Het begin

Ook verschenen van Jerrad Hoff:

Een leven geleden

Zon van de nacht

Dag van de zon

Een leven lang

Lage winterzon

Waar de wolken eindigen

Sant’Anna

De jaren zonder zomer

November

Jerrad Hoff

HET BEGIN

roman

JHB

Het begin

© Jerrad Hoff
www.jerradhoff.nl

Druk: december 2023
Omslagontwerp: JHB
Vormgeving binnenwerk: JHB

Omslagillustratie: Pexels

ISBN      9789464816181

NUR      301, 343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.

“Even though we were never supposed to be together

I can't be with anyone else, no matter the consequences.”

— Nicole Gulla

“The course of true love never did run smooth.”

— William Shakespeare

JUNI 1962

1

Toch kan ik niet wachten

Ik heb geen twijfels. Het is alleen moeilijker dan ik dacht. Het doet veel meer pijn en verdriet dan ik had verwacht. Dat het lastig zou worden is uiteraard geen verrassing, maar ik had er na al die tijd gewoonweg geen rekening mee gehouden dat dit moment, waarop ik eindelijk ga doen waar ik zo lang naar heb uitgekeken, me zo veel moeite zou kosten dat mijn maag zich binnenstebuiten lijkt te keren en het uitkotsen van mijn ontbijt met de minuut onvermijdelijker wordt.

Met een diepe zucht neem ik afscheid van mijn slaapkamer en de beelden die ik er zag. Ik kijk in twee andere slaapkamers en zie daar net als in die van mij herinneringen tot leven komen. Helaas niet alleen fijne. Ik loop de gang door en ga links een andere gang in. Op het eind ervan loop ik de brede trap op en aansluitend een andere gang in. Meters voordat ik bij de werkkamer ben aangekomen, maak ik rechtsomkeert. Sommige herinneringen kunnen me bij nader inzien gestolen worden. De zitkamer observeer ik vanuit het midden in alle richtingen alsof ik die voor het eerst zie en ieder detail in me wil opnemen. Ook hier komen herinneringen als films tot leven. Op het terras is dat niet anders.

Leunend op de stenen balustrade tuur ik een poosje omlaag op Central Park. Bomen wuiven op het ritme van de wind en de zon laat alvast weten dat het vandaag een prachtige lentedag gaat worden. Ik zie mensen op bankjes en op het gras zitten. Er wordt aanstekelijk gelachen, vind niet alleen ik. Een hond gaat ervandoor. De bazin zet luid roepend de achtervolging in. Opeens zie ik me zelf als een jong meisje rennen; eerst blootvoets over een grasveld, dan in winterkleding door een dikke laag sneeuw terwijl grote vlokken omlaag dwarrelen. Het zijn mooie herinneringen aan dierbare jaren.

Ik veeg tranen uit mijn ogen en ga weer naar binnen. Zonder ditmaal om me heen te kijken, loop ik rechtstreeks door naar de hal. Uit mijn tas pak ik de envelop en zet die op het dressoir in het zicht tegen een vaas met droogbloemen. Daarna hang ik de tas schuin over een schouder en duw de weekendtas en de koffer over de vloer dichter naar de lift, zodat ik ze dadelijk alleen maar naar binnen hoef te schuiven. Net als ik op de liftknop wil drukken, gaan de deuren open.

‘Stella,’ glimlach ik opgelucht en hopelijk niet zo geforceerd als het op mijn gezicht aanvoelde. ‘Ben je nu al terug?’

‘Ik ben mijn boodschappenlijstje vergeten. Lekker slim.’

Ik lach met haar mee.

‘Waar ga je heen?’ vraagt ze belangstellend, en zoals altijd opgewekt, terwijl ze om mijn bagage heen de hal instapt. Bij toeval valt haar blik op de envelop tegen de vaas. Meteen kijkt ze terug naar de koffer en weekendtas. De glimlach verdwijnt acuut van haar gezicht. Ze vermoedt wat ik ga doen. Geen wonder. Ze heeft de gesprekken en ruzies vaak genoeg opgevangen. Haar blik vertelt me dat ook zij er nooit serieus rekening mee heeft gehouden dat ik op een dag echt ga doen wat ik tijdens de ruzies zei. Ze herhaalt de vraag, maar nu met een totaal andere stem en gelaatsuitdrukking.

Tranen beginnen in mijn ogen te prikken. Ik zeg niks. Wat ik wel doe is mijn armen om haar heen slaan. Secondelang staan we bewegingsloos in elkaars omhelzingen. Als ik haar weer loslaat, kijkt ze me onthutst aan. Haar ogen glimmen en ik zie veel emotie rondom haar mond.

‘Hoelang blijf je weg, Evy?’

‘Het is voor altijd. Ik kom nooit meer terug.’

‘Wat erg…’ kreunt ze en grijpt met beide handen haar mond vast.

Ik duw de weekendtas en koffer de lift in en vecht tegen de tranen.

‘Wat zeg ik tegen je…’

‘Niks. Zeg dat je bent weggegaan om boodschappen te doen en me daarna niet meer hebt gezien.’

Tranen beginnen langs haar wangen te rollen. Ik neem haar gezicht tussen mijn handen en zoen haar voorhoofd. Daarna loop ik de lift in en druk op de knop. Ze zegt dat ze me zal missen. Ik retourneer de woorden. We glimlachen tot de deuren dicht zijn. De lift begint met een schok aan zijn weg omlaag. Een zucht ontsnapt aan mijn lippen. Mijn vingers trillen en in de spiegelwand zie ik zenuwen in mijn gezicht. Toch kan ik niet wachten tot mijn nieuwe leven begint.

JUNI 1962

2

Zeker voor personen die me alleen van gezicht kennen

Zijn stem maakt er geen geheim van dat hij de vraag niet stelde omdat hij me uit de goedheid van zijn hart wil helpen. Het enige dat hij wil is zo snel mogelijk verdergaan met de belangrijke werkzaamheden waarmee hij bezig was voordat ik het terrein van zijn autobedrijf opreed. Misschien leek het voor mij alsof hij in het benauwde kantoortje onderuitgezakt met zijn benen op het bureau lag te soezen, maar was hij in werkelijkheid iets heel anders aan het doen. Iets heel belangrijks waarbij hij zijn ogen gesloten moest houden en zich volledig van de omgeving moest afsluiten. Dat zou verklaren waarom ik drie keer op de openstaande deur moest kloppen voordat hij een teken van leven gaf.

‘Heel graag,’ glimlach ik. ‘De koffer is loodzwaar.’

Schijnbaar is de koffer alleen in mijn beleving loodzwaar, want de beste man tilt de koffer en de reistas tegelijkertijd uit de kofferbak van de vuurrode, diepglanzende Cadillac DeVille Convertible alsof ze opgevuld zijn met niets anders dan ganzenveren en loopt naar de Chevrolet Corvair. Voordat ik hem te hulp kan schieten, opent hij zelf de kofferbak en legt mijn bagage erin.

‘Lange rit voor de boeg?’ wil hij weten voordat ik hem heb kunnen bedanken. Zijn blik naar mijn jurk, niet voor het eerst sinds ik in zijn kantoortje opdook, is nog steeds hetzelfde als toen hij ontdekte welke auto ik aan hem wilde verkopen. Hij snapt nog steeds niet hoe een tweeëntwintig jarige beiden kan betalen.

Ik knik en bedank hem alsnog. Hij kijkt naar de twee maanden oude Cadillac, tot zo’n tien minuten geleden mijn auto, dan naar de ruim vijf jaar oude Chevy; een simpele familieauto in vaal, fantasieloos beige en sinds ongeveer negen minuten mijn nieuwe vervoer. Ik kan de voordehand liggende vraag in hoofdletters op zijn voorhoofd lezen. Toch stelt hij hem net als de drie juweliers waar ik hiervoor ben geweest ook niet. Waarschijnlijk wil hij net als hen niet het risico lopen dat ik me bedenk en de transactie ongedaan maak. Grote kans dat hij al een koper heeft voor de Cadillac die hem er vandaag nog driemaal zo veel voor betaalt dan wat hij mij heeft gegeven. Bij de juweliers zal dat ongetwijfeld niet anders zijn.

We nemen nogal ongemakkelijk afscheid en ik rij weg. Nog voordat ik de straat uit ben stel ik vast dat het even zal duren totdat ik aan mijn nieuwe vervoer ben gewend. De Cadillac zoefde over de weg, alsof de banden het wegdek net niet raakten. Het stuur van de Chevy lijkt ook minder direct te reageren dan dat van de Cadillac. Nadat ik Newark uit ben en de I-95 in zuidelijke richting ben opgereden voor een rit van bijna dertienhonderd kilometer, stel ik algauw vast dat het indringende piepende geluid rechtsachter vermoedelijk nooit zal wennen. Ik vind het allemaal prima. Zolang de auto me maar naar mijn bestemming brengt.

Bij de eerste parkeerplaats die ik tegenkom rij ik alweer de snelweg af. Gelukkig staat er alleen op het einde een vrachtwagen en iets ervoor een busje. Ik parkeer de auto dicht bij een groepje bomen en struiken en haal de slippers en jurk tevoorschijn die in de weekendtas voor het grijpen liggen. Ik trek de pumps uit en stap in de slippers. Van jurk verwisselen achter het stuur is ondoenlijk. Op de achterbank is dat niet anders. Daarom doe ik dat maar staand naast de auto. Best een spannende onderneming. De eenvoudige jurk om mijn lijf en de simpele maar comfortabele slippers aan mijn blote voeten voelen, beiden vorige week in een kleine kledingzaak in Staten Island gekocht, geven me het gevoel dat mijn nieuwe leven weer een stapje dichterbij is gekomen.

Na een sigaret vertrek ik en rij zonder te stoppen voorbij Philadelphia. Na Wilmington komt Baltimore. Zo’n vijftig kilometer verderop gaat het voor het eerst mis. Terwijl ik om Washington DC heen wilde rijden, kom ik in het centrum terecht. Geen idee hoe dat is gebeurd. Misschien dat zenuwen, maar ook gedachten die maar door mijn hoofd blijven malen, er iets mee te maken hebben. Hoewel ik er de weg redelijk ken verlies ik door files en wegomleggingen bijna een uur in de stad. Best balen, maar geen ramp. Ik heb geen haast. Niet echt dan.

Terug op de I-95 houd ik de borden met Richmond angstvallig in de gaten. Eenmaal op een dag verkeerd rijden is meer dan voldoende. Terwijl een strakblauwe lucht DC overkapte, hangt er boven Virginia een dik wolkendek dat alsmaar donkerder wordt. Iets voorbij Fredericksburg vallen er een paar spetters die de naam regenbui niet verdienen. Dan breekt plots de zon door de wolken en keert de lente terug in het landschap.

Zo’n twintig kilometer voor Richmond zie ik vlak na de afslag naar het plaatsje Ashland langs de snelweg een motel. Omdat ik inmiddels meer dan zes uur achter het stuur zit en ruim vijfhonderd kilometer heb afgelegd op een stoel die me al tussen Baltimore en Washington deed terugverlangen naar de Cadillac, besluit ik bij de eerstvolgende afrit de snelweg te verlaten en terug te rijden. En die afrit komt eerder dan ik had verwacht.

Het is een budgetmotel, zie ik al voordat ik de parkeerplaats oprijd. Knipperend neon laat me weten dat er kamers vrij zijn. De kamer is in een ommezien geregeld. Uitleg krijgen hoe ik bij het dichtstbijzijnde restaurant kom, duurt nog korter, aangezien het restaurant zich ongeveer vierhonderd meter verderop in de straat bevindt. Nadat ik de weekendtas en koffer de kamer heb binnengesleept, besluit ik eerst te gaan eten. Ik verga van de honger.

Ik ga lopend en vermoed aan de buitenkant al dat ik niet te veel van het eten moet verwachten. En dat klopt. Hoewel de steak te lang op de bakplaat heeft doorgebracht en de patat best wat langer in de frituur had mogen doorbrengen, smaakt het me toch van de eerste tot de laatste hap. Dat heeft niets met het eten te maken, maar alles met de plek waar ik me bevind: ruim vijfhonderd kilometer van New York City vandaan.

Na een heerlijk geurende koffie die zelfs nog beter smaakte, wandel ik op mijn dooie akkertje terug naar het motel. In de deuropening van mijn kamer rook ik nog een sigaret en ga dan naar binnen. Het karige interieur doet me weer glimlachen. Het bed ligt tegen alle verwachtingen in best lekker. Na er een half uurtje languit op te hebben gedagdroomd, ga ik aan de slag. Ik trek de jurk uit en knip in de badkamer mijn haar. Daarna verf ik het lichtbruin. Aansluitend haal ik de make-up eraf en stift mijn lippen in een kleur die ze niet kennen. Vervolgens zet ik met een oogpotlood lijnen waardoor mijn ogen nog meer op opgepoetste blauwe topazen lijken. Het wat kortere, lichtbruine kapsel, de aardbeienrode lippen en het dik aangezette oogpotlood, maken natuurlijk geen compleet ander mens van me, maar in combinatie met de goedkope jurk en de alledaagse Chevrolet Corvair wel een andere Evy dan de Evy die vanmorgen Manhattan voorgoed uitreed. Zeker voor personen die me alleen van gezicht kennen.

Nadat ik heb gedoucht, wat onnodig langer duurde doordat de douchestraal iedere dertig seconden voor een paar tellen stopte, om dan weer sputterend op gang te komen, haal ik de fles bourbon en een plastic bekertje uit de weekendtas. Uit de koffer pak ik het pocketboek en ga ermee op bed tegen het hoofdeinde zitten. Ik neem een slok en steek een sigaret op. Dan neem ik het boek in mijn handen en bekijk de voor- en achterkant alsof ik ze voor het eerst zie. De voorzichtigheid waarmee ik dat doe, doet vermoeden dat het mijn meest waardevolle bezit is. Of het dat is, weet ik niet. Wat wel vaststaat is dat het boek de reden is dat ik vanavond in een motel in Ashland overnacht en morgen nog zo’n achthonderd kilometer voor de boeg heb naar mijn eindbestemming. De plek waar mijn nieuwe leven begint.

JUNI 1962

3

Grappig

Ik heb amper geslapen. Gedachten en beelden die maar door mijn hoofd bleven gaan, deels waargebeurd en deels verzonnen, zorgden ervoor dat ik de nacht meer in de deuropening van de kamer dan op bed heb doorgebracht. Toch voel ik me fit. Superfit zelfs. Supervrolijk ook. Mijn mond vormt vaker wel dan niet een glimlach. Zonder dat ik overigens weet waarom. Ik betrap mezelf er ook regelmatig op dat ik neurie. En dat is heel lang geleden. Kan het zijn dat ik nu pas goed besef wat ik heb gedaan en wat me tot nu toe is gelukt? Zou het kunnen dat ik als de oude Evy in slaap ben gevallen om niet veel later als de nieuwe Evy wakker te worden? Het doet er niet toe. Het enige dat telt is dat sinds mijn ogen voor dag en dauw openschoten de laatste zenuwen verdwenen zijn en in plaats daarvan energie en levenslust door mijn aderen razen.

Douchen is vanmorgen een extra grote uitdaging, ontdek ik al vrijwel meteen nadat ik de kranen heb opengedraaid. Behalve dat de watertoevoer met kortere tussenpozen wordt onderbroken, is die zo nu en dan ook ineens steenkoud. Hoewel het contrast met de omstandigheden waaronder ik gewoonlijk douchte onbeschrijfelijk groot is, kan ik er alleen maar om lachen. En regelmatig ook om gillen. Daarna trek ik de nieuwe jurk en slippers aan, föhn mijn haar en maak me op zoals ik gisteravond heb geoefend. Aansluitend bekijk ik mezelf een poosje in de badkamerspiegel. Wat ik zie stemt me vrolijk. Nog vrolijker moet ik zeggen. Vooral door wat ik in mijn ogen zie. Ik heb de glinsterende lichtjes lang niet gezien. Ik denk zelfs dat het jaren geleden is.

Ik sleep de weekendtas en koffer naar mijn auto en breng de sleutel terug naar de receptie. Daarna wacht ik een half uur voor het restaurant van gisteravond voordat ze opengaan. Het ontbijt smaakt me opmerkelijk goed. Maar dat is niet de enige reden waarom ik het in een mum van tijd op heb; ik popel om te vertrekken. In Ashland tank ik vol, koop een paar pakjes sigaretten en flesjes water en wat snoep voor onderweg. Niet veel later rij ik de I-95 in de richting van Richmond op. Gelukkig is het rustig op de weg. Links van me heeft de zon haast om boven het groene landschap uit te stijgen. Schaduwen van bomen worden snel korter. Ik draai het raam een stuk omlaag, zet de radio aan en begin direct uit volle borst mee te zingen met Let it be me van de Everly Brothers.

Door de ochtendspits rij ik stapvoets door Richmond heen. Mijn opgewekte humeur wordt er niet minder door. Het meezingen met recente en af en toe oudere hits die uit de autoradio galmen, schijnt sommigen die op de rijbaan naast me over de I-95 kruipen wel het humeur te bederven, ontdek ik meer dan eens lachend. Die personen zullen waarschijnlijk nog blijer zijn dan ik dat de file plotseling oplost als een klontje suiker in een kop dampende thee.

Als ik ongeveer twintig minuten in North Carolina rij en het motel in Ashland zo’n tweehonderd kilometer achter me ligt, klinkt opeens een keiharde knal en wordt het stuur bijna uit mijn handen gerukt. De achterkant van de auto slaat opzij waardoor ik op de naastgelegen rijstrook terechtkom waar een bestelwagen me op een haar na mist. Door een wilde ruk aan het stuur te geven kan ik maar net voorkomen dat ik de middenberm in schiet. De achterkant van de Chevrolet slaat nu de andere kant op en voordat ik er erg in heb stuiter en hobbel ik door de berm rechts van de weg. Ik ram een bord op twee palen en kan met meer geluk dan wijsheid voorkomen dat ik op een boom klap. Nog voordat ik goed en wel op de vluchtstrook in een wolk zand slippend tot stilstand ben gekomen, scheert een vrachtwagen luid claxonnerend rakelings langs me en wordt de buitenspiegel aan de bestuurderszijde tientallen meters ver gekatapulteerd.

Ik blijf zeker tien seconden lang roerloos zitten. Zelfs mijn handen met wit uitgeslagen knokkels laten het stuur niet los. De enige beweging komt van mijn borst die als een op hol geslagen blaasbalg op en neer gaat. Tussen mijn lippen klinkt een gejaagde ademhaling. Ik heb even nodig om te bevatten wat er is gebeurd. Het ging zo snel dat ik zelfs geen tijd had om te gillen. En daar ben ik doorgaans toch best snel mee.

‘Bijna was je nieuwe leven nu al tot een eind gekomen, Evy,’ snuif ik in de binnenspiegel tegen de ogen waar ongeloof en schrik om een plek strijden. Hoofdschuddend schuif ik over de bijrijdersstoel naar het portier en stap uit. Als ik naast de auto sta zie ik meteen wat de knal en slippartij heeft veroorzaakt: de rechtervoorband is geklapt en vervolgens aan stukken gescheurd. Door de aanrijding met het verkeersbord is de rechterkoplamp kapot, de motorkap flink beschadigd en gaan er twee lange en vele kleine barsten over de voorruit. Het dak heeft meer weg van een golfplaat.

Nadat ik eindelijk de koffer en de weekendtas uit de achterbak heb weten te krijgen, kom ik tot de ontdekking dat er wel een krik en wielsleutel liggen, maar geen reservewiel. Schrik slaat me opnieuw om het hart. Wat moet ik nu? Ik heb geen idee hoe ver het lopen is naar het dichtstbijzijnde dorp of stad. Op het laatste verkeersbord dat ik me weet te herinneren, stond dat Fayetteville nog honderdnegentig kilometer rijden was. Een wagen van de North Carolina State Highway Patrol die een stukje terug met de zwaailichten aan op de vluchtstrook tot stilstand komt, haalt me ruw uit mijn gedachten.

De State Trooper is groot, zie ik al terwijl hij nog uitstapt. Als hij voor me staat en me de hand schudt, moet ik mijn constatering bijstellen: hij is niet groot, maar een reus. Naar hem omhoogkijken voelt alsof ik vlak voor de Empire State Building sta en het dak probeer te zien. Gelukkig is zijn glimlach vriendelijk.

‘Pech?’

‘Klapband,’ zucht ik en ga hem voor naar de voorkant van de auto.

‘Dat ziet er niet best uit. Die slipsporen zijn van u?’

Ik kijk met hem mee en haal mijn schouders op. Dan vraagt hij of ik een reservewiel bij me heb. Nu ga ik hem voor naar de achterbak.

‘Ik heb wel een krik en wielsleutel, maar geen reservewiel.’

Hij glimlacht. De grap ontgaat me.

‘Bij deze wagens zit het reservewiel bij de motor.’

‘Echt?’ lach ik en verberg kort mijn gezicht achter mijn handen. ‘En ik maar denken dat ik geen dom blondje ben.’

‘Blondje?’ reageert hij verrast en lacherig. ‘Brunette bedoelt u.’

‘Natuurlijk. Geen idee waarom ik dat zei,’ lach ik overdreven terug en zou het liefst mezelf een flinke draai om de oren willen geven.

‘Zal ik het wiel voor u verwisselen?’

Nadat hij de motorkap heeft opengemaakt, vraagt hij wat er met mijn buitenspiegel is gebeurd. ‘Dat klinkt alsof u veel geluk heeft gehad,’ reageert hij nadat ik over de vrachtwagen heb verteld.

De wielbouten worden losgedraaid, daarna de auto opgekrikt. Ik vraag me af of ik de Chevrolet ook zo snel en vooral makkelijk omhoog had gekregen. Ik vermoed van niet. Terwijl hij het wiel verwisselt, merk ik op dat de man een paar keer naar me kijkt. Blijkbaar vraag ik hem met mijn gezicht waarom hij dat doet.

‘Het haar is anders en volgens mij ook korter, maar u heeft veel weg van een bekend iemand. Geen idee wie. Iemand van tv of film. In elk geval een beroemd iemand.’

‘Grappig,’ reageer ik met een geforceerde glimlach, hoewel er niks grappigs aan is. Ik heb mijn haar geverfd, gebruik andere make-up, draag een jurk die minder kost dan de lippenstift waarmee ik vanmorgen mijn lippen heb gekleurd, rij bovendien in een auto die goedkoper is dan het stuur van mijn Cadillac, en zevenhonderd kilometer van New York vandaan herkent een State Trooper me bijna.

‘U bent een eindje van huis.’

‘Hoe bedoelt u?’ reageer ik, hopelijk zonder dat hij mijn schrik ziet.

‘Uw kentekenplaat.’

‘Stom van me. Staten Island,’ lieg ik vervolgens voordat ik er erg in heb, zonder te begrijpen waarom ik dat deed. Hopelijk vraagt hij niet naar mijn rijbewijs.

‘Ik adviseer u om de koplamp en buitenspiegel zo snel mogelijk te laten maken,’ zegt hij vriendelijk en loopt naar de motorruimte om het wiel met de klapband op de plek van het reservewiel vast te maken.

Ik bedank hem voor de hulp. Dat doe ik nogmaals als hij de koffer en weekendtas in de kofferbak heeft getild. Als de State Trooper wat later langs me wegrijdt, zwaai ik vanachter het stuur naar hem alsof we goede vrienden zijn. Ik steek een sigaret op en rook die in een recordtijd op voordat ik ook vertrek.

Bijna drie uur en zo’n tweehonderdvijftig kilometer na de slippartij rij ik de staatsgrens van South Carolina over. Het is alsof mijn lichaam een overdosis met euforie krijgt geïnjecteerd. Ik veer rechtop in de stoel en voel van het ene op het andere moment mijn wangen gloeien en mijn vingers tintelen. Mijn buik doet ook iets. En ik kan niet stoppen met glimlachen. Tegelijkertijd wellen tranen in mijn ogen op, maar ik dwing ze terug naar de plek waar ze vandaan kwamen.

Omdat ik eenmaal stop om te rusten en een keer om te eten, doe ik lang over de volgende tweehonderdzeventig kilometer. Nadat ik de snelweg ben afgegaan, heb ik nog ongeveer vijfendertig kilometer te gaan, zie ik op een verkeersbord. Opwinding giert direct nog meer door me heen. Omdat er nauwelijks verkeer is, kan ik wat langzamer rijden en het uitgestrekte, groene landschap beter in me opnemen. Erboven vliegen meerdere grote, langgerekte zwermen vogels richting de ondergaande zon die de lucht in de prachtigste tinten oranje en rood kleurt.

Het plaatsnaambord duikt ineens langs de weg op. Omdat niemand achter me rijdt, rem ik abrupt en stuur de berm in om enkele meters voor het bord slippend tot stilstand te komen. Ik staar ernaar alsof ik niet begrijp welk woord de letters vormen. Intussen wellen tranen opnieuw in mijn ogen op. Ditmaal laat ik ze langs mijn wangen rollen. Mijn eindbestemming zien emotioneert me tot op het bot. Het is dan ook niet niks om het dorp te zien waar ik de rest van mijn leven wil doorbrengen, ver weg van iedereen die ik ken.

JUNI 1962

4

Op een bankje in een park

Terwijl ik het denk, staand in de deuropening van mijn motelkamer, besef ik dat het waarschijnlijk reinste kolder is, maar toch voelt, smaakt en ruikt in mijn beleving de lucht in Beaufort beter dan op alle andere plekken waar ik ben geweest. En dat zijn er best veel. Dat de lucht hier schoner en lekkerder ruikt dan in New York City staat in ieder geval wel als een paal boven water. Allesbehalve verrassend gezien het dorp nog geen zesduizend inwoners telt en mijn geboortestad ruim zeven miljoen.

De aankomst gisteravond in Beaufort, door Britse kolonisten in 1711 gesticht, hemelsbreed zo’n twintig kilometer ten westen van de Atlantische Oceaan, vijfenzeventig kilometer ten zuidwesten van Charleston, en zo’n vijftig kilometer ten noordoosten van Savannah, zal ik nooit meer vergeten. Door de omschrijvingen in het boek, maar ook door de foto’s die ik in de bibliotheek en boekhandels heb gezien, voelde het alsof ik na een lange afwezigheid ben teruggekeerd naar een plek die ik goed ken. Een plek die vertrouwd is. Een plek waar ik me thuis voel.

Hoewel ik gisteravond redelijk afgepeigerd was van de rit en het daglicht al even naar het westen was vertrokken, kon ik het niet laten om een ritje door het centrum te maken. En daar heb ik geen seconde spijt van gehad. Het was alsof ik door een tot leven gekomen droom reed. Bay Street, de lange, ietwat slingerende hoofdstraat vol winkels, boetiekjes, kunstgaleries, barretjes en eetgelegenheden, in het echt zien was een onbeschrijfelijke ervaring. Dat geldt ook voor de Beaufort River met de Woods Memorial Bridge die het historische centrum van Beaufort verbindt met Lady's Island. Voordat ik op zoek ging naar een slaapplek heb ik minutenlang gestaard naar een zitbank in het Chambers Waterfront Park, een parkje met een wandelboulevard direct aan de rivier. Het bankje tussen palmbomen in het echt zien, emotioneerde me nog meer dan ik al had verwacht. Een reclamebord bracht me vervolgens naar het kleinschalige Lafayette Motel in het oosten van Beaufort, in een straat vol oude eiken en op nog geen halve kilometer ten westen van de rivier. Een wandeling naar Bay Street duurt nog geen tien minuten en de autorit naar het dichtstbijzijnde strandje iets langer, aldus Mary Sedgwick, de vriendelijke eigenaresse.

Ondanks de bescheiden afmetingen en de eenvoudige inrichting ben ik dolblij met mijn kamer op de begane grond. Misschien wel het grootste pluspunt van de kamer, behalve dat die opmerkelijk schoon is en de douche zonder haperingen en temperatuurschommelingen doet wat die moet doen, is toch wel het houten bankje buiten naast de deur dat uitzicht biedt op een tuin met kleurige bloemen en frisgroen gras. Dat Mary tegen een kleine extra betaling een ontbijt aanbiedt is ook meegenomen, vooral omdat ik zonet tijdens het douchen besloten heb dat kamer 12 van het Lafayette Motel de komende weken, misschien wel langer, mijn nieuwe thuis is.

Mijn spiegelbeeld in het schoongeveegde deel in de spiegel doet me glimlachen. Het kortere kapsel en het lichtbruine haar bevallen me nog steeds goed. Ik vraag me dan ook af waarom ik het nooit eerder zo heb laten knippen en verven. Terwijl ik verderga met mijn haar droogwrijven, wordt er aangeklopt. Ik schiet in de badjas en open de deur.

‘Goedemorgen, Evy,’ glimlacht Mary opgewekt. ‘Ik heb je ontbijt.’

Ik wens haar ook goedemorgen en neem het dienblad met een bedankje aan. ‘Wat een zalig weer is het,’ zucht ik.

‘Het is eigenlijk wat aan de koele kant voor de tijd van het jaar.’

‘Serieus?’

‘Serieus,’ lacht de vrouw terug. ‘Komende dagen wordt het gelukkig warmer.’

We kletsen nog even en nemen dan afscheid. Ik besluit mijn eerste ontbijt in Beaufort buiten op het bankje te eten. Ik geloof niet dat ik eerder heb gegeten met een glimlach die maar niet van mijn gezicht wilde verdwijnen. En mocht dat wel eerder zijn gebeurd, dan was dat jaren geleden. De aangename temperatuur, maar ook de zon die mijn voeten, onderbenen en gezicht heerlijk verwarmd, hebben daar zeker mee te maken. Het is vooral het besef dat ik voor de tweede maal sinds jaren een ontbijt nuttig zonder geruzie, zonder dat er over tafel heen valse blikken, sneren of hartbrekende opmerkingen in mijn richting gaan, dat ervoor zorgt dat ik vanaf de eerste tot de laatste hap, zelfs tijdens de sigaret die ik nadien rook, de hele tijd glimlach.

Nadat ik me heb aangekleed, maak ik me op en doe mijn haar. Daarna haal ik uit mijn schoudertas de enveloppen met het geld dat ik de laatste twee jaar stiekem opzij heb gelegd en de opbrengst van de verkoop van mijn sieraden en van de Cadillac. Omdat ik precies weet hoeveel het is, hoef ik het niet opnieuw te tellen. Ik maak wel kleinere stapels en verdeel die over meer enveloppen. Nadat ik wat biljetten in mijn portemonnee heb gedaan, zodat ik in een winkel geen geld uit een envelop hoef te halen waar meer in zit dan het jaarsalaris van een serveerster, stap ik in de slippers en vertrek. Behalve dat ik niet kan wachten om Beaufort bij daglicht te zien, moet ik nodig wat kleding kopen. Drie dagen in dezelfde jurk is lang genoeg.

Met in mijn hand de kleine plattegrond van Beaufort die ik gisteravond van Mary heb gekregen, ga ik op pad. Ik wandel naar Ribaut Street die volgens de kaart vanaf het centrum evenwijdig aan de Beaufort River zuidwaarts tot Port Royal gaat om daar vervolgens naar het westen af te buigen en voorbij een brug op Parris Island te eindigen. Ik ga nu noordwaarts en sta inderdaad binnen tien minuten op Bay Street, zoals Mary vertelde.

Ik slenter op mijn dooie akkertje door de hoofdstraat van Beaufort. Net als tijdens het ontbijt kan ik niet stoppen met glimlachen. Er zweeft een landelijke gemoedelijkheid en gezelligheid door de straat, langs winkeltjes, eetgelegenheden en barretjes, die me influisteren dat ik welkom ben. Niet alleen vandaag, niet alleen de komende weken, maar voor altijd. Voorbijgangers glimlachen vriendelijk of groeten me alsof we elkaar niet voor het eerst zien. Met iedere stap die ik zet zie en voel ik dat mijn besluit, inmiddels twee jaar oud, de juiste was. En dat maakt me zo gelukkig, nu al op de eerste dag.

Hoewel ik al een paar leuke jurken in etalages heb gezien, besluit ik eerst naar de Woods Memorial Bridge te wandelen. Halverwege de bijna zevenhonderd meter lange brug rook ik een sigaret en vergaap me ondertussen aan het adembenemende uitzicht over de Beaufort River. Nadat ik de brug helemaal ben overgestoken, loop ik terug en ga naar het Chambers Waterfront Park. Nog voordat ik er ben weet ik al op welk bankje ik het liefst wil zitten: op de rand van een grasveldje, tussen palmbomen, met vrij zicht op de rivier, het haventje, de wandelboulevard, en als ik me naar links draai ook op de Woods Memorial Bridge. Het uren staren naar foto’s is niet voor niks geweest.

Het is niet druk in het parkje. En tot mijn grote vreugde is het bankje leeg. Ik ga zitten en laat mijn blik door de omgeving dwalen. Alles in het echt zien, voelen en ruiken, terwijl de zon het water laat glinsteren en een zoutige wind door mijn haar gaat, emotioneert me. Het is alsof het pas nu, zittend op een bankje in een park in South Carolina, goed tot me doordringt dat mijn oude leven definitief achter me ligt en het nieuwe, bijna dertienhonderd kilometer verwijderd van de stad waar ik ben geboren en getogen, vandaag echt is begonnen.

Ik haal het boek dat ik al meer dan twee jaar in mijn tas bij me draag eruit en sla het op een willekeurige pagina open. De woorden lezen, de stem in mijn hoofd horen vertellen over een gebeurtenis ergens hier niet ver vandaan, veroorzaakt een fijn gevoel in mijn middenrif en een brede glimlach op mijn gezicht. Niet voor het eerst. Tegelijkertijd valt een traan kapot op de pagina. Ook niet voor het eerst.

Waarom leefde ik niet vijfentwintig of dertig jaar geleden in Beaufort?

JULI 1962

5

Heeft de vuurtoren me verraden?

Het is vandaag een maand geleden dat ik het slot opendraaide en de deur van de motelkamer voor het eerst opende, bedenk ik me terwijl ik de sleutel in mijn tas opberg. Ik kan gewoonweg niet geloven dat het alweer vier weken geleden is dat ik kreunend en kermend de koffer en weekendtas naar binnen zeulde, me in een recordtijd uitkleedde en onder de douche sprong. Hooguit tien minuten later liet ik me volledig afgepeigerd en nauwelijks afgedroogd languit op bed vallen, om vervolgens zeker drie uur lang wakker te liggen. In de stilte van de avond voerde euforie, omdat mijn plan exact zoals bedacht was gegaan, een chaotische strijd met de vragen hoe op mijn verdwijning was gereageerd, of de politie inmiddels was ingeschakeld, Stella onder druk toch had opgebiecht dat ze me met bagage had zien vertrekken, en of de Cadillac al bij het garagebedrijf in Newark was achterhaald. De antwoorden op die vragen kreeg ik de volgende dag ook niet toen ik Catherine in Florida belde om haar gerust te stellen en te vertellen waar ik ben. Geruststellen bleek niet nodig. Drie dagen na mijn vertrek moest ze uit mijn mond horen wat ik had gedaan. Hoewel ik dus nog steeds geen antwoorden had gaf me dit wel een idee van wat zich in New York afspeelde. Bar weinig dus. Helaas geen echte verrassing.

Ik loop over Ribaut Street richting het centrum en ga vlak voor de kruising met North Street bij de bushalte zitten die gelukkig net uit de blakende zon staat. Hoewel mijn auto al vier dagen bij de garage staat, heb ik hem nog geen moment gemist. De koplamp en buitenspiegel zijn allang gemaakt. Onder de motorkap zit een nieuw reservewiel. Het dak heb ik niks aan laten doen. Nadat de kapotte voorruit eruit was gehaald, waarbij die in gruzelementen uiteenviel volgens de monteur, bleek de nieuwe niet te passen. Handig. De juiste voorruit moet deze of anders volgende week bij het garagebedrijf worden afgeleverd.

De bus is precies op tijd. Gelukkig gaat een ouder stel voor mij naar binnen zodat ik hun handelingen kan afkijken. Nadat ik de chauffeur ook heb betaald, ga ik met mijn kaartje aan de rechterkant bijna achterin zitten. Het is er smorend warm. De skai bekleding van de bank voelt heet als een bakplaat. Paniekerig doe ik het raampje boven me open. We vertrekken, maar al na een paar minuten komt de bus vreemd genoeg weer tot stilstand. Bij de halte van Mossy Oaks blijkt. Een groepje luidruchtige pubers met strandtassen, koelboxen en opgerolde kokosmatjes stapt in. Bij nader inzien hebben ze mijn leeftijd. Terwijl ze een eindje voor me aan de andere kant van het gangpad gaan zitten en de bus weer in beweging komt, kijken ze naar me om alsof ik mijn jurk binnenstebuiten draag. Er wordt ook geglimlacht. Ik glimlach terug en kijk weer naar buiten.

We slaan linksaf en gaan de Beaufort River over. Halverwege de brug kijk ik links van me de bus uit om het uitzicht te kunnen bewonderen. Ik zie weer blikken en glimlachjes mijn kant opgaan. Ik beantwoord beiden. Dan gaan ze verder met het gesprek waar ze al bij de bushalte druk mee waren. Terwijl ik door het raam naast me naar buiten kijk zie ik in mijn ooghoeken dat iemand naar me blijft kijken. Zonder dat ik van het voorbijtrekkende landschap wegkijk, weet ik wie het is. Ik doe net alsof ik het gegluur niet opmerk.

Omdat we nog maar één keer stoppen, duurt de allereerste busrit die ik maak nog geen half uur. Ik treuzel opzettelijk zodat het groepje al buiten staat voordat ik zelfs maar ben opgestaan. Als ik ook de bus uitstap zie ik dat ze al een stuk verderop lopen. Toch besluit ik het andere pad te nemen dat op de kaart in de reisgids staat. En daar krijg ik geen spijt van. De natuur in het Hunting Island State Park, het in 1935 gemaakte staatspark op het subtropische barrière-eiland Hunting Island, tussen Harbor Island en Fripp Island, is zonder meer indrukwekkend. Palmbomen, varens en tropische planten domineren in alle richtingen het uitzicht. Door het klamme weer waan ik me in een tropisch woud. Om de paar minuten vliegen pelikanen en zilverreigers over. Volgens de reisgids leven er in het park behalve honderden soorten vogels ook schildpadden, wasberen, ratelslangen en alligators in het wild. Die laatste twee hoef ik niet te zien. Zonder de aanwezigheid van aangelegde wandelpaden zou ik in sommige delen van het park vermoeden dat ik de eerste mens ben die daar voet zet.

Wanneer ik het zuidelijkste punt van het eiland heb bereikt, trek ik mijn slippers uit en begin aan de ruim zes kilometer lange wandeling over het strand. Het zand is er fijn en bijna wit. Er ligt wel veel aangespoeld hout. Misschien daarom is het eerste stuk uitgestorven. Naarmate ik noordelijker op Hunting Island kom en het strand breder wordt, duiken er steeds meer strandbezoekers op die onder een parasol van de verkoelende oceaanwind genieten, languit op een badlaken in snikhete zonnestralen bakken, of zich in de golven vermaken.

Ik bewonder de Hunting Island Lighthouse, gebouwd in 1850, kort daarna vernietigd door Zuidelijke troepen en tien jaar na de burgeroorlog herbouwd, lees ik in de reisgids, en ga dan een stukje terug aan de rand van het strand in de schaduw van bomen zitten. Ik drink het laatste water en steek een sigaret op. Plots zie ik het groepje uit de bus verderop in het zand zitten. En ik zie dat ze mij hebben gezien. Vermoedelijk al toen ik als een ware toerist de vuurtoren bekeek. Net als tijdens de busrit staart hij weer naar me. Een van de drie meiden staat op en komt in mijn richting gelopen.

‘Ben je pas in Beaufort komen wonen?’ vraagt de blondine, meters voordat ze bij me is. Ze heeft een mooie, limoengroene bikini aan.

Ik schiet in de lach. ‘Heeft de vuurtoren me verraden?’

Ze knikt erg nadrukkelijk, lacht met me mee en kijkt dan in de omgeving rond. ‘Ben je alleen?’

Nu ben ik het die knikt.

‘Wat heb je dan al die tijd gedaan?’

‘Gewandeld.’

‘Gewandeld?’ lacht ze alsof ik een mop heb verteld. ‘In je uppie?’

‘Ik wandel graag.’

‘Oké. Apart. Ik ben trouwens Donna.’

‘En ik Evy.’

‘Heeft Evy die graag alleen wandelt en vuurtorens bekijkt zin om bij ons te komen zitten? We hebben koel drinken.’

Even later stelt Donna me voor aan haar vriend Eric. Daarna volgen April, Lisa en als laatste Timothy, die me op eenzelfde manier als in de bus aankijkt terwijl we elkaar de hand schudden. Op de kokosmatjes wordt plaats voor me gemaakt en ik krijg ongevraagd een flesje bier. Inderdaad koel. Ik klok in één keer een derde weg.

‘Waar kom je vandaan, Evy?’ wil Eric weten.

‘New York City,’ flap ik eruit en krijg direct zin om het flesje bier op mijn hoofd kapot te slaan. Een carrière als CIA-agente die infiltreert bij de KGB is duidelijk niet voor mij weggelegd.

‘Meen je dat?’ zeggen de drie meiden bijna in koor.

‘We dachten al dat je uit een grote stad komt,’ gaat Donna verder.

‘Hoezo?’ lach ik.

‘Je ziet er on-Beauforts uit, als iemand uit een miljoenenstad.’

‘En hoe ziet iemand uit een miljoenenstad eruit?’

‘Blijkbaar zoals jij,’ knipoogt Timothy en wil vervolgens weten hoe het is om in New York City te wonen. Ik vertel hun over een leven dat ik niet uit eigen ervaring ken. Iedereen hangt aan mijn lippen alsof ik een verslag geef van mijn reis om de wereld in een opblaasboot.

‘Ben je hier op vakantie?’ vraagt April.

‘Ik ben een paar weken geleden in Beaufort komen wonen.’

‘Waar dan?’

‘In het Lafayette Motel.’

‘Jullie wonen in het Lafayette Motel?’

‘Er is geen jullie. Ik ben alleen hiernaartoe verhuisd.’

‘Alleen? Hoe oud ben je dan?’

‘Tweeëntwintig.’

‘Wat stoer,’ reageert Donna met gemeende bewondering. ‘Ik wou dat ik zoiets durfde. Dan wel de andere kant op, hier vandaan.’

‘Samen met mij natuurlijk,’ glimlacht Eric.

Donna doet net alsof ze dubt, dan veert ze naar voren en zoent hem op een wang. ‘Uiteraard, schat.’

Er wordt gelachen. Dan vraagt Timothy of ik blijf barbecueën. De anderen vallen hem bij. Nog voordat ik antwoord heb kunnen geven, legt Donna uit dat ze morgenavond een feest geeft en graag wil dat ik kom. Ze kan me dan voorstellen aan hun andere vrienden en vriendinnen.

Hoewel ik me alleen prima vermaak en me de laatste vier weken nog geen moment heb verveeld, kan wat aanspraak en gezelligheid geen kwaad. Ik ben niet naar Beaufort vertrokken om als een kluizenaar door het leven te gaan. Als daar op een dag vriendschappen uit voortkomen is dat prima. Als dat niet gebeurt is dat ook prima. Alleen maakt Timothy’s blik er nu al geen geheim van dat hij meer dan een vriendschap ook ziet zitten. Of dat ook nog het geval zal zijn als hij weet dat ik verloofd ben geweest en twee jaar geleden de bruiloft om zeep heb geholpen, durf ik te betwijfelen. Het doet er niet toe. Ik wil alleen nog een relatie met niemand minder dan de liefde van mijn leven. En hoewel Timothy er goed uitziet, mooie ogen en een lieve glimlach heeft, is hij niet de liefde van mijn leven. Anders had ik dat nu wel in mijn buik gevoeld.

‘Ik blijf graag barbecueën en kom morgenavond graag naar het feest.’

OKTOBER 1962

6

Ik zou alles doen om je weer thuis te krijgen

‘Hoe houd je het hier uit?’ wil Donna, zittend op het voeteneind van mijn bed, op theatrale toon weten alsof ik in een verhuisdoos onder een brug woon. Ze kijkt mijn motelkamer rond en zucht lang.

‘Het is prima voor nu.’

‘Voor nu? Je woont al vier maanden in een kamer die kleiner is dan mijn inloopkast.’

‘Misschien is jouw inloopkast dan te groot.’

‘Een inloopkast kan nooit te groot zijn, Evy.’

‘Meer ruimte heb ik nu niet nodig,’ lach ik met haar mee. ‘Bovendien is hij betaalbaar,’ voeg ik er tot mijn eigen verbazing aan toe. Ik had echt nooit gedacht dat ik die laatste woorden ooit in de mond zou nemen.

Donna knikt en slaat me een poosje gade terwijl ik me in de badkamerspiegel opmaak. ‘Hoe laat moet je beginnen?’

‘Om twaalf uur.’

‘Nog steeds naar je zin op het werk?’

‘Heel erg. Carolyn is een schat, net als de meeste klanten. Ik ben je nog steeds erg dankbaar.’

‘Ik heb je alleen aan Carolyn voorgesteld.’

‘En zonder dat had ik die baan niet gehad.’

‘Ik heb je ook aan Ron voorgesteld…’

Ik kijk haar vanuit de badkamer aan en we schieten op hetzelfde moment in de lach. Dan ga ik verder met het oogpotlood.

‘Ik zag Ron toevallig vorige week nog. Hij loopt bijna weer normaal.’

‘Dan was mijn knietje dus niet hard genoeg.’

Donna schatert. ‘Je hebt hem zes weken geleden een knietje gegeven. Het spijt me echt heel erg. Als ik alleen al had vermoed dat hij zo’n handtastelijke viespeuk is, had ik je niet aan hem voorgesteld. Dat moet trouwens je kortste baan ooit zijn geweest. Een heel uur?’

‘Vierenvijftig minuten,’ lach ik terug. Ik zal maar niet vertellen dat het serveersterswerk in The Alley mijn eerste baan ooit was. De tweede baan in mijn leven heb ik nu bijna een maand. Hoewel het werk, drie middagen van zes uur, niet veel inhoudt, heb ik het erg naar mijn zin in House of Carolyn, de modewinkel op Bay Street voor vrouwen van vijftig en ouder die behalve kleding, bijous ook schoenen verkoopt.

‘Ik moet nu echt gaan,’ verklaart Donna, nadat we even buiten in de ochtendzon hebben gekletst. ‘Ik zie je morgenavond.’

‘Vinden je ouders het echt wel goed dat ik kom eten?’

‘Het was mijn moeders idee. Ze is een fan van je. Al vanaf de eerste keer dat je over de vloer kwam. Ik kan het haar nog horen zeggen: wat is die Evy een knappe en lieve meid zeg. En ze praat zo rustig en verstandig. Niet zoals die andere vriendinnen van je die alleen maar over jongens en kleding kletsen,’ zegt Donna met een stem die met enige fantasie voor die van haar moeder kan doorgaan. ‘En ze beweegt en loopt ook zo elegant en vrouwelijk. Ik denk dat ze een heel goede opvoeding heeft gehad en…’

Ik verberg mijn gezicht achter mijn handen. ‘Hou op, Donna!’

Ze lacht en trekt mijn handen van mijn gezicht. ‘Mijn moeder kan af en toe flink uit haar nek… je weet wel, maar over jou heeft ze nog geen woord te veel gezegd.’

‘Dank je,’ glimlach ik. ‘Lief van je, ook van je moeder.’

We nemen afscheid en omdat ik nog even heb voordat ik moet werken, steek ik een sigaret op en ga op het bankje buiten zitten. Omdat de zon vol in mijn gezicht schijnt, schuif ik een plek op. De zomer mag dan officieel twee weken voorbij zijn, maar daar is nog niet veel van te merken. Weliswaar is de echte hitte, die je soms bij de keel leek te grijpen, je in de nacht wakker hield en jezelf afdrogen na het douchen tot een onmogelijke taak maakte, sinds een week naar andere oorden verhuisd, maar in sommige delen van het land zou men hartje zomer dolblij zijn met dit zogenaamde herfstweer.

Het was een aparte, soms wat onwennige, maar al bij al een mooie zomer. Na de barbecue met Donna, Eric, April, Lisa en Timothy op het strand van Hunting Island State Park kwam de dag erna het feest in haar ouders huis. Toen Onafhankelijkheidsdag. Meer barbecues en feestjes volgden. Er was een klik tussen ons, vond ook Timothy, waar ik al bang voor was. Helaas ving hij mijn subtiele signalen niet of verkeerd op. Op een avond bekende hij zijn liefde voor me en werd ik gebombardeerd tot de liefde van zijn leven. Hij had begrip voor mijn gevoelens, zei hij, nadat ik hem over die van mij had verteld. Of beter gezegd: had verteld over het ontbreken van gevoelens voor hem die verdergaan dan vriendschap. Gelukkig heeft hij vorige maand tijdens een vakantie in Florida de nieuwe liefde van zijn leven gevonden, hoorde ik van Eric.

Nadat ik heb afgesloten, hang ik mijn tas over een schouder en ga op weg. Het begint al flink warm te worden, helemaal waar de wind afwezig is. Op Ribaut Street zwaai ik naar Tucker, de buschauffeur die net bij de halte wegrijdt, steek de straat over en loop Bay Street in. Zelfs na vier maanden is het best moeilijk te geloven dat ik nu hier loop; in een straat die ik lang alleen heb gekend van het boek, en van omschrijvingen en foto’s in reisgidsen. Gelukkig ben ik blijven geloven in mijn dromen, zelfs nadat de vorigen als zeepbellen uiteen waren gespat.

Carolyn Baker begroet me zoals altijd alsof het Kerstmis is en ik de eerste visite ben die arriveert. Nadat ik mijn tas achter heb opgeborgen, kan ik direct aan de bak als er twee dames op leeftijd de winkel binnenkomen. Ik ben ze behulpzaam bij het uitkiezen van jurken en schoenen voor een schoolreünie. Daarna adviseer ik ze met het uitzoeken van bijpassende halskettingen.

‘Je bent een natuurtalent,’ verklaart Carolyn als de dames zijn vertrokken en we de enigen in de winkel zijn. ‘Hoewel, of misschien juist daarom, je over het algemeen minstens de helft jonger bent dan hen, voelen de klanten zich bij jou op hun gemak. Ik ben zo blij dat ik jou heb aangenomen, Evy.’

‘Dank je,’ glunder ik.

‘Ik moet om twee uur weg voor afspraken met leveranciers in Savannah. Ik ben niet terug voor sluitingstijd. Je staat dus vier uurtjes alleen in de winkel. Je moet ook alleen afsluiten en daarna de kas opmaken. Ik leg je zo uit hoe dat moet en geef je dan ook de sleutel.’

Mijn gezicht doet haar lachen. ‘Is dat wel verstandig, Carolyn?’

‘Ja,’ is het enige antwoord dat ze geeft.

Tot het vertrek van Carolyn is het rustig in de winkel, daarna niet. Soms zijn er wel vier klanten tegelijk binnen. De laatste vertrekt zelfs pas als de winkel eigenlijk al een kwartier is gesloten. Daarna maak ik de kas op, schik kleding in rekken en op planken, hang kettingen en oorbellen netjes in de draaibare sieradenrekken, en veeg de vloer aan. Ik kan niet stoppen met glimlachen en heb het gevoel dat mijn gezicht gloeit als een haardvuur. Om zeven uur draai ik de deur op slot en komt er een einde aan een heerlijke middag. Ik had nooit verwacht dat werken zo leuk kan zijn.

Bijna een uur later dan gewoonlijk wandel ik westwaarts over Bay Street en loop een eindje voor de driesprong met Charles Street door een steeg naar het Chambers Waterfront Park. De Beaufort River glinstert onder de lage avondzon en palmbomen rondom het grasveld bewegen mee op het ritme van de wind die nog steeds warm aanvoelt. Er lopen wat wandelaars op de boulevard en veel zitbankjes zijn bezet.

Voordat ik het terras zie van Waterfront, een bar die ook eenvoudige maaltijden op de kaart heeft staan, waar ik op de dagen dat ik werk eet en een glas bier drink voordat ik naar het motel ga, hoor ik al dat er flink wat tafels bezet zijn. Ik zwaai naar Tammy, een van de serveersters, en loop naar de tafel waar ik het liefst zit omdat ik vanaf daar zowel zicht heb op het park als op de rivier. Opeens zie ik tussen de vele mensen een gezicht dat niet in deze omgeving thuishoort. Een gezicht dat ik nooit meer hoopte te zien. Het is alsof ik tegelijkertijd een kaakstoot en een stomp in de middenrif krijg. Een tel of twee houd ik in en loop dan verder, ondanks dat mijn benen slap als was voelen en ik naar adem snak. Hij staat op en gaat pas weer zitten als ik tegenover hem heb plaatsgenomen. Tammy komt meteen aangesneld.

‘Ik miste je al, Evy,’ glimlacht ze en kijkt dan kort naar mijn tafelgenoot die zijn blik strak op mij gericht houdt, alsof hij niet in de gaten heeft dat iemand naast de tafel staat.

‘Er kwam van alles tussen,’ glimlach ik zo goed als ik kan.

‘Gelukkig ben je er. Wil je een grote bier?’

Ik knik. ‘Eten bestel ik straks wel.’

Terwijl Tammy wegloopt, gaat mijn blik naar Franco, een voormalig NYPD-rechercheur en ook een meer dan verdienstelijke amateurbokser. Hij glimlacht, ik eveneens. De eerste schrik ebt weg uit me.

‘Je hebt een drukke middag achter de rug.’

Ik knik.

‘Leuk werk?’

‘Heel leuk,’ reageer ik, steek een sigaret op en beantwoord de glimlach van twee meiden die ik hier vaker zie, enkele tafels verderop. Hun blikken maken er geen geheim van dat ze net als Tammy en anderen op het terras niet goed weten wat ze moeten denken van mijn tafelgenoot. Begrijpelijk. Door zijn massieve lichaamsbouw, de brede nek en boksersneus, en de gitzwarte, priemende ogen valt hij nogal uit de toon in een dorp als Beaufort.

‘Het spijt me,’ zegt hij op zachte toon, hoewel de tafels naast ons niet bezet zijn.

‘Verontschuldigingen zijn niet nodig. Of was het jouw idee om hiernaartoe te komen, Franco?’

‘Ik zou alles doen om je weer thuis te krijgen, niet om je daar nog verder vandaan te jagen.’

‘Dank je, aardig van je.’ Ik bedank Tammy voor het glas bier en kijk Franco weer aan. ‘Wanneer hebben jullie me gevonden?’

‘Een week na je vertrek.’

‘Door de Chevrolet Corvair?’

Franco knikt.

‘Waarom dan vier maanden wachten?’

Hij haalt zijn schouders op en staart langs me naar de rivier. Ik ken hem lang genoeg om te zien dat hij iets moet zeggen wat hem zwaar valt.

‘Zeg wat je moet zeggen, Franco. Maar laat ik nu al zeggen dat ik niet mee terugga.’

‘Zoals ik zei: ik zou alles doen om je weer thuis te krijgen, niet om je daar nog verder vandaan te jagen,’ reageert hij, staart nog een keer naar de rivier en kijkt me dan aan. ‘Ik ben niet hier om je terug te halen, Evy. Ik ben hier om een boodschap over te brengen. Als je het goed vindt, lees ik die liever voor.’

Ik knik en hij haalt een blaadje uit zijn binnenzak.

‘Vier maanden heb je de kans gehad om jouw misstap te corrigeren. Een kans die je niet hebt aangegrepen. Dat maakt het vertrek definitief en de breuk onomkeerbaar. Je was vooraf bekend met de gevolgen: je staat er vanaf nu alleen voor. Je hebt geen toegang meer tot de woningen en panden. De bankrekeningen zijn geblokkeerd. Alle persoonlijke en zakelijke banden die kunnen worden verbroken zijn of zullen worden verbroken. De familienaam gebruiken voor persoonlijk en of zakelijk gewin, zal zonder uitzondering zeer ernstige juridische en financiële consequenties hebben. Neem geen contact op en blijf weg. Je bent niet meer welkom.’

MEI 1963

7

Ja, ik ben serieus, Wilma

De week in Florida heeft me goedgedaan. Het weer was fantastisch en de plek waar ze woont blijft adembenemend mooi. Maar dat was niet waarom ik van de dagen heb genoten en het afscheid me zwaar viel. Catherine is al vele jaren de belangrijkste persoon in mijn leven. Ik zou me geen raad weten zonder haar, ook al zien we elkaar weinig en zal het maanden duren voordat ik haar weer in mijn armen kan sluiten. Maar tot de volgende ontmoeting een feit is zorgt ze er met onze wekelijkse telefoongesprekken voor dat ik me niet alleen op de wereld waan. En dat gevoel ligt altijd op de loer, klaar om onverbiddelijk toe te slaan, helemaal na het bezoek van Franco, ondanks dat ik gelukkig ben, een leuke vriendenkring en fijn werk heb, en op meer mannelijke aandacht kan rekenen dan me lief is. Maar bij geen van hen kan ik zijn wie ik eigenlijk ben. Met geen van hen kan ik praten over mijn leven, mijn verleden en de toekomst, zoals ik dat met Catherine kan. Er is niemand in de wereld die beter weet wat er in mij omgaat, begrijpt waarom ik in Beaufort ben gaan wonen en wat er nodig is om mij niet alleen gelukkig maar zielsgelukkig te maken. Dat dit de keerzijde zou zijn van mijn nieuwe leven wist ik al voordat ik New York City achter me liet. Maar dat maakt het nog niet altijd even makkelijk.

Aan het einde van het Chambers Waterfront Park, waar de brug begint, eet ik het ijsje op en maak nadien mijn handen schoon met water en een papieren zakdoekje. Waarom kan ik nooit een ijsje eten zonder er een bende van te maken? Ik loop verder en besluit op het kruispunt niet linksaf Bay Street in te gaan maar over te steken naar het Stephen Elliott Park. Hoewel de naam, bij de oorspronkelijke inwoners van Beaufort bekend als Cannon Park, vanwege de twee kanonnen die in 1780 van het Britse oorlogsschip de Vigilant hier zijn geplaatst, anders doet vermoeden is het eigenlijk niet meer dan een groenstrook met wat bomen en zitbankjes op de oever van de Beaufort River.

Niet ver van een kanon ga ik recht onder een eik op het bankje zitten dat een weids uitzicht biedt op de Woods Memorial Bridge en de rivier die zoals altijd op wolkeloze dagen fonkelt onder de zon. Ik steek een sigaret op en hoor mezelf zuchten. Ik moet erdoor lachen. Het was een zucht van begin tot eind gevuld met tevredenheid en geluk. Niet zo vreemd. Ik ben tevreden en gelukkig met mijn leven. En met mezelf. Geen vervelende constatering enkele weken voor de dag dat ik exact een jaar in Beaufort woon. Ook niet gezien het leven dat ik ervoor leidde. Toch ben ik gereed voor de volgende stap in mijn leven, merk ik de laatste tijd steeds vaker, wat die stap ook mag inhouden.

Na een half uurtje vertrek ik weer. Ditmaal loop ik wel Bay Street in. Ik kom niet vaak in het oostelijke deel van de straat, bedenk ik me als ik een boetiek zie die me helemaal niets zegt. Op zich niet zo vreemd aangezien House of Carolyn, maar ook het motel zich aan de andere kant van Bay Street bevinden. Ik wandel verder, koekeloer een poosje in de etalage van een winkel met zelfgemaakte indiaanse sieraden, daarna in een atelier met schilderijen van lokale kunstenaars. Het olieschilderij van de Beaufort River met een ondergaande zon lijkt te roepen dat ik hem moet kopen. Met een eigen woning had ik al binnen gestaan met mijn portemonnee in de aanslag. De vuurrode lucht is werkelijk prachtig.

Een paar meter nadat ik ben verdergelopen, blijf ik abrupt stilstaan. Iemand achter me botst tegen me op. Ik verontschuldig me en glimlach nogal schaapachtig. Enkele tellen doe ik niks, dan draai ik me om en loop terug naar de zaak tussen het atelier en de winkel met indiaanse sieraden. Ik lees het blaadje op de deur nogmaals en doe een paar stappen naar achteren, waarbij er weer iemand tegen me op botst. Na de tweede verontschuldiging binnen dertig seconden richt ik mijn aandacht opnieuw op de zaak. De naam is werkelijk te gek. De belettering is mooi en authentiek oud. Ik loop terug naar de deur om naar binnen te kijken. Net als ik mijn neus tegen het glas wil drukken, gaat de deur open. Ik slaak een gilletje en spring achteruit.

‘Sorry, verontschuldigt de vrouw in de deuropening zich vlug. ‘Ik wilde je niet laten schrikken. Maar we zijn gesloten.’

‘Geeft niet. Ik kom eigenlijk voor dat,’ zeg ik en wijs op het blaadje op de ruit naast de deur.

‘Heb je interesse?’ Ze neemt me van top tot teen op en glimlacht.

Ik knik en een tel later sta ik binnen. Een man en een oudere vrouw komen uit een gang gelopen. Ik stel me voor. De oudere vrouw blijkt Wilma te heten en de man Hank. De vrouw die me binnenliet Margaret. Ik moet me inspannen om niet te gaan huppelen van plezier. Ik had echt nooit verwacht dat dit mij zou overkomen, maar de gedachte dat deze zaak van mij is, doet de opwinding als een zware januari-storm door me heen gieren.

‘Evy heeft interesse in de zaak, ma,’ zegt Margaret.

‘O, wat leuk. Dat roept om koffie.’

Niet veel later zitten we aan een tafel midden in de zaak.

‘Heb je eerder een lunchroom gehad?’ informeert Wilma.

‘Eh, nog nooit,’ antwoord ik naar de waarheid. ‘Ik werk bij House of Carolyn, drie middagen in de week.’

‘Carolyn Baker, wat leuk, ik ken haar goed. We hebben samen op school gezeten. Heb je wel horeca-ervaring?’

‘Ik heb vierenvijftig minuten bij The Alley gewerkt.’

‘Mijn god, dat was jij?’ lacht Wilma ineens hard. ‘Ik heb het verhaal gehoord.’ Margaret en Hank hebben dat verhaal blijkbaar niet gehoord, aan hun gezicht te oordelen. ‘Ron Ravenel is sinds een jaar of wat de eigenaar van The Alley en hij meende dat hij als werkgever niet alleen het recht had om zijn personeel uit te buiten, maar ook om aan ze te zitten.’

‘En toen?’ wil haar dochter nieuwsgierig weten.

‘Toen heeft Evy met een knietje zijn ballen naar zijn keel gelanceerd.’

‘Heb je dat echt gedaan?’

‘Zijn keel is misschien te veel eer, maar ze schoten zeker tot zijn borst omhoog.’

Margaret schatert, Hank ook. ‘Ik mag je nu al.’

‘Mag ik vragen hoe oud je bent, Evy?’ vraagt Wilma, nadat we even over Beaufort en de omgeving hebben gekletst.

‘Drieëntwintig.’

‘En wil je de zaak alleen kopen of…’

‘Alleen.’

‘Zonder ervaring zal dat niet makkelijk worden.’

Ik knik. ‘Door het blaadje op het raam begrijp ik dat de kok nog beschikbaar is?’

‘Max heeft nog geen andere baan en zou niets liever willen dan hier blijven werken. Linda, de serveerster heeft helaas al ander werk. Maar een nieuwe serveerster zou geen probleem moeten zijn. Mijn man en ik zijn The Red Rooster bijna veertig jaar geleden begonnen en we wilden nog lang niet stoppen. Toen sloeg het noodlot toe, zoals ze dat zeggen. Jacob is verleden maand bij een verkeersongeluk om het leven gekomen. Het is te veel werk voor mij alleen en eerlijk gezegd heb ik er ook helemaal geen zin meer in zonder Jacob. Ik ga bij mijn dochter en man in Charleston wonen, dan heb ik de kleinkinderen ook altijd om me heen.’

Ik condoleer Wilma met het overlijden van haar man. Hank legt uit dat de lunchroom goed loopt en ik de boekhouding kan inzien als ik echt geïnteresseerd ben.

‘Ik heb serieuze interesse,’ glimlach ik.

‘Heb je een prijs in gedachten?’ vraagt Margaret.

‘De prijs die op het blaadje staat lijkt me een eerlijke prijs.’

‘Dat is het beslist.’

‘Dan is dat de prijs die ik in gedachten heb.’

‘Dat zou fantastisch zijn,’ zegt Wilma, ineens wat geëmotioneerd.

Hank informeert voorzichtig hoe ik zou willen betalen.

‘Contant. Als jullie haast hebben, kan dat vandaag nog.’

‘Misschien nog interesse in een huis?’ lacht hij plots.

‘Wat voor een huis?’

‘Van mijn schoonouders. Een vrijstaande driekamerwoning met een veranda in een grote, zonnige tuin op een prachtige plek in Port Royal aan het water, compleet met eigen aanlegsteiger.’

‘En de prijs?’

‘Als je The Red Rooster koopt dan beloof ik een heel mooie prijs.’

‘Dan heb ik interesse,’ hoor ik mezelf zeggen.

De drie kijken me verrast aan. Ik schiet in de lach.

‘Ben je serieus, Evy?’ wil Wilma weten.

‘Ik merk de laatste tijd steeds vaker dat ik gereed ben voor de volgende stap in mijn leven. Ik had alleen geen idee wat die volgende stap is, tot ik het blaadje op het raam zag. Ik weet nu dat The Red Rooster en een huis in Port Royal die volgende stap is. Ja, ik ben serieus, Wilma. Bloedserieus zelfs.’

AUGUSTUS 1963

8

Het zou perfect kunnen zijn

Het is een eigenaardige ochtend die nog een klein half uur duurt, zie ik op de wekker. Net als de meeste mensen heb ik geen hekel aan slapen. Ook niet aan uitslapen of ’s ochtends in bed luieren. Er is bijna niets fijner dan balancerend op de rand van slapen en wakker zijn de dag beginnen. Als ik moet werken is daar geen tijd voor, maar op vrije dagen zoals vandaag lig ik graag langer in bed. En langer betekent tot negen uur, hooguit half tien. Langer dan dat lukt me niet. Langer dan dat voelt alsof ik de dag verkwist. Dat ik nu nog in bed lig, terwijl het half twaalf is geweest, voelt alsof ik een gat in de dag heb geslapen.

Vreemd genoeg zou ik nu toch makkelijk nog een poosje in bed kunnen doorbrengen. Maar dat doe ik niet. Denk ik. Of misschien moet ik toch nog een kwartier of een half uurtje dromen met de ogen open? Een klein beetje open dan. Ik spoor mezelf hardop aan om op te staan. Pas na de derde keer luister ik naar mijn eigen woorden. Ik duw me kreunend van het matras omhoog en ga op de rand van het bed zitten. Het duurt even, maar dan sta ik op en trek het basketbalshirt dat over een stoel hangt over mijn naakte lichaam.

Wat later loop ik met koffie en een brandende sigaret de veranda op. De hitte buiten is niet te harden. Toch verwelkom ik zoals iedere ochtend, terwijl ik deze plek al drie maanden mijn thuis noem, het uitzicht met een glimlach en een gezicht vol geluk. Ik besluit in de schaduw van de veranda cafeïne en nicotine tot me te nemen. Zoals altijd is het heerlijk rustig in de omgeving. Vogels verscholen in bomen en die overvliegen laten van zich horen, evenals de Port Royal Sound die aangenaam klotst tegen mijn tuin. In de verte komt een klein bootje zo goed als geruisloos voorbij.

Honger drijft me naar binnen. Ik maak roerei en bak bacon. Tussendoor pers ik sinaasappels, snij twee grote tomaten tot hapklare partjes en leg ook een paar augurken op het bord. Vanwege de warmte blijf ik binnen. Het smaakt me van de eerste tot de laatste hap. Nadien blijf ik aan de keukentafel zitten. Met uitzondering van de sigaret die op bijna gezette momenten naar mijn mond beweegt zit ik vrijwel roerloos, ogenschijnlijk suffend, zoals me de laatste tijd wel vaker overkomt, maar de glimlach die om mijn mond gestanst lijkt bewijst het tegendeel.