Paniekvoetbal

Mick Duschak

Copyright © 2023 Mick Duschak

Auteur: Mick Duschak

Druk: Pumbo.nl

Omslagontwerp: Mick Duschak

Vormgeving binnenwerk: Mick Duschak

Roman

ISBN 9789464439861

NUR 372

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Alles in deze roman is fictie en ontsproten aan
het brein van de auteur.

Voor: mijn moeder en Anita.

Omdat jullie mij geen voetballen gaven, maar Barbies.

En wat bleek dat een goede keuze te zijn.

Inhoud

Esther 1

25

Melanoompje

Stuur

Dinsdagochtendoverleg 1

Lichtgrijs

Teksttovenaar

2.0

Beetgaar

Dinsdagochtendoverleg 2

Invooralles

Esther 2

Drup

Mes

Gastvrij

Wit-rood

Anders

Content

Esther 3

14

Hut

Plasser

Vouwen

Tissue

Joost

Dinsdagochtendoverleg 3

Esther 4

Tutorial

Code

De hippie single

Mosgroen

Rood

Winterregen

Esther 5

Prikkers

De zonnestraal

Otel

Voyeur

Kaarten

Kopjes

Oude straatje

Dinsdagochtendoverleg 4

Esther 6

Nieuwe wegen

Knoppen

Lucht

Esther 7

Ver-trouw-en

Kring

Schone wond

De situatie

Maandagochtendoverleg

Esther 8

Aan tafel

Gas

Bolletje

Water

Wolk

Judith

Esther 9

Alarmlichten

Dinsdagochtendoverleg 5

De laatste

Duimpje

Bladgeraamte

Aftelklok zonder oliebollen

Voetbalman

Parkeervak

Femke

Esther 1

‘Vertel mij eens: wat hoop je hier bij mij te bereiken?’

De mevrouw die tegenover me zit heeft een bos rode krullen in een paardenstaart gebonden. De sproeten op haar gezicht zijn ontelbaar. Ze zet haar fragiele leesbril op het puntje van haar neus. Op haar schoot ligt een opengeklapt notitieboekje. Ik zie een brei aan blauwe krabbels. Mijn leven staat op dat stukje papier geklad. Vandaag ben ik vijfentwintig geworden. Een kwart eeuw op deze planeet. Bij het getal vijfentwintig denk ik aan mijlpalen en zilveren huwelijken. Aan champagne, ontroerende speeches van dierbaren en de roes van de nacht. Niet aan: een dode moeder, een vader en broer die sinds mijn coming out niets meer met mij te maken willen hebben en Ralf, mijn ex-geliefde, die meer ex is dan mij lief is.

Mijn kersverse psycholoog klikt met haar balpen. Ik hoop vurig dat ze 4 januari niet associeert met mijn verjaardag. De scheurkalender die aan de muur hangt staat nog op 3 januari, dus hopelijk loopt ze consistent een dag achter.

‘Wat hoop je hier te bereiken?’ vraagt ze op herhalende toon.

‘Dat is een heel goede vraag mevrouw van Ditzhuisen,’ begin ik.

‘Hola!’ valt ze me in de reden. Ik schrik van haar onderbreking en hoop dat ze dit niet gemerkt heeft.

‘Zo gaan we het niet doen. Het is gewoon Esther. En geen u, maar gewoon je en jij. Al dat stijve gedoe,’ ze steekt haar tong uit, ‘Bah!’

‘Nou Esther dat is een heel goede vraag,’ ga ik verder. ‘Ik wil leren omgaan met mijn nieuwe leven. Een leven waarbij ik mezelf mag zijn. Een leven,’ ik voel mijn ogen nat worden,’ zonder mijn vader en broer.’

Esther kijkt me met een schuin hoofd aan. Ze grijpt naar een pak tissues dat op het houten tafeltje tussen ons in staat. ‘Hier jongen,’ zegt ze.

Snel pluk ik een tissue uit de mintgroene doos.

‘Hoe ga ik om met afwijzing? Mijn vader, broer, Ralf. Hoe doet een mens dat een beetje behoorlijk?’

‘Als ik jouw verhaal goed begrepen heb, dan ben je in korte tijd afgewezen door drie belangrijke mannen in je leven. Je dacht met Ralf een mooi leven op te kunnen bouwen en je hoopte op acceptatie vanuit jouw thuisfront. Je was verliefd en kwetsbaar en op je meest kwetsbare moment kreeg je tot drie keer toe een deur in je gezicht, dat is niet niks. Maar hoe je ermee omgaat? Er is geen recept voor. Je moet het op je eigen manier ondervinden. Sommige mensen vluchten, anderen sluiten zich juist op in een donkere kamer en komen daar pas over een jaar uit. Alles is goed. De vraag is: wat werkt voor jou?’

Ze kijkt me doordringend aan. Lang kan ik niet in haar heldergroene ogen kijken. Achter haar staat een muur aan boeken. Ik word gegrepen door de vele verschillende kleuren en diktes. ‘Dat zie je vaak,’ zegt ze dan, ‘Mensen zoeken vaak letterlijk afleiding wanneer je zulk soort vragen stelt.’

‘Oh sorry.’

‘Nee, geen sorry, daar ga je om te beginnen mee stoppen. Daar is al veel te veel door misgegaan.’ Ze geeft me een knipoog.

Dan gaat ze meer naar voren zitten. Ze drapeert haar armen over haar bovenbenen. ‘Is er wel iemand met wie je kunt praten, iemand die als veilig aanvoelt?’ vraagt ze.

‘Judith!’ roep ik door de kamer. Ik schrik van mijn eigen stemverheffing. ‘Judith is mijn beste vriendin. Ik ken haar al zolang ik me kan herinneren. Ze woonde vroeger naast ons en ze steunt me altijd, met alles. Zonder Judith weet ik het niet hoor. Ze heeft me zelfs aan een baan geholpen, we zijn sinds een tijdje collega’s. Zonder haar had ik hier niet gezeten.’

Esthers ogen worden groot. Ze krabbelt snel iets in haar notitieboekje.

‘Nee, ik bedoel dat ik zonder haar hier letterlijk niet had gezeten. Ik kreeg van haar jouw contactgegevens,’ zeg ik snel om misverstanden te voorkomen.

Esther streept een krabbel door. ‘Het lijkt mij verstandig om elkaar met een stevige regelmaat hier te ontmoeten. Voorlopig. Dan zien we vanzelf wel hoe het verder verloopt. Eens?’ vraagt ze.

Naast de doos tissues staat een klein wit klokje. Het tikt subtiel. Het afgelopen uur voelde als vijf minuten. Ze pakt haar agenda bij de hand en bladert erin. ‘Ach dat is het, ik wist dat ik iets vergeten was,’ zegt ze plots. ‘Van harte gefeliciteerd! 25, wat een mijlpaal!’ klinkt het enthousiast uit haar mond.

Wanneer ik haar bedankt heb voor de felicitatie en de afspraak in mijn agenda-app heb gezet springt er een melding in beeld. Judith.

Daav, ik sta om de hoek, tot zo!

Ik staar naar mijn scherm.

‘Belangrijk appje?’ vraagt ze.

‘Judith. We gaan even wandelen. Helaas wel naar een uitvaartcentrum, we hebben een sterfgeval op mijn werk gehad.’

25

‘Oh Daav!’ klinkt het hard uit Judiths mond. Haar armen wijd waardoor haar zwarte winterjas op een tent lijkt. Ze beent naar me toe en geeft me een stevige knuffel. ‘Van harte lieverd.’

Als ze me loslaat graait ze in haar handtas. Het grijze pluche geval lijkt te leven, zo hard gaat haar hand erin op en neer.

‘Wat doe je?’ vraag ik.

‘Wacht even, ik ben één van de weinige vrouwen die niet kunnen multitasken.’

Haar handtas kwakt ze neer op de stoep. Ze staat gebukt voor de tas, haar handen halen er van alles uit. Een Peppa Pig drinkfles, een rolletje drop en een lipstick. ‘Oh verdomme, ik had het gewoon in een zijvakje gestopt,’ zegt ze opgelucht. Uit haar handtas haalt ze een enveloppe. Ik maak het open en zie de zelf geknutselde cadeaubon voor een weekendje Parijs.

‘Juud, dat is toch veel te gek.’

‘Nee, Daav dit verdien je. Binnenkort gaan we lekker een datum prikken. Nu al zin in,’ zegt ze enthousiast en geeft me weer een knuffel. Ik knuffel haar harder terug.

‘Dankjewel,’ zeg ik en ik merk dat mijn ogen weer nat worden.

‘Hoe was het bij Esther?’ vraagt ze direct.

Wanneer we bijna bij het uitvaartcentrum zijn aangekomen ben ik klaar met mijn samenvatting van mijn ochtend met Esther.

‘Ik vind het zo goed dat je deze stap gezet hebt. Dit jaar kan eigenlijk alleen maar beter worden.’ Ze wrijft haar handen op en neer en stopt ze dan snel in haar jaszakken.

Ik begin te lachen. ‘Het kan alleen maar beter worden? Over een paar minuten staan we in een rouwkamer met onze twee nog levende collega’s én dode baas. Eigenlijk net een werkoverleg, alleen dan anders.’

Judith gniffelt. ‘Daar heb je een punt,’ geeft ze toe, ‘Maar na vandaag zal het vast beter worden.’

In de verte doemt het uitvaartcentrum op. We lopen stevig door. Bij iedere stap wordt het gebouw helderder en de twee dames - die voor het gebouw staan te wachten - makkelijker te herkennen: het zijn Mireille en Sabrina. Onze nog wel levende collega’s. Mireille in het zwart, Sabrina in het wit.

‘Jeetje zeg, waar bleven jullie? Ik had graag nog even samen willen connecten voordat we naar binnen gaan, maar dat gaat nu niet meer,’ verzucht Mireille terwijl ze naar haar dunne antieke horloge kijkt.

‘Niet zo dramatisch doen mens,’ gaat Sabrina direct verder.

Mireille en Sabrina lijken in niets op elkaar. Mireille vertelt minstens één keer per week tijdens de lunchpauze dat ze weduwe is, Sabrina schept in diezelfde pauze op dat ze een heerlijk vrij leven leidt als ‘hippie-single’. Mireilles kledingkast puilt uit van de zwarte, bruine en grijze kleding, terwijl deze kleuren verboden zijn in Sabrina’s garderode.

Mireille en Sabrina: een ongemakkelijk duo.

‘Zullen we dan maar naar binnen gaan? En laten we het alsjeblieft gezellig houden,’ zegt Judith plots.

Beide dames zijn stil en volgen Judith en ik die het voortouw nemen.

Melanoompje

Peter Paul lijkt op een vergeelde Madame Tussauds-pop. Als vleeswaar dat te lang in de diepvries heeft gelegen en haar oorspronkelijke kleur is kwijtgeraakt. Zijn verse haartjes op zijn hoofd zitten strak in de gel. Het donkerblauwe getailleerde colbert totaal pluisvrij. Zo ligt hij in zijn kist. We kijken naar hem. Hij lijkt op een kunstwerk. Alsof de echte versie van hem ieder moment met een zwaai de deur van deze rouwkamer openmaakt. Toch zal dat niet het geval zijn. Deze jongen van vijfenvijftig kwam in botsing met een melanoom. Een melanoompje in zijn geval. Bijna niet zichtbaar. Toch maakte het hem stuk. Zelfs met een haartransplantatie dat een vers grasveld aan haar op zijn hoofd bezorgde, redde hij het niet. Ondanks dat hij zijn ogen gesloten heeft draagt hij zijn lavaoranje leesbril. Deze bril lijkt bijna rood naast zijn gelige huid. Om de veelheid aan dood vlees in deze kamer te compenseren liggen diverse bloemstukken om hem heen. Hele families aan witte lelies vergezeld door grote glimmende groene bladeren. Een drukke verzameling van veldboeketten die de lente proberen af te dwingen. Het ligt er allemaal. Het is een bloemencorso, wel een zonder feestgedruis.

Naast de kist aan de kant van Peter Pauls hoofd zit zijn vrouw Jozette op een krukje.

‘Peter Paul wilde…’ ze slikt haar tranen weg, ‘dat jullie hem nog één keer konden zien.’

Naast mij klinkt het gesnif van Mireille. Ze tovert snel een stoffen zakdoek met aangekoekte stukjes neusvocht uit haar broekzak. Ze snuit haar neus. Hard. Het is behoorlijk in contrast met de rustgevende muziek die wordt gedraaid.

‘Als jullie er behoefte aan hebben,’ gaat Jozette verder, ‘mogen jullie morgen en overmorgen ook nog komen hoor. Het hoeft niet, maar de deur staat altijd open. Donderdag is toch pas de…’ Ze maakt haar zin niet af.

Judith schraapt haar keel. Ze staat naast Jozette en legt een hand op haar schouder. ‘Dat is erg lief van je Jozette, maar we willen natuurlijk ook niet tot last zijn.’

‘Zijn jullie niet,’ haakt ze direct in.

Judith wordt rood.

Mireille snuit wederom haar neus. ‘Oh dat zou ik heel waardevol vinden. Ik heb meer tijd nodig om zijn energie los te laten. Ik zal er zeker zijn.’ Ze stopt haar zakdoek terug in haar broekzak. Sabrina staat tussen twee bloemstukken in. Ondanks dat de kerstman nog maar net verdwenen is, draagt ze slippers met zeeblauwe stenen erop. Haar teennagels zijn glimmend grijs gelakt. Tussen haar twee zomerse voeten staat haar handtas die lijkt te zijn opgebouwd uit een grote hoeveelheid spaghetti aan witte slierten met veren en oranje kraaltjes. Deze Ibizalook past gek genoeg perfect in deze ruimte. Het behaaglijke licht - dat op de witte franjes en bruin gestreepte veren schijnt - heeft iets weg van een Spaans namiddagzonnetje. Haar gezicht kijkt eerder verlegen dan bedroefd. Een lichte blos op haar wangen, een kleine trilling in haar onderlip. Dan klikken haar lippen open. ‘We moesten maar eens gaan. Dan kun jij nog even alleen met hem zijn.’ Ze pakt haar handtas vluchtig op. Een van de witte slierten zit vast aan een reeks kralen op haar slipper.

‘Sabri…’ begin ik, maar nog voor ik haar naam volledig heb uitgesproken begint het struikelproces. Ze beweegt in unieke bewegingen richting de kist. Een voet parkeert ze midden in een bloemstuk, een witte roos knakt. Haar armen proberen in de lucht te zoeken naar evenwicht. Heel even doet ze denken aan een ballerina, maar dat is helaas maar héél even. Ze komt steeds dichter bij het lichaam van Peter Paul, het koude restant van zijn leven. Mireille grist met haar arm in de lucht in de hoop haar schouder te pakken te krijgen maar tevergeefs. Uit reflex knijp ik mijn ogen dicht. Wanneer ik ze een seconde later open ligt Sabrina half over de kist. Met haar ene hand leunt ze op de rand. De witte franjes over het blauwe colbert van Peter Paul. Met haar andere hand heeft ze haar handtas vast waar haar bruine slipper met stenen hangt. Het bungelt aan de sliert, deint heen en weer en valt dan op de grond.

Jozettes ogen worden nog vochtiger dan ze al waren.

Lopend richting de tramhalte is het stil. We zijn nog maar met zijn viertjes. Peter Paul kreeg pas een paar weken geleden zijn doodvonnis. Zijn laatste werkdag was de kerstborrel, het nieuwe jaar is gestart zonder hem.

‘Waarom draag je dan ook slippers in januari…’ zegt Mireille plots.

‘Lekker belangrijke opmerking Mireille,’ snauwt een duidelijk ontdane Sabrina. In de verte komt tram 3 onze kant op.

‘Wat koken jullie vanavond?’ vraagt Judith op een kunstmatig opgewekte toon.

‘Kliekjes,’ zegt Sabrina die haar OV-chipkaart zoekt. Mireille staart enkel naar de lucht.

‘Lekker,’ zeg ik om Judith te helpen het gesprek op gang te houden.

‘Oh David, helemaal vergeten. Je bent jarig, van harte gefeliciteerd,’ zegt Sabrina en ze geeft me een knuffel.

‘Dat is dan wel weer mooi hè, hoe het leven zo naast de dood kan bestaan,’ haakt Mireille in en ook van haar krijg ik een knuffel. Terwijl ik de tram inloop en zoek naar een vierzitsplaats, trilt mijn iPhone. Ralf Pijnacker, één melding.

Was het bloemstuk volgens jullie wensen? Gecondoleerd en gefeliciteerd. X Ralf.

Stuur

Chantal snuffelt aan de paradijsvogelplant. Haar snorharen tegen de stengels, haar voorpoten leunend op de rand van de pot.

‘Ben je lekker aan het snuffelen?’ vraag ik aan haar. Ze gaat onverminderd door. Eigenlijk moet ik mijn joggingpak aantrekken voordat ik op de bank plof, maar deze gedachte besluit ik even te negeren. De winterzon schijnt naar binnen en geeft mijn grijze tweezits net iets meer vriendelijkheid mee. Chantals kattenharen zijn in dit licht confronterend goed zichtbaar op het okergele kussen dat naast me ligt.

Even zie ik het voor me. Ralfs mannenhand op mijn knie. Zijn robuuste knokkels in het volle zonlicht. Hij die mij met humor uit de mortuariumsfeer trekt en me zou verrassen met een diner voor twee. Hoe zou het zijn geweest? Zou hij speciaal voor mijn verjaardag zijn bloemenzaak hebben dichtgegooid? Zouden we samen een wandeling hebben gemaakt door de stad en het samen donker hebben zien worden? Hoe zou het zijn gelopen?

Chantal geeft kopjes tegen mijn enkel. In het volle winterlicht lijkt haar zandkleurige vacht gebroken wit.

‘Je gaat niet reageren Daav,’ echoot de stem van Judith in mijn hoofd. Ze had me zojuist aangekeken als een strenge doch rechtvaardige mentor. Ik open mijn WhatsApp. Ralf Pijnacker staat pontificaal op mijn scherm. Ik klik op de chat. Zijn berichtje staat nog steeds te wachten op een antwoord. Van mij.

Ik scrol door onze gesprekken en zie foto’s. Het liefst duik ik terug in die foto’s en voel ik weer exact wat ik voelde toen deze foto’s gemaakt werden. Als tegeltjes verschijnen ze op mijn scherm: Chantal die aan de zonnebloem snuffelt. Hij in zijn groene pak voor de bruiloft, zijn groene ogen in het Italiaanse zonlicht. Kon ik maar terug in de tijd. Weten wat ik nu weet en toesturen naar een ander einde. Met alle kracht die ik in mijn vingers heb het stroeve stuur van het lot omslaan. Tegendraaien. Tot mijn nagels sneeuwwit en mijn vingers donkerpaars zijn. Het stuur niet meer loslaten totdat een ander einde bereikt is. Totdat hij hier naast me op de bank zou zitten. Totdat hij die doodnormale vraag zou stellen: ‘Hoe was je dag lieverd?’ Ik kan niet terug in de tijd. Ik kan geen andere afslag nemen. Ik ging van potentiële winnaar naar ex-minnaar.

Dinsdagochtendoverleg 1

De enige stoel in deze kamer die niet kraakt was van hem. De puntige rugleuning steekt boven het tafelblad uit. Normaal viel die punt nooit zo op, nu de stoel leeg is wel. Op de flipover staat nog merry x-mas. Dit schreef hij op de dag van de kerstborrel. We zitten aan de ovaalvormige vergadertafel. Niemand durft op zijn stoel plaats te nemen. Niemand durft het vel met zijn merry x-mas van de flipover af te scheuren.

‘Lieve collega’s,’ begint Judith. ‘Er is iets heel heftigs met ons als team gebeurd. We moeten deze klap samen verwerken, maar we moeten ook door. Dat zou Peter Paul zo gewild hebben.’ De zwart-witte klok tikt.

Mireille pakt haar verfrommelde zakdoek en veegt haar onzichtbare tranen weg. Sabrina kijkt zuchtend naar dit tafereel.

Judith besluit het te negeren en gaat verder. ‘Peter Paul wilde dat zijn positie wordt overgenomen door...’

Mireilles gezicht maakt een metamorfose door. Van intens verdriet naar opwekking en hoop. Ze begint te glunderen richting Judith.‘…zijn nicht Aukje de Gulp,’ maakt Judith haar zin af.

Het glundermoment van Mireille was maar van korte duur. ‘Sodeju dat is wel eventjes een hele flinke bom die je zo even op tafel legt hoor,’ zegt ze.

‘Reageer even niet zo dramatisch, mens,’ vliegt Sabrina er meteen overheen.

‘Wat heb jij toch? Ik voel van alles bij je meis,’ Mireille draait haar hoofd scherp naar Sabrina. Haar ogen op een doordringende stand.

‘Niets. Let gewoon niet zo op me,’ snauwt ze. Als Sabrina rouwkleding in haar garderobe zou hebben, dan zou ze die nu dragen.

‘Sabrina gaat het echt wel met je?’ vraag ik. Haar blik verandert. Haar uitstraling wordt iets zachter. Nog lang niet in harmonie met haar kleding, maar het is in ieder geval iets.

‘Gewoon een beetje overwerkt,’ ze geeft een zuinig lachje.

‘We komen er wel doorheen meiden,’ verkondigt Judith.

‘Wanneer begint die Aukje eigenlijk?’ vraagt Sabrina.

‘Volgende week al.’

‘Fijn,’ zegt Mireille sarcastisch.

De lege stoel van Peter Paul lijkt ons alle vier aan te staren.

Lichtgrijs

‘Dat was een mooie dienst. Heel persoonlijk,’ zegt Mireille. We zitten met ons vieren aan het uiteinde van een lange tafel met voor ons allemaal onbekenden. Op één iemand na, Jozette. Ze zit aan het hoofd van de tafel. Haar blonde lokken verscholen in een keurige knot. Naast haar zit een vrouw die een table-top foto van haar extra large cappuccino maakt. Daarna schieten haar handen in haar handtas om de rouwkaart tevoorschijn te halen. Deze zet ze naast haar cappuccino om er vervolgens nog een foto van te maken. Als ze het resultaat ziet, glimlacht ze; de spleet tussen haar tanden lijkt haar gebit in twee helften te verdelen.

‘Wat heb ik met haar te doen,’ gaat Mireille verder, ‘pats boem weduwe worden, dat gun je niemand nee…’ Op haar ‘nee’ slaakt ze een diepe zucht.

‘Krijg je daar nou nooit een weeïge bek van?’ Sabrina wijst naar Mireilles kop Engelse thee.

‘Nee nooit.’ Ze went haar blik af van Sabrina en neemt een grote slok van haar bruine water. Hoe gaan we dit doen? Ons team lijkt kapot.

Mireilles hoofd wordt rood, haar reebruine ogen vertroebelen. ‘Sorry mensen, ik kan dit niet.’ Ze schuift haar stoel naar achteren, staat op en trekt haar jas aan. ‘Dit zijn te veel verdrietige prikkels die ik hier alsmaar sta op te vangen. Ik zie jullie maandag.’ Ze schuifelt – zonder Jozette gedag te zeggen - de zaal uit.

‘Wat een drama-queen,’ verzucht Sabrina met een verbeten mond. Terwijl ze het zegt vraag ik me af hoe lang ik haar lach al niet meer heb gehoord. Ze draagt een jurk in de meest donkere kleur die in haar kast te vinden is: lichtgrijs met een blauwe gloed.

‘Als je wil praten dan kan dat hè?’ Judith wrijft met haar hand over de hare.

‘Komt goed, komt goed,’ is haar antwoord. Ze trekt haar hand terug.

De vrouw met de spleet tussen haar tanden heeft haar

iPhone ondertussen in een selfiestick geklikt en filmt de gehele tafel. Haar mobiel gaat secuur alle verdrietige hoofden aan tafel langs en ik betrap mezelf erop dat ik mijn gezicht aanpas voor de opnames. Judith heeft duidelijk niet door dat er gefilmd wordt en krabt iets van haar zwart colbertje. Zou Peter Paul nu al in de oven zitten? Terwijl wij hier vers belegde broodjes naar binnen zitten te werken wordt zijn lichaam dusdanig verhit dat het verpulvert tot as. Wanneer ik naar Jozette kijk zie ik mijn vader. Hij at niet, Jozette eet niet. Zijn ogen leken toen op zoek naar de missende persoon aan tafel en zij lijkt dezelfde zoektocht af te leggen.

Dan klinkt er getik. De vrouw met de spleet tikt met haar lepeltje tegen haar inmiddels lege mok. Ze duwt haar iPhone inclusief selfiestick in de handen van een oudere man met lange oorlellen. ‘Zou je even willen filmen? Is voor mijn blog,’ zegt ze op samenzweerderige toon. Zijn oorlellen zwieren bevestigend met zijn ja-knikkende hoofd mee. Vervolgens verandert haar toon. ‘Oké lieve dierbaren, ik ga het proberen uit mijn hoofd te doen want…’ ze neemt een kleine dramatische pauze ‘dat verdient Peter Paul.’ Op het moment dat ze ‘Peter Paul’ uitspreekt klinkt ze plots heel nasaal. Ik verdenk haar ervan dat ze hiermee hoopt extra verdrietig te klinken. Daarna begint een tien minuten durende speech. Een stoet aan anekdotes over zichzelf waarbij Peter Paul ook een rolletje speelt. ‘…en toen onze jongste spruit werd geboren, een wonderlijk kind, zag ik al snel dat zij het doortastende van hem heeft geërfd en dat is, lieve mensen, een troost.’ Ze wrijft stevig over de schouder van de niet-lelijke man naast haar. Vervolgens kust ze hem. Dat zal dan wel de verwekker van het wonderlijke kind zijn.

‘Lieve mensen, laten wij er met z’n allen voor zorgen dat Peter Paul in ons voortleeft. Als jullie willen weten hoe ik met dit verlies omga, volg dan zeker mijn blog Aukje Ademt.’

Judith knijpt in mijn hand.

Teksttovenaar

Aukje de Gulp Aukje Ademt typ ik in de zoekbalk van Google. Vijf voor half negen. Volgens mij ben ik nog nooit zo vroeg op kantoor geweest. Over twee uur zal Aukje voor het eerst langskomen ter kennismaking. Regen tikt tegen het raam. Het is zo’n typische maandagochtend in januari. Een ochtend vol chaotische moeders en depressieve pubers met blauw haar die het straatbeeld vullen. Aukje Ademt staat als eerste zoekresultaat. Ik klik erop en meteen vult een blonde breed lachende vrouw het beeld, Aukje. Ze ziet haar spleet duidelijk als een pluspunt. Onder haar foto staat een tekst: Welkom op Aukje Ademt. Als teksttovenaar schrijf ik over alle ballen in de lucht houden, leven, liefhebben en natuurlijk blijven ademhalen. Kijk gezellig rond. Laat je inspireren en ontroeren door mijn schrijfsels.

Veel zonnestralen voor jou. Kus Aukje.

Teksttovenaar? Het klinkt alsof Aukje haar opleiding op de hogeschool van Zweinstein heeft gevolgd. Maar nee. Op de Over Aukje-pagina staat geen Zweinstein als opleidingsinstituut en ik betrap mezelf toch op enige teleurstelling. Volgens de pagina heeft ze een journalistieke opleiding genoten. Welke, staat er niet bij. Wel staat er dat ze de laatste jaren vooral haar focus heeft gelegd op haar ‘functie’ als fulltime mama.

Er klinkt steeds harder wordend getik. De pumps van Judith.

‘Wat een schijt weer zeg,’ zegt Judith die in gevecht is met de klemzittende rits van haar regenjas.

‘Gespannen?’ vraag ik.

‘Nee,’ klinkt het snel uit haar mond. De rits schiet open. Dan kijkt ze me aan. ‘Ja, ja ik ben wel gespannen ja. Ik hoop gewoon dat die Aukje oké is.’ Ze hangt haar jas aan de kapstok. Druppels water vallen vanaf de jas op de grond.

Judiths ogen lijken haar oogkassen bijna te verlaten wanneer ik de teksten op Aukje Ademt hardop aan haar voorlees.

‘Daav, dit kan toch niet. Het is een debiel, weet ik gewoon zeker.’

Nog voor ik haar gerust kan stellen, zie ik dat ze een nieuwe blog heeft gepost. De blikvanger van het bericht is een foto van haar extra large cappuccino met de rouwkaart van Peter Paul ernaast. Omgaan met verlies: hoe doe je dat? is de titel. Direct klik ik op het bericht en er ontvouwt zich een volledige blog over de crematie.

‘Juud…’ zeg ik. Ze holt direct naar me toe. Samen bekijken we op mijn computerscherm haar blog.

‘Oh nee, waarom uitgerekend deze beelden?’ zegt Judith nadat ik de bijbehorende video heb aangeklikt. Judith die iets van haar colbertje staat af te krabben is lang in beeld. Te lang. We besluiten maar snel verder naar beneden te scrollen.

Vanaf vandaag neem ik de directeursfunctie van mijn lieve oom over bij zijn bureau Stronck Communicatie. Lieve mensen vanaf vandaag mogen jullie mij directeur noemen. Intens dankbaar voor deze kans. Binnenkort deel ik hier meer over. Wens jullie duizend zonnestralen toe. Kus Aukje.

Judith en ik kijken elkaar aan. We horen het bescheiden getik van de klok in duet met het gezoem van mijn oververhitte computer.

2.0

‘Wat intens jammer dat jullie geen smartboard in deze ruimte hebben,’ zegt Aukje aan het hoofd van de tafel, ‘Daarom doen we het maar even zo,’ gaat ze verder en draait haar laptopscherm richting ons. Een PowerPointpresentatie met de titel Wie is Aukje en waar wil Aukje naartoe? staat te popelen om te beginnen. Haar wijsvinger rust op de entertoets.

Sabrina zit tegenover me. Ze is fysiek wel aanwezig, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Haar ogen niet dromerig, maar melancholisch.

‘Sabrina is één van je Golden Retrievers overleden?’ ontsnapt het uit mijn mond en het doet haar melancholische blik onmiddellijk verdwijnen.

‘Nee, hoezo? Met Puk en Pipo gaat het uitstekend.’

‘Ah meis wat fijn dat het zo goed met die twee gaat,’ haakt Mireille direct in.

‘Jezus jongens zullen we er hier met z’n allen voor bidden?’ vraagt Sabrina met een rijkelijk aanwezige ironie in haar stem.

‘Lieve mensen,’ begint Aukje, ‘laten we dit bewaren voor een ander moment, want wie is Aukje en waar wil Aukje naartoe?’ vraagt ze breed lachend en zonder te wachten op een antwoord drukt ze met haar wijsvinger op de entertoets. Er springt een nieuwe dia in beeld. We kijken alle vier naar een gezinsfoto. Aukje en haar niet-lelijke man, die Wouter blijkt te heten, zitten samen met hun twee spruiten op de bank. Aukje kust het voorhoofd van haar jongste, een meisje met de naam Lente. Wouter zit met hun oudste kind in een subtiele stoeihouding. Ik staar naar het tafereel. Aukje merkt het op.

‘Ja leuk hè? Dit is,’ ze wijst naar hen twee,’ mijn zoon Rembrandt met zijn vader. Het zijn echt twee kwajongens hoor. Ik heb eigenlijk drie kinderen.’ Ze eindigt in een harde lach.

Judith die naast me zit probeert mee te lachen. Ze klinkt als een schaap met astma. Snel schop ik tegen haar voet. Mijn teken begrijpend stopt ze direct.

‘Heel herkenbaar Aukje, heel herkenbaar,’ zegt ze dan maar. Haar hoofd wordt rood.

Zonder op Judith te reageren gaat Aukje verder.

‘Maar lieve mensen, ik heb er vanaf vandaag een gezin bij,’ ze drukt weer op de entertoets, ‘jullie!’ klinkt het snoeihard uit haar mond. Er verschijnt een collage in beeld. Een foto van Aukje bovenin met daaronder vier foto’s. Ieder onze Facebookprofielfoto. Als ik onze profielfoto’s zo op een rij zie lijkt het wel op een ontwerp voor een anti-drugs campagne. Alsof deze foto’s ieder moment in bushokjes geplaatst kunnen worden. Wat een lelijke koppen.

‘Ja lieve mensen van me: wat zien jullie?’ vraagt Aukje.

Mireille steekt haar hand op. ‘Wij?’ klinkt het vragend uit haar mond.

‘Zeker Miriam.’

‘Mireille,’ verbetert ze Aukje.

‘Mireille, maar wat ligt daar onder Mireille, dat is mijn vraag aan jou, wat ligt daar onder?’

Mireilles ogen kijken zoekend naar het scherm. De klok tikt. Sabrina neemt een pepermuntje uit haar tas.

‘Ik zal je helpen lieverd,’ begint Aukje. ‘Jullie zijn zichtbaar. Voor mij en voor ieder ander. Ik heb gewoon jullie profielfoto’s kunnen opzoeken. Hebben jullie het door? Alles draait om zichtbaar worden én zijn’ Ze klapt hard in haar handen. ‘En dat gaan we ook doen met Stronck Communicatie!’

Vervolgens drukt ze weer op de entertoets. Een nieuwe dia vliegt het beeld binnen. Stronck Communicatie 2.0 staat er groot in beeld. Daarbij een moodboard. Mensen met sneeuwwitte Oral-b-bekken die op een skippybal achter hun bureau zitten. Voor hun neus een zeer luxe Apple computer. Dit lijkt in de verste verte niet op onze computers. Ook zijn er plaatjes van verschillende soorten behang te zien. Luipaard patronen en een jungle met bijbehorende tropische papagaaien, Aukje lijkt aan alles gedacht te hebben. Verder staan er kreten als: posterproducer, taaltechneut en social-mediameester bij.

‘Ja lieve mensen, zo zie ik de toekomst voor me. We gaan helemaal in het nieuw. Nieuwe website, nieuwe strategie, nieuwe inrichting, helemaal alles!’

Ze staat op en torent ver boven ons uit. Wij kijken alle vier omhoog. Naar haar.

‘Ik geef jullie huiswerk mee. Ik wil dat jullie over twee zaken nadenken. Allereerst wil ik dat jullie jezelf de vraag gaan stellen: ben ik een marketingmeester of juist meer een storyspecialist? Ik wil jullie namelijk op een helderde manier positioneren en dit communiceren naar de buitenwereld.’ Op het moment dat ze ‘buitenwereld’ uitspreekt wijst ze strak richting het raam van onze vergaderruimte.

‘En dat niet alleen, ook wil ik dat jullie nadenken over de inrichting van jullie werkkamer. Denk aan die skippybal, denk aan dat kittige behangetje, alles mag lieve mensen, alles.’

Mireille lijkt Peter Paul vergeten te zijn, zo opgewonden knikt ze met de woorden van Aukje mee.

‘We gaan helemaal up to date worden. Zodat dit,’ ze wijst naar de flipover waar nog altijd Peter Pauls merry x-mas op geschreven staat,’ niet meer voorkomt.’ Ze beent naar de flipover, scheurt het vel papier eraf, maakt er een grote prop van en gooit deze in de prullenbak naast de deur. ‘Goal!’ roept ze uit.

Beetgaar

Ik begrijp dat je me niet meer wil spreken?