COLOFON

De Gelijkgestemden – Een Nieuw Begin van V.P. Ramman werd in opdracht van V.P.

Ramman gedrukt door Pumbo.nl

Eerste druk © V.P. Ramman 2013

ISBN 978-94-6206-727-1

Tweede druk © V.P. Ramman 2023

9789464813739

ISBN 978-94-6481-373-9 (e-book)

ISBN 978-94-6481-262-6 (print)

NUR 285

Copyright © Tekst V.P. Ramman 2023

Copyright © Foto’s en illustraties V.P. Ramman 2023

Omslagontwerp V.P. Ramman

Typografie V.P. Ramman

Uitgeverij Vera’s Lifestyle Wereld

https://www.veraslifestylewereld.nl/

info@veraslifestylewereld.nl

Op de website en de social media pages van Vera’s Lifestyle Wereld staan meer boeken, blogs en video’s

Zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur en/of de uitgeverij mag niets uit deze uitgave verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze dan ook

Voor Storm die graag zijn eigen weg verkoos
Voor Logan die met liefde op jacht ging
Voor jou, dank voor jouw interesse in die andere wereld

INHOUD

Hoofdstuk 1: Een nieuw begin

Hoofdstuk 2: De pups

Hoofdstuk 3: De nachtmerrie

Hoofdstuk 4: De zilveren jongen

Hoofdstuk 5: De boswoning

Hoofdstuk 6: Het verhaal van ceder

Hoofdstuk 7: De kat

Hoofdstuk 8: Praten met de pups

Hoofdstuk 9: Geboren jagers

Hoofdstuk 10: De tweeling

Hoofdstuk 11: De poort op school

Hoofdstuk 12: De poortwachter

Hoofdstuk 13: Het karkas

Hoofdstuk 14: De uitverkorene

Hoofdstuk 15: Herinneringen aan amar

Hoofdstuk 16: De poortwachtersrol

Hoofdstuk 17: De poort in het bos

Hoofdstuk 18: De poort op akasha

Hoofdstuk 19: Terug op aarde

Hoofdstuk 20: De schuur

Hoofdstuk 21: Het rapport

Hoofdstuk 22: Het plan

Hoofdstuk 23: De zoektochten

Hoofdstuk 24: De jacht

Hoofdstuk 25: Het wezen in het woud

Hoofdstuk 26: De gelijkgestemden

Hoofdstuk 27: De ongewone talenten

Hoofdstuk 28: De waarheid

Hoofdstuk 29: Het wezen in de schuur

Hoofdstuk 30: Het gevecht

Hoofdstuk 31: Terug naar het begin

Hoofdstuk 32: Het verhoor

Hoofdstuk 33: Het pact

Hoofdstuk 34: De vijfde gelijkgestemde

Nawoord

HOOFDSTUK 1

EEN NIEUW BEGIN

Een gifgroene auto raast over een verlaten weg. In de bijrijdersstoel staart een meisje stil uit het raam. De weilanden vol koeien en schapen gaan aan haar voorbij net als het bord langs de weg met de plaatsnaam ‘Zonneberg’. Lange, roodbruine krullen omlijsten haar gezicht. De groene ogen staan somber. De uitdrukking is gelaten.

Amber weet dat ze moet verhuizen, omdat haar moeder een nieuwe baan heeft geaccepteerd. Ze heeft genoeg tijd gehad om aan het idee te wennen. Toch valt het vertrek zwaar.

Het vooruitzicht om ergens opnieuw te beginnen, op een plek waar ze niemand anders kent dan haar moeder, staat haar tegen. Het is vreemd niet meer in de stad te wonen. Het gebied waar zij nu zijn toont leger dan leeg. Het maakt haar nerveus. Ze mist haar vriendinnen. Haar buren. Haar flat. Eigenlijk alles wel.

De slanke vrouw naast haar schijnt geen last te hebben van onzekerheid. Ze vermindert vaart en slaat af bij een wegwijzer met ‘Waterwouden’ en een klein bord met ‘Veterinair’. Tara bestuurt de wagen behendig over de smalle, slingerende weg. Ze glundert bij het landelijke uitzicht.

Zij is jaren dierenarts geweest in een leuke woonwijk. Maar de drukte in de stad begon haar tegen te staan. Het snelle verkeer en de gehaaste mensen … en het toenemende geweld. De wereld lijkt maar harder en harder te worden.

Het kan anders. Dat weet zij uit ervaring. Ze verlangde steeds meer naar rust en een omgeving waar haar dochter veilig op kon groeien. Toen Tara een vacature zag, waarin gevraagd werd naar een veterinair die op het platteland wilde werken, hoefde ze niet lang na te denken.

Het voelde allemaal zo vertrouwd. Het bracht haar terug naar vroeger. Naar haar ouders. De rustige omgeving waar zij opgroeide. Tara solliciteerde meteen en werd aangenomen.

Een chaotische periode brak aan. Een vervanger voor Tara werd gezocht en gevonden. Hun appartement werd te koop gezet. De spullen werden uitgezocht. Een deel ging weg. De rest werd ingepakt.

Een huis hoefden zij niet te zoeken. De oude dierenarts, Hugo Duivert, zou verhuizen naar familie in de streek. Na dertig jaar trouw als veterinair te hebben gewerkt, is het tijd voor een welverdiend pensioen.

‘Genieten van zijn kinderen en kleinkinderen,’ vertelde hij. En stiekem vindt hij het geweldig dat hij kan uithelpen op een paardenranch. Zijn dochter en schoonzoon wonen prachtig. Hij kijkt uit naar zijn lievelingsdieren en meer tijd met de familie.

Tara mag altijd bellen voor hulp. Voor nu kan zij zijn praktijk met aangrenzend woonhuis overnemen. Dat scheelt gedoe.

Veel tijd om over de verhuizing na te denken had Amber niet, want haar aandacht werd opgeslokt door opdrachten en toetsen op school. Ze voelde zich net thuis op de middelbare school en haar klasgenoten waren erg leuk. Het volgend schooljaar klonk veelbelovend met meer projecten en meer vrijheid.

Voor Amber werd een afscheidsfeest georganiseerd. Het was goedbedoeld van Tara, maar Amber was liever wat anders gaan doen. Al die aandacht door zoiets stoms als een verhuizing die zij niet wilde.

Toch viel die avond mee. De meeste klasgenoten en alle vrienden en vriendinnen waren langs geweest. Buren versierden het hele appartementencomplex. Amber werd bedolven onder mooie afscheidscadeaus. Ook werden grappige en welgemeende opmerkingen gemaakt.

Met een aantal zou zij contact blijven houden en met schoolvakanties zouden zij weer afspreken. Vooralsnog ging ieder zijn eigen weg met het einde schooljaar in zicht. Haar jaarlijkse zomerkamp kon niet doorgaan door het opruimen van hun appartement. Het was deze zomervakantie spullen uitzoeken, inpakken en afscheid nemen.

Het enige pluspunt was dat zij haar moeder meer zag, omdat zij ruim voor vertrek stopte met haar drukke huisdierenpraktijk. Erg gezellig was het alleen niet. Meer dan ooit bleken zij elkaars tegenpolen. Waar Amber vol twijfels zat over hun vertrek, liep Tara over van optimisme. Op alle commentaar had Tara een weerwoord. Op alles wat Tara wilde, zei Amber ‘nee’. Het botste meer dan eens tot het inladen van de verhuiswagen aan toe.

‘We zijn er bijna,’ vertelt Tara. Ze wijst naar een huis in de verte, omringd door grasvelden en bomen. Haar gezicht straalt. Ze passeren een volgend bordje met ‘Veterinair’.

Amber schrikt op uit haar overpeinzingen. De roodbruine krullen vallen naar achteren en laten een diepe frons op het voorhoofd zien.

De weilanden gaan over in bos. Van overzichtelijk naar dicht op elkaar staande bomen. Van een vlak landschap naar rotsen en heuvels. Het natuurgebied lijkt zich oneindig ver uit te strekken. Donker en koud en onherbergzaam. Waterwouden kan haar nu al gestolen worden.

Aan de rand van het bos staat een groot landhuis. Tussen bomen en rotsen in. Het grijze hout van het oude gebouw steekt statig af tegen het wit van de daklijsten, de witte raamkozijnen en de zwarte dakpannen.

De tuin rondom het huis staat vol vrolijk gekleurde bloemen. Verderop staat een stal in een omheind stuk grasland. Het moet bedoeld zijn voor vee dat na een doktersbehandeling moet herstellen. Ook dit gebouw is oud, maar liefdevol onderhouden en in dezelfde tinten als het landhuis geverfd.

Amber zou kunnen zweren dat de villa niet kaarsrecht staat. De muren moeten in de loop der tijd krom zijn gaan staan. Op sommige plekken is het huis verder uitgebouwd, waardoor oud en nieuw niet perfect op elkaar aansluit.

Haar moeder was een keer eerder in de villa geweest. Om alles te bezichtigen en de overname af te ronden met de vertrekkende diergeneeskundige. Tara was enthousiast teruggekomen met een groot aantal foto’s van het huis en de omgeving.

En zo blij dat Amber haar moeder niet meer van gedachten kon doen veranderen. De streek Waterwouden, genoemd naar het natuurgebied, zou een betere toekomst bieden voor haar en haar dochter. Beter dan Disteldam, de stad waar Amber opgroeide. Tara was er van overtuigd dat ze de juiste beslissing nam. Voor beiden.

‘Hoe vind je het?’ vraagt Tara nieuwsgierig, terwijl zij behoedzaam over een dikke laag grind het erf oprijdt. Ze stopt bij een naambord met ‘Landhuis Landeind’. Inwendig trappelt Tara om haar dochter alles te laten zien. Maar Amber heeft tijd nodig. Tara wacht geduldig af.

Amber verschiet kleur. Ze wordt heen en weer gesleurd tussen begrip en onmacht. Zij begrijpt haar moeder. Tara is de stad zat, maar bleef vanwege Amber en het feit dat alles vlakbij was met een jong kind. En Amber had het prima naar haar zin tussen alle mensen.

Even twijfelt Amber of ze beter kan liegen om haar moeder ter wille te zijn. Amber kan toch niets meer aan de verhuizing veranderen. Haar oude leven heeft zij vaarwel moeten zeggen. Ze telt een paar tellen, maar komt niet tot tien. Liegen lukt haar niet.

Amber haalt diep adem en slaat haar ogen op naar de hemel. De geheven handen benadrukken haar frustratie. ‘Mam, het huis staat in het echt nog eenzamer dan op de foto’s! Dit kan beslist niet veiliger wonen zijn dan Disteldam,’ roept Amber gefrustreerd uit. Ze mist haar stad nu al.

Amber kan niet geloven dat haar moeder overstag is gegaan. Nog steeds niet. En dat zij, als dochter zijnde, geen enkele inbreng mocht hebben op dit besluit. Zo jong is Amber niet meer. Zonder een vader of familielid om haar heen heeft zij eerder volwassen moeten worden. Amber en Tara zijn al jaren op elkaar aangewezen.

Ze heeft recht op wat inspraak. Zeker als verwacht wordt dat zij vrijwillig mee gaat. Amber heeft alle tegenwerpingen gemaakt die zij kon verzinnen. Op alle mogelijke manieren. Toch is haar moeder bij haar besluit gebleven. En moest Amber haar vertrouwde stad verlaten.

‘Ach, welnee. Hier gebeurt nooit wat.’ Tara wuift achteloos de bezwaren weg. Opnieuw. Ze trekt bedaard de handrem aan en zet de motor af. ‘Het is een superstil dorpje. Bovendien hebben we bijna elke dag een hulp in de huishouding.’

Tara wijst naar de weg die zij net zijn afgereden. De huizen zijn op een hand te tellen. Geruststellend vervolgt zij: ‘Mevrouw Den Helder – Birte, als je dat durft te zeggen – woont naast ons stukje grond. Zij wil je best gezelschap houden als ik werk. Elin, mijn dierenartsassistente, is oproepbaar en woont ook in de buurt.’

Rustig besluit Tara: ‘De meeste mensen in dit gebied wonen hier al heel lang. Generatie na generatie. Ze zijn te vertrouwen. Wij hebben hier zeker net zoveel mensen om op terug te vallen als in Disteldam. Vaak heb je maar één iemand nodig, trouwens.’

Tara zwaait haar portier open en stapt soepel uit de kleine auto, ondanks de lange rit. Met het lange, sluike haar en de fijne gelaatstrekken is zij een knappe verschijning. Het roze joggingpak benadrukt haar slanke lijn.

Het is een wonder dat zij geen nieuwe relatie is aangegaan na Ambers vader … of misschien bleef er voor haar geen tijd over met alle taken die bij haar bleven liggen. Amber heeft het nooit aan haar gevraagd.

Zuchtend volgt Amber haar moeders voorbeeld. Er is geen ontkomen meer aan. Ze kan het niet laten om het portier hard dicht te slaan. Te hard. Gewoon om haar ongenoegen te kunnen uiten. ‘Ik moet eerst zien dat zij betrouwbaar zijn,’ gromt ze binnensmonds.

Het grind knispert onder haar zwarte sportschoenen. Met de handen diep in de zakken van haar donkere trainingsjack gestoken, schopt Amber boos een steentje weg. Haar moeder vindt kennelijk dat zij alle problemen goed ondervangen heeft. Ze negeert het bord ‘Veterinair’ dat naar het landhuis wijst.

Tara haalt diep adem en schudt een bruine haarlok weg voor haar gezicht. Een teken dat zij geïrriteerd raakt. Een tik die haar dochter heeft overgenomen.

Vanaf het moment dat Tara voor hen besloot te verhuizen, besloot Amber dwars te liggen. Tara is vaker opnieuw gestart en weet dat veranderingen goed kunnen zijn. Het verschil is echter dat zij deze beslissing heeft genomen en niet Amber. Amber staat niet achter de ideeën van haar moeder. Het is ook moeilijk om op Ambers leeftijd ergens opnieuw te beginnen. Maar misschien went haar dochter snel.

De voordeur gaat open. Een oranjerode kat maakt haastig gebruik van de mogelijkheid en schiet langs hen heen naar buiten. Het beest keurt Tara en Amber geen blik waardig.

Een moment later verschijnt een rijzige, oude dame in de deuropening. De formele glimlach benadrukt de strakke lijnen in haar gezicht.

‘Aha … daar heb je mevrouw Den Helder, onze hulp en oppas. Birte is werkelijk een aanwinst,’ lacht Tara met een warme blik in haar grijze ogen. Ze loopt het bordes op dat vol staat met bakken uitbundig bloeiende bloemen.

Ongelovig kijkt Amber toe. Met de grijze knot, het magere gezicht en de lange, donkere rok gelijkt deze huishoudster eerder de strenge directrice van een internaat dan het warme mens dat Tara beschreef. Wat is er met haar moeder gebeurd? In werkelijkheid is alles anders dan ze heeft verteld.

Tara schudt hun nieuwe hulp enthousiast de hand en duwt de onwillige Amber naar voren.

‘Dit is mijn dochter, Amber Seroos,’ stelt Tara haar dochter voor. De trots klinkt door in Tara’s stem. ‘Ik ben blij dat u dit huis verder wilt blijven onderhouden, nadat meneer Duivert is verhuisd. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen.’

Mevrouw Den Helder knikt goedmoedig naar Tara, maar kijkt zuinig naar Amber. Amber stapt ongevraagd na een vluchtige groet naar binnen. Met haar gympen nog aan.

Amber slaat geen acht op de hulp en laat haar aan Tara over. Geïntrigeerd dwaalt Amber rond op de begane grond.

Het huis is kennelijk tussen de rotsen gebouwd. Een ongelijke rotspartij vertelt het uitzicht. Soms is uit een raam alleen een granieten wand te zien met wat plantjes. Soms ziet zij de tuin of de parkeerplaats.

Sommige delen zijn in de loop der tijd bijgebouwd te zien aan de vloeren en wanden. Waarschijnlijk kwamen er steeds meer kinderen bij, of gingen oudere familieleden inwonen.

Na elke hoek is het een verrassing hoe de muur verder loopt. De wand kan eindigen bij een nis of een trap, afhankelijk van het verloop van de rotsen. Door een paar treden of een opstapje te nemen, kan de weg verder vervolgd worden door het huis. Het lijkt een doolhof.

Op de houten vloeren liggen bonte vloerkleden. Elk tapijt ligt kaarsrecht. De ouderwetse meubelen glimmen van de boenwas. Elk kastje of tafeltje is voorzien van een geborduurd kleedje. De gordijnen en de wanden hebben drukke patronen en kleuren. Overal staan vazen gevuld met bloemen uit de tuin en de grasvelden. Desondanks oogt het huis donker vergeleken met het moderne appartement in Disteldam.

Naast de woonkamer begint de praktijk van Tara. Beide delen zijn verbonden met een tussendeur en een hal. In de hal trekt Amber een zware deur open en kijkt verrast naar buiten. Opnieuw een bord met ‘Veterinair’. De praktijk heeft kennelijk – en heel logisch – een eigen voordeur.

De volgende deur in de hal brengt haar naar de wachtruimte. Langs een wand staat een balie en rekken gevuld met medicijnen, voer en informatiefolders. De wachtruimte heeft ook weer verschillende deuren die naar een aantal kamers voor onderzoek en operaties leiden.

De praktijk oogt nieuw vergeleken met het landhuis ernaast. Waarschijnlijk besloot dokter Duivert een pand neer te zetten naast het oude huis van zijn ouders, toen hij de villa overnam.

Onaangenaam verrast staat Amber stil in een ruimte met een printer en kopieerapparaat. Aan een wand hangen geweren. Ze bestudeert de geweren nauwkeurig.

Er hangt meer dan nodig is voor het verdoven van vee. Haar moeder is een ervaren schutter. Als kind leer je vanzelf mee, al is een speelgoedgeweer anders dan een echte.

Amber voelt de lichte druk van een hand op haar schouder. Stug weigert ze opzij te kijken naar haar moeder. Tara is ook het kantoor in gelopen en staat vlak naast haar.

‘Dit is de ruimte voor mijn administratie. Normaal is het op slot. Hugo Duivert heeft op mijn verzoek het een en ander laten hangen,’ vertelt Tara. Ze voelt haar dochter verstarren.

Onverstoorbaar vervolgt Tara: ‘En ik heb de benodigde vergunningen. Ik ken je mening over het doodschieten van dieren, maar een geweer is onmisbaar in deze functie.’

Tara en haar ouders woonden in een rustige streek. Net als deze Waterwouden zou moeten zijn. Het was daar normaal dat je voor je eigen vlees of vis op tafel zorgde.

Tara’s vader blonk uit in de jacht. Hij heeft haar verdienstelijk leren schieten en sporen zoeken. Toen haar vader nog leefde, ging Tara regelmatig met hem jagen. Voor dag en dauw op. Uren in de frisse buitenlucht bezig zijn. Ze kwamen nooit met lege handen thuis.

Jammer dat Amber haar grootouders nooit heeft leren kennen. Hoewel haar opa het vast niet had kunnen waarderen dat zijn kleindochter tegen de jacht is. Jezelf kunnen redden in een natuurgebied als deze is noodzaak. Tara’s grijze ogen krijgen een warme glans bij de herinnering aan haar ouders.

Tara heeft vroeger gewerkt met vee. Een goede collectie geweren voor het verdoven en het neerschieten vindt zij onontbeerlijk.

Als wapens toch gebruikt moeten worden, moet het zo pijnloos mogelijk zijn voor een dier. Tara loopt er niet mee te koop, maar ze kan goed overweg met een geweer. Zij is zelfs de beste schutter van haar opleiding.

Spelenderwijs leerde zij Amber op haar beurt meer dan Amber vermoeden kan. Alleen weet Amber dat zelf nog niet.

Amber verzucht geïrriteerd: ‘Ik weet dat jagen in dit gebied erg populair is, mam. Zolang je niet verandert in iemand die voor haar plezier elk weekend op jacht gaat naar herten en ander wild en zo, kan ik hier wel mee leven.’

Ze schudt de hand van Tara ongeduldig van haar schouder af. Amber draait zich om en stampt driftig de werkkamer uit. Die geweren kunnen haar gestolen worden. Vreselijk dat mensen die op dieren en − nog erger − op elkaar durven gebruiken!

Voorbij de woonkamer neemt Amber een afstapje. Ze komt uit in de keuken. De ruimte is groot en warm en brandschoon. Bonte tegels worden afgewisseld met verweerde kasten. Een aantal manden bevat groenten en fruit.

In het midden staat een forse eettafel, wit geverfd om de lelijke plekken te verhullen. Een rand gesjabloneerde bloemen siert het hout op. De stoelen moeten net zo oud en beschadigd zijn. Ook daar brengen zorgvuldig opgebrachte schilderingen het hout tot leven.

Een heerlijke geur vult Ambers neusgaten. Maakt haar er van bewust dat ze onderweg alleen een droog broodje heeft gegeten. Wie bakt er zo vroeg?

Haar oog valt op het grootste fornuis dat zij ooit heeft gezien. Het apparaat bestaat uit verschillende ovenladen en kookplaten. Langzaam stijgt de geur van gepofte aardappelen en gekruid vlees op. De pittige geur mengt zich met de zoete lucht van een verse appeltaart die op een rooster staat af te koelen.

Amber begrijpt nu waarom Tara zo te spreken is over mevrouw Den Helder. Hun hulp in de stad lijkt het tegenovergestelde te zijn van deze dame. Jong en hyperactief, met luide muziek op en de televisie aan, schiep zij in hun appartement eerst een grotere chaos, om het daarna schoon en opgeruimd achter te laten. Daarbij had zij haar eigen idee van opruimen, waardoor Amber en Tara regelmatig hun spullen niet terug konden vinden.

Amber betwijfelt of hun vorige hulp − of haar moeder − in staat is iets simpels te koken. Laat staan de gerechten te bereiden die mevrouw Den Helder in de oven heeft staan, zonder er zelf een moment verhit uit te zien. Tara maakte zulke lange werkdagen in de stad dat zij vaak een diepvriesmaaltijd moesten opwarmen als avondeten.

Tara en de huishoudster raken geanimeerd in gesprek over de avondmaaltijd.

Amber stapt twee treden af naar de bijkeuken. Aan de muur is een kapstok bevestigd om natte spullen uit te hangen. Ze vangt nog op dat het eten bijtijds in de speciale boerenoven kan zonder verpieteren of aanbranden, terwijl zij langs een schoenenrek loopt.

Amber duwt de klink van de achterdeur omlaag. Even knippert zij tegen het felle licht, maar is blij met de zon die haar gezicht verwarmt. Het is een verademing na het donkere huis.

De ruime achtertuin loopt glooiend langs het landhuis met de dierenartsenpraktijk en is keurig onderhouden. Het groene gazon wordt omlijst door bloemenperken, een moestuin, bessenstruiken en een aantal fruitbomen.

De meeste bomen en struiken dragen vruchten. De takken buigen door onder de zware vracht. De appels voor de appeltaart moeten hier vandaan komen. In de kersenbomen bungelen wat achtergebleven kersen. Opgewekt pikken vogels de laatste paar donkerrode vruchten weg.

Het grasveld sluit naadloos aan op het natuurgebied. Onbewust huivert Amber bij de aanblik van de massieve rotspartijen, dicht op elkaar staande naaldbomen en de donkere kilte tussen de struiken. Amber hoort de vertrouwde voetstappen van haar moeder naderen.

Tara vertelt met een blije blik op de tuin: ‘Marcus, de echtgenoot van Birte, onderhoudt de tuin. We hebben hier het hele jaar geen omkijken naar.’ De lage stem klinkt warm en voldaan.

Voor haar moeder moet dit ideaal zijn, bedenkt Amber zich. Hun appartement lag vierhoog in een groot appartementencomplex in Disteldam. Ze hebben jarenlang genoegen moeten nemen met verschillende bloembakken op het balkon.

Elk jaar probeerde Tara vol goede moed van alles uit. Maar nog voordat de zomer op gang was gekomen, was al het groen verdord. Tara mag dan wel een goede dierenarts zijn, maar het verzorgen van bloemen en planten is een ander verhaal.

Haar moeder kan haar hart ophalen hier, concludeert Amber wrevelig. Meer dan genoeg natuur. Vol afkeer kijkt zij naar al het groen.

‘Bizar dat hier geen hek om de tuin staat. Dat is niet veilig,’ bromt zij binnensmonds.

Tara staart peinzend naar hetzelfde groen. Voor haar dochter is het een zwaardere overgang dan zij dacht. In haar jonge leven heeft Amber – buiten de vakanties om – altijd in de stad gewoond. Hun appartement stond tussen dicht op elkaar gepakte gebouwen. Deze leefomgeving met weinig bebouwing moet raar aanvoelen.

‘Het werkt hier anders. De mensen hebben voldoende ruimte. Het is dus niet nodig om een schutting te plaatsen. Je hebt toch geen last van elkaar,’ legt Tara geduldig uit. Minder afbakening en meer bezit, maar ook minder regels en meer vrijheid. ‘Je ziet hier alleen hekken als ze dieren binnen een bepaald gebied willen houden.’

Of dieren buiten een bepaald gebied willen houden, denkt Amber wrevelig. Ze werpt een laatste sombere blik op het donkere bos, keert zich om en loopt terug naar binnen. Zich niet bewust dat zij wordt geobserveerd vanuit de schaduw.

Na twee koppen thee en een groot stuk appeltaart – Amber moet toegeven dat het een van de lekkerste taarten is die zij ooit heeft gegeten – lopen ze samen de trap op naar de slaapkamers. De ruime hal met de binnentrap is de centrale plek van het huis. Hangend over de houten balustrade is de voordeur net zichtbaar.

Boven is de logica ook ver te zoeken. De eerste verdieping bestaat uit kamers die soms met tussendeuren aan elkaar verbonden zijn en soms aansluitend een badkamer hebben.

Amber telt vier badkamers, die allemaal even hopeloos ouderwets ogen met beschadigde, rechthoekige wastafels en protserige baden op poten. Ze vraagt zich ernstig af of van het wonen hier iets te maken valt. Zouden zij wel stromend warm water hebben? Niets kan haar nog verbazen.

Bij de laatste kamer blijft zij stil staan. De vloer bestaat uit drie verschillende lagen. Elk iets hoger dan de ander. Op de hoogste laag staat een bed. Op de onderste laag steunt een trap naar de zolder toe. Feitelijk fungeert de ruimte als een hal voor de zolder. Toch is het ingericht als een slaapkamer.

Verbaasd zegt zij stellig, zonder een antwoord te verwachten: ‘Dat zoiets bestaat!’

De enige conclusie die zij kan trekken, is dat er niets normaal is aan dit huis. Wie heeft het ontworpen? En hoe aangeschoten was hij of zij toen? Hoeveel mensen moeten hier hebben gewoond met zoveel kasten, bedden en zitjes?

‘In dit huis kun je met gemak al mijn klasgenoten kwijt,’ mompelt Amber, terwijl zij terugloopt naar Tara, ‘zonder hen tegen te komen.’

Tara grinnikt even. Ook zij stond destijds versteld van de ruimte. Na het krappe appartement is de villa een welkome afwisseling.

‘Ja, geweldig niet?’ meent Tara warm. ‘Dokter Duivert komt uit een groot gezin en heeft zelf ook kinderen en kleinkinderen. Het landhuis was van zijn ouders. Beide generaties hebben een stukje bijgebouwd. Hugo liet de dierenartsenpraktijk aan het huis bouwen. Fijn dat hij de meeste spullen heeft laten staan. Het huis is daardoor al goed ingericht. Hij nam weinig mee naar zijn nieuwe woning.’

‘Dat begrijp ik. Het werd tijd voor nieuwe spullen! Alles lijkt oud hier. Geen mens zou deze combinaties nog neerzetten.’ Ambers stem klinkt honend.

Ze snapt niet goed waarom zij zo korzelig is. Ze wijt het aan het feit dat het allemaal erger is, dan zij zich heeft voorgesteld. Te eenzaam, te oud, te anders. En het feit dat ze hier helemaal niet wil zijn.

‘Amber!’ waarschuwt Tara fel. Na een terloopse blik op de huishoudster kijkt Tara haar dochter bestraffend aan, terwijl zij uitlegt: ‘De inrichting past bij de leeftijd van het huis en ik heb daarom juist gevraagd alles te laten staan.’

Voordat Amber kattig terug kan antwoorden, remt een zware vrachtwagen voor het huis af. Buiten wordt stevig getoeterd.

Tara leunt op de overloop over de balustrade. Ze ziet een knalrode wagen voor het huis staan en meldt: ‘Daar heb je de verhuiswagen. Kies jij een kamer uit, Amber. Dan wijs ik de jongens de weg.’

De verhuizers klappen al luidkeels deuren open. Tara fronst naar Amber, maar haast zich naar beneden.

Mevrouw Den Helder volgt Tara op de voet. Haar gezicht staat afkeurend.

Amber gooit een deur open en ploft moedeloos op het bed neer. Geen van de kamers lijkt op haar meisjeskamer in Disteldam met heldere tinten. Ook hierboven oogt alles oud en donker.

De kamer waarin ze zit, lijkt de beste kamer van het huis met een zweem van roze op de muren. Grote kans dat het vroeger rood was geweest en de kleur in de loop der tijd verschoten is. Het is in ieder geval een ruime kamer, waardoor zij voldoende plek heeft voor haar spullen.

Amber staat op en sloft naar het smalle, hoge raam. Gedemotiveerd zakken haar schouders af.

De kamer kijkt uit over het woud. Achter al die bomen zouden andere dorpen moeten liggen. De hoge bomen ontnemen alleen alle zicht op huizen en wegen.

Het natuurgebied oogt onherbergzaam. Een en al rotsen en heuvels en groen. Zo anders dan het appartement in Disteldam, waar zij over de daken uitkeek.

‘Waar zijn alle mensen gebleven?’ verzucht zij hardop. In Disteldam liepen zelfs midden in de nacht mensen buiten rond. Hier beweegt niets. Geen mens te zien.

Haar nekharen gaan langzaam overeind staan alsof ze bekeken wordt. Voorzichtig tuurt zij langs het grasveld naar de naaldbomen verderop. Er beweegt iets bij de aanzet van het bos. In een flits sprint een jongen met witblond haar weg.

Geschrokken springt Amber weg van het raam, maar voelt zich tegelijk ook een beetje dwaas. Natuurlijk kunnen mensen langs dit huis wandelen of fietsen. Er staan geen hekken. Ze vermant zich en loopt naar beneden om de dozen voor haar kamer te zoeken.

HOOFDSTUK 2

DE PUPS

Amber is jarig. Normaal geniet zij van elke verjaardag. Het voelt elk jaar weer goed om een nieuw magisch getal aan te tikken. Gewoon door er te zijn, te bestaan. Maar in een nieuwe omgeving met mensen die zij niet kent, vindt zij er niets aan.

Ze is net klaar met haar schooldag. Een school, waar niemand gemerkt heeft dat zij jarig is. Haar mentor heeft de grootste moeite om alle nieuwe tieners in de groep te onthouden. Amber is slechts één van de velen.

Het ligt niet aan de mensen die haar kennen. Tara had haar vanochtend vroeg vrolijk toegezongen, voordat Amber goed en wel wakker was. Mevrouw Den Helder beloofde een lekkere, zelfgemaakte slagroomtaart voor vanmiddag. De afgelopen dagen kreeg Amber al cadeautjes per post. Haar mobiele telefoon bevat felicitaties die zij nog niet uit heeft kunnen lezen.

Ze vermoedt dat haar moeder al hun oude buren en vrienden heeft aangemaand iets te sturen. Zelf stond Tara voor school te wachten, tussen haar consulten door, en wilde zij meer lekkers bij de kruidenier halen voor een extra leuke verjaardag. Wel lief.

Afgelopen week begon het nieuwe schooljaar. De school in Zonneberg is de enige scholengemeenschap in de nabije omgeving, waardoor ook kinderen uit omliggende dorpen er naar toe gaan.

Amber ving in het voorbijgaan een gesprek op van twee leraren die zich verbaasden over de vele aanmeldingen. Het voortbestaan van de school was al jaren onzeker. Maar dit schooljaar stromen de gangen weer vol, een einde makend aan de kleine groepen.

De streek blijkt deze zomer een flink aantal nieuwe inwoners erbij te hebben. Tot grote verwondering van de lokale bevolking. In de dorpen is de werkgelegenheid nog net zo gering als voorheen.

Normaal gesproken vertrekken de dorpelingen juist naar de omringende steden om daar te wonen en te werken. In de steden is beter betaald werk te vinden en is het leven simpeler met alle voorzieningen op loopafstand.

Toch worden leegstaande woningen gevuld en worden zelfs nieuwe gebouwd. Het dorpscentrum gonst van de geruchten. Iedereen kent elkaar in Waterwouden, waardoor de oorspronkelijke inwoners over elke ‘nieuweling’ informatie uitwisselen.

‘Wat al die mensen de laatste maanden naar dit gebied toe brengt en waar ze van moeten leven …,’ hoort Amber zeggen.

Verward wendt zij haar blik af van de zak chips in haar hand. Ze staat in de plaatselijke kruidenier. Eigenlijk de enige grote supermarkt die het dorp Zonneberg rijk is. Qua winkels lijkt de streek Waterwouden leger dan leeg met soms een kruidenier, salon of café langs de weg. Alleen het noodzakelijke is er.

De inwoners vinden dat prima. Van tijd tot tijd slaan zij flink in bij een groot winkelcentrum vlak bij de snelweg. Alles valt immers in te plannen onderweg naar een afspraak in een stad. Een grote koelkast en een flinke voorraad maken het verschil.

‘Kijk, daar heb je er weer eentje.’ Een dik opgemaakte vrouw buigt naar een gerimpelde toe met slecht gepermanent haar. Ze gluren naar Amber. Alweer twee die dat doen.

De ogen blijven staren. Met een zucht draait Amber zich om en zoekt Tara op.

‘Ik ben de aandacht zat, mam. Gaan we?’

‘Ja, ik ben klaar,’ antwoordt Tara. Berustend duwt zij het karretje naar de kassa. Ze begrijpt precies wat haar dochter bedoelt. ‘Het is een aparte ervaring om op te vallen. In Disteldam gingen we op in de massa. Daar waren wij een van de velen.’

‘Er wordt over ons gefluisterd,’ meldt Amber. Ze wijst oneerbiedig naar de twee vrouwen. Zij zijn hen nieuwsgierig naar de kassa gevolgd. ‘Zij noemen ons ‘de nieuwelingen’.’

‘Wat een rare term.’ Tara legt ijverig de boodschappen op de band. In een oogopslag ziet Tara de oudere dames. Zij voelen zich op geen enkele manier geremd om het gesprek tussen haar en haar dochter op te vangen.

Met een zucht vervolgt Tara: ‘Ik word trouwens ook steeds nagewezen in het voorbijgaan. Misschien stelt dat je gerust. Probeer je er niets van aan te trekken. Ik hoop dat het staren en nawijzen spoedig overwaait.’

Tara pakt vlot de spullen in en groet de dorpelingen vriendelijk in de ijdele hoop dat zijzelf en haar dochter niet al te lang bijzonder worden gevonden. Het lukt haar niet Amber zover te krijgen ook een beleefde glimlach op haar gezicht te laten toveren. Ondanks de duwtjes in haar onwillige rug. Amber wil niets van de inwoners weten. Van geen enkel levend wezen. Er rest Tara niets dan haar dochter mee te nemen. De winkel uit.

Bladeren ritselen in de wind, waardoor het licht speels tussen de takken door schittert. De wiegende bladeren zorgen voor grillige schaduwen in de tuin. Het is een zonnige dag, maar Amber voelt zich verre van stralend. Eenmaal thuis werd haar moeder opgeroepen voor een huisbezoek. Het was erg dringend.

Na dertig jaar dezelfde veterinair te hebben gehad, werd Tara argwanend bekeken. Een begrijpelijke reactie. Tara is immers een generatie jonger. Met wellicht andere technieken. Een veearts die niet gewend is om op het platteland te wonen, dus ook niet gewend is aan vee. En nog een vrouw ook! Voldoende redenen om af te wachten.

Tara verwachtte die reactie al en wilde op haar gemak uitpakken, eventueel wat opknappen en samen met Amber wennen. Kort na hun komst kwam echter mevrouw Den Helder met haar doodzieke hond bij Tara. Ze was ten einde raad.

Titan had waarschijnlijk iets verkeerds gegeten. De enorme waakhond was er bijna niet meer geweest. Door de snelle analyse van Tara was de vergiftiging gelukkig gauw weer onder controle.

Door Tara’s kordate ingrijpen herstelde het dier voorspoedig. Binnen korte tijd joeg het beest weer als vanouds elke voorbijganger schrik aan met zijn ruwe gedrag en valse gegrom – tot grote blijdschap van het oudere echtpaar.

Hun waakhond hebben zij hard nodig, want meneer Den Helder is techneut. Daardoor staan op hun erf dure landbouwmachines en andere waardevolle wagens. Met Titan bedenkt iemand zich wel twee keer of diefstal de moeite waard is.

In onzekere tijden was het hebben van een betrouwbare hond onmisbaar. Tussen alle nieuwe inwoners zitten er ronduit vreemde.

De behandeling van Titan ging rond als een lopend vuurtje. Tara vermoedt dat het verhaal met opzet verspreid werd door Birte.

De dochter van de oudere dame is namelijk net als haar vader extreem goed in techniek. Maar zelfs in deze tijd is het nog altijd vreemd dat een vrouw misschien beter is dan een man in iets ‘mannelijks’.

Door de groeiende interesse van haar eigen kind weet mevrouw Den Helder als geen ander hoe moeilijk het is een beroep te kiezen waar weinig vrouwen voor kiezen. Zelfs nu, met een volwassen dochter die zichzelf keer op keer bewijst, snappen sommige dorpelingen haar passie niet. Als vrouw zijnde kun je geen succesvolle wetenschapper zijn.

Door die reacties wijs geworden, besloot Birte op haar manier de vooroordelen over Tara te verminderen. De bijna-doodervaring van Titan werd luid verkondigd.

Dit voorval leidde tot nieuwsgierige vragen en voorzichtige consulten van anderen. Tara’s rustige en heldere aanpak deed de rest bij mens en dier. Algauw staat de telefoon niet meer stil, waardoor Tara veel op pad moet. Meer dan ze vooraf in gedachten had.

Toch is zij helemaal in haar element. Haar nieuwe leven voelt goed. Tot Ambers ontsteltenis. Haar moeder lijkt een ander mens. Er werd vroeger weinig zelf gekookt. Tara haalde het liefst kant-en-klare producten uit de supermarkt.

Maar tegenwoordig treft Amber haar moeder in de moestuin aan. In haar vrije tijd is zij met mevrouw Den Helder druk bezig met het wecken van verse groenten en fruit. Ook vullen zij de voorraadkasten verder aan met verschillende soorten gelei, jam en chutney.

Gretig wisselt Tara recepten uit met de oude hulp. Want mevrouw Den Helder blijkt naast huishoudelijke hulp en oppas ook een onuitputtelijke bron voor klassieke streekgerechten te zijn. De hulp organiseert daarnaast van alles en kent elke inwoner in de streek.

Zo regelt Birte regelmatig maaltijden voor hulpbehoevenden in de streek. Ook stelt zij met gemak een groot buffet samen voor een theekrans of een zomerfeest.

Alsof dat niet druk genoeg is, verzorgt zij picknickmanden voor de oudere heren en dames die er op uit durven te trekken. Het is heerlijk wandelen in de bergen en prettig vliegvissen in de snelle stroompjes die Waterwouden rijk is.

Tara woonde vroeger in een natuurrijk gebied. Haar ouders waren zo zelfvoorzienend dat zij naast het gangbare voedsel ook eetbare knollen en wortelen wisten te vinden. Vaak plukte Tara met haar moeder allerlei paddenstoelen en vruchten. Zij konden uren bezig zijn met het verwerken van hun vondst. De voorraadkelder stond vol zelfgemaakte wintervoorraden.

Amber vreest dat haar moeder het heerlijk vindt om terug te zijn in een soortgelijke omgeving. Tara bewaart meer goede herinneringen aan haar bezadigde jeugd, dan Amber ooit vermoed heeft.

De ouderwetse aankleding van het huis hindert Tara niet. Buiten wat ze hebben uitgepakt en neergezet, is het huis niet veranderd ondanks de geopperde ideeën. De verhuizing vond een aantal weken geleden plaats, maar het huis staat nog vol verhuisdozen. Haar moeder is te druk. En het is niet anders.

Amber heft haar hoofd op. De roodbruine krullen bungelen zacht rond haar gezicht. Gespannen luistert zij. Ze dacht dat zij wat hoorde … Dat zij iets hoorde piepen. Maar buiten de tsjirpende vogels in de bomen neemt zij niets bijzonders waar.

De doffe geluiden achter haar in het huis worden veroorzaakt door mevrouw Den Helder. Het verder op orde maken van de woning en het weghalen van de verhuisdozen heeft zij voor haar rekening genomen.

Voor de zekerheid kijkt Amber om zich heen. Sinds ze verhuisd is, heeft zij het idee dat ze in de gaten wordt gehouden. Het bezorgt haar een onbehaaglijk gevoel. Iets dat zij niet nader kan definiëren, maar dat ervoor zorgt dat haar nekharen overeind gaan staan.

Bespottelijk, want als zij om zich heen gluurt, ziet zij niemand. Het zal wel horen bij een stille omgeving.

Amber zakt onderuit. Ze begint te wennen aan haar kamer en het douchen in een oud bad. Ze begint te wennen aan het formaat van het huis met de vreemde hoeken, de krakende vloeren en de oubollige inrichting. Maar ze mist haar moderne woning, de drukte van de stad en haar vriendinnen.

De villa staat op het uiterste puntje van de streek. Er komen geen mensen langs, tenzij ze een diergeneeskundige nodig hebben. In het dorp heeft ze weinig aanspraak. Ze wil dat ook niet. Ze vindt niemand aardig. Echt niemand.

Soms fietst een jongen voorbij van school. Lang en spichtig met haast te onnatuurlijk wit haar voor zijn leeftijd. Hij schijnt midden in het bos te wonen. Bij een aantal lessen zitten zij bij elkaar in de klas, maar hij wisselt geen woord met haar. Kijken doet hij wel naar haar als hij denkt dat zij het niet ziet.

Haar gedachten dwalen af naar haar verjaardag. Dertien is zij nu … Het jarig zijn voelt niet aan zoals voorgaande jaren. Ze mist haar oude stek en de kinderfeesten. Nou is de tijd van ballenbakken en prinsessenfeesten wel geweest. Maar een feest bij een activiteitencentrum was leuk geweest … áls ze iemand kende.

Ze woont tegenwoordig te ver van haar vrienden vandaan om hen op visite te kunnen verwachten. Voor hen is het nieuwe schooljaar ook begonnen. Haar moeder stelde voor later in het schooljaar een feest te geven.

Misschien is deze dip wel haar eigen schuld. Ze heeft immers geen zin in haar nieuwe leven. Ze doet geen moeite om iemand te leren kennen. Onderneemt geen enkele poging iets te zeggen tegen wie dan ook op school of daar buiten.

Ook niet tegen de opvallend witblonde jongen die zij soms tegenkomt. ‘Tim’ heet hij als ze het goed heeft opgevangen. Amber weet niet goed wat zij van hem moet vinden. Hij praat nauwelijks met zijn klasgenoten, die hij al een tijd moet kennen.

Ze krijgt de indruk dat niemand hem mag. Nou zit zijzelf ook meestal alleen, maar dat maakt haar niets uit. Hij lijkt het echter niet naar zijn zin te hebben.

Haar afzondering valt overigens niet op door de vele, nieuwe leerlingen. Amber pikt hen er zo uit. De kinderen die te apart gekleed zijn om uit de streek te komen. Of degenen die eenzaam in een hoek wachten op de volgende bel.

Sommigen lijken de taal niet te begrijpen. Sommigen zien er ongelukkiger uit dan zij. Het belooft een moeilijk schooljaar te worden voor een hoop leerkrachten.

Naar school gaan voelt suffer dan ooit. Het liefst blijft ze thuis en wil zij niemand spreken. Ze baalt van het gevoel diep binnenin haar. De onrust, de melancholie … Ze kan die bedroefde staat niet van zich afschudden.

En het helpt niet dat zij slecht slaapt sinds de verhuizing. Niet dat ze de laatste tijd wél goed sliep in de stad, sinds ze wist dat ze zouden vertrekken … maar in het landhuis brengt ze geen nacht door zonder ongemakkelijk te dromen.

Het beklemmende gevoel dat zij in haar slaap ervaart, maakt dat zij telkens weer wakker schrikt. Om vervolgens te beseffen dat zij gewoon in haar nieuwe kamer ligt. ’s Ochtends – bij daglicht – kan ze de nachtmerries amper terughalen. Alleen een vluchtige herinnering blijft hangen.

Amber hoort weer hetzelfde geluid. Zacht en klagerig. Anders dan het vrolijke gezang van de vogels om haar heen. Ze legt haar boek opzij, waarin ze toch niet zat te lezen, en staat luisterend op.

Het gepiep houdt aan. Aarzelend loopt Amber op de klanken af. Langs het huis, de hoek om, richting de voordeur en de parkeerplaats. Even later kijkt zij verbaasd omlaag in een diepe mand.

Op een kleed ijsberen twee jonge honden ongedurig rond. De pups zijn klein en tonnetje rond. De zachte haren pluizen alle kanten op, waardoor zij op speelgoedbeesten lijken. Zo op het eerste gezicht, lijken zij nog het meest op pups van wolven.

Stil gevallen, kijken zij net zo verwonderd op naar Amber. Maar dat is van korte duur. Prompt piepen zij opnieuw. Dit keer met vrolijk zwiepende staartjes. Druk waggelen zij heen en weer op hun korte, dikke pootjes en kijken verlangend op.

Amber buigt vertederd over de mand heen.

‘Wat zijn jullie mooi!’ roept zij luid. Het komt recht uit haar hart. De pups zijn schitterend. Ze heeft een zwak voor honden, maar Tara is onvermurwbaar. Geen huisdieren die veel aandacht nodig hebben met haar lange werkdagen. Dat is niet te doen als alleenstaande, werkende moeder. Zo ging dat voorheen in Disteldam.

Blij met de aandacht, springt een pup tegen de zijkant van de mand op, naar Amber toe. De wand is alleen te hoog en de hond glijdt terug op het kleed in de mand. Lang blijft de pup niet zitten. Luid piepend springt het hondje opnieuw op. Het moet en zal de mand uit.

De andere pup observeert haar aandoenlijk met de kop scheef. Vertederd steekt zij haar hand uit en kroelt bij de donzige oren. Het dier vlijt zich tegen haar vingers aan en knijpt genietend de ogen half dicht.

De pup is wit op een zwarte vlek na, die vanaf zijn achterhoofd over zijn rug tot aan zijn staart loopt. De amandelvormige ogen zijn geelgroen van kleur. Meer groen dan geel. Een aparte tint voor een hond. De kleine kop gaat tegen haar hand aan alsof het beestje haar aan wil moedigen vooral te blijven aaien.

Ze haalt de drukke pup uit de mand, voordat het zich kan bezeren. Het weegt weinig en kronkelt druk tussen haar handen. Een piepkleine tong likt aan haar vingers om te laten weten dat zij lief is.

Amber schiet in de lach en bekijkt het hondje wat beter. De pup is donkergrijs met witte poten. Vanaf de neus loopt een dikke, grijze streep over de witte snuit omhoog. De ogen zijn ijsblauw en passen wonderwel bij de vacht van de pup. Rond elk oog loopt een donkere rand, waardoor de pup een masker op lijkt te hebben. Amber draait het lijfje een beetje, zodat ze de buik beter kan zien.

‘Ja, je bent een jongetje,’ constateert zij droog. ‘En wat ben jij?’

Met de eerste pup tegen zich aangeklemd, knielt ze neer bij het tweede hondje dat nog in alle rust op een kleed zit.

‘Ah, jij bent ook een jongetje.’ Peinzend observeert zij hen. ‘Zijn jullie broertjes dan? Qua vacht lijken jullie niet op elkaar.’

De grijze pup heeft zijn kleine tanden vlijtig in een vinger gezet en knabbelt driftig door. De puppytanden zijn scherp, maar klein. Ze heeft er geen last van, dus laat zij het maar voor wat het is.

Amber tilt ook de andere pup op en zoekt in de mand naar aanwijzingen, maar buiten de warme deken ligt er niets in de mand. Hoe komen deze dieren bij haar terecht? Ze heeft geen auto gehoord. Ook geen stemmen. Iemand uit het dorp had wel iets gezegd, voordat de pups werden afgegeven?

De twee lijfjes wriemelen onophoudelijk in haar armen. Ze kan net een lelijke val van de grijze pup voorkomen. Zijn assertieve gedrag bevalt haar wel. Haar smaragdgroene ogen staren geamuseerd in zijn ijsblauwe ogen.

Honger! galmt ineens zwaar en indringend door haar hoofd. Ze spert haar ogen wijd open van schrik en laat hen bijna vallen. Hoorde ze dat nou goed?

Onderzoekend neemt zij de donkere pup op, maar hij toont intussen alleen belangstelling voor haar kraag en bewerkt de stof naarstig met zijn melktanden. Hij oogt verder poeslief en tevreden. Misschien heeft ze iets te lang in de zon gezeten, waardoor ze zich van alles inbeeldt.

Ze plaatst de witte pup terug in de mand, haalt behoedzaam de scherpe tanden van het andere hondje los uit haar shirt en zet hem ook neer op het kleed.

‘Kom jongens,’ lacht Amber vriendelijk, ‘Ik zal eens kijken of ik wat te eten kan vinden voor jullie.’

Amber pakt de mand op en loopt de hal in naar de tussendeur van haar moeders praktijk.

Het duurt nog even, voordat Tara terug is van haar werkbezoek. Amber twijfelt. Ze kan haar moeder mobiel bereiken, maar zo’n noodgeval lijken de gezond ogende beesten niet. De pups nemen nieuwsgierig alles waar. De neuzen bewegen onophoudelijk.

Daarnaast kan het bellen tijdens de ziekenronde ongelegen uitkomen. Tegen de tijd dat Tara hier is, hebben zij de boel al bij elkaar gejankt voor wat eten. Bovendien weet Amber voldoende over het verzorgen van honden, waardoor zij het even zonder Tara kan stellen. En Birte is er ook nog.

Voorbij de operatieruimte is de uitslaapkamer. Daar staan verschillende hokken en een deel van de voorraad voor herstellende dieren. Amber zet de mand neer. Ze pakt twee voerbakken en vult de ene bak met water en de andere met een proefzakje puppybrokken. Ze doet een scheutje heet water bij de harde brokken om ze papperig te maken en plaatst beide voerbakken in een kooi.

Ze hoopt dat de dieren al vast voedsel kunnen eten, anders moet ze toch haar moeder bellen. Het is maar de vraag of de pups lang genoeg bij hun moeder hebben mogen blijven. En dat zij alle nodige voedingsstoffen steeds hebben binnengekregen.

De lucht van het warme voer verspreidt zich langzaam door de ruimte. Twee koppen steken de neus in de lucht en snuffen piepend in de rondte.

‘Nou … zijn jullie zo ongeduldig?’ Amber tilt hen lachend uit de mand. Eenmaal in de kooi vallen de puppy’s hongerig aan op de ingeweekte brokjes. Goedkeurend kijkt Amber toe. ‘Vast voedsel kennen jullie dus al.’

Amber schudt de ruwe, gevlochten mand uit voor het geval ze iets over het hoofd heeft gezien. Op het kleedje na zit er niets in. Ze legt de deken in het hok. De voerbak is leeg geslobberd. De witte buikjes ogen nog ronder dan voor de maaltijd.

De witte pup vlijt zich neer en kijkt Amber lodderig aan.

Slaap… fluistert het zacht door haar hoofd. Een hogere toon dan net. Van streek doet Amber een stap achteruit. Dit moet inbeelding zijn. Honden kunnen niet praten met mensen.

HOOFDSTUK 3

DE NACHTMERRIE

De rest van de middag probeert Amber te vergeten dat de honden tegen haar praten. Ze hield hen nerveus in de gaten, maar de puppy’s lagen tevreden uit te buiken op hun deken.

De dieren hebben met geen woord meer gerept. Dat bevestigt het idee dat ze alles zelf heeft verzonnen. Toen de pups in de kooi zoekend rondliepen, pakte Amber een paar riemen en halsbanden en liet hen uit langs de landweg voor het huis.

Buiten krijgt zij opnieuw plezier in de rondzwiepende staartjes en het opgewonden gesnuffel. Beide zijn enorm zacht en lijken op pluizige bolletjes. Ze kan het niet laten om hen steeds te aaien. De pups zijn zo klein dat ze staand niet boven haar robuuste wandelschoenen uitkomen.

Ze zijn levendig en lijken tegen elkaar op te bieden. De keren dat Amber het ene dier aait, springt de andere tegen haar op voor aandacht. Ook knagen ze graag aan haar schoenen. Ze heeft de veters al een paar keer opnieuw moeten strikken, omdat ze steeds worden losgetrokken.

Amber zakt omlaag en bevrijdt voorzichtig haar broekspijp uit de bek van het grijze hondje. Het zet zich met vier poten wijdbeens op de grond schrap en probeert uit alle macht een stuk stof te bemachtigen ten koste van haar stoere broek.

Mevrouw Den Helder zou het niet erg vinden als het stuk zou gaan. Ze gruwt van de vele sportieve broeken en de verschillende stoere schoenen van Amber. De petten vindt ze al helemaal afgrijselijk. Absoluut niet meisjesachtig en dat het ‘trendy’ is, kan haar gestolen worden.

Birte keek verrast op bij Ambers vondst. Nieuwsgierig en bezorgd bekeek zij de pups. Ergens was zij blij verrast dat Amber de verzorging zo goed had opgepakt. Birte’s inbreng was niet nodig. Amber wist voldoende. Daarom vond ook de hulp het niet nodig Tara of Elin te bellen. Tara zou immers zo thuis zijn.

Zodra Amber de zware terreinwagen van haar moeder hoort – ook iets dat Tara heeft overgenomen van de vorige dierenarts – holt ze naar buiten toe. Tara rijdt langzaam het erf op en lacht naar de druk gebarende Amber.

Ongeduldig steekt Amber haar hoofd door het open raam en roept boven het geronk van de zware motor uit: ‘Mam, we hebben twee pups gekregen!’

Verbouwereerd kijkt Tara op. ‘Dat meen je niet.’

Amber proest het uit om haar moeders gezicht. Ze verwachtte al dat Tara haar niet zou geloven. Amber zegt lachend: ‘Het is echt waar mam. Twee jonge honden, op het bordes, zonder uitleg.’

De 4wd slaat prompt af. Tara laat het erfstuk van haar voorganger staan, waar ze gestopt is, en snelt achter haar rap bijpratende dochter de praktijk binnen. Voor de kooi blijft Tara verbluft staan.

‘Wat zijn ze leuk!’ kreet Tara uit. ‘Als je van wolven houdt tenminste.’ Het laatste wordt laconiek toegevoegd.

De pups lijken zo uit een wolvennest weggelopen. Hetzelfde uiterlijk. Dikke vacht. Flinke poten. ‘Maar waarschijnlijk horen ze bij een poolhondenras. Wolvenpups heb je niet in dit deel van het land,’ vervolgt Tara droog.

De puppy’s nemen het bezoek waar. Lui gaat van elk een oog open. Traag rollen ze op hun pootjes. Tara opent het deurtje en onderzoekt hen. De dieren laten het zich welgevallen en grijpen speels naar haar vingers.

‘Ze zien er goed gevoed en verzorgd uit. En ze zijn alert,’ meent Tara ten slotte. Tara’s stem klinkt gerustgesteld.

‘Ja dat vond ik ook al,’ beaamt Amber. Door haar moeders werk weet zij ook het een en ander over dieren. Het is fijn dat Tara haar conclusie bevestigt.

Nieuwsgierig wandelen de pups over de onderzoektafel, snuffend langs de rand. Ze ondernemen geen enkele poging om van het plateau af te springen.

‘Mooi. Ze begrijpen dat ze lelijk kunnen vallen,’ observeert Tara. Ze trekt de hondenlippen op om het gebit te bekijken en vervolgt: ‘Ik denk dat zij uit dezelfde nest komen. Ze zijn even groot, hebben dezelfde bouw en de tandjes lijken net zo oud …’

Ze bestudeert hen verder op de tafel en voegt zuchtend toe: ‘Zij moeten niet veel ouder zijn dan een week of zes. Dat is eigenlijk te vroeg om hen al van hun moeder te scheiden. Heb je iemand gehoord, toevallig?’

‘Nee.’

‘Lag er geen briefje?’ vraagt Tara.

Amber schudt haar hoofd. ‘Niets in de mand, behalve het kleedje.’

Tara’s verbazing slaat om in irritatie. Zij vindt het onvoorstelbaar dat sommige mensen hun dieren ergens achterlaten als ze hen niet meer willen verzorgen. Zonder enige moeite. Zonder zich te bekommeren om hun welzijn. ‘Dumpen’ is daar een beter woord voor. Het gebeurt nog steeds. En elke keer is een keer te veel.

Tara fronst geïrriteerd haar donkere wenkbrauwen. ‘Wie doet nou zoiets? Ik had de pups toch wel verzorgd. Of iemand hen nou wel of niet terug wilde hebben.’

‘Misschien wilden zij geen discussie. Of wilden zij niet dat je hen kent,’ oppert Amber. Ze haalt diep adem voor de vraag, die zij zich heeft voorgenomen te stellen. ‘Mam, kunnen we hen niet houden?’ Half smekend kijkt zij haar moeder aan.

Tara schudt resoluut haar hoofd. Ze kent die blik van haar dochter maar al te goed.

‘Dat gaat niet, Amber. We weten niet van wie ze zijn. Ze zijn in ieder geval niet van ons.’

Amber slikt moeilijk. Ze had al een ‘nee’ verwacht van haar moeder, maar dacht niet dat het zo’n verdriet zou doen.

Bij het zien van het sippe gezicht tegenover haar, benadrukt Tara: ‘We kunnen hen niet zomaar houden, Amber. Misschien zijn ze ergens gestolen en verwacht iemand hen weer thuis. We moeten eerst uitzoeken van wie ze zijn. Ik zal navraag verrichten.’

Amber zucht diep. Een stem ergens in haar vertelt haar dat deze dieren niet weg mogen. Zij moeten bij haar blijven. Maar als zij dat zou verwoorden, zou Tara dat niet begrijpen.

Aan de ene kant schrikt Amber van het ‘praten’, aan de andere kant vindt ze de honden koddig. De puppy’s lopen onbekommerd rond en voor het eerst in lange tijd voelt zij zich niet verdrietig vandaag. Ze is zelfs ‘de ogen van de jungle’ vergeten, zoals zij het idee bekeken te worden vanuit het bos is gaan verwoorden.

Amber waagt een nieuwe poging en oppert: ‘Kunnen we hen anders verzorgen, totdat de eigenaar hen ophaalt?’

‘Amber, we hebben al een volwassen kat,’ wijst Tara direct het nieuwe voorstel af. ‘Dat gaat niet samen met deze pups. Ik zie de jacht al geopend. Achtervolgingen in huis langs vazen en dwars over meubels heen. Van de kelder tot aan de zolder.’

De oude veterinair was erg op zijn huisdier gesteld, maar het leek hem beter Katja in haar vertrouwde omgeving te laten wonen, tenzij Tara dat bezwaarlijk vond. Hij dacht niet dat ze op haar leeftijd kon wennen aan een nieuwe plek en de poes bleek erg nuttig in het weghouden van muizen en slangen uit de tuin en het huis.

Die laatste opmerking alleen al over het verjagen van ongedierte, was voldoende reden voor Tara om de grote, oranjerode kat niet weg te doen. Aangezien ze tegen een natuurgebied aan wonen, kan ze van alles rond het huis verwachten. Een dier op haar behandeltafel voor onderzoek krijgen, is wat anders dan er onverwachts tegen aan lopen.

Tara doet haar best Katja aan haar en Amber te laten wennen, maar het lukt niet een band met de poes op te bouwen. Katja zoekt geen toenadering en wil niets van de nieuwe bewoners weten. Desondanks staat het idee dat arme beest op te zadelen met twee jonge, nieuwsgierige honden Tara niet aan.

Amber blaast geïrriteerd wat haar voor haar ogen weg. De kat ziet hen aan voor indringers en kan amper een huisdier worden genoemd. De poes tolereert Tara, maar Amber heeft een paar halen in ontvangst moeten nemen. Dat kreng kan genadeloos krabben. De littekens staan in Ambers armen als bewijs. Vriendinnetjes zullen zij niet meer worden.

‘Katja hebben we bij het huis cadeau gekregen, mam. We komen haar bijna nooit tegen. Dat beest is arrogant. Ze mag ons niet en woont meer buiten dan binnen,’ somt Amber in een adem misprijzend op. ‘De pups kunnen geen probleem vormen voor haar. Zeker niet in zo’n groot huis.’

De poes gaat haar eigen gang. Daarin moet Tara haar dochter gelijk geven. De kans is groot dat Katja de jonge honden vanzelf uit de weg zal gaan.

Maar enthousiast wordt Tara niet bij het vooruitzicht twee pups uit dezelfde nest op te voeden. Hun band is beter dan de band met hun eigenaar. Spelen zal dan belangrijker zijn, dan luisteren naar een mens. Bovendien belooft het uiterlijk dat zij op zullen groeien tot twee grote, volwassen beesten. En dat met vast een ongelooflijk eigenzinnig karakter.

‘Dat is waar. Maar houden lijkt me geen goed idee, Amber. Ik kan niet met zekerheid zeggen wat hun afkomst is, maar het oogmasker en de blauwe ogen van die grijze en de bouw en de vacht geven aan dat er iets van een Siberische husky in zit. Of een soortgelijk ras,’ antwoordt Tara.

Zij kent genoeg verhalen van eigenaren die zich verkeken hebben op het houden van een grote spits. ‘Er zit te veel karakter in een poolhond voor iemand die alleen een leuk huisdier willen hebben. Ze zijn gemaakt om te overleven. Ze jagen graag en beslissen zelf,’ somt Tara op. ‘Gehoorzamen doen ze alleen wanneer het hen uitkomt. Zij zijn echt niet de gemakkelijkste honden om mee te beginnen. Wel lief, maar ontzettend eigenwijs en met een eigen wil. Ook worden ze groot en sterk. Dat kun jij niet aan.’

‘Maar jij bent er ook bij,’ zet Amber door. Voor haar is de discussie nog niet afgerond. ‘Jij weet zoveel van dieren af en we hebben echt honden nodig. We wonen afgezonderd nou.’

Amber weet uit ervaring dat haar moeder open staat voor discussie, als het gesprek maar zinvol is. Oprecht meent zij: ‘Bovendien moet toch iemand voor hen zorgen, totdat de eigenaar komt. En ik vind hen zo ongelooflijk schattig!’

Er is een kans dat Tara over valt te halen. Ook al fronst zij nog steeds haar wenkbrauwen en zwijgt zij. De hoop laait op in Amber. Haar moeder is nog aan het wikken en wegen.

Stellig vervolgt Amber om meer kracht bij te zetten: ‘Ik denk dat zij voor ons zijn bedoeld. Ze worden groot, zeg jij. Dus twee van zulke volgroeide beesten schrikken af. Ze vergroten onze veiligheid. En we hebben ruimte genoeg …’ Met een lach voegt zij toe: ‘Bovendien ben ik veel ouder dan de laatste keer dat ik om een pup vroeg.’

Tara zucht instemmend: ‘Daar heb je gelijk in.’

Peinzend neemt zij haar dochter op. Amber is weer haar oude doortastende zelf. Niet dat gelaten kind van de afgelopen tijd. En helaas kan Tara niet om Ambers nuchtere redeneringen heen. Ze wonen slechts twee vrouw sterk in een afgelegen huis. Bovendien is Amber vaak alleen thuis, omdat Tara regelmatig huisbezoeken moet plegen. Ze werkt weinig meer met kleine, handzame dieren. Een gewonde koe of een drachtig paard kan beter ter plekke onderzocht worden.

Wat Tara nog het meest raakt, is de vertrouwde twinkeling in Ambers groene ogen. Evenals de warme lach op het gebruinde gezicht, waardoor Amber opnieuw de energieke uitstraling heeft, die Tara zo gewoon was van haar dochter.

Het is te bizar voor woorden dat de pups op Ambers verjaardag zijn achtergelaten. Als ze er ooit achter komt wie hier achter zit, dan is die persoon zelf niet jarig.

Tara merkt dat zij dit gevecht niet kan winnen. Niet meer nu zij vermoedt dat de puppy’s haar dochter weer gelukkig zullen maken. De lange verhuisdip leek niet gezond.

Ze weet wel dat haar dochter oud en wijs genoeg is om aan een hond te beginnen. Maar dan van een klein en lief hondenras van een betrouwbare fokker. Niet deze twee pups van een onbekende afkomst. Deze puppy’s worden zonder meer groot en zwaar en onhandelbaar.

Maar misschien worden zij eerdaags opgehaald. En misschien weten zij de pups wel goed te begeleiden. De tijd zal het leren.

Tara haalt diep adem en concludeert: ‘Oké, jouw boodschap is duidelijk. Jij wilt de pups graag hebben. En dat snap ik ook. Zo’n mand met pups is een prachtig verjaarscadeau, niet?’

Waarschuwend tilt zij haar hand op, omdat Amber op het punt staat te juichen. De voorwaarden moeten helder zijn. Haar grijze ogen staan ernstig als Tara vastbesloten haar voorwaarden stelt: ‘De eerste tijd zorgen wij voor hen. We houden hen alleen als niemand hen op komt eisen. En alleen als zij in staat blijken zichzelf te gedragen. Jagen, bijten en verdwijnen is uit den boze.’

Amber springt een gat in de lucht van blijdschap. De spanning valt van haar af, ondanks het waarschuwende vingertje van haar moeder. Ze knuffelt haar moeder uitgebreid.

Half lachend, half ernstig voegt Tara toe: ‘Amber, ik meen het. We weten niet wat we in huis halen!’

Amber hoort niets meer. Ze grijnst van oor tot oor en pakt de honden op van tafel. ‘We gaan een mooi plekje voor jullie zoeken in huis.’

Goedmoedig laat Tara haar waarschuwing voor wat het is en houdt de deur open. Als ze echter wist wat haar te wachten stond met de komst van deze twee dieren, had zij haar besluit herzien.

Met goedvinden van Tara en met tegenzin van mevrouw Den Helder versleept Amber na de prachtige verjaardagstaart een hok naar de hal met warme dekens en voederbakken. Tussen de voorraden lagen ook geschikte speeltjes voor de pups.

Als het aan de huishoudster had gelegen, waren de honden verhuisd naar de schuur of de stal. Vanaf Ambers vondst heeft mevrouw Den Helder schrik om de tapijten en de meubels in huis. Die angst blijkt volkomen terecht. Op de een of andere manier zien de pups steeds kans de woonkamer in te rennen.

‘Ze hebben een neus voor open deuren,’ verzucht Birte, terwijl zij opnieuw een pup onder een stoel vandaan haalt. Beide puppy’s hebben de onbedwingbare neiging steeds de tanden ergens in te zetten. Ook hangt er al een kleed buiten, omdat er een plasje op is gedaan.

Hoe mevrouw Den Helder ook probeert Tara er van te overtuigen dat deze honden het − net als haar Titan − buitenshuis echt goed zullen hebben, Tara wil niet luisteren. Ze heeft liever niet dat Amber bij nacht en ontij naar buiten gaat om te kijken hoe het met de dieren is.

Mochten de honden niet opgeëist worden, dan is hun aanwezigheid al genoeg. Hun grote poten geven aan dat ze fors zullen groeien. Over een tijd zal het formaat alleen al voldoende afschrikken. Of ze wel of niet waaks uitvallen, maakt dan niet meer uit.

De pups onderzoeken opgewekt de hal en snuffelen nieuwsgierig aan de deuren. Gaat er toevallig een deur open, dan proberen zij erlangs te schieten. Ze zijn klein, maar vliegensvlug.

Amber raapt opnieuw een pup op uit de woonkamer. Al gauw opgelegd verboden terrein door mevrouw Den Helder na de eerste tandafdrukken in de meubels. Wat de hulp betreft voor altijd. Wat Amber betreft, totdat de puppy’s zindelijk zijn. Amber bukt bij de kooi neer met de honden in haar armen.

‘Zo, je plek is klaar. Jij erin,’ gebiedt ze, terwijl zij de witte pup in het hok plaatst. De grijze probeert aan Ambers vingers te ontsnappen. Ze weet hem net op tijd beet te grijpen. ‘En jij ook. Jij moet even rusten.’

Spelen! gonst het bars door haar hoofd. De dwarse emoties overspoelen haar.

Van schrik verslapt Ambers greep. De pup maakt dankbaar gebruik van het moment, glipt uit haar handen en wiebelt met de staart fier recht omhoog naar de witte pup, die alweer uit de kooi is ontsnapt. Ze bijten speels in elkaars oren en krioelen over elkaar heen. Speels bijten zij opnieuw in een tafelpoot.

Tara pakt zonder enige aarzeling de puppy’s behendig op en plaatst hen in het hok. De hondjes keren zich beduusd om in hun kooi en gluren voorzichtig omhoog door de tralies.

Ontdaan concludeert Amber dat haar moeder niets gehoord heeft. Tara had anders vast wel wat laten merken.

In bed ligt Amber lang na te woelen. Haar verjaardag verliep totaal anders dan gedacht. Zou zij gek worden? Zou het op deze manier beginnen? Mevrouw Den Helder en Tara leken niets op te vangen, terwijl zij ook met de puppy’s bezig zijn geweest.

‘Ik weet niet of ik hen durf te houden als het praten door blijft gaan,’ mompelt Amber hardop. Ze stompt hard in haar kussen. Alweer. Ze draait kreunend op haar andere zij en valt eindelijk in slaap.

Het is donker. Om haar heen staan torenhoge bomen. Door het dichte bladerdek schemeren wat sterren en een volle maan. Het licht is niet voldoende om haar weg goed te verlichten. Ze voelt aan haar kleding. Geen zaklamp.

Het is akelig stil. En koud. Weifelend loopt ze op de tast een paar passen vooruit, bang te struikelen over glibberige boomwortels en scherpe stenen. Langzaam wennen haar ogen aan de duisternis.

De tocht verloopt moeizaam. Af en toe struikelt zij over de vochtige, ongelijke bodem. Haar ledematen voelen verkrampt aan. Elk besef van tijd of richting is ze kwijt. Zij heeft geen idee hoe zij uit deze situatie moet komen.

Een onbehaaglijk gevoel kruipt omhoog. Zorgt dat haar nekharen traag overeind gaan staan. Haar huid doet er pijn van. Ze wordt bekeken. Ze weet het zeker. Onbewust houdt ze haar adem in. Tot het uiterste gespannen.

Het bos blijft stil alsof de dieren hun adem inhouden om wat er komen gaat, geruisloos luisterend vanuit hun schuilplaats. Wijzer dan zij is door zichtbaar en bloot op een open plek te blijven staan. Bomen staan in een cirkel om haar heen als zwijgzame, treurige getuigen.

Een tak knapt. Onmiddellijk keert Amber zich naar het geluid toe. De adem stokt in haar keel. Een onnatuurlijke verschijning staat aan de rand van de bomen. Op een − te korte afstand − van haar.

De maan schijnt op de enorme, borstelige rug. De stugge, zwarte haren met de flinke bakkebaarden maken de kop groter en valser dan het is. De ogen branden felrood en nemen haar indringend op. Het gromt laag. Een vreemd rochelend geluid. De grote, ontblote tanden blikkeren in het maanlicht.

Amber voelt instinctief dat het – een monster? – elk moment tot de aanval over kan gaan. Ze kiest ervoor niet te wachten. Ze draait zich om en rent weg. De takken slaan wild tegen haar aan en ze struikelt een paar keer, maar zij vertraagt haar pas niet.

Ze weet dat het schepsel de achtervolging heeft ingezet en dat het veel sneller is. De afstand tussen hen neemt af. Maar harder kan zij niet. Haar zij doet zeer. Toch negeert zij de pijn en holt onverminderd door.

Het nadert. En ze weet daar niets tegen in te brengen. Niets te kunnen verzinnen. Geen wapens. Haar zakken zijn leeg. Zij wanhoopt, struikelt opnieuw en smakt op de grond neer.

Ze voelt zijn hete adem. De stank van rottend vlees. Afwerend houdt ze de armen voor het gezicht en weet dat het voorbij is. Instinctief krimpt zij in elkaar.

Lawaai klinkt op achter haar. Uit het niets springt er iets uit de struiken en landt vlak bij haar hoofd. Luid gebrul klinkt op en dreunt na in haar oren. Ze is ingesloten. Door wat?

Doodsbang gluurt ze tussen haar vingers door. Ze weet niet goed welke kant zij nu nog uit moet. Het wezen aarzelt. Ze snapt niet goed waardoor.

Haar ogen dwalen angstvallig naar twee indrukwekkende wolvenkoppen, die boven haar uit torenen. Een vastberaden blik in hun ogen. De witte poten ferm naast Amber. Gegrom stijgt diep uit de buiken omhoog. Hun lichamen vibreren van top tot teen door het zware gebrom, en maken dat de grond trilt onder haar.

Zij schermen haar af van het monster, begrijpt zij nu. Angstig tuurt zij naar het donkere schepsel aan de andere kant. Het wezen dat nu twijfelt. Of is het aan het wachten?

Het dier schudt zijn kop en snauwt naar hen. Een raar knarsend geluid. Ongeduldig verzet het de poten. Daar hebben de imposante wolven op gewacht. Gelijktijdig zetten zij af en springen ver over Amber heen. Op het gedrocht af.

‘Logan, Storm … Wacht!’ schreeuwt Amber. Heftig naar adem snakkend wordt Amber wakker. Ze kijkt verwilderd om haar heen. Traag dringt het tot haar doordat ze niet in haar appartement in de stad zit. Of buiten in het bos.

Klaarwakker zakt zij langzaam terug op het kussen. Haar kamer is donker. Het moet midden in de nacht zijn. Ze zucht diep. Haar ademhaling wordt iets rustiger.

Deze droom over verdwaald zijn in het bos en het zwarte beest heeft zij al lang. Al voor het verhuizen. Zelfs al voor haar moeder de nieuwe baan accepteerde. Maar het beklemmende gevoel wordt steeds heftiger. De angst grijpt haar naar de keel.

In eerste instantie was het een vage droom. Iets dat zij zich niet meer voor de geest kon halen, zodra zij wakker was. Totdat ze de nachtmerrie opnieuw beleefde.

In de loop der tijd blijft de droom echter beter hangen. Soms voelt ze dat er iets mist in die droom. En dat zij het voorval steeds met een reden doormaakt. Dat ze iets moet beseffen …

Amber rilt bij de gedachte aan het beest. De vreselijke stank uit zijn bek. De verlammende blik. En haar wanhoop. Het hopeloze gevoel. Het niet weten wat ze moet doen om het gedrocht bij haar weg te houden. Zo naar.

Het was wel de eerste keer dat andere dieren in haar nachtmerrie zaten, realiseert zij zich. En ze kwamen haar bekend voor. Toch? Amber spert haar ogen wagenwijd open. Dat is het!

Ze springt uit bed en holt de trap af naar beneden. Buiten adem valt zij voor de kooi op haar knieën neer. Hijgend tuurt zij door de tralies. De puppy’s liggen tegen elkaar aan, de warmte opzoekend, en worden haar langzaam gewaar.

Amber doet het deurtje open. Van een pup blijven de ogen stevig dichtgeknepen. De eigenaar wil liever verder slapen. De groene ogen van de witte pup nemen haar wel belangstellend op. Het is raar wat ze van plan is, maar ze vertrouwt op haar intuïtie.

Amber haalt diep adem. ‘Word wakker. Kijk me eens aan,’ beveelt ze streng.

De blauwe ogen gaan versuft open. De witte pup kruipt naar Amber toe en nestelt zich tegen haar aan.

‘Zijn jullie hier om me te beschermen?’ vraagt Amber en wacht zenuwachtig af.

Ergens verwacht zij geen antwoord. Hoe komt ze erbij dat de honden haar tegen iets moeten beschermen? Ze lijkt wel een idioot. Midden in de nacht jonge dieren wakker maken en suffe vragen stellen. Honden praten niet. Waarom volgt ze haar dwaze ingeving ook? Ze zou de arme puppy’s in alle rust verder moeten laten slapen. De dieren hebben voldoende opwinding gehad.

Ja! galmen twee stemmen eensgezind door haar hoofd.

HOOFDSTUK 4

DE ZILVEREN JONGEN

Voor dag en dauw staat Amber buiten. Ze kon de slaap niet meer vatten en heeft de rest van de nacht gepiekerd. Honderden vragen schoten door haar hoofd. Net zoveel scenario’s maakten dat zij geen rust kon vinden.

Wat haar het meest verontrust is de terugkerende nachtmerrie. De gedachte aan het monster knijpt haar de keel dicht. Elke keer weer. De droom voelt beklemmend aan. Elke keer is het een stukje dreigender en dwingender dan de vorige keer. Het wordt steeds moeilijker de gedachte opzij te schuiven en verder over te gaan tot de orde van de dag alsof er niets aan de hand is.

Uiteindelijk was Amber het woelen zat en is ze uit bed gestapt. Voor de oude, donkere klerenkast bestudeerde zij besluiteloos de inhoud. Al haar kleren liggen tegenwoordig tot in de puntjes verzorgd in de kast. Gesorteerd naar kleur, model en dikte. Een voor haar tot de verhuizing totaal onbekende vorm van opbergen, maar een normale wijze van ordenen voor mevrouw Den Helder.

Ze koos een zwarte trainingsbroek en een donkergroen shirt en liep snel opgefrist haar kamer uit. Een blik op het hok deed haar haar slapeloze nacht vergeten. Ze werd al verwacht! Enthousiast kwispelen de staarten haar tegemoet.

In de ochtendnevel liep Amber de landweg af. De puppy’s huppelden uitgelaten mee. Het vroege tijdstip was geen probleem. In de verte zag Amber de tengere gestalte van een vos. De dunne poten bewogen soepel over het veld. De neus laag bij de grond op zoek naar voedsel.

Nieuwsgierig snuffelen de pups in de lucht. Alles ruikt ongelooflijk interessant. In de achtertuin aangekomen, gaan de pups druk op onderzoek uit. Ze bewegen net zo vrij en ongedwongen als die vos.

De bedoelingen van deze dieren moeten oprecht zijn. Zo voelt het wel. Ze kunnen niets verkeerds met haar van plan zijn. Dat kan niet. Zo voelt het niet.

Amber vermoedt dat de honden met een reden bij haar zijn achtergelaten. Maar welke? Wat is er aan de hand? Waarom hoort zij hen? Misschien kan zij het praten met de puppy’s beter accepteren voor wat het is. Veel mensen voelen hun naasten instinctief aan. Hebben een klik met een huisdier. Waarom zij dan niet? Zij kan het misschien gewoon iets beter dan een ander.

Alleen lukt het ‘praten’ niet meer. Ze heeft verzonnen wat ze kon en op verschillende manieren geprobeerd opnieuw contact te leggen met de honden, maar ze hebben niets meer tegen haar gezegd. Amber fronst haar wenkbrauwen en slaat haar armen over elkaar. Het is kil. Ze is niet voldoende warm gekleed.

Ze had graag willen weten waarom zij met hen kan praten. Of ze bij haar zullen blijven. Wie hen heeft achtergelaten. Ze heeft zoveel te vragen! De beesten hebben echter meer interesse in elkaar en het verkennen van hun omgeving dan in Amber. En zijn geobsedeerd door de halsbanden. Tussen het snuffen door gaan zij zitten en proberen met een achterpootje naarstig het bandje om de nek af te krabben. Kwestie van wennen misschien.

De witte pup gaat er met een schoonmaakdoekje vandoor. Dat lag ergens vergeten op de grond na alle hectiek gisteren. Op hetzelfde moment zet zijn broertje aan het andere eind zijn tanden in hetzelfde lapje. Samen hobbelen ze verder de tuin in.

Het is een koddig gezicht, de bolle pups trekkend en schuddend aan dezelfde lap voorbij te zien waggelen. Twee paar ogen twinkelen. De korte staarten zwiepen enthousiast op de maat mee. Geen van beide wil toegeven.

Amber schiet spontaan in de lach. Haar ogen schitteren vrolijk. ‘Ach, het is ook wel goed zo. Als jullie het maar naar je zin hebben.’

Op school loopt Amber naar de computers toe. Ze heeft wat tijd over en is te veel in gedachten verzonken om te merken dat een witblonde jongen onopvallend in haar buurt plaats neemt – zoals zo vaak de laatste dagen. De namen uit haar droom houden haar bezig. De betekenis moet zij ergens op het internet kunnen vinden.

Ze twijfelde of ze de honden een naam zou geven. Zeker na Tara’s waarschuwing voor het opdagen van een eigenaar. Maar na het nachtelijk intermezzo is zij er van overtuigd dat de beesten niet opgeëist zullen worden.

Amber weet niet waar die ingeving vandaan komt. Zij houdt het erop dat aangezien de honden in haar droom volwassen zijn, dit betekent dat ze bij haar zullen blijven.

Amber heeft geen flauw idee waar de dieren vandaan komen en door wie zij voor haar deur zijn neergezet, maar ze heeft het gevoel dat het met een goede reden is. Er staat iets te gebeuren. De pups zijn van haar.

Bovendien kan zij niet verder voor de pups zorgen zonder hen een naam te geven. De honden ‘Grijze Pup’ en ‘Witte Pup’ blijven noemen, is niet handig.

Later op de dag kan de saaie uitleg van een leraar over cohesie en adhesie haar niet boeien. Opnieuw dwalen haar gedachten af naar de pups. Hoe krijgt ze weer contact met hen? Hoe was dat de voorgaande keren wel gelukt? Zou zij beter kunnen communiceren met hen?

Al piekerend en cirkeltjes tekenend in haar werkmap schiet haar iets te binnen. Ze verstijft. De keren dat de honden haar konden bereiken, was zij alleen met hen bezig. En dacht zij helemaal nergens aan, behalve aan hen. Zou dat het zijn?

Ze legt haar pen neer. Afgelopen nacht was zij heel geconcentreerd bij het stellen van haar vraag. Dat moet het zijn. Concentratie!

Kaarsrecht staart zij naar het bord en onderneemt geen enkele poging meer de materie te begrijpen. Popelend zit zij op het puntje van haar stoel de tijd uit. Blij met de laatste les voor vandaag. De lessen waren al moeilijk door te komen, maar dit onderwerp is ronduit vreselijk. Luisteren lukt niet meer. Het enige dat zij wil, is naar huis. Haar idee uitproberen.

Na de verlossende bel schiet zij de fietsenstalling in en het schoolplein af. Zij heeft niet in de gaten dat ‘de zilveren jongen’, zoals ze hem is gaan noemen, omzichtig achter haar aan fietst.

Bij het openen van de voordeur komt het jammerende gehuil en gepiep Amber tegemoet. De honden springen in hun hok op en neer van blijdschap en ongeduld. Mevrouw Den Helder zou vandaag voor de puppy’s zorgen onder schooltijd. Dat ging niet van harte, vermoedt Amber.

Gauw komt de hulp aangesneld, op het lawaai af. ‘Ze hebben onafgebroken gejankt,’ klaagt Birte geïrriteerd. ‘Waarschijnlijk wilden zij niet dat ik uit zicht verdween, maar ik heb toch echt meer te doen. Ik kan niet alleen met hen bezig zijn!’

Mevrouw Den Helder zucht gelaten en vervolgt: ‘Het lawaai was oorverdovend. Ik geloof niet dat mijn Titan ooit zo erg is geweest.’ Ze haalt diep adem en besluit haar beklag met: ‘Na de wandelingen heb ik hen steeds opgesloten. Dat was niet wat zij wilden, dus hebben zij zich goed laten horen. Feitelijk waren zij alleen stil als zij sliepen. Zoals net.’

De pups kijken misprijzend op naar mevrouw Den Helder. Een idee van hun dag vormt zich in Ambers hoofd. Saai. Niets nieuws. Tralies. Ze weet niet goed of zij dat zelf bedenkt.

Nieuwsgierig vraagt Amber: ‘Heeft u hen lang uitgelaten? En misschien wat leuks gedaan?’

‘Nee, natuurlijk niet!’ antwoordt de hulp verrast. ‘Ze gingen puur naar buiten voor het doen van hun behoefte. Ik wil niet dat het huis gaat ruiken … En ik heb meer dan genoeg te doen.’ Mevrouw Den Helder fronst haar wenkbrauwen. Dit kind snapt niet hoeveel werk een goede huishouding is. Ze besluit dan ook kortaf: ‘Pups hebben genoeg aan een kort rondje.’

Amber knikt. Ze begrijpt het gejank nu. De pups verveelden zich, terwijl er niet naar hen werd geluisterd.

‘Ik zorg wel verder voor hen,’ lacht Amber blij. Ze opent het hok vlug.

Mevrouw Den Helder knikt nadenkend. ‘Als je hulp nodig hebt, roep je maar. Lachen staat je goed, trouwens,’ meldt zij, terwijl zij weer uit zicht verdwijnt.

De grijze pup springt in de hal bovenop zijn broertje en houdt zich met de tanden vast aan een oor. De belaagde witte pup keert hem de kont toe om van hem af te komen, maar de grijze draait actief mee en blijft zo aan het oor hangen.

Amber schiet in de lach. Die grijze pup is een felle met aardig wat doorzettingsvermogen. Dat belooft wat.

Amber pakt voor alle zekerheid de hondenriemen, maar de pups hobbelen braaf achter haar aan naar buiten. Druk buitelen zij over elkaar heen en grijpen speels naar alles wat aan hun snuit voorbij komt. Takken, grassprieten en bloemstengels. Tuinstoelen, staarten en Amber.

Na een tijdje kluiven zij rustig op een stok. Zij zijn uitgeraasd. Hier heeft Amber op gewacht. Het is tijd haar ingeving te volgen.

Kordaat loopt ze naar de donkergrijze pup toe, tilt hem op en tuurt in zijn ijsblauwe ogen. De pretlichtjes dansen rond zijn zwarte pupillen. Amber probeert nergens aan te denken, behalve aan wat ze zeggen gaat en probeert de klomp zenuwen in haar buik te negeren.

‘Ik wil jou graag een naam geven,’ vangt zij plechtig aan. ‘Ik noem je ‘Storm’, omdat je vacht lijkt op de kleur van de hemel bij storm. En omdat je op zeker een kortaangebonden druktemaker bent.’

Ze probeert de betekenis van de naam duidelijk voor de geest te halen. Op het moment dat zij het beeld volmaakt vindt, hoopt zij het correct aan hem over te dragen. Het is een gok. Ze weet niet wat zij moet verwachten.

Amber houdt haar adem in en probeert open te staan voor de pup in haar armen. Zijn bijzondere, blauwe ogen worden aandachtig op haar gericht. Het blijft stil.

Op het moment dat ze zichzelf voor gek wil verklaren, vormt in haar gedachten als vanzelf een donkere stormwolk, zwaar gevuld met regen.

Amber schiet opgelucht in de lach en aait over zijn bolletje. ‘Ja, goed zo. Dat bedoel ik.’

Storm kijkt ingenomen alsof hij zeggen wil dat hij het heel goed heeft gedaan.

De witte hond vond hen te interessant en liet de stok liggen. Plechtig aanschouwt hij het tafereel. Amber pakt hem op.

‘En jou, lief ding,’ zegt Amber teder, starend in de warme, geelgroene ogen, ‘wil ik ook graag een naam geven. Ik noem je Logan, naar degene die heldhaftig en trouw zijn stam verdedigde, toen dat zo hard nodig was.’

Ze vormt een scène van een grote, wilde krijger met een speer in zijn hand en een berenvel om. Tot alles toe bereid om degenen van wie hij houdt te beschermen.

Een tel later schatert ze het uit om het beeld dat zij ontvangt van een kleine, witte puppy met een veel te grote Vikinghelm op. Het valt over zijn kop heen, zodat hij niets meer kan zien.

‘Goed zo,’ knikt Amber, ‘Jij groeit wel in je rol.’ Opgeruimd knuffelt ze hem. Haar plan is gelukt.

Logan geniet zichtbaar van de aandacht tot hij iets opvangt. Zijn neus gaat druk heen en weer. Hij snuft een laatste keer in de lucht en neemt haar ernstig op.

Kort daarop verschijnt in haar gedachten een jongen met zilveren haar en doordringend blauwe ogen. Hij staat om de hoek. Amber is verrast dat zij dit beeld zo helder opvangt. Maar de blijdschap maakt prompt plaats voor verontwaardiging.

‘Staat hij in mijn eigen tuin naar me te gluren?’ sist ze.

Amber is die magere, stille jongen van school meer dan zat. Elke keer wanneer hij denkt dat zij het niet door heeft, staat hij vlakbij of voelt ze zijn ogen op haar gericht. Zonder ook maar een enkel woord te wisselen met haar.

Het staren begint haar te irriteren. En de durf haar in haar eigen omgeving te begluren! Komt het door hem dat zij zich thuis vaak niet op haar gemak voelt? Ergens het idee heeft dat zij bekeken wordt? Hier moet een eind aan komen. En zij weet precies wat zij doen moet.

De pups zijn zoet. Zij durft hen wel even alleen te laten. Veel kwaad kunnen de honden niet en ze komen goed van pas. Door hen in de tuin achter te laten, trekt zijzelf geen argwaan.

Amber zet Logan neer. Geen moment laat zij wat merken en wandelt alsof het de normaalste zaak van de wereld is, naar de achterdeur. Eenmaal in de keuken sprint zij naar de plek, waar de jongen zou moeten staan. Dat deel van het huis ligt door de plaatsing midden in de rotsen hoger dan de achtertuin. Aan die kant van het landhuis komen ook de vluchttrappen van alle verdiepingen samen.

Als het beeld van Logan juist is, staat hun gluurder net bij de nooduitgang. En als haar gok juist is, staat hij nog naar de honden te kijken in de hoop dat zij opnieuw naar buiten komt. De puppy’s zijn een prima afleidingsmanoeuvre, ook al wil Amber hen niet lang alleen laten. De dieren verdienen de onrust niet die zij veroorzaakt met haar rare actie. Zij haast zich verder door het huis.

In Disteldam zat zij altijd wel op sport. Van turnen als klein kind tot bootcamp en freerunning als tiener. Lekker buiten trainen in de stad met haar vrienden en vriendinnen. Zij vond freerunning zo fascinerend dat zij van haar moeder lessen mocht volgen.

Heerlijk vond zij dat, om allerlei obstakels in haar voordeel te gebruiken bij een workout. Ze deed niet onder voor de jongens en genoot ervan om ter plekke allerlei objecten te gebruiken voor een training zoals trappen en leuningen en muurtjes. Ze is er best goed in, al zegt zij dat zelf.

Een tikje schuldig voelt Amber onder het lopen de nauwsluitende, goed verende gympen aan haar voeten zitten. Als mevrouw Den Helder ziet dat zij met haar schoenen aan door huis wandelt, krijgt ze vast een hartverzakking.

Sinds hun komst hier, moeten schoenen eerst uit, voordat ze een stap in huis mogen zetten. Hun eigen huis. Om te voorkomen dat de vloeren onder het vuil en de modder komen te zitten.

Schoeisel netjes uit doen bij de entree schijnt te horen bij het boerenleven op het platteland. En zeker wanneer je op visite bent bij iemand.

Iets dat Amber moeilijk vindt aan te leren. En dat zorgt voor de nodige afkeuring van de huishoudster. Nog een reden om gauw door te lopen.

Bij de nooduitgang aangekomen, tuurt Amber onopvallend door een ruit naar buiten. De boodschap van Logan klopt. Haar inschatting ook. De jongen staat vlak bij de trap. Het kan eigenlijk niet beter.

Tijd voor de volgende stap. Ze haalt diep adem, gooit de deur open en neemt een sprong over de leuning. Amber valt precies op haar klasgenoot.

Hij duikt instinctief in elkaar van schrik. Met een vaart rollen zij over elkaar heen tot Amber op de jongen eindigt. Wreed drukt zij hem tegen de grond. Haar lange krullen door de war. Haar groene ogen spuwen vuur.

‘Jij! Ik ben je goed zat. Dat schaduwen van je! Denk je nou echt dat ik dat niet zou merken? Wat is er mis met jou?’ schreeuwt zij.

De jongen kijkt haar dodelijk verschrikt aan alsof hij zijn tong kwijt is. De lichtblauwe ogen staan wijd opengesperd. Zijn bleke gezicht oogt lichter dan anders.

‘Nou, zeg op!’ Amber trekt woest aan zijn zwarte jas en rammelt hem ruw door elkaar.

‘S − sorry, ik wist niet dat je het door had – ’ stamelt de jongen en slikt nerveus, bang dat al zijn woorden verkeerd uitgelegd zullen worden. Hoe kan hij zich hier uit redden?

Storm en Logan staarden verbluft naar de gesloten deur. De oren gespitst op elk geluid. Ze hoorden Ambers rustige voetstappen overgaan in lange, snelle stappen. Het gehaast ging over in herrie aan de andere kant van het huis.

Hun nieuwsgierigheid neemt toe. Dit moeten zij zien. Ze keren zich af van de deur en tuimelen eensgezind op het gefoeter af, de hoek om. Vrolijk huppelen zij rond Amber en haar bezoek.

De witblonde jongen werpt een behoedzame blik op de pups die zich nieuwsgierig over hem heen buigen. Hij heeft geen zin in geknabbel aan zijn oren.

Aarzelend stottert hij: ‘Ik … ik was bang … dat er iets met je zou gebeuren … en … probeerde op je te letten.’

Het is de waarheid, maar hij heeft meteen spijt van zijn woorden. Dit valt niet uit te leggen. Hij maakt het erger zo. Maar Amber is boos. En zelf probeert hij van de schrik te herstellen. Hoe wist zij waar hij stond?