Dames en heren:
Mattia Bergman!

Frens Hoornick

Bezoek mijn website:

www.hoornick.online

Bezoek mijn Facebookpagina:

Verhalen van Frens Hoornick

Dames en heren: Mattia Bergman!

Copyright © 2023 Frens Hoornick

Auteur: Frens Hoornick

Druk: Pumbo.nl

Roman

ISBN 9789464811186

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Inhoud

Hoofdstuk 1

Hoofdstuk 2

Hoofdstuk 3

Hoofdstuk 4

Hoofdstuk 5

Hoofdstuk 6

Hoofdstuk 7

Hoofdstuk 8

Hoofdstuk 9

Hoofdstuk 10

Hoofdstuk 11

Hoofdstuk 12

Hoofdstuk 13

Hoofdstuk 14

Hoofdstuk 15

Hoofdstuk 16

Hoofdstuk 17

Hoofdstuk 18

Hoofdstuk 19

Hoofdstuk 20

Hoofdstuk 21

Hoofdstuk 22

Hoofdstuk 23

Hoofdstuk 24

Hoofdstuk 25

Hoofdstuk 26

1

‘En, was het wat?’ vroeg Vera enthousiast terwijl ze haar man verwachtingsvol aankeek. Ze had hem die zonnige namiddag zijn auto voor hun woning zien parkeren en uitstappen. Daarop zette ze de stofzuiger uit en haastte zich naar de voordeur, die ze opende. Haar man liep haar tegemoet. Ze probeerde zijn stemming te peilen, maar zijn gelaat verraadde niets. Dat was zijn spelletje. Daar was hij goed in. Ze vond dat een jaloersmakende eigenschap die zijzelf niet bezat en die was ongemerkt woest aantrekkelijk. Hem niet kunnen inschatten maakte haar op een vreemde manier een beetje prettig onzeker. Wanneer hij dan liet blijken wat hij dacht verraste het haar en ja … ze vond dat opwindend. Het onpeilbare, het ondoorgrondelijke dat zich plots toch openbaart. Een mini-orgastisch gevoel. Niet in haar buik of lager maar tussen haar oren. Aantrekkelijk vond ze hem. Mattia was nog altijd haar lot uit de loterij.

‘Zeg het nou,’ zei Vera. Ze was zó ontzettend benieuwd naar wat haar ‘Mat’ nu nog verborg. Er hing een enorme spanning omheen, die zijn weg zocht. ‘Wat zeiden ze, kom op, vertel het nou, Mat, ik hou het niet meer… Mag je op tv?’

Mattia keek haar onbewogen aan. Daar was hij dus goed in. Hij draaide zich om, deed eerst zijn jas langzaam uit, nog steeds zwijgend, en hing die zorgvuldig op en streek er met zijn handen langs. Niet om er iets aan te veranderen of dat deze daardoor beter aan de kapstok zou hangen, maar om het moment te rekken. Hij hield ervan om de spanning op te voeren. Dit was zijn terrein en hij wist dat Vera het haast bestierf van nieuwsgierigheid. ‘Mat!’ zei ze nu geplaagd en indringend, ten teken dat hij nu echt met het nieuws op de proppen moest komen. ‘Dames en heren …’ sprak hij luid terwijl hij met zijn handen langzaam een weids gebaar maakte en haar vrolijk aankeek, ‘hier is ie dan: Mattia Bergman!’

Mattia was die ochtend vroeg van huis vertrokken. Dat was een uitzonderlijkheid, want vanwege zijn professie was vroeg opstaan er vrijwel nooit bij. Een succesvolle chef-kok met drie eigen restaurants ging laat naar bed. Het dag-en-nachtritme was heel anders dan bij andere mensen. Meestal stond de kleine wijzer op de twee en de grote op de twaalf wanneer hij zich in bed kon ontspannen. Het was hard werken en dat begon meestal laat in de middag. De ‘mise en place’, door Brabander Mattia steevast uitgesproken als ‘miesamplas’, moest goed zijn. Dat omvatte het uitvoeren van de voorbereidende werkzaamheden die met het koken te maken hadden. Als de ‘miesamplas’ niet goed was, dan liep de avond in het honderd. Sausjes die niet op tijd klaarstonden, schijfjes die niet gesneden waren, schaaltjes kruiden die niet afgewogen waren … Hij zorgde juist altijd voor een perfecte ‘miesamplas’ en verwachtte van zijn personeel dat graag voor hem kwam werken hetzelfde. De lat lag hoog in alle drie zijn sterrenrestaurants. Vlees dat gebraden of gebakken moest worden mocht niet rechtstreeks uit de koelkast komen, want dan was het daarvoor veel te koud. Het moest op tijd op kamertemperatuur gebracht worden voor het beste resultaat. Mattia wist precies hoe hij met vlees moest omgaan. En niet alleen met vlees, maar ook met vis. Alle drie zijn restaurants waren befaamd om hun ‘fruits de mer’, die gretig aftrek vonden tijdens lunches. Hij had het mooie gerecht volledig naar zijn hand gezet en eiste van zijn personeel dat alles eromheen voor de volle honderd procent klopte. De fruits de mer waren bij wijze van spreken niet aan te slepen. Altijd wanneer de verse waren binnenkwamen controleerde hijzelf of een van zijn beste chefs alle ingrediënten. Er werd gekeken naar de oesters, garnalen, langoustines en naar de zeeslakken, ofwel de kreukels. Er werd gevoeld en geroken aan de mosselen, de kokkels, scheermessen, de venusschelpen en de pijlinktvis. De kreeft werd op grootte beoordeeld en kwam van een vaste leverancier, waarbij kwaliteit hoog in het vaandel stond. Scampi’s en garnalen … alles werd aan een grondige inspectie onderworpen. De ‘miesamplas’ voor de fruits de mer was superbelangrijk. Met een vol restaurant was er geen tijd om werk uit te voeren dat vooraf al gedaan kon worden. Zo moesten de kreeften gekookt worden, en zodanig geprepareerd dat de klant weinig moeite hoefde te doen om bij het ‘kreeftenvlees’ te komen. Zelf schalen kraken hoefden zijn klanten niet. Daarvoor kwamen ze niet. Ze wilden proeven, het liefst zo veel mogelijk, zo gevarieerd mogelijk en vooral verrassend en lekker. Mattia had daar verstand van. Er werd voor de klant gekraakt en er lagen een paar prachtige stukken kreeft op iedere fruits de mer-schaal. Nog net niet hapklaar. Eenieder werd keurig voorzien van een speciaal lang smal vorkje, zodat het eten van de kreeft gemakkelijk werd gemaakt. Bij het eten van dit gerecht had je wat te doen. En niet alleen kauwen. Nee, het was kijken, kiezen en vastpakken. Een mossel verder openen, een alikruik of kreukel met een klein speldje uit het schelpje peuteren. Fruits de mer zijn een lauw en koud gerecht, dat er indien juist opgemaakt prachtig en aantrekkelijk uitziet. Doorgaans is het een prijzig gerecht, waarbij vaak witte wijn gedronken wordt. Klanten zitten lang aan tafel en meestal wordt er bij een dergelijke lunch niet gekozen voor een voor- of nagerecht.

De wijnen in de restaurants van Mattia Bergman waren een verhaal op zich. Wat had hij daar zelf een tijd aan gespendeerd! Hij wist veel van wijn en kon er verrassend boeiend over vertellen. Het liefst aan tafel bij zijn gasten, waarbij hij zich moest inhouden om het verhaal over de desbetreffende wijn niet te lang te maken. Steevast begon hij met een vraag die hij stelde aan een van zijn restaurantgasten. ‘Waar begint het bij, bij wijn … bij de druif of bij de grond?’ vroeg hij dan. Een vraag die even vaak het ene als het andere antwoord opleverde. Wanneer gekozen werd voor de druif, dan antwoordde Mattia lachend met opgeheven wijsvinger en een quasiserieus gezicht, bewust veel te luid sprekend: ‘Fout … het begint áltijd bij de grond!’ om dan te vervolgen met het noemen van vier verschillende ondergronden waarop druiven groeiden en wat de uitwerking daarvan was op de smaak van de wijn. Even later vroeg Mattia hetzelfde aan de aangrenzende tafel, zodanig dat de eerste tafel zijn vraag heel goed kon horen en waarbij hij zelfs verwachtte dat ze meekeken en luisterden naar het tafereel waar ze zojuist zelf ook deel van hadden uitgemaakt. ‘Waar begint het bij, bij wijn … bij de druif of bij de grond?’ sprak hij dan opnieuw tamelijk hard. Wanneer de klant dan veilig en zelfverzekerd koos voor ‘de grond’, riep hij steevast: ‘Fout! Het begint altijd bij de druif!’ Dit tot grote hilariteit van beide en overige tafels waarvoor het hele schouwspel zicht- en hoorbaar was geweest. Mattia vertelde dan over druiven en wist altijd weer iets boeiends te vertellen. Door deze aanpak, zijn grappen en zijn natuurlijke talent voor show had hij veel succes. Hij zorgde naast het sublieme eten met zijn performance en zijn natuurlijke charisma voor een ontspannen en toffe sfeer. Een sfeer waarin zijn gasten graag verkeerden. Zijn publiek was divers, maar meestal kwamen ze niet naar zijn restaurants gereden met het openbaar vervoer. Het waren veelal Tesla’s, BMW’s en Volvo’s. ‘Teslamensen’ noemde hij het. Ook al had je geen Tesla, met pakweg een grote BMW hoorde je er ook bij. Je was dan voor hem ook een Teslamens.

‘Ben je met de auto?’ vroeg hij soms, en altijd op amicale en tutoyerende toon, aan een gast. ‘Of ben je met de bus gekomen en de trein? ‘Nee, ik ben met de auto,’ zei deze dan geamuseerd, waarop Mattia steevast het merk probeerde te raden. Hij begon dan bij de Volvo, dan de Mercedes, dan de BMW en als het allemaal fout was sprak hij plots: ’Ach, ik hád het kunnen weten!’ en hij maakte daarbij een opvallend gebaar van een hand naar zijn voorhoofd …’een Tesla!’ En wanneer dat dan ook zo was begonnen de tafelgenoten steevast te lachen. ‘E-lek-trisch!!’ zei hij dan met nadruk spellend, om er dan iets zachter en vlot aan toe te voegen: ‘Goed voor het milieu … goed voor het milieu.’ Zijn Brabantse tongval en zachte ‘g’ hielpen hierbij het als zeer grappig te classificeren. Mattia zou een goede komiek zijn geweest wanneer hij geen passie voor eten bereiden had ontwikkeld en daarvan zijn beroep had gemaakt.

De beginjaren van Mattia Bergman waren moeilijk geweest. Een veel te klein huurpandje in een achterafstraatje in Breda was met de povere beschikbare middelen omgetoverd tot een eetcafé waarvan er in die stad destijds al tientallen bestonden. Maar het eetcafé was in zijn algemeenheid zeer populair en vooral de prijs-kwaliteitverhouding was voor de meesten van zijn klanten een uitkomst. Het was geen tijd van restaurants in het hoge segment en in deze beginjaren zou dat ook te hoog gegrepen zijn geweest voor Mattia. Met wat geleend geld van zijn vader kon hij net voldoende spullen kopen om het eetcafé te kunnen uitbaten. Met haast geen personeel en door vaak lange dagen te maken kon hij het krap bolwerken. Naast het werk volgde hij een opleiding tot sommelier en hij bekwaamde zich gaandeweg steeds meer in de Franse keuken. Hij was zijn opleiding begonnen met een erkende mbo-opleiding Zelfstandig Werkend Kok niveau 3. Daarna had hij de juiste cursussen gevolgd, waarbij er veel aandacht was voor creativiteit, delegeren, discipline, flexibiliteit, leiderschap, organiseren, samenwerken, sociabiliteit en stressbestendigheid. Vrije tijd was er een aantal jaren volledig bij ingeschoten, maar niet zonder doel. Dat was chef-kok zijn van een eigen restaurant mét Michelinster. En dat had hij bereikt. Hij had zijn doel zelfs overtroffen en was nu met zijn drie succesvolle sterrenrestaurants waar hij wilde zijn. Met zijn achtendertig jaar had hij het uitstekend voor elkaar.

In zijn studietijd had hij Vera leren kennen, die eenzelfde studie volgde, en in het jaar dat hij zijn eetcafé in Breda opende vroeg hij haar ten huwelijk. Ze had hem de eerste weken na de opening zo nu en dan eens meegeholpen. Maar Mattia wist dat zij de ware vrouw voor hem was en liet er geen gras over groeien. Na een drukke dag en avond, toen het eetcafé net leeg was en hij rustend op een bezem in zijn hand naar haar stond te kijken, was het bij hem opgekomen. Toen Vera het laatste tafeltje afdeed en er schone bordjes, bestek en glazen op zette voor de volgende dag, voelde ze zijn blik en ze draaide zich naar hem om. Eigenlijk hoefde hij het niet eens meer te vragen, want ze zag het in zijn ogen. Dat hij gek op haar was. Dat hij zelfverzekerd was en in het leven alles voor elkaar kreeg als hij er zijn zinnen op zette. Even had ze hem goed aangekeken. Zijn mooie gezicht, het vertrouwen dat daaruit op te maken viel, zijn humor, zijn leven … het zou ook haar leven worden. ‘Wil je iets vragen?’ had ze gezegd terwijl er een traan van geluk over haar wang rolde. ‘Je weet al wat ik wil vragen,’ had hij geantwoord. ‘Ja,’ had ze vol vertrouwen geantwoord nog voordat hij de vraag stelde. ‘Ja, ik wil,’ zei Vera en ze vloog hem om zijn nek. Later hadden ze erom gelachen en zei hij soms plagend dat hij iets heel anders had willen vragen, maar dat was maar gekheid. ‘Lieve Vera, lieve lieve Vera … wil je met mij trouwen?’ had hij gevraagd nadat ze het antwoord al bij voorbaat had gegeven. Een unieke situatie, die het gevoel weergaf dat ze beiden de juiste keuze gemaakt hadden. Ze waren voor elkaar geschapen. ‘Ja, dat wil ik zeker!’ had Vera nogmaals beaamd, maar nu voor ‘t echie. ‘Ik wil jouw vrouw zijn!’

Deze middag werd er een nieuw hoofdstuk aangekondigd in het leven van Mattia en Vera. Hij, Mattia Bergman, zou binnen niet al te lange tijd een Bekende Nederlander zijn. Hun leven zou veranderen. Een kookrubriek in het best bekeken live-tv-programma van Nederland was een feit. Het ging gebeuren! En wat daar allemaal nog uit kon voortvloeien was een geweldig vooruitzicht. Deze bekendheid zou niet alleen een Bekende Nederlander van Mattia maken, ze zou zijn hele leven gaan verrijken. Aandacht en succes lagen nu panklaar voor hem. Als de voorbereide stukken kreeft op zijn fruits de mers. Hij hoefde alleen maar het lange, dunne vorkje te nemen en het heerlijk smakende goedje tot zich te nemen. Nu zou het echte leven beginnen. Het leven waarvoor Mattia Bergman in de wieg was gelegd.

2

Op tv komen vergde een goede voorbereiding. Mattia beschouwde dit als een soort van ‘miesamplas’ en nam ook dit zeer serieus. Er kwam nu veel op hem af en hij voelde aan dat hij het op alle fronten goed moest blijven doen. De tv-carrière die in het verschiet lag was leuk, maar het moest allemaal nog wel gebeuren. Zijn drie veeleisende restaurants mochten er niet onder lijden. Ook die aandacht moest optimaal blijven. Dat kon door goed te delegeren aan de juiste mensen die bij hem werkten en dat kon ook door weer een nieuwe impuls te geven aan het menu. Als voorbereiding op een nieuwe menukaart in zijn restaurants maakte Mattia samen met Vera vaak een reis naar een land waar een bepaald gerecht vandaan kwam. Het thema voor het volgende menu was Zuid-Afrika. Er was een reis van drie weken naar dit land gepland om daar ter plaatse te gaan kijken hoe er gekookt werd door de lokale bevolking en de plaatselijke restaurants. Mattia wilde het zien, de verse ingrediënten plukken, eraan ruiken en zien wat ermee gedaan werd. ‘Om passie te kweken’ noemde hij dit ritueel. Passie voor koken hield voor hem meer in dan voor de gemiddelde chef-kok. Hij moest zich onderdompelen, er alles van weten. Als een filmster die zich inleeft in een rol, zo benaderde Mattia zijn vak, zijn professie waarmee hij bewezen al veel succes had behaald. En nu zou er met zijn aankomende tv-optredens aan een nieuw hoofdstuk worden begonnen. Het gaf hem vleugels. Zuid-Afrika had een toch wel eigen kijk op eten. In de regio Free State, waar het echtpaar heen zou gaan, kon je zonder last van massatoerisme een eerlijke Zuid-Afrikaanse dis vinden tussen de lokale bevolking. De stad Bloemfontein zouden ze onder andere bezoeken. Vanwege de grote interesse die Mattia had ontwikkeld voor wijnen uit Zuid-Afrika zouden ze eveneens enkele wijnhuizen bezoeken. Op het gebied van vlees bereiden ging zijn interesse vooral uit naar de ‘braai’. Dat leek op barbecueën, maar was net wat anders. Op zijn vraag hoe je een braai kon integreren in een sterrenrestaurant wilde hij antwoord. En als die braai niet geschikt was voor in het restaurant, dan zou deze dat wel kunnen zijn op tv. Afhankelijk van de rookontwikkeling misschien buiten de studio of zo. Hij moest zich er nog een idee bij vormen.

Een Zuid-Afrikaanse braai begon volgens goede gewoonte met het zelf maken van de kooltjes, de houtskool. Met behulp van een kolenmaker stookte je een houtvuur in het midden van de braai. Na een half uurtje stoken had je voldoende kooltjes om te beginnen. De soort houtskool bepaalde mede de uiteindelijke smaak van de gerechten. Vooral vlees kwam op de braai, die vergelijkbaar was met een barbecue. Ribbetjes van het varken, gemarineerde kip, gekruide worst en malse steaks, maar ook vis en verse groenten kregen op de braai een authentieke smaak.

Een ander gerecht dat Mattia’s interesse had was bobotie, een kruidige gehaktschotel met gele rijst en rozijnen. Een ander gerecht met de vreemde naam ‘afval’ zou het – mits aantrekkelijk genoeg bereid – goed doen op de menukaarten, en ‘beesstert’, oftewel ossenstaart, sprak ook tot de verbeelding. Pofadder en biltong waren nog een paar typisch Zuid-Afrikaanse gerechten die op vrijwel iedere menukaart te vinden waren. Mattia wilde er meer van weten. Niet op afstand in Nederland iets zelf proberen, maar het leren klaarmaken ter plekke daar waar het vandaan kwam. Tot slot wilde hij alles weten over het gerecht ‘potjiekos’, een soort eten uit de pot. Het ging dan om eenpansgerechten, slow food, die gekookt werden in een grote gietijzeren pan. Dit gerecht was ontstaan bij de Voortrekkers, een groep Nederlandse kolonisten die ooit wegtrok van de Britse machthebbers. Die Voortrekkers vulden de pan tijdens hun trektocht met allerlei ingrediënten die ze tegenkwamen en zo ontstond potjiekos. Een gerecht met een verhaal, dat trouwens met vele variaties van ingrediënten te bereiden was. Mattia zag al voor zich hoe hij dit gerecht bij zijn klanten zou aanbevelen. Hij, de culinaire showman, barstte van de ambitie om ermee aan de slag te gaan en hij kon haast niet wachten tot de datum van vertrek.

Vera had er eveneens veel zin in, want het enthousiasme van Mattia werkte aanstekelijk. Ze had de gehele reis gepland en voorbereid. Haar ‘miesamplas’ was voortreffelijk. Een directe vlucht naar Johannesburg en aansluitend een binnenlandse vlucht naar Bloemfontein zouden hen naar de juiste locatie brengen. Alle vervoer, een huurauto, routes, onderkomens, restaurants en wijnhuizen die ze graag wilden bezoeken waren gepland. Er was contact geweest met enkele bekende restaurants en Mattia zou ter plaatse zelf mogen kijken en meedoen in de diverse keukens. Maar er was ook een plan om ter plaatse bij de bevolking spontaan ergens op de deur te gaan kloppen om te vragen naar de wijze van bereiding van plaatselijke gerechten. Dat was het ‘spontane’ deel van de reis, waar ze beiden ontzettend naar uitkeken. In de tweede week zou er ook voor twee dagen een cameraman uit Hilversum overkomen om een deel van de reis en het koken op te nemen. Deze beelden zouden bij de introductie op tv van Mattia Bergman getoond worden.

Onder andere de Strandveld Vineyards zouden worden bezocht. Een unieke wijnboerderij op circa twaalf kilometer van de kust. Deze door de wind geteisterde wijnmakerij ontleende zijn naam aan de landgordel die zich uitstrekte over het onstuimige puntje van de zuidelijkste kustlijn van Afrika. Op bijna 35 graden onder de evenaar werd dit deel van de Kaap gekenmerkt door harde wind, golvende mist en benedengemiddelde temperaturen. Een unieke combinatie van zeeklimaat, afwisselende locaties en diverse bodemsoorten werkten samen om het terroir (de natuurlijke invloeden) te creëren dat de wijnen van Strandveld Vineyards onderscheidde. Mattia had zijn huiswerk gedaan en zijn interesse ging vooral uit naar ‘the Navigator 2019’, met shiraz-, grenache-, mourvèdre- en viognierdruiven. Een nog jonge wijn, waar hoge verwachtingen van waren. Deze wijn zou tot zijn volle kwaliteit komen tussen 2024 en 2027, en dan dus ook gedronken moeten worden.

Mattia wist dat het een wijn was met aroma's van kruiden, witte peper en kruidnagel. Bloemige hints door de viognierdruif. De kruidigheid zou zich voortzetten in de mond en aangevuld worden met aroma's van zwarte bessen. De grenachedruif zou bijdragen aan de smaak van rood bessenfruit, fijne tannines en een lange afdronk. Mattia zou er het typisch Zuid-Afrikaanse gerecht ‘springbok’ bij kunnen serveren, maar ook vlezige Italiaanse gerechten, gebraden kip, kalfsvlees, eend, biefstuk en lamsvlees.

Even terug.

‘Vertel nou eens hoe het ging,’ zei Vera, doelend op het gesprek met de tv-mensen. ‘Wie heb je ontmoet en wat verwachten ze precies van je?’ ‘Het was heel leuk en ik werd met alle egards ontvangen. Blijkbaar kenden een aantal mensen mij al vanuit de zaken.’ Mattia noemde zijn drie restaurants altijd ‘de zaken’ als ze ter sprake kwamen. ‘Sommigen waren er al eens geweest, maar ik herkende eigenlijk niemand. Ze roemden de sfeer en een aantal gerechten en dat de bediening uitmuntend was geweest. Dat is altijd leuk om te horen natuurlijk. En ze willen beslist met me gaan werken. Ik ben redelijk vrij in het invullen van een aantal minuten in de uitzending. Ze streven naar een vlotte interactie met de presentator en de gasten aan tafel of uit het publiek. Ik mag over mijn vak komen praten en daarvoor neem ik plaats aan de gesprekstafel. En ik mag ook ter plaatse gerechten bereiden. Dan plaatsen ze een mobiele keuken in de studio en volgen me op de voet. Dan worden er tussendoor fragmenten uitgezonden van waarmee ik bezig ben. Ik voorzie het beeld dan van gesproken commentaar en leg uit wat ik doe, en waarom. En één keer per maand mag ik het uitsluitend over wijnen hebben. Ik neem dan de wijn mee die ik op dat moment wil bespreken en laat de tafelgenoten ook proeven. Het worden een soort kleine wijncursusjes aan tafel. Ze willen er dan ook beeldmateriaal bij uitzenden van de wijnmakerij die ik noem. Ik mag ook een paar keer per jaar op locaties gaan draaien. Deze filmpjes worden dan in de uitzending getoond. Er wordt echt tijd voor vrijgemaakt in het programma … en weet je welk programma …?’ ‘Nee,’ zei Vera. ‘Het gaat om het dagelijkse programma ‘Daar gaat het over’… dé kijkcijferhit van de publieke omroep. En elke woensdagavond om halfacht willen ze mij aan tafel!’ ‘Het is niet waar!’ zei Vera met een gelukzalige blik in haar ogen. Het voelde voor hen beiden zo ongeveer als het winnen van een prijs in de loterij. Dit zou hun leven op zijn kop zetten, dat was nu al duidelijk. Ze bespraken het en waren niet bang. Ze zagen geen beren op de weg en wat het hun ook zou brengen, ze zouden het met beide armen vastpakken en nooit meer loslaten. Dit was goed voor hun persoonlijke groei en beslist iets wat ze altijd al hadden geambieerd. Het was goed voor de restaurants en wat er vanuit de bekendheid kon groeien zouden ze koesteren. Samen zouden ze dit avontuur aangaan. Mattia had gevraagd of zijn vrouw Vera ook welkom zou zijn wanneer er aanleiding voor was, en dat idee werd zelfs direct omarmd. Vera was een welbespraakte en knappe vrouw met een natuurlijk charisma. Ze zou het op beeld geweldig doen. Samen zouden ze Bekende Nederlanders worden. Samen beginnen aan een nieuw leven, zo voelde het, en het was goed.

‘Ik heb verteld over de geplande reis naar Zuid-Afrika, en wanneer we daar zijn sturen ze een cameraman om een soort introductiefilm van me te maken. Het gaat er behoorlijk professioneel aan toe daar, hoor. Alles gaat ook met contracten en die krijg ik toegezonden. Ze adviseerden me om er een jurist naar te laten kijken en het goed door te nemen voordat ik er een handtekening onder zet. Als er aanvullingen in moeten, dan moet ik dat aangeven en ze kijken ernaar. Ik krijg voor alle afleveringen naast een ruime onkostenvergoeding ook nog 1500 euro uitbetaald. Dat is voor mijn tijd, de voorbereiding en voor wat ik voor het programma kan betekenen. Niet slecht toch?’ ‘Niet slecht?’ zei Vera …’Het is zelfs geweldig!’ Betaald worden en je op deze manier kunnen presenteren is toch een droom die uitkomt?’

Ze waren het erover eens dat hier een vette champagne op gedronken moest worden. Samen reden ze naar ‘West’, hun meest prestigieuze restaurant van de drie, gevestigd in hun woonplaats Breda. De stad waar het eens was begonnen met een eenvoudig eetcafé. Het personeel was druk in de weer met de voorbereidingen voor een verwachte drukke avond. Maar toch kon iedereen even verzameld worden voor het grote nieuws van Mattia en Vera. In een korte samenvatting deelde Mattia zijn mensen mede dat hij op het punt stond een Bekende Nederlander te worden. Vera en hij werden gefeliciteerd en chef-kok Henry toverde een fles Magnum tevoorschijn die gekoeld op een speciale gelegenheid stond te wachten. Het glas werd geheven en iedereen wenste Mattia en Vera veel succes met deze fantastische uitdaging. Wat een dag! ’s Avonds thuis proostten ze samen ook nog eens en ze fantaseerden over de mogelijkheden die op hen afkwamen. In bed bedreven ze teder en intens de liefde. Het leven lachte hen toe.

3

‘Zuid-Afrika wacht!’ riep Vera enkele dagen later bij het opstaan. Vandaag zouden ze hun reis naar Johannesburg maken. Daar zouden ze dan een nacht blijven en de andere dag met een binnenlandse vlucht doorvliegen naar Bloemfontein in de provincie Free State. Bij aankomst op Schiphol volgden niet de gebruikelijke rituelen zoals het inchecken, het rondhangen en koffie nuttigen, want het was de eerste keer dat Vera ook de speciale VIP-service voor hen beiden had bijgeboekt. Bij aankomst werden ze door een team met alle egards ontvangen in het VIP-center en naar een van de exclusieve VIP-ruimtes gebracht. Terwijl ze daar konden ontspannen werd er voor hen ingecheckt en werd hun bagage afgehandeld. Het team stond elke minuut stand-by om aan hun wensen te kunnen voldoen. Mattia keek Vera meewarig aan toen hij dit alles ontdekte, maar zij glimlachte en zei: ‘Je kunt er maar beter meteen aan wennen, Bekende Nederlander!’, waarop hij in lachen was uitgebarsten. Met Vera was het nooit saai. Ze genoten van de geboden service en namen even later plaats in luxe stoelen in het gereedstaande vliegtuig. ‘Wat heeft jou eigenlijk doen besluiten om voor Zuid-Afrika te kiezen?’ vroeg Vera. ‘Ik ben al heel lang gefascineerd door dat land en ik denk dat ik er heel veel inspiratie kan opdoen. De keuken is daar zeer gevarieerd, haast nog gevarieerder soms dan de Franse keuken,’ antwoordde Mattia. ‘Er zijn gerechten bij die ik nog nooit geproefd heb. Neem nu bijvoorbeeld springbok. Dat moet een geweldige smaakbeleving zijn, maar ik, Mattia Bergman, heb het nog nooit geproefd. Ik wil het proeven om het te weten. Ik wil weten wat ik ermee kan. Ik wil er iets nieuws mee doen. Een oud Zuid-Afrikaans gerecht wil ik laten fuseren met bijvoorbeeld de Franse of zelfs de Aziatische keuken. Ik wil zien wat ik ermee kan. Het uitpluizen … mezelf erin onderdompelen. En niet alleen springbok natuurlijk, maar ook aap!’ Mattia keek Vera uiterst serieus aan. Ze schrok een beetje en wist niet meteen hoe te reageren. Dit was weer zo’n moment. Toen Mattia’s mondhoek ietwat vertrok zag ze aan hem dat hij een grap had gemaakt en reageerde: ‘Nou ... Mattia!!’ en ze lachte breeduit. ‘Doe mij maar een broodje aap dan,’ zei ze lachend. Ze spraken over de typische gerechten van het land van hun bestemming en fantaseerden verder over wat ze ermee zouden kunnen doen. Dit zich inleven in wat er in de zaken op tafel zou komen was de basis van hun succes, daarvan waren ze beiden honderd procent overtuigd. Het eten, maar ook de gehele beleving eromheen was belangrijk. De persoonlijke verhalen van deze werkreis zouden tot in lengte der dagen in de restaurants aan de tafels herhaald worden en zo de beleving van de klanten versterken. Mattia was langzaamaan bekend geworden door de mooie verhalen om zijn gerechten heen. Het was ook de reden waarom ze van de redactie van ‘Daar gaat het over’ bij hem waren komen aankloppen.

Omdat ze zich zo zaten te verheugen en erover spraken leek het alsof de vliegreis voorbij was voordat ze het in de gaten hadden.