Nonchalant

Door Martine Hoogschagen

Wacht niet op bijzondere momenten maar maak gewone momenten bijzonder.

Dit is een roman. Alle beschreven personages en situaties zijn ontsproten aan de fantasie van de auteur. Eventuele overeenkomsten met de werkelijkheid berusten uitsluitend op toeval.

E-book versie 19 juni 2022, eerste druk juli 2022

Published by Ménitres Publishing [M|P]

Copyright 2022 Martine Hoogschagen

ISBN (e-book): 9789464813142

NUR 340

Eindredactie: EmmaBooks

Coverfoto: Sophie Debove via Canva.com

Coverdesign: Hemko Bruinsel

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaargemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of welke wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijk toestemming van de uitgever.

This e-book is licensed for your personal enjoyment only. This e-book may not be re-sold or given away to other people. If you would like to share this book with another person, please purchase an additional copy for each recipient. If you’re reading this book and did not purchase it, or it was not purchased for your use only, then please return to Smashwords.com and purchase your own copy. Thank you for respecting the hard work of this author.

Van dezelfde auteur

De tweede ronde (kerstnovelle)

www.chezmartine.nl

Nonchalant

Martine Hoogschagen

[M|P]

Voor mijn moeder Akkie Hoogschagen - de Jong (17 maart 1939 - 7 juni 2019),

die werkelijk in niets op de moeder van Lynda leek.

Bonjour!

Voor maximaal leesplezier een kleine uitleg bij mijn debuut Nonchalant. De fictieve Franse wereld van Lynda Schipper en Yann Le Bard is namelijk deels gebaseerd op zeventien jaar persoonlijke ervaringen en observaties op het platteland in de Vendée, Bretagne en de Provence. Het kan zijn dat dingen elders in Frankrijk anders gaan. Ook elke Franse familie leeft op zijn eigen manier. Het kan ook zijn dat een andere Nederlander (ik ben een Noord-Hollandse) of een man eenzelfde feit weer anders zou interpreteren, omdat we onderling in Nederland natuurlijk al heel verschillend zijn. Ook geen Fransman of Française is uiteraard hetzelfde.

Mijn boek beslaat precies twaalf maanden en geeft een beeld van wat er in Frankrijk in een jaar gebeurt. Vrijwel het hele boek speelt zich af in Frankrijk op het platteland. De woorden waar ik echt geen goede Nederlandse vertaling voor kon vinden zijn letterlijk op twee handen te tellen. Maak je geen zorgen wanneer je geen Frans spreekt, want er staat altijd een vertaling bij.

Aanvankelijk zegt Lynda af en toe oeps, bah en wauw. Na een tijdje wordt dit oups, beurk en waouh. Ze spreekt ook niet meer af om acht uur ’s avonds maar om twintig uur. Zo zitten er nog wat andere kleine dingen in de tekst verweven om aan te geven dat Lynda begint te verfransen.

Hier en daar zit er in het verhaal ook wat achtergrondinformatie verstopt over Frankrijk en de Fransen wanneer dit van toepassing is op wat er in het verhaal gebeurt. Sommige onderwerpen komen wat uitgebreider naar voren, zoals vooroordelen of (gekke) gewoontes van Nederlanders en Fransen. Andere (culturele) verschillen worden slechts zijdelings genoemd of zelfs helemaal niet, omdat ze niet pasten in het verhaal, en die laat ik voor mijn volgende boeken in de serie.

Aan het eind van elke maand staat een blog van de website waar Lynda aan werkt. Deze gaat over het meest bekeken gerecht van die maand en Lynda’s blogervaringen. Wie niet zo van koken houdt of niet per se geïnteresseerd is in bloggen kan die ook eenvoudig overslaan, want je mist niet iets belangrijks in het verhaal. De blogs zijn voor de sfeer en een inkijkje in Lynda’s leven.

Woon je niet in Noord- of Zuid-Holland, dan bij deze mijn excuses. Je zult namelijk de Fransen in Nonchalant zo nu en dan over Holland(ers) horen praten, want dat is het meest gebruikelijke Franse woord voor Nederland(ers).

Nonchalant is mijn debuut en ik heb het met heel erg veel plezier geschreven. Het is een luchtig verhaal met wat humor. Naar aanleiding van dit boek komt er in de zomer van 2022 ook een kookboek met de titel Fast French Food. Je vindt er de gerechten die je tegenkomt in de conversaties in Nonchalant. Snelle simpele gerechten zoals de Fransen thuis doordeweeks eten.

Ik wens je heel veel leesplezier en ik hoop dat mijn boek Nonchalant je een beetje een beeld geeft over Frankrijk en de Fransen, maar ook over Nederland en de Nederlanders.

Martine Hoogschagen

www.aupassagedugois.fr

www.chezmartine.nl

PS Dit boek is corona-vrij of zonder COVID-19, zoals de Fransen het zouden noemen, want de eerste versie was begin maart 2020 klaar. Tijdens de diverse lockdowns heb ik in Nederland en Frankrijk wel weer genoeg cultuurverschillen gezien voor een volgend boek.

De uitspraak van de Bretonse voornamen:

Yann spreek je uit als Jan

Loïc spreek je uit als Lowiek

Briz spreek je uit als Briess

Toutou, de naam van de hond van Yann, spreek je uit als Toetoe.

Inhoudsopgave

Bonjour!

Korte samenvatting Nonchalant - deel 1 uit de Zorgeloos-serie

Proloog – 28 december

3 januari - Start in Frankrijk

3 januari - Eerste aperitief

5 januari - E-mail Yann aan Loïc

8 januari - Rondje in buurtje

17 januari - Licht in de duisternis

20 januari - Witte lonten

22 januari - Een groentewinkel op het balkon

26 januari - Een licht briesje

31 januari - E-mail Yann aan Loïc

BLOG » MAANDOVERZICHT » 31 januari

2 februari - Maria Lichtmis

5 februari - BOB = SAM

6 februari - Klemgereden of banden lek gestoken?

10 februari - E-mail Yann aan Loïc

14 februari - Le Saint Valentin

15 februari - Wc in de tuin

19 februari - Noordwesterstorm

25 februari - Vrijmibo bij Briz

27 februari - E-mail Yann aan Loïc

BLOG » MAANDOVERZICHT » 28 februari

7 maart - Kale kippen

9 maart – 10 x 1 = 10

9 maart - E-mail Yann aan Loïc

12 maart - Patati patata bla bla bla

23 maart - Stoofpotje met waterkonijn of beverrat?

27 maart - Wassende maan en wortels gaan niet samen!

29 maart - E-mail Yann aan Loïc

BLOG » MAANDOVERZICHT » 31 maart

1 april - Vis in je bil

3 april - Jeu de boules toernooi met bloed en wijn

15 april - Boze huisbaas

20 april - E-mail Yann aan Loïc

27 april - Koningsdag in een kano

29 april - Doe de wc-klep naar beneden!

30 april - Op de composthoop

BLOG » MAANDOVERZICHT » 30 april

7 mei - Ex = onopgevoed

13 mei - Vrijdag de 13e, geluk- of ongeluksdag?

17 mei - E-mail Yann aan Loïc

22 mei - 33 Jaar en toch een verjaardagsfeest

27 mei - Nederlandse racletteparty

BLOG » MAANDOVERZICHT » 31 mei

7 juni - Biefstuk met patat bij Yann

9 juni - E-mail Yann aan Loïc

11 juni - Bedorven oesters

13 juni - Autopech

17 juni - E-mail Yann aan Loïc

20 juni - Franse rommelmarkten = grote verleiding

29 juni – Gezouten gesprekken

BLOG » MAANDOVERZICHT » 30 juni

2 juli - Verzopen zeemeermin

15 juli - Gaskanon gestopt zonder blauw oog

18 juli - Wilde natuur met een lage aaifactor

19 juli - E-mail Yann aan Loïc

25 juli - Varken met verbrande oren

29 juli - Yann fluit weer

31 juli - E-mail Yann aan Loïc

BLOG » MAANDOVERZICHT » 31 juli

7 augustus - Vis eten in de haven met muziek

14 augustus - Taxi naar het vliegveld

17 augustus - E-mail Yann aan Loïc

18 augustus - Dagje Nantes

28 augustus - Saint Linda vist schelpen en garnalen

BLOG » MAANDOVERZICHT » 31 augustus

8 september - Bezoekje eiland Yeu met vrolijk gezelschap

16 september - Opening jachtseizoen

22 september - E-mail Yann aan Loïc

25 september - Yann gooit zijn haar los

28 september - Verwarrende appjes, maar duidelijke gesprekken

30 september - E-mail Yann aan Loïc

BLOG » MAANDOVERZICHT » 30 september

2 oktober - Lynda werpt zichzelf in de strijd

5 oktober - Inclusief vieze sokken en onderbroeken

14 oktober - EINDELIJK

15 oktober - E-mail Yann aan Loïc

24 oktober - De tweeling

31 oktober – Oude koffie drinken bij oma Le Bard

BLOG » MAANDOVERZICHT » 31 oktober

11 november - Handjes thuishouden

15 november - Haring met uitjes

18 november - Beaujolais nouveau

25 november - E-mail Yann aan Loïc

BLOG » MAANDOVERZICHT » 30 november

6 december - Le Saint Nicolas

11 december – Help, een inbreker!

12 december - Groentesoep met ballen

17 december - Vlovlooitje

21 december - E-mail Yann aan Loïc

24 december - Konijnen, hondjes en zwanen

BLOG » MAANDOVERZICHT » 31 december

31 december - Happy New Year - Bonne année

1 januari - E-mail Yann aan Loïc

Epiloog – een jaar later

Merci!

Dankwoord

Biografie en linken

Korte samenvatting Nonchalant - deel 1 uit de Zorgeloos-serie

Lynda Schipper gaat voor een jaar in een klein vissersdorpje aan de Atlantische kust in Frankrijk wonen. Ze wil voor haar foodblog recepten verzamelen van gerechten die Fransen thuis doordeweeks eten. Lekker snel en simpel. Maar ze rekende er niet op dat ze met haar Nederlandse directheid en haar stadse mentaliteit op het Franse platteland een beetje in de problemen zou komen. Franse mannen blijken zich ook heel anders te gedragen dan ze verwacht had. En dan zijn er nog de ongemakken die het wonen op het Franse platteland met zich meebrengt… Gaat Lynda het wel redden en komt het goed met haar blog?

Een origineel debuut over het starten van een nieuw leven, het integreren in een andere cultuur en Franse gewoonten, met een vleugje romantiek. Speciaal geschreven voor Frankrijk-liefhebbers of voor wie graag naar tv-programma’s kijkt over mensen die emigreren. Waan je met dit heerlijke, luchtige verhaal even twaalf maanden in Frankrijk.

Nonchalant is losjes gebaseerd op de ervaringen van de auteur na vijftien jaar wonen en werken (B&B) in Frankrijk. Martine Hoogschagen woont samen met haar man Hemko Bruinsel sinds 2006 in Beauvoir-sur-Mer in Frankrijk. Ze hebben een B&B en een paar vakantiehuizen op 800 meter van de Atlantische Oceaan (aupassagedugois.fr).

In de zomer van 2022 komt er ook een kookboek uit dat geïnspireerd is op Nonchalant met de titel Fast French Food.

Nonchalant is deel één uit de Zorgeloos-serie. Drie luchtige verhalen die zich afspelen in een vissersdorp in Frankrijk aan de Atlantische kust. Er zijn steeds andere hoofdpersonen en geen cliffhangers aan het einde van elk verhaal.

Proloog – 28 december

‘Heeft jouw moeder dat echt gezegd?’ Diepe verontwaardiging klinkt door in de stem van Pauline. Ze fluistert, wat niet hoeft, want binnen vindt mijn afscheidsfeest plaats en wij staan buiten.

‘Jazeker, en ook nog eens zo hard dat iedereen het heeft gehoord.’ Er gaan koude rillingen over mijn rug wanneer ik eraan terugdenk.

‘Hè, dat ik toen net op de wc moest zitten,’ zegt Pauline en ze wrijft me even bemoedigend over mijn schouder. ‘Waar is ze nu?’

‘Ze is gelukkig wel meteen vertrokken na de boze blikken van mijn vader.’ Zijn ongelofelijk kwade gezicht zal ik vast nooit vergeten en dat troost me een beetje. ‘Ik heb mijn vader sinds hun scheiding vijftien jaar geleden nooit meer zo boos naar haar zien kijken.’

Pauline geeft me een klopje op mijn schouder. ‘Kom, ik stel voor dat we het vanavond verder gewoon compleet negeren en lekker doorgaan met jouw afscheidsfeestje.’ Ze trekt me aan mijn arm omhoog van de vensterbank. We lopen samen het huis van mijn vader weer binnen.

‘Ik ben nu zeker vastbesloten om een succes te maken van mijn jaar in Frankrijk.’ Ondertussen kijk ik snel rond om te zien of iedereen zich een beetje vermaakt. ‘Wat er ook gebeurt, ik ga zorgen dat ik over twaalf maanden een blog heb vol met supersnelle Franse recepten en massa’s volgers op mijn social media. En ik ga er geld meeverdienen,’ zeg ik vol hernieuwd zelfvertrouwen tegen Pauline. ‘Rijk zal ik er niet van worden, maar ik wil mezelf kunnen onderhouden.’ Ik pak mijn wijnglas van het aanrecht en gooi mijn restje rode wijn in één keer naar binnen. ‘Ik zal haar eens wat laten zien.’

3 januari - Start in Frankrijk

Vandaag is de eerste dag van mijn nieuwe leven, typ ik als eerste regel van mijn allereerste blog. Ik heb hem nog niet afgeschreven of ik word uit mijn concentratie gehaald door een vrouw die voor mijn huiskamerraam naar me zwaait. Ze wijst naar mijn voordeur. Wanneer ik nieuwsgierig de grote massief houten deur opendoe, komt er een vleugje vrij zoete parfum mijn kant op. Ze is een halve kop kleiner dan mijn één meter 78 en net als ik begin dertig, vermoed ik. Ze heeft mooi lang geblondeerd haar dat ze prachtig geföhnd heeft. Hoewel het januari is, heeft ze een truitje aan met een flink bloot decolleté en een behoorlijk kort rokje. Ze kijkt me blij aan en ik lach terug.

‘Bonjour, ik ben Coco, jouw nieuwe buurvrouw. De beste wensen.’ Het lukt me nog net om haar ook een gelukkig nieuw jaar te wensen en dan gaat ze alweer enthousiast verder. ’Vind je het leuk om zo koffie bij me te komen drinken?’

Ik knik enthousiast naar haar. Wat aardig. Ik had niet verwacht dat ik op mijn eerste dag in Frankrijk al iemand zou leren kennen. Het geeft me meteen een warm en goed gevoel.

‘Leuk, tot zo.’ Ze lacht naar me, zwaait nog even en loopt weer terug naar haar huis.

Onze huizen zitten aan elkaar vast. Vanmorgen toen het licht werd en ik mijn auto uitlaadde, heb ik dat al gezien. In ons buurtje van acht huizen wonen we als enigen in een huis dat aan een ander huis vastzit. De overige huizen zijn vrijstaand en liggen in een soort grote U om een grasveldje heen met een boom. Het is zo’n enorm grote, eeuwenoude boom, die vast voor heerlijke schaduw zorgt tijdens een warme Franse zomerse dag. De huizen hebben witte gepleisterde muren, lichtblauwe luiken en rode dakpannen. Ze zien er heel mooi uit. Echt van die oude vissershuizen. Dat is niet gek natuurlijk, aangezien ik de komende twaalf maanden aan de Franse westkust in een vissersdorp woon. Op mijn GPS zag ik gisteravond het blauw van de zee, dus die is heel dichtbij.

Wanneer ik een kwartier later bij Coco op de stoep sta, ruik ik de zilte lucht van de zee. De geur is meegekomen met de mist die op is komen zetten. Meeuwen vliegen krijsend hoog boven mijn hoofd. Nergens kan ik een deurbel vinden. Ik klop dus maar op de deur en Coco doet vrijwel meteen open. Wanneer ik naar binnen stap, sta ik meteen in haar huiskamer, waar de tv aan staat. Achterin is een open keuken. Een donkerbruine eiken keuken met kleine beige tegeltjes op het aanrechtblad. Precies hetzelfde als in mijn huis. Aan de tafel te zien zit ze nog midden in haar ontbijt. ‘Wil je koffie?’

Ik knik, ga aan de keukentafel zitten en zie dan hoe Coco koffie in een kopje schenkt uit een koffiezetapparaat op het aanrecht. Daarna zet ze het kopje in de magnetron. De Franse koffieroutine, helemaal vergeten. Ik ken het nog uit mijn au pairtijd. Mijn au pairgezin deed het ook zo. ’s Morgens werd er een grote pot koffie gezet en de rest van de dag werd die koffie opgewarmd in de magnetron.

Terwijl mijn koffie in de magnetron ronddraait, kijk ik onopvallend om me heen. Er liggen sigaretten op het aanrecht. Het huis is redelijk modern ingericht en net als in mijn huis liggen er lichtbruine plavuizen op de vloer en zijn de muren wit. Er is geen eerste verdieping, dus je kijkt naar de houten spanten van het dak. Coco heeft ook een open haard, maar bij haar staat er een houtkachel in. Er staan nergens planten en er hangt niet veel decoratie aan de muren. In een hoek staan kappersspullen, lijkt het wel. Een verrijdbare spoelbak en een ladekastje met wielen waar een föhn op ligt.

‘Ah, ben je kapster?’ vraag ik nieuwsgierig.

‘Ja, ik heb een eigen zaak in het centrum van ons dorp.’ Ze aarzelt zichtbaar, maar vraagt dan: ‘In wat voor branche werk jij?’

‘Ik werkte voor een uitgever van tijdschriften. Ze stopten 1 januari met een aantal bladen. Helaas ben ik ontslagen. Ik kreeg gelukkig een leuke afkoopsom mee.’ De magnetron piept en Coco loopt erheen om mijn koffie eruit te halen.

‘Oh, maar wat ga je hier dan doen?’ Ze geeft me mijn koffie met een flinke lepel en ik pak zo’n immens groot Frans suikerklontje uit een oud koekblik midden op tafel. Ik doe het in mijn koffie en begin te roeren. ‘Ik wil heel graag een foodblog starten met recepten van gerechten zoals Fransen die doordeweeks thuis eten. Snel en simpel. Ik wil bij mensen hier in de buurt langsgaan om recepten te verzamelen voor mijn blog. Ik ben echt een heel grote fan van de Franse keuken.’

Ineens kijkt Coco me met een verstoorde blik aan en dan hoor ik het ook. Een auto komt heel hard aanrijden en stopt met piepende remmen voor de deur. Coco veert omhoog en kijkt naar buiten.

‘Oh nee, zij is het,’ kreunt ze. ‘Wat nu?’ Ze draait een paar keer nerveus met haar hoofd van links naar rechts alsof ze een verstopplek zoekt. ‘Ik wil haar niet spreken. Laten we ons achter mijn bank verschuilen, dan lijkt het net of ik niet thuis ben. Kom,’ en ze wappert met haar hand in de richting van haar witte, nepleren bank. Ze gaat er zelf achter zitten met haar billen op de grond en haar rug tegen de achterkant. Ik twijfel even en doe dan maar hetzelfde.

‘Maar je hebt toch vitrage? Volgens mij kan ze ons helemaal niet zien,’ vraag ik Coco wat verbaasd.

‘Oh ja, nu je het zegt.’ Ze schudt haar hoofd. ‘Ik heb een heel nieuwsgierige buurvrouw aan de overkant wonen. Toen één van de andere buurvrouwen mij een keer vertelde dat ze de vrouw met haar neus op mijn raam had gezien, heb ik andere vitrage gekocht waar je bijna niet doorheen kunt kijken. De mensen hier zijn helaas nieuwsgierig naar me.’

‘Waarom?’ vraag ik.

‘Sst, ik leg het je nog wel een keer uit.’ Voorzichtig steekt ze haar hoofd omhoog om te kijken.

‘Wat nu?’ vraag ik wat zachter.

‘Blijf nog even zitten, misschien gaat ze zo wel weg.’

‘Heb je een auto? Staat die voor jouw deur?’

‘Ja, dat wel, maar dat zegt niet zo veel, ik zou toch met iemand mee kunnen zijn.’

Dan wordt er heel hard met een vuist op de deur gebonkt. Mijn adem stokt en van schrik sla ik een kreetje. Coco kijkt me met grote bange ogen aan. Mijn hart bonst ervan. Coco doet haar vinger voor haar lippen en ik knik.

‘Hoe kun je dat nou doen? Waarom? Waarom?’ schreeuwt een boze vrouwenstem.

Waar ben ik in hemelsnaam in verzeild geraakt?

Ik houd mijn adem even in en kijk naar Coco. Ze staart voor zich uit en zegt alleen zachtjes tegen me: ‘Hij versierde mij. Hij versierde mij.’

Het is een moment compleet stil en dan wordt er weer gebonkt. Het klinkt nog luider. Net of er een voorwerp gebruikt wordt om tegen de deur te slaan. ‘Kom naar buiten, ik weet dat je thuis bent!’ Coco en ik kijken elkaar aan. ‘Hoerrrrrrrr!’ Weer wordt er hard gebonkt. Zou het een stok zijn? Coco slaakt een diepe zucht. Haar adem gaat langs mijn gezicht.

Ik moet de neiging om te gaan giechelen onderdrukken. Het is zo gek om verstopt achter een bank te zitten met een schreeuwende vrouw voor de deur. Het maakt me een beetje melig. Aan de andere kant heb ik het gevoel dat ik iets moet doen. Nou, zo had ik me mijn eerste dag in Frankrijk niet voorgesteld. Zou ik dit op mijn blog kunnen zetten?

Dan hoor ik een geluid dat me beangstigt. Een harde klik. Het klinkt als een geweer. Ik doe zonder er verder over na te denken mijn hand voor mijn mond, die angstig openstaat. Coco heeft het ook gehoord. Ze verstijft en kijkt me met een bleek gezicht angstig aan, maar zegt niets. Ik pak met mijn linkerhand impulsief haar bovenarm vast. Een paar momenten geleden vroeg ik me zelfs nog af of ik misschien de deur open zou moeten doen, om die dame te kalmeren en te zeggen dat Coco niet thuis is. Dat ga ik zeker niet meer doen. Ook ik slaak een diepe zucht en schrik opnieuw wanneer ik een harde knal hoor. Mijn adem stokt even en ik krijg kippenvel. Het lijkt wel of er na die klap nog stukken in het rond vliegen die ergens tegenaan ketsen.

‘Is dat een vriendin van jou?’ vraag ik fluisterend en een beetje spottend.

‘Zij is een groot kreng en absoluut geen vriendin,’ fluistert Coco duidelijk verontwaardigd.

‘Haar man, is dat een vriend dan?’

Het blijft een moment stil. ‘Dat is een lang verhaal, maar niet voor nu.’

‘Wat heb je dan gedaan dat ze zo woedend is?’

Coco doet haar hoofd omhoog. We horen mensen praten. De vrouw klinkt nog steeds heel opgewonden. Er is ook een mannenstem te horen. Hopelijk probeert hij haar te kalmeren. Ik kan niet verstaan wat ze zeggen.

‘Ook Yann nog, dat kan er nog wel bij,’ verzucht mijn buurvrouw. Ze staat langzaam op en loopt naar het raam. ‘Lynda, bereid je er maar alvast op voor. Zo meteen bonst Yann op de deur, daar ken ik hem lang genoeg voor.’

Langzaam kom ik omhoog, rek mijn benen uit en loop nieuwsgierig naar het raam. Mijn hart begint weer wat rustiger te kloppen. Buiten ligt het slachtoffer: een bloempot die aan flarden is geschoten. Midden op de weg voor het huis staat een vrouw drukke gebaren te maken tegen een man. De vrouw staat met haar rug naar me toe. De man kan ik beter bekijken. Hij heeft donkerbruin haar en heeft zich vast al een paar dagen niet geschoren. Het is dat hij op dit moment boos kijkt richting Coco’s huis, maar als hij lacht is het vast een mooie man op een ruige manier. Yann is helemaal in het blauw met een versleten spijkerbroek en een blauwe trui. Hij heeft het jachtgeweer opengeklapt in zijn handen, zodat het niet zomaar af kan gaan. Hij probeert de vrouw te kalmeren en legt een arm over haar schouders, maar die slaat ze weg.

Er komt een oudere dame aangelopen van een huis verderop. Ook zij slaat een arm om de vrouw en zegt iets tegen haar. Nu duwt ze de arm niet weg, maar schudt wild met haar hoofd. Ondertussen pakt Yann zijn telefoon en hij begint te bellen. Hij draait zijn rug naar ons toe, dus ik kan zijn gezicht niet meer zien. Het wordt me daardoor wel duidelijk dat hij een prachtig lichaam heeft. Brede schouders en een strak kontje. Belachelijk dat ik op dit moment op het uiterlijk van iemand let. De oudere dame heeft nog steeds haar arm om de vrouw heen geslagen en neemt haar mee naar een huis twee deuren verderop. Ze gaan er naar binnen. Coco ademt hoorbaar een paar keer diep in en uit. Ik doe hetzelfde en voel me meteen wat rustiger vanbinnen.

‘Oh jee, Yann komt eraan. Normaal is zijn ochtendhumeur na negen uur wel weer over, maar zo te zien is hij niet heel vrolijk.’ Dat belooft wat, want Yann kijkt inderdaad heel erg chagrijnig.

‘Coco!’ wordt er heel hard geroepen, terwijl er drie keer stevig op de deur wordt gebonsd.

Coco kijkt aarzelend. Ze doet een stap vooruit en dan weer een stap achteruit. ‘Zal ik opendoen?’ Ze knikt naar me, dus ik loop naar de deur. Net wanneer ik de deurklink wil pakken, wordt er weer drie keer heel hard gebonsd. Wanneer ik de deur opentrek zie ik Yann met een nors gezicht en met zijn vuist nog omhoog van het bonzen op de deur.

‘Wie ben jij?’ vraagt hij verbaasd en zijn gezicht verandert van boos naar meer afwachtend.

‘Lynda Schipper, ik ben de nieuwe buurvrouw van Coco.’

Yanns ogen gaan langzaam van boven naar beneden en terug omhoog, tot onze ogen elkaar weer ontmoeten. Ik lijk wel een koe op de markt die gekeurd wordt. Dat hij zo naar me durft te kijken! Echt het gedrag dat ik van een Fransman verwacht. Hij is zeker niet het type man waar ik op val. Yann onderdrukt duidelijk een lach en zegt: ‘De hollandaise? Je ziet er niet uit zoals ik had gedacht.’

‘Oh.’ Ik kijk hem verbaasd aan, maar meer zegt hij niet. Yann kijkt langs mij heen naar binnen, duidelijk op zoek naar Coco.

‘Coco,’ zegt hij nog eens. Nu meer vragend dan nijdig. Langzaam loopt ze vanaf het raam naar de deur. Ze kijken elkaar aan, maar zeggen in eerste instantie beiden niets. ‘Hoe kon je dat nou doen?’ verzucht Yann dan.

Coco kijkt hem ongelukkig aan en zegt: ‘Hij versierde mij.’

Yanns gezicht betrekt weer. ‘Je zou beter moeten weten. Verdorie, Coco.’

Ze begint nog ongelukkiger te kijken en tranen wellen op in haar ogen. Ik heb geen flauw idee wat hier aan de hand is. Ik waag het er toch op en zeg: ‘Waar bemoei je je mee?’

Ogenblikkelijk kijkt Yann boos naar mij. ‘Verdorie, waar bemoei jíj je mee! Ik had zo gehoopt dat er een man hiernaast zou komen wonen, maar nee. Zijn er al genoeg vrouwen in ons buurtje die voor problemen zorgen, krijgen we er nóg eentje bij, die denkt dat ze zich overal mee mag bemoeien en alles beter weet.’

Yann gooit het geweer over zijn schouder, pakt de deurknop vast en trekt de deur met een harde knal dicht. Coco en ik kijken allebei wat onthutst naar de dichte deur. Wat is er toch gebeurd?

3 januari - Eerste aperitief

‘Jee, wat een toestand,’ zeg ik een beetje aangeslagen. ‘Het gaat hier toch niet alle dagen zo?’

Coco moet voorzichtig lachen wanneer ik dat vraag. Ze staat net als ik nog een beetje te trillen op haar benen. Wat nu als de vrouw naar binnen geschoten had of als Yann en die oudere vrouw haar niet gekalmeerd hadden? Ik probeer er maar niet aan te denken.

‘Nee, maak je geen zorgen. Dit is voor mij de eerste keer dat iemand met een jachtgeweer mijn planten komt verpotten. Ik hoop niet dat mijn vreselijk roddelende buurvrouw van de overkant zo komt kijken om te vragen wat er allemaal aan de hand was.’

We hebben wat afleiding nodig, lijkt me. De koffie hier is ondertussen natuurlijk koud. ‘Vind je het een idee om bij mij koffie te drinken? We kunnen via jouw achterdeur naar buiten gaan en dan via mijn achterdeur naar binnen. Niemand die het ziet.’

‘Nou, graag! Het is ondertussen al bijna twaalf uur. Tijd voor een aperitief. Ik neem wat te drinken mee, dan kunnen we even rustig bijkomen.’ Coco loopt naar een grote zwarte houten kast en pakt er twee aperitiefflessen en een zak chips uit. Ze doet één fles onder haar oksel en pakt met haar vrije hand haar sigaretten en haar telefoon. Samen lopen we naar mijn huis toe. We zeggen beiden niets, want we moeten allebei verwerken wat er net gebeurd is.

Vanmorgen had ik al gezien dat er hout in de openhaard ligt met van die kleine aanmaakhoutjes erbij. Mijn huurcontract is met een bureau in het dorp. Er stond niet in wie de eigenaren van het huis zijn. Het lijken me attente mensen. Er ligt ook nog een flinke berg hout naast de open haard, dus Coco en ik zullen de middag wel doorkomen. De open haard is zo’n hele oude van natuursteen met een grote ijzeren plaat tegen de achterwand om de warmte vast te houden. Lucifers zijn helaas nergens te bekennen. Coco zet de spullen voor ons aperitief op mijn keukentafel en geeft me haar aansteker. Op vier plekken steek ik het vuur aan en gooi de aansteker weer terug naar Coco.

‘Ik ga buiten een sigaretje roken. Ik ben zo weer terug.’

Ik kan wel begrijpen dat Coco een moment alleen wil zijn.

Terwijl Coco met haar sigaretten naar buiten loopt, ga ik lekker een beetje achterover op mijn bank zitten en kijk hoe het vuur langzaam om zich heen pakt. Je ruikt de rook meteen. Langzaam verdwijnt de stress uit mijn lichaam en voel ik me weer een beetje mezelf. Wanneer Coco weer binnen komt, kijkt ze weifelend naar mij, dan naar de keukentafel met de flessen erop en weer naar mij. Ik wijs naar de andere zwarte leren tweezitsbank.

‘De bank?’ vraagt Coco wat verbaasd.

‘Ja, trek je schoenen uit en ga lekker zitten.’ Ze kijkt nog steeds wat twijfelend, dus ik doe snel mijn eigen schoenen uit en ik ga met mijn voeten onder me weer op de bank zitten, op het warme plekje.

‘Iedereen ontvang ik altijd aan mijn keukentafel. Ik geloof dat ik zelfs nog nooit bij iemand in de huiskamer heb gezeten die geen familie van me is. Banken zijn voor mij meer om ’s avonds tv op te kijken zonder bezoek,’ zegt Coco wat verbaasd.

‘Ja, maar zo hier op de bank voor de open haard is toch veel comfortabeler?’

Coco pakt het drinken en de zak uit de keuken en zet ze op de donkere salontafel. Ze gaat wat aarzelend op de andere bank zitten en trekt haar korte rokje, dat een beetje naar boven is geschoven, met het zitten weer naar beneden. Ik spring snel op wanneer ik besef dat we geen glazen hebben.

Ik klink mijn glas Martini tegen Coco’s zoete witte wijn. ‘Op het leukste jaar ooit, hier in de Beauvoir-sur-Mer!’ Terwijl ik mijn toost uitspreek, realiseer ik me dat ik op mijn eerste dag in Frankrijk al voor twaalven aan de drank zit.

Coco zegt tegelijkertijd: ‘Van harte welkom.’ Ze heeft weer wat kleur op haar wangen en een beetje een glimlach op haar gezicht. ‘Laten we het maar niet hebben over zonet. Mannen en ik…’ Ze zwijgt en kijkt peinzend voor zich uit. ‘Het is een ramp. Laten we het over iets anders hebben.’

Jammer, denk ik, want ik zou eigenlijk heel graag willen weten waarom die vrouw zo kwaad is. ‘Nou, maak je geen zorgen. Bij mij is het niet veel beter, hoor. Ik had tot voor kort een relatie van twee jaar. We woonden ook al een tijdje samen. Op een gegeven moment merkte ik dat ik naar andere mannen begon te kijken,’ zeg ik wat ongemakkelijk, terwijl ik een paar stofjes van mijn broek afveeg. ‘Toen het dit najaar duidelijk was dat er op mijn werk een reorganisatie met ontslagen zou komen, heb ik de knoop doorgehakt om naar Frankrijk toe te gaan en ben ik bij hem weggegaan. Ik heb toen twee maanden bij mijn vader gewoond.’ Tot mijn schaamte beken ik haar: ‘Mijn ex heb ik niet eens gemist sinds ik bij hem weg ben gegaan. Zo stom. Het was dus eigenlijk tijdverspilling met hem.’ Ik neem nog een slokje van mijn Martini. ‘De seks zou ik ook maar een zesje geven.’

‘Oh, vannacht was het zoenen een negen van de tien,’ zegt Coco en ze kijkt ineens heel bedroefd.

Laat ik snel van onderwerp veranderen, want anders zit ze zo nog te huilen. ‘Heb je vaak een tien van tien gehad?’ vraag ik half nieuwsgierig, half lachend. Maar dan kijkt ze nog triester. Niet de goede afleiding dus. Toen Coco vanmorgen zo vrolijk voor mijn raam stond te zwaaien, dacht ik dat ze een beetje een flierefluiter was. Achter al die vrolijkheid gaat kennelijk toch verdriet schuil. Laat ik het gesprek maar wat neutraler maken. ‘Weet je, ondanks mijn GPS heb ik gisteravond in het donker moeite gehad om het buurtje en dit huis te vinden. Er zijn hier op het platteland nergens straatlantarens en ook geen huisnummers. Dat ben ik niet gewend.’

Coco moet een beetje om me lachen. ‘Ja, hier is het echt het Franse platteland.’

‘Stel je voor dat ik per abuis die chagrijnige Yann uit zijn bed had gebeld.’ Wanneer ik dit zeg moet Coco weer openlijk lachen. Ze ziet het kennelijk ook voor zich.

‘Wil je misschien een stukje Galette de roi? Gisteren heb ik verse bij de bakker gehaald.’

‘Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet weet wat het is.’

‘Het is een dessert voor Driekoningen op 6 januari. Ze verkopen ze in november en december al bij de bakker en in de supermarkt.’

‘Oh, ja. Dat ken ik. In Nederland hebben we Saint Nicolas op 5 december. Al het snoep en koek ligt in augustus al in de winkel. Te gek voor woorden.’

Coco loopt terug naar haar huis terwijl ik op zoek ga in de kastjes naar schoteltjes en vorkjes voor de Galette de roi. Het blijkt een soort bladerdeegtaart met amandelspijs te zijn. De smaak doet me aan Sinterklaas denken. We nippen gezellig aan onze drankjes.

‘Mijn excuses dat ik zo indiscreet ben, maar daar kun je toch niet meteen van leven als je nog helemaal moet beginnen?’

‘Nee, inderdaad. Gelukkig ik heb een vriendin en oud-collega, Pauline, die bezig is om een culinair webmagazine op te zetten en ze heeft nog verhalen nodig.’ Ik neem nog een hapje Galette de roi. ‘Ik ga onder andere de komende maanden artikelen voor haar schrijven. Ze wil interviews met Franse culinaire ondernemers hier in de omgeving.’

‘Oh echt. Heb je al wat gevonden?’

‘Ik zag op internet hier in het dorp een dame met een kruidentuin en ook een paar zoutboeren. Ik wil ook graag naar een oesterboer en ik zou natuurlijk een keer de zee op kunnen gaan met een visser.’

‘Maak je geen zorgen, ik ken genoeg vissers hier in de haven. Sommige zijn familie van mij, dus dat kan ik wel voor je regelen.’ Dan zegt ze even niets en kijkt me recht aan. ‘Yann is een oesterboer.’ Ze grijnst naar me wanneer ze mijn reactie ziet.

De chagrijn die zo hard de deur dichtsmeet. Daar zit ik niet op te wachten. Bij hem ga ik liever niet langs voor een interview of recepten. ‘Er zijn toch wel meer oesterboeren in het dorp?’ vraag ik en ik houd mijn adem even in.

‘Er zijn wel een paar honderd oesterbedrijven in de omgeving,’ zegt Coco tot mijn opluchting. ‘Ze gaan allemaal elke dag met hun boot naar zee om oesters te halen en te brengen vanaf hun opslag in de haven. Sommigen gaan met hun tractor naar de Passage du Gois. Daar moet je trouwens goed oppassen, want als je niet weet hoe het werkt is het daar gevaarlijk.’ Nog meer gevaar. Ik heb wel een leuke plek uitgezocht. ‘We wonen hier ongeveer een kilometer van de zee en de Passage du Gois. Dat is een vier kilometerlange geasfalteerde weg naar het eiland Noirmoutier. Wanneer het vloed is zie je er niets van, maar met eb kun je er overheen rijden. Er ligt bij jou in huis vast wel ergens een lijstje met de getijden.’ Nou, die moet ik dan zeker gaan zoeken. ‘Het gebeurt regelmatig dat mensen nog over de Passage du Gois heen gaan wanneer de vloed alweer opkomt. De zee sleurt de auto’s dan van de weg af en de mensen moeten proberen om in de reddingspalen te klimmen. Elke vijfhonderd meter staat er zo’n paal. Nooit over de Passage du Gois gaan als er alweer water op de weg staat.’ Nou, dat zal ik dan goed onthouden. Coco houdt de Martinifles omhoog en ik knik. Ik lust nog wel een glaasje.

We kletsen heel gezellig. Coco vertelt me over de start van haar kapperszaak en ik leg nog wat meer uit over mijn blog. ‘Ik moet nog wel een paar YouTube-filmpjes bekijken over het fotograferen van gerechten. Dat is één van de eerste dingen om mee te beginnen wanneer ik in mijn huis alles op orde heb en mijn computer en printer zijn aangesloten,’ zeg ik, terwijl ik nog wat hout op het vuur gooi. ‘Helaas zal ik wel zuinig aan moeten doen, want ik krijg in het begin alleen betaald voor de artikelen voor mijn vriendin Pauline. Hopelijk vind ik nog wat meer opdrachtgevers. Dit huis heb ik gekozen omdat het niet al te duur was en gemeubileerd.’ Even twijfel ik nog, want we kennen elkaar natuurlijk nog maar net. Toch vertel ik haar ook van mijn moeder. ‘Mijn moeder steunt mijn plan voor mijn blog niet. Ze zette me een beetje voor schut op mijn afscheidsfeestje.’ Oh, ik word nog kwaad wanneer ik eraan denk. ‘Maar het is nu eigenlijk nog meer een motivatie voor mij geworden om extra hard aan de slag te gaan om haar ongelijk te bewijzen.’ Ik neem een grote slok Martini en zet mijn lege glas met een klap op tafel. Ik schrik een beetje van mezelf.

Coco begint gelukkig heel wijselijk over iets anders: ‘Je hebt het alleen maar over werk gehad. Wil je dit jaar niet iets leuks doen voor jezelf? Als ik een jaar niet naar mijn gewone werk hoefde en een beetje geld had om van te leven, dan deed ik ook leuke dingen voor mezelf.’ Ze kijkt me vragend aan.

‘Koken vind ik geweldig leuk, dus dat is ontspanning voor mij. Om eerlijk te zijn wil ik alles gewoon relaxed doen. Tenslotte hoef ik niet op tijd op mijn werk te zijn.’

‘Oh, ik wil graag met je ruilen,’ verzucht ze.

‘Natuurlijk hoop ik ook op lekker weer. Het klimaat hier is veel aangenamer dan in Nederland. Op internet las ik dat er vijfhonderd meer zonne-uren per jaar zijn en het is er gemiddeld vijf graden warmer dan in Hoorn, dus dat lijkt me heerlijk.’ Coco schenkt ons nog een glaasje in. ‘Ik heb opgezocht wat de top-honderd is van boeken die je ooit in je leven eens gelezen moet hebben. Daar wil ik er zeker een paar van lezen.’ Coco kijkt wat bedenkelijk naar me. ‘Houd jij niet zo van lezen?’ vraag ik haar.

‘Nee, niet echt, ik ben meer een muziekpersoon. Zonder muziek kan ik niet op gang komen of werken in mijn kapsalon.’

‘Ik wil ook proberen om minder vaak met mijn telefoon bezig te zijn. Hem soms weg te leggen en dan lekker te gaan wandelen en fietsen.’

‘Fietsen doe ik nooit, maar wandelen vind ik leuk. We kunnen dat best af en toe eens samen doen.’ Coco kijkt me enthousiast aan.

Tot mijn verrassing lijkt het wel alsof ik al een soort van vriendin heb op mijn eerste dag in Frankrijk. Wat ontzettend leuk. Dat compenseert weer mooi voor de chagrijnige buurman, die zo hard met de deur knalde. Hem hoef ik voorlopig niet te zien. De drank maakt me kennelijk wat losser, want ik zeg het ook tegen haar en samen zitten we te giechelen op de bank.

‘Zal ik nog wat te eten halen bij mij en ook wat mineraalwater?’ vraagt Coco. Het lijkt me heel verstandig, anders ben ik straks op mijn eerste dag in Frankrijk meteen stomdronken. Coco durf ik niet te vragen of ze denkt dat de vrouw nog terug zal komen, die met het jachtgeweer voor de deur stond.

5 januari - E-mail Yann aan Loïc

De : ‘Yann Le Bard <LEBARD.Yann85@hotmail.fr>’

A : ‘Loïc Le Bard<loic_lebard@aol.com>’

Envoyé: 5 janvier 18:25

Objet : Ça va?

Bonjour Loïc,

Alles goed met je, kleine broer? Gelukkig Nieuwjaar! Smaakt Amerikaanse champagne ook goed of was je liever hier geweest om het echte spul met ons te drinken? Excuses dat het zo lang duurde om je te mailen. Na oud en nieuw was ik helemaal kapot van mijn werk voor de leveringen met de feestdagen. Gelukkig zijn de oesterprijzen goed dit jaar.

Ik heb je gemist met kerst! En niet alleen om het eten. Heb jij het wel leuk gehad, ondanks het feit dat je moest werken? Kerst was hier een trieste aangelegenheid. Tristan en zijn vrouw hadden net enorme ruzie gehad voor ze kwamen, dus ze mokten naar elkaar en ze spraken eigenlijk met niemand. Onze oudste broer is helaas niet de gelukkigste van ons vieren op dit moment. Allebei de kinderen van Tristan waren zo intelligent om weg te blijven. Daardoor was er wel te veel eten. Briz en ik waren uitgeput van ons werk in de oesters. Alleen maman en grootmoeder hebben de hele maaltijd gepraat.

Oud en nieuw met de mannen was gelukkig wel leuk. Coco was er niet bij. Achteraf had ik dat wel graag gewild, want dan had ik haar behoed voor een grote stommiteit. Je zult ondertussen vast al van Briz gehoord hebben wie er eergisteren met een jachtgeweer voor de deur van Coco stond te gillen. Ik was bang dat het slecht af zou lopen. Gelukkig wist grootmoeder haar te kalmeren.

Ik ben boos naar Coco toe gegaan, maar ik werd afgeleid, want de Hollandse deed open, die nu het huis naast Coco huurt. Ik heb Coco gevraagd haar niet te vertellen dat ik de huurbaas ben. Het contract is met het makelaarskantoor bij ons in het dorp, dus ze komt daar toch nooit achter. Toestanden met een bemoeizuchtige huurder wil ik niet meer. Ik had begrepen dat het een oudere vrouw was om een kookboek te maken, maar ze is net wat jonger dan ik, volgens mij. Je weet toch op wie ik mijn hele middelbare schooltijd zo verliefd geweest ben? Die Hollandse ziet er net zo uit.

Heeft de tweeling aan jou nog foto’s gestuurd van hun oud en nieuw? De twee meiden hadden nieuwe feestjurken gekregen voor de kerstdagen en leken geen acht maar twaalf jaar. Het is een tijd geleden dat ze zo blij en trots keken.

Salut,

Yann

8 januari - Rondje in buurtje

‘Maak je geen zorgen, ik ben goed begonnen hier,’ verzeker ik mijn vader aan de telefoon. ‘Wel moest ik wennen aan de maten van mijn bed. Het is één meter 90 lang en één meter 40 breed.’ Met het inpakken voor mijn vertrek heb ik niet goed nagedacht, want ik wist van mijn au pairtijd dat er dingen zijn die wij heel gewoon vinden, maar die je niet tegenkomt in een Frans huis. ‘Ik mis wel wat kleine dingen in de keuken. Ontbijtbordjes, een kaasschaaf, theelepels, een theepot en eierdopjes.’ Mijn vader lacht zachtjes om me. Hij houdt niet van thee of gekookte eieren. ‘Ik kijk wel wat ik in de winkel kan vinden. Het is in januari blijkbaar ook de jaarlijkse uitverkoop van linnengoed, dus dan koop ik meteen een hoeslaken dat beter om mijn matras heen past.’

‘Heb je nog wat van je moeder gehoord?’

‘Nee. Ik heb bij mam op haar voicemail ingesproken toen ik aankwam. Daarna heb ik niets meer gehoord. Je weet hoe het met haar is, uit het oog uit het hart.’

Mijn vader zucht. ‘Altijd alleen met zichzelf bezig. Ze verandert ook nooit.’

Ik verander maar van onderwerp. ‘De open haard heb ik de hele dag aan. Geweldig. Ik geniet er erg van.’

‘Ik wilde dat ik er één had. Heb je de huiseigenaren al ontmoet?’

‘Nee, de sleutel lag onder de deurmat toen ik kwam. Coco is tot nu toe niet helemaal duidelijk geweest. Op het contract staat SCI l’Hommage. Wie daar weer achter zit weet ik niet. Coco huurt ook van hen. Onze huizen komen uit een erfenis en het is van drie familieleden samen. Dat weet ik wel.’

‘Is jouw website al live?’ vraagt mijn vader me een beetje plagend.

‘Hé, zo snel gaat dat niet, hoor. Eerst moest ik mijn domeinnaam claimen, hosting regelen en Wordpress installeren. Maar het is me gelukt,’ vertel ik trots. ‘Ik app je mijn nieuwe emailadres en de link. Nu moet ik mijn blog nog gaan vullen natuurlijk. Ik wil deze week ook nog veel aan het opstarten van mijn social media doen. Dat staat als eerstvolgende op mijn lijstje.

‘Je hebt het er maar druk mee. Ik volg je dan alleen op Facebook, hoor.’

‘Ik zo blij dat ik eindelijk echt kan beginnen met mijn droomwens voor een foodblog. Ik ga zorgen dat er ook genoeg inkomsten van komen, al is het alleen maar om die moeder van mij ongelijk te geven.’

‘Laten we het niet over haar hebben. Ik ben trots op je. Ik ken je. Het komt vast wel goed,’ zegt mijn vader tot mijn plezier.

‘Het internet hier in huis lijkt werkelijk nergens op. Dat is wel wat frustrerend.’ Mijn vader zegt niets, maar hij moet heel hard lachen. Hij had me al gewaarschuwd toen ik van de stad naar het platteland ging. ‘In de advertentie voor het huis stond dat er internet was. Ik heb er nooit aan gedacht om te vragen hoeveel. Het is hier lang niet zo snel als ik in Nederland gewend was. De ontvanger is in het huis van Coco. De huiseigenaren hebben blijkbaar een abonnement voor twee huizen samen.’

‘Is het een oud huis met dikke muren? De wifi komt er dan bijna niet doorheen,’ zegt mijn vader.

‘Wanneer ik naar de vensterbanken binnen en buiten kijk, zijn die samen minstens 75 centimeter, dus de muur tussen Coco en mij zal ook wel zoiets zijn.’

‘De kans dat je haar ooit hoort zal niet zo groot zijn.’

‘Maar door de enkelglasramen hoor ik de geluiden van buiten des te meer.’

‘Heb je wel een beetje een leuke werkplek?’

‘Uit de tweede slaapkamer heb ik een tafel gepakt en letterlijk recht voor het raam in de woonkamer gezet. Dan kan ik naar buiten kijken wanneer ik zit te typen. Dat kwam ook mooi uit met de stopcontacten. Er zijn veel minder stroompunten in een oud huis.’

Wanneer mijn vader heeft opgehangen realiseer ik me dat ik hem nog niet verteld heb dat ik mijn blog fastfrenchfood.nl genoemd heb. Ik wilde eerst Macédoine naar een heel kleurrijk en supermakkelijk te maken Frans voorgerecht met wortelen, sperziebonen, doperwten, koolraap en mayonaise maar die naam is te moeilijk om te onthouden denk ik.

Mijn vriendin Pauline bel ik wanneer ik helemaal geïnstalleerd ben en ik laat haar mijn huiskamer zien via mijn telefoon. ‘De vitrage heb ik wijd open gedaan en terwijl ik vrolijk op mijn laptop typ, houd ik alles in ons buurtje overdag een beetje in de gaten.’

‘Je lijkt wel een oud wijf.’

Ik ga naar buiten en laat langzaam mijn telefoon langs alle acht witte huizen met blauwe luiken gaan. ‘Coco is niet thuis, dus ik zal je nog snel die kapotgeschoten bloempot laten zien, want ze heeft hem nog niet weggehaald.’ Ik kijk vlug om me heen en loop dan bij Coco de tuin in. ‘Haar auto is weg, dus ik weet dat ze niet thuis is.’ Pauline moet lachen wanneer ze de scherven ziet.

‘En je weet dus nog steeds niet waarom dat was? Je bent wel in een hele andere wereld terechtgekomen, zo van de binnenstad van Hoorn op het Franse platteland, waar ze niet praten maar gewoon schieten.’

Lachend zeg ik: ‘Zo erg is het volgens mij niet, hoor, en nu na een paar dagen voel ik me al aardig thuis in mijn nieuwe huis en zelfs in het buurtje. Ik heb er een goed gevoel over. Ik weet hoe laat de postbode komt. Hoe laat de schoolbus voor de middelbare scholen ’s morgens en ’s avonds stopt. Het is een oud barrel dat veel lawaai maakt met remmen en optrekken. Ook weet ik welke auto bij welk huis hoort enzovoort.’

‘Ik zou je wel willen zien zitten.’

‘Vrijwel iedereen komt tussen de middag thuis eten, dus mijn buren werken allemaal in de buurt. Ze hebben anderhalf of zelfs twee uur lunchpauze, wanneer ik zie hoe laat ze thuiskomen en weer weggaan tussen de middag.’

‘Dan zijn ze dus ondanks de Franse 35-urige werkweek wel elke avond laat thuis.’

‘Ook alle vrouwen werken volgens mij fulltime. Als ik al die mensen buiten zie, dan zien ze mij natuurlijk ook voor mijn raam,’ bedenk ik dan. Pauline moet om me lachen.

Eentje die me in elk geval niet echt wil zien is Yann. Eerlijk gezegd kan me dat niet zo veel schelen. Hij kijkt strak voor zich uit wanneer hij voorbij komt en dat is vaak. Yann komt een paar keer per dag langsrijden in een wit bestelbusje. Er zit een flinke deuk in. Ook heeft hij een mooie zwarte motor, een mountainbike en een superoud barrel van een tractor, die heel veel herrie maakt en waar Yann elke dag mee heen en weer rijdt met een boot erachter, wanneer hij naar zee gaat met zijn oesters.

In de loop van de middag, wanneer ik weet dat iedereen weer naar het werk is, wandel ik een rondje in mijn nieuwe buurtje om alles eens goed te bekijken. Geen enkel huis heeft er een etage bovenop. Alle tuinen zijn vrij kaal. Er is steeds een grasveld met hier en daar een struik. Vrijwel iedereen heeft keurig gesnoeide heggen als afscheiding met de buren. Nu ruik ik niets, maar vrijwel alle buren doen elke avond hun open haard aan. In de verte loeit een koe.

Yann heeft zijn bedrijf naast zijn huis. Er is een grote schuur en het erf ervoor staat vol met pallets met zwarte gazen zakken, een berg grijze plastic stokken van meer dan een meter lang en andere dingen die ongetwijfeld nodig zijn bij de oesterteelt. Als leek zie ik het nut natuurlijk niet. Zelf ben ik niet zo’n fan van oesters. Ik vind ze veel te glibberig aanvoelen in mijn mond. Ik krijg er altijd een beetje rillingen van over mijn rug. Mijn interview met een oesterboer stel ik nog maar een tijdje uit, want ik ben bang dat ik dan ook moet proeven.

De oudere dame die ik op mijn eerste dag al vluchtig gezien had, tilt haar vitrage op en zwaait enthousiast naar mij. Ze wil me volgens mij spreken.

Ze komt inderdaad naar buiten en zegt: ‘Bonjour. Hoe vind je het bij ons? Je moet je hier thuis voelen, want het is vlak, net als in jouw land.’ Ze kijkt me nieuwsgierig aan.

‘Kent u Nederland van de tv?’

‘Nee, ik ben er jaren geleden in de lente geweest. Naar de Kokkenofff en naar Amsterdam.’

Kokkenofff. Ik snap niet wat ze bedoelt. Dan schiet het me te binnen. ‘Ah, de Keukenhof. Inderdaad heel veel kleur bij ons in het voorjaar.’ Ik durf niet te zeggen dat ik zelf nog nooit naar de Keukenhof ben geweest. Dat leek me altijd echt iets voor buitenlandse toeristen.

‘Heel veel fietsen in Amsterdam. Ik werd er nerveus van, maar de musea zijn erg mooi. Ik ben er wel naar vier of vijf geweest.’ En zo babbelden we een tijdje door. Tot mijn verbazing zegt ze geen woord over het geweerdebacle. Dus zeg ik ook maar niets. Ze blijkt de oma van Yann te zijn. Ze heeft vroeger nog een tijdje in mijn huisje gewoond. Natuurlijk maak ik meteen van de gelegenheid gebruik om te vragen of ze ook mee wil werken aan mijn zoektocht naar recepten voor mijn blog. Ze bedankt me beleefd.

‘Meisje, ik ben al 84 en ik heb zoveel recepten in mijn hoofd. Dan zitten we drie weken met elkaar te praten. Ga eerst iedereen hier in ons buurtje maar af en ook in het dorp. Dan spreken we elkaar aan het einde van de zomer nog wel een keer. Laat me op dat moment maar zien wat je hebt en dan vul ik het wel aan.’

Even ben ik uit het veld geslagen. Dat is schijnbaar aan mijn gezichtsuitdrukking te zien, want ze zegt: ‘Ik zal je een tip geven. Drie keer per week organiseert de vereniging Sportieve Senioren een wandeltocht in het dorp en in onze omgeving. In die vereniging zitten heel wat dames en heren die goed kunnen koken en veel tijd hebben. Zij willen je vast graag helpen.’

‘Hartelijk dank voor uw suggestie,’ zeg ik beleefd tegen haar.

‘Het telefoonnummer van de voorzitster doe ik wel in jouw brievenbus.’

Ik ben niet meteen heel superenthousiast bij het idee van zo’n bejaardenclubje. Maar aan de andere kant is het misschien niet eens zo’n slecht idee. Jongere mensen die werken, met weinig vrije tijd, zitten natuurlijk niet op mij te wachten. Misschien wil Coco wat vriendinnen van haar aan mij voorstellen, die misschien wel zouden willen helpen, want ik wil graag ook wat modernere recepten natuurlijk.

De oma van Yann kan het niet nalaten om nog snel het kooktalent, of het gebrek daaraan, in ons buurtje aan mij door te geven. Volgens haar kan Coco lekker koken. ‘Ik weet vaak niet wat het is of hoe het heet. Coco heeft een wat exotische smaak wat betreft mannen, maar ook wat betreft recepten,’ zegt ze.

Deze informatie maakt mij nieuwsgierig. Maar na mijn leuke kennismaking met Coco wil ik niet achter haar rug gaan roddelen. Ik ga haar zelf wel vragen hoe het zit met haar exotische mannen.

Volgens oma kan Yann lekker koken, meer traditioneel Frans, omdat zij hem dat geleerd heeft. Ze vertelt ook dat Yann een broer heeft die Loïc heet en chef-kok is. Hij woont al jaren in San Francisco en komt bijna elk jaar een paar weken naar huis. Oma is zichtbaar erg trots dat zij degene is die hem de liefde voor het koken heeft bijgebracht. Over haar eigen talent zegt ze niets.

Net als Coco waarschuwt ze me voor de grote roddelaarster die in één van de huizen bij mij aan de overkant woont. ‘Ze kan koken, maar pas op, want ze roddelt heel vaak en ze is veel en veel te lang van stof.’

Over de bewoners van het laatste huis zegt ze niets en dat maakt me natuurlijk nieuwsgierig. Ik hoop binnenkort alle buren wat beter te leren kennen. Wat me elke avond zo achter mijn raam aan ze opvalt, is dat iedereen, maar dan ook echt iedereen zijn luiken dichtdoet. Die oma van Yann soms al om zes uur. Om acht uur zijn echt de laatste luiken dicht.

Na mijn mislukte poging voor recepten met de oma van Yann heb ik zin in mijn recepteninterview, om het zo maar te noemen, met Coco. Ze heeft volgende week een dagje vrij. Heel leuk. Ik wil dan ook zien of ik aan haar kan ontfutselen hoe het zit met haar exotische mannen. Ik ben daar eigenlijk wel nieuwsgierig naar.

17 januari - Licht in de duisternis

Om zes uur ’s morgens start Yann zijn oude tractor maar hij rijdt niet weg. Mijn slaapkamer is aan de wegkant en met enkel glas hoor je zijn oude barrel behoorlijk goed. Bij de eerste pruttel ben ik wakker. Net nu ik gisteren besloten had om een beetje uit te slapen, want er is een regenachtige dag voorspeld. Elke vijf minuten begin ik geïrriteerder te worden en ik blijf me maar omdraaien in mijn bed. Dit vind ik niet normaal. Er zijn tractoren op het platteland, dat weet ik. Overdag sta ik er niet zo bij stil, wanneer die voorbijkomen, maar om zes uur ’s morgens is het een ander verhaal. Hij kan toch ook wel aan zijn buren denken, lijkt me.

Om half zeven ratelt die tractor nog steeds en dat is voor mij een half uur te lang. Normaal start Yann zijn tractor en rijdt hij meteen weg. Dat meende ik ook te horen. Ik denk dat hij na veertig meter gestopt is en hij staat dus bijna recht voor mijn slaapkamerraam. Twee keer doe ik mijn gordijnen open om te kijken. Regendruppels worden beschenen door de lichten voorop en bovenop de tractor, maar geen buurman te zien. Yann is toch niet zo aso dat hij thuis nog even een kopje koffie is gaan drinken of zijn tanden is gaan poetsen?

Om kwart voor zeven ben ik het echt spuugzat. Ik probeer mijn slaapkamerraam open te doen. Helaas is er geen beweging in te krijgen. Dan bedenk ik dat de ramen in Frankrijk naar binnen toe opengaan, anders kun je de luiken niet van binnenuit dichtdoen. Ik trek mijn raam naar me toe en dan gaat het wel meteen open. Vol frustratie roep ik heel hard: ‘Héééé!’ Hoewel het nog steeds donker is, is het moeilijk te zien. Ik meen schaduwen te zien bewegen aan de andere kant van de tractor. Weer roep ik, maar nog luider en langer. ‘Héééééééééééééééé!’ En dan nog iets harder: ‘Yaaaaaaaaaaaaaaaaann!’

Dan komt er een hoofd omhoog van achter de tractor. ‘Huh?’

‘Kan je jouw tractor niet uitzetten? Het is kwart voor zeven en je maakt al drie kwartier veel lawaai. Ik kan niet slapen.’

Het blijft een ogenblik stil en dan roept hij heel hard: ‘Putain, merde, fait chier. Het regent, dat zie je toch? Ik heb problemen met mijn tractor en ik moet naar zee. De tijd dringt. Als het nog langer duurt, kan ik met mijn boot de zee niet meer op.’

‘Kun je het niet repareren met jouw tractor uit?’

‘De accu is oud en loopt snel leeg. De tractor moet ik laten draaien voor het licht dat vanaf het dak schijnt. Ik dacht dat ik het in twee minuten voor elkaar zou krijgen. Ik weet niet waarom het niet lukt.’

‘Zet er dan een lamp bij.’

Het blijft even stil.

‘Goed, ik zet mijn tractor uit en ik regel licht op een andere manier.’

Yann had laatst de deur hard in mijn gezicht dichtgegooid. Wat hij kan, kan ik ook en ik knal mijn raam hard dicht en sluit mijn gordijnen weer. De tractor gaat inderdaad uit en ik ga weer in bed liggen. Ik draai me twee keer om en dan lig ik weer lekker. Maar niet lang. Binnen een paar minuten is er weer lawaai, nu een auto. Yann heeft volgens mij zijn witte bus gehaald en hij laat zijn motor draaien met de lichten vol aan. Ik durf te zweren dat hij de lampen zo op zijn tractor heeft gericht, dat ze ook recht op mijn raam schijnen. Het is onmogelijk om te slapen met zoveel licht. Terwijl ik nog lig te bedenken wat ik eens tegen hem zal schreeuwen, is er vervolgens nog meer lawaai. Yann heeft ook nog zijn motor gestart. Hij rijdt er heel kort mee en parkeert hem. Hij heeft zijn draaiende motor voor mijn voordeur gezet, volgens mij. Echt letterlijk vlak voor mijn voordeur. Weer gooi ik kwaad mijn dekbed van me af en doe ik mijn sloffen aan. Ik loop naar de voordeur.

Er is een zee van licht en lawaai wanneer ik mijn voordeur opendoe. Het is nog erger dan daarvoor. Yann staat voor zijn tractor. Hij heeft vast staan wachten, hopend dat ik weer boos zou worden. Ik gok dat hij niet eens aan het repareren is. Hij moest toch zo nodig naar zee? Ik word nog bozer, maar ik kom van kwaadheid niet uit mijn woorden in het Frans. Ik kan alleen maar heel hard in het Nederlands roepen: ‘ASO!’ terwijl ik heel boos naar hem kijk.

Mijn voordeur gooi ik daarna natuurlijk op zijn Frans met een keiharde knal dicht. Wat een aso. Aangezien ik iets in het Nederlands heb geroepen heeft hij het niet eens verstaan. Ik haal eens heel diep adem en ik ga iets warms aantrekken, mijn kachels hoger draaien en koffiezetten. Nu kan ik echt niet meer in slaap komen, zo opgefokt ben ik. Wanneer ik mijn slaapkamer in loop, komt er een berichtje binnen op mijn telefoon. Nog een vroege vogel. Het is een appje van Coco.

[Coco] : Kom je om 8 uur bij me ontbijten?

Dat zal me zeker afleiden en dan kan ik ook meteen wat stoom afblazen.

[Lynda] : Oké, maar waag het niet dat die buurman er dan ook is.

[Coco] : Nee nee maak je geen zorgen.

[Lynda] : Oké tot straks.

Wanneer ik keurig op de afgesproken tijd op haar deur klop is Yann inmiddels naar zijn werk. Coco doet meteen lachend open. Ze geeft me twee kussen, wenst me goede morgen en loopt naar haar keukentafel. Ze heeft al zo’n grote bol – soepkom zonder oren – met koffie voor me klaarstaan. We drinken eerst een paar minuten onze koffie, zonder echt veel te praten. Ze heeft verse chocoladebroodjes voor ons beiden gehaald. Heerlijk. Ik ruik er genietend aan voor ik erin bijt. Ze doopt die van haar in haar koffie. Coco heeft behoorlijk wat melk in haar koffie. Half koffie en half melk, dus ze drinkt een echte café au lait. De rest van de dag wil ze geen druppel melk in haar koffie. Gek eigenlijk. Coco wil duidelijk wat zeggen, maar ze weet niet hoe ze moet beginnen.

‘Zeg gewoon wat je wilt zeggen.’ Ik lach bemoedigend naar haar.

Ze lacht terug, slaakt een zucht en legt me dan wat omslachtig uit hoe het in ons buurtje werkt. Het komt erop neer dat iedereen er al heel lang woont. Sommigen hun hele leven al. Iedereen vergeeft het zijn of haar buurman of buurvrouw wanneer ze last van elkaar hebben, omdat aan de andere kant ook iedereen elkaar weer helpt wanneer het nodig is. Yann schijnt goed te kunnen klussen en hij heeft haar al een paar keer goed geholpen, zodat ze geen dure elektricien en timmerman hoefde te bellen. Ook heeft hij al meerdere keren een autoband voor haar verwisseld. Ze wil nog doorgaan met voorbeelden. Ik onderbreek haar maar. Ze heeft haar punt gemaakt.

‘Oké oké, ik begrijp wat je bedoelt te zeggen, Coco,’ zeg ik. Ik knik met mijn hoofd en voel me een beetje verslagen.

‘Wanneer je Yann wat beter leert kennen begrijp je me ook wel.’

‘Voorlopig ben ik niet echt onder de indruk van hem. Hij ziet er goed uit, maar daar is dan ook alles mee gezegd.’

‘Ja, Yann heeft de laatste jaren vaak een ochtendhumeur en hij is dan niet makkelijk, dat kan ik niet ontkennen,’ zegt ze en begint heel hard te lachen. Kennelijk vond zij al dat lawaai en licht vanmorgen wel grappig. ‘Elke dag is het ongeveer een uur later eb en start hij zijn tractor morgen dus ook weer een uur later om naar zee te gaan. Er zijn maar een paar dagen in de maand dat Yann heel vroeg start of ’s avonds laat terugkomt met zijn tractor,’ legt Coco me uit.

‘Dat late maakt me niet zo veel uit, maar zes uur ’s morgens… pfff.’

‘Met eb is het zeewater in de baai laag genoeg, zodat de zakken oesters op de ijzeren tafels boven het zeewater uitkomen en Yann erbij kan. Om zakken met oesters te halen of te brengen. Ik neem je wel een keer mee naar de haven Port du Bec, dan begrijp je het beter.’

Ik knik en begin over mijn blog, want ik wil nu niet aan oesterboeren of glibberige oesters denken. Coco moet helaas al snel naar haar kapperszaak.

20 januari - Witte lonten

Vandaag lig ik heerlijk lang in bad. Daarna onthaar ik mijn benen en armen en lak ik mijn nagels. Met behulp van de Top 2000 maak ik een start met drie nieuwe playlists op Spotify. Eentje voor tijdens het schrijven, eentje om lekker mee mee te zingen in de auto en rustige nummers om ’s avonds bij te lezen. Dit wil ik al zo lang. Fantastisch dat ik het eindelijk kan doen. Maar goed, 2000 nummers zijn er veel, dus ik ben voorlopig nog wel even bezig. Ik heb gelukkig een jaar de tijd.

De zon schijnt volop en er is een mooie blauwe lucht, en dat in januari. Ik word vrolijk wanneer ik alleen al naar buiten kijk. Er is ook vrijwel geen wind. Zonder jas zit ik een tijdje buiten in de luwte lekker in de zon te lezen. Ook wandel ik heel ontspannen een stukje. Zalig om te doen, want het is vlak hier in de omgeving met veel weides met koeien en weinig akkerbouw. Zo dicht bij zee zijn er ook niet veel bomen. Wanneer ik op internet kijk, zie ik dat het regent in Nederland. Ik heb meteen het gevoel alsof ik thuis op vakantie ben.

Wel realiseer ik me dat ik nu dus ook echt aan het werk moet. Een paar dingen van mijn actielijstje heb ik al opgepakt. Op de lijst met honderd boeken die je ooit eens gelezen moet hebben staat het Franse kinderboek Le petit prince – De kleine prins – van Antoine de Saint-Exupéry. Dat lijkt me een mooi symbolisch begin van mijn leesmarathon. Dat boek kan ik wel in het Frans lezen om wat te oefenen.

Begin van de middag bel ik gezellig een tijdje met mijn vriendin Pauline. ‘Ik heb een aardige basisvoorraad etenswaren bij de supermarkt in het dorp gekocht. Behalve wat koffie en thee had ik niets uit Nederland meegenomen. Dat leek me niet echt nodig. Ze hebben zulke grote supermarkten in Frankrijk, waar ze alles hebben tot pindakaas aan toe.’

‘Maar vast geen hagelslag en vlokken,’ zegt Pauline.

‘Maakt mij niet uit, want dat eet ik toch nooit,’ zeg ik haar. ‘Ik merk ook dat ik me af en toe al afvraag “is dit werk of vrije tijd?” wanneer ik bezig ben met de voorbereidingen voor mijn kookblog.’

‘Probeer vooral te genieten van jouw jaar in Frankrijk. Als dat aan het einde ook nog een kookblog met een interessant aantal bezoekers oplevert en contacten voor gesponsorde items, dan zou dat helemaal mooi zijn.’

‘Nee, ik wil echt een succes maken van mijn blog. Ik wil mijn droom uit laten komen om van mijn kookblog en freelance schrijven te kunnen leven. Wanneer ik terug naar Nederland ga, wil ik ZZP-er worden,’ zeg ik strijdlustig tegen Pauline. ‘De eerste twintig recepten die ik me nog kon herinneren uit mijn au pairtijd heb ik al klaar. Ik heb alles gekookt, gefotografeerd en ze staan allemaal al live op mijn blog. Heb je het nog niet bewonderd op mijn blog?’

‘Oh nee, sorry, nooit gezien. Ik ga zo meteen kijken,’ zegt Pauline.

‘Ik ben alleen nog een beetje aan het stoeien met de lay-out van de ingrediënten en de recepten. Ik hoop dat Coco zo meteen wat afspraken voor recepten wil regelen met mensen in de buurt.’

Ik heb ervoor gekozen om me voorlopig nog maar niet te druk te maken over de afspraken met de lokale producenten en dergelijke. Dat kan prima vanaf april of mei. Ik wil me eerst concentreren op de lancering van mijn blog. Nu heb ik tenslotte nog wat geld op mijn spaarrekening. Ook als ik rekening houd met een jaar lang huur, benzine, eten en dergelijke. In augustus wil ik naar Nederland gaan om mijn vrienden en familie weer te zien en naar de kermis in Hoorn te gaan. Dat kost natuurlijk ook wat, maar dat heb ik gebudgetteerd.

Wanneer ik eind van de middag bij Coco aanklop, wordt er vrijwel meteen opengedaan. Ze ziet er niet echt top uit. Ik vraag hoe het met haar gaat, maar ik weet het antwoord eigenlijk al, want ze heeft kringen onder haar ogen. Als een echte Française antwoordt ze dat het goed gaat. Dat is nu eenmaal het Franse ritueel bij de begroeting. Wanneer ik in mijn familie of vrienden in Nederland vraag ‘hoe gaat het ermee?’, dan krijg je meestal antwoord over hoe het echt gaat. Er is kennelijk toch iets aan de hand waar ze slecht door slaapt.

‘Kan ik misschien witte lonten in je haar doen?’ vraagt Coco.

Ze legt me uit wat het is, omdat ik wat verward naar haar kijk.

‘Oh, coupe de soleil.’

Coco kijkt me gek aan. Ik vertaal voor mezelf uit het Frans wat ik net gezegd heb ‘een klap van de zon’ oftewel een zonnesteek. Zo heet het hier in kapperstermen dus niet, maar het zijn wel Franse woorden. Heel gek. Het overvalt me een beetje, maar waarom ook niet. Voor ik wat gezegd heb, is ze al naar haar kappersspullen gelopen en heb ik dus eigenlijk geen keuze.

‘Ik zie hier in de omgeving vrouwen op hoge leeftijd die toch nog hun haar vrij donker verven. Waarom doen ze dat?’

Aan haar blik te zien vindt Coco het een gekke vraag. Ze houdt een kleurenpalet naast mijn haar om te zien welke kleur ze gaat doen.

‘Ze willen er graag mooi uitzien. Voor henzelf en ook voor hun partner.’

Zijn de dames met grijze haren in mijn omgeving in Nederland zo milieubewust, zuinig of heel zeker van zichzelf? Grijs staat veel vrouwen gewoon mooi, vind ik. Mijn moeder heeft trouwens wel een gruwelijke hekel aan haar grijze haren. Zij zit echt elke vier weken bij de kapper, maar zou ze dat op haar tachtigste ook nog doen? We praten uiteindelijk niet over recepten, maar over iedereen in ons buurtje, terwijl Coco mijn haar doet. Net als de oma van Yann gaat ze in haar gedachten het buurtje af. Ze begint aan de andere kant bij de vrouw, waar de oma juist niets over zei. Ondertussen doet Coco een cape over mijn schouders en weer een grote handdoek er overheen en mengt ze de verf in een bakje.

‘Het is een alleenstaande moeder met twee dochters. Een tweeling van acht. Niemand weet wie de vader is en ze vertelt er nooit over,’ zegt Coco. ‘Ik kan een boek schrijven over de roddels die er de ronde over deden. Van een vakantieganger die haar had laten zitten tot een dronken bui waardoor ze zelf niet eens weet wie de vader is.’

Coco heeft geen medelijden met haar. Ze vindt haar een sterke vrouw, die alles prima voor elkaar heeft. Met ook twee leuke dochters, die vaak bij iedereen in ons buurtje langsgaan. Tot mijn verbazing is volgens Coco die chagrijnige Yann de favoriet van de twee meiden.

‘Ik had je al gezegd dat ik haar roddelende buurvrouw absoluut een vreselijke vrouw vind.’ Coco kijkt voor zich uit en zegt dan: ‘Ze heeft al zo veel over me geroddeld de laatste jaren. Wanneer ze niet precies weet hoe iets in elkaar steekt, verzint ze de rest er gewoon bij. Verschrikkelijk.’ Coco kijkt weer triest, dus ik verander het onderwerp een beetje.

‘Vind je dat ik bij haar langs moet gaan voor recepten?’

Coco loopt naar de koelkast om wat drinken voor ons te pakken. ‘Ze schijnt erg lekker te kunnen koken, maar ze is wel heel lang van stof. Kijk eerst of je genoeg informatie van anderen krijgt.’ Dan begint ze te lachen. ‘Het verbaasd me dat ze nog niet bij jou op de stoep heeft gestaan. Misschien denkt ze dat je geen Frans spreekt. Wanneer ik haar naar mij toe zie komen, doe ik altijd snel een jas aan, om te laten lijken alsof ik net op het punt sta om weg te gaan. In de zomer pak ik een boodschappentas voor ik de deur opendoe. Ik kan haar dan redelijk snel de deur weer uitzetten.’

‘Hoe zit het met die jongen die naast haar woont?’

‘Ik vertel het je zo. Ik ga eerst buiten een sigaretje roken.’

Terwijl Coco buiten staat te roken, app ik een paar vriendinnen en kijk ik het Nederlandse nieuws op Nu.nl. Ik ben blij wanneer Coco weer binnenkomt.

‘Briz is tweeëndertig. Hij is aardig. Ik waarschuw je nu alvast, Briz vertelt vaak moppen. Wanneer ze heel flauw of heel schuin zijn, dan weet je dat hij te veel op heeft.’

‘Ik zie hem doordeweeks steeds met laarzen aan lopen.’

‘Hij is oesterboer, maar anders dan Yann heeft Briz zijn hele bedrijf en al zijn spullen in de haven. Yann heeft alleen oesterbassins in de haven en een schuur waar hij de oesters sorteert en verpakt.’

‘Ken je de mensen naast hem?’

‘Niet echt, ik heb ze een paar keer kort gesproken. Ze komen uit Parijs en ze lijken me wel aardig. Ze zijn rond de zestig. Ik kijk altijd heel jaloers naar haar professioneel gelakte nagels. Ze voldoen wel een beetje aan het vooroordeel dat mensen uit de provincie hebben over Parijzenaren.’

‘Hoezo dan?’

‘Parijzenaren willen overal waar ze in Frankrijk op vakantie komen de baas spelen en weten het beter. Ze klagen over dingen die bij de plattelandse tradities horen, zoals het kraaien van een haan en de geur van koeienpoep.’

‘Ik heb de oma van Yann gesproken. Kan je het met haar vinden?’

‘Ja, grootmoeder Le Bard is heel erg aardig. Ze kan geweldig koken, dus vergeet haar vooral niet voor jouw blog, maar ze is heel erg zuinig. Echt heel zuinig. Ze gooit nooit iets weg.’

‘Ze wilde me nog geen recepten geven. Misschien later. Ze heeft me wel het telefoonnummer gegeven van de senioren wandelclub om bij hen recepten te vragen.’

‘Oh, dat is een leuke groep mensen. Veel zijn klant bij mij.’

Ik sta op van mijn stoel en hang voorover in Coco’s wasbak, terwijl ze de verf uit mijn haren wast. De shampoo die ze gebruikt ruikt heerlijk zoet. Ik vraag haar met mijn hoofd op zijn kop: ‘Wat vind je van Yann?’

‘Hij is veranderd. Ik ken hem bijna mijn hele leven. Hij was altijd heel vrolijk en hij is ook heel slim. Yann deed het goed op school. Je kon met hem lachen, maar hij was geen drukke gangmaker. Meer iemand die een goede ambiance en een groepsgevoel creëert.’ Met verbazing hoor ik het aan. ‘Yann is nog een tijdje boekhouder geweest, want hij kan heel goed rekenen. Hij vond het niets om op kantoor te werken. Hij heeft toen het oesterbedrijf van een oom overgenomen. Dat bedrijf was vroeger van zijn vader.’

‘Hoe bedoel je? Wat doet zijn vader nu dan?’ vraag ik terwijl het water om me heen klettert.

‘Yanns vader is overleden toen hij nog heel jong was. Hij en zijn drie broers zijn door hun moeder samen met grootmoeder Le Bard opgevoed.’

‘In welk opzicht is hij nu anders?’

‘Met mannen nog wel ongeveer hetzelfde, iets rustiger misschien, maar vrouwen, daar gaat Yann met een grote boog omheen. Hij heeft twee keer behoorlijk zijn neus gestoten in een relatie.’

Meteen ben ik nieuwsgierig, maar Coco zegt niets wanneer ze mijn haar droogt. Ze verandert daarna het onderwerp. Wanneer ze de handdoek laat vallen zegt ze heel hard ‘oeps’. Op zijn Frans natuurlijk ‘oups’ met de klemtoon net even anders dan bij ons. Zo schattig. ‘Briz heeft een busje van het werk. Er kunnen acht mensen in. We gaan vaak in het weekend wat leuks doen of in de zomer bij iemand thuis jeu de boulen of zo. Vind je het leuk om een keer met ons mee te gaan?’

Dat lijkt me prima, dus ik knik enthousiast.

‘Eén van de mannen heeft al een tijdje een vriendin en het is nogal serieus geworden. We zien hem niet veel meer de laatste tijd, dus er is een plekje vrij in de bus.’

Het lijkt me heel gezellig, want ik ben natuurlijk toch wel veel op mezelf. ‘Is iedereen aardig?’

‘Ja, allemaal zijn ze super. Alle zes de mannen zijn vrijgezel en heel verschillend, dus dat is leuk. Geen avond met hen is hetzelfde, want iedereen heeft andere ideeën over wat we kunnen doen. De borrels bij iemand thuis zijn ook altijd geweldig. Heb je zin om mee te gaan?’

Natuurlijk zeg ik geen nee. Ik ben benieuwd. Uit met zes Franse vrijgezelle mannen. Dat belooft wat. We gaan naar een concert in Pornic dertig kilometer bij ons vandaan.

Wanneer ik met een mooie nieuwe look weer thuis ben, Coco is heel goed in haar werk, realiseer ik me dat ik nog niet weet hoe het zit met haar exotische mannenkeuze en heb ik helemaal nog geen recepten van haar gehad. Wel ontzettend leuk dat we het zo goed met elkaar kunnen vinden.

22 januari - Een groentewinkel op het balkon

Wanneer het zaterdagavond is heb ik echt heel veel zin om uit te gaan. Bij Coco zijn er al vijf jongens op het moment dat ik door de achterdeur binnenkom. Of moet ik zeggen mannen? Ze zijn allemaal tussen de vijfentwintig en de vijfendertig jaar. Twee van hen staan naast een sexy geklede Coco buiten bij de achterdeur te roken. De andere drie zitten aan de keukentafel waar flessen rum, pastis en whiskey op staan. Ze lopen allemaal een voor een naar me toe, geven me twee of vier zoenen en stellen zich aan me voor. Het blijft me altijd verbazen dat je in Frankrijk mensen zoent die je nog nooit van je leven gezien hebt. Wanneer ze zich allemaal hebben voorgesteld duizelt het me. Sommige zeggen eerst hun voornaam en dan hun achternaam en anderen zeggen juist eerst hun achternaam en dan hun voornaam. Eentje heeft een achternaam die ook een voornaam zou kunnen zijn of net andersom. Daar komt nog bij dat ze me allemaal hun bijnaam geven.

Maurice noemen ze Momo.

Stéphane noemen ze Fanfan.

Emmanuel noemen ze Manu.

André noemen ze Dédé.

Alleen Briz heet alleen maar Briz. Dat is, zo legt hij me uit, een Bretonse naam, want zijn vader komt oorspronkelijk uit Bretagne.