het monster in de holly library

K.A. Linde

Het monster

in de

Holly Library

Uitgegeven door October Books,

een imprint van April Books

www.aprilbooks.nl

ISBN 9789464821475

ISBN e-book 9789464821635

NUR 343

© 2024 Uitgeverij October Books

Vertaling Sanne Hillemans

Omslagontwerp Bree Archer

Nederlandse bewerking omslag Villa Grafica

Illustratie binnenzijde omslag Melanie Korte

Deze uitgave is tot stand gekomen met bemiddeling van

Marianne Schönbach Literary Agency

Alle rechten voorbehouden

All rights reserved

Opgedragen aan de meisjes

die eerst voor de bibliotheek vielen,

en toen pas voor het beest.

Noot van de auteur

Op mijn favoriete dag in Ierland regende het.

Dat mag geen verrassing heten. Het verraste mij ook niet. Ik was helemaal ingepakt in een paarse regenjas en ik liep met mijn moeder over de grijze keien van een kerkplein naar een luxueus kasteel naar een eeuwenoude bibliotheek van een school. We waren naar Dublin afgereisd om ons Ierse verleden te herontdekken, en het was de eerste stop op weg naar een boeksigneersessie in Parijs. Al snel veranderde dit reisje en kon ik op iedere nieuwe locatie alleen nog maar aantekeningen maken op mijn telefoon.

Aantekeningen die het begin waren van dit boek.

De aantekeningen gingen over het hart van Laurence O’Toole, dat gestolen was van de Christ Church Cathedral en bewaard werd in een afgesloten metalen kooi. Over de prachtige bibliotheek van Trinity College, waarin een boek bewaard werd dat zo oud was dat het achter glas lag. Over Ierse boomfeeën die zo heilig waren dat de wegen om de bomen heen gelegd moesten worden.

Het begon met een dief, een bibliotheek en een monster dat op zoek was naar eeuwenoude schatten.

Maar daar eindigde het niet.

Toen ik thuiskwam absorbeerde ik mythes, legendes en sprookjes op hoog tempo. Ik dook in de wereld van magie, waar druïdes zich onder de mensen begaven, waar het veranderen van de seizoenen geregeld werd door oude oerwezens en waar mythische wapens gebruikt werden voor de strijd.

Terwijl ik door de straten van New York City slenterde, wist ik dat ik deze magie wilde gebruiken om er een nieuw soort verhaal van te maken.

Een verhaal waarin de bibliotheek altijd open is. Waarin achter elke hoek duisternis schuilt.

Dus ga lekker zitten. Zak weg in de knusse zachtheid van je bank, stoel of bed. Laat de zwarte kat naast je maar zachtjes spinnen. Er zijn honderden boeken, duizenden boeken, meer boeken dan je ooit zou kunnen lezen. In het zwakke licht groeit een groene klimop.

Laat me je een verhaal vertellen. Een verhaal over monsters, magie en kleine dieven.

Dit boek zit vol mysterie en romantiek. Het bevat echter ook elementen die wellicht niet voor elke lezer geschikt zijn. Gevechten, geweld, seks, drugs- en alcoholgebruik, prostitutie en bendegeweld komen erin voor. Er wordt gesproken over misbruik, genocide en kolonisatie. Dat is goed om te weten voor het geval je gevoelig bent voor een of meerdere van deze onderwerpen. Rest mij nog te zeggen: schenk een kopje thee voor jezelf in, en welkom in de Holly Library.

Deel 1

De Holly Library

Hoofdstuk 1

Het is nu of nooit.

Kierse zat laag gehurkt en drukte haar rug tegen de stenen in de schaduwen. Aan de andere kant van de straat stond het grootste herenhuis in de Upper West Side dat ze ooit gezien had. Ieder detail zag eruit alsof het onderdeel was geweest van het oude, victoriaanse huis; van de gietijzeren relingen tot de hulststruiken die langs het pad stonden en zich vastklampten aan de balkonnetjes op de eerste verdieping. Zelfs de gedetailleerde deurklopper en de bronzen muurkandelaars zagen er oorspronkelijk uit.

Kierse vertraagde haar ademhaling en liep door de blubberige bruine modder die de straten van New York City bedekte als het gesneeuwd had. Er viel alweer een nieuwe lading, en die vaagde haar voetstappen uit voordat ze door het raam op de begane grond naar binnen keek en een enorme, in schaduw gehulde studeerkamer zag. Alles leek op de juiste plek te liggen, alsof de boel in scène gezet was. Door de spleet onder de deur kwam enkel een heel klein beetje licht.

Haar taak was simpel: een diamanten ring stelen, ervoor betaald krijgen.

‘Probéér op z’n minst voorzichtig te zijn,’ zei Ethans stem in haar oortje, dat bevestigd was aan de radio die aan haar heup vastzat. Een mobiele telefoon was makkelijker geweest, maar die had ze zich nooit kunnen veroorloven.

Er ontstond een glimlach op Kierse’ gezicht. ‘Ik ben altijd voorzichtig.’

‘Sinds wanneer?’

Sinds nooit. Ze keek op naar Ethan, haar uitkijker, die vanaf een dak in de buurt door een verrekijker naar haar keek. Ze salueerde naar hem met twee middelvingers en ging aan de slag. Ze haalde wat gereedschap tevoorschijn, wist het slot op het raam om te zetten en schoof het toen geruisloos open. Tijdens haar eerste verkenningsmissie had ze het niet-bestaande beveiligingssysteem al onderzocht, en nog steeds begreep ze niet hoe het kon dat er geen luid alarm afging, dat er geen stil alarm was om haar te betrappen. Ze keek om zich heen en sloop toen de studeerkamer in, waarna ze het raam achter zich sloot.

Dit was het moment dat ze precies in haar hoofd had zitten. Nadat ze het interieur van het huis had nagemaakt, had ze haar plan keer op keer herhaald. Ze was goed voorbereid, maar ze had ook vaak genoeg ergens ingebroken om te weten dat het nooit exact volgens plan verliep. Haar opdrachtgever, Gregory Amberdash, had haar alle informatie gegeven die hij tot zijn beschikking had. Toegegeven, dat was niet veel. De ring werd in de bibliotheek bewaard in een afgesloten doos. Een bibliotheek leek nogal een vreemde plek om een ring te bewaren met een diamant ter grootte van het ei van een roodborstje. Maar wat wist zij nou over rijkelui? Deze gast had niet eens een beveiligingssysteem. Voor hem was een bibliotheek vast hartstikke logisch.

Kierse zette zich schrap voor mogelijke eerste tekenen van problemen, maar alles was zoals het hoorde te zijn. Ze manoeuvreerde zich om een mahoniehouten bureau, met een leren bureaublad waarop een vergulde lamp stond, langs een stel banken, in de richting van de stille koekoeksklok die aangaf dat het bijna middernacht was. Op een diepe inademing trok ze de deur voorzichtig open en ze tuurde de gang in, die verlicht werd door zacht, schaduwachtig licht. Haar ogen probeerden alles tegelijk op te nemen; de zithoek aan het uiteinde van de gang – die ze voorheen alleen nog maar door haar verrekijker had gezien – de grote trap rechts van haar, de gelakte houten vloeren, het weelderige, stinkend rijke interieur. Ze sloop over de gladde hardhouten vloeren en ontgrendelde de voordeur.

De eerste regel van dieverij: altijd zorgen dat je een exitstrategie hebt.

‘Tot nu toe verloopt het volgens plan,’ fluisterde ze vanuit het lege huis tegen Ethan.

‘En het monster?’

Ze schudde haar hoofd, al wist ze dat hij haar niet meer kon zien. ‘Nog nergens gezien.’

Ethans onderzoek naar de eigenaar had geen vruchten afgeworpen. John Smith was overduidelijk een nepnaam, en die naam was gekoppeld aan een bedrijf dat niet bestond. Het huis was gigantisch en had twee personeelsleden, die door weer en wind elke dag kwamen opdagen. Maar de eigenaar was onzichtbaar. In haar branche betekende dat één van twee mogelijke dingen: een rijk mens dat de stad uit was, of een monster.

Als het een monster was, had ze een groot probleem. Mocht ze gesnapt worden in het huis van een monster, dan zou ze onder het Monsterverdrag vallen, net als ieder ander. En de gevolgen van het breken van dat verdrag waren doorgaans levensbedreigend. Dus het kwam erop neer dat ze niet gesnapt moest worden. Ze bleef hopen op een miljardair die op vakantie was.

‘Houd me op de hoogte,’ zei Ethan. ‘Gen maakt me af als jou iets overkomt.’

‘Gen kent me wel beter.’

Haar hartslag gonsde in haar oren en adrenaline suisde door haar aderen terwijl ze door het lege huis sloop. Een glimlach liet haar gezicht oplichten. Het was een foute glimlach. Dat was haar al te vaak verteld. Want ze hoorde dit deel niet het leukst te vinden. Rondsluipen, dingen stelen, en bovenal: ermee wegkomen.

Haar slinkse grijns werd breder toen ze zich de trap op haastte en tot stilstand kwam voor de gigantische houten deuren. Boven de deurpost hing een bronzen bordje met daarop de tekst the holly library. Warrelende spiralen sierden het lijstje. In het ontwerp ontwaarde ze een aantal hulsttakken en besjes, en terwijl ze ernaar tuurde leek er haast iets te veranderen. Het voelde alsof een bekende taal opdook in de krochten van haar geheugen, maar zoiets als dit had ze nog nooit eerder gezien. Ze schudde de verwarring uit haar hoofd en reikte naar de koude ijzeren deurknop. Ze was er helemaal op voorbereid dat de ingang op slot zou zitten, maar tot haar verbazing kon ze de deurknop gewoon omdraaien.

Kierse sloeg haar blik ten hemel. Geen alarmsystemen. Geen sloten. Wat zou er volgen, juwelen die gewoon in vrij toegankelijke vitrines tentoongesteld werden?

Toch trok ze de deur maar net ver genoeg open om erdoorheen te glippen, naar de plek waar alle geheimen zich bevonden.

Haar ogen werden groot. Opeens was het bordje boven de deur hartstikke logisch. Holly was hulst, en hulsttakken kropen langs de planken, over het hout van de grootste privébibliotheek die ze ooit had gezien. Ze zouden een bedreiging moeten vormen voor de collectie, maar geen van de boeken leek erdoor gehinderd te worden. Alles zag er ontzettend verzorgd uit. Maar de ware schoonheid van wat zich voor haar bevond zat hem in het feit dat elk van de honderden boekenplanken vol stond met boeken. Rijen vol met oude, in leer gebonden edities, maar ook gloednieuwe hardcovers met smetteloze omslagen.

Het enige wat ze wilde doen was ze van de planken rukken om eraan te ruiken. Die perfecte ruggen breken om de inhoud te verslinden. Ze wilde een andere wereld ervaren en inademen. Iets, wat dan ook, behalve haar eigen ellendige realiteit. Het zou zo makkelijk zijn om gewoon haar leven in deze ruimte door te brengen en ieder exemplaar te lezen. Maar daar had ze geen tijd voor. Ze had maar een paar minuten om een diamanten ring te vinden, en dan moest ze maken dat ze hier wegkwam.

Kierse vernauwde haar blik toen ze het grote raam aan de andere kant van de enorme bibliotheek zag, tussen rijen boekenkasten. In het midden van de ruimte passeerde ze een gezellige zithoek met een tafel, een bank en een paar stoelen, en toen ze bij het raam was draaide ze het slot ervan open. Uitwegen waren altijd een prioriteit.

‘Ben in de bibliotheek,’ zei ze tegen Ethan. ‘Buiten iets te zien?’

‘Niets, de kust is veilig. Schiet op.’

Ze rolde met haar ogen. Typisch Ethan, lekker op z’n gemakje buiten zitten en dan tegen haar zeggen dat ze moest opschieten. De beste stuurlui stonden aan wal. Ze ging op zoek naar de kluis. Amberdash beweerde dat hij ergens aan de linkerkant van de ruimte op een boekenplank moest staan. Het drong nu pas tot haar door hoe weinig specifiek die omschrijving was in een ruimte zo groot als deze. Kierse liep langs de kasten, keek om hoeken en schoof takken aan de kant om te zien of de kluis ergens achter verborgen zat. Ze stond op het punt gefrustreerd te raken van deze zoektocht toen ze een hulsttak opzijschoof en op ooghoogte een kluis ontdekte. Ze fronste om de onschuldige doos.

‘Wat is dit nou weer?’ fluisterde ze in de stilte om haar heen.

Het was een simpele kluis, en er zat een sleutelgat in waar een kleine sleutel op zou passen. Slechts twee pinnen in de deur. Zo’n soort vuurbestendige box die iedereen in zijn huis zou kunnen hebben staan om belangrijke documenten veilig op te bergen. Dit was te makkelijk. Haast een belediging. Er moest een list achter zitten. Wie bewaarde er nou een gigantische diamanten ring in een kluis met een slot dat een kind nog zou kunnen openbreken?

Een nieuwe sensatie sijpelde door haar aderen, als koel water. Er klopte iets niet. Ze had meer dan genoeg klussen gedaan die helemaal de mist in waren gegaan, maar het geprik van haar zenuwen zorgde voor kippenvel in haar nek, en dat was niet normaal. Om het gevoel van zich af te schudden reikte ze naar het zilveren winterkoninkje dat aan een zwart koord om haar hals hing. Uiteindelijk maakte het helemaal niets uit waarom dit zo makkelijk ging.

Ze haalde haar gereedschap tevoorschijn uit haar zak en hield voorzichtig een stukje rubber tegen de kluis. Een van de kluizen die ze ooit had moeten openbreken had onder stroom gestaan. Geen prettig gevoel. Maar dit keer gebeurde er niets. Nog geen siddering.

Ze probeerde haar zenuwen onder controle te krijgen voordat ze een onderdeel van haar gereedschap in het sleutelgat stak. Ze wiebelde even tegen de twee pinnen en toen ging de kluis met een klik open. Dit kon ze al sinds haar zevende. Het slot forceren kostte haar slechts enkele seconden. Zonder verder nog geluid te maken, ging de kluis open, met de deur naar boven. De inhoud werd onthuld: een stapel opgevouwen documenten, een onbekende zilveren munt, een stuk zwart metaal, iets wat eruitzag als een menselijke nagel, en een gigantische diamanten ring.

Nou, Amberdash had in ieder geval niet gelogen. Daar lag hij. Kierse stak de ring in haar zak en tuurde toen nog even naar de rest van de inhoud. Wat een bizarre verzameling. Ze sloot de deur en deed de kluis voorzichtig terug op slot, zodat het niet leek alsof er iets mee gebeurd was. Daarna schoof ze de hulsttakken weer terug op hun plek. Ze huiverde even toen ze weer rechtop ging staan. Ze kreeg maar de kriebels van deze bibliotheek. Er klopte iets niet aan, maar ze kon er de vinger niet op leggen wat precies.

‘Zo, zo,’ zei een kille, lage stem vanuit de schaduwen. ‘Wat hebben we hier?’

Ze verstilde, een rilling trok door haar ruggengraat. Shit. Ze had het mis gehad. Er was wél iemand thuis.

En nu was ze niets meer dan prooi die gevangenzat in de val van het roofdier. Dat kon ze horen in zijn stemgeluid. Ze raakte gespannen door die behoedzame, precieze manier van spreken. Hij had een licht Brits accent. Zijdezacht en vrij van emotie. Puur, onbeteugeld, mannelijk. In iedere lettergreep zat macht verschuild; duister en hongerig.

Paniek klauwde door haar borst, wat normaal de plek was voor haar koele, berekenende kalmte. Ze moest zichzelf bij elkaar rapen en meegaan in haar zeer zorgvuldig aangescherpte instinct. Zonder dat instinct zou ze sterven. Een alternatief was er niet.

Hij stapte het licht in, zijn lichaam werd omringd door de gesloten deuren van de bibliotheek. Zijn bleke gezicht bestond uit scherpe lijnen, harde randen en donkere schaduwen. Zijn jukbeenderen waren hoog en leken wel uit marmer gehouwen, terwijl zijn ogen heel behoedzaam gehuld werden in de duisternis. Zijn haren waren pikkedonker. Zo donker dat ze moeiteloos opgingen in de omgeving.

Kierse haalde rustig diep adem, verplaatste haar gewicht naar de ballen van haar voeten. Ze stond dichter bij het raam dan hij, en ze smeekte tot welke god ook maar wilde luisteren dat ze dat raam zou bereiken voordat hij bij haar was. Tijd om de tweede regel van dieverij uit te oefenen: wegrennen.

Ze sprintte door de open lengte van de bibliotheek. Hoewel het raam daarnet slechts een tiental grote stappen van haar verwijderd was, leek het nu een oneindig lange afstand. Maar toen de adrenaline vrijgegeven werd en haar bloed steeds sneller door haar aderen gepompt werd, vertraagde al het andere tot een glashelder plaatje, alsof alles in slow motion gebeurde. Ze was nog altijd snel, bewoog met de snelheid van het licht. De vele uren training hadden haar voorbereid op een vlucht als deze, maar dít voelde toch heel anders. Ethan zei altijd als ze aan het sparren waren dat haar snelheid haar een oneerlijk voordeel gaf. Het zorgde ervoor dat ze de meeste benarde situaties wel wist te ontvluchten.

Kierse focuste zich op het naderende raam dat ze eerder al had ontgrendeld. Haar in handschoenen gehulde handen glipten onder de onderkant van het raam en ze schoof het omhoog. De goed geoliede scharnieren maakten geen enkel geluidje. Met tegenzin keek ze naar de grond, twee verdiepingen lager. Ze had weleens een ergere sprong gewaagd, maar ze genoot er niet bepaald van.

Terwijl ze op de vensterbank klom, knarste ze met haar tanden. De hoogte was duizelingwekkend. Ze dacht terug aan de trainingssessies met haar vorige mentor, die haar irrationele hoogtevrees had proberen op te lossen. Die angst sierde een toekomstige meesterdievegge niet.

Jason had haar gedwongen om rond te lopen op iedere wolkenkrabber in de stad. Hij had haar van daken laten springen. Hij had haar van daken af gedúwd.

Dat was niet bepaald het ergste wat hij ooit met haar had gedaan, maar eraan terugdenken zorgde voor oude gevoelens van gerechtvaardigde woede.

Op dit moment, en alléén even op dit moment, dankte Kierse hem. Hij had ervoor gezorgd dat deze sprong haar niet tot volledige verstarring bracht, dus op een diepe inademing waagde ze hem.

In de lucht voelde ze zich gewichtloos. Ze vloog, en zette zich schrap voor de landing. Uitrollen op de betonnen grond zou echt kut worden. Vorig jaar nog had ze haar knie bezeerd toen ze een val niet goed had ingeschat, en daarna had ze wekenlang alleen maar kunnen hobbelen. Vanavond kon ze het zich niet veroorloven weer zo’n fout te maken.

Ze was net van de richel af, de zwaartekracht trok haar hard en snel omlaag, maar toen reikte er een hand van boven naar haar arm en werd ze vastgegrepen. Ze hoorde haar schouder uit de kom vliegen en ze slaakte een gil. Haar stoïcisme was haar grote trots, maar hiervoor was ze niet gewaarschuwd. Ze had het niet verwacht. Niemand – geen méns, althans – kon zo snel bewegen als hij net had gedaan. Dat was gewoon niet mogelijk.

Ze bungelde hulpeloos in zijn greep, knarsetandend tegen de pijn. Tot haar grote ongenoegen werd ze weer door het raam naar binnen getrokken. En wat nog erger was? Hij gebruikte maar één arm om haar op te tillen. Toen ze eenmaal over de vensterbank was wierp hij haar door de kamer. Ze belandde met een klap op het tapijt. Haar oortje vloog uit haar oor en de radio raakte verpulverd onder haar heup en bleef liggen in de diepe krochten van de bibliotheek. Nou, dan kon ze bij problemen dus ook geen contact opnemen met Ethan. Uiteindelijk belandde ze zo hard met haar gezicht tegen de rugleuning van de bank dat ze sterretjes zag. Ze onderdrukte een kreun. Haar donkere haar kwam los uit haar elastiekje en verspreidde zich voor haar gezicht. Meteen kwam haar hand in beweging om het aan de kant te schuiven, maar toen moest ze haar ogen dichtknijpen vanwege de pijn.

Fuck. Dit was niet de bedoeling. Alles was zo snel naar de klote gegaan dat de realiteit haar nu pas inhaalde, ook al wist haar lichaam dankzij alle blauwe plekken al precies wat er gaande was.

Zoveel kracht. Zoveel brúte kracht.

In haar wereld betekende dat maar één ding. Eén verschrikkelijk ding: een monster. Nope, vanavond zou ze niet de makkelijke route nemen. Haar pad kwam niet eens in de buurt van de makkelijke route.

Soms was het niet te bevatten dat ze in deze wereld leefde, met deze monsters. Als kind woonde ze in het zuiden van Manhattan en toen waren monsters niets meer dan een griezelig verhaaltje voor het slapengaan. Mannen waren voor haar al monster genoeg.

Nu bleken alle verhaaltjes waar te zijn.

Dertien jaar geleden waren ze in het licht gestapt, net zo snel en vol razernij als ze in de verhalen werden omschreven. Opeens werden monsters en mensen gedwongen samen te leven. Dat ging er ongeveer zo bloederig aan toe als je je maar kon voorstellen, en de wereld stortte praktisch van de ene op de andere dag in.

Ieder soort monster dwaalde rond door de straten, vermoordde mensen wanneer hij er maar zin in had. Monsters hadden grote delen van steden uitgevaagd. Veilig onderdak vinden werd een unicum. Eten was nog schaarser. Politie, brandweer, gezondheidszorg… Het werd allemaal onmogelijk te organiseren. Mensen waren in drommen weggevlucht uit de stad; ze verstopten zich in oude bunkers en probeerden het te rooien in de wildernis. Maar monsters lieten zich niet beperken door de grenzen van Manhattan en al vlug werd de wereld een stuk kleiner. Tegen de tijd dat de monsters verschenen waren de ouders van Kierse al lang verdwenen, en zij had zelf overleefd door zich bemind te maken bij het dievengilde van haar inmiddels overleden mentor – Jason. Maar de wereldbevolking werd uitgeroeid, en zonder het recent afgesloten Monsterverdrag zou er vandaag de dag niemand meer leven.

En dat verdrag had zij zojuist gebroken.

‘Bravo,’ zei hij vervaarlijk. Hij klapte tweemaal, langzaam en neerbuigend. Hij nam niet eens de moeite het raam te sluiten of op slot te doen. Hij liet het open, waardoor het pad voor de kille nachtlucht vrij was, en daarna stapte hij nonchalant en zelfverzekerd naar voren.

‘Wat een gewaagd ontsnappingsplan.’

Kierse krabbelde overeind om op handen en knieën te gaan zitten. Haar schouder protesteerde. Haar hoofd tolde. Mogelijk had ze een hersenschudding. Gen en Ethan zouden woedend op haar worden. Ze gebruikte de bank om zichzelf met moeite overeind te helpen. Ze wankelde nog wat na, en uit haar neus sijpelde bloed. Ze hoopte maar dat hij niet gebroken was.

Toen hief ze haar kin om naar hem te kunnen kijken.

Hij grijnsde enkel. Een dodelijke, overweldigende moordenaar. Nu ze hem in het licht zag, merkte ze op dat zijn haar een tint middernachtsblauw bevatte. Zijn ogen waren geen diepteloze donkere bollen, zoals ze had verwacht. Ze hadden een warrelende, grijze kleur; zo temperamentvol als het weer en zo fataal als tijdens een orkaan in de oceaan stappen. Hij beende naar voren en stak zijn in zwarte handschoenen gehulde handen in de zakken van zijn pikzwarte pak.

In gedachten ging ze alle soorten monsters langs in een poging hem te plaatsen. De voornaamste soorten waren: vampier, weerwolf, meermonster, geest, gedaanteverwisselaar en kobold. Andere soorten monsters waren veel minder talrijk, zoals: nimf, feniks, incubus/succubus en trol.

De kilte van vampiers voelde ze nu niet. Zelfs van op een afstand voelde ze vooral vuur van hem af komen. Gezien die hitte was het waarschijnlijk dat hij een weerwolf was, maar zelf had ze een keer opgetrokken met een roedel weerwolven, en deze vent leek nogal een einzelgänger. Geesten straalden altijd een ongemakkelijk doods gevoel uit, alsof ze elk moment je ziel konden opzuigen. Hij was te klein om een trol te zijn. Hij was te groot om een nimf te zijn. Er was geen water in de buurt, dus hij was geen meermonster. Een gedaanteverwisselaar dan misschien?

‘Hoe heet je?’ vroeg hij toen hij voor haar kwam staan.

‘Dat gaat je geen ene moer aan.’

‘Ah, dus ze kan wel praten.’ Hij reikte met één hand naar voren, alsof hij op het punt stond haar bloedende neus te diagnosticeren. Maar ze reageerde instinctief en ontweek de aanraking, waarna ze naar voren leunde voor een vuistslag. Het ontwijken lukte; zijn ogen veranderden in rauwe boosheid toen ze zijn hand voor haar gezicht weg sloeg. Maar hij blokkeerde haar vuistslag, alsof ze er amper moeite voor had gedaan.

‘Dat is niet heel vriendelijk,’ zei hij met een grom.

Het interesseerde haar niets. Ze sloot zichzelf diep in haar kern op en bewoog als water. Ze nestelde zich in haar evenwichtsorgaan en gebruikte ieder beetje van haar training in haar poging hem te raken. In haar poging een voorsprong te krijgen, zodat ze op de een of andere manier aan hem kon ontsnappen.

Maar hij leek haar klappen en trappen amper op te merken. Hij stapte opzij, naar voren, naar achteren. Hij verweerde en viel zelf aan. Hij bewoog met een elegantie die hij in de loop van véle jaren opgedaan moest hebben, al zag hij er net als zij uit alsof hij vijfentwintig was.

Al na een paar minuten stond ze te puffen. Een lome grijns verspreidde zich over zijn gezicht. Hij speelde met haar. Hij leek totaal niet van plan om haar ook maar in de waan te laten dat ze van hem kon winnen. En toen stapte hij in haar tijdelijke blinde vlek om met zijn hand in een trigger point van haar schouder te porren. Haar arm viel slap langs haar lijf. Ze kon hem niet meer optillen.

Moeiteloos draaide hij haar om en hij duwde haar hardhandig op haar rug. Alle lucht werd uit haar longen geperst. Haar hoofd tolde. Ze was niet in staat haar arm te bewegen. Haar andere arm deed pijn omdat haar schouder uit de kom was. Al bijna haar hele leven had ze getraind, en hij gaf haar het gevoel dat ze een amateur was.

‘Ben je er nu klaar voor om je te gedragen?’ vroeg hij, met diezelfde onuitstaanbare grijns op zijn gezicht.

Ze leunde naar hem toe en als reactie spuugde ze een klodder bloed op zijn tapijt.

Zijn ogen lichtten waarschuwend op. ‘Dat is antiek.’

Haar ogen keken woedend terug. Ze kon hem niet aan, maar toch was ze niet in staat haar opstandigheid in te tomen. ‘Fuck you.’

Hij rechtte zijn rug en wees naar een grote fluwelen stoel. ‘Ga daar zitten, geef antwoord op mijn vragen en dan laat ik je gaan. Ik geef je mijn woord.’

‘En wat is jouw woord waard, mónster?’

Hij antwoordde met een overtuigingskracht die haar tot in haar botten raakte. ‘Alles.’

Hoofdstuk 2

Kierse ging zitten. Wat kon ze anders?

Monsters waren echt. Hij was een monster. Hij stond volledig in zijn recht als hij haar wilde vermoorden omdat ze had ingebroken in zijn huis. Als hij wilde praten, dan zou zij praten. Hij was niet het eerste monster waar ze mee te maken had gehad, en ze was vastberaden dat hij ook niet het laatste zou zijn.

Monsterrechten waren nog steeds vrij nieuw. Pas drie jaar geleden was de oorlog voorbij en werd het verdrag ondertekend. Voor die tijd had ze zich nooit kunnen voorstellen dat monsters en mensen een overeenstemming zouden bereiken.

De oorlog was begonnen toen Coraline LeMort in koelen bloede vermoord werd. Ze was een visionair – en een vampier – die zich inzette voor het beëindigen van de vete tussen vampiers en weerwolven. Ze had veel steun van haar eigen leger. En toen een alleen rondzwervende weerwolf haar in het openbaar afslachtte, was dat de vonk die de hele wereld in de fik zette. Haar dood zorgde ervoor dat alle monsters uit de schaduwen kropen en dat de Monsteroorlog begon. De vampiers en de weerwolven raakten nog meer verdeeld, en alle andere monsters kozen een kant.

Het begon zo erg te worden dat zowel monsters als mensen begonnen te verhongeren. Toen kwam de Coraline-conventie. Ieder monsterras stuurde een delegatie naar de bijeenkomst en samen met de Verenigde Naties stemden ze in te stoppen met moorden zodat de orde hersteld kon worden. Het resultaat daarvan? Het Monsterverdrag. In dat verdrag stonden beperkingen voor alle monsters en wetten die nodig waren zodat monsters en mensen samen op deze aardbol konden leven, zodat de mensheid langdurige vrede kende. Er was zelfs een standbeeld gebouwd van Coraline om het verdrag te vereeuwigen; het stond vlak voor het Metropolitan Museum of Art.

Eindelijk begon de wereld te herstellen na een enge tien jaar, maar dat betekende niet dat elk monster het eens was met de regels in het verdrag.

En het betekende ook niet dat Kierse deze confrontatie per se zou overleven.

‘Goed, laten we eens beginnen met je naam,’ zei hij.

‘Waarom beginnen we niet met de jouwe?’

‘Je zult toch vast en zeker wel de naam weten van de man die je berooft?’ Zijn glimlach sprak van het tegendeel. Alsof hij wíst dat zij niet wist wie hij was. Dat hij overduidelijk niet de neppe ‘John Smith’ was die geregistreerd stond als eigenaar van dit huis.

‘De mán?’ vroeg ze.

‘Je naam,’ herhaalde hij nors.

‘Kierse,’ zei ze bars. ‘Ik heet Kierse.’

‘Is dat een afkorting van Kirsten?’

Ze kneep haar ogen tot spleetjes. ‘Nee,’ snauwde ze. ‘Het is net zoals Pierce, maar dan met een K.’

‘Ah.’ Hij was zelf nog niet gaan zitten. Hij stond op een paar meter afstand en torende boven haar uit met dat ondoordringbare vuur van hem. ‘Je mag mij Graves noemen.’

‘Graves?’ vroeg ze. ‘Als in graven? Als in de plek waar jij uit gekropen bent?’

‘Sommigen komen daar inderdaad vandaan.’

‘Jij bent geen mens,’ zei ze beschuldigend.

Hij leek door haar heen te kijken. ‘Nee, dat klopt.’

Ze wilde vragen wat voor soort monster hij was, maar ze gunde hem de bevrediging niet. Het was overduidelijk dat hij wilde dat ze ernaar vroeg. Dat ze erachter kwam aan welke kant van het verdrag hij stond, en of hij haar wel of niet zou vermoorden.

‘Je ziet er niet heel indrukwekkend uit,’ zei hij uiteindelijk, toen ze niet toegaf.

Ze klemde haar kaken op elkaar. ‘Uiterlijke schijn.’

Zijn blik was heerszuchtig. ‘Dus, wie ben je?’

‘Dat weet je al: de persoon die hier is om je te bestelen.’

‘Ah, wellicht.’

Hij haalde zijn hand uit zijn zak, met daarin de ring waarvoor zij zojuist haar leven op het spel had gezet. Ze staarde er nieuwsgierig naar. Hoe had hij de ring van haar afgepakt? Het ding had in het geheime binnenzakje aan de linkerkant van haar jas gezeten, en hij had haar niet gefouilleerd. Hij was er niet eens naar op zoek gegaan. Maar de verrassing was slechts een klein moment zichtbaar op haar gezicht, voordat ze dat weer in een arrogante, ongeïnteresseerde plooi trok.

‘Veel moeite voor één ring,’ vond hij, en zijn vingers speelden ermee alsof ze een muntje vasthadden.

‘Als jij het zegt.’

‘Hoe ben je binnengekomen in mijn huis?’ vroeg Graves, waarna hij de ring weer in zijn broekzak stopte.

Ze observeerde hem nauwgezet, zodat ze wist waar ze de ring straks weer vandaan moest jatten. ‘Via het raam.’

‘Welk raam?’

‘Dat in de studeerkamer.’

Hij tuitte zijn lippen en wendde zijn blik af. Alsof hij heel hard nadacht over de studeerkamer. Of nee, haast alsof hij de studeerkamer door de muren heen kon zien en haar afgelegde pad kon zien. Al kon hij dat natuurlijk helemaal niet. Ze kende niet één monster met die vaardigheid.

‘Hoe heb je het beveiligingssysteem omzeild?’

Ze schoot bijna in de lach. ‘Dat was uitgeschakeld.’

Graves’ hoofd draaide met een ruk weer haar kant op. ‘Absoluut niet.’

‘Dat moet je dan misschien nog een keertje controleren.’

‘Ik bén het beveiligingssysteem,’ zei hij grommend.

‘Dan ben je verdomd slecht in je taak.’

Hij grijnsde weer. ‘Zegt het meisje dat ik met nul moeite heb onderschept.’

‘De vrouw,’ sneerde ze.

Hij ging er niet tegenin. ‘Hoe oud ben je precies?’

‘Weet je niet dat het onbeschoft is om dat te vragen?’

Hij trok simpelweg een wenkbrauw op, alsof hij wilde zeggen: ‘Je hebt ermee ingestemd mijn vragen te beantwoorden.’

Ze blies haar adem uit. ‘Vijfentwintig. Niet veel jonger dan jij.’

‘Uiterlijke schijn,’ zei hij, haar woorden van eerder weerkaatsend. Ondertussen kuierde hij op zijn gemakje naar de bar om wat te drinken voor zichzelf in te schenken. Hij bracht het glas naar haar toe en bood het aan.

Iets drinken met de vijand was een slecht, slécht idee. Maar of ze het wilde of niet, ze kon het glas toch niet aannemen. Niet met de huidige staat van haar schouder.

‘Ach, mijn excuses.’ Hij zag er zelfvoldaan uit terwijl hij dat zei.

Hij zette het glas neer. Met reflexen die Kierse maar amper kon bevatten, greep hij zonder waarschuwing haar schouders vast en schoof hem terug in de kom. Perfecte precisie en een hard, knakkend geluid. Ze klapte dubbel toen de pijn door haar arm schoot en was maar amper in staat zichzelf ervan te weerhouden weer een kreet te slaken.

‘Beter?’

Ze schraapte haar keel. ‘Kunnen we dit verhoor gewoon afronden?’

‘Is dát waar we me bezig zijn?’ Hij hield het glas weer voor haar omhoog en toen ze nog steeds weigerde het aan te nemen, dronk hij het zelf voor de helft leeg. ‘Vroeger waren verhoren veel leuker.’ Haar ogen werden groot. Wat bedoelde hij daar nou weer mee? ‘Goed dan. Door wie ben je gestuurd?’

‘Ik deel geen namen,’ zei ze. ‘Vragen die mijn carrière op het spel zetten kan ik niet beantwoorden.’

Hij leunde met over elkaar geslagen armen tegen de tafel. ‘Denk je dat dat het ergste is wat er kan gebeuren als je mijn vragen niet beantwoordt?’

Ze slikte. Dat was een dreigement. Waarschijnlijk zou hij haar vermoorden. Hij was ertoe in staat. Hij zou voor de grap een einde aan haar bestaan kunnen maken. Op basis van de voorwaarden van het Monsterverdrag zou hij er zelfs mee wegkomen. Het feit dat hij haar nog niet had vermoord, betekende dat hij iets van haar nodig had. Vandaar dit verhoor. Ze wist alleen niet waar hij op uit was.

Ze haatte het om haar eigen regels te overtreden. Ze had zichzelf beloofd dat ze nooit de naam van een klant zou delen. Maar als het een keuze was tussen haar eigen leven en dat van een of andere hufterige miljardair die geen snars om haar gaf, dan sloeg haar zelfbehoud hard en snel toe.

‘Gregory Amberdash.’

Graves’ wenkbrauwen kwamen een beetje omhoog. Dat was niet het antwoord dat hij verwacht had. ‘Die geest?’ De ring verscheen op magische wijze in zijn hand. ‘En voor wie werkt Amberdash?’

‘Ik krijg niet genoeg betaald om dat te weten.’

Hij keek haar weer aan alsof hij even vergeten was dat zij hier deel van uitmaakte. ‘Je gaat uitzoeken voor wie hij werkt.’

Kierse schoot in de lach. ‘Nee hoor. Dat was geen onderdeel van onze afspraak. En sowieso gaat hij me dat nooit vertellen. Dat is niet hoe hij te werk gaat.’ Ze stond op van de fluwelen stoel, alsof ze in opstand kwam tegen zijn andere edict. Terwijl ze haar evenwicht terugvond wankelde ze maar een heel klein beetje. ‘Ik heb je vragen beantwoord. Maar je vuile klusjes mag je zelf opknappen. Vraag het zelf maar aan Amberdash.’

Graves zuchtte en schudde toen eenmaal zijn hoofd. Hij leek gefrustreerd dat ze niet aan het smeken was om haar leven, dat ze niet aanbood om te doen wat hij maar wilde, alleen omdat hij haar niet vermoord had.

‘Je gaat me dwingen dit op de moeilijke manier te doen, of niet?’

‘Bel de politie maar gewoon. Ik ken ze allemaal bij hun voornaam. Gaat niets uithalen.’ Er was geen gevangenis in New York die haar binnen kon houden.

Daar moest hij om gniffelen. ‘Ik ben niet van plan de autoriteiten erbij te halen. Mijn eigen methoden zijn zoveel… effectiever.’

Haar maag draaide zich om. ‘Jóúw methoden?’

Graves reageerde niet. Het enige wat hij deed was heel rustig zijn zwarte handschoenen uittrekken. Hij trok aan elke vinger en schoof het materiaal opzij voordat hij het leer langzaam van zijn hand verwijderde. Ze ving een glimp op van de donkere lijnen van een tattoo om zijn polsen, voordat hij aan de manchetten van zijn jasje begon te trekken. Zijn handen waren groot, met lange, tengere vingers. Kierse wist niet veel van muziek, maar de pianisten die ze in de clubs had gezien hadden precies zulke vingers. Gemaakt om de toetsen aan te raken en de verborgen snaren te hypnotiseren tot ze een mooie melodie lieten horen. Ze had geen idee waarom hij in zijn eigen huis handschoenen droeg.

‘Kom hier,’ commandeerde hij met de botte kracht van een autobotsing.

Maar ze weigerde in beweging te komen. Al eerder in haar leven had ze tegenover veeleisende mannen gestaan. Ze had haar lesje wel geleerd. Ze was niet langer een jong boompje dat constant door elk briesje in beweging gebracht werd. Ze was een berg, onbeweegbaar.

Hij zag haar opstandigheid. De ‘nee’ die onuitgesproken in de lucht hing.

Het maakte hem woedend. Deze man – dit monster – was eraan gewend onmetelijk veel respect in ontvangst te nemen. Dat kon ze aan hem zien. Macht was de enige manier om iemands karakter te testen. Ze vond hem maar gebrekkig.

Toen stapte hij naar voren. Met twee snelle passen stond hij vlak voor haar. Ze kantelde haar hoofd naar achteren om de bewolking in die doordringende grijze ogen te lezen.

‘Goed dan,’ zei hij met opeengeklemde kaken.

Hij rukte de rits van haar jasje omlaag om haar hals bloot te stellen, en haar hart verzakte. Fuck, dus hij was wel een vampier – een die op het punt stond haar leeg te zuigen. Ze deed haar mond open om te protesteren, maar toen ving ze een glimp op van zijn verraste blik. Hij staarde met onverholen interesse.

‘Een winterkoninkje.’ Zijn ogen vonden de hare weer. Een wrede glimlach krulde om zijn lippen. ‘Interessant.’

‘Hoezo?’ vroeg ze. Ze voelde zich beschermend tegenover de ketting, haar waardevolste bezit. Het enige wat ze nog had van haar ouders.

Hij gaf geen antwoord. In plaats daarvan bracht hij langzaam, tergend langzaam, een hand omhoog om met het topje van zijn wijsvinger op het plekje achter haar oor te drukken. Met de elegantie van een roofdier dat aan het spelen is met zijn maal, trok hij zijn vinger zachtjes omlaag, over de hartslag in haar keel. Ze weigerde te huiveren, maar haar hartslag bonsde door deze minieme aanraking. Haar lichaam kwam tot leven.

Ze had al haar hele leven een bloedhekel aan vampiers, maar opeens begreep ze waarom sommige mensen zichzelf vrijwillig aanboden om ze te voeden. Ze had pijn en was bang voor wat er zou komen, maar ook al zou ze het willen, ze kon niet bewegen.

Zijn vinger bereikte de holte tussen haar sleutelbeenderen en reisde weer af naar boven. Daarna wikkelde hij zijn hele hand om haar keel, om haar daar vast te houden. Hij had de controle. Hij had de macht. En ze kon de honger op zijn gelaat geschreven zien staan.

Ze slikte haar eigen verwarring weg, evenals haar verlangen en haar woede. Alsof hij haar zomaar op deze manier kon aanraken. Alsof hij haar toestemming had. Hoe durfde hij?! En toch maakte ze geen aanstalten om te vluchten. Haar lichaam zoemde als reactie op zijn aanrakingen. Soort tegenover soort. Kracht tegenover kracht.

Hij leunde naar voren. En gedurende één gespannen tel dacht ze dat hij van plan was haar te zoenen. Maar hij verstilde en tuurde diep in haar ogen. Hij schudde zijn hoofd kort. Zijn gelaat werd overgenomen door iets wat leek op verbazing.

‘Wát ben jij?’ fluisterde hij.

Hoofdstuk 3

Kierse knipperde. Hij vroeg aan háár wat zíj was? In welke wereld was dat ook maar een beetje logisch? Hij was degene die met de snelheid van het licht door de kamer had bewogen. Zij was uit een raam gesprongen, en hij was degene die haar met één hand terug naar binnen had getrokken. Hij had haar met gemak uitgeschakeld.

‘Vertel op,’ grauwde hij.

‘De naam is Kierse McKenna,’ zei ze met geheven kin. ‘En ik wil niet dat er op mij gevoed wordt. Blijf nu met je tengels van me af.’

Hij liet haar gehaast los, alsof ze hem had gebrand. Ze paste haar houding aan en boog door haar knieën – precies op tijd om te voorkomen dat ze achterover viel. Ze hield voet bij stuk en keek hem aan, wachtend op iets van een verklaring.

‘Denk je dat ik een vampier ben?’ vroeg hij walgend, met iets van verwarring zichtbaar om zijn lippen.

Nou, als hij dat niet was, wat was hij dan in godsnaam wel?

‘Je hebt me alleen je naam gegeven,’ ging hij verder. ‘Leg de rest uit. Leg uit wat je bent.’

‘Jij hebt nog niet eens uitgelegd wat jíj bent,’ wierp ze tegen.

‘We vallen in herhaling. Het zou veel gemakkelijker zijn als je me gewoon een direct antwoord gaf.’

‘Ik heb antwoord gegeven op al je vragen. Precies zoals je van me vroeg. Ga jij mij nu laten gaan?’

‘Nee,’ zei hij simpel. ‘Ik heb nog meer vragen.’

‘Stel ze dan.’

‘Hoe heb je de verweringen omzeild?’

‘Verweringen?’ vroeg ze traag.

Hij knarste met zijn tanden. ‘Hebben de mensen voor wie je werkt ze uitgeschakeld? Hebben zij je geholpen binnen te komen?’

‘Ik heb letterlijk géén idee waar je het over hebt. Ik heb mezelf binnengelaten.’

Hij nam haar weer op, alsof hij op zoek was naar iets; bedrog of boze opzet, maar beide waren niet aanwezig. Ze had oprecht geen idee waar hij het over had. Ze had in sprookjes weleens gehoord over ‘afweerspreuken’, maar dat kon niet zijn waar hij op doelde. Het motto van de monsterbeweging was ‘monsters, geen magie’. En afweerspreuken leken helemaal thuis te horen in de magiehoek. Dus er moest nog een andere betekenis van het woord zijn.

Ze was een dief – een heel goede dief, dat wel. Maar ze was desondanks sléchts een dief. Ze wist hoe ze beveiligingssystemen moest uitschakelen. Er was haar geleerd hoe ze bij allerlei soorten gebouwen kon inbreken. Ze kon een slot met zes pinnen binnen enkele seconden kraken. Ze had zelfs eens ingebroken in de kluis van een bank, alleen maar om aan Jason te bewijzen dat ze het kon zonder gesnapt te worden. Ze was verdomd goed in haar werk, maar ze had geen idee wat voor slot een ‘verwering’ was.

‘Je hebt geen idee waar ik het over heb,’ concludeerde hij uiteindelijk.

‘Snel van begrip ben jij, zeg.’

Hij zette nadenkend nog een stap naar achteren. ‘Je gelooft oprecht dat je hierheen gestuurd bent door Gregory Amberdash.’

‘Hij is degene die me betaalt.’

‘En verder weet je niets?’

‘Ik weet dat jij het object hebt dat ik nodig heb om uitbetaald te krijgen.’

Hij stak zijn hand uit. ‘Geef hier.’

‘Jíj hebt het,’ hielp ze hem herinneren.

‘Haal het uit je zak en geeft het aan me.’ Toen ze aarzelde, snauwde hij: ‘Nu!’

Ze pufte en haalde de gigantische ring tevoorschijn van de plek waar ze hem verstopt had. Ze had hem gejat op het moment dat hij dicht bij haar stond. Ze dacht dat hij op dat moment als een of andere krankzinnige vampier afgeleid was door haar hals, en dus had ze haar slag geslagen.

Regel nummer drie en vier van dieverij: afleiding en vlugge vingers.

Ze legde de ring terug in zijn handpalm. ‘Het was een poging waard.’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Je bent niet meer dan een simpele dievegge. Wat een belediging.’

Ze rechtte haar rug. ‘Pardón?’

‘Ik kan niet geloven dat ze tot dit niveau gedaald zijn.’ Hij stopte de ring weer weg. Dit keer zag ze bijna niet waar hij naartoe verdween. ‘Dit moet ik testen. Iets waar ze niet op voorbereid waren.’

‘Wat ga je testen?’

Zonder te reageren wendde hij zich af. ‘Ah, hier.’

Hij zette een kleine, gedetailleerd gegraveerde houten doos op tafel. Ze herkende enkele van de spiralen erop. Het was hetzelfde ontwerp als de hulst rondom de deuren van de bibliotheek. Een taal die zich net aan het randje van haar gedachten bevond glinsterde in de takken, maar verdween toen ze er beter naar keek.

‘Maak open,’ beval hij.

Ze trok een wenkbrauw op. ‘Gaat dit “verhoor” nog lang door?’

Waarschuwend vernauwde hij zijn ogen. Ze slaakte een zucht en gooide de deksel van de doos open. Erin zat… niets. Dit was nog minder interessant dan het slot dat ze eerder die avond had geforceerd.

‘Wauw,’ zei ze sarcastisch. ‘Ik kan dozen openmaken.’

Ondanks haar nonchalance leek hij onder de indruk, en dat werd al snel vervangen door een blik die leek alsof… hij plannetjes aan het smeden was. ‘Het lijkt erop dat je interessante talenten hebt, juffrouw McKenna. De echte vraag is… hoe kan het dat je er niet van op de hoogte bent?’

‘Ik ben er wel van op de hoogte,’ zei ze, haar kin heffend.

Maar iets in zijn ogen… Iets sierlijks en diepteloos trok haar aandacht. Het was een soort trance, die haar tot in haar ziel raakte. Iets wat haar zei dat hij… misschien wel gelijk had. Dat ze meer was dan ze zelf dacht. Misschien had ze dat altijd al geweten. Heel even trokken er rillingen door haar heen, en toen was de sensatie weer verdwenen.

Graves deed de doos langzaam weer dicht. ‘In onze wereld zijn er legendes,’ begon hij, traag en zeker, zijn stem zo dik als stroop – en net zo zoet. ‘Verhalen over beesten en schoonheden. Wezens en verhalen die je de hele nacht wakker zouden houden. Over geboren monsters.’

Ze slikte door de sensuele manier waarop de woorden over zijn lippen kwamen. ‘Ik weet alles van de enge dingen die zich ’s nachts laten zien.’

‘Er zijn nog veel ergere dingen dan de monsters die jij in deze wereld kent,’ zei hij, alsof hij haar gedachten kon lezen. ‘Al die verhalen die je hebt gehoord… Alle fabels en legenden bevatten een kern van waarheid.’

‘Zoals wat?’

‘Zoals ik,’ zei hij vlak. Daarna kantelde hij zijn hoofd opzij. ‘En zoals jij.’

‘Ik?’ flapte ze eruit. ‘Ik ben mens.’

‘Is dat zo?’

Ongelovig proestte ze. ‘Ja. Duh. Hoe kan ik nou erger zijn dan een monster? Laat staan een vampier? Die voeden zich met ménsenbloed.’ Ze trok een walgend gezicht.

‘Vampiers zijn sneue onderkruipsels. We heb ze toegestaan op de oppervlakte te leven terwijl wij in de schaduwen blijven, zodat hun irritante oorlogen ons niet in de weg komen te staan. Jij bent… geheel iets anders.’ Ze slikte en wachtte tot hij meer zei. ‘Als ik jou kan geloven, dan kun je mijn verweringen neerhalen zonder bemoeienis van buitenaf.’

‘Je hebt het steeds over verweringen, maar ik weet niet eens wat dat zijn. Of nou ja, ze kunnen in ieder geval niet zijn wat ik dénk dat ze zijn.’

Hij slaakte een zucht, alsof haar onwetendheid hem persoonlijk raakte. ‘Verweringen zijn magische barrières.’

‘Oké,’ zei ze ongelovig. ‘Dat is wat ik dacht dat ze waren. Maar… magie?’ Het woord kwam er spottend uit.

‘Ja, magie. Verweringen zijn de reden dat er in mijn huis geen standaard beveiligingssysteem nodig is. Ze houden indringers buiten en brengen mij op de hoogte als ermee geknoeid wordt.’ Hij stak zijn handen in zijn zakken. ‘Je zou niet in staat moeten zijn geweest om op vijf meter afstand van mijn huis te komen zonder dat ik daarvan wist. Niet zonder hulp, of magieblokkades, of… zonder dat je zelf serieuze krachten hebt.’

Kierse staarde hem blanco aan. Toen borrelde er een giechel in haar op. Plotseling was ze zo hard aan het lachen dat ze zichzelf niet meer onder controle had. Het was gewoon alweer even geleden dat iemand haar zo had weten te vermaken. Ethan deed altijd wel pogingen, maar meestal was het de droge humor van Gen die werkte.

‘Wat is er precies zo grappig?’ vroeg hij, haar gelach doorbrekend.

‘Magie is niet écht.’

Hij trok een wenkbrauw op. ‘O nee?’

‘Monsters zijn geen magie,’ zei ze, alsof het een mantra was. ‘Dat is wat de monsters verkondigden toen ze verschenen. Het is zo’n beetje hun motto. “Monsters, geen magie.” Ze hebben bovennatuurlijke vaardigheden – kracht, snelheid, beweeglijkheid – maar ze kunnen niet… Ze kunnen geen dingen verplaatsen met hun gedachten of zo. Of wat je ook maar moet doen om verweringen uit te schakelen.’

‘En jij gelooft ze?’

Ze wierp hem een sceptische blik toe. ‘Zou ik anders niet al eens iemand magie moeten hebben zien gebruiken? Zou iemand er dan niet al over gepraat hebben?’

‘Het komt voor in ieder sprookje, in iedere cultuur, over de hele wereld,’ zei hij. ‘Er zijn altijd redenen voor verhalen. Het is een uniek talent, en meestal wordt het in kinderen gedoofd voordat het zich ooit kan ontwikkelen tot iets nuttigs. Dus nee, ik betwijfel of je al iemand ontmoet zou hebben die zoiets kan.’

‘Ik… Ik geloof je gewoon niet. Waarom zou ik je geloven?’

Hij keek haar aan alsof ze de meest onuitstaanbare mens was op de hele aardbol. ‘Ik doe geen kunstjes.’

‘Nou, als je geen “magie” gaat doen,’ zei ze, met aanhalingstekens in de lucht, ‘hoe moet ik je dan geloven?’

Hij ademde scherp in en blies de lucht toen weer uit. Daarna deed hij de deksel van de doos weer open en hij gaf hem aan haar. Ze keek erin en zag een dikke gouden munt liggen, ter grootte van een zilveren dollar. Hij gooide hem naar haar en ze griste hem uit de lucht.

‘Dus je bent een tovenaar.’ Ze sprak het woord spottend uit en liet het muntje op de tafel vallen. ‘Daar heb ik er op de straten weleens een paar van gezien. Snelle vingers wel.’

Hij keek haar zuur aan en klapte de lege doos weer dicht. ‘Ik ben hier niet om je te overtuigen, maar waarom zou ik erover liegen?’

‘Ik kan wel honderd redenen bedenken.’

‘Doe de doos open,’ grauwde hij.

Ze pakte hem van hem aan. Dit keer deed ze de doos met veel poeha open, waarna ze de deksel met een grijns naar hem toe gooide. En terwijl ze dat deed begonnen er honderden muntjes uit de doos te vallen. Gealarmeerd werden haar ogen groot. Ze hief de doos omhoog terwijl er steeds meer munten op de grond neer regenden. Toen de stroom eenmaal vertraagde, controleerde ze of de doos een dubbele bodem had.

‘Wat is het trucje?’ vroeg ze. Vanuit iedere hoek leek de doos helemaal intact te zijn. En ze had met haar eigen ogen gezien dat er net niets in zat. ‘Hij was…’

‘Leeg?’ maakte hij haar zin af. ‘Waarom zou ik een afweerspreuk uitspreken over een lege doos?’

Ze hapte zachtjes naar adem en gooide de doos weg, alsof het ding haar kon branden. ‘Wat de fuck? Magie?’

Hij wierp haar een veelzeggende blik toe. ‘Ik zei het toch.’

Magie.

Holy fuck… Magie.

Al die jaren met zoveel monsters… Ze waren uit de schaduwen komen kruipen, ze hadden mensen én monsters vermoord. Al die dagen waren zo naar geweest. Als ze voor de oorlog niet al begonnen was met dieverij, dan was ze net als alle anderen dood geweest voor de strijd goed en wel begonnen was.

In zekere zin had Jason haar leven gered door haar mee te slepen in zijn eigen duistere wereld. Niet dat ze niet aanzienlijk had geleden door zijn toedoen, keer op keer op keer. Maar zelfs in al die jaren van dood en vernietiging had ze altijd geweten dat het door monsters kwam, niet door magie. Monsters, geen magie. En toch…

‘Geloof je me nu?’ vroeg hij.

Ze deed haar mond open en toen weer dicht. ‘Waarom vertel je me dit allemaal?’

Niets was ooit voor niets. Niet in haar wereld. Niet na alles wat ze had meegemaakt. Als magie iets unieks en zeldzaams was dat voor het grote publiek verborgen werd gehouden, zelfs toen de monsters tevoorschijn kwamen… En als zij tegen alle logica in op de een of andere manier zoiets unieks en zeldzaams door haar ellendige aderen had stromen… Welke prijs moest ze daar dan voor betalen?

‘Omdat ik je een klus wil aanbieden.’

Hoofdstuk 4

Een klus. Dat was de prijs.

Het laatste wat ze wilde doen was voor hem werken. Ze haatte de opgedofte, saaie miljardairs van wie ze jatte, maar die waren wel voorspelbaar. Ze wilden hebbedingetjes en snuisterijen en kunst en andere prullaria. Ze beloonden haar er echter allemaal heel rijkelijk voor. Dus werkte ze voor criminele eindbazen en madams en ieder ander die de middelen had om haar te betalen voor haar hobby.

Maar bij Graves wist ze – ze wíst het gewoon – dat het haar einde zou betekenen als ze zich met hem zou inlaten. Wat het ook was dat hij wilde dat ze zou stelen, zou een geheel nieuw soort gevaar met zich meebrengen. Hij had het zelfs al over magie. Dat was zo onmogelijk, en toch, op de een of andere manier… echt. Tijdens haar jeugd als dakloze had ze een belangrijke les geleerd: wat het wel en niet waard was om voor te sterven.

Alsnog tuitte ze haar lippen terwijl ze wachtte op het aanbod. Dit kon nog weleens interessant worden.

‘Wat voor klus?’ vroeg ze stoïcijns.

‘Het soort klus waar jij goed in bent. Ik wil dat je iets voor me steelt.’

Ze bekeek hem van top tot teen. Ze keek door zijn koele façade heen. Hij was iets te snel gegaan van haar willen doden naar haar een klus aanbieden. Dit was iets wat hij echt graag wilde. Iets waar hij een heleboel geld voor over zou hebben. Dat kon ze nu al zien aan haar doelwit.

Wat ze niet begreep, was waarom hij haar wilde en wat zij ervoor kreeg. Want geld was niet genoeg voor een klus zoals deze. Zelfs de zekerheid die ze zo graag wilde voor haar vrienden was het niet waard als de klus vrijwel zeker zou resulteren in haar dood.

Ze maakte haar ogen groot, rond; de onschuldige blik die ervoor zorgde dat mannen haar onderschatten. ‘Waarom zou je mij daarvoor nodig hebben?’

Hij glimlachte traag. ‘Dat lijkt me duidelijk. Omdat ik niet álles wat ik wil zelf kan krijgen.’

Dus ze was waardevol? Mooi, dat gaf haar invloed.

Als hij dit ding niet zelf kon jatten en een andere dief niet zou volstaan, dan betekende dat dat zij de énige persoon was met wie hij hiervoor zou kunnen samenwerken, toch? Ze zou willen dat ze hem beter kon peilen, maar hij was een gesloten boek. Hij gaf net genoeg informatie prijs om haar geïnteresseerd te maken in het aanbod. Slim. Dit was haar eigen favoriete tactiek.

‘Ik zal je er riant voor betalen,’ zei Graves toen ze niet reageerde. ‘Ik kan ervoor zorgen dat je een heel, héél comfortabel leven zal leiden.’

‘Wat? Denk je dat ik het geld nodig heb?’ Haar stem werd zo laag dat ze hees klonk.

Hij nam haar in zwart gehulde lichaam op. Haar kleren waren net genoeg om haar huid te bedekken. Niet luxe, maar ze klaarden de klus. Maar ze wist wat hij zag als hij naar haar keek. Hij zag precies wat zij wilde dat hij zag. Een kraag die gescheurd was door zijn gestoei, afgetrapte laarzen, en een veel te grote eigendunk.

Zijn grijns werd breder. ‘Kom op. Het is overduidelijk dat je geld nodig hebt. Dit prulletje,’ zei hij, de ring tevoorschijn halend. ‘Daar krijg je waarschijnlijk wel een paar duizend voor. In deze stad is dat genoeg om een paar maanden door te komen.’

Haar gezicht betrok, zodat ze hem het idee gaf dat ze geen flauw benul had gehad hoeveel een diamant van die grootte eigenlijk waard was.

‘Niet eens zoveel?’ vroeg hij toen hij haar blik zag – hij liep regelrecht in haar val. ‘Jammer zeg.’

Ook al lokte ze het uit, het medeleven op zijn gezicht was als de kus des doods. Toen ze op straat leefde begon ze te walgen van die blik. Het gestaar, waaruit ze kon opmaken dat iedereen dacht dat ze nooit iets zou bereiken in haar leven.

De blikken van Jasons andere protegés; eerst jaloers omdat zij een speciale behandeling kreeg, en vervolgens werd ze gepest omdat zij zijn favoriet bleek te zijn. Wat nog erger was, was het medelijden dat ze lieten zien als ze de blauwe plekken op haar lichaam zagen, al deed ze zo haar best om ze te verbergen.

Maar uiteindelijk realiseerden ze zich allemaal wat Graves ook snel zou beseffen, wanneer ze hem helemaal had uitgekleed.

‘Ik heb niets aan je medelijden,’ snauwde ze defensief.

‘Goed dan. Ik kan je betalen. Fiks. Zeg maar gewoon ja. Laat me je voorzien in alles waar je naar verlangt.’

Alarmbellen gingen af in haar hoofd. Hij was te gretig, en het voelde alsof dat niet bij hem paste. Alsof hij nog nooit eerder had gevraagd om iets wat hij echt graag wilde. Hij nám dingen gewoon. En tot nu toe had ze laten zien dat zij niet zomaar te nemen viel.

‘Je hebt me niet eens verteld wat voor klus dit is, of van wie ik moet stelen.’

‘Dat leek je niet uit te maken toen je hierheen kwam om van mij te stelen,’ zei hij kil. Hij draaide eromheen, logisch voor iemand die niet te veel weg wilde geven voordat zij ingestemd had met de klus.

Hij zat er echter zo ver naast dat hij net zo goed op een andere planeet had kunnen zitten. Het had haar wel uitgemaakt. Maar ze had het geld gewoon zo hard nodig, om samen met Colette de huur van deze maand te kunnen betalen. Dus was ze het huis binnengeslopen zonder te weten of er een monster op de loer lag. Ze had een gokje gewaagd, en ze had verloren. Maar deze onderhandeling zou ze niet verliezen.

‘Nee,’ zei ze kortaf, puur om te zien wat hij zou doen.

Hij staarde haar verward aan, alsof ze zojuist een schaakstuk had verzet dat niet eens op het speelbord had gestaan. ‘Nee?’ vroeg hij ongelovig.

‘Ik kies mijn klussen zelf uit, en op dit moment kies ik niet voor de jouwe. Dus als we verder klaar zijn hier… Ik heb al je vragen beantwoord en wil nu graag gaan.’

In die donkere ogen ontvlamde iets. ‘Als je daarvoor kiest kun je nu vertrekken, maar dit is een avontuur waarvan je maar één keer in je leven de kans krijgt om het aan te gaan. Een object dat zo zeldzaam is, zo waardevol en zo moeilijk te vinden, dat het openbreken van kluizen kinderspel lijkt.’

Kluizen openbreken wás ook kinderspel; zij deed het al toen ze kind was.

‘Wat voor object? De heilige graal?’ vroeg ze met een spottend lachje.

Maar ze had geen interesse moeten tonen, want nu klampte hij zich eraan vast. Alsof geld er niet toe deed, en enkel de opwinding van het avontuur haar iets interesseerde. Haar oren deed spitsen.

‘Min of meer. Jij kunt degene zijn die het opduikt van een plek diep in de stad, waar het nu bewaard wordt, bewaakt door een onbreekbaar beveiligingssysteem en verborgen door de walgelijkste monsters.’ Hij trok een wenkbrauw naar haar op. ‘Als je goed genoeg bent, tenminste.’

Ze vernauwde haar ogen. Dit was aanlokkelijk. Verdomme.

Jason had haar als kind gekozen omdat zij niet uit noodzaak zakken rolde. Het was op het gezicht van het kleine straatschoffie te zien hoe erg ze ervan genoot. Dat had ze niet moeten doen. In de loop van de jaren had ze geleerd haar vreugde te verbergen. Om de jacht te maskeren met iets anders. Normale mensen voelden zich namelijk niet zo. Het maakte ze zelfs doodbang dat zij de wet zo makkelijk aan haar laars lapte. En toch had dakloos opgroeien haar geleerd dat ze wet iets onbeduidends was wat ze kon ombuigen of omzeilen. Want tja, wat ze deed was alleen maar strafbaar als ze betrapt werd.

Hij leunde met zijn heup tegen de tafel en reikte naar zijn glas; hij deed weer nonchalant. Alle gierigheid was verdwenen. Maar de hele tijd hielden zijn ogen haar in de gaten. Hij probeerde haar te peilen en de gedachten in haar hoofd te ontrafelen.

‘Dus, gaan we samenwerken?’

Ze aarzelde. Het was verleidelijk. Het was ook verleidelijk bedoeld. Hij bood haar aan wat ze echt wilde, nu hij erachter was wat dat was: avontuur en risico’s. Een klus die niemand anders kon klaren. Die dingen waren in deze goddeloze stad veel moeilijker te vinden dan geld.

Sterker nog, hij had dingen geboden die ze nog liever wilde dan geld en avontuur en zekerheid; dingen waarvan ze zelf niet eens had geweten dat ze ze wilde. Als ze ergens diep in de stad iets moest jatten van walgelijke monsters, dan had ze wel een vermoeden wat dat betekende. Ze had met eigen ogen gezien wat er gebeurde als je solde met de verkeerde monsters. Dan gooide de stad zijn mond open en werd je in z’n geheel opgeslokt. Welke reden ze ook maar kon aangrijpen om die monsters terug te pakken zag zij als winst.

Maar alsnog… aarzelde ze. Niet omdat ze geen ja wilde zeggen. Dat wilde ze wel. Maar voordat ze dit zou aangaan, moest ze orde op zaken stellen.

‘Geef me vierentwintig uur,’ zei ze na een paar tellen. ‘Dan heb ik een antwoord voor je.’

Hij overwoog dat even en knikte toen. ‘Akkoord. Nog één ding voor je vertrekt dan.’

Uit de lade van de tafel haalde hij een klein in leer gebonden boek. Hij bladerde naar een pagina in het midden en gaf haar een pen. Uit automatisme pakte ze die aan, haar nieuwsgierigheid nam de overhand. Het was een tekenpagina. Erop stonden vier namen. Twee ervan waren bijna helemaal niet te lezen, zulke hanenpoten waren het. De andere twee namen waren ‘Uma Matthewson’ en ‘Mateo Parrish’. Die namen herkende ze niet.

‘Wat is dit?’ vroeg ze.

‘Zet je handtekening.’

‘Waarom?’

Hij keek haar zuur aan. ‘Iedereen tekent dit boek. Als je wilt gaan, moet je jouw handtekening eraan toevoegen.’

‘En wat voor gevolgen heeft dat?’

‘Als mijn vermoedens over jou kloppen, juffrouw McKenna,’ zei hij met een gekanteld hoofd, ‘dan geen enkele.’

Nog een spelletje. Ze pakte de pen met haar linkerhand op en krabbelde haar naam op het papier. Daarna legde ze het boek terug op de tafel. ‘Zijn we nu klaar?’

Graves schoof het boek terug in de lade en gebaarde naar de deur. ‘Na jou.’

Hij trok zijn handschoenen weer aan voordat hij haar naar de deur leidde. Het voelde onwerkelijk dat hij haar toestond om te vertrekken, laat staan dat hij haar uitliet alsof ze een gast was – en geen indringer. Ze verlieten de bibliotheek en gingen samen de grote trap af. Terwijl ze in stilte liepen, vouwde hij zijn handen achter zijn rug samen.

Ongemak overmeesterde haar, alsof ze elk moment belazerd kon worden. Dat de politie zou komen opdagen of zo, om haar mee te nemen naar een plek waar ze haar toch niet zouden kunnen houden. Of nog iets veel ergers.

Maar er gebeurde helemaal niets. Hij trok gewoon de voordeur open.

Op de trap en de stoep voor het huis lag een deken van sneeuw, de witte kleur transformeerde het landschap tot een winterwonderland. Morgen zou het allemaal weer waterige modder zijn, maar op dit moment was het uitzicht adembenemend.

‘Ik verwacht je morgen stipt op tijd,’ zei Graves.

Ze hief haar kin om in die ongelooflijke grijze ogen te kijken. Van zo dichtbij had ze die kans nog niet gekregen, en ze was zo druk bezig met het afpakken van de ring dat ze nog niet helemaal had doorgehad hoelang hij wel niet was. Hij torende boven haar uit. Zijn hitte brandde door haar lichaam. Alsof hij zichzelf in haar bestaan kon branden. Rechtstreeks door haar harde buitenkant heen, om te onthullen wat ze had kunnen zijn als ze niet aan haar lot overgelaten was, niet gebruikt en misbruikt.

Ze huiverde door die onderzoekende blik. Hij zag dingen in haar die ze liever verborgen hield. ‘Ik houd me aan mijn beloftes.’

‘Zo niet, dan kom ik je halen om je antwoord te horen.’

Dat idee vond ze maar niets.

‘Goed dan,’ zei ze, waarna ze aan de met sneeuw bedekte trap omlaag begon.

‘Juffrouw McKenna,’ riep hij, voordat ze te ver weg was.

Ze draaide zich om en verwachtte al dat er een addertje onder het gras zou zitten. Het zou veel te makkelijk geweest zijn om zomaar weg te lopen. Maar in plaats daarvan gooide Graves de enorme ring naar haar toe. Ze griste hem uit de lucht. Haar blik was een en al verrassing toen ze keek naar de diamant ter grootte van een roodborstjesei. Waarom zou hij die aan haar geven? Hij had er juist alles aan gedaan om hem te houden.

‘Een blijk van vertrouwen,’ zei hij.

O, hij werd echt een uitdaging om mee samen te werken.

Op dat moment zag ze dat hij net zoveel trucjes kende als zij, en hij was ouder, had meer ervaring. Ze moest voorzichtig zijn als ze hem wilde overleven. Want nu ze hier op de drempel van zijn villa stond, met in haar handen het ding waarvoor ze gekomen was en met zijn knappe gezicht half verborgen in de schaduw, was het door zijn aanwezigheid heel moeilijk om überhaupt aan iets anders te denken.

En dat maakte haar nog wel het meest bang.

Hoofdstuk 5

Ethans bruine ogen waren groot van bezorgdheid toen hij haar op de straat naderde. Zijn handen streken even over zijn zwarte krullen voordat hij ze bezorgd weer langs zijn lichaam liet hangen. ‘Wat is er in godsnaam gebeurd? Je ziet eruit alsof je in elkaar geslagen bent.’

‘Ben ik ook,’ bromde Kierse.

‘Ik bleef maar radioberichten sturen, maar ik kreeg geen gehoor.’

Ze herinnerde zich weer dat de radio op de grond viel en in de schaduwen verdween. Ze grimaste. ‘Die ben ik kwijt.’

‘Kwíjt?’

Zijn hand greep zijn gezicht vast en hij wreef over zijn bruine huid, die er altijd uitzag alsof hij in sepia ondergedompeld was. Hij was ongeveer net zo lang als Kierse, maar door zijn lange, slungelige ledematen leek hij langer. En op dit moment maakte hij zich uit frustratie groot, waardoor hij daadwerkelijk een paar centimeter boven haar uitstak.

‘Je had gelijk,’ zei ze, en ze probeerde haar manke been te verbergen. ‘Er was wel een monster. Een groot monster.’

Ethan maakte een ongerust geluidje en legde een arm onder haar schouders. Ze leunde naar zijn kracht toe en langzaam werd de pijn in haar enkel wat minder. ‘Ik heb helemaal niemand in of uit zien gaan. Wat was het dan? Een vampier? Een wolf?’

‘God, ik heb geen idee.’

Hij schrok terwijl ze door de straat strompelden. ‘Wat bedoel je daarmee?’

‘Ik bedoel… Weet ik het, Ethan. Hij was geen man, maar hij leek ook niet op de monsters waar ik ooit van gehoord heb.’ Ze beet op haar onderlip. ‘Ik vertel jou en Gen er alles over als ik terug ben.’

‘Terug ben?’

Ze griste de ring uit haar zak en liet hem aan Ethan zien. ‘Eerst ga ik deze even naar Amberdash brengen.’

Zijn ogen werden groot bij het zien van de ring. ‘Je hebt de ring alsnog weten te bemachtigen? Zelfs nadat je het verdrag hebt geschonden? Wat de fuck?!’

Haar ogen schoten heen en weer door de schijnbaar lege straat. ‘Straks, Ethan.’

Hij verbleekte alsof hij op dat moment pas besefte wat de ernst van de situatie was. ‘Je zou nu mee naar huis moeten komen. Ga morgenochtend langs bij Amberdash.’

Ze schudde haar hoofd terwijl ze in oostelijke richting liepen op 75th Street, in de richting van Central Park. Vanaf daar waren ze van plan de bus te nemen. ‘Ik leg alles uit als ik thuis ben.’

Het was vaste prik om achteraf het succes van de klus te bespreken met Gen. Zij was het middelpunt van hun imperfecte drietal. Zij was degene die hen beiden had gered van een lot dat erger was dan de hel.

Ethans grip op Kierse verstrakte. ‘Ik ga wel met je mee.’

Ze grijnsde naar hem. ‘O, kom op. Ik weet dat je nog steeds van plan bent om Corey vanavond te zien bij het festival.’

In het zwakke licht bloosde Ethan. ‘Dat is niet eerlijk.’

‘Hij zal zich zorgen maken als je niet thuiskomt. En Gen ook. Vertel ze dat alles goed is. Ik ben er zo.’

Hij trok een zuur gezicht. ‘Is alles goed dan?’

Daar had Kierse geen antwoord op, maar ze plakte een stralende glimlach op haar gezicht – degene die haar altijd vrijwaarde van problemen. ‘Nu maak jij je zorgen.’

Hij kreunde. ‘Kierse…’

Maar ze kwamen aan bij de bushalte en de bus kwam net op dat moment voor hen tot stilstand.

‘Ik zie je later,’ zei Kierse.

‘Doe alsjeblieft voorzichtig,’ riep Ethan terug.

Ze wuifde naar hem en begon toen te rennen. Ze raakte steeds verder verwijderd van de luxe herenhuizen in de goedverlichte straat richting Central Park. Ze kon er niets aan doen dat ze een beetje boos keek naar de luxe die nog steeds bestond, alsof de oorlog de mensen en gebouwen hier niet had weten te bereiken. Dit deel van New York City zag er net zo uit als altijd.

In haar stad waren er twee werelden – de wereld van de rijken en de wereld van de rest. De rijkelui hadden al vanaf het begin geheuld met de monsters. Sommige mensen vermoedden zelfs dat ze al vanaf het begin hadden geweten dat monsters bestonden en dat ze, toen de Monsteroorlog eenmaal begonnen was, hun eigen vrijheid hadden gekocht. Ze woonden in hun villa’s alsof de economie niet ingestort was, alsof monsters nooit de straat op waren gegaan en alsof er niet miljoenen mensen gestorven waren. Voor hen was er helemaal niets veranderd, behalve dat ze nu leefden in dezelfde wereld als monsters. Of ja, in ieder geval in dezelfde wereld als monsters die net zo rijk waren. Dat waren hun zakenpartners, hun gezelschap bij gala’s en de ouders van kinderen die net als hun kinderen naar privéscholen gingen. Het bleek dat je met geld echt alles kon kopen.

En dan had je het deel van de stad waar Kierse woonde. Als je Uptown achter je liet, zag de wereld er bijzonder anders uit. Vervallen appartementen waarvoor van de ene op de andere dag de huur was verdriedubbeld. Een politiekorps dat enkel gaf om de mensen die ervoor zorgden dat de agenten er financieel op vooruitgingen. Op iedere straathoek doken bendes op. Zowel vrouwen als mannen verkochten hun lichaam omdat alle andere banen verdwenen leken te zijn. De vernietiging had er niet alleen voor gezorgd dat er monsters verschenen; de vernietiging had van iedereen een monster gemaakt.

Sinds het Monsterverdrag gingen er weer winkels open, begaven mensen zich weer op straat in het donker en zakten de prijzen weer wat. Steeds meer mensen stapten uit de schaduwen, op zoek naar het licht, maar de stad was niet volledig veranderd. Bendes hadden het nog steeds voor het zeggen. Bordelen waren te vinden in iedere straat in delen van Manhattan en de omliggende wijken. Monsters deden niet meer aan openlijk moorden, puur voor de lol, maar iedereen bleef nog steeds bij ze uit de buurt. Misschien was dit het nieuwe normaal.

Kierse begaf zich naar het zuiden tot het licht weer helderder werd, toen sloeg ze af naar het oosten. In Midtown begon men recentelijk weer te gedijen, ondanks de monsters die Times Square nog steeds bezet hielden, en Kierse ging op in de stroom van het verkeer op de stoep. Ze ging uit de weg toen er een enorme halftrol over de stoep kuierde en liep bijna een verdwaalde vampier tegen het lijf. Vlug liet ze de vampier erlangs, maar daardoor botste ze tegen een toerist aan, die haar telefoon omhooghield om een foto te maken van de trol. Kierse boog haar hoofd om haar afkeuring te verbergen. Voor velen waren telefoons een noodzaak voor de Monsteroorlog. Inmiddels waren de abonnementen helaas voor bijna niemand meer te betalen. Net als reizen, trouwens. Waarom rijke toeristen in vredesnaam nog steeds naar New York City wilden komen… Daar kon ze echt niet bij. Laat staan dat ze zo naïef waren dat ze midden op straat foto’s gingen maken van monsters. Sommige mensen hadden gewoon geen verstand.

Ze baande zich een weg langs de toeristen die naar Rockefeller Center stonden te staren en sloeg toen af naar Madison Avenue, waar het Amberdashgebouw zich bevond. Gregory Amberdash had zijn vaardigheden als geest gebruikt – zijn goede gehoor, snelle bewegingen en zijn gewiekste zakelijke instinct – om tijdens de Monsteroorlog rijk te worden. En ondanks die rijkdom was hij een van de weinige rijke mensen die Kierse kon uitstaan. Al vond ze het niet per se fijn om voor monsters te werken – moest je zien wat ze tijdens de oorlog allemaal hadden aangericht – ze verkoos monsters eerlijk gezegd boven rijkelui, want die hadden gewoon aan de kant gestaan en toegekeken hoe de hele wereld naar de klote ging.

Toen ze naar binnen stapte, knikte de portier naar haar. Het interieur bestond uit een torenhoog plafond, marmeren pilaren en comfortabel uitziende zitplekken. Haar high-end klanten hadden graag een luxe plek om vandaaruit hun bedrijf te runnen. Het Amberdashgebouw voldeed perfect aan die behoefte. Ze beende langs de conciërge naar de liften en stapte in de eerste lift die openging.

Nadat ze haar keycard bij de terminal had gehouden, nam de lift haar direct me naar de bovenste verdieping. Amberdash had haar eigenhandig toegang gegeven, zodat ze niet langs zijn beveiliging hoefde om bij het penthouse te komen. Ze werkte al voor Amberdash toen ze nog in Jasons dievengilde zat, voordat alles in de soep liep. Hun relatie had de nasleep overleefd, en nu regelde hij klusjes voor haar als hij klanten had die wat zaken hadden die achter gesloten deuren geregeld moesten worden. Amberdash gebruiken als tussenpersoon zorgde er doorgaans voor dat er een stuk minder mensen waren die haar probeerden te vermoorden om achter haar geheimen te komen.

De liftdeuren schoven weer open en onthulden de ingang die zijn kantoor scheidde van zijn woongedeelte. Ze huiverde toen ze naar het kantoor liep. Ze wilde liever nooit alleen zijn met een geest in zijn eigen ruimte. Dat was gewoon vragen om problemen. Problemen zoals het verliezen van haar ziel.

Ze klopte twee keer aan, en een kleine blondine deed de deur open. Haar ogen waren hol en haar wangen ingezakt, maar ze had ook iets koortsachtigs wat Kierse alleen had gezien bij Amberdash’ andere gewillige slachtoffers. Geesten konden zich jarenlang voeden met een ziel, als ze voorzichtig waren. Sommige genoten er zelfs meer van om steeds maar een klein beetje van een ziel te nemen. Het was net als iedere andere kantoorbaan.

‘Juffrouw McKenna,’ zei ze. Ze herkende haar meteen. ‘Ik zal meneer Amberdash laten weten dat u er bent. Kom binnen, maak het uzelf gemakkelijk.’

Kierse stapte over de drempel terwijl de blondine sloom door de ruimte liep, naar een andere gesloten deur die naar het woongedeelte leidde. Kierse sloeg haar armen over elkaar en bleef staan, wachtend tot dit achter de rug was.

Vijf minuten werden tien minuten, ze wierp een geïnteresseerde blik op de bank. Ze was niet van plan niet meer op haar hoede te zijn, maar ze had een hekel aan de psychologische spelletjes. Geesten sliepen ’s nachts niet. Sterker nog, ze wist niet zeker of ze überhaupt sliepen als ze zich regelmatig voedden. De enige reden dat hij haar liet wachten was omdat hij dat kon.

Net toen ze begon te vermoeden dat Ethan gelijk had gehad en dat ze morgen de ring had moeten langsbrengen, klonk er een stem in haar linkeroor.

‘Dus,’ zei Amberdash.

Ze huiverde en draaide zich naar hem toe. ‘Amberdash.’

De geest glimlachte en ze probeerde niet te rillen. Geesten zagen er bijna helemaal uit als mensen, afgezien van het algehele doodse gevoel dat van ze afstraalde als ze je naderden. Doorgaans hadden ze een kenmerkende vale huid, een grimmig gezicht en schaduwen die zich aan ze vastklampten. Het kwam erop neer dat niemand met ze alleen wilde zijn in een donkere ruimte.

‘Hallo, Kierse.’ Hij glipte langs haar naar zijn bureau – het was niet helemaal lopen te noemen, maar ook niet zweven. ‘Ik neem aan dat je hier met een reden bent.’

Ze haalde de ring uit haar zak en liet hem op het bureau vallen.

Amberdash’ gezicht was ingezakt en zijn kleren hingen om zijn lange, dunne lichaam. ‘Zoals altijd zijn de verhalen over je talenten niet overdreven.’

‘Dat vat ik maar op als een compliment.’

‘Heel goed.’ Hij reikte over het bureau naar de ring.

Ze legde haar hand erop en trok een wenkbrauw op. ‘Wat voor spel speel je precies, Amberdash?’

Zijn ogen flitsten vanwege haar lef. Zijn vingers bevonden zich op enkele centimeters afstand van haar pols. ‘Wat bedoel je?’

‘Je hebt me zonder me alle informatie te geven naar het huis van een monster gestuurd. Ik had wel dood kunnen zijn.’

‘Ik ben enkel de tussenpersoon,’ zei hij. Zijn hand streek door de schaduwen, alsof het antwoord zich daar bevond. ‘Hoe dan ook neem jij de klus aan. Daarom betaal ik je zo goed. Jij zorgt ervoor dat iets geregeld wordt. Net als vanavond, zie ik.’

Ze veranderde van tactiek, trok haar hand weg van de ring en liet hem onbeheerd achter. Zijn ogen keken er even naar, en richtten zich toen weer op haar.

‘Je weet dat ik gek ben op de taken die je me geeft. Ik wil dat we blijven samenwerken. Maar ik wil ook in leven blijven. Ik dacht dat je waarde hechtte aan het werk dat ik voor je doe.’ Ze zuchtte en haalde nerveus een hand door haar haar, waardoor de blauwe plekken van haar gevecht met Graves zichtbaar werden.

Amberdash kantelde zijn hoofd. ‘Ik zie je niet vaak gewond.’

‘En zo houd ik het graag.’ Haar donkere haar viel weer over de verwonding. ‘Ik ben waardevoller voor je als ik al mijn ledematen kan houden.’

‘Goed dan. Ik zal je een onkostenvergoeding betalen, als dat is waar je op uit bent.’ Amberdash stopte snel de ring in zijn zak en toetste een code in op zijn bureau, waardoor er een lade onder het bureaublad opensprong. Kierse had dat codeslot ooit eens gekraakt terwijl ze aan het wachten was, puur om te zien of ze het kon. Ze was niet dom genoeg om iets te jatten. Amberdash zou haar opjagen en eigenhandig vermoorden als ze hem zou verraden.

‘Geen monsters meer zonder waarschuwing vooraf,’ voegde ze toe toen hij een stapeltje honderdjes uittelde. Toen hij klaar was schoof hij ze over het bureau naar haar toe, en zij stopte ze in haar jaszak voordat ze aanstalten maakte om te vertrekken. Ze overwoog hem te vertellen dat ze een andere klus ging aannemen, maar ze hield haar opties graag open.

‘Ik zou maar uitkijken als ik jou was.’

Bij het horen van die woorden verstarde Kierse. Toen ze hem aankeek zag ze dat hij met ineengevouwen handen naar haar zat te kijken.

‘Is dat een dreigement?’

‘Zeker niet van mij.’

Kierse dwong zichzelf om niet te reageren. ‘Wat weet je?’

‘Alleen dat er veel vraag is naar talent zoals dat van jou,’ zei hij, waarna hij weer opging in de duisternis van zijn kantoor. ‘Dus… ik zou maar uitkijken als ik jou was.’

Er trokken rillingen door haar lichaam bij dat advies. Gregory Amberdash deelde niet lichtzinnig waarschuwingen uit. Ze wachtte tot hij uit het zicht verdwenen was voordat ze zich uit het Amberdashgebouw haastte, blij dat ze buiten zijn bereik was, weg van die onheilspellende woorden.

Hoofdstuk 6

De bus zette Kierse af op een paar straten afstand van haar huis. Ondanks de nacht die ze had gehad, was ze nog steeds niet moe. Normaal gesproken zorgde Ethans troostende aanwezigheid er na een missie voor dat ze wel in kon dommelen, ongeacht de monsters of mensen die in de buurt waren. De bus was een van de laatste overblijfselen van het oude Manhattan; niemand durfde te sollen met de buschauffeurs.

Ze haalde opgelucht adem toen ze haar eigen wijk betrad. Rond deze tijd was het druk op Houston Street. De winkels waren allemaal dicht, waaronder haar favoriete bagelwinkel, maar dat weerhield de Lower East Side er niet van tot leven te komen in de kleine uurtjes. De lokale bende, de Roulettes, hield de wacht in de wijk. Terwijl Kierse naar het zuiden liep, richting Delancey, riepen er meiden uit hun raam. Uiteindelijk kwam ze uit op de hoek tussen het hoofdkwartier van de Roulettes, haar favoriete bodega en Madame Colette’s, een bekend bordeel en de plek die zij thuis noemde.

Zij, Ethan en Gen woonden op de zolder van het bordeel. Gen was Colettes enige dochter, en Kierse en Ethan waren begonnen als haar project. Daarna werden ze beste vrienden en inmiddels waren ze familie. Alles wat van de een was, was ook van de andere twee. Zo ging het al vanaf het moment dat ze elkaar ontmoetten.

Kierse beende het trappetje voor het huis op en grijnsde naar de Roulette-bewaker bij de hoofdingang, met op zijn revers een casinofiche. ‘Hé, Corey. Ik dacht dat jij vanavond plannen had met Ethan.’

Corey was Ethans alles. Coreys ouders waren vlak voor de verschijning van de monsters en de economische instorting van de Filipijnen geëmigreerd naar New York City. Zijn ouders hadden zoveel dromen voor hun zoon, maar na hun dood had hij zijn eigen pad bewandeld en hij was lid geworden van de Roulettes. Hij paste er precies tussen, met zijn brede schouders, grote spieren en serieuze gezichtsuitdrukkingen. Kierse zou nooit hebben geraden dat hij en Ethan zo’n goed stel zouden zijn. Ze hadden elkaar ontmoet tijdens een van de klusjes die Ethan deed voor de Roulettes en Corey was meteen verliefd geworden. Het zou echt walgelijk zoet zijn geweest, als ze niet zo blij was voor Ethan.

Corey gaf haar een knipoog. ‘Die plannen staan nog steeds. Ik ben zo vrij. We gaan naar dat festival in Little Italy. Komen jij en Gen ook?’

Er ging een steekje door Kierse’ hart bij de gedachte aan het festival. ‘Is dat zo laat nog steeds gaande?’

Slechts een paar jaar geleden zou niets het monstergeweld in de nacht overleefd hebben. Al helemaal een straatfestival niet. Het begon echt te voelen alsof ze alles achter zich begonnen te laten.

‘Yep,’ zei hij. Hij streek zijn glanzend zwarte haar naar achteren. ‘Het schijnt de hele nacht door te gaan. Tenminste, als de nimfen het voor het zeggen hebben.’

Ze lachte. ‘O, dat zal wel ja.’

Nimfen waren een van de weinige monsters die mensen konden tolereren. Ze waren ondeugende wezentjes, maar heel gezellig op een feestje.

‘Je zou moeten komen. Dat is goed voor je.’

Ze wuifde het weg. ‘We zien wel even.’

Zonder nog iets te zeggen liet Corey haar passeren. Tijdens de openingstijden was het bordeel verre van haar favoriete plek ter wereld. Meestal nam ze de brandtrap om in en uit te komen, zodat ze het neppe gelach van de sekswerkers en de rovende ogen en grijpgrage handen van de gasten kon vermijden. Maar ze moest de huur betalen en ze stelde dingen niet graag uit als ze ze ook meteen kon doen.

Toen ze het zitgedeelte in liep trof ze een mollige vrouw met rood haar, die alle elegantie en schoonheid had die je zou verwachten van de manager van een tent als deze: Madame Colette. Naast haar zat Carmine Garcia, haar vaste klant en het hoofd van de Roulettes. Hun liefdesaffaire was bij iedereen bekend. Evenals het feit dat zij haar leven nooit zou achterlaten voor hem.

‘Je bent laat,’ zei ze vanuit een antieke fauteuil die naast de flakkerende open haard stond.

‘Altijd, mevrouw,’ zei Kierse.

‘Maak jezelf eens nuttig. Breng me nog een glas brandewijn.’

Madame Colette had nog nooit toegegeven dat ze wakker bleef tot Kierse terugkwam van een missie. De ene keer dat Kierse de fout had gemaakt het te vragen, kreeg ze een draai om haar oren vanwege de domheid van die vraag – Colette had toch zeker wel betere dingen te doen dan wakker blijven totdat een of andere griet die bij haar dochter op zolder woonde thuis was? – maar Kierse kende de waarheid.

Ze schonk brandewijn in Colettes kristallen glas. De goede brandewijn.

‘Carmine, schat. Ik heb zaken te doen,’ zei ze, waarna ze met haar rood gelakte nagels naar hem wapperde.

Hij kwam overeind en zette een bolhoed op zijn zwarte haar vol gel. Zijn lichtbruine huid was glad en vlekkeloos, maar zijn onyxkleurige ogen waren scherp en berekenend. Dat moesten ze ook wel zijn, hij was immers de leider van een van de grootste en meest genadeloze bendes in de stad.

‘Natuurlijk,’ zei Carmine, die zijn driedelig pak rechttrok. Het licht werd weerkaatst door het zilveren casinofiche op zijn stropdas. Zijn lippen streken langs Colettes melkwitte pols. ‘Ik zie je later.’

Ze zwaaide hem uit en pas toen hij weg was zei ze: ‘Meid, waarom zie je eruit alsof je helemaal in elkaar geslagen bent?’ Colette leunde achterover op haar stoel, schoof haar felrode pony voor haar blauwe ogen weg en onthulde een stukje van haar lichte en ongerimpelde voorhoofd.

Kierse draaide met haar pijnlijke schouders. ‘Ik ben nog steeds klaar voor het gevecht, Colette.’

‘Je zou beter je benen kunnen spreiden om geld te verdienen, zoals het een brave meid betaamt. Door al die gevechten zie je eruit alsof je uit een vuilnisbak bent komen kruipen. Dat past niet bij mijn zaak, noch bij mijn gastvrijheid.’

‘Ik zal eraan denken.’

‘Heb je in ieder geval iets waardevols voor me?’

Kierse legde de huur op de tafel. ‘Het volledige bedrag.’

Colette grinnikte. ‘Brave meid.’

De madam liet de brandewijn in haar glas rond klotsen. Ze was op haar twintigste van Gen bevallen en alsnog was ze een van de meest prominente madams in de stad geworden. Nadat ze de zaak had overgenomen van haar voorganger had ze ervoor gezorgd dat het bordeel uitgroeide tot een nieuwe, glorieuze plek.

‘Anders nog iets?’

‘Zeg tegen mijn lieve dochter, Genesis, dat ik haar morgenmiddag weer nodig heb in de tent, alsjeblieft.’

‘Zal ik doen. Goedenacht, Colette.’

Kierse beende de ruimte uit in de richting van de grote trap. De treden glommen van de lak en werden geflankeerd door rijk versierde leuningen. Het was een overblijfsel uit het verleden. Een verleden waarin dit gebouw van vier verdiepingen nog geen bordeel was, maar gebruikt werd door rijke leden van de beau monde. Toen dit deel van de stad nog bezocht werd door anderen, en niet alleen door de onderste laag van de maatschappij.

Ze klemde haar kaken op elkaar en klom naar de zolder. Gelukkig stoorde niemand haar toen ze de trap op liep, die leidde naar haar toevluchtsoord. Toen ze binnenkwam was de ruimte zwakverlicht, waardoor alles een nachtelijke tint had.

Gen lag uitgespreid op het bed. Ethan had zijn werkkleding uitgetrokken en lag opgekruld achter haar. Hij was bezig kleine vlechtjes te maken in haar volle bos koperkleurig haar. Kierse vond het fijn om ze zo te zien, zonder een vuiltje aan de lucht. Van Gen, die opgegroeid was in dit bordeel, werd altijd al verwacht dat ze zich op en dag bij de dames zou voegen. Ethan was in de stad waar hij opgegroeid was, Hartford, Connecticut, onder de hoede van de kerk genomen, waar hij zich opwerkte voordat hij uiteindelijk naar Manhattan kwam. Om vervolgens misbruikt te worden en maar amper weten te ontsnappen.

En dan was er Kierse. Zij was zo gehecht aan haar vertrekstrategieën omdat dat was wat Gen voor haar was. Jason was erachter gekomen dat ze het gilde probeerde te verlaten. In een woedeaanval had hij haar dusdanig in elkaar geslagen dat ze bijna dood was. Het was het enige vertrek dat ze niet geheel succesvol had weten te volbrengen.

En toen had Gen haar gevonden en haar een thuis gegeven.

De wereld buiten deze kamer was een verschrikkelijke plek, maar op dit moment hadden ze rust.

‘Moeilijke nacht gehad?’ vroeg Gen.

‘Dat heeft Ethan je vast al verteld,’ zei Kierse, terwijl ze over de krakende houten vloer liep.

Ze passeerde de trainingstoestellen in het midden van de ruimte en liep om de versleten oranje bank heen. Ernaast stond een fauteuil met een kleurrijk patroon die Gen zelf had bekleed. Ze deed voorzichtig, zodat ze de kleine ronde tafel in het midden niet omverliep. Daarop lagen Gens spullen om tarotkaarten mee te lezen. Ook vermeed ze het tiental planten dat Ethan weer tot leven probeerde te wekken. Hij was helemaal gek op dat spul. Het was dat hij voor Colette allerlei kruiden verbouwde waarmee Gen haar medicinale drankjes brouwde, anders zou ze misschien boos zijn geworden om de tuin op haar zolder.