Onbekommerd

Martine Hoogschagen

Dit is een roman. Alle beschreven personages en situaties zijn ontsproten aan de fantasie van de auteur. Eventuele overeenkomsten met de werkelijkheid berusten uitsluitend op toeval.

E-book versie 16 november 2023, eerste druk 16 november 2023

Published by Ménitres Publishing [M|P] at Smashwords

Copyright 2023 Martine Hoogschagen

ISBN e-book: 978-94-6481-560-3ISBN paperback 978-94-6481-583-2

NUR 340

Eindredactie: EmmaBooks

Eindcontrole: Isoldes woorden

Coverdesign: Hemko Bruinsel & ChatGPT

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaargemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of welke wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijk toestemming van de uitgever.

Smashwords Edition, License Notes

This e-book is licensed for your personal enjoyment only. This e-book may not be re-sold or given away to other people. If you would like to share this book with another person, please purchase an additional copy for each recipient. If you’re reading this book and did not purchase it, or it was not purchased for your use only, then please return to Smashwords.com and purchase your own copy. Thank you for respecting the hard work of this author.

Van dezelfde auteur

De tweede ronde (Feelgood kerstnovelle) 2021

Nonchalant – deel 1 Zorgeloos-serie 2022

Onbekommerd – deel 2 Zorgeloos-serie 2023

Wie versiert mij? (Feelgood kerstnovelle) 2023

Onverschillig - deel 3 Zorgeloos-serie 2024

Fast French Food – kookboek bij Nonchalant 2024

www.chezmartine.nl

Onbekommerd

Deel 2 – Zorgeloos-serie

Martine Hoogschagen

Zon, water, frisse lucht, rust, liefde, lichaamsbeweging, vriendschap en lachen samen met anderen.

De allerbeste medicijnen voor een mens.

[M|P]

Voor Klaas Hoogschagen – mijn vader en grootste fan

De proeflezers over Onbekommerd

Anja @followmemove: ‘Martine kan je verrassen met grappige en ook ontroerende zinnen die je laten lachen of waardoor je geroerd raakt. Ze heeft er een kunst van gemaakt twee landen in een boek te laten samensmelten en een uniek inkijkje te geven hoe het is om in Frankrijk te wonen als Nederlander. Martine schrijft geweldige en originele wendingen in Onbekommerd, zodat je als veellezer nog altijd verrast wordt.’

Antoinette @boekensteeg: ‘Frankrijk en liefde komen wederom samen in Onbekommerd. Hoogschagen weet met een vlotte pen de lezer mee te nemen in een fijne feelgood.’

Bianca @bietjesboeken: ‘Wederom weet Martine met een realistisch verhaal je te laten verlangen naar een Franse oesterboer. Een perfect verhaal om tot rust te komen tijdens de hedendaagse drukte. De rijke beschrijvingen en humor maken dat je ook deel twee van de Zorgeloos-serie in een ruk uitleest.’

Ilona @bookstagram_ilona: ‘Onbekommerd is een heerlijk feelgoodverhaal met de nodige diepgang en een mooi einde. Echt een aanrader om te lezen!’

Kim @kims_leeshoekje: ‘Met een flinke portie humor beschrijft Martine de verschillen tussen het leven in Nederland en in Frankrijk. Een heerlijke feelgood, zoals je van feelgood verwacht. Toch worden ook moeilijkere thema’s niet vermeden.’

Marleen @missp_her_books_read: ‘Het is weer erg vlot en luchtig geschreven. Wat zwaardere situaties en thema’s worden op de juiste momenten overgenomen. Er is humor, drama, spanning en romantiek.’

Miranda @miran.sig_x: ‘Een vrolijk, luchtig feelgoodverhaal, heerlijk om op vakantie in Frankrijk te lezen!’

Neeltje @neeltjesboeken: ‘Met deze heerlijke feelgood, met een vleugje diepgang, waan je je even in Frankrijk en geniet je van een ontluikende liefde. Onbekommerd is een mooi vervolg op Nonchalant.’

Bonjour!

Voor maximaal leesplezier een kleine uitleg bij mijn tweede boek Onbekommerd. De fictieve Franse wereld van de Nederlandse Annelies de Jong en de Franse Briz le Bard is geïnspireerd op wat ik in zeventien jaar gezien, gehoord en meegemaakt heb op het platteland in de Vendée, Bretagne en de Provence. Het hele boek speelt zich af in Frankrijk op het platteland. De woorden waar ik geen goede Nederlandse vertaling voor kon vinden zijn letterlijk op twee handen te tellen. Maak je geen zorgen wanneer je geen Frans spreekt, want er staat altijd een uitleg bij. Af en toe staat in de dialogen een Franse kreet zonder vertaling. Denk aan de Franse versie van tsjonge jonge, nou nou nou of au! De betekenis is duidelijk in de context van het verhaal.

Hier en daar zit in het verhaal wat achtergrondinformatie verstopt over Frankrijk en de Fransen wanneer dit van toepassing is op wat er in het verhaal gebeurt

Woon je niet in Noord- of Zuid-Holland, dan bij deze mijn excuses. Je zult namelijk de Fransen in Onbekommerd af en toe over Holland(ers) horen praten, want dat is het meest gebruikelijke Franse woord voor Nederland(ers) in mijn Franse omgeving.

Naar aanleiding van mijn debuut Nonchalant komt in 2024 een kookboek uit met de titel Fast French Food evenals Onverschillig, het laatste deel uit de Zorgeloos-serie. Alle drie de titels uit de serie zijn een knipoog naar de fameuze Franse slag.

Ik wens je heel veel leesplezier en ik hoop dat mijn boek Onbekommerd je een beeld geeft over Frankrijk en de Fransen, maar ook over Nederland en de Nederlanders.

Martine Hoogschagen www.aupassagedugois.fr & www.chezmartine.nl

De uitspraak van de Bretonse voornamen:

Briz spreek je uit als Briess.

Yann spreek je uit als Jan.

Loïc spreek je uit als Lowiek.

Toutou, de naam van de hond van Lynda en Yann, spreek je uit als Toetoe.

Annelies spreken Fransen uit als Anne-Lieze waarbij de -ie- langgerekt klinkt.

Inhoudsopgave

Colofon

Titelpagina

Proeflezers_over_Onbekommerd

Bonjour

Samenvatting_Onbekommerd

Proloog_Yann_koffiepauze

JULI

Hfst_1_ANNELIES_Aankomst_in_Frankrijk

Hfst_2_YANN_Koffiedrinken

Hfst_3_ANNELIES_Tweede_dag

Hfst_4_ANNELIES_Wennen_in_Frankrijk

Hfst_5_YANN_Koffiedrinken

Hfst_6_ANNELIES_Ontbijt

Hfst_7_YANN_Koffiedrinken

Hfst_8_ANNELIES_Toutou_uitlaten

AUGUSTUS

Hfst_9_ANNELIES_Grote_schoonmaak

Hfst_10_BRIZ_Koffiedrinken

Hfst_11_ANNELIES_Suikerklontjes

Hfst_12_ANNELIES_De_tuin

Hfst_13_ANNELIES_Briz_helpt

Hfst_14_ANNELIES_Werk

Hfst_15_ANNELIES_Test

Hfst_16_BRIZ_Koffiedrinken

Hfst_17_ANNELIES_Milieustraat

Hfst_18_ANNELIES_Afstoffen

Hfst_19_ANNELIES_Online_testen

Hfst_20_ANNELIES_De_tweede_keer

Hfst_21_BRIZ_Koffiedrinken

Hfst_22_ANNELIES_Barbecue

Hfst_23_ANNELIES_Koken_met_Lynda

Hfst_24_ANNELIES_Rode_wangen

Hfst_25_BRIZ_Koffiedrinken

Hfst_26_ANNELIES_Kleding_maken

Hfst_27_ANNELIES_Captains_dinner

SEPTEMBER

Hfst_28_ANNELIES_Naar_zee

Hfst_29_ANNELIES_Eb_en_vloed

Hfst_30_ANNELIES_Zeemeermin

Hfst_31_ANNELIES_Knippen

Hfst_32_BRIZ_Koffiedrinken

Hfst_33_ANNELIES_Uit_eten

Hfst_34_BRIZ_Koffiedrinken

Hfst_35_ANNELIES_Tranen

Hfst_36_ANNELIES_Fazant

Hfst_37_ANNELIES_Zandloperfiguur

Hfst_38_BRIZ_Koffiedrinken

Hfst_39_ANNELIES_Open_haard

Hfst_40_ANNELIES_Weddenschap

Hfst_41_ANNELIES_Verjaardag_Briz

Hfst_42_ANNELIES_Champagne

Hfst_43_ANNELIES_Oppassen

Hfst_44_ANNELIES_Bh_maten

Hfst_45_BRIZ_Koffiedrinken

Hfst_46_ANNELIES_Diagnose

OKTOBER

Hfst_47_ANNELIES_Bloemen_van_Briz

Hfst_48_ANNELIES_Levering

Hfst_49_BRIZ_Koffiedrinken

Hfst_50_ANNELIES_Moeder

Hfst_51_ANNELIES_Apotheek

Hfst_52_YANN_Geen_koffie

Hfst_53_BRIZ_Yann_drinkt_koffie_bij_Briz

Hfst_54_ANNELIES_Zenuwachtig

Hfst_55_BRIZ_s_Avonds_bij_Yann

Hfst_56_ANNELIES_Uitleg

Hfst_57_ANNELIES_Vensterbank

NOVEMBER

Hfst_58_ANNELIES_Huilmaand

DECEMBER

Hfst_59_ANNELIES_Epiloog_Kerst

Merci

Dankwoord

Nieuwe_boeken_in_2024

Samenvatting Onbekommerd - deel 2 uit de Zorgeloos-serie

| Enemies to lovers | Opposites attract | Slow burn romance | Romantische fictie |

Annelies kijkt al weken smachtend uit naar haar vakantie in een vissersdorp aan de Atlantische kust in Frankrijk. Tot haar grote teleurstelling kan ze als ze aankomt niet logeren in het vakantiehuis van haar vriendin Lynda. Ze moet genoegen nemen met een kamer in het huis van Briz, de zwager van Lynda. Annelies is er niet zo blij mee, want ze heeft door een paar nare ervaringen op haar werk even genoeg van mannen en het huis is erg rommelig en vies.

Briz zit, op zijn beurt, helemaal niet te wachten op een Hollandaise die zijn hele huis schoonmaakt en zijn spullen verplaatst waardoor hij niets meer kan vinden.

Annelies is nogal perfectionistisch en heeft nog net geen smetvrees. Ze werkt in de ambulancezorg en is een paar keer lastiggevallen door omstanders, terwijl ze iemand probeerde te verzorgen. Wanneer ze weer een fout maakt door alle stress die ze voelt op het werk, realiseert ze zich dat ze op het randje van overspannenheid staat. Ze is er helemaal klaar mee. Tijdens haar vakantie wil ze bedenken wat voor nieuwe baan ze wil gaan zoeken.

Onbekommerd is een kleurrijk verhaal over Frankrijk, cultuurverschillen en jezelf vinden.

Er is helaas al genoeg ellende op de wereld, dus Onbekommerd is geschreven om ontspannen te kunnen lezen. Het bevat heel bewust geen scènes met heftige gebeurtenissen of emotionele momenten. Het is een luchtig verhaal met wat humor en waarin genoeg gebeurt, ondanks het feit dat het een slow burn romance is.

Onbekommerd is deel twee uit de Zorgeloos-serie. Het zijn drie luchtige verhalen die zich afspelen in een vissersdorp in Frankrijk aan de Atlantische kust. Alle delen zijn los te lezen. Er zijn steeds andere hoofdpersonen en er zijn geen cliffhangers aan het einde van elk boek.

Onbekommerd is losjes geïnspireerd op de ervaringen van de auteur na zeventien jaar wonen en werken (B&B) in Frankrijk op 800 meter van de Atlantische Oceaan (aupassagedugois.fr).

Proloog – YANN Koffiepauze in Port du Bec, Frankrijk

Ik schud gefrustreerd mijn hoofd en slaak een diepe zucht wanneer ik door het raam van mijn oesterbedrijf kijk. Briz komt weer met een slakkengang aanrijden. Hij parkeert zijn witte bus, stapt rustig uit en doet zijn portier dicht. Een moment later gaat de schuifdeur bijna geruisloos open en steekt Briz’ hoofd om de deur. Hij loopt sloffend naar binnen, zegt niets, geeft een kort knikje en gaat bij me aan mijn kantinetafel zitten. Ik schuif een beker koffie naar hem toe. Hij pakt twee suikerklontjes en een houten roerstaafje en roert lusteloos in zijn koffie. Wanneer er een pomp aanspringt in één van mijn zeewaterbassins met oesters draait hij zijn hoofd om te kijken en roert vervolgens traag verder.

Ik ruik aan mijn beker, neem een slok van mijn koffie en gooi dan een balletje op om Briz aan het praten te krijgen. ‘Hoe was het vanmorgen in het café? Nog nieuws?’

Briz haalt zijn schouders op. ‘Hm, nee, niet echt.’

Putain, nu ben ik vol verbazing. Hoe komt hij erop dat er geen nieuws is? Vanmorgen in het café werden de oren van mijn hoofd gepraat. De zoon van mijn oudste neef is vader geworden van een drieling en de moeder van de eigenaresse van de bar is vannacht met de ambulance naar het ziekenhuis gereden.

Waar is toch de oude Briz? Mijn vrolijke, enthousiaste broertje. Vroeger kon ik niet wachten tot Briz op de koffie kwam. Er viel altijd wat te lachen en de tijd vloog voorbij.

Ik waag een nieuwe kans en kijk hem vragend aan. ‘Zin om naar zee te gaan?’

Hij haalt zijn schouders op. ‘Pfff.’ Hij staart een moment naar zijn beker en neemt een slok. Ondertussen piept zijn telefoon drie keer achter elkaar, maar hij laat hem tot mijn verbazing in zijn broekzak zitten.

Geluidloos slaak ik een heel diepe zucht en zeg zo luchtig mogelijk: ‘Het is lekker weer, hè? Als ik vanmiddag van zee terugkom, ga ik met mijn kantenmaaier rondom mijn oestercabane grasmaaien. Zal ik dat bij jou ook doen??

‘Bah oui. Merci.’ Briz gooit in één keer de rest van zijn koffie naar binnen, zwaait naar me en loopt naar zijn bus.

Ik kijk hem na en schud mijn hoofd. Dit kan zo niet langer doorgaan. Hoe komt het toch dat hij al maanden zo futloos en ongemotiveerd is? Waar komt de trieste blik in zijn ogen vandaan? Depressief durf ik hem niet te noemen, maar het scheelt niet veel. Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst een goeie mop van Briz heb gehoord. Dat is toch al maanden geleden.

Er zit maar één ding op. Ik moet actie ondernemen. Dus pak ik mijn telefoon en check de tijd. Het is net na negenen. In San Francisco is het net na middernacht. Ik hoop dat mijn lievelingsbroer al thuis is van zijn werk in het restaurant en meteen kan reageren op mijn bericht.

[Yann] Ik heb een plan bedacht om Briz uit zijn negatieve sleur te halen.

[Yann] Lynda heeft een vriendin uit Nederland die hier een paar weken op vakantie komt. Zal ik zorgen dat ze niet in ons vakantiehuis kan, zodat ze bij Briz moet logeren? Dat breekt vast zijn dagelijkse routine en de negatieve spiraal waarin hij zit.

[Loïc] Zou ze dat wel leuk vinden? Het is bijna altijd een zooi bij Briz. Het is vast ook smerig nu hij al tijden zo somber doet.

[Yann] Juist daarom. Misschien ruimt hij dan eens op en maakt hij schoon. Het is voor haar toch alleen om te slapen. Voor de rest is ze vast met Lynda op pad.

[Loïc] Heb je het er met Lynda over gehad? Wat vindt ze van je plan?

Ik antwoord niet maar stop mijn telefoon in mijn zak, ruim op en pak mijn lieslaarzen om naar mijn oesterpark op zee te gaan. Eén ding is zeker, ik ga mijn plan niet met Lynda bespreken, maar dat hoeft Loïc nog niet te weten.

JULI

Hoofdstuk 1 – ANNELIES – Aankomst in Frankrijk

Hoe ga ik het hier in hemelsnaam uithouden? Wat een waardeloos begin van mijn vakantie. Heb ik vandaag elfhonderd kilometer gereden voor dit?

Lynda kijkt net als ik met grote verbaasde ogen naar de puinhoop recht voor ons en zegt onthutst: ‘Ik begrijp het niet.’

Ik haal mijn schouders op en probeer ondertussen niet in huilen uit te barsten. Ik weet werkelijk niet wat ik tegen haar moet zeggen. Ik wil niet dat ze de tranen in mijn ogen ziet. Ik loop naar het slaapkamerraam om het open te doen, zodat de boel kan luchten. Het ruikt vreselijk bedompt in de slaapkamer. Ik heb het raam nog niet open of een koele wind waait ons tegemoet. Lynda’s haren bewegen ervan. Haar blonde lokken zijn door de Franse zon nu lichter dan de mijne. Ik knipper driftig met mijn ogen, zodat de tranen weggaan.

Wanneer ik me omdraai, valt mijn blik weer op mijn bed voor de komende weken. Het is zelfs niet eens goed te zien, want er liggen een enorme surfplank, twee slaapzakken en een hele stapel winterkleren op. Het ergste zijn nog wel de lakens en het sloop. Briz heeft het bed niet opgemaakt, maar ze naast het bed op de grond gegooid, dus ze zijn vast vies geworden. Daar moet ik straks onder slapen…

Ik had me er zo op verheugd om uit te slapen en weer helemaal mezelf te worden na alle stress op mijn werk, maar op dit oude dunne matras gaat het vast niet lukken. Ik wilde een tijdje wegvluchten van mijn problemen. Het is net of ik een nieuwe probleemsituatie heb gecreëerd.

Lynda had me vorige week foto’s gestuurd van haar vakantiehuis. Voor het eerst in tijden sliep ik goed, want ik had fantastische dromen over haar zonnige tuin met een rieten tuinset en een houten ligstoel met een dik ligkussen erop. Het leek me fantastisch om elke dag lekker lang uit te slapen in het antieke, houten tweepersoonsbed. In plaats daarvan sta ik met mijn koffer bij een gammel en roestig, ijzeren eenpersoonsbed.

De vloertegels zijn bedrukt met het motief van lichte eikenplanken. De vloer is niet schoon. Nee, ‘goor’ is een betere omschrijving. Overal liggen enorme stofdotten en er zit een hele rare vlek op de tegels vlak voor het bed. Als Lynda weg is, ga ik de vloer in mijn slaapkamer stofzuigen en dweilen voordat ik erin ga slapen. Als er hier tenminste fatsoenlijke schoonmaakspullen zijn. Ik hoop niet dat er alleen zo’n vieze dweil is met van die lapjes eraan die je al op een meter afstand ruikt. Dan ga ik keihard gillen.

‘Ik weet honderd procent zeker dat ik tegen Yann heb gezegd dat je vandaag zou komen. Hij zou het doorgeven aan Briz. Hij vindt het leuk voor me dat ik een tijdje iemand om me heen heb met wie ik gezellig Nederlands kan kletsen. Gisteravond begon hij over een of andere zakenrelatie van hem die deze week in ons vakantiehuis komt. Ik had nog nooit van die man gehoord. Hij laat een nieuw huis bouwen. Het is nog niet klaar, maar hij moet opeens zijn tijdelijke huurhuis uit.’ Lynda bijt op de nagel van haar wijsvinger. ‘Ik kon vanzelfsprekend niet weigeren. Ik hoop dat je dat begrijpt. Briz had tegen Yann gezegd dat hij het prima vond dat je hier sliep, maar hij had toch wel jouw bed kunnen opmaken?’

Ik knik met een teleurgesteld gevoel naar Lynda. Ik weet zeker dat zij in mijn plaats om een andere slaapplek had gevraagd. Dat durf ik niet. Bovendien ben ik te suf en te vermoeid van de reis. Ik ben eerlijk gezegd ook chagrijnig en ik heb dorst. ‘Kun je het kraanwater hier drinken?’

Lynda knikt, draait zich om en loopt naar de keuken. ‘Het kraanwater is op zich prima. De chloorlucht komt op je af wanneer je de allereerste keer onder de douche stapt. Daarna nooit meer, heel gek. Je proeft het wel een beetje. Al sinds ik hier woon, zet ik mijn koffie en thee met water uit flessen. Yann vindt dat aanstellerig gedoe.’

Mijn blik gaat naar de witte, losstaande koelkast. Hij is te goor om vast te pakken. Eén plek aan de voorkant is helemaal bruin. Daar duwt Briz kennelijk altijd met zijn vieze werkhanden de deur dicht. Laatst heeft hij waarschijnlijk voor de koelkast iets uit zijn handen laten vallen, want er zitten rode spetters aan de onderkant van de koelkastdeur, hier en daar op de grond, en er zit een flinke rode klodder boven op de plint naast de koelkast. Ik word er wanhopig van als ik ernaar kijk.

‘Spreek je Frans, eigenlijk? Ik heb er nooit aan gedacht je dat te vragen. Voor je vakantie is het niet echt nodig, omdat je er niet op uit wilt en niet in restaurants wilt eten. Toch zul je af en toe met Briz moeten praten, als je bij Yann en mij komt eten en in de supermarkt bij de kassa.’

‘Je hebt mijn oma, mijn moeders moeder, nooit gekend. Zij was Waals. Ze heeft toen ik klein was vaak op me gepast. Ze sprak altijd Frans met me, dus ik kan het prima begrijpen en spreken. Mijn ouders hadden dat niet door, want ze deed het nooit als ze erbij waren. Mijn ouders spraken weleens Frans aan tafel als ze iets wilden overleggen wat wij als kinderen niet mochten horen. Pas jaren later hadden ze door dat ik het goed kon verstaan.’ Ik moet in mezelf lachen als ik eraan terugdenk. ‘Mijn moeder is weken heel boos op mijn oma geweest dat ze er nooit iets over had gezegd.’

Lynda moet lachen. ‘Dan komt het goed. En als je een woord niet weet, zeg je “le truc”, het ding. Dat doen de Fransen ook en ze begrijpen elkaar altijd.’

‘Het gaat me lukken, maak je geen zorgen.’

Ik vrees dat ik niet aan Briz kan ontkomen, maar ik ga er wel mijn best voor doen, dat weet ik zeker. Iemand die er zo’n zooi van maakt in zijn huis, totaal ongastvrij is en zo lui is dat hij slechts eens per jaar schoonmaakt, hoef ik niet te spreken. ‘Denk je dat Briz en ik elkaar vaak zullen zien? Het lijkt me voor hem toch gek om zomaar iemand in zijn huis te hebben die op vakantie is.’

‘Ik weet niet hoe vaak je hem overdag zult zien. Hij vertrekt ’s morgens al vroeg. Hij drinkt onderweg koffie in de haven, luncht elke dag met zijn vrienden in het dorp en hij is over het algemeen rond zes uur, half zeven ’s avonds pas weer hier.’

‘Dat zijn lange dagen voor hem, maar dat komt mij goed uit. ’s Avonds eet ik vroeg en daarna ga ik op mijn kamer lezen, met het slaapkamerraam wijd open zodat ik de vogels kan horen. Dan hoef ik hem niet eens zo vaak te zien. Na de incidenten op het werk houd ik toch liever fysiek wat afstand van mannen. In het weekend ga ik gewoon de hele dag naar het strand of zo.

Lynda lijkt zich weer ongemakkelijk te voelen, want ze bijt opnieuw op haar nagel. Haar blik versombert. ‘Ik moet je nog iets vertellen over Briz.’

Oh, daar gaan we. Hij is vast de dorpsgek, of aan de drugs of zo. Er zit gelukkig een slot op mijn slaapkamerdeur. Maar wat als hij ook een sleutel heeft? Voor alle zekerheid zet ik de witte, houten commode ervoor die in de hoek van de slaapkamer staat. Hij ziet er zwaar en solide uit.

‘Je hoeft me niet zo bang aan te kijken.’ Ik krijg een bemoedigend klopje op mijn schouder van Lynda. ‘Briz is een schat. Echt een heel leuke en lieve jongen en net als wij vierendertig. Hij is helaas zichzelf niet de laatste tijd. Yann en ik maken ons zorgen. Hij was altijd zo vrolijk en overal voor in, maar de laatste maanden is hij steeds stiller en stiller geworden. Hij kan soms zo triest kijken, terwijl we druk zitten te praten en te lachen. Hij gaat vaak niet mee als we voorstellen om ergens heen te gaan.’

Lynda legt een aantal tijdschriften op een stapel op het aanrecht, maar het is onbegonnen werk om er iets nets van te maken. Er ligt zoveel zooi dat je het aanrechtblad amper kunt zien.

‘Yann is in zijn doen en laten een beetje Nederlands. Briz is meer wat ik me altijd voorstelde bij een Fransman. Je weet wel, de beroemde Franse slag. Hij komt vaak te laat en hij is soms zo onbekommerd. Hij kan vlees kopen, de BBQ aandoen en dan pas mensen bellen om te vragen of ze komen eten.’ Ik kijk Lynda met grote verbazing aan. Ze lacht en knikt naar me. ‘Ja, echt waar. Nou ja, vroeger. Briz is ook weleens ongeduldig. Als je met hem meerijdt en hij komt achter iemand die te langzaam rijdt…’ Lynda schudt haar hoofd. ‘Laatst was er wekenlang een machine kapot op zijn werk, maar in plaats van een reparateur te bellen, gebruikte hij hem niet. Hij loopt zo nu en dan letterlijk weg voor problemen en hoopt dat die zich vanzelf oplossen.’

Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen, dus ik knik.

‘Yann zegt dat hij niet zo goed tegen veranderingen kan. Mij is dat nog niet opgevallen.’ Ze lacht. ‘Hij vertelde altijd leuke verhalen of moppen. Je kan het zo aan hem merken als hij een borreltje op heeft, want dan worden zijn moppen heel flauw of nogal, hoe zal ik het zeggen…’ Lynda aarzelt. ‘Schuin. Maar dat is heel Frans.’ Ze grinnikt naar me, maar vervolgens betrekt haar gezicht opnieuw. ‘Ook daar is hij mee gestopt. We weten niet wat er gebeurd is. Briz komt iedere dag koffiedrinken in Yanns oestercabane. Tot zijn frustratie krijgt Yann bijna geen woord meer uit hem. Veel meer dan ja, nee of pfff zegt hij niet.’

Hij is misschien wat depressief. Dat verklaart de staat van het huis. Ik zucht in stilte. Het is duidelijk dat hij hulp nodig heeft. Gewoonlijk zou ik me met alle liefde om hem bekommeren, maar ik moet nu eerst aan mezelf denken. Ik heb niet voor niets een paar weken vakantie opgenomen om te zorgen dat ik weer een beetje mezelf word.

‘Vanavond is hij pas laat thuis, want het is zijn kaartavond bij een vriend, een kilometer verderop. Daar gaat hij altijd meteen uit het werk heen.’ Ze aarzelt een moment. ‘Ik geloof dat hij de laatste tijd iets meer drinkt dan vroeger, dus het kan zijn dat hij wat aangeschoten thuiskomt.’ Lynda grinnikt ‘Als hij wat te veel opheeft, kun je een kanon naast hem afschieten en hij hoort niets. Yann heeft dat ook.’

Aangeschoten? Zwaar bezopen, bedoelt ze zeker. Heb ik weer. Hij staat vast midden in de nacht dronken voor mijn slaapkamerdeur. Ik ga alle spullen op het bed ook op de commode leggen, en de houten stoel die in de hoek stond erbovenop.

Er komt een wit busje aanrijden. Lynda begint helemaal te stralen. Ik kan wel raden wie erin zit. Ze is kennelijk na al die maanden nog steeds heel verliefd op hem. ‘Ah, Yann is thuis om te eten. Ga je mee? Ik wil hem graag aan je voorstellen.’

Lynda loopt met grote passen naar buiten. Ik probeer haar bij te houden.

Yann geeft me een stevige hand en kijkt me nieuwsgierig aan met zijn donkerbruine ogen, maar zegt weinig. Zijn T-shirt en spijkerbroek zitten onder de modder. Hij heeft kort bruin haar, nog net geen stekels. Hij gaapt twee keer. Misschien is hij moe van zijn werkdag op zee.

Lynda ziet het, dus we nemen afscheid van elkaar. ‘Maak het jezelf gemakkelijk, doe…’ en dan valt ze stil.

Ik weet wat ze wilde zeggen. ‘Doe alsof je thuis bent.’ Nou, die gore en rommelige bende lijkt in de verste verte niet op mijn thuis.

Lynda schraapt haar keel. ‘Ik heb vanmiddag voor je gekeken. De weersvoorspellingen zijn prima. Het komt helemaal goed met jouw vakantie.’

Zij is er dan wel zeker van, maar ik weet het nog niet zo. Toch knik ik bemoedigend naar haar. Ze friemelt aan haar ring. Ze is vast ook wat overvallen door de hele situatie en voelt zich ongemakkelijk.

Lynda pakt de deurklink van haar voordeur vast. ‘Ik weet dat je zei dat je vanavond vroeg naar bed wilde, morgen uitslapen en uitpakken, maar kom je morgenmiddag naar mij? Ik ga morgen appeltaart bakken voor bij de thee. Vind je dat lekker? Ik ben zo ontzettend blij dat je er bent. Ik wil je graag verwennen.’

Ik knik. Wanneer Lynda samen met Yann naar binnen loopt, ga ik terug naar Briz’ huis en pak het beddengoed van de vloer. Ik klop het stof er zorgvuldig af en ruik er voor alle zekerheid aan. Het laken en de dekbedhoes zijn gekreukeld. Het sloop is vreemd genoeg wel gestreken en netjes opgevouwen. Doe alsof je thuis bent, bedoelde Lynda toch? Dat is precies wat ik ga doen. Hoewel het al half acht is, ga ik het spinrag in mijn slaapkamer weghalen en de slaapkamervloer stofzuigen en dweilen. Ik ga ook de weg naar de wc en de badkamer doen en de wc en de wastafel in de badkamer schoonmaken.

Vervolgens haal ik al mijn spullen uit de auto en leg ze in de slaapkamer. Morgen ga ik nadenken over hoe het verder moet. Ik ga zeker niet op blote voeten door het huis lopen, dus ik zet mijn teenslippers klaar naast mijn bed voor als ik onverwacht vannacht ergens moet lopen waar ik nog niet heb schoongemaakt.

In de keuken kijk ik nog eens naar het aanrecht. Ter hoogte van de vaatwasser staan zeven bols, van die Franse soepkommen waar Fransen mee ontbijten. Zeven borden, zeven glazen, zeven koffiekopjes en vast ook bestek van zeven dagen. Die jongen heeft al een week geen afwas gedaan. Ik slaak een diepe zucht van verbazing en verontwaardiging tegelijkertijd. De kan in het witte koffiezetapparaat is nog halfvol met koffie en het apparaat zelf zit onder de bruine spetters. Ik ben blij dat ik mijn eigen Nespresso-apparaat heb meegenomen, en ook een aantal van mijn kopjes.

De keuken zelf is overigens prachtig. Het was vast oorspronkelijk een donkereiken keuken, maar nu is hij lichtblauw geschilderd, met lichtbruin en wit op de randen. Hier en daar piepen kleurige Portugese tegels onder de zooi vandaan op het aanrecht.

Gelukkig vind ik een splinternieuwe Miele-stofzuiger en zelfs een dweil, van een merk dat ik niet ken, H20. Hij ziet er duur en degelijk uit. Jammer dat hij hier in huis nooit gebruikt lijkt te worden, maar ik ga ermee schrobben alsof mijn leven ervan afhangt.

Het is ongelofelijk hoe de enorme kokosvoordeurmat opknapt van het stofzuigen, hij is een hele tint lichter geworden. Ik zet alles uit de gang erop, zodat de tegelvloer mooi kan opdrogen na het dweilen. Met enige aarzeling maak ik de deur van de wc open. Het valt me gelukkig mee. Deze wc wordt vast niet vaak gebruikt.

Wanneer ik bij de wastafel in de badkamer ben, kijk ik eens goed naar mezelf in de spiegel. Mijn gezicht is bleek en ik heb grote kringen onder mijn ogen. Ik zie er ongelukkig uit. Ik kan helaas niets anders zeggen. Zou Lynda dat opgemerkt hebben? Ik hoop echt dat ik kan bijslapen, weer rust in mijn hoofd kan krijgen en een beslissing kan nemen over mijn werk op de ambulance. Ik weet niet of ik er na de vakantie mee doorga of dat ik toch beter ontslag kan nemen. Moet ik in mijn flat blijven wonen en mijn ergernissen over de vriend van mijn huisgenote maar onderdrukken of kan ik toch beter een andere flat zoeken? Zoveel problemen, zoveel vragen, zoveel beslissingen… Ik zucht diep en pak mijn emmer met sop van de tegelvloer.

Mijn late avondmaal bestaat uit twee mueslirepen en een flesje water. Daarna ga ik naar bed, want ik gaap aan één stuk door en kan bijna mijn ogen niet openhouden. De commode zet ik voor de slaapkamerdeur en ik gooi de surfplank erbovenop. De rest van de troep leg ik in een hoek van de kamer. Ik ben bek- en bekaf en val in tegenstelling tot de afgelopen maanden zowaar meteen in slaap.

Ergens midden in de nacht klinkt er een keiharde klap en gevloek in de hal. Ik ben te moe en ik lig te lekker om me er druk over te maken. Ik draai me om en slaap verder. Het bed lijkt op het eerste oog nergens op, maar het oude matras ligt verrassend genoeg heerlijk.

Hoofdstuk 2 – YANN – Koffiedrinken

Ik trek net mijn lieslaarzen aan als er een auto met piepende remmen in het grind voor mijn blauwe schuifdeur stopt. Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht, ik herken het geluid van vroeger als Briz een nieuwtje had en me dat zo snel mogelijk wilde vertellen. Het is vast iets anders, want hij komt nooit zo vroeg koffiedrinken. Ik kijk op mijn wandklok. Het is net acht uur. Ik probeer een zo neutraal mogelijk gezicht op te zetten om mijn verbazing te verbergen.

De autodeur slaat met een harde klap dicht en een tel later glijdt mijn schuifdeur met veel geweld open. Hij ketst aan het einde tegen de stenen muur en komt door de klap weer een stukje langs de rails terug. Briz merkt het niet eens, want hij is al met grote stappen mijn oestercabane binnengelopen.

Vol verbazing roep ik: ‘Putain!’ en kijk geschokt naar mijn kleine broer. Briz is duidelijk chagrijnig, maar wat me het meest opvalt, is het enorme blauwe oog dat hij heeft. ‘Wat is er in hemelsnaam met jou gebeurd?’ Briz zegt en doet al maanden weinig. Ik kan me niet voorstellen dat hij nu ineens iemand zo boos heeft kunnen maken dat hij hem een blauw oog slaat.

‘Wat denk je? Het komt door die Hollandse tut waar je me mee hebt opgescheept.’

‘Waarom heeft ze je een blauw oog geslagen? Wat heb je in hemelsnaam gezegd of gedaan? Waar hebben jullie ruzie over gehad?’

Briz gromt wat, ik kan hem niet verstaan. Ik gebaar met mijn hand dat hij het wat duidelijker moet uitleggen. ‘Nergens over. Ik heb haar nog niet eens gezien.’

Ik begrijp er niets van. ‘Maar hoe…’ Ik wijs naar het donkerblauwe rechteroog van Briz.

‘Ze had de kapstok verschoven. Geen flauw idee waarom.’

Ik kijk hem nog steeds ietwat verward aan.

‘Ik kwam thuis na het kaarten, deed de voordeur open en stapte naar binnen. Het was natuurlijk donker.’

‘En je was bezopen,’ voeg ik er lachend aan toe.

‘Zou kunnen.’ Briz haalt zijn schouders op. ‘Voor ik het wist knalde ik ergens tegenaan. Ik schrok me rot. Die tut had de kapstok midden in het looppad gezet, vlak bij mijn voordeur. Ik heb het licht aangedaan, hem opgepakt en voor haar slaapkamerdeur gesmeten. Ik hoop dat ze erover struikelt. Ik zag pas vanmorgen toen ik opstond dat ik een blauw oog heb. Het deed gisteravond zeer, maar ik had er verder niet over nagedacht. Ik was blij dat mijn oog er nog in zat.’

Ik knik instemmend. ‘Koffie?’ Ik had het niet hoeven vragen, want Briz gaat al zitten, doet de trommel met suikerklonten open, pakt er alvast een paar en begint te vertellen over een probleem aan de motor op zijn oesterboot en het kaarten de avond ervoor.

Mijn mond valt open van de spraakwaterval tegenover me. Terwijl ik koffie maak, haal ik stilletjes opgelucht adem en bedenk ondertussen wat ik straks aan Loïc ga appen. Zo jammer dat ik geen foto van het blauwe oog kan maken, maar ik wil de praatgrage stemming van Briz absoluut niet verstoren. Ik ben heel benieuwd hoe het morgen met hem gaat als hij weer op de koffie komt.

[Yann] Plan lijkt gelukt!!!

Yann] Ik had niet gedacht dat er zo snel verandering bij Briz zou zijn. Annelies is er net een dag…

[Yann] Ik vraag aan Lynda of ze een foto van hem wil maken en aan jou stuurt. Mag jij raden wat er gebeurd is… :-)

[Yann] Voor ik het vergeet. NIET tegen Lynda zeggen dat ik de situatie wat gemanipuleerd heb… Ze denkt dat er een zakenrelatie in ons vakantiehuis komt.

Grinnikend stop ik mijn telefoon weer in mijn zak en fluitend begin ik aan mijn werkdag.

Hoofdstuk 3 – ANNELIES – Tweede dag

Wat heerlijk toch. Het is halftien. Ik heb twaalf uur geslapen. Ik kan me niet herinneren wanneer dat voor het laatst was. Ik trek het gordijn open. De zon schijnt volop en er is een prachtige, blauwe hemel met hier en daar een klein, spierwit wolkje. Vogels fluiten en verderop moet er iemand gras aan het maaien zijn, want die geur hangt in de lucht. Ondanks het slechte begin gisteravond heb ik nu wel een vakantiegevoel.

Ik wil niet weer mueslirepen eten. Ik ben in Frankrijk, dus ik wil verse croissantjes. Lynda vertelde me dat er in de haven een café is waar ze een depot hebben van de bakker uit het dorp en je er dus brood kunt halen. Ik heb al trek gekregen. Hopelijk kan ik er ook koffie kopen om mee te nemen. In bed bedacht ik dat ik met mijn overbelaste kop helemaal vergeten ben om koffiecapsules mee te nemen. Nu maar hopen dat ik geen andere belangrijkere zaken vergeten ben. In deze keuken ga ik zeker geen koffiezetten voordat ik daar met een schone dweil en een flinke hoeveelheid bleekwater doorheen geweest ben.

Ik haal de commode en de rest van de spullen voor de slaapkamerdeur weg. Tot mijn verbazing ligt de kapstok voor mijn slaapkamerdeur. Wat eigenaardig. Ik had erover kunnen vallen. Briz is nog vreemder dan ik al dacht. Ik zet de kapstok terug bij de voordeur.

Het café in de haven heb ik met mijn gps al snel gevonden. Het is drie kilometer rijden. Het dorp Beauvoir-sur-Mer ligt op ruim vier kilometer rijden. Gisteren was ik moe en heb ik er niet op gelet, maar ik verbaas me over het landschap. Het is vlak, net als in Noord-Holland, en er zijn ook overal sloten aan beide kanten van de weg. De huizen zijn natuurlijk wel heel anders. Net als het huis van Briz zijn ze allemaal wit en alleen op de begane grond. Er zit geen verdieping op. Blauwe en bruine luiken wisselen elkaar af bij de huizen. Ze hebben allemaal rode dakpannen. Het lijkt op een bepaalde manier wat op Griekenland. Het is droog geweest in de zomer, want de weilanden zijn geel en verdord in plaats van groen.

Er staan bij het café allerlei bestelbusjes en kleine, witte vrachtwagens op de parkeerplaats. Het lukt om met mijn Clio nog ergens een plekje te vinden. In het café moet ik even wachten. De dame voor me heeft een lange bestelling. Ze wil stokbrood, sigaretten, kraskaarten en tot mijn opluchting bestelt ze ook koffie om mee te nemen.

Ik heb eigenlijk niet zoveel zin om hier in mijn eentje te gaan zitten, het is te lawaaierig voor me. Het café zit vol met mannen met blauwe rubberlaarzen aan en in werkkleding vol modder. Lynda zei me al dat de oesterboeren zo vanaf hun boot naar het café gaan. Buiten staan er een aantal te roken. Het zijn vier jongens, allemaal begin dertig. Drie met van die donkere kortgeschoren koppen en een blonde die kortgeschoren is aan de zijkant, maar bovenop wat langer haar heeft. Hij heeft zijn dochters bij zich. Ze draaien om hem heen en plagen elkaar. Het is een eeneiige tweeling van een jaar of negen. Wat een prachtig wonder der natuur zijn tweelingen toch. De meiden hebben net als hun vader prachtig blond haar. Het komt tot halverwege hun rug. Ze gaan kennelijk weer weg, want hij geeft ze allebei een knuffel en kijkt ze na wanneer ze weglopen naar een auto die staat te wachten.

Wanneer hij zich weer terugdraait naar zijn vrienden zie ik hem voor het eerst recht van voren. Het is een mooie jongen. Goed gebouwd. Niet vierkant en pezig zoals zijn drie vrienden, maar eerder wat langer en met een sportief postuur. Onze blikken kruisen en we kijken elkaar een paar seconden recht in de ogen aan. Het lijkt of er op dat moment geen andere mensen meer in het café zijn.

Gek genoeg zie ik pas in tweede instantie dat hij een blauw oog heeft. Meteen word ik weer aan mijn werk herinnerd. Ik heb al zoveel blauwe ogen gezien. Door dronken vechtpartijen, nare ongelukken en alle arme kleine kinderen die zogenaamd van de trap gevallen zijn. Ja ja. Ik huiver en wil daar nu niet aan denken. Ik draai snel mijn hoofd weg en kan gelukkig een moment later mijn bestelling doen.

Genietend neem ik een paar slokken van mijn koffie en leg de zak met croissantjes naast me. Al snel hangt er een heerlijke geur in mijn auto. Ik kan haast niet wachten en zou er graag al eentje willen eten, maar ik heb liever geen kruimels op de vloer, dus ik houd me in tot ik bij Briz’ huis ben.

In Briz’ tuin zie ik geen tuinmeubelen. Ik pak een stoel uit de keuken, ga achter het huis op het grindstenen terras in de zon zitten en drink de rest van mijn koffie op. Niemand die me kan zien of kan storen. Wat is het aangenaam met de warme zon op mijn nog wat bleke armen. Ik moet me zo gaan insmeren met zonnebrandcrème.

Buiten in de tuin is het niet veel beter dan binnen in het huis. Het onkruid staat kniehoog en hier en daar groeien hele grote planten die duidelijk nooit bewust in de tuin zijn gezet. Er liggen dikke, houten balken in het hoge gras, een kapotte wc-pot en een paar autobanden. Het lijkt wel alsof er een fiets in het gras ligt en het onkruid er dwars doorheen gegroeid is.

Ik probeer niet naar alle zooi te kijken, want ik word er onrustig van. Ik sluit mijn ogen en geniet van de zon op mijn gezicht. Na een diepe gaap ga ik weer naar bed om nog een dutje te doen. De afgelopen maanden was ik onwijs moe op het werk, omdat ik zo onrustig sliep en voelde ik me bijna de hele tijd wat gejaagd. Dit is een ander soort moeheid. Ik voel me sloom en juist al wat relaxt. Heerlijk. Even terug mijn bed in kan prima, want het duurt toch nog een tijd voor het middag is en ik gezellig thee ga drinken en appeltaart eten bij Lynda. Ik verheug me er al op om met haar bij te kletsen.

Hoofdstuk 4 – ANNELIES – Wennen in Frankrijk

‘Ik probeer zoveel mogelijk mijn gemiste slaap van de afgelopen maanden in te halen,’ zeg ik vrolijk wanneer Lynda aan het einde van de ochtend Briz’ keuken binnenstapt. Ze had het de afgelopen dagen heel druk met een grote cateringklus, dus toen heb ik haar helaas niet gezien.

‘Voel je je na een paar dagen vakantie al wat beter?’ vraagt Lynda nieuwsgierig en ook wat bezorgd als ik haar blik goed interpreteer.

‘Ik let er thuis altijd goed op dat ik op mijn linkerzij slaap, want dat is beter voor je lichaam. Zelfs daar heb ik de eerste paar dagen niet over nagedacht, zo moe was ik. Tot nu toe werd ik elke dag niet voor halftien of zelfs tien uur wakker. Elke ochtend ben ik naar het café in de haven gereden om van die lekkere croissants en koffie te halen.’ Lynda knikt enthousiast naar me. ‘Maar ik blijf er niet met al die mannen binnen. Ik neem het mee en wandel steeds een stukje door de haven en eet ze op een bankje voor ik met mijn auto weer naar huis ga.’

‘Je geniet er lekker van.’

‘Ja, ik ben een bofkont dat ik lang op vakantie kon. Het personeelstekort bij ons is helaas immens. Normaal is drie weken vrij het maximale. Helemaal in de zomervakantie, maar in mijn team zijn relatief weinig collega’s met kinderen. Er kwam onverwacht iemand terug die al langere tijd ziek was en een andere collega heeft haar ouderschapsverlof verplaatst. Ik wil maximaal van mijn vakantie genieten.’

Ik vertel haar niet dat ik op sommige momenten zonder aanleiding soms wat huilerig ben. Ik wil geen zeur lijken. Ik loop behoorlijk te piekeren over hoe het moet met mijn toekomst op het werk en of ik nu wel of niet in mijn flat moet blijven wonen.

Ik schud mijn hoofd. ‘Ik realiseer me dat ik de laatste tijd, voordat ik op vakantie ging, ik behoorlijk moeite had om me te concentreren. Ik ben erachter dat ik mijn nagellakremover en dagcrème ben vergeten in te pakken en ergens op een Frans tankstation heb ik mijn zonnebril laten liggen. Ik ben allang blij dat ik niet ergens mijn bankpasje ben vergeten.’

Lynda moet om mijn stommiteiten lachen.

‘Ik heb mezelf verwend. Ik heb bij de traiteur in het centrum voor een paar dagen eten gehaald.’

Lynda grinnikt. ‘Ah, je durft vast niet te koken, omdat het huis zo vies is.’

Ik knik. ‘Ja, maar ik voel me nog te moe om er iets aan te doen en het is eigenlijk niet mijn probleem. Ik was eerst alles af voor ik het gebruik, eet er dan mee en ik maak het daarna weer schoon, zodat ik verder Briz niet tot last ben. Ik kon geen waterkoker vinden, dus ik gebruik steeds een steelpannetje om thee te maken met de zakjes die ik had meegenomen. Elke middag geniet ik buiten in de zon op een comfortabele stoel die ik in de garage vond en dat doet me echt goed. Ik eet mijn avondeten buiten op voordat Briz komt en daarna ga ik op mijn kamer lekker lezen. Ik heb al twee boeken uit. Daarna vroeg naar bed. Zeg, wil je een kopje thee?’ Lynda knikt naar me. Ik gooi wat flessenwater in een steelpan en zet het gas aan.

‘Ik maakte me zorgen om je toen ik dat bed zag, maar ik ben blij dat je je draai een beetje gevonden hebt en zo goed kunt uitrusten.’

‘Zeg, je zei dat het zo stil was op het platteland, maar ik word af en toe gek van het lawaai wanneer ik overdag een dutje probeer te doen.’ Ik lach naar haar. ‘Mensen die houtzagen of grasmaaien, tractoren die voorbijkomen en meeuwen die krijsen. Afgelopen zaterdag kwam er zelfs een hele rij toeterende auto’s voorbij.’

‘Dat was een bruiloft hier verderop. Had je niet gezien dat ze linten en kant aan de spiegels en antennes van de auto hadden?’

‘Nee, niet echt. Doen ze dat hier voor trouwerijen? Wat leuk.’

‘Ja, dat geeft een gemeenschapsgevoel, vind ik, en het draagt bij aan de sfeer. Zo luid toeterend achter elkaar aan rijden, terwijl je toch meer dan de helft van de mensen niet eens kent. Ik heb het tot nu toe één keer meegemaakt.’ Lynda giechelt. ‘Yann is nog niet over trouwen begonnen. Ik wacht rustig af tot hij eraan toe is.’

Lynda en rustig afwachten? Dat moet ik nog zien. Maar dat Yann voor haar de ware is, dat is me de afgelopen dagen wel duidelijk geworden. Ik heb haar in al die jaren dat ik haar ken nog nooit zo vrolijk en gelukkig gezien. Ze straalt helemaal als ze het over hem heeft en hij doet zo lief tegen haar wanneer ze samen zijn. Ik ben heel blij voor haar.

‘Ik had een oudere vrouw aan de deur. Ze was ruim in de tachtig, maar ze had haar haar toch nog pikzwart geverfd. Ze duwde een enorme soeppan in mijn handen. Ze zei zoiets als: “Deze is voor jou, daar word je beter van,” en ze liep weer weg. Het is een enorm zwaar ding met een raar deksel. Het was een gedoe om hem open te maken. Kom, ik zal hem laten zien. De soep is lekker en Briz eet er ook van, zag ik.’ Ik draai me om en loop naar de koelkast. Lynda komt achter me aan.

‘O, dat is de snelkookpan van grootmoeder Le Bard, de oma van Yann en Briz. Ze woont in het huis naast je. Die pan is vast nog van haar trouwuitzet. De Fransen zweren bij van die gepureerde soep. Het is een robuuste dame. Ik weet honderd procent zeker dat ze je de hele dag in de gaten houdt van achter haar gordijn.’

Mijn blik gaat meteen naar haar raam vol vitrage, twintig meter verder.

‘Ik moest een tijdje aan haar wennen, maar ze bedoelt het allemaal goed. Ze kan erg lekker koken trouwens. Weet je nog dat ik je vertelde over mijn zwager Loïc in San Francisco? Hij werkt in een heel goed restaurant en heeft van haar koken geleerd. Ze heeft samen met Yanns moeder de vier jongens opgevoed toen hun vader overleed. Uit de verhalen krijg ik de indruk dat Yanns moeder na het overlijden van haar man lange tijd depressief is geweest en nooit meer helemaal de oude is geworden. Ze steunt erg op de oma.’

Ik maak een zak koekjes open die ik bij de bakker heb gekocht. Er komt een heerlijke chocoladegeur naar boven. Ik schenk water in twee bekers en geef een theezakje en een schoteltje aan.

Lynda pakt een koekje uit de zak. ‘Hoe is het nu met jou?’

Ze heeft het nog niet gevraagd of mijn telefoon gaat. Mijn moeder. Ik heb al twee keer niet opgenomen toen ze belde, omdat ik geen zin had. Dit keer antwoord ik wel, maar dan gebruik ik Lynda als excuus dat ik het niet te lang kan maken. Ik wijs naar haar foto op mijn rinkelende telefoon. Lynda knikt en ik neem op. ‘Hoi mam, een momentje, ik loop even naar buiten om met je te praten, want ik heb op dit moment bezoek.’

Lynda kijkt me met een vragende blik aan wanneer ik weer binnenkom. Ik pak mijn theebeker en doe er een theezakje in.

Ze schuift wat heen en weer op haar stoel. ‘Ik wilde er niet meteen over beginnen toen je aankwam. Je zag er zo bekaf uit. Ik hoorde de laatste paar keer dat we belden wat spanning in je stem. Ik vroeg me af of je misschien bijna overspannen was…’

Ik ben eerlijk tegen haar. ‘Het gaat al een tijdje niet helemaal goed met me. Ik val moeilijk in slaap en ik word elke nacht een paar keer wakker. Dan heb ik soms last van hartkloppingen. De laatste keer dat ik ongesteld werd, was ik enorm prikkelbaar. Op het werk met mijn collega’s en met mijn huisgenote. Ik heb er normaal nooit last van als ik ongesteld ben. Ook daardoor merk ik dat ik uit mijn doen ben.’

Lynda knikt begrijpend.

‘Vlak voor de vakantie moest ik huilen toen ik iemand aan het verbinden was. Dat wordt een heel naar litteken, dacht ik, en de tranen begonnen vanzelf te lopen. Dat is me nog nooit overkomen. Ik heb naar beneden gekeken en hoop dat de patiënt het niet gezien heeft. Het had haar anders alleen maar verder van streek gemaakt. Ik voelde me op dat moment zo moe en ellendig. Toen wist ik zeker dat ik op het punt stond om overspannen te worden. Ik wil vooral niet eindigen met een burn-out zoals een paar collega’s.’

‘Hoe komt het toch? Op mij kom je altijd over alsof je supergeorganiseerd en opgeruimd bent. Je hebt altijd alles onder controle.’

Ik haal het theezakje uit mijn beker en neem een slok. ‘Het is begonnen door de drie incidenten met die lui in het centrum van Hoorn.’

'Wat jammer dat je daar zo’n last van hebt gehouden.’

‘En dan is er mijn moeder natuurlijk.’

Lynda draait haar ogen omhoog. ‘Oh ja, je moeder…’

‘Mijn vader is en blijft een lieve schat, maar mijn moeder doet helaas weer zo moeilijk de laatste tijd. Ze blijft zeuren. Vreselijk. Ik raak er soms heel geïrriteerd van. Ze wil dat ik meer cursussen ga doen om hogerop te komen. En ze blijft me vergelijken met mijn broer en zus. Ze is er zo trots op dat ze registeraccountant en advocate zijn. Ze vindt me maar een mislukkeling, terwijl ik zelf vind dat ik heel goed werk verricht, al zitten er natuurlijk ook eenvoudige ritjes tussen twee ziekenhuizen bij. Ik ben niet zo’n grote studiebol en geen carrièretijger. Mijn moeder wil niet begrijpen dat mijn werk genoeg voor me is. Mensen helpen, kalm blijven in stresssituaties, snel handelen en inschatten wat een patiënt nodig heeft. Werken op een ambulance is fysiek en mentaal zwaar werk. Ik zou mijn moeder weleens willen zien als ze iemand moest stabiliseren, verzorgen en vervoersklaar moest maken voor een rit naar het ziekenhuis. .’

‘Ik heb het al eens eerder tegen je gezegd. Volgens mij droomde jouw moeder er altijd van om dokter te worden en wil ze dat jij haar droom waarmaakt.’

Ik knik. Ik denk dat zelf ook weleens.

‘Sorry dat ik het vraag, want ik heb dat niet helemaal meegekregen hier in Frankrijk. Hoe kan het toch dat het dit voorjaar is uitgegaan met je vriend? Jullie leken zo gelukkig op de foto's die je mij stuurde.’

‘Jeetje, Lynda, wat ben je toch altijd direct. Je zult in het beleefde Frankrijk vast af en toe in de problemen komen en hier en daar geen vrienden maken,’ zeg ik lachend tegen haar. Maar ga dan weer op serieuze toon verder. ‘Het vertrouwen was weg. Ik vond dat zijn buurvrouw wel vaak bij hem was wanneer ik onverwacht aankwam. Een keer keek ik toevallig door het raam toen ik mijn fiets neerzette tegen de muur. Ik tikte daardoor tegen mijn bel en toen maakte die een geluid. Ze stonden bij het aanrecht en sprongen meteen wat verder van elkaar vandaan. Ik vond dat gek. Ik heb niets gezegd toen ik binnenkwam. Ze deden normaal en gezellig tegen me, maar toch.’ Ik neem nog een slokje thee. ‘Ik heb hem er daarna naar gevraagd. Hij beweerde dat hij altijd gezellig met haar kon kletsen en dat er verder niets tussen hen speelde. Toch was mijn vertrouwen weg.’ Meer wil ik haar niet vertellen. Het is ook deels mijn eigen schuld, maar dat hoeft ze niet te weten. Lynda zal het vast niet aan me merken, maar in gedachten krimp ik in elkaar van de hele toestand waar ik in beland ben door mijn werk.

‘Je kunt toch maar beter mensen op heterdaad betrappen, dan weet je waar je aan toe bent en is het sneller weer vergeten, al klinkt dat wat gek. Elk nadeel heeft zijn voordeel, wil ik maar zeggen.’

‘Gelukkig woonden we nog niet samen, dus het was niet echt een heel gedoe om uit elkaar te gaan. Ik twijfel soms of ik er goed aan heb gedaan of dat ik me toch vergist heb.’

Lynda haalt haar theezakje nog een paar keer flink door het water. Ze houdt van heel sterke thee. ‘Dat heb ik zelf ook weleens met een relatie gehad. De keuzes van vroeger hebben me uiteindelijk bij Yann gebracht. Ik denk er nu nooit meer over na.’

‘Het lag niet alleen aan hem. Ik ben zelf niet altijd even makkelijk, realiseer ik me. Ik merk dat met mijn huisgenote. Af en toe zijn er wrijvingen met haar nieuwe vriend. Dat komt deels door mij. Ik wil altijd graag alles netjes en schoon hebben in huis en de dingen doen zoals het hoort. Die jongen van haar laat druppels naast de wc-pot vallen en ruimt ze niet op.’ Ik gruwel als ik aan al die spetters op de grond denk. ‘Hij doet ook geen enkele moeite om het afval te scheiden. Hij gooit alles bij elkaar. Zelfs papier. Daar kan ik niet tegen. En het bestek. Hij gooit het zo uit de vaatwasser dwars door elkaar in de eerste de beste la die hij opendoet. Hij doet het vast expres om me te ergeren.’

‘Daardoor kon je thuis dus niet goed ontspannen?’

‘Nee, niet echt. Zelfs na een paar rustige vrije dagen was ik nog moe. Daardoor was ik minder efficiënt op het werk. Ik maakte een paar keer domme fouten en dat viel anderen op.’

‘Waren die lui enkel dronken of hadden ze ook drugs gebruikt? Ik kan me niet voorstellen dat normale, nuchtere mensen hulpverleners van achteren aanvallen.'

Ik zucht. Ik had dit onderwerp graag gemeden, want ik probeer er vooral niet aan te denken. Het maakt me moedeloos en ongelukkig. Ik bijt meteen weer op de nagel van mijn wijsvinger, net nu hij zo mooi weer was aangegroeid.

‘Als patiënten agressief zijn, is het meestal bij hen thuis. Het is bijna altijd ordinair gevloek. Gewoonlijk de patiënt zelf of soms de familie eromheen. Alcohol maakt mensen helaas nogal ongeremd.’ Ik kan het niet laten om even wat bitter te lachen. ‘Daar ben ik na al die jaren altijd al een beetje op voorbereid. Op vrijdagavond is het meestal het ergste. Die keren op straat zag ik het niet aankomen, omdat ze me van achteren benaderden en het geen gescheld was maar ik fysiek werd aangevallen.’ Ik zucht diep en ben een moment stil. ‘De derde keer was nog het ergste. Ik bleef daardoor steeds om me heen kijken wanneer ik met een patiënt bezig was. Mensen werden daar onrustig van, heb ik gemerkt. Vreselijk vond ik dat. Ik kreeg het zelfs in de supermarkt en zo. Ik kon er niet meer tegen als er mensen met een wagen in de rij vlak achter me stonden. Of erger nog, met een mandje, want dan staan ze nog dichterbij. De laatste tijd ging ik op de gekste tijden boodschappen doen, zodat het rustig was in de supermarkt en de winkels. Ik herkende mezelf niet meer.’

‘Waarom laat je jouw boodschappen niet thuisbezorgen?’

‘Ik vind winkelen leuk en het ontspant me. Ik vermeed de drukke tijden en de paden waar andere mensen waren.’

‘En laat me raden, je gaat vast niet meer met de bus…’