Inhoud

1. Noenie en Flink

2. Raad van de wijze bever

3. Kan Noenie toveren?

4. Geloof in jezelf

5. Ik kan dit!

1. Noenie en Flink

Op een mooie lentedag zit Flink heerlijk in het zonnetje uit te rusten van een actieve wandeling. Ach, wat was dat geweldig, dagdroomt hij nog na. Ik heb een grote kuil gegraven, duiven opgejaagd en geprobeerd te spelen met de eenden en meerkoeten, maar die vliegen altijd gauw het water in als ik aan kom rennen. Flink rekt zich eens lekker uit en doet tevreden zijn ogen dicht om een welverdiend dutje te gaan doen.

Maar plots hoort Flink een geluid. Zijn dat voetstappen? Het lijkt wel alsof die steeds dichterbij komen! Flink luistert gespannen en ja … Hij hoort toch echt zachte voetstappen. Oh jee, de voetstappen klinken nu dichtbij. Flink schrikt ervan en kijkt waakzaam met een lichte grom op. Een paar meter van Flink vandaan staat een schattig pluizenbolletje. Tong uit haar mond en met een vrolijke blik.

“Hallo, wie ben jij?”, vraagt het pluizenbolletje met een zachte stem.

Het kleine hondje is nog een pup, denkt Flink verrast. Hmmpf, het lijkt niet onder de indruk van mijn eerdere gegrom. “Hoi, ik ben Flink en ik woon hier. Wie ben jij en wat doe je in mijn tuin?” Flink kijkt het hondje afwachtend aan.

“Ik ben Noenie en ik woon een paar huizen verderop. Ik ben gezellig op avontuur en ik wil wel iedere dag op ontdekkingsreis”, zegt het witte, pluizige hondje vol trots. “Mijn mens vindt het niet goed als ik onder het hek door kruip, maar het is mij toch gelukt”, zegt Noenie blij. Noenie loopt dichter naar Flink toe en ruikt eens aan zijn neus, geeft hem een lik en nestelt zich lekker tegen hem aan.

Flink kijkt verbaasd naar het kleine hondje, maar geeft Noenie dan vertederd een kusje terug. Gezellig tegen elkaar aan genesteld praten ze nog door over avonturen, lange wandelingen en hoe je uit de tuin kan ontsnappen. Dan vallen de honden allebei in een fijne slaap.

“Oooh Noenie, hier ben je! Ik heb je overal gezocht en ik was erg ongerust.” Noenie wordt wakker, rekt zich uit en ziet voor haar twee mensen staan. Eentje is haar mens. “Mirnaaaaaaa”, jubelt Noenie blij. En zij stort zich op Mirna. “Flink, Flink, kijk dan. Dit is Mirna, mijn mens!”

Flink gaat netjes zitten en lacht Noenie en Mirna toe. “En daarnaast staat Sam, dat is mijn mens”, vertelt Flink trots.

Sam en Mirna moeten lachen om de capriolen van Noenie. “Wat een ondeugd ben je toch”, zegt Mirna met een liefdevolle klank in haar stem. Dit wordt direct beloond met een dikke kus van Noenie.

“Hahaha”, lacht Sam. “Wat een schattig hondje heb je. En volgens mij hebben mijn Flink en jouw pup vriendschap gesloten. Als je het goed vindt, kunnen we de hondjes vaker samen laten spelen. Dan hebben ze wat gezelschap aan elkaar.”

“Oh, dat zou ik erg leuk vinden voor Noenie”, geeft Mirna aan. “Ik heb het idee dat zij het spelen met haar broertjes uit haar geboortenestje soms best mist. Noenie komt uit een nestje van vijf en zij was het enige meisje, maar zij deed niet onder voor haar broertjes met stoeien en wild spelen.” Mirna glimlacht bij de herinnering aan al die puppy’s die over elkaar heen dartelden en zachtjes in elkaars pootjes, oren en staartjes beten. “Nu zij bij mij woont, stoeit zij wel met mij en mijn meubels”, zucht Mirna, “maar dat is toch anders dan met een andere hond spelen.”

“Nou afgesproken, dan laten we Flink en Noenie lekker samen spelen en knuffelen.”

Sinds die dag zijn Noenie en Flink onafscheidelijk. Zij spelen met elkaar, wandelen samen en soms zijn zij ondeugend en gaan zij stiekem onder het tuinhek door om op avontuur te gaan en de wereld te ontdekken.

2. Raad van de wijze bever

Noenie speelt vandaag bij Flink en samen met Sam maken zij een fijne wandeling door een mooi, groen bos. Als zij uitrusten bij een beekje, waar de hondjes gretig uit drinken, leunt Sam tegen de stam van een enorme eikenboom en doet zijn ogen dicht. De hondjes gaan een eindje verderop in het gras liggen. De sprieten zijn lekker hoog en kriebelen Noenie in haar neusje. Noenie moet erom giechelen, maar al gauw kijkt zij Flink met een serieuze blik aan. “Flink, weet jij hoe je je droom tot waarheid kan toveren? Want weet je, mijn droom is om politiehond te worden als ik groot ben, maar ik ben zo bang dat het mij niet lukt. Ik oefen thuis wel en ik doe erg mijn best bij mijn baasje, maar ik mag steeds niet naar de politiehondenschool. Nu zit ik op een gewone hondenschool en daar vind ik het niet zo leuk. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Misschien is het maar beter om mijn droom op te geven.” Noenie kijkt verdrietig naar de grond. Er rolt een klein traantje uit haar oog. Politiehonden huilen niet, denkt Noenie en ze veegt haastig haar traantje weg, voordat Flink het ziet.

“Ach Noenie, wat heb jij een mooie droom! Wat heb je allemaal gedaan om je droom uit te laten komen?”, wil Flink weten.