de gaten dat jullie achtergebleven waren.’

‘Geen probleem.’ Lisa is vooral opgelucht dat hij haar leugen niet gehoord heeft. En dat hij op een gewone manier tegen hen praat, want de laatste tijd leek het alsof hij Amber en haar wilde mijden.

‘Het spijt me als ik niet de meeste gezellige reisgenoot ben,’ verontschuldigt Ilias zich. ‘Ik weet dat ik jullie dat op voorhand ook al gezegd heb en dat jullie beweren dat niet erg te vinden, maar...’

‘We begrijpen dat. Echt. Je hoeft je excuses daar niet voor aan te bieden.’ Voorlopig wil ze hem alles vergeven. Het is ook nog niet zo lang geleden dat het is misgelopen met Anne.

‘Wat Lisa zegt,’ bevestigt Sam.

‘Inderdaad.’

Ilias glimlacht dankbaar. ‘Ik heb toch geluk met vrienden zoals jullie.’

Dat doet Lisa’s hart tegelijk samentrekken en opspringen. Hij heeft geluk met hen en daar hoort zij ook bij, maar... vrienden. Ze zijn vrienden en ze zullen nooit meer worden dan dat. In ieder geval klinkt het al beter dan de voorbije maanden. Soms had ze niet het gevoel dat ze nog vrienden waren.

Binnenkort praat ze er wel eens over met hem.

‘Vinden jullie dit een mooie plaats om onze eerste polaroidselfie te nemen?’

Ilias

HET VOELT VREEMD OM hier te zijn. De omgeving is prachtig, zijn vrienden zijn in de buurt, er is meer dan genoeg afleiding. Normaal gezien zou hij van alles een foto nemen en die naar Anne sturen. Waarschijnlijk zou ze daar erg lauw op reageren en zijn enthousiasme in een klap heel wat minderen, dat dan weer wel. Toch mist hij het op een of andere manier. Alsof ze nog steeds ergens onder zijn huid zit en hij wil proberen om haar goedkeuring te krijgen.

Heel even overweegt hij om naar zijn telefoon te grijpen en haar nummer te deblokkeren. Misschien krijgt hij wel een reactie als hij een foto stuurt. Om het even welke. In ieder geval denkt ze dan aan hem.

Nee, Ilias, niet doen. Hij kan beter met zijn vrienden praten. Hij wil een gesprek aanknopen met de persoon die naast hem loopt. Daarnet was dat Amber, want Lisa en Sam waren stilletjes over iets aan het praten. Duidelijk iets wat hij en Amber niet mochten horen.

Dan pas ziet hij dat er niemand is.

Amber, Sam en Lisa staan een stukje achter hem. Hij verontschuldigt zich onmiddellijk voor zijn afwezigheid. Ze reageren begripvol, natuurlijk. Dat doen ze altijd, maar hoelang zou het nog duren voor ze het beu zijn?

Ze nemen een foto met Lisa’s polaroidcamera. Hij doet zijn best om vrolijk te lachen, maar op de afdruk is duidelijk te zien dat het niet helemaal oprecht is.

‘Gaat het wel?’ vraagt Lisa terwijl ze de foto veilig in haar map stopt.

‘Het gaat.’ Hij zucht. ‘Het is gewoon vreemd. Je geraakt eraan gewend, dat er altijd iemand is. Ze was niet goed voor mij, maar ze was er wel. Ik kon haar op elk moment een bericht sturen. Dat voelde heel natuurlijk. ’s Ochtends goedemorgen, ’s avonds slaap zacht, foto’s, updates van wat we aan het doen waren, noem maar op. Echt alles liet ik aan haar weten.’ Hij kijkt even opzij. Lisa’s gezicht is onpeilbaar. ‘Het voelt zo leeg nu dat is weggevallen.’

‘Dat kan ik me voorstellen. Jullie zijn ook een hele tijd samen geweest.’

‘Twee jaar.’

‘Dat is niet niks.’

Hij knikt en staart even in de verte. Zijn hoofd lijkt leeg. Op één ding na. ‘Het is niet dat ik háár mis. Ik weet dat het de goede keuze was en dat ze niet goed was voor mij.’

‘Je mist het hebben van een relatie,’ stelt Lisa vast. ‘Dat begrijp ik. Zelfs ik mis dat soms nog en ik ben al zo lang alleen.’

‘Ja.’ Ze slaat de spijker volledig op de kop. Hij had er zo zelf niet eens over nagedacht. ‘Het is toch altijd fijner om dingen met z’n tweeën te kunnen doen.’

‘Gelukkig zijn we nu met z’n vieren, dubbel zo veel pret,’ zegt Amber.

‘Daar heb je helemaal gelijk in.’