1

IN DE STERREN GESCHREVEN

Seren Rowland ademde de zoute zeelucht diep in terwijl ze haar tenen spreidde in het natte zand.

Voor haar lag de Atlantische oceaan. Het water was verraderlijk stil op dit moment, maar Seren wist wel beter. Jaren geleden had diezelfde oceaan haar ouders het leven gekost. Haar angst was dus niet onredelijk, maar dat nam niet weg dat ze ooit de stap zou moeten wagen. In haar handen hield ze haar lange rok omhoog zodat die niet nat hoefde te worden. De golven kabbelden zachtjes uitnodigend tegen haar voeten aan.

Eén stap vooruit. Meer was het niet. Althans, dat probeerde ze haarzelf toch wijs te maken.

Het meisje, net geen zestien jaar, slikte voor ze een stap terug plaatste. Ooit, maar niet vandaag. Dat besefte ze ondertussen helaas al. Iedere dag verzamelde ze net dat beetje meer moed. Ze wist dat ze dichtbij was, maar ondanks haar leeftijd was ze verstandig genoeg om te beseffen dat ze dit proces niet zomaar kon forceren. Haar tijd zou wel komen.

Hoe matuur ze ook mocht zijn, het bleef pijnlijk om de andere jongeren te zien spelen in en rond het water. Zeker nu het hartje zomer was. Gedurende de rest van het jaar was deze baai zo goed als verlaten. Er waren slechts enkele kleine huisjes hier in de buurt, waaronder dat van Seren en haar oma. Te weinig om zelfs maar een gehucht te worden genoemd. Haar oma zei wel vaker spottend dat deze plek tussen Ergens en Nergens lag. En toch… Toch vonden tientallen toeristen elk jaar hun weg naar dit verborgen pareltje. Vaak bleven ze niet langer dan een paar dagen in hun camper, maar het kostte Seren en haar oma soms weken om hun rommel op te ruimen.

Zelf nam Seren nooit de stap om kennis te maken met de jongeren die haar thuisplaats bezochten. Het is niet dat ze ervan genoot om eenzaam te zijn. Nee, ze snakte naar contact met mensen van haar eigen leeftijd, maar ondanks de beste pogingen van haar grootmoeder was Seren het ergste dat je als puber kon zijn. Seren was anders.

Af en toe probeerden enkele meisjes en de uitzonderlijke dappere of zelfverzekerde jongen contact te leggen met haar, maar hoewel Seren uitzonderlijk goed kon luisteren, had ze zelf niets te vertellen dat hen zou boeien. Seren genoot van klassieke verhalen zoals de werken van Alexandre Dumas en Jane Austen, kon de sterren lezen als geen ander en kende blindelings de beste paden in de omliggende Ierse heuvels. Dat laatste hield ze liever voor zichzelf, wetende wat de toeristen zouden doen als ze haar geheime wegen zouden ontdekken.

Hoewel Seren een smartphone had, had haar oma geen internet in haar knusse huisje aan de kust. Seren miste dat ook niet echt. Wie zou zij nu moeten kunnen bereiken? Haar hele leven draaide zowat rond haar grootmoeder en deze idyllische maar steeds kleiner aanvoelende plaats.

Seren nam het haar grootmoeder echter niet kwalijk. Ze had haar hele leven overhoop gesmeten om voor Seren te kunnen zorgen na het overlijden van haar ouders. Als oud-lerares was ze dan ook de ideale persoon om Seren alles omtrent het leven aan te leren. Dat ze geen wagen hadden, er hier nog nooit een bus had gepasseerd en de dichtstbijzijnde school maar liefst 30 kilometer verderop lag, speelde hier mogelijk ook een rol in.

Ondanks het feit dat Seren haar enige studente was, bleef oma Calloway streng maar rechtvaardig. Ze hanteerde dezelfde normen als de scholen waar ze vroeger les had gegeven en zorgde ervoor dat Seren nooit zou moeten aanhoren dat ze wereldvreemd was. Van algebra tot zeemanschap, oma Calloway kende het allemaal, en als ze iets niet wist, was ze wijs genoeg om het toe te geven. Dan maakten ze samen met de fiets een tocht naar het kleine boekhandeltje in Ergens om daar het antwoord uit te vissen en terug te keren met uitpuilende fietsmandjes vol nieuwe boeken.

Verzonken in haar gedachten had Seren nooit opgemerkt dat de zon reeds aan het dalen was. De spelende jongeren en hun ouders verlieten het strand, ditmaal zonder al te veel afval, en al vlug bleef alleen zij nog over met de zee. Seren keek op en zag de eerste sterren reeds schitteren.

‘Tot morgen, oceaan,' zei Seren zachtjes.

Ze greep haar vertrouwde rugzak en sandalen uit het zand, schudde ze even uit en liep dan terug in de richting van het huisje van oma Calloway. Het houten hutje was veel steviger dan het leek. Oma Calloway had Seren ooit eens verteld dat haar opa het met zijn eigen handen had gebouwd voor hun familie. Dat was het enige dat ze over hem wist. Ze sprak haast nooit over hem of haar ouders. Na al die jaren waren die herinneringen nog altijd veel te pijnlijk voor haar. Dat kon zelfs die grijns die altijd op haar gezicht stond niet verbergen.

Het huisje was vlakbij, maar toch had Seren haar oma niet horen roepen om te komen eten. Pas toen ze de trap naar het terras op rende, besefte ze hoe hard haar maag aan het knorren was. Ze trok de schuifdeur open, dook opzij om de bladeren van de Ficus te ontwijken en snoof de heerlijke aroma’s van haar oma’s kookkunsten op.

‘Oma! Hoe wist je dat ik nu pas terug ging zijn?’ vroeg Seren verbaasd. Ze had een boterham of in het beste geval wat restjes verwacht, maar oma Calloway stond een heus feestmaal voor te bereiden.

‘Het stond in de sterren geschreven, liefje,' antwoordde haar oma met een grijns.

Seren lachte terug. Het was een gezegde waar haar oma veel waarde aan hechtte. Daarnaast was het ook één van de weinige zaken waar zij en haar oma het niet over eens raakten. Oma Calloway geloofde totaal niet in astrologie, maar toch hield ze standvastig vol dat de sterren vol boodschappen stonden die ze niet mochten negeren. Al van jongs af aan zat Seren op de schoot bij oma Calloway om mee te turen door de sterrenkijker, maar nooit zag ze de berichten waar haar oma rotsvast in geloofde.

‘Ik denk dat de sterren zich wel met belangrijkere zaken bezig houden dan mijn avondmaal,’ zei Seren terwijl ze haar handen waste en de tafel begon te dekken.

‘Onderschat jezelf niet, liefje. Voor mij ben je de helderste ster aan de hemel,’ antwoordde oma Calloway terwijl ze haar potten en pannen naar de tafel bracht.

Net als haar grootmoeder nam Seren plaats aan tafel, waar ze het feestmaal bewonderde.

‘Oma, dit krijgen we toch nooit op?’

‘Niet met die instelling!’ zei oma Calloway terwijl ze een heuse stapel aardappels opschepte.

Aangemoedigd door haar grootmoeder begon Seren ook gretig op te scheppen. Al vlug zaten ze zich allebei vol te proppen. Straks zouden ze daar ongetwijfeld spijt van krijgen, maar nu genoten ze volop van iedere beet.

‘En? Is het je gelukt?’ vroeg oma Calloway tussen twee happen door.

Seren liet haar bestek eventjes zakken. Ze duwde een zwarte lok opzij, wendde haar blik af en schudde haar hoofd.

‘Ah, voel je niet slecht, liefje. Je hebt je hele leven nog om dat te leren.’

‘Maar iedereen anders van mijn leeftijd kan het. Dat zie ik haast iedere dag.’

‘Zij zijn zij en jij bent jij. Iedereen heeft zijn eigen pad dat ze moeten bewandelen. Je wint niets door jezelf met hen te vergelijken.’

‘Dat weet ik… Maar toch…’

‘Toch is het frustrerend. Zeker op jouw leeftijd. Geloof het of niet, maar ik ben ook ooit jong geweest hoor.’

Op een intellectueel niveau wist Seren dat dat waar was, maar toch kon ze haar grootmoeder niet inbeelden als jonge vrouw. Op een vreemde manier voelde dat zo verkeerd aan. Grootmoeders horen nu eenmaal oud te zijn.

‘Ik wil gewoon…’

Seren aarzelde.

‘Gewoon zijn,’ maakte haar oma af.

‘Waarom is dat zo moeilijk voor me?’

‘Liefje toch, mag ik je een geheimpje verklappen?’

Seren keek haar grootmoeder vragend aan. Dat nam ze aan als een “ja”.

‘Er bestaat niet zoiets als normaal. Iedereen heeft wel iets dat niet voldoet aan de normen van de maatschappij. Wat jij zoekt, is mensen die je begrijpen.’

Seren zuchtte. ‘Die ga ik hier toch niet vinden? Ik ben de enige tiener hier in mijlenver.’

‘Ah, dat zal zichzelf wel uitwijzen. Het staat immers in de sterren geschreven.’

Voor Seren was dit de laatste druppel. Ze probeerde duidelijk te maken aan haar grootmoeder hoe eenzaam ze was en ze kreeg alleen maar haar gebruikelijke uitvlucht te horen.

‘Nee, oma! Dat kan je niet altijd als excuus gebruiken! Stond het in de sterren geschreven dat ik doodsbang moet zijn voor water? Dat ik al mijn hele leven geen vrienden heb gehad? Dat mama en papa…’

Op het laatste nippertje wist Seren die woorden nog in te slikken, maar de schade was reeds berokkend. Oma Calloway was niet boos, nijdig, razend, woedend of kwaad. Nee, het was zoveel erger. Ze was teleurgesteld.

‘Zo bedoelde ik het niet…’ stamelde Seren nog, maar ze kon haar grootmoeder niet langer onder ogen komen. Haar kamer werd dan ook haar toevluchtsoord. Zoals alleen een tiener dat kan, smeet ze de deur achter zich dicht.

Seren was er zeker van dat haar oma haar niet achterna zou komen. Uit ervaring wist ze dat ze confrontaties liever uit de weg ging. Toch zakte Seren ineen tegen de deur om te voorkomen dat ze gestoord zou worden in haar verdriet.

Verstond haar oma haar nu echt niet? De wereld was zoveel groter dan alleen maar dit kleine stukje paradijs. Seren kende er alles van uit haar boeken. Ze wierp even een blik naar de twee boekenkasten die vlak naast haar bed stonden en de stapel die dan nog eens op haar nachtkastje lag. Alle informatie die ze maar kon wensen, maar niets echt om het mee te kunnen vergelijken.

‘Ik wens gewoon mijn plaats in de wereld te vinden.’

Doorheen de deur kon Seren horen hoe oma Calloway de tafel op haar eentje afruimde. Geen gesnik, want oma Calloway had nog nooit een traan laten vallen in haar bijzijn. Wat er ook was, ze hield zich sterk voor Seren. Maar Seren zou wat zwakte niet erg hebben gevonden. Bij lach of traan zou ze haar oma steunen. Het kon niet makkelijk zijn om met een klein pensioentje en op haar leeftijd een kind op haar eentje op te voeden. Ze deed haar best, maar zoals iedereen maakte ze fouten. Dat maakte haar niet on- of kwaadwillig. Het betekende dat ze menselijk was.

Seren besefte dit allemaal, maar toch was ze nog niet in staat om haar oma te vergeven. Pijn werkt nu eenmaal niet rationeel. Al vlug werd ze het beu om tegen de harde deur aan te leunen. De oude platenspeler van haar vader trok haar aandacht. Al dansend op knisperende muziek van David Bowie nam ze de tijd om de vele plantjes in haar kamer water te geven, bladerde ze wat door enkele atlassen en staarde ze uiteindelijk dromerig door haar zijraam naar haar geliefde sterren. Heel even begon ze leunend op de vensterbank weg te dommelen, wanneer ze plots opschrikte.

‘Dat… Dat kan toch niet?’

Ogenblikkelijk vergat Seren de vete met haar grootmoeder en holde ze haar slaapkamer uit.

‘Oma?!’ vroeg ze terwijl ze in de woonkamer keek. Alles was netjes opgeruimd en van het feestmaal bleef ondertussen geen spoor meer over. Ook oma Calloway viel nergens te bespeuren. Een vlugge blik op haar horloge onthulde aan Seren dat het reeds kort na elf uur was. De tijd vliegt als je boos bent. Haar grootmoeder was vast al gaan slapen. Gelukkig had Seren haar hulp niet direct nodig. Nee, ze wist ondertussen al perfect hoe ze met de sterrenkijker om moest gaan.

Het schoot haar te binnen dat oma Calloway de telescoop vast nog gebruikt had voor het slapengaan. Dat deed ze zowat iedere avond. Naar gewoonte zou ze die dan wel buiten vergeten zijn. Het zou zeker niet de eerste keer zijn.

Seren haastte zich naar de schuifdeur die nog op een kier stond. Daar merkte ze het geronk direct op. Natuurlijk. Ze had het moeten weten. Eenmaal op het terras zag ze dat oma Calloway wederom in slaap was gevallen in haar schommelstoel die uitkeek op de zee. Het was haar favoriete plek op Aarde. Toen Seren jong was, had oma Calloway haar hier vaak in slaap gewiegd. Waarschijnlijk had ze destijds hetzelfde gedaan met haar moeder. Toen Seren haar oma daar zo zag liggen, smolt al haar woede weg als sneeuw voor de zon. Seren greep het dekentje dat over de railing lag en bedekte haar oma. Het kon best nog een kille nacht worden.

‘Droom zacht, oma. Ik hou van je,’ zei Seren voor ze een zachte kus op haar voorhoofd plantte.

Dan dwong Seren haarzelf om terug de aandacht te vestigen op de sterrenhemel. Ze speurde met het blote oog het firmament af, maar vond nergens wat ze vanuit haar kamer had gezien. Had ze het zich dan toch maar ingebeeld?

Zoals verwacht stond de sterrenkijker al klaar. Een extra kijkje nemen voor alle zekerheid kon geen kwaad. Seren keek door de lens en vervolgde haar zoektocht. Enkele oude bekende sterrenbeelden verwelkomden haar, maar van de nieuwkomers viel niets te bespeuren.

Het was slechts een droom.

Seren stond op het punt haar hoofd terug te trekken, wanneer ze plots de beweging voor haar lens opving. Twee sterren in duikvlucht die rond elkaar dansten. Een fenomeen waar ze nog nooit van had gehoord of gelezen.

Dat is onmogelijk.

Wat nog onmogelijker leek, was dat die twee sterren dichterbij kwamen. Seren nam een stap terug van de telescoop. Ze kneep zachtjes in haar arm om er zeker van te zijn dat ze toch niet droomde, maar de waarheid kon niet langer ontkend worden.

Hoewel het haast middernacht was, kleurde de hemel nog steeds blauw en paars. De twee sterren, die steeds groter werden, splitsten af van elkaar en begonnen elk te dartelen door de lucht. In hun nasleep lieten ze een spoor van sterrenstof achter. Kleurrijke patronen begonnen vorm te krijgen, al kon Seren ze niet ontcijferen.

De tiener keek terug naar haar grootmoeder. Was dit wat ze bedoelde met een boodschap die in de sterren geschreven stond? Ze kon het haar vlakaf vragen. Daarvoor hoefde ze haar oma alleen maar te wekken, maar om één of andere reden kreeg ze dat niet over haar hart. De sterren riepen haar toe. Dit was haar lot. Niet dat van oma Calloway.

In plaats daarvan greep Seren naar haar rugzak die ze vlak bij de deur had laten staan omdat er nog teveel zand aan hing. Aangezien ze vaak hele dagen doorbracht in de omliggende heuvels zaten al haar belangrijkste spullen er reeds in. Wat kleren, snacks, twee boeken, een halfvolle waterfles, enkele oude foto’s, een EHBO doosje en het Zwitsers zakmes dat ze nog nooit had gebruikt.

Terwijl ze haar rugzak aantrok, holde ze van de trap naar het strand. Eenmaal beneden deed Seren uit gewoonte haar schoenen af voor ze de eerste stappen in het zand plaatste. Met haar blik op de dansende sterren gericht, liep ze vooruit over het strand tot haar voeten onverwacht het water raakten. Onmiddellijk zette ze angstvallig enkele stappen terug. Dit was ver genoeg. Van hieruit kon ze de sterren perfect zien. Dat probeerde ze zichzelf toch eerst wijs te maken. Alleen won de onzekerheid het ditmaal niet van haar nieuwsgierigheid.

Ondertussen waren de sterren reeds een complex ballet aan het uitvoeren vlak boven het water. Bij iedere beweging voelde Seren hen trekken aan haar ziel. Tot haar grote verbazing zette ze een stap vooruit. Ze keek niet naar beneden, maar hoorde toch de plons van haar voet die het watervlak raakte. Daarna volgde nog een aarzelende stap. Dan hield Seren halt. Het koude water en de verraderlijke stroming deden hun best om twijfel in het hart van Seren te zaaien, maar dit ging hun macht te boven. Die avond heerste hoop aan de hemel.

‘Je kan het, liefje!’

Seren keek om naar haar thuis. Daar stond oma Calloway, verlicht door de lampen die nog aanstonden in de woonkamer. In haar handen hield ze het dekentje stevig vast. Seren kon haar gezicht niet goed zien van zo ver af, maar aan haar stem te horen leek het alsof ze aan het wenen was.

‘Oma! Ik keer terug!’ riep Seren, zoekend naar een uitweg.

‘Nee, m’n liefje, dit gaat ons beiden te boven. Dat voelen we allebei maar al te goed. Je hebt gewenst en de sterren hebben geluisterd. Ga nu maar, en maak me trots,’ antwoordde oma Calloway.

‘Maar oma, ik kan dit niet zonder jou!’

‘Meisje toch, je bent zoveel sterker dan je voor mogelijk houdt. En als je me ooit nodig hebt, kan je me hier altijd terugvinden. Ik wacht op je, hoe lang dat ook mag duren.’

‘Maar… maar wat zal er met me gebeuren?’

‘Je zal vinden wat je zoekt.’

Nu haar grootmoeder haar wat moed had ingesproken, vestigde Seren haar blik terug op de oceaan. Zo zag ze nog net hoe de dansende sterren onder het oppervlak doken. Het water veranderde in een adembenemend lichtspektakel dat haar uitnodigde. Seren kon niet anders dan nog een stap vooruit zetten. Alleen plantte ze haar voet ditmaal op het wateroppervlak. Een kleurrijk licht ondersteunde haar gewicht. Seren zette haar andere voet vooruit. Het tweede licht bood haar de steun die ze zocht. Tot haar grote verbazing kon Seren over de zee wandelen.

Een pad van dansende kleuren begon duidelijk voor haar te vormen in het water. Seren wist wat te doen, maar niet voor ze nog een laatste blik terug wierp naar haar grootmoeder.

‘Ga, liefje! Beleef het avontuur van je leven!’ riep oma Calloway uit volle borst.

Seren knikte. Het was te pijnlijk om nog iets terug te roepen. Ieder woord voelde aan als een messteek in haar hart. De kans zou te groot zijn dat ze terug zou keren. Met het beeld van haar grootmoeder die haar aanmoedigde als herinnering die ze nooit los zou laten, keerde Seren haar thuis de rug toe. Ze greep de schouderbanden van haar rugzak stevig vast en rende over het water haar lot tegemoet.

2

REFLECTIES IN HET WATER

Wanneer de kust niet meer te zien was, leek het alsof Seren over een enorme spiegel aan het wandelen was.

Hier waren geen golven meer. Alleen de maan, de sterren en Seren. Het jonge meisje verloor ieder besef van tijd. Honger, dorst, vermoeidheid… Tijdens dit transcendente moment betekenden die zaken niets meer. In haar hoofd verzon Seren tientallen scenario’s over wat er aan het eind van dit pad kon liggen.

Eén gedachte in het bijzonder liet haar niet los. Twee sterren die haar gidsen naar een plek midden in de oceaan. Tegen alle hoop in hoopte Seren toch dat dit het werk van haar ouders was. Ze had nauwelijks herinneringen aan hen, maar dat betekende niet dat ze hen niet miste. In plaats van nagedachtenissen droeg ze dan ook emoties van hen met haar mee. Zelfs als baby wist ze hoeveel ze van haar hielden. Wat het brein vergat, kon het hart nooit lossen.

Daarna volgde een periode van donkere gedachten. Wat als dit net een valstrik was? Oma Calloway had haar vroeger verteld over de Kelpies, kwaadaardige watergeesten die jongeren in het water lokten om hen te verdrinken. Seren begon angstvallig rond zich te kijken. Water voor zo ver het oog kon zien. Angst begon terug een plaats te krijgen in haar hart.

Na hoop en angst, de twee meest natuurlijke staten van iedere mens, kwam logischerwijs aspiratie. Nee, niet het inademen of een geforceerde manier waarop medeklinkers werden uitgesproken, maar de wil om iets te bereiken.

Hoewel Seren soms wel eens durfde te dagdromen, hield ze toch vaker beide voeten stevig op de grond. Zo had ze dan ook maar één concrete zekerheid. Aan ieder pad moet een eind komen. En na zo lang wandelen hoopte ze stiekem dat het niet ver meer was.

Gelukkig betekende de open vlakte van deze oceaan zonder golven dat ze mijlenver kon zien. Zo merkte Seren uiteindelijk het licht in de verte op. Hoewel ze even had gehold aan het begin van haar tocht, had ze de rest toch wat trager aangepakt om haar energie te sparen. Dat kwam nu mooi uit nu ze aan het einde van haar geduld was gekomen. Ieder tienermeisje beschikt nu eenmaal over een beperkte hoeveelheid daarvan.

Het licht bleek echter veel verder te liggen dan Seren had verwacht. Wanneer ze eindelijk in de buurt kwam, was ze compleet uitgeput. Zo moest ze heel even op adem komen voor ze het vreemde schip opmerkte aan het einde van haar pad. Hoewel Seren ooit eens een boek over de evolutie van schepen had gelezen, herkende ze dit type vaartuig helemaal niet. Het leek alsof het samengesteld was uit verschillende soorten boten doorheen de eeuwen. Eeuwenoud en tegelijk tijdloos. Zo kon ze het alleen maar beschrijven.

Het schip dobberde doelloos in het water. De zeilen waren neergelaten. Het was duidelijk dat ze op Seren aan het wachten waren. Hoewel Seren hen (en haarzelf) niet langer in spanning wou houden, nam ze het voor die laatste meters toch wat rustiger aan. Wie er ook op haar wachtte, ze wou een goede eerste indruk maken.

Eenmaal aan de zijkant van het schip plaatste ze haar hand op het hout. Omdat ze geen beter idee had, klopte ze er gewoon driemaal op.

‘Ahoi!’ riep ze hardop uit.

Ahoi? Heb ik nu net ahoi gezegd?

Daar ging die goede eerste indruk al. Seren zette enkele stappen terug om te garanderen dat ze goed zichtbaar was. Heel even leek het alsof het schip verlaten was, maar uiteindelijk begon de bemanning zich aan de railing te verzamelen. Alhoewel bemanning hier misschien niet het beste woord is. Iedereen aan boord was namelijk een vrouw.

‘Hallo daar! Welkom aan boord van de Gwennan!’ riep een van hen uit terwijl ze een touwladder naar beneden lieten.

De Gwennan! Seren kende dit legendarische schip maar al te goed uit de verhalen die haar grootmoeder haar vroeger had verteld. Terwijl Seren naar boven klom, controleerde ze of haar begroeter wel de waarheid aan het vertellen was. En ja hoor! De planken die ze zag, waren niet bijeen genageld door spijkers, maar met de hoorns van herten. Volgens de legende zou de zee het schip daardoor nooit kunnen opzwelgen. Dat was toch al een geruststelling voor iemand met watervrees.

Op het moment dat Seren’s voeten het water verlieten, veranderde de oceaan weer terug naar normaal. Geen gloeiend pad van verblindende kleuren of een gebrek aan golven die haar omver konden stoten. De magie had haar deel gedaan en nu nam de natuur het weer over. Wanneer ze aan boord klom, keek ze nog even terug naar het water. Zo zag ze hoe de twee kleine sterren die haar gegidst hadden terug uit het water schoten en recht naar het schip vlogen.

Seren schrok even, maar voelde dan een geruststellende hand op haar schouder.

‘Geen zorgen, de sterren zullen je niet deren.’

Seren keek terug en zag de jonge vrouw die zacht naar haar glimlachte. Ze voelde zich direct op haar gemak bij haar. Pas toen viel het haar op dat geen enkele vrouw aan boord gekleed was alsof ze zeevaarders waren. Hun persoonlijke stijlen liepen ver uiteen, maar ze hadden allemaal één overkomst. De punthoed die ze allen met trots droegen.

Heksen. Ik ben omringd door heksen.

Ondertussen volgde Seren echter verder het traject van de sterren. Na enkele onnodige dartelingen over het water krompen de sterren verder en begaven ze zich naar het figuur dat alleen op de boeg stond. De sterren omcirkelden haar vooraleer ze plaats namen aan de onderkant van haar heksenhoed om haar sterrenbeeld terug te vervolledigen.

Een blik terug op de persoon die aan haar zijde stond, onthulde aan Seren dat iedere hoed aan boord een ander sterrenstelsel vertegenwoordigde. Daar had Seren nog nooit iets over gehoord. Waar was ze nu weer in verzeild geraakt?

‘Kapitein Carina, was dat iedereen?’ vroeg de vrouw op de boeg.

‘Ja, Eridanos, maar… kunnen we even praten?’ antwoordde de heks die Seren gerust had gesteld.

‘Is er soms een probleem?’ vroeg Eridanos.

Kapitein Carina leek wat te willen zeggen, maar drong haar woorden terug. Ze glimlachte even kort naar Seren en liep door. Eenmaal bij Eridanos’ zijde fluisterde ze haar kompaan wat in. Seren meende heel even een blik in haar richting op te merken, maar daar kon ze niet zeker van zijn. Toch kon ze van hun gezichten aflezen dat er iets grondig mis moest zijn.

Eridanos knikte nog even en begaf zich dan naar Seren. Ze hield haar hart vast voor wat komen zou. De lange dunne vrouw met zwart haar dat haast tot aan haar enkels kwam, hurkte zich neer voor Seren.

‘Je zit vast met tientallen vragen hé,’ zei ze.

Seren knikte.

‘De antwoorden zullen vlug duidelijk worden. Weet gewoon dat je onder vrienden bent. Zeg eens, hoe heet je precies?’

‘Seren. Seren Rowland.’

‘Wel, Seren, noem mij gerust maar Billie,’ zei de heks terwijl ze haar de hand reikte.

Seren aarzelde om haar hand te aanvaarden. Met heksen wist je maar nooit. Ze had zowel goede als slechte verhalen gelezen over hen. Voorzichtigheid was geboden in dit geval.

‘Nee, jij bent Eridanos,’ merkte Seren op.

‘Goed opgemerkt,’ antwoordde ze, ‘Het is de naam die ik verkies, maar niet degene waarmee ik ben geboren. Ik wou je gewoon geruststellen met een gebruikelijkere naam. Waar wij vandaan komen, mag je echter de naam dragen die je verkiest.’

Ze wees de andere heksen aan boord aan.

‘Dit zijn Vela, Sextans, Octans, Pyxis en Puppis. De kapitein heb je al ontmoet. Om eerlijk te zijn, ben ik zowat de enige die haar Carina noemt. Meestal noemen we haar gewoon Sadie.’

‘Dit klinkt als iets uit een sekte.’

Eridanos lachte hardop. Gelukkig kakelde ze niet.

‘We verkiezen de term “Coven”.’

Dat stelde Seren niet echt gerust.

‘Vergeet de sprookjes over heksen met dikke wratten op hun kromme neuzen. We vragen niet om je bloed, ziel of geld. Net als de anderen vragen we alleen maar om je hulp. Uiteindelijk zal die beslissing in jouw handen liggen.’

‘Wacht! Anderen? Ben ik niet de enige?’ vroeg Seren. Dat over die beslissing negeerde ze bewust.

De glimlach vervaagde van Eridanos’ gezicht. ‘Er zijn nog heel wat anderen aan boord. Zal ik je aan hen voorstellen?’

Seren knikte vlug. Opnieuw een geruststelling. Wat er ook aan de hand mocht zijn, ze stond er tenminste niet alleen voor. In het ergste geval kon ze nog een opstand organiseren. Volgens oma Calloway had ze er het temperament voor.

‘Kom, dan kan je kennis maken met je nieuwe zusters,’ zei Eridanos terwijl ze wenkte naar een trap die hen naar het benedendek van het schip zou brengen. Al van bovenaf de trap kon Seren het flikkerend licht van enkele lampen zien. Er weerklonk een zacht geroezemoes dat niet onaangenaam leek. Dat betekende tenminste dat marteling uitgesloten kon worden.

Na enkele stappen naar beneden keek Eridanos terug. Seren had nog geen stap verplaatst.

‘Wat is er, Seren?’ vroeg Eridanos geduldig.

‘Ik… Ik ben niet zo goed met andere mensen.’

‘Je bent zeker niet de enige. Geloof me. Hier aan boord zal je alleen maar buitenbeentjes vinden. Dat maakt ons net speciaal.’

‘Zal ik dan ook zoals jou worden?’ vroeg Seren.

‘Niemand kan zoals mij zijn. Er is maar één Eridanos, heks van de Rivier. Maar als je vraagt of je ook een heks zal worden… Wel, dat zullen we dan nog wel zien.’

Bij dat laatste voegde Eridanos er nog een knipoog aan toe om Seren gerust te stellen. Blijkbaar werkte het, want ze zette haar eerste stap op de trap.

Eenmaal beneden zag ze tientallen meisjes die samen zaten te eten en praten. Niemand had haar en Eridanos opgemerkt, tot Eridanos zelf de aandacht trok.

‘Meisjes! Jullie laatste zuster is aangekomen. Ontvang haar met open armen!’

Alle ogen waren nu op hen gericht. Eridanos draaide zich om en stond op punt terug naar boven te gaan.

‘Wacht. Je kan me toch niet alleen laten na wat je net hebt gezegd.’

Eridanos plaatste haar hand kort op de schouder van Seren.

‘Soms is het zinken of zwemmen, Seren.’

Nog voor Seren kon protesteren, liep Eridanos terug de trap op. Ondertussen had een groot deel van de meisjes hun interesse in de nieuwkomer al verloren. Hier en daar maakte ze kort even oogcontact of glimlachte er iemand naar haar, maar niemand nodigde haar uit om plaats te nemen. De meeste tafels zagen er ook al helemaal volzet uit.

Seren merkte op dat de meisjes in de ruimte wel van over de hele wereld moesten komen. Dat kon ze duidelijk zien aan de diverse huidskleuren en kledingstijlen die hier verzameld waren. Toch spraken ze allemaal in dezelfde tong. Ongetwijfeld zou dit opnieuw een staaltje hekserij zijn die haar te boven ging.

Schoorvoetend begon Seren te zoeken naar een plaatsje waar ze kon zitten. Niemand leek ruimte te maken voor haar en zelf durfde ze niet echt iemand aan te spreken. Pas halverwege keek iemand haar aan. Het was een kleine tafel waar reeds drie meisjes zaten. Er bleef nog één plekje over.

‘Doe maar,’ zei het meisje. Ze had een zwarte huid, een wilde bos donker haar en had een glimlach die zelfs het kilste hart kon doen smelten.

‘Bedankt,’ zei Seren terwijl ze verlegen één van haar langere zwarte lokken uit haar gezicht wreef en achter haar oor plaatste.

‘Ik ben Quinn Hughes,’ zei het meisje die haar aan tafel had verwelkomd.

‘Aangenaam, ik ben Seren Rowland.’

‘Kinsley Mason,’ zei het meisje dat rechts van Seren zat schuchter. Ze had kort lichtroze haar dat ze in een pixie cut droeg en had ondanks haar leeftijd twee piercings in haar oor die verbonden werden met een sierlijke ketting. Seren vond haar onmiddellijk een van de coolste meisjes die ze ooit al had gezien. Toch leek ze al even onzeker als Seren te zijn.

‘En ik ben Grace Davies. Leuk je te ontmoeten!’ zei het meisje schuin tegenover haar met een glimlach die die van Quinn haast evenaarde. Ze had heldere blauwe ogen waar je haast in kon verdrinken en stijl blond haar waardoor ze er strenger uitzag dan ze eigenlijk was.

Quinn leunde vooruit. ‘Weet jij wat er aan de hand is?’

‘Buiten het feit dat we op een boot vol heksen zitten? Niet echt. Ik heb net uren in m’n eentje over het water gewandeld om hier te raken. Was het voor jullie ook zo ver?’

De andere meisjes keken elkaar verbaasd aan.

‘Wandelen? Ik ben helemaal niet naar hier gewandeld,’ merkte Quinn op.

‘Nee, ik ook niet hoor,’ voegde Grace er aan toe.

Ook Kinsley schudde haar hoofd.

‘Wat? Hoe kan dat nou?’

‘Wel, ik zat gewoon op mijn kamer een boek te lezen. Geen idee waar het vandaan was gekomen, maar het lag bovenop mijn stapel. De kaft was wel leuk dus begon ik wat te lezen. Al vlug kon ik het boek gewoon niet meer neerleggen. Nu kan ik me er niets meer van herinneren, maar op het moment zelf sprak het me op een persoonlijk niveau aan. Ik zonk gewoon weg in het verhaal. Letterlijk zelfs! Want er stond een prent van de zee en de sterren in het boek die zomaar begon te bewegen. Onbewust leunde ik vooruit en hup! Zo viel ik in het verhaal en tuimelde ik op het dek van dit schip,’ vertelde Quinn vol enthousiasme.

‘Dat klinkt een pak aangenamer dan wandelen,’ merkte Seren op.

‘Jullie zijn er allebei nog goed vanaf gekomen. Ik dacht dat ik aan het sterven was!’ zei Grace.

‘Wat?’ vroeg Quinn.

‘Echt waar! Ik was door de regen naar huis aan het wandelen langs de rivier. Voor zover ik kon zien of horen, waren er helemaal geen auto’s in de buurt, maar toch werd ik plots verblindt door een fel licht! Zo gleed ik uit en kwam ik in de rivier terecht. Ik spartelde tegen de stroom in, maar het was alsof iets mij onder het water probeerde te trekken. Uiteindelijk ging ik kopje onder, maar toen ik mijn ogen terug opende, bevond ik me kurkdroog liggend op de oceaan, vlak naast de Gwennan.’

‘Je… Je denkt toch niet dat we allemaal dood zijn?’ vroeg Kinsley bezorgd.

‘Nee, helemaal niet. Ik voel me nog steeds levend,’ zei Grace overtuigd.

‘En jij dan, Kinsley? Hoe ben jij hier geraakt?’ vroeg Seren.

Kinsley keek Seren aan. Het leek alsof ze wou beginnen spreken, maar uiteindelijk schudde ze gewoon haar hoofd.

‘Ik ben nog niet echt klaar om dat verhaal te vertellen.’

‘Oh, komaan, Kinsley. Wij hebben het onze toch ook met je gedeeld?’ drong Grace zachtjes aan.

‘Nee, het is persoonlijk. Ik ken jullie nog maar net.’

‘Dat van ons was toch ook persoonlijk? Grace was bijna verdronken,’ merkte Quinn op.

Kinsley keek van meisje naar meisje. Ze voelde zich enorm onder druk gezet.

‘Goed dan…’ zei ze, ‘Het begon…’

‘Iedereen op dek!’ hoorden ze kapitein Sadie plots roepen.

De nieuwsgierige meisjes rondom hen sprongen recht en haastten zich de trap op.

‘Een andere keer dan maar?’ zei Kinsley nu ze de perfecte uitvlucht had.

‘We zullen het niet vergeten hoor,’ zei Grace met een knipoog.

Als een van de laatste groepjes kwamen ze gevieren naar boven. Het merendeels van de meisjes stond reeds verzameld aan de boeg. Daar waar Eridanos opnieuw stond.

‘Zusters, de tijd van vragen en twijfels komt teneinde. Nu is het aan jullie om de keuze te maken. Keren jullie terug naar huis? Daar waar jullie je niet begrepen voelden? Waar ze ons als buitenbeentjes zagen? Of aanvaarden jullie het lot dat voor jullie ligt?’

Een zacht geroezemoes verspreidde zich over de groep. Hier en daar enthousiast, soms twijfelachtig.

‘Zullen we onze vrienden en families ooit nog zien?’ vroeg een meisje dat vooraan stond. Het was een vraag die velen hadden willen stellen, al verschilde de reden van persoon tot persoon. Sommigen waren hen liever kwijt dan rijk.

‘Natuurlijk. Jullie zijn hier uit vrije wil, al moeten we vragen dat jullie eerst jullie opleiding afronden,’ bevestigde kapitein Sadie.

‘En als we nu terug willen keren?’

‘Dan blijven jullie aan boord tot we jullie naar huis kunnen brengen, maar weet wel dat je dan nooit meer terug zal kunnen komen. Deze kans komt maar één keer in je leven,’ zei Eridanos.

Opnieuw dat geroezemoes. De bemanning van de Gwennan gaf hen echter de tijd om hierover na te denken. Ooit hadden ze ongetwijfeld voor dezelfde keuze gestaan. Natuurlijk dat ze dan ook begrip voor hen konden opbrengen. Alleen Eridanos begon langzaam haar geduld te verliezen.

‘Laat me het simpel maken voor jullie. Hebben jullie het in je om heksen te worden?’

Ineens was het muisstil. Heksen. Niet iedereen had de connectie al gemaakt. Het was een woord dat een zware geschiedenis met zich mee droeg. Eeuwenlang werd het gebruikt om vrouwen te onderdrukken, maar toch droegen vele vrouwen deze noemer nu met trots. De vele heksen die voor hen waren gesneuveld, waren terecht helden in hun ogen. Slachtoffers van het Patriarchaat die niet bang waren om zichzelf te zijn of op te komen voor wat ze juist achtten. Daar kon Seren zich wel in vinden.

‘Heks!’ riep ze onverwacht uit. Zonder enige schaamte stak ze haar vuist hoog de lucht in. Van waar was deze onverwachte moed gekomen?

Haar nieuwe vriendinnen wisselden kort een blik uit. Zonder een woord te hoeven reppen knikten ze instemmend. Nog drie vuisten gingen de lucht in.

‘Heks! Heks! Heks!’ scandeerden ze eenstemmig.

Als een lopend vuurtje, begon dit zich over de menigte te verspreiden tot ieder meisje meedeed. Met zichtbare trots keken Eridanos, Sadie en de andere heksen toe. Er was hoop voor de volgende generatie.

‘Het volk heeft gesproken!’ riep Eridanos uiteindelijk boven het lawaai uit. Terwijl ze dit zei, knikte ze nog kort even in de richting van Seren. Dan draaide ze zich terug om in de richting van de zee. Alle sterren die op haar hoed stonden, losten zich ditmaal. Tientallen lichtpuntjes vlogen voorop en vormden een kleurrijk spektakel waar de nieuwe heksen volop van genoten.

‘Genoeg gepronkt, Eridanos,’ zei kapitein Sadie, ‘Het is tijd om naar huis te gaan.’

‘Spelbreker,’ antwoordde Eridanos met een knipoog. Met enkele handbewegingen begonnen de sterren een staand cirkelvormig patroon groter dan het schip deels boven het water aan te nemen. Dan begonnen de sterren sneller en sneller te draaien tot er uiteindelijk een lichtgevende poort deels boven het water vloog. Enkele sterren splitsten zich af van de cirkel en weefden een patroon te midden de poort dat snel naar het midden toewerkte.

‘Ogen toe!’ riep Eridanos.

Een fractie van een seconde later volgde een onverwachte flits die tientallen heksen verblindde. Seren was één van hen. Ze knipperde meermaals tot ze geen vlekjes meer voor haar ogen zag.

‘Kijk daar!’ hoorde ze Quinn plots roepen.

Met de beste wil van de wereld probeerde Seren te zien waar Quinn naar wees, maar ze moest nog een paar keer knipperen voor ze het eindelijk zag. Doorheen de gloeiende cirkelvormige poort op het water konden ze een hele reeks eilanden zien. Vreemd genoeg was het dag aan de andere zijde, al leek de zon reeds laag te staan. Zo konden ze zien dat de meeste ervan verlaten leken, behalve de grootste in het midden. Zelfs van veraf konden ze zien hoe daar een klein maar levendig stadje lag.

Eridanos draaide zich terug om en glimlachte naar de jonge heksen.

‘Welkom op de Cassiteriden, thuis van de Sterrenwacht!’

3

DE EEUWIGE JACHT

Aan de top van het eiland stond een oud observatorium.

Dat was wat Seren als eerste opmerkte terwijl de Gwennan het eiland naderde. Terwijl zij en haar nieuwe vriendinnen over de railing tuurden, vroeg ze zich af of dat was wat Eridanos had bedoeld met de Sterrenwacht.

‘Waar zouden we zijn?’ merkte Kinsley plots op.

‘Hoe bedoel je? Zijn we dan niet meer bij Ierland?’ vroeg Seren.

‘Ierland? Ik dacht dat we nog altijd bij Schotland zaten,’ antwoordde Kinsley.

‘Huh, ik kom van Engeland,’ merkte Quinn op.

Met z’n drie keken ze naar Grace. ‘Nee, ik kom niet uit Wales, als dat is wat je denkt. Net als Quinn ben ik van Engeland afkomstig.’

‘Zo te zien zijn we niet de enige Britten aan boord,’ merkte Kinsley op.

‘Noem een Ier nooit een Brit,’ zei Seren terloops.

‘Juist, sorry,’ antwoordde Kinsley, voor ze zichzelf verstopte onder de kap van haar hoodie.

‘Je hoeft je niet schuldig te voelen hoor. Ik weet dat je het niet slecht bedoelde,’ zei Seren. Ze had onmiddellijk spijt van haar opmerking.

‘Het is best logisch dat we in de meerderheid zijn. Volgens de legendes liggen de Cassiteriden niet ver van Groot Brittannië,’ zei Grace.

‘Legendes? Hier heb ik nog nooit iets over gelezen,’ merkte Quinn op.

‘Ik ook niet,’ zei Seren na even nadenken.

‘Ah, het is maar iets dat ik ooit heb gelezen over spookeilanden. Nooit gedacht dat het echt kon zijn. Zolang ze ons niet aan het werk zetten in de tinmijnen is het goed.’

‘Iets zegt me dat we niet gekozen zijn voor onze talenten als mijnwerkers,’ merkte Seren op.

De andere meisjes lachten. Een geluid dat Seren’s hart verwarmde. Het deed deugd om eindelijk mensen te hebben gevonden die haar leken te begrijpen. In haar hoofd zag ze hen al als vriendinnen, ook al vreesde ze dat de anderen zich zo nog niet voelden.

‘Oké, meisjes, verzamel jullie spullen! We meren zo dadelijk aan.’

Seren besefte op dat moment dat haar rugzak nog steeds beneden stond. Heel even was ze bang om haar nieuwe vriendinnen te verlaten, vrezend dat ze misschien zouden beseffen hoe saai ze wel niet was. Uiteindelijk overwon ze dan toch die vrees wanneer Grace haar liet weten dat ze op haar zouden wachten.

Zo snel als ze kon, holde Seren naar beneden. Er waren nog een paar meisjes die enkele spullen hadden laten liggen, maar al vlug bleef Seren alleen over. De stilte deed haar deugd. Op het eiland zou alles ongetwijfeld weer in een stroomversnelling belanden. Heel wat anders dan haar zorgeloze dagen tussen Ergens en Nergens. Toch was dit precies waar ze om had gewenst. Dat het moeilijker was dan verwacht, moest Seren nu wel aanvaarden.

Terwijl Seren haar tijd nam, hoorde ze plots de kenmerkende geluiden van het schip dat aanmeerde. Ze kon haar vriendinnen niet nog langer laten wachten op haar. Ze deed haar rugzak aan en spurtte de trap terug op. Eenmaal boven was het een drukte van jewelste. Seren speurde het dek af, maar vond Quinn, Grace en Kinsley nergens terug. Haar hart zonk heel even in haar borstkas, tot ze plots een hand op haar schouder voelde.

‘Je dacht toch niet dat we je in de steek gingen laten hé?’ vroeg Quinn.

‘Natuurlijk niet,’ loog Seren.

Ondertussen werd een loopplank uitgelegd om de meisjes veilig van het schip te krijgen. Eridanos en kapitein Sadie stonden elk aan een zijde om de vertrekkende heksen nog veel succes te wensen. Wanneer het de beurt aan Seren was, hield Eridanos haar nog kort even tegen.

‘Seren, ik was onder de indruk van je daarnet.’

‘Euh…Bedankt?’

‘Hopelijk besef je dat je veel sterker bent dan je je nu voordoet. Ik ben oprecht benieuwd naar het soort heks dat je zal worden.’

‘Eerlijk gezegd, ik ook,’ gaf Seren toe.

‘Wel, je zal in goede handen zijn bij Molly Byrne,’ zei Eridanos, terwijl ze naar de vrouw die de nieuwe heksen op de kade stond op te wachten wees. Ze had korte bruine krullen die licht begonnen te grijzen en raakte probleemloos weg met al haar lachrimpels.

‘Molly? Gaan jullie ons dan niet begeleiden?’

‘Prijs jezelf gelukkig. Ik zou een verschrikkelijke mentor zijn. Molly daarentegen? Op haar kan je blindelings rekenen.’

‘Dat zal ik onthouden. Maar wat doen jullie dan?’