Waarheid moet bewezen worden,
werkelijkheid bestaat.

Veel dank aan allen die bewust of onbewust inspiratie waren tot het ontstaan van deze beschouwing.

Allerd Stikker

Copyright © 2023 Allerd Stikker
www.allerdstikker.nl
Vormgeving en illustratie: Rosa Vitalie
Fotograaf portret Allerd Stikker: Sevilay Maria van Dorst

ISBN: 9789464815719
NUR-code: 949

Eerste druk 2023

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of
openbaar gemaakt, in enige vorm of op welke wijze ook,
zonder voorafgaande toestemming van Allerd Stikker.

Voorbij het heelal

Een speculatieve beschouwing
over de ultieme werkelijkheid

Allerd Stikker

Inhoud

De lange weg vooraf

Voorbij het heelal

Mijn speculatie: de ultieme werkelijkheid

Open dualiteiten in het evolutieproces

Bijlage De zeven circuits in het menselijk organisme

Boekenlijst Meer boeken van de auteur

STILTE

In stilte leeft geluid niet voort

Niet door gesproken woord gestoord

Geen oren die woorden horen

Die de werkelijkheid verstoren

En ik in mijn verhaal

Niet in gesproken taal verdwaal

In stilte vind ik rust

In stilte vind ik vrede

En heden wordt verleden

En eindigt met de tijd

In eeuwig- en oneindigheid

DE LANGE WEG VOORAF

Tijdens mijn middelbareschooltijd op het Barleusgymnasium (1940-1946) in Amsterdam waren er eigenlijk maar twee vakken die mij heel erg interesseerden: scheikunde en biologie. Dat je uit twee verschillende moleculen een ander molecuul kon maken en dat dit in de natuur, en dus ook in mijn lichaam, continu gebeurde fascineerde mij mateloos. Daarna ben ik in Delft scheikunde gaan studeren en kwam ik in aanraking met het fenomeen evolutie.

Niet alleen de biologische evolutie waar Darwin over schreef, maar ook het daaraan voorafgaande grote evolutieproces dat 13,7 miljard jaar geleden van start ging, na het ontstaan van het heelal. Daar maakte het biologische evolutieproces slechts de laatste 6% van uit. Het werd mij duidelijk dat het huidige heelal niet geschapen en voltooid was, maar ontstaan en onvoltooid is.

Ook werd mij duidelijk dat in het grote evolutieproces steeds nieuwe fenomenen ontstonden, soms stapsgewijs over lange perioden en soms sprongsgewijs, onverwachts en onvoorspelbaar. In de stapsgewijze perioden ontstonden steeds complexere fenomenen vanuit een systematische inrichting. Vóór iedere sprongsgewijze verandering stopte de groei van de stapsgewijze periode wanneer een grens van de houdbaarheid van de complexiteit werd bereikt. Tijdens de sprongsgewijze, abrupte, maar niet destructieve verandering ontstond daarna opnieuw een systeem met een compleet andere inrichting, waarna weer een stapsgewijze periode volgde. Eigenlijk manifesteerde zich in het hele evolutieproces het fenomeen ‘Grenzen aan de Groei’ uit het rapport van de Club van Rome.

In het grote evolutieproces zijn er mijns inziens vier grote sprongen naar een nieuw systeem geweest: de eerste sprong was het ontstaan van het eerste element (waterstof), de tweede het ontstaan van leven (oftewel de eerste cel). De derde sprong was het ontstaan van meercellige organismen, en de vierde het ontstaan van Homo sapiens. De structuren en systemen die na de eerste sprong ontstonden bleven bestaan binnen de ruimere dimensies van de structuren en systemen van alle daaropvolgende sprongen, tot en met de dag van vandaag. Een eenvoudig voorbeeld: toen de vierde sprong plaatsvond was het resultaat van de eerste sprong (het element waterstof) nog volop en actief aanwezig. Daarnaast was ook de grondslag van het periodiek systeem van de elementen tijdens de eerste sprong al aanwezig, maar de elementen die daarin passen moesten nog ontstaan. Vandaag de dag, vele sprongen verder, is het periodiek systeem nog steeds geldig.

Opmerkelijk is dat in dit coherente evolutieproces al ruime tijd voor een sprongsgewijze vernieuwing voorbereidende veranderingen plaatsvonden op weg naar een nieuwe sprong. Zo konden calamiteiten, tegenwoordig ook wel bekend als een ‘overshoot/collapse scenario’, voorkomen worden.

Echter, na de derde sprong, met het ontstaan van multicellulaire organismen, ging er iets mis met het principe van de grenzen aan de groei. Tussen 250 en 65 miljoen jaar geleden vonden vijf massaextincties plaats op onze planeet. Dat lijkt heel lang geleden maar in de tijdschaal van de Grote Evolutie is dat heel kortgeleden. Tijdens de biologische evolutie die volgde op de derde sprong ontstond er een explosie van organismen zowel in omvang als in diversiteit. Huidige wetenschappers vermoeden dat in deze explosie organismen ontstaan zijn die sneller en effectiever groeiden dan andere en met een dominante positie de grenzen van de groei doorbraken. Na ieder van de vijf massa-extincties herstelde het evolutieproces zich weer en keerde coherentie terug. Daar gingen miljoenen jaren overheen.