De kracht van keuzes

Van pijnkind naar powervrouw: een reis vol kracht en betekenis

Tweede druk © 2024 Claudia L. van Haeften

ISBN: 978-94-646-8916-7

Uitgeverij Boekscout Soest

www.boekscout.nl

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm, internet of op welke wijze dan ook, zonder schriftelijke toestemming van de uitgever.

CLAUDIA L. VAN HAEFTEN

DE KRACHT

VAN KEUZES

VAN PIJNKIND NAAR POWERVROUW:

EEN REIS VOL KRACHT EN BETEKENIS

Kies het leven dat je wenst

Claudia L. van Haeften

Opdragen aan:

Mijn man, mijn lief, omdat hij me meer leert over mezelf dan wie dan ook. Zodat erkenning, hoop, kracht en vertrouwen voortdurend gevoed worden. Zijn omhelzingen zorgen steeds voor heling.

Mijn moeder, omdat zij dapper voordoet dat keuzes je leven bepalen, en zij toont dat vechten niet eindig is. Maar bovenal omdat zij me altijd duidelijk maakt, nooit op te geven.

Mijn kinderen, omdat mijn leven bij hun komst begint, en de wereld een betere plek is, omdat zij er zijn. Onvoorwaardelijke liefde draagt hun namen en beeltenis.

Mijn kleinkinderen, omdat het waar is, een kind van je kind, is dubbel je kind. Ik wens dat mijn liefde en keuzes hen onvoorwaardelijk sterkt te zijn wie ze willen zijn, en ze zich altijd verzekerd weten van mijn intense affectie. Zij geven impact aan mijn energie en bestaansrecht.

Mijn netwerk, omdat deze professionals alle facetten van mijn nieuwe familie invulling geven. Mijn zakelijke familie, waarmee elke dag een Welkom Thuis geconcretiseerd wordt. Met wie ik het vermogen voed te blijven delen, groeien en impactvol te ontwikkelen. In een positieve, gecommitteerde verbinding, om hiermee blijvend het gewenste verschil te realiseren.

Voor de lezer

Lieve lezer,

Ik wens je door het lezen van De Kracht van Keuzes een reis vol ontdekkingen, groei en vreugde. Zodat dit je versterkt om oude patronen en beperkingen los te laten, en jezelf open gaat stellen voor nieuwe mogelijkheden. Sta jezelf toe om je eigen unieke kracht en authenticiteit te verwelkomen.

Door mijn verhalen deel ik de waarde die het maken van bewuste keuzes je geven, omdat dit je dichter bij jezelf brengt. Het opent de deur naar het kompas van liefde en mededogen, terwijl je je eigen gekozen weg inslaat. Willen wordt hiermee jouw weg. Wees nieuwsgierig, durf te dromen en geloof in je eigen potentieel. Groei ontstaat iedere keer opnieuw uit pijn, en door de keuze te maken een nieuwe weg in te slaan, die leidt naar innovatie en ontwikkeling.

Onthoud dat je nooit alleen bent. We zijn verbonden, en samen inspireren en ondersteunen we elkaar op onze individuele reizen. Koester de waardevolle relaties in je leven en wees dankbaar voor datgene wat ter beschikking staat. Vraag om wat je wenst, en wees dapper genoeg hier invulling aan te geven. En hier acties aan te verbinden. Dit voedt je hoop en vertrouwen en geeft richting aan je doelen en dromen. Laat angst je niet weerhouden, maar adopteer het, als een kans om ongeëvenaard te groeien, omdat het onderdeel wordt van wie je bent. Blijf jezelf uitdagen, want dat is waar de ware transformatie plaatsvindt.

Ik wens je alle kracht, wijsheid en liefde toe, zodat jij steeds een bron van inspiratie voor anderen bent, die jij op jouw beurt raakt met jouw unieke verhaal. Blijf altijd geloven in jezelf en in de magie van het leven.

Claudia L. van Haeften

Proloog

Van ‘pijnkind naar power vrouw’. We gaan nu samen op reis en nemen mee… ingrediënten voor een bijzondere reis, dwars door mijn verhalen. Het was en is een bijzondere weg, die ik me eigen maak, als ik klaar ben met reflectie, natte zakdoeken en vol gesnotterde tissuedozen. Kwetsbaar zijn blijkt ongemakkelijk, en onhandig. Dat leer ik steeds opnieuw. De wereld houdt van kracht. En gelijk heeft ze. Daar kunnen we ons aan optrekken. En aan liefde, en gelukkig is dat is duidelijk helemaal mijn ding. En daarmee opent de deur zich steeds verder. Naar een pad van leven, kracht en van betekenis zijn. Van keuzes maken. Besluiten nemen. Goede vragen stellen. Dat is dé reden om mijn verhaal met jou te delen. Voorbij de schaamte, richting de erkenning. Door jou mee te nemen op ontdekkingen, strijd en (com)passie, in een bundel die wordt samengevat in verhalen over afkomst en toekomst. Zo draag ik met een warm hart effectiviteit en inzichten op je over. Over familie. Over relaties, vlammende verhoudingen, sterke geloofsovertuigingen en knellende, warme, helende banden. Over strijd die de moeite waard blijkt. Omdat je kiest voor je beste leven. En je in je manifestatie stapt. Omdat je daarmee het verschil wenst te maken.

Het besluit om cultuur, acceptatie en tradities, die generaties lang ten koste van alles, uitgevoerd zijn, een halt toe te roepen, en daarna te keren, is me ingegeven door te stoppen met omkijken. Ik ben niet de Bijbelse vrouw van Lot, die een zoutpilaar wordt als ze zich omdraait om te zien wat er uit de restanten overblijft. Ik ben geformeerd uit de som der delen. Het kan anders. De sterke vrouwen hebben het voorgedaan. Door lief te hebben. En dóór te zetten. Door te zien voorbij wat gezien mag worden. Door niet opzij te gaan. Door niet langer eenzijdig naar goedkeuring te verlangen. Dat vraagt om inzicht, een andere mindset, en doorzettingsvermogen. Vastberadenheid en passie. Veel meer overgave en inzet nog dan bij studies of ziekte. Omdat gekozen is voor eigenwaarde, vergeving en kracht.

Mag ik jou meenemen op deze reis? Het is pittig, want je beseft mogelijk dat de prijs hoog is, maar de beloning groot. Verlies leert zich te vestigen, door te accepteren dat het leven zich eromheen nestelt.

Daarom open ik voor jou mijn geheime laden, waarin al decennialang de verhalen keurig gesorteerd en gerangschikt opgeslagen liggen. Fouten, lessen en overwinningen. Inzichten, keuzes en wilskracht. Dat helpt me steeds de kracht te voeden. “Kom maar, stap maar naar voren, ik houd je vast.” Ik weet nu, ik kan het overdragen. Het begint allemaal met een besluit te nemen. “Laten we het doen, maak de keuze. Verwelkom de kracht. ” Jij kunt het ook, en ik popel je te vertellen waarom. En hoe. Wees gerust, de strijd is gestreden, de route ligt voor je. De hekken zijn open gezet, je kunt de hobbelige zandweg inslaan, vol vertrouwen. Ik heb de signalen die de richting aangeven, stevig voor je in de aarde gedrukt. De rode waarschuwingsborden kun je al van verre zien. “Het groene licht wenkt je, zie je het?” Het is uitnodigend, het is veilig.

Dit verhaal, waarin ik je meeneem op het samenbrengen van generaties, kan je visie veranderen. Door herkenning. Door te beseffen: ik kan het. Ik kan het zeer zeker ook. Vergeven en niet vergeten. Onvoorwaardelijkheid adopteren, door te kiezen voor het verbinden van toekomstige genen. Een nieuwe cultuur proeven. Een verfijnd DNA als keuze. Geliefd en geborgen. Het beste leven. Welzijn en succes. Omdat jij daarvoor kiest.

“Stil maar wacht maar, alles wordt nieuw.”

1. De familie

We kennen het. Allemaal. Dat je van plan bent iets te gaan doen, en het er dan toch niet van komt. Omdat je te druk bent. Er andere prioriteiten op je lijstje staan.

Mijn dagen vullen zich, strak aaneengeregen, als een ketting zonder tussenstukjes. Met werk, gezin, huis en honden. En met nog meer werk. Tot er een moment komt, en daarna het besef, je kunt niets uitstellen. Er is geen beschikking over tijd. Je kunt er geen moment van bijkopen. Een koortsachtig besef dringt zich op, dat me angstig maakt. Ik wil niet verloren gaan. Omdat ik dan niet meer uit kan delen. De kracht, passie en energie wil ik, nu ik het gevonden heb, behouden, om te kunnen geven. Daarom verdient het mijn tijd. Mijn prioriteit. En omdat verhalen over familie steeds weer de drijfveer blijken te zijn. Op een plaats die bestempeld is door een trofee, de gewonnen bokaal. Een gouden beker, gevuld door de leerbron. Die als een diepe put, onophoudelijk water blijft geven. Waar je toegang toe krijgt door de lege emmer langzaam naar beneden te laten zakken, en deze dan gevuld met kracht en vertrouwen weer omhoog te trekken. Je kijkt nieuwsgierig naar de bodem, ziet de donkerte in de put. Je tuurt, omdat je de eindigheid niet kunt zien, zelfs niet als je nog verder vooroverbuigt. Dan ruk je het touw vol energie omhoog, met een flinke zwaai. De onverbrekelijke verbanden worden zichtbaar. Ze tonen onverbiddelijk aan dat er geen ontsnapping mogelijk is. Ik zie het. Ik kijk nogmaals turend in de diepte. Ik voel de ijle lucht opstijgen tegen mijn klamme huid. Het prikt me, met kleine spelden, en het maakt me alert. Ik omvat mijn blozende gezicht met mijn warme handen. Hoor mijn eigen geroep in de afgrond, en luister hoe mijn stem weergalmt. Ik weet het. Ik weet het plots weer. Het golft over me heen. Ik heb het al die tijd bij me gedragen. De geschiedenis overspoelt me. De inhoud van de put stroomt als een waterval over me heen. Ik sluit mijn ogen, het water loopt in mijn neus en verstopt mijn poriën. Ik hap naar adem. Dit is mijn afkomst. Hier kom ik vandaan. Ik geef me over. Ik buig. Ik val op mijn knieën. Het weten omvat me, en sluit me op. Ik buig onder de natte deken, die zwaar over me heen hangt. De druk in mijn schouders neemt toe. “Ah. ” Ik zucht. Ik snak naar adem. Dan kijk ik nog een laatste keer in de stevig gemetselde put, en hang zwaar, met mijn hele lijf balancerend over de rand. Ik ervaar plots een weldadig vertrouwen, door het opkruipende besef en zicht op het donkere water. Een lichte weerzin bekruipt me, door de sterke aantrekking van de diepte, en dan volgt tenslotte de berusting. Ik laat los, stap weg en strek dan mijn linkervoet vastberaden naar voren. Ik knipper met mijn ogen. Zo doen wij dat. Ik denk aan mijn moeder en mijn kinderen. Ik neem het besluit. Ik kies. Ik kan bewegen. Ook als alles verloren lijkt, er akelige stiltes vallen en deuren dicht en gebarricadeerd blijven. Doordat we accepteren wat we niet veranderen kunnen, en doorgaan. Altijd doorgaan, wat er ook gebeurt.

In mijn zakelijke leven spreken we over innovatie, rendement en verdienmodellen. Over businesscases en proven concepts. In mijn persoonlijke leven gaat het feitelijk om hetzelfde. Het krijgt pas waarde als er ruimte is om te delen. Te vermenigvuldigen. Te servicen, en te helpen. Als er bewijs geleverd is. Dat het kan. En dat getoond en gedeeld wordt. Omdat het hier uiteindelijk om gaat. Affectie. Liefde. Vergeving. Bescherming en saamhorigheid. Verbinding. Focus. En vooral, vooral, over loslaten en toch onvoorwaardelijk willen zijn. “Willen moet je wel kunnen “, probeer ik nog. Nee, geen excuses meer. Dat werkt, als magneet en onverzettelijke kracht. Energie die zich daarmee manifesteert, tegen de stroom in. En de klippen op. Het leert me niet meer aan de kant te gaan. De grootste les.

Dat ga ik je met je delen.

Hoe ik dat leer, door pijn als onlosmakelijk verbonden te zien aan ontwikkeling, en lessen. En ik daarmee onstuitbaar word. Omdat het de groei stimuleert. Hoe het mij brengt, waar ik nu ben, en dagelijks meeneemt naar waar ik wil zijn. Door te kiezen, voor mij. Zonder egoïstisch te zijn, want juist hierdoor kan ik waarde aanbrengen. Net als een familie zich niet laat sturen, omdat personen uit ontelbare emoties, kansen, keuzes en gebeurtenissen bestaan, zo laat de geschiedenis dat ook niet toe. De bewegingen binnen een community en familie, zijn talrijk en ongrijpbaar, als stromend water. Het treedt vaak buiten de oevers, dwars over het keurig aangelegde landschap met de verzorgde, onbetreden paadjes. Het stroomt overvloedig over het leven dat je denkt op orde te hebben. Vertwijfeld kijk je om je heen, omdat het lijkt alsof alles alsmaar moedwillig overhoopgehaald wordt. Gras wordt blubber, zand wordt modder, stenen glijden mee met de stroom en laten het pad gehavend achter. Ik zak daardoor vaak weg in de sompige, moerasachtige grond, die sopt onder mijn voeten. Die neemt me mee naar wegversperringen. Rode balken die de voortgang beletten. Ik kijk en zie de grijze leemkleurige aarde, die onverbiddelijk aan mijn voetzolen blijft plakken, als kauwgom die net uitgespuugd is. Ik leer het te negeren. Door mijn benen hoog op te tillen. Door na te denken waar ik mijn voeten wel kan neerzetten. Door te ervaren, zonder willekeurige gevoelens alsmaar als vanzelf de hoofdrol te geven. Te zien en te berusten. Kracht te ervaren in schoonheid, omdat het overlopen van de oevers zorgt voor impact, door groei en ontwikkeling. Als in het oude Egypte, waar door overstroming overvloed ontstaat, doordat de Nijl ieder jaar buiten de oevers treedt. Dat maakt, dat juist door hoop en angst, de evolutie diepgaand wortelt. Ik moet er doorheen, ook door datgene wat me zo weerloos gemaakt heeft, en me nachten met een drijfnatte rug en stokkende ademhaling, uit mijn slaap heeft gehouden. Het is tijd.

Altijd het verleden

Niet toevallig vallen deze levenslessen samen met het ontworstelen van mijn vernieuwde kijk op mijn verleden. Persoonlijk lijden bepaalt immers een belangrijk deel van ieders leven. Hoezeer ik ook hoop dat het me een gevoel van bevrijding zal geven, dit blijvend te ondergaan, dat gebeurt niet. Ik ervaar het daardoor iedere keer opnieuw, elke keer dat ik eraan denk. En het vervolgens blijf herhalen. Hoe had ik het kunnen voorkomen? Ik blijf het voeden, met spijt en opgeklopt verdriet, want ik denk dan nog dat ik er niet omheen kan. Zelfs bij het laten ontcijferen van mijn horoscoop is dat de rode draad, die oplicht op het warrige overzicht van pijlen die mijn leven beschrijven. De belangrijkste emotie, die me het langst begeleidt, er niet bij te horen zorgt steeds weer voor het terugkerende timbre, waarop het afgespeeld wordt. Jij niet! Ik kan de knop zo lang niet vinden, om dit uit te zetten. En hoor daardoor niet bij het gezin, waar ik vandaan kom, niet bij mijn familie. Het wordt blijvend gevoed. Jij niet. Niet bij de begrafenis van mijn broer, en ook niet bij zijn afscheid. Niet bij de laatste wil van mijn vader. Jij niet. Ik voed het uiteindelijk en met gebogen hoofd, onwetend en onkundig. Door het alsmaar te adopteren, ervoor te buigen en gedienstig te blijven ontvangen, maak ik het onderdeel van mijn bestaan. Juist daardoor ben ik te lang niet in staat de gapende wonden te helen. Plak ik pleisters op kraters. De bacteriën van onrecht krijgen de kans zich te nestelen, door zich te voeden aan de rauwe, opengereten, letterlijke uitingen die me laten snakken naar lucht. Ze voeden mijn ademtekort, door me te laten stikken, en door me niet meer te laten bewegen. Letterlijk verlamd te zijn. Onbeweeglijk, vastgeketend, naar leven happend. Mijn lichaam beweegt braaf mee op de door mijzelf ondertekende opdrachten. Ik onderga alle testen, met gebogen hoofd. We hebben immers duidelijke instructies ontvangen. Tot er een dag komt, dat ik leer dat het mogelijk is dat je hart en eigenwaarde kunnen breken, verdwijnen, oplossen, en tenslotte van je wegzweven. Het wordt uiteindelijk volledig ongrijpbaar, en de zuurstof in je longen vult zich dan niet meer automatisch. Het verzacht niet om dit misselijkmakende gevoel van nietigheid op anderen te projecteren. Dat blijkt een misplaatste oplossing. Een ander neerhalen om mijzelf beter te voelen, is geen alternatief. En dus ontken ik te lang de verzengende pijn die me begeleid bij bewegen, ademen en uitstrekken. Ik leer het te dragen, als een pantser dat op me vastgeschroefd wordt, als een overkoepelend schild. Een schildpad, waarvan alleen het hoofd met de eeuwige glimlach naar buiten steekt. In de gebogen rug en geforceerde afstand, groeit ondertussen een bundeling van kracht, door hetzelfde vermogen waarmee ik word weggesmeten. Finaal, met mijn hoofd tegen de muur. Mijn hart in duizend glasscherven, mijn benen gehavend, mijn ogen dicht en opgezet. De armen bloedend. Mijn hoofd gebarsten. Dan pas ontwaar ik langzaam, met knipperende en verdoofde ogen het stopbord, en besef ik dat je zelf kunt besluiten dat het genoeg is. Daarom kan ik het je nu delen, en vertellen hoe je dat doet. Het veranderen en ontwikkelen door te kiezen. Kiezen voor beter, omdat het genoeg is. En het eindpunt is bereikt. Dat blijkt het meest waardevol te zijn, van alles wat ik leer. Dat je altijd kunt kiezen. Kiezen voor delen, omdat het oneindig meer geeft dan ontvangen. Zo vind ik met kleine kiezelsteentjes, die pesterig en hardnekkig in mijn schoen blijven zitten, de moed mijn wonden onder ogen te zien. Daarmee verlies ik heel gedoseerd, steeds meer schroeven, die het schild al zo lang op de plaats houden. Ik maak de angst uit mijn adem vrij, en strek me ernaar uit. Als naar een partner, die me vol vertrouwen begeleid en behoed. Ik ben daardoor niet langer een gevangene achter het masker, binnenin mijn zorgvuldig geweven cocon. Het leven wordt daarmee binnengevraagd, als de verloren zoon. Met open armen. Met de mooiste gewaden en de tafels gedekt. Welkom thuis, als in het gelijkluidende schilderij van Rembrandt.

Is het dan klaar? Nee. Eerst volgt de meest intense afwijzing, ontkend te worden door een ouder. Als laatste triomf. Omdat ik er dan niet langer van kan weglopen. Het ooit nog kan weglachen, me verschuilen, of het overdrachtelijk kan maken. Ik word letterlijk de pijn, we zijn één en dezelfde. Kruipend, en neergesabeld door ontzette afschuw, krabbel ik pas na weken van comateuze verdwijning op van de koude, harde badkamervloer, waar ik mezelf vind. Daar verzamel ik op bloedende knieën de gehavende en overal verspreid liggende, beschadigde restanten. Daar start mijn leerschool, door met horten en stoten empathie te krijgen voor de mens die ik ben. Door naar binnen te kijken. Door de hoge druk in mijn bloedbanen, die de pulsering naar mijn hart reguleert. Zo ontstaat op de koude vloer, als voormalig weggesmeten vod, door mijn veranderde blik in de spiegel, bij iedere ademtocht een minuscuul druppeltje compassie te stromen, dat mijn hart voorzichtig anders inkleurt. De druppeltjes vormen een stroompje, dat als een beek naar de sloot vloeit. De sloot gaat over in het meer, en stuwt het meer, tot het uitmondt in de oceaan. Het water is ijsblauw, het glijdt van me af, en rolt terug naar me toe. Ik kijk ernaar en open mijn handen, om de aalmoes te ontvangen. In lompen gehuld, als een dakloze zwerver. Dan kijk ik naar de zorgvuldig aangebrachte pleister op de wond, van het verloren kind in mij. Ik span mijn spieren en open mijn armen. Ik leer me uitstrekken. Naar waar het licht gloort. Door het inbeukende gevoel van afwijzing niet langer als vanzelfsprekend te ervaren. Omdat ik al zo lang denk, dat dit bij mij hoort, ontdek ik, door er over te schrijven, ik mijn pijn om kan zetten, in kracht. Ik sta ernaast. Ik kijk ernaar. Jij niet, zijn niet langer de gestempelde en in mijn vlees gebrande synoniemen. Mijn vlees sist niet langer verdedigend, als de brandende fakkels aangestoken worden. Ik buk niet meer automatisch, omdat ik opnieuw word gebrandmerkt. Niet langer kijk ik naar mijn spiegelbeeld met gebalde vuisten. Ik scheld niet meer tegen de schaduw op mijn gezicht, die naar me kijkt. Ik ben niet langer degene met toegeknepen ogen, en een te hoge ademhaling. Geen onvrijwillig vermogen tot acceptatie meer, of beschermen dat dit mijn eigen bestaansrecht verwerpt. Altijd in de vechthouding staan is ondoenlijk. En uitputtend. Uiteindelijk, stap voor stap, met aangeleerde berusting en loslatende verwelkoming, ontpop ik. Door de verfijnde druppels, vol compassie, die voorzichtig losgelaten worden met kleine druppels in mijn zenuwbanen. Er ontstaat nieuw leven. Als een vlinder die zich loswrikt. Waarbij ik ontsnap uit mijn zelfgesponnen rugzak en te lang vastgeschroefde deksel. Ik leer mijn geest en lijf te trainen, door te manifesteren. Te geloven, niet als opgelegde magie, maar als levenselixer. Ik ontsnap, naar wie ik wil zijn, en plaats mezelf als een geboren lady in een zelfontworpen decor. Gestimuleerd door Jane Austen. Het uitnodigende beige landhuis met de korte trap in het midden, de lange rijen ramen met luiken aan weerszijden, en de hoge potten met buxus naast de entree, nodigen me uit. Een groen, uitgestrekt landgoed strekt zich uit, met eindeloze rijen bloeiende bomen, en roze dikke knoppen vol rozenbladeren, die mee wiegen met de wind. Ik streel met mijn ogen de oneindige vergezichten naar glooiende groene heuvels. Ik haal diep adem. Mijn ongerimpelde blanke handen liggen rustig aaneengeregen in mijn schoot, waar mijn hemelsblauwe zijden japon, de borrelende, onrustige buik, het gejaagde bloed en te snel kloppende hart bedekt. Hoge gewelfde koningsblauwe fluwelen gordijnen langs goudkleurige behangen wanden beschermen me, ook tegen het felle zonlicht. Ze hangen tot boven aan het ornamenten plafond, aan koperen stangen, met gekrulde uiteinden. Zacht plooiend wit linnen, gedecoreerd door hoge zilveren vazen, gevuld met verse witte rozenboeketten voeden mijn welkom. Rijen kristal glasservies en welvend brokaat omlijsten de rijk gedecoreerde tafels, waaraan ik me begeef en thuisweet. Uitnodigend en gereed voor een koninklijk diner. Het completeert de dikke zachte tapijten waarop ik nu naar voren stap, door de lange hal. Mijn voeten betreden het handgeknoopte Perzisch rood, romig van overdaad, op de zwart witte geblokte tegels. Gestimuleerd zich volledig in hun majestueuze schoonheid te tonen, aangevuld door de barok-achtige marmeren beelden van voorouders langs de wanden. Ze tonen de zware donkere lijsten met afbeeldingen, van minzaam glimlachende geliefden. Er is geen koude meer, door de brandende, knapperende haarden, geflaneerd door het aan de middellandse zee refererende blauwzijden behang. Weerkaatsend in de gulden spiegels, schrijd ik daar, naast de metershoge kleurrijke schilderijen met de gekrulde honingkleurige lijsten. Bridgerton. Versailles. Buckingham Palace. Downton Abbey. Ik besef voor het eerst, wat ik kan dromen, kan ik ook realiseren. Daar waar mijn droge mond en gebarsten lippen niet langer vertrokken zijn in een afkeurende grimas om mijzelf, en ik mezelf als vaststaand afgewezen begeleid door neerbuigende scheldwoorden, ontwaak ik. Hier, waar ik zacht en welwillend ben als een verse pluk watten in zachte sneeuw, door een naar binnen gekeerde milde blik, vol aanvaarding, start ik opnieuw. Ik leer opnieuw buigen, heel diep. Het is deze keer voor mezelf. En ik kies hierdoor, vanaf dit moment, steeds beter naar mijzelf als mens, en als vrouw te kijken. Ik zie nu voor het eerst wat anderen zien. Ik accepteer en verwelkom mezelf. In mijn eigen leven. “Kom binnen, je bent welkom!” Ik buig nogmaals, aarzelend, en glimlach. Ik mag er zijn. “Zo ben jij. ” Geschilderd en geboetseerd naar Zijn beeld. Een onvolkomen mens, met fouten en tekorten, met spijt en wroeging, maar een nooit te legen kelk vol affectie.

Omdat toeval niet bestaat, krijg ik van dochter Lucky Number Four op mijn verjaardag een schilderij waarop mijn beeltenis door de ogen van Jane Austen getoond wordt. Als een minzaam glimlachende 17 -eeuwse auteur, met schitterende, glanzende, uitdagende ogen. Vol vertrouwen. Mijn verschijning in een vervlogen, koninklijk tafereel. Met lang blond haar, en smalle, ongeaderde, en nog niet met ouderdom bespikkelde handen. Gevouwen. Mijn slanke, trotse lijf als een gerealiseerde wens, in een blauw taft zijden jurk. De kleur van de opengebarsten, strakblauwe hemel, na een grauwe dag vol regen en onweer. Dit bijzondere kind heeft geen weet van mijn transformatie, en toch ziet ze het. Zij ervaart mij, in mijn nieuwe gedaante. Het lijkt te zijn volbracht, deze reis. Door het niet langer negeren van te lang ontkende verlangens. Ik weet dat er meer is, en laat het bijeengeveegde onheil voorzichtig los, door mijn handen te openen. Ik zie het grauwe water, dat opgelucht door de plotselinge vrijheid linea recta naar de beek stroomt. Het stroomt daarna vastberaden weg, naar de uitgestrekte oceaan. Ik zie het water zacht worden, ijsblauw, terwijl het vastbesloten langs mijn geopende vingers glijdt. Het is goed, zo moet het gaan. Ik kijk de stroom wat nu zo haastig van me wegvlucht, nog even na. Dit is mijn evolutie. Ik weet het. Ik kijk opnieuw in de spiegel. De strijd heeft mij, met alle restanten en opengetrokken wonden gemaakt tot wie ik nu ben. Als een Japanse vaas, die pas waarde krijgt, wanneer alle barsten en scheuren, met goud zijn gelijmd. Dan pas is het authentiek. Ik knik en besef, dit is mijn reis. En elke brug die ik overgegaan ben, elk ravijn dat ik met blote handen en gehavende voeten, en tot bloedens toe open geschaafde benen ben overgestoken, blijkt een belangrijk onderdeel te zijn, dat ik heb moeten overwinnen. Om hier te komen, waar ik nu ben. De verdieping van ervaren dringt zich op, het is nog niet volbracht. De reis duurt voort. Met nieuwe bagage. Ik kijk ernaar. De plastic, volgestouwde grijze zakken worden gaandeweg de reis vervangen door designer items. Van mij. Ik heb het verdiend. Ik zal niet meer opzij stappen. Ik ga naar voren. Vastberaden. Ik beweeg. Het eenzame kind dat er niet bij hoort, te veel is, heeft geluisterd. En gekozen. Kracht gevonden. In het maken van steeds weer nieuwe keuzes. Het kind is vrouw, moeder, ondernemer, mens geworden. Ze verdient de affectie. Omdat ze haar energie en passie deelt. En toont dat alles mogelijk is. Omdat je keuzes je leven bepalen. Ik knik en stap weer naar voren, dat maakt mijn verhaal de moeite waard.

Ik onderga de reis vanaf dat moment bewuster en volhardend, met een gefocuste blik op de ondergaande zon. Omdat warmte de kilte opheft. Opgenomen in de opzwepende muziek van David Guetta, die galmt over het schemerige zand, waar de oranje zon ondergaat in de kalme zee, op het idyllische strand van Ibiza. Onder mijn huid weet ik de warme belofte van magisch Egypte. In mijn hart de ingetogen, gefluisterde stemmen van mijn grootmoeders. Die samen Nederlands, Duits en Maleis spreken. Op mijn schouders de beschermende, troostende en zachte handen van mijn vaders. Voor mij, mijn moeder, die me bemoedigend toelacht. “Toe maar, je bent sterk genoeg. ” Naast mij, mijn lief. Bij mij, mijn kinderen. Hun kinderen dansen voor ons uit. Ik ben klaar om te vervolgen. Mijn ziel schreeuwt: “Leef! ” Ik ga verder, ik wil verder, het moet, want het is nog niet lang klaar. Het pad ligt voor me uitgestippeld, het staat in de sterren. Mijn voorspellingen maken zich kenbaar, met een beter inzicht. Het zwart-witte stuur van mijn Range Rover is niet langer denkbeeldig, ik heb het concreet en daadwerkelijk in handen. Ik ben mijn eigen opperhoofd geworden. Ik heb mijn eigen clan. Mijn community. Om te dienen. En te verbinden. Kris Jenner heeft het voorgedaan. Aan mijn handen en polsen de sieraden die me completeren. Ik kijk ernaar. Jarenlang knip ik hunkerend en ijverig plaatjes uit voor mijn moodboard, van al hetgeen ik nu bezit en ben. In mijn hart de bevrijdende liefde, diep verankerd. Het antwoord op levenslang hongerig verlangen naar de sleutel, die zonder mankeren uiteindelijk toch en onverwachts in het slot van mijn hart en brein past. Daar maakt het, als de opkomende zon de opening zichtbaar, voor wat ik wel al lang voel bewegen, maar zo lang niet zichtbaar kan maken. Het duurt decennialang, als een opgelegde betovering die pas bij volwassenheid uitkomt, waardoor dan pas de opening verschijnt. Maar dan opent het zich, als in een Disney-film, knarsend en piepend. De kleuter die wordt vergeten in een museum, en daar urenlang radeloos rondloopt, in paniek, in het donker, beseft dat ze nu zelf het licht aan kan knippen. De deur kan openen, en niet langer hoeft te wachten, tot ze opgehaald wordt. Een van de gevaarlijkste wonden, die alsmaar is opengekrabd, verdient het daarmee tenslotte toch met aandacht en affectie verzorgd te worden. Door het te bedekken en te omvatten met warme armen en compassie. “Kom maar bij me.”

Maar eerst, eerst is er nog werk te doen. Eerst moet de wond nog in hakende klemmen gezet worden, en verder open worden getrokken. Nog veel meer uit elkaar gerukt worden, tot er nog slechts flarden vlees zijn die enige hechting vinden. Pas door de definitieve afwijzing, volledig uit het familierecht uitgeschreven te worden, breek ik af. Als een dorre twijg van de uitstekende tak val ik uiteen, in onsamenhangende scherven en restanten. Flarden van de brokstukken vervliegen in de storm, door de liefde van er te mogen zijn, aan het kind te ontzeggen. Het bloed moet de wond eerst grondig schoonwassen, door overvloedig te vloeien. Het beneemt me de adem. Kruipend veeg ik gebogen de scherven op, met mijn blote handen, en bezeer me bij iedere beweging. Ik voel dat er nu iets in me oprijst, dat opnieuw gevoed wordt, door de gemaakte keuze. “Het is genoeg. “Dat versterkt mijn ervaring, waardoor ik op wonderlijke wijze uiteindelijk toch in staat blijk de overal verspreid liggende snippers en hompen bij elkaar te voegen. Ze vertwijfeld bekijk terwijl ik ze op mijn knieën bij elkaar veeg, mijn haar vochtig plakkerig voor mijn huilende ogen, terwijl er iets in me opstaat, dat me een halt toeroept. Het is echt genoeg. “Je gaat niet meer opzij. Genoeg nu geleden. Voorbij het verleden.” Het is de herkenning in de invitatie. De wens na alle strijd één geheel te worden, compleet te zijn. Te helen, door de teruggespoelde film vol treiterende beelden opnieuw met irritante circusgeluiden te gaan begeleiden, terwijl de oude beelden vervangen worden door nieuwe illustraties. Te leren luisteren naar mijn innerlijke stem, als een dove die voor het eerst luisteren kan. Omdat ik hoor. Ik beleef daardoor wat er gezegd en gevraagd wordt. Mijn oren poppen open, met een enorm luide knal. De wasem die mijn ogen beslaat, zoals mijn bril doet als ik in de kou naar buiten loop, wordt resoluut schoongeveegd. Ik kijk verdwaasd om me heen. Ik lijk verdwaald, maar ben het niet. Het is tijd. Tijd om de zoektocht te beëindigen. Het zware gevoel wat me al die tijd op me drukt, kijkt me aan, met strenge, donkere ogen. Die zich priemend in de mijne drukken. Zonder filter. Zonder flatterend licht. Het staart me aan, ik kan er niet langer van wegkijken. Mijn blik wordt vastgezogen in brandend verlangen. Er is nog één concrete vraag die opdoemt, slechts één resterende opgave: “Blijf je aan de kant gaan?” Ik ruk me los, door een vastberaden druk op de knop, waar met hoofdletters ‘Leven’ op staat afgebeeld. Ik weet dat ik hiermee een einde maak aan het brandende, maar verloren verlangen, omdat het zonder vastberaden acties, allemaal slechts een verloren droom zal zijn. Ik kies. Ik sta op. Ik val opnieuw. Hard raakt de grond mijn gezicht, en dan struikel ik opnieuw. De klap weergalmt in mijn oren. Mijn wangen schuren ruw tegen de bodem, mijn kaken bloeden. Mijn benen weigeren. Ik sta op. Ik val, en sta weer op. Tot ik tenslotte wankel en wiebelend, rechtop blijf staan. Mijn kraakbeen is verdwenen. Mijn heupen zijn versleten. Mijn voeten zijn uitstulpingen zonder stevige botten, die de spieren als een stevige sok bijeen zouden moeten houden. Mijn schouders zijn verbruikt. Ik haal diep adem, en neem een enorme slok lucht, en loop dan langzaam maar bereidwillig naar voren. Een eerste stap. En dan nog een. En nog een. Ik ben verbaasd. Ik loop. Mijn benen zijn vernieuwd, mijn heupen van staal, mijn schouders vernieuwd en in mijn voeten zijn stalen schroeven gedraaid. Mijn armen zwaaien mee, de titanium vleugels maken het mogelijk. Ik loop, en stap dan steeds sneller door. Ik neem mee wat van mij is. En laat los wat geen waarde meer biedt. Ik adem, met de helft van de longinhoud. Ik kies en start. Ik begin met leven, door te sproeien als een fontein op volle snelheid. Ik zoek voeding en lees. Als een opgejaagd hert, zonder pauzes. Ik slurp vanaf dit moment ieder boek en iedere video op, terwijl ik daarna alle opleidingen volg. Ik loop steeds sneller, tot ik vijf jaar later voorzichtig om durf te kijken. Omdat ik niet meer bang ben voor wat ik zie. En daarmee accepteer ik, schoorvoetend, dat er ergens onderweg ruimte is gecreëerd. Ik durf het aan. Ik moet het doen, met open vizier en rechte rug. Ondanks mijn nog altijd lastige lopen. Ik kies voor starten met ontwikkelen. Met geven. Met acceptatie. Met delen. Met luisteren. Het mag. Ik kies ervoor dat ik me ook angstig mag voelen. Het helpt me nu behoedzaam te zijn. En niet langer mezelf daardoor bij iedere teleurstelling vol afkeer en zelfkastijding in de voet te schieten, waardoor ik opnieuw struikel of val. Niet langer de weerzin over mezelf te voeden, omdat ik niet voldoe. Mezelf niet langer naar beneden haal, omdat ik niet leuk, jong, slim, mooi, slank of scherp genoeg ben. “Dit is wie ik ben. “De spiegel toont me het beeld. “Ik zie jou. ”

Dan wil ik dit ravijn beklimmen, eruit. Ik moet omhoog, het moet. Van mij. Want als ik één ding heb geleerd, van negatieve zelfpraat word ik niet beter, en zeker niet actiever. Daarmee blijf ik mezelf en de wonden opentrekken. Dan blijf ik de gekartelde rouwranden met kracht kapot rukken. Want ondanks alle bizarre afwijzingen, afkoopsommen en afwijzingen, en ondanks genegeerd te zijn, afgekocht te worden, geslagen, uitgelachen, getrapt, geschopt, vergeten, of niet goed genoeg te zijn, heb ik ergens onderweg, door mijn overtuiging en mijn genen, maar vooral door mijn keuzes, een absoluut geloof ontwikkeld. Het is me ooit meegegeven, in mijn DNA, want daar hoor ik de niet tot stilte verloren gegane stem. Die stem wordt met iedere ademstoot krachtiger, nu ik er bewust voor kies, en ernaar luister. Daar zit mijn oplossing, daar liggen de antwoorden. Ook al ben ik versleten voor belachelijk emotioneel, of voor zwaar overdreven. Voor weerzinwekkend of erger. Ik word niet langer één met de afwijzing, die nu rakelings langs me heen scheert, omdat ik dienstbaar leer buigen. Het vloeit niet meer in elkaar over, als verfstoffen die samen van kleur wisselen, door de opzettelijke vermenging. Ik buk, houd mijn hoofd omlaag, en de stalen verfbussen vliegen rakelings langs me heen. Ze spatten daarna tegen de wand uiteen, met een kakofonie van kleuren. Het druipt als pastasaus, in stevige klodders naar beneden tegen de grauwe muren. De bussen breken door de val met een oorverdovend lawaai kapot. Door de scheuren druipen de vloeistoffen nu vertwijfeld op de grond, waar schaamteloze plassen gevormd worden, omdat het doel gemist is. Scheldwoorden worden niet langer geadopteerd en bewaard in een goedgekeurd dossier, met een dikke stempel als bewijs. Het glijdt met ieder nieuw besluit dat ik neem, steeds vaker en sneller als zware ballast van me af. Als natte inkt van een aquarel. Zo druipt het tenslotte ook van het schild, wat zo lang alleen mijn hoofd vrij heeft gelaten. Van mijn lijf, dat te lang samengeperst is geweest door strakke korsetten en ontbrekend kraakbeen. Het verdwijnt tenslotte van al datgene wat ik steentje voor steentje heb opgebouwd, als mijn stevige draagmuur. Het standhoudende verzet lijkt een nieuwe, solide, en betonnen pilaar te worden, waar ik bij hoge nood nog met gesloten ogen tegenaan kan leunen. Het gevaar houdt me immers niet langer tegen. Ik voel, en weet dat het nu niet meer te stoppen is, omdat ik heel diep in mijn onderbuik de belofte voel opspringen die me sondevoeding geeft. En daarmee raakt het, als een goed gemikte injectie, bij elk verzet met kracht en precisie, steeds beter ook mijn longen en hoofd. Mijn adem, hart en brein. Dan mijn ideeën, geloof, passie, liefdes en werk. Dat zijn de bouwstoffen en stenen. En ik realiseer me, dat juist door waar ik vandaan kom, en door mijn verleden, juist door mijn reis, dat ik hierdoor inzage heb, in hoe ik het werkelijk beter kan maken. Omdat ik het begrijp, en weet hoe het voelt. Ik het weet, hoe het is om buiten te staan, in de snijdende kou. Hoe je verlangend en verkleumd door de verlichte ramen hongerig en hunkerend naar binnen kijkt, met je bevroren handen hoopvol leunend tegen het scheidende glas. Ik kan juist daardoor niet langer boven mijn leven zweven en naar de strak geplande dagen in mijn agenda kijken, met de ogen van een buitenstaander. Ik herinner me immers te goed, hoe de ervaring van de leegte dan bezit van je neemt. En zo start het, en vanaf dat moment brandt het verlangen als een heilig vuur onder mijn doelstellingen. Voor mijn geliefden. Mijn gezin, mijn mooie kleinkinderen, en voor al die mensen die mij hun vertrouwen geven. Het verlangen dat mijn passie voedt, het beter te maken, door ervoor te kiezen.

Ik zie jou

Er zijn er veel zoals ik. We beleven het leed, continue, en steeds opnieuw, en koppelen daarmee ons verleden als plakkende stroop die hinderlijk aan de houten lepel blijft hangen, definitief aan ons brein. De toegang wordt zonder restricties opengesteld en de toekomst is daarmee een sompig, maar verleidelijk en uitnodigend moeras. Ik zie het in de vurige, vochtige ogen, en in de wens vol drang te ontwikkelen, naar een volgend level. Ik voel het in de innige omhelzingen en de warme armen die zich vast om me heen klemmen. Ik beleef het als ik mondhoeken ongecontroleerd zie trillen. En er verwachtingsvol visies geschetst worden. Ik beluister het in de zacht uitgesproken wensen. Ik ervaar het door de spanning in de stem, en in de vastberadenheid te blijven strijden. Verlangen naar optimalisatie. Het beter maken, gezien worden. Erkenning ervaren. Ook al betekent dat kwetsbaar en transparant zijn, gedreven door de zucht naar verbetering. Naar heling, en naar groei. Weten dat dit via de weg naar verbinding loopt. Omdat we herkennen wat het is, te wensen en niet te krijgen, te hopen en niet te ervaren. Te verlangen en niet te ontvangen. Te blijven vechten en door te gaan, omdat er diep in ons, een enorm vuur van hoop en verwachting brandt. Van passie, van hunkeren, en snakken naar meer. Ik besef het pas veel later, maar alle jaren dat ik een strijd voer om mijn eigen plaats, word ik voorbereid op de kans die op een dag voorbijkomt.

Die dag is vandaag.

Erbij horen is de essentie van alles

We lijken vergeten te zijn, in de strijd die dagelijks om ons heen woedt, dat we onderdeel zijn van een groter geheel. We slechts een hemels fragment zijn van de wens liefgehad te worden, en gewaardeerd. Samen met deze behoeften hebben we de beschikking, over een krachtige, menselijke geest. De wens een diepe verbintenis met anderen aan te gaan, terwijl we er tegelijk hard voor weg willen rennen, als het te dichtbij komt. Waar het ons kan beschadigen. Net zoals we allen dezelfde noodzaak tot behoud van onze authenticiteit ervaren, en de enorme drang tot vrijheid. Het hoogst haalbare. Hoop krijgt pas invulling door actie. Daarmee start mijn keerpunt. Daarmee initieer ik de start. Door tien dagen naar een training te rijden, die me de belofte biedt dat dit mijn harde schil eraf pelt. Ik geloof nog steeds in dromen en hoop de sleutel te vinden, dus ik meld me aan. En dan begint het, want ik word zwaar overboden. Een hereniging wacht. Met mijzelf, want ik vind haar terug. Het dappere meisje, met de lange, donkere vlechten, de zachte huid en mollige kuitjes. Wat een verrassing…. Een verrukkelijk weerzien met het verlegen kind met de ivoorkleurige huid, de pastelkleurige gesmokte jurkjes en de zwarte lakschoenen, met een bandje over de wreef. Het ijverige kind, zo boordevol verlangens, gepassioneerd, hoopvol wachtend op zachte armen en een warm welkom. Onbegrepen. Met het teleurgestelde hart, en het lichaam wat zo lang niet naar voren kan. De geteisterde geest en het brein wat zo moet zoeken naar een gelijke. Ik kijk naar haar: “Ik zie jou. ” Ik leer bij onze hereniging constructief, en bereidwillig concreet afscheid te nemen. Omdat ik ervoor kies. Afscheid van negatieve dromen, angsten en dwang. Van verlatenheid en afwijzing. Door de herinneringen tot stilstand te dwingen, die daardoor niet langer meer op repeteer staan. Door het plotselinge gebrek aan voeding en vloeistof verdrogen ze, als fruit wat te lang in de zon ligt. Ze zijn ongemerkt gerimpeld uitgegroeid tot misvormingen. Zo talrijk, dat de uitstekende lianen me veel te lang de weg versperren, het zicht belemmeren en ik er alsmaar over struikel. De knotwilgen weerhouden me ongelimiteerd lang, als strenge, brede poortwachters, naar voren te stappen. Ik spreek daardoor te vaak, met dezelfde stem, maar met verwrongen klanken. Mijn mond opent zich te snel: “Sorry, ik doe het weer verkeerd”, of “Het is allemaal mijn schuld, wat ben ik toch stom. ” Plots dringen andere uitingen tot mijn brein en spraakvermogen door, en worden daarin gesteund door de geestelijke voeding die ze ferm naar voren duwt. Tot het eigen wordt. Zinnen die daarmee de weg vinden naar de afslag van mijn hart, door de met onzekerheid gedreven afwijzing eruit te halen. Het verzet groeit, door mijn aandacht, tot het zo sterk wordt, dat het luider schreeuwt dan ik zelf. Vol verbazing besef ik dat mijn arrogantie en alsmaar terugtrekken gebaseerd geweest zijn op angst, en ik hiermee slechts een vertekend beeld van sterke tegenstander heb opgeroepen. Angst voor afwijzing, en het hierdoor verkreeg. Als zelfkastijding. “Sla mij maar, neem mij niet, ik ben het niet waard!” Bang om te vallen, en daardoor steeds struikelend gelanceerd werd. Niet eenmaal, maar telkens weer. Gebroken worden. Vallen van steigerende paarden, vallen in bad, vallen van trappen. Zelfs vallen over een verkeerd gelegde tegel. Vallen, tot ik eindelijk besef, dat ik mag blijven staan. Dan sta ik even stil en begin dan te klimmen. Over de sterke helling, vol kuilen, zonder vangnet. Klimmen, door alsmaar steil omhoog te kruipen, langs de diepe afgrond. “Kom op, je kunt het, ga door!” Pas als ik aan de overkant aankom, en omkijk, zie ik dat het oneindig veel hoger heeft geleken dan ik dacht. De angst, die ik zo lijfelijk gevoeld heb, de bange afhankelijkheid om neer te storten, is net zo bizar. Ik herken de voeding wanneer ik met de lift omhoogga, naar mijn kantoor. Ik heb me zo krampachtig vastgehouden aan de onzekerheid, dat ik niet gevoeld heb, hoe snel ik elke dag weer naar boven schiet, zodra ik op de knop druk. En altijd veilig aankom. Ik ben gefixeerd geweest op de schommeling van de stijging, en op het vasthouden van de angst, met focus op wat kan gebeuren. “Het gaat immers zo vaak mis? “Ik kies en schud mijn hoofd. Het stopt nu. Onze voorouders weten dat je altijd op je hoede moet zijn, en dat voorzichtigheid niet betekent dat je als vaststaand te pletter valt. Verbaasd kijk ik om me heen. Ik ben telkens gevallen, maar ik ben er nog. Ondanks alles. Ik wil mijn leven nu aanraken, mijn voeten stappen weer naar voren. Ik voel de grond onder me uiteengaan, ik loop. Stap voor stap. De aarde toont vriendelijk en vol geduld het pad dat zich plots voor me uitstrekt. Het gaat steeds meer gepaard met het relaxte, ontspannen gevoel van acceptatie en loslaten. Ik strek mijn schouders en sluit mijn ogen, alsof ik zacht en behoedzaam in een warm bad wordt ondergedompeld, waarbij het zachte schuim van de zeep liefdevol op mijn rug is uitgesmeerd. Het warme water omhult me. Ik kijk om me heen alsof ik alles voor het eerst zie, en besef, ik kan nu zelf naar voren gaan. “De inzet is hoog, de beloning groot. ” Ik zie in mijn handen dat ik een nieuw gedrukte handleiding heb gekregen. Een kaart die ik kan lezen en waar mijn weg op ingetekend staat. Dit besef slaat een brug tussen waar ik ben, en waar ik wens te zijn.

Tijdens de training zijn er verschillende momenten dat ik de persoon die ik ken, ontmoet alsof ik voor het eerst aan haar voorgesteld word. Alsof ik ernaast sta. Ik voel mijn stramme benen, strek mijn pijnlijke, te zwaar belaste rug. Lik de droge lippen, en wrijf mijn lange haar uit mijn gezicht. De zon schijnt geduldig en vriendelijk door het glas van de ongewassen ruiten naar binnen, en ik zie naast de rijen stoelen de donkere koffiekannen, die klaar staan voor de pauze. Ze leunen gebroederlijk tegen de grote witte koffiekommen van goedkoop aardewerk aan. De formicatafels met de gestapelde bekers zijn plakkerig met bruine vlekken van de gemorste koffie. Mijn ogen speuren kritisch naar de kringen van de gebruikte kommen, alsof ze erop getekend zijn met een passer. Ik ben in de vergaderruimte van een hotel, en elke vierkante centimeter wordt, omdat ik net heb leren zien, door mij opgemerkt. Ik kijk tussen mijn wimpers door om me heen als de andere cursisten hun verhaal doen, terwijl ik mijn hoofd stil probeer te houden. Ik schuif onrustig heen en weer op de harde stoel, die in het gelid naast de rijen andere stoelen staat. Ik knik ondertussen vriendelijk naar de andere deelnemers, die nieuwsgierig naar me kijken. Vooral als ik mijn hand opsteek wanneer er gevraagd wordt, wie er coaching geeft. Ondertussen hoop ik vurig dat mijn vriendelijke terug knikken, niet gezien wordt als een open invitatie. Ik kijk in stilte naar de met herinneringen gevulde gezichten, hoor de roepende stem van de trainer, en zie handen wringen boven op gekruiste benen. Ze drinken hete koffie, om niet te hoeven praten. In de spiegel in de smalle toiletruimte bestudeer ik opnieuw mijn gezicht, in detail, alsof ik zeker wil weten dat ik het nog wel ben. Ik wil beter communiceren, daarom ben ik hier. Maar er gebeurt meer. Ik klem me vast. Aan mijzelf, en streel rillend mijn verkilde armen, en voel de stevige huid onder mijn handen. De huid ik zo goed ken. Glad en warm. Zacht. Ik kijk opnieuw naar mezelf en borstel behoedzaam mijn haar. Ik stift mijn lippen felrood. Ik kijk opnieuw, nu met scherpere blik naar mezelf en merk dat ik nu dan toch mijn stilgelegde emoties ontmoet. De sleutel knarst. De gevoelens buitelen direct over me heen, bevrijd, de kooi staat op een kier. Ik heb hiervoor gekozen, het is nu zo ver. Ik twijfel nog even en besef dat ik alles nu nog tot stilstand kan dwingen. Ik aarzel een kort moment. Dan realiseer ik me, dat door het toe te laten, ik uit een nieuwe bron energie ontvang, als een batterij die opgeladen wordt. Niet zoals ik het als kind doe, door de deur van mijn geest, hart en meisjeskamer vastbesloten af te sluiten, en door niet langer te spreken. Door daarmee de verblijfplaats te voeden waar mijn verdriet en angst verblijven. Mijn ogen gaan open. De luiken schuiven resoluut van hun plaats. Het gezichtsveld verschijnt. Ik kan zien. Mijn hart, zo onbeschermd, door de willekeur van hoe ermee om is gegaan, mijn veilige kamer en geschonden huis, openen voorzichtig achter elkaar de knarsende poort. Ik trappel nog even, vol verzet, maar capituleer tenslotte toch. Het is tijd. Ik kijk nog een moment naar wat is. Naar wat was. Zonder verwijt of vooroordeel, en durf daardoor de deur nu verder open te zetten. Dan stap ik moedig naar voren. Ik knipper drie keer met mijn ogen, klik met mijn hakken, en ben heel even Dorothy uit Oz, die klaar staat om te ontvangen. De leeuw van Juda, uit de Cronicals van Narnia, gromt goedkeurend en schudt zijn manen. Nederig buig ik mijn hoofd. Mijn stem klinkt, en ik voel het refrein als hete thee door mijn keel glijden: “Ik ga niet meer aan de kant. Ik maak mijn eigen pad, door naar voren te stappen. Daar bouwt mijn wil de weg. Door mijn keuzes, mijn inzet, mijn vertrouwen. Ik vul de bereidheid in om naar voren te komen, en geef daarmee ruimte aan mijn integriteit. Het vraagt mij niet om te veranderen, het smeekt mij te zijn wie ik ben.”

Terug naar mijn wereld

Tijdens de laatste ochtend wordt de training geëvalueerd, gevolgd door een meditatie. We staan één voor één gehoorzaam op van de blauwe stoffen stoelen. We kijken elkaar onwennig en afwachtend aan, terwijl de zachte melodieuze stem van de leraar de ruimte vult met verwachting. Het voert me weg naar een ervaring die me zonder waarschuwing transporteert uit de zonverlichte ruimte. Ik sluit mijn ogen en word met de kracht van de concorde langs alle vertrapte zandwegen en vervlogen dimensies geschoten. De stemmen om me heen vervagen, bekende beelden verdwijnen. De mensen lossen op. De drukkende warmte van de zaal is vervangen door een verrassende strelende warmte, die me volledig omvat. Ik word vloeibaar. De zachte muziek op de achtergrond verstomt, en de contouren van de cursisten worden een met de ruimte. Ze gaan over in dezelfde dimensie als de omgeving, glijden mee in het schaamgras, wat zich ontspannen achter het glas uitstrekt. Alles is dezelfde kleur. Groen en grijs worden dezelfde tint. Oneindigheid. Heel onduidelijk glijdt de stem van de mentor van me weg, wordt steeds zachter, en tenslotte tintelt het nog slechts in een vibrerende beweging. Een fluisterende, nauwelijks opgemerkte trilling. De grote grijze ruimte met de lelijke vloerbedekking, de lange blauwe gordijnen met de scheve zoom, en de steriele stoelen om mij heen verdwijnen. De medecursisten, die zo actief met elkaar hebben gediscussieerd, lossen op. Als waterverf in de regen. De gordijnen in mijn brein zijn open geschoven, een nieuw toneel is zichtbaar. Zonder brug om over te steken, zonder borden die ik moet passeren, zonder waarschuwing, is de ene tijdzone overgegaan in de andere. Ik ben daar waar ik begin.

Thuis

Ik ben terug. Ik sta met gesloten ogen in de prikkende zon. Ik word door een fel gouden licht omhuld, de warmte steekt met kleine speldjes op mijn huid. Mijn lange haar beweegt op mijn rug, ik voel dat het in mijn taille tegen mijn huid aan beweegt. Mijn handen strelen de weerbarstige, donkere krullen met mijn vingertoppen. Ik kijk naar mijn haar, het is bijna zwart, met een koperen glans. Ik glijd met mijn handen langzaam over de stof van mijn jurk. Ik voel het beige gewaad opzij glijden als ik beweeg, het licht op, het beweegt op mijn huid. Ik streel de stof, die glad is als water. De geweven banen welven, en vallen soepel om mijn lichaam. Glanzend en mat, samengevat in een wijde jurk die vloeiend om me heen valt, en met me meedeint. Heel langzaam stap ik naar voren, zo is het me geleerd, elegant en bewust. Langzaam, mijn ogen zijn gevestigd op wat voor me is. Ik zie mijn voeten met de bekende tenen in de open sandalen naar voren bewegen. Ik adem diep in, en ervaar de kracht die ik daarmee in mijn ingewanden verspreid. De ronde hals van de jurk ligt als een ketting op mijn gebruinde huid. Jonger ben ik, zoveel jonger. Ik lach verheugt, en zie hoe het gouden licht dat mij begeleidt, zich verspreidt over de mensen die naast mij staan. Ik stap nog iets naar voren en trek mijn lange jurk iets op, terwijl ik glimlach. Het is warm. Mijn keel is droog. Dan ervaar ik zijn aanwezigheid. Ik hoor zijn rauwe timbre, luister naar zijn schorre stem, en kijk glimlachend opzij. Ik herken hem. Ik hoef niet na te denken wie hij is. Hij is eigen. Vanzelfsprekend, zoals familie. Herkenning. Ik lach naar hem en buig me vol vertrouwen en genegenheid over naar de kleine meisjes, die ongeduldig naast hem staan. Hun fragiele lijfjes zijn vol energie, ze giechelen en heffen hun warme gezichtjes naar me op. Ik streel hun haar en praat tegen ze. In onze taal, de spraak die ik ken, met onze woorden. Ik voel met mijn vingers aan hun zachte, rozige wangen en draai strengen in hun donkere, krullende haar, terwijl ik voorovergebogen zacht tegen ze praat. Ze giechelen opnieuw, kirrend, en lachen hun kleine witte kindertanden bloot. Ze buigen zich naar me toe en delen hun grapjes, ik lach met opgetrokken schouders mee. Dan draait hij zich naar me toe, en spreekt tegen me, met een diepe stem. Warm en mannelijk. Ik herken hem, het is zo vertrouwd, - ik voel zijn bewogenheid, maar vooral de impactvolle uitstraling, waar hij zich ook van bewust van is. Machtig zijn is groter dan de persoon. Sterker dan het lijf. “Je bent alleen de baas als je de baas bent. “De kracht van oneindigheid omvat ons. Het vermogen om eeuwen te trotseren, tempels te veranderen, godsdienst aan te passen, en de taal te wijzigen. De macht van een leider, een heerser, zoon van de goden. Het is tastbaar, voelbaar, de lucht beweegt mee en omvat ons. Ik draai me om, om de warmte op mijn gezicht te kunnen vangen. Hij knikt naar me en deelt zijn zorgvuldig gekozen woorden. We lachen, verbonden. We knikken eensgezind naar elkaar, we ervaren saamhorigheid. Omdat we weten wat komen gaat. We begrijpen, en zien. Het zit in ons bloed, in ons verbond. Hij is meer dan mijn broer. Hij is de vriend met wie ik opgroei. We rennen samen door de lange gangen, we verstoppen ons voor de wachters. We luisteren in stilte, met gebogen hoofd en altijd op gepaste afstand, naar onze strenge vader. We verstoppen ons als kinderen. We lopen hand in hand de velden in, als we alleen met elkaar willen zijn. Om geheimen te delen. Angsten uit te spreken. Beloftes te doen. Ik slik, ik voel zijn zoektocht, zie zijn visie. Hij weet wat er komt. Ik weet het. Hij kijkt naar mij. “Ik zie jou. ”

De felle zon staat pal boven ons, maar het is niet benauwd of drukkend. De stralen verwarmen ons, behaaglijk en zacht, als een dik donzen dekbed, dat je liefdevol omhult. Als een föhn die je warm blaast. Dit is thuis. Vertrouwd, niets anders bestaat dan de koesterende verwachting van wat voor ons ligt en door ons gevoed wordt. We lachen opnieuw, hardop. Vanuit onze buik borrelt het plezier omhoog, als vanzelf, zoals dat met vertrouwelingen is. We kennen elkaar, delen dezelfde verlangens. Spreken dezelfde toekomst en taal. We hebben dezelfde voorouders. We spreken over veranderingen, het geloof, het bouwen van de stad en de invulling van woorden. Ik ben veilig. Niet alleen mijn huid, maar ook mijn ziel wordt in elke ader gevoed met een weldadige behaaglijkheid. Die zich verspreid, door al mijn poriën. Met kracht licht het mijn hart op, als in een betoverende dans, en smeekt dan om meer. Ik voel het. Ik weet het. Ik ervaar dat ik erkend ben. Ik ben gearriveerd. Ik ben geliefd. Ik ben me intens bewust van wie en waar ik ben. Al mijn zintuigen zijn versterkt. Mijn hart opent zich. Niet langer voorzichtig, maar volledig. Ik voel mijn bloed pulseren. Mijn adem versnelt en ik hap naar lucht, als een vis op het droge. Mijn bewustzijn groeit met elke seconde, en voedt daarmee mijn energie. Ik besef tegelijkertijd, dit is mijn eeuwige heimwee. Dit geeft invulling aan wie ik ten diepste ben. De enorme weldadigheid, die zich in iedere ademteug verzamelt, en daarna in mijn borst explodeert, laat mijn ogen onophoudelijk tranen. De gekooide vogel opent als Phoenix resoluut haar meterslange vleugels. Ze rekt zich uit, het is tijd. Tijd om op te stijgen. Het vervult me met een onuitsprekelijke liefde en hereniging met de mens, vrouw en het meisje in mij, die samen zo geduldig gewacht hebben op deze bevrijding. Ik ben verenigd, met mezelf. Ik zink, overmand door dankbaarheid, op mijn knieën.

Steeds als ik deze herinnering oproep, word ik letterlijk overmeesterd door dankbare emoties, omdat dit is waar het leven om draait. Dit gevoel van thuiskomen, van erkenning en waardering. Van liefde. Van onvoorwaardelijkheid. Van niet opzijgaan. Van er mogen zijn. Geborgen. Van weten waarvoor je bestaat, en het gewenste verschil te willen maken. Ik buig mijn hoofd, nederig, en besef zoveel beter waar we als mensen naar op zoek zijn. Het is zo dichtbij, nu ik besef en ervaar hoe ik ervoor kan kiezen. Daarom kan ik het nu met je gaan delen.

2. Stap naar voren

Tijdens deze Master-opleiding wordt tijdens een van de laatste trainingsdagen gevraagd wie zich geroepen voelt voor de groep te komen. Om te vertellen wat het diepste verlangen is, en waar men naar op weg is. Het is alsof ik persoonlijk opgeroepen word, en nu mag vertellen hoe ik nu naar mezelf kijk. “Wie durft? ” Wat is mijn waarom, en mijn waarheid? Die vraag dringt zich dwingend aan me op. Hoe geef ik daar invulling aan, en wat doe ik ermee? Het triggert me. “Wat doe ik er eigenlijk mee? ” De vraag is ongemakkelijk, het blijft als een dreigende en drukkende wolkbreuk in de lucht hangen, en geeft invulling aan een emotie die ik eigenlijk niet wil delen. En al helemaal niet voor een groep onbekenden.

Onzichtbaar

Is deze vraag wel voor mij bedoeld? Ik sluit me hier al een leven voor af. Wie wil er nou iets weten, van mij? Mijn domein is de achtergrond, daar blijft wie ik ben onuitgesproken en onhoorbaar. Het kan immers zo zijn dat ik het verkeerde roep, waar met gedeelde acceptatie negatief op gereageerd wordt. Liever ben ik verborgen, daar is het stil. Heel soms maak ik per ongeluk toch een grapje. Het wordt met opgetrokken oogleden beantwoord. Ik sluit me steeds meer af. Daar waar mijn pogingen uitbundig te zijn, niet met samengeknepen lippen vol afkeuring bekeken worden. Dat is mijn afgezonderde domein. Deuren dicht. Gesloten. Samen met de kinderen in de kinderkamer. “Nou kind, het is beter dat jij nu even je mond houdt. Er komt weer niets belangrijks uit. Dus vergeet nou niet, je bent niets, en zal ook niets zijn. ” Maar ik besef nu, door deze vraag, en overmand door de wil en wens te groeien, dat ik juist hiervoor gekomen ben. Ik neem de uitnodiging aan, steek mijn hand op, en stap dapper naar voren. Met een zwaar gemoed. En een natte rug. En trillende bovenlip. Bang dat mijn jurk te strak zit. Mijn hakken zijn vast te laag, en mijn haar zal wel weer plakkerig opkrullen in mijn nek. Maar ik wil vooruit, het moet. Nu. Ik trap het gaspedaal wat dieper in, en neem dapper, maar enorm ongemakkelijk plaats op de hoge kruk. Op het podium. Ik trek mijn jurk zo ver mogelijk over mijn benen. Ik kijk voorzichtig rond. Ik voel hoe ik worstel. Maar er duwt een wens mijn stem die me aanspoort te gaan winnen. Dit is de reden dat ik hier ben. Ik wil niet meer opzijgaan. Ik kan het niet meer. Gesterkt door het ervaren thuisgevoel in de warmte vind ik ergens onder in mijn besef de kracht. Ik slik. Mijn keel brandt. Het is tijd. O help.

Ze leest

Als jong meisje, een rustig, mollig kind, met dik donker haar, lees ik het liefst alleen op mijn kamer. Diep weggedoken onder de dekens, waar ik een stapelbed deel, met mijn broer. Mijn bril strak op mijn neus. Ik lees stapels historische romans, en verslind in dezelfde weken gevierde aanwinsten, de ontdekking van autobiografische publicaties. Ieder vrij moment, als ik even geen opdrachten van mijn vader of moeder krijg, ren ik naar de bibliotheek in het dorp. Door de deur, langs de trappen, in de grote zaal. Daar staan de hoge, ijzeren grijze kasten. Systematisch in het midden van de grote zaal opgesteld, achter de dubbele houten deuren aan de voorkant. Ik loop gejaagd en onrustig heen en weer, alsmaar op zoek naar dat ene ongelezen boek. Mijn ogen glijden verlangend langs de letters, mijn handen koesteren de dikke, stevig genaaide kaften. Ik voel terwijl ik de voorkant streel steeds weer de beloftes van een nieuw, en bijna duister geheim. Elke keer opnieuw, zodra ik de bladzijden, die vaak gekruld of met koffievlekken bezaaid, opensla, en ze teder betast. Ieder geschreven woord leidt me zonder bemiddeling naar een nieuwe wereld. Ik vind altijd weer datgene waar ik naar op zoek ben. Dan laat ik braaf mijn buit afstempelen. Bij de vriendelijke mevrouw met de groengrijze ogen achter de dikke brillenglazen, en de rood/grijs geruite plooirok. Ongeduldig (“Denk eraan, niet voordringen, dat hoort niet!”) neem ik achteraan de rij plaats. Ik zie hoe ze, als ik aan de beurt ben, ieder boek van een keurig stempeltje voorziet, en een klein wit briefje met alle gegevens erin stopt. “Zo, jij kunt weer even vooruit!”, zegt ze geduldig, terwijl ze haar hand gesloten om de boeken naar me uitstrekt. Ik knik en loop dan snel weg. De bruine deuren sluiten zich automatisch achter me, terwijl ik met twee treden tegelijk de hoge trap afren. Hopelijk heeft niemand me gemist, zodat ik niet…Ik heb de vrijheid in mijn tas, weet ik, terwijl ik hard doortrap op het fietspad door het weiland. Mijn tijdreis, mijn inzage. Instappen in de toekomst. Lezen, weten. Mijn wereld, waarin woorden elkaar vinden, heling brengen, begrip en voldoening voeden. “In het begin was er het woord…” Handvatten langs mijn onbegaanbare zandpad. Eén boek hoef ik niet te lenen. De bijbel, mijn loyale en geduldige vriend, altijd binnen handbereik. Ook al zijn er jaren dat ik het dikke boek met vetvlekken en gekrulde bladzijden niet uit de kast haal. Dan ligt het trouw, en ongeopend, naast de brandende lamp te wachten. Soms is het al genoeg te weten dat mijn steun dichtbij is, zonder er een beroep op te doen. Tot ik een hernia krijg, de eerste, en in de weken dat ik platlig eindelijk de tijd krijg alle boeken uit het dikke boek te lezen. En dan word ik nieuwsgierig. En wil weten wat de inhoud is van de Koran. Omdat in de boeken van Abraham en zijn nakomelingen, talrijk als het zand, door Hagar ook de Islam plots herkenbaar is. Zo ontdek ik daarna de Thora, met de verhalen van Mozes, en de toegankelijke wetten. De wereldgeschiedenis wordt van achter het matglas vandaan gehaald. Mijn ogen glijden over de regels die me vertellen dat het verbond tussen volkeren al zo lang geleden is gesmeed, waarmee de verschillen vervagen, en de overeenkomsten helder worden. Lezen brengt het allemaal dichterbij. Het is veilig, het gebeurt in mijn afgezonderde stilte. Het is van mij. Ik check wel even of de deur dicht is, en nog op slot kan. Dat komt allemaal in een flits voorbij, al die herinneringen, terwijl ik op die hoge stoel zit. In de zaal vol medecursisten, die me nieuwsgierig aankijken terwijl ik op het podium plaatsneem. Ik stap hiermee voorzichtig uit mijn cocon. In de vurige gloed van mijn verlangen om het positieve verschil te mogen maken, ontvouw ik aarzelend mijn persoonlijke verhaal. Niet als een echo van mijn gedachten, maar als een samengebracht koor van hoop en verlangen. "Het is mijn wens," zo begin ik, mijn stem trillend van onzekerheid, "om een baken te zijn, vooral voor anderen. Een leven te leiden, niet uit willekeur, maar een invulling te realiseren dat de volheid van mijn potentieel bereikt. Een leven dat zich niet langer beperkt tot het bestaan. Een leven dat zich uitstrekt, naar beter en mooier. Naar impact en betekenis. Om er het verschil mee te maken. " Ik pauzeer even, mijn ademhaling is diep. Ik hap naar lucht, alsof ik een wedstrijd zwem, en opnieuw een baan inglijdt: "Ik verlang ernaar om niet alleen te bestaan, maar om wezenlijk mijn passie concreet te maken. Om anderen te verrijken. Uit te delen van al datgene waar ik naar op weg ben, een leven lang. Door het delen van erkenning en waardering. “Ik buig mijn hoofd, maar ben nog niet klaar, de woorden branden in mijn keel. Opgespaard in talloze jaren van afstand en stilte. “Op dagelijkse basis wil ik mensen het gevoel geven dat ze deel uitmaken van iets groters, iets dat waardevoller is, omdat wij er samen invulling aan geven. Zingeving verspreiden, verbinding, samenwerken. " Mijn ogen tranen en ik knipper voortdurend: "Mijn pad kan er daardoor een zijn van zichtbaarheid, van liefde verspreiden, van delen. Omdat ik een verhaal in me draag, en het wil delen. Niet om het verleden te verduidelijken, of om verwijten te uiten, nee. Maar om het te begrijpen, en om de mooie momenten opnieuw te beleven. Om daarmee de verbinding te leggen tussen toen, nu, en straks. En daarmee zorg voor elkaar op te bouwen." Ik voel met ieder gesproken woord de kracht in mijn uitingen toenemen. Ik word niet langer gehinderd door schaamte: "Uit de pijn is een heel nieuw besef ontstaan, een besef dat niet langer zinloos is. “Ik kijk om me heen en ga staan.

“We delen als mensen immers zoveel meer met elkaar dan we ons realiseren. Deze dagen van zelfreflectie hebben voor mij de sluizen geopend, want het is door pijn dat we groeien, en we inzichten krijgen. Zodat we verbonden raken, ook met ons eigen verleden. Dit opent de weg naar de toekomst. De weg naar morgen die we wensen en invulling kunnen geven. Betrokken, met een focus op onze keuzes. Omdat we daarvoor kiezen. " Mijn stem is steviger, met meer zelfvertrouwen, en ik hoor een stroom uitingen uit mijn mond komen die nu niet meer te stuiten is: "Ik strek me door dit besluit uit om inzichten te delen, die waardevol zijn. Omdat we elkaar in die verbondenheid gaan ontmoeten en versterken. " Ik kijk de zaal in, en zie ogen die me met intense aandacht vasthouden. Mijn stem vervolgt zonder haperen: "Ik wil vanuit gevonden dankbaarheid beseffen dat het tijd is. Tijd om alles opnieuw te bezien, met de inzichten die ik nu heb. Doorspekt met mededogen, met geleerde en beleefde autoriteit en het vermogen om deze lessen te gaan delen. Zonder bitterheid, zonder woede. Met de wil om altijd te blijven leren. Te begrijpen dat al deze ervaringen mij gebracht hebben, waar ik nu ben. ” Ik slik. “Ik wil inspireren. Niet door het verhaal van mijn broer te delen. De vernietigende angst en de oorverdovende stiltes, dat wil ik niet herhalen. Wel wil ik vertellen wat ik ervan leer en waarom. ” Ik schud mijn hoofd, waardoor mijn knot langzaam loskomt en mijn haar bevrijdt langs mijn gezicht valt. Ik haal nog een keer diep adem en veeg mijn vochtige handen af aan mijn blauwe jurk. “Het kan ook anders, zonder verwijten. Zonder woede, en zonder angst. Ik heb geleerd, zeker ook geleden, maar vooral geleerd. Het verleden is voorbij. Omdat ik daarvoor kies. Alleen vandaag bestaat. Alleen vandaag kan ik iets veranderen. Mijn omhulsel is opgelost. Om mij tevoorschijn te brengen. “Ik kijk naar de ogen die me opnemen. “We zijn samen die weg ingegaan. En we hebben het samen overleefd. Het is tijd te delen wat hoop kan geven. En inzichten brengt. Het is me voorgedaan, ik wil dat het gedeeld wordt. Het is zoveel groter dan ik. Er zijn zoveel verhalen te vertellen, waardoor ik anderen inspiratie kan geven. Zodat ook jij kunt kiezen voor welzijn. En welvaart. ” De leraar kijkt me geïntrigeerd aan en springt op van zijn kruk, verheugd. Hij klapt in zijn handen en lacht. Ik zie de herkenning in zijn ogen. Ik glimlach naar hem en buig mijn hoofd, dan richt ik me nog een keer op en durf om me heen te kijken: “Laat elkaar niet los, liefde overwint. Echt. Ik beloof het. Er is altijd ruimte voor beter, je kunt altijd kiezen voor jouw verlangen. Als je het kunt dromen, kun je het ook realiseren. ” Verbaasd kijk ik naar de mensen die als één opstaan en me stralend aankijken als ze applaudisseren.

Tijd om te delen, tijd om te helen

Daar begint het mee. Nu is het tijd. Tijd om terug te kijken. Met de ogen en inzichten van nu. Ontdaan van knellende, zware schellen. Er is een bruisende wereld in mij aanwezig die gedeeld mag worden. Het borrelt en pulseert, het is niet langer terug te dringen naar de stilte. Het is tijd om te delen. De schaamte voorbij. Zodat mijn kinderen weten, waar ze vandaan komen. En ze beseffen waarom ze zoveel eigenschappen bij elkaar herkennen. Zodat duidelijk wordt, waarom en waarvoor. Waarom we luidruchtig zijn. Waarom we energiek bewegen en non stop springen, terwijl we voluit lachen en overstemmend kunnen schreeuwen. Limiet loos ongeëvenaard dansen, met onze armen wijd uitgestrekt, onze heupen soepel bewegend, terwijl we uitbundig zingen. Lachend en elkaar net iets te hard knijpen. Waarom we zulke emotionele rollercoasters loslaten op onszelf, en die bij elkaar herkennen. Waarom we hoog sensitief zijn en vaak ook hoogbegaafd. Waarom we teruggetrokken willen zijn, de stilte opzoeken. Vaak als enig overgebleven keuze als de drukte ons omvat. En als invulling voor al deze tegenstellingen, zijn we op het autistische af, naast extreem uitbundig en dan direct erna weer opgesloten in onszelf. “Deuren dicht!” Gediagnosticeerd met hyperactiviteit, terwijl dat een natuurlijke streng is in ons DNA. De bron en voeding van energie en kracht. De motor onder de kap. Dezelfde streng die ons een zesde zintuig geeft, waarmee we gebeurtenissen en mensen zien, die voor anderen onzichtbaar blijven. Er kunnen woorden doorgegeven worden, waarom er voor een bepaalde richting gekozen is, en wat de gevolgen daarvan zijn. Voor ons, en voor anderen. Waarom we bang zijn, en tegelijk zo onvoorstelbaar ambitieus, en we dat vaak dan zelf weer overstemmen. Waarom het zo essentieel is dat we elkaar goed vasthouden. Onvoorwaardelijk. Omdat dat het enige is wat overblijft en telt, steeds opnieuw.

Omdat wij weten en zien wat we nodig hebben. Ook als we elkaar afwijzen, boos zijn, verongelijkt, bang, verdrietig, afstandelijk. Het gaat voorbij. En dan is het er nog steeds. Familie. Waar je bij hoort. Die onlosmakelijk met je verbonden is. De kracht van je bestaan, je basis, de vanzelfsprekendheid. De voeding van je wilskracht. Je uitgangspunt. Welke weg je ook kiest, voor elk besluit is daadkracht nodig het uit te voeren. Zonder actie blijft het om je heen hangen. Door te kiezen voor uitvoering, voed je de eerste schakel naar je gewenste realiteit. De stap naar concretisering door geërfde zingeving.

Ik besef dat ik mijn leven voor een tweede keer zal leven, en er scharnieren open gaan klappen, die tot nu toe gesloten zijn geweest. Ik word misselijk van de schrik, en ervaar het besef wat zich opdringt. Ik schud vastberaden mijn hoofd. Ook al word ik tijdelijk omvat door schimmige, plakkende mist, die ik goed ken, gevangen en omhuld in mijn eigen angsten, het kan nu niet meer winnen. Omdat het onoverkomelijk is. Het is tijd om iedere deur te openen, en dan op mijn tenen terug te keren naar waar ik voor koos. Te beseffen dat ik bevoorrecht ben, omdat ik er woorden aan kan geven. “In het begin was er het woord. ” Zoals Mary Poppins zingt: “Ik ga als de deur opent, dan zie je mij, dan kom ik tevoorschijn. ”

Voor wie ik liefheb

De drang groeit nu, en wordt sterker. Het wordt gevoed door de wens tot ontwikkeling. Zonder oordeel. Delen, om ervan te leren. Omdat het anders met mij verdwijnt. En dus sta ik op, en open vol gespeeld vertrouwen de blokkades. Draai het knarsende slot open en daarmee openen de zware, logge deuren zich, een voor een. Ik speel dat het echt is, dat ik dit graag wil. Mijn brein zal denken dat ik me verheug, want zo werkt het verstand. Ik treuzel nog even. De deur wrikt en is zwaar. Ik leun er met mijn volle gewicht tegenaan. Ik weet dat ik hiermee de keuze maak met open vizier mijn verleden tegemoet te gaan. Geen schaamte meer. Voorbij alle gesloten deuren, waar feitelijk de enige vraag is, die door de kier naar buiten dringt, hoe kan je dit overleven, zonder wrok? Ik sta op: “Omdat ik jou hiermee duidelijk kan maken waarom, en hoe ik er altijd voor blijf gaan. Waarom dat me oneindige energie geeft. ” Ik weet het. Ik hoef niet te doen alsof. Ik ben feitelijk nooit anders geweest. Het beslissende ogenblik.

Het lukt mij, en het zal ook jou lukken. Dat hele pad van innovatie en thuiskomen. Het is de beste les die ik aan je door kan geven. De les van niet en nooit meer opzijgaan. Van je niet meer door je angst en zorgen te laten leven, omdat je die nu uitnodigend en vastberaden bij de hand neemt. De angst wordt daarmee onderdeel van jou. Het is deelgenoot geworden van mij, en ik houd het stevig vast. Het is mijn waakhond geworden, die ik begeleid alsof het mijn Labrador is. Niet je wolf. Ik ga het je laten zien en strek mijn hand naar je uit. Je hoeft het niet alleen te doen. “Kom, we gaan op weg. “

3. Succesvol leven

Het begin. De start. Het leven. “Wat wil je?” We willen allemaal een liefdevol, welvarend en gelukkig leven. Succes proeven. In elke hap. Ik wil maar één ding, omdat ik overtuigd ben dat dit de sleutel is tot alles wat liefde brengt. Kinderen krijgen. Ik besef direct dat je al moeder bent, vanaf het moment dat je ernaar verlangt. Dat vormt je, leidt je, en voedt zich voortdurend aan je verlangen. Het neemt met kracht bezit van je gedachten en emoties. Uiteindelijk nestelt het kindje zich, in lichaamsvorm, of als een intens, broedend verlangen. Het neemt volledig beslag van je hart, rust, emoties en bestaan. Een leven lang. Het is immers de meest menselijke behoefte tot zijn. De invulling van hoop en verlangen. Het levenselixer. Mijn kinderen, dat wordt mijn eerste doel. Nieuw leven realiseren. Kindjes die bij mij horen, wiens armen om mij zijn, wiens stemmetjes tegen mij spreken, wiens prachtige lijfjes in mij groeien. Mijn clan. Mijn stam. Volledig overweldigd kijk ik verbijsterd naar mijn eerste baby als ze geboren is. Ik ben zo jong, dolgelukkig, maar ook volledig verbouwereerd hoe dit in hemelsnaam is ontstaan allemaal. “U krijgt voorlopig geen bezoek, want uw bloeddruk is veel te hoog. ” Het maakt niet uit, het geeft niet, alles is goed, want ze is er. En dan wil ik meer. Veel meer.

Mijn kinderen leren me al snel dat affectie, zorg en aandacht, op hun beurt wederkerig erkenning en waardering geven. Juist daarom kan ik dit doorgegeven. Met jou delen wat ik van hen heb geleerd, en wat mij geluk brengt. Wat er misgaat, en wat ik daardoor ontdek. Wat vervulling brengt, herkenning en inzicht. Wat strijd levert, en verdriet. Al deze lessen verdienen het gedeeld te worden, omdat het je helpen zal. Het vormt een stevig anker, wat je kan begeleiden als je het kunt hanteren. Het leert mij hoe de kinderen zo diep met me verbonden raken, dat ik keuzes maak die ze ernstig pijn doen, omdat ik me niet tijdig realiseer dat ze hun eigen personen zijn, en ze niet een en dezelfde mens zijn als ik. Het duurt een generatie waarin ze me opnieuw verbazen, omdat na alle puberjaren van strijd en losmaken er uiteindelijk zingeving en waardering geuit wordt. Affectie vloeit, zodat er steeds weer een onbekende, waardevolle nieuwe relatie met dezelfde persoon ontstaat. Onvoorwaardelijk liefhebben, vraagt een leven van overgave. Zolang je niet opgeeft is alles mogelijk.

Onvoorwaardelijk

Ik kijk je aan en leg mijn hand beschermend op jouw arm: “Ik hoop dat jij beseft dat liefde geen boodschap heeft aan uiterlijke voorwaarden of omstandigheden. Dat jij ervaart dat jij in staat bent affectie te geven, onafhankelijk van wat anderen zeggen of doen. ” Ik kijk je aan en zie je ogen verrast knipperen: “Je bezit daarmee de grootste kracht in het universum, en bent in staat, de kracht die ons verbindt, te besturen en te leiden. Ik neem je mee door je de geschiedenis te vertellen, van jou en van mij, en geef je daarmee inzichten in de processen die we toepassen, waardoor je beseft dat deze niet afhankelijk zijn van de omstandigheden. ” Ik streel je handen en glimlach, vol overgave, terwijl je me verwachtingsvol aankijkt: “Liefde schept geen voorwaarden. Geen afstand. Geen restricties. Dat doet ons hoofd, niet ons hart. De onvoorwaardelijkheid is de kwaliteit van je ziel, die zich steeds verder ontwikkelt en ontvouwt. Je weet dat het in je zit, je voelt het, beseft het. En je hoeft het je alleen maar te herinneren. Het is je meegegeven, door de geschiedenis, door je familie, door onze bloedband. Door onze liefde en door ons eeuwigdurend verbond. ” Je knikt en glimlacht verheugd, je leunt een beetje tegen me aan, ik voel je warmte. We zijn er klaar voor, we kunnen samen op reis. De deuren zwaaien open, we zien een nieuw toneel.

Vergeet niet, het is mijn verhaal, het zijn mijn herinneringen, die ik bewaard heb. Getracht heb te vergeten, en ze weer oprakelde, toen de boosheid nog vat op me had. En ze daarna diep begroef, onder de wens tot vergeving. Verhalen die onlosmakelijk bij mij horen. Ieder ander die hetzelfde meemaakt zal een ander verhaal hebben. Ik hoop vooral dat je mij hiermee beter leert kennen. Mijn kracht herkent, omdat ik geleerd heb te kiezen. Op het moment dat je dat beseft, wordt energie jouw vertrouwde en nooit teleurstellende metgezel. Die je voedt en aanstuurt, die je stuwt en vol laat houden. Die je hart verwarmt en leert te manifesteren. Te geloven, te zien, en te danken, voordat het verkregen of gerealiseerd is. Het vermogen wordt direct in werking gezet, en alles zal meewerken om het te laten gebeuren. En ja, ik laat mensen en gebeurtenissen weg in mijn verhalen. Wanneer het geen toegevoegde waarde heeft voor het geheel, of een meerwaarde brengt om jou de werking en het belang van keuzes te laten ervaren.

“We gaan samen op een intense reis nu, jij en ik, omdat we hiermee generaties die hetzelfde doen en uitvoeren tot stilstand brengen, door er andere inzichten en handelingen voor in de plaats te brengen. Dit zal jou het inzicht geven in het onlosmakelijke verbonden DNA wat onze basis beschrijft. Jij bent het nieuwe leven, vol nieuwe beloftes. Het nieuwe bestaan en de schakel aan de grote ketting die ons aaneenrijgt, dat ben jij. ” Ik neem je gezicht nu teder tussen mijn handen en kijk in je ogen, ik haak me vast in je blik: “Alle herinneringen zijn je al meegegeven met je geboorte. Je hoeft je geen zorgen te maken over wat je aantreft, omdat je het vanuit je ziel en alle generaties vol verbondenheid feitelijk al weet. Dus ontspan, open je brein en verbind je met je hart. Dan ontvouwt de liefde en drang zich daar vanzelf. Daar zul je mij altijd vinden. Ik verlaat je niet. Nooit. Dat beloof ik. ”

4. Verlangen naar verbinding

Marcus Aurelius zei: ”Denk aan je leven alsof je overleden bent. Je hebt je leven geleefd. Pak nu op wat overblijft, en leef het leven zoals het bedoeld is. “Daar ga ik je op meenemen. We zijn immers allemaal sociale dieren, ook al lijkt het er in onze familie op dat we ons liever afzonderen en het alleen fixen, dan er samen een oplossing voor te stimuleren. Families blijven een kiem van onuitputtelijke gespreksstof. “Altijd gezeik, maar toch voelt het rijk. “Het is de bron waardoor relaties een verdieping krijgen, of waardoor men enorme teleurstellingen ervaart. Je familie is je basis en je begin, je uitgangspunt. Het geeft inzage in wie je bent, en waarom je invulling geeft op de wijze, waarop je dat doet. Een goede onderlinge band in je familie zorgt voor een beter gevoel van welzijn, en een warme broer-zus relatie maakt dat je minder last hebt van angsten of depressies. Je wordt dus concreet een positiever mens wanneer je goede verstandhoudingen binnen je familie kunt realiseren. “Oh, waarom vertelde niemand dit eerder aan mij?” “Omdat je toen nog niet geluisterd zou hebben. ”

Daar begint mijn verhaal.

Dat is de start. Bij de basis van het leven, bij mijn familie. Daar ontstaat de onstilbare drang een nieuwe familie te creëren. En daarna nog een, die niet gevormd wordt door hetzelfde bloed, maar door dezelfde passie, drive en branche. Deze drang tot verbinden met gelijkgestemden zit als een niet te missen afslag opgeslagen in ons brein en hart. Wij worden daardoor onherroepelijk geactiveerd bij sociale interactie. Daarom blijven wij daar steeds naar op zoek. Wij wensen erbij te horen, daar ontwikkelen zich de mogelijkheden. Daar start het allemaal. Ons aller verhaal. Ons allereerste bestaan, identiek. Het behaaglijk wentelen in het warme water, precies op de juiste temperatuur, bij exact de goede hoeveelheid. En daarna wordt het nog vele malen versterkt, als drang en noodzaak. Wanneer we als mensen geen aanhankelijke knuffels ontvangen, we geen zachte handen op onze huid voelen, en we geen liefhebbende woorden horen fluisteren, dan ontberen we in ernstige mate oxytocine. We zouden zonder affectie nooit buiten onze eigen kamer of huis komen. Dat ik als kind altijd daar ben, het liefst alleen ben, met de deur dicht, ga je nu beter begrijpen. Omdat alles wat we zijn, verbonden is met het aangaan van relaties, en het invullen hoe je die relaties optimaal kunt onderhouden. Dat is met alles geschakeld. Met ons vermogen om te schrijven, te lezen, te leren, en te ontwikkelen. Lief te hebben, en zelfs om met volle kracht te kunnen verwerpen. Hoe we daar invulling aan geven is afhankelijk van de relaties die we met elkaar hebben, en de voorbeelden die we ons eigen maken. Dat wordt bij mij al heel snel duidelijk. “Laat mij maar boven alsjeblieft. Ik blijf graag thuis als dat mag. ” Als ik oud genoeg ben om op buurkinderen te passen, en als tienjarige met de peuter van de buren ga wandelen, verandert er iets wezenlijks. Het kindje vraagt om haar mama, en wil vastgehouden worden. Met kleine mollige armpjes klemt ze zich vast om mijn nek. Het warme zachte lijfje strekt zich naar me uit. Verbijsterd sta ik stil, mijn ogen opengesperd. Het is een levens veranderende ervaring, dit ken ik niet, een ander mens wil bij mij zijn. Mijn adem stokt. Opgeladen door dit nieuwe besef ren ik bij thuiskomst de trap op naar mijn kamer, en sluit de deur zorgvuldig achter me. Dan schrijf ik met grote hoofdletters in mijn dagboek: Is dit waarom mensen samen zijn? Vanaf dat moment komt het dichterbij, en is het meer en meer gewenst. De dag nadert dat ik het begrijp. Kiezen voor zelfgekozen afslagen. Mijn ogen knipperen, daar is het. De nieuwe weg die me roept, en uit de greppel laat kruipen. Mijn knieën bloeden, omdat ik die openhaal bij het klimmen en vallen, en mijn rug is kromgebogen. Op handen en voeten schuifel ik naar de route die ik voor me zie. Het is dan nog slechts een klein hobbelig zandpad vol takken en brokstukken. Een bouwplaats. Ik weet dan al dat ik er stevige keien op zal gaan leggen en solide stenen, netjes naast elkaar, om het parcours begaanbaar te maken. Ik zal rozen planten aan de zijkant, die zullen bloeien, en er komen bomen in de aarde. Die zullen metershoog groeien, zodat ze eeuwenlang troost en schaduw op de weg brengen. Bij me draag ik een heel klein tasje met mijn wankele respect voor wie ik ben. Het bungelt bij elke stap tegen mijn versleten heupen zonder kraakbeen. Aan een koord om mijn nek hangt een klein linnen zakje met hoop, het heeft de reuk van lavendel. De geur die steeds in mijn neus dringt, zorgt dat ik volhoud en mijn longen blijven functioneren. Ik kijk niet om, anders val ik. Mijn eigenwaarde en naam blijven achter. En daarmee start de zin van mijn nieuwe bestaan. Met gewenste afhankelijkheid. Met onvoorwaardelijkheid. Met oprecht betuigen van spijt en zelfkennis. Met positiviteit, met inzet en doorzettingsvermogen. Met nooit, nooit meer opgeven. Met uitbundigheid. En enthousiasme. Met het beter willen maken. Starten met richting aan te wijzen. Voor jou, voor mij, voor ons. Het begint met kiezen en altijd opnieuw kunnen beginnen.

Hoe ik de persoon geworden ben die jij kent, is bepaald door mijn keuzes. Die ga ik met je delen. Omdat ik het jou zo gun dat je die hele lange weg van twijfels en zelfkastijding niet af hoeft te leggen. Omdat ik graag wil dat je compassie hebt, maar vooral krijgt. Met wie jij bent, en je daardoor met een milde glimlach naar jezelf kijkt. En daarna naar de mensen om je heen. Hopen, voordat het gegeven wordt. Geven, voordat je krijgt. Je uitstrekken, voordat je nodig bent. Daar zijn we voor geboren en daardoor hebben we altijd alles overleefd.

De basis

Basisregels, die hebben we nodig om dit hele spel uit te kunnen spelen. Ze worden uiteindelijk het palet van je beleving. Dat ik als zesjarige meegenomen wordt naar de psycholoog, heeft niet geholpen, of misschien worden de adviezen niet consequent doorgevoerd. En is het eigenlijk niet vreemd dat ik alles met zwart inkleur. Of bij het spelen met het poppenhuis, direct het vader-poppetje buiten het huis plaats. Best jammer dat het kind, wat pas later als vrolijke volwassene tevoorschijn komt, zo lang een somber kijkend mensje is, dat alle schijn draagt, dat er geen eer aan te behalen valt. Een gemiste kans. Decennia ’s duurt het tot dit meisje niet op alles ‘ja’ zegt, om maar geen ‘nee’ terug te horen. Het is dan, na een leven van zoeken, hopen, vallen en opstaan dat ze erachter komt dat de vijand niet de wereld is, maar deze in haarzelf al heel lang aangename plek krijgt om gehuisvest en gevoed te worden. En ze daarmee de deur naar buiten, naar nieuw leven en oplossingen, ferm gesloten houdt.

Waarom dan mama?

Als je het niet oplost, draag je het over. Dat is waarom mijn kinderen vragen stellen: “Waarom komen opa of oma niet bij ons?” Ik kijk ze aan, met een zwaar gemoed. Zucht, en vermoed dat er in hun hoofdjes meer omgaat dan ik kan vermoeden. Ik streel hun haar geruststellend. Omdat ik geen vragen wil ontwijken en ze er recht op hebben, neem ik ze bij me. Ik wil voorkomen dat ook zij het gevoel adopteren er niet bij te horen. Hun ogen kijken me onderzoekend aan als ik ze met ze praat, terwijl ik het dekbed stevig om hen heen vouw en hun kleine warme handjes streel. Mijn stem is zacht: “Ach lieverd, grote mensen zijn soms boos op elkaar. Of begrijpen elkaar niet goed. En dan nemen ze afstand en willen ze liever niet praten samen. ” Ik knuffel de zachte, tedere lijfjes en probeer het bizarre verhaal over een opa of oma, een tante of oom, zo luchtig mogelijk te brengen.

” Het heeft niets met jou te maken, het gaat vast snel weer over en dan komt iedereen op jouw verjaardag. Let maar op!” De dag erna, als ik de was opvouw, mijn studieboeken opensla, de honden uitlaat, mijn post wegwerk of de boodschappen opruim, overvallen de vragen me opnieuw. Overmand door emoties pak ik de hondenriemen, en loop met kordate passen naar het bos aan de overkant, terwijl de honden, enthousiast over zoveel vrijheid, uitgelaten voor me uit rennen. Ik voel me bedrukt, omdat het alsmaar met ons meeloopt, deze geschiedenis van onvolkomenheden, verdriet, buitensluiten en agressie. Ik neem grote passen op het rulle zandpad en besef dat ik op een dag de verhalen van de grootmoeders met ze zal delen, omdat ook dat onderdeel is, van wie zij zijn. Ze zullen beter begrijpen waarom hun grootvader soms onberekenbaar lijkt, en even erna, zonder aanwijsbare reden, zo attent en liefdevol is. Ze zullen luisteren naar de verhalen over hun oom, die altijd wordt beschreven als ‘de zieke’. Angstaanjagend en onberekenbaar. Hunkerend en zoekend. Ik zucht en loop nog iets harder. Ik zie hem, de broer die onbereikbaar is geworden. Ik denk eraan hoe de jongen in hem, met veertien jaar al voorgoed verdwenen is. Ik herken nog steeds dat schuchtere kind. Ik ervaar niet alleen zijn donkere krullen, scherpe lach en de schorre stem. Het lange lichaam, de armen zonder einde, de brandende ogen. De bizarre humor en de snelle geest. Ondanks zijn beruchte dossier, zie ik steeds het ventje in hem, de verlegen jongen, die zich angstig in de kast opsluit als hij bang is. De puber die vol bravoure de deur uit mijn kamer trekt, omdat hij alle regels verwerpt. Die om 6uur opstaat bij zijn eerste verliefdheid, om zijn haar nat en glad te maken. “Hoe heet ze?” Zijn verlegen lach, het weggedraaide gezicht met de kleine ronde bril. Bezorgd zijn onzekerheid te tonen: “Mona Lisa. ” De donkere tengere jongen, die tegelijk met mij door uitgestrekte groene weilanden loopt. Eensgezind met mij tenten en hutten bouwt van houten planken, oude lakens, spijkers en wasknijpers. Die samen met mij, met gebogen hoofd, luistert naar de reprimandes van onze vader. Hij, met altijd een zucht naar geld. Met een ongelimiteerd beroep op ieders affectie. Die een heel leven lang, overal bij aanwezig is, ook als hij er niet is. Ik sta even stil en zie dat ik, hoog bovenaan de steile groene heuvel, plots bij de kleine kapel midden in het bos aangekomen ben. Ik loop gehaast naar voren en blijf dan recht ervoor stil staan. Het kleine gebouw bevindt op de heuvel, alsof het ervan bovenaf op geplaatst is. In het midden prijkt het bekende moederbeeld met de gevouwen handen, omringd door afgebrokkelde muren. De symboliek is pijnlijk. Ik sluit mijn ogen. “Heer, hij glijdt steeds meer weg in een onbekende wereld. Het doet pijn. Hij heeft wel nog onze moeder, die er altijd voor hem is, onvoorwaardelijk, altijd beschikbaar. Hij opent deuren naar alles waar hij zijn zinnen op zet, ook als dat betekent dat wij altijd moeten wijken, want hij gaat altijd voor. Hij heeft haar nodig. Hij heeft haar het meest nodig. Heer, help me te accepteren wat ik niet veranderen kan. ” Mijn hoofd knakt, mijn wangen zijn nat. Dan hef ik mijn hoofd op, ik zie dat het donker wordt en draai me resoluut om. “Kom jongens! ” De honden rennen verheugd op me af, we lopen het hoge, steile pad weer af naar beneden. Terug naar de bewoonde wereld. Ik veeg mijn wangen schoon en forceer een glimlach.

Tijdens die lange boswandelingen, is het alsof ik door stevig te lopen mijn bagage af kan werpen. Het creëert ruimte, mijn geest krijgt frisse lucht. Mijn bezorgde gezicht met groeven en een dichtgeschroefde keel verandert door de vrijheid en breekt open. Door de glimlach die erop mijn wangen verschijnt. Ik voel ondertussen de zorg, de schuld, en het verlangen. Verlang ernaar mijn kinderen een onbezorgde jeugd te geven. Het lijkt af en toe te lukken. Dan branden de lampen, zijn alle bedjes verschoond, de kasten gevuld met lekker eten en snoep, wordt er gelachen en gedanst, en praten we. Dan is er uitgebreid gekookt en delen we mooie verhalen, dicht tegen elkaar aan. Tot de herinneringen of eisen tot deelname als zwerende plagen terugkomen. Als insecten die verborgen onder de houten planken, als zwermen ongedierte gaten vreten in mijn verdediging. Ze bijten en prikken in mijn vlees en barricade, en werpen metershoge blokkades op. Laten mijn kennis en verdediging haperen en brengen me uit mijn wankele evenwicht. Ik strijd, maar kan niet veranderen wat er misgaat om me heen.

Ik heb dan nog geen idee, dat ik zelf bij machte ben het te keren. Door te kiezen. En acties aan mijn keuzes te hangen. Door niet langer toe te laten wat vernietigt. Door te verwelkomen wat groei stimuleert. Door af te weren wat beschadigt en vernielt. Door melding te maken van wat agressie voedt. Ik ben er te veel aan gewend geraakt. Het is normaal geworden. Bijna. “Is het allemaal wel echt gebeurd?” Pas als de energie gaat stromen, durf ik de focus te adopteren om noodzakelijke keuzes te stimuleren.

5. Zeg dat je me liefhebt

Ik hoor zijn zachte stem, terwijl hij zich vooroverbuigt: “Zeg dat je me liefhebt!” Dwingend bijna, geen uitstel of tegenwerpingen accepterend. ”Zeg het!” Ik kijk beschaamd opzij, en doe mijn best het natuurlijk te laten klinken terwijl ik het zachtjes uitspreek, nauwelijks hoorbaar: “Ik heb je lief. ” Zijn tevreden lach als beloning, de ontspanning in zijn gezicht. Zijn donkere hand met de brede, altijd perfect verzorgde nagels op mijn knie, zacht drukkend op mijn been. Zijn blik vol focus, de sterke overtuiging in de donkerbruine ogen. De getinte huid, zwarte krullen. Een brede lach als grimas: “Jij bent mijn oudste! Jij bent mijn schat. ” Ik glimlach. Ontlading. De motor van de auto zoemt, het lederen zwarte stuur met het brede zilveren logo in het midden, zit vast in zijn handen geklemd. Ik kijk naar buiten terwijl de bomen en gebouwen een voor een verdwijnen, om er nieuwe voor in de plaats te brengen. De radio staat aan, ik hoor hoe hij mee neuriet van genoegen. Ik kijk opzij en volg zijn donkere krullen. Ze liggen tevreden tegen zijn getinte huid. De witte boord van zijn overhemd is als een sjaal om zijn gespierde nek gedrapeerd, zijn brede schouders verborgen onder een donker wollen maatpak. Zijn benen bewegen soepel als hij schakelt, terwijl zijn hand de pook bedient. Hij kijkt me aan en glimlacht: “Fijn hé, zo samen?”

Wie ben je als je niet meer het lieve, zorgzame meisje bent?