Het Magische Kristal

Ina de Man

HET MAGISCHE KRISTAL

Jeugd

Eerste druk: 5 februari 2024

© 2024 Mel Hartman

© 2024 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Kelley York, Sleepyfox Cover Designs

Grafisch design: Designs by Lotte

ISBN 9789464945003

NUR-code: 283

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Ik ben raar.

Amelia Clarcke stond in de meisjestoiletten van de basisschool en keek naar zichzelf in de spiegel. Ze trok gekke gezichten en zuchtte diep. Ze vroeg zich af waarom mensen haar altijd zo raar vonden. Het was begonnen in de kleuterschool, geen van haar klasgenootjes wilde met haar spelen. Op een dag had ze gehoord dat de kleuterjuf tegen haar vader zei dat Amelia ‘anders’ was. Ze begreep niet wat de juf daarmee bedoelde, het was een feit dat ze als kleuter niet hield van spelen met blokken of netjes binnen de lijntjes kleuren. Ze loste liever puzzels op, maar was ze daarom raar? Dus besloot ze om het zichzelf gemakkelijk te maken in die ‘kleuterhel’ en bracht haar dagen in haar eigen hoekje door, terwijl ze de ene na de andere puzzel oploste.

Haar twaalfde verjaardag naderde snel, en dus wilde Amelia eindelijk weten waarom mensen zo over haar dachten. Ze richtte zich tot haar spiegelbeeld in de toiletten en zei, ‘Hé, ik ben Amelia. Wat is er mis met mij?’ Natuurlijk bleef het stil in de spiegel, want die kon geen antwoord geven.

Op het schoolplein stonden eens een paar meisjes onder elkaar praten. Toen ze langsliep, hoorde ze een van hen zeggen dat ze een ‘eng gezicht’ had. Ze begreep niet wat dat betekende, maar ze durfde het niet te vragen.

‘Heb ik echt een eng gezicht?’ vroeg Amelia hardop terwijl ze naar zichzelf staarde in de spiegel. Ze trok aan haar neus, keek scheel en stak haar tong uit. ‘Het ziet er volgens mij vrij normaal uit. Geen wratten, geen scheve neus, en mijn mond is niet te groot of te klein. Bovendien heb ik twee prachtige blauwe ogen.’

Ze opende haar ogen wijd en kwam dichter bij de spiegel staan om ze te onderzoeken. En toen viel het haar op! Het waren haar ogen! Ze hadden de diepste, meest levendige blauwe kleur. Maar wat ze echt uniek maakte, waren de vlekjes die in haar irissen ronddreven. Gouden schitterende vlekken, die als kleine goudvissen in een vijver zwommen.

Terwijl Amelia als betoverd in de spiegel staarde, ging plots de schoolbel. Ze slaakte een zucht en draaide haar hoofd met tegenzin van de spiegel weg. Nu wist ze waarom mensen haar vreemd vonden, maar ze besloot om zich niet te laten beïnvloeden door wat anderen van haar vonden. Ze was er trots op dat ze Amelia Clarcke was, het meisje met goudvisjes in haar ogen.

Amelia wist dat school altijd een uitdaging zou zijn. In de derde klas had ze vriendschap gesloten met Nicky. Nicky was zelf een beetje uniek, met strak gevlochten staarten en een sterke bril om goed te kunnen zien. Nicky was de enige die met haar praatte. Ze lunchten samen, speelden in de speeltuin en kletsten over van alles en nog wat. Maar op een dag verhuisden Nicky’s ouders en namen haar mee. Amelia zwaaide haar uit toen hun auto wegreed en voelde zich verdrietig toen het voertuig steeds kleiner werd. Ze had vriendschap ervaren en verloren, zonder dat het haar schuld was.

Na Nicky’s vertrek werd school iets wat Amelia moest doorstaan. Ze zat stil achter in de klas, lette goed op en maakte haar huiswerk. Haar cijfers waren goed, en ze hoopte dat haar klasgenoten uiteindelijk zouden inzien dat ze geen griezel was en haar zouden accepteren zoals ze was. Maar tot die tijd wilde ze zo min mogelijk met haar medeleerlingen te maken hebben. Helaas waren sommigen nog niet klaar om haar met rust te laten. Ze werd een gemakkelijk doelwit, vooral als ze in haar eentje door de gangen van de school liep.

Amelia pakte haar schooltas op en toen ze zich wilde omdraaien, hoorde ze de deur van de toiletruimte dichtvallen. Ze voelde, meer dan dat ze het wist, dat er weer problemen zaten aan te komen. Vanuit haar ooghoek zag ze iemand naderen en ze besefte dat ze nergens heen kon.

‘Hé, Freak! Je hoort in de klas te zijn!’ Het was Frances, de dochter van het schoolhoofd. Ze was de gemeenste pestkop van de school en had een irritant hoge stem. Als dochter van de directeur dacht ze dat ze overal mee weg kon komen. Amelia slaakte een zucht en besloot haar te negeren. Ze stak haar handen onder de kraan om de zeep af te spoelen en liet haar schouders hangen.

‘Hey Frances,’ antwoordde Amelia zachtjes.

‘Waarom ben je niet in de klas?’ Frances kwam dichterbij, haar neus stak arrogant in de lucht, klaar om haar favoriete doelwit weer aan te pakken. Amelia koos ervoor om niet te antwoorden, omdat er niet veel te zeggen viel. Haar strategie om haar medeleerlingen te vermijden was om als laatste het lokaal binnen te komen. Daardoor was de kans kleiner dat ze geduwd en gepord zou worden door Frances en haar volgelingen. Dat gaf haar meestal genoeg tijd om naar het toilet te gaan voordat de klasdeur dichtging. Maar ze had niet verwacht dat Frances haar zou komen zoeken.

‘Ik vroeg je iets!’ Frances haatte het als men haar negeerde en haar geduld raakte op. Maar Amelia maakte zich er niet druk om. Het feit dat ze niet reageerde, maakte het andere meisje alleen maar bozer. In plaats van weg te gaan, schopte Frances tegen Amelia’s schooltas, waardoor die door de kamer gleed en tegen de deur van het laatste hokje belandde. Het was de eerste keer in al die jaren dat Amelia, geconfronteerd met de ene pestkop na de andere, iets in zich voelde opborrelen. Haar handen, nog nat van het kraanwater, begonnen te trillen. Er vormden zich zweetdruppeltjes op haar voorhoofd, maar toch reageerde ze niet.

In de weerspiegeling van de spiegel kon Amelia de woede op Frances’ gezicht zien. Was het omdat het meisje zich machteloos voelde tegenover iemand die niet toegaf aan haar intimidatie? Amelia keek snel weg van haar spiegelbeeld. Plotseling voelde ze een harde klap op haar schouder. Ze keek op en zag dat Frances nog een klap wilde uitdelen. Toen ze die probeerde te ontwijken, verloor ze haar evenwicht en belandde tegen de muur. Frances staarde haar aan, ze wachtte op een reactie. Haar ogen leken vuur te spuwen, maar Amelia bleef gewoon terugstaren.

‘Vervloek me niet met die enge ogen van je! Kijk weg, mafkees!’ riep Frances, maar Amelia bleef staren. Ze reageerde niet op agressie van haar nemesis en dat leek Frances net over de rand te duwen. Zonder waarschuwing viel ze Amelia aan en gaf haar een klap in het gezicht.

Amelia schrok en bracht een hand naar haar wang, ze voelde hoe de warmte van de klap zich verspreidde. Op dat moment gierde er een vreemde sensatie door haar lichaam. Het begon diep vanbinnen en borrelde omhoog als een brandend vuur dat probeerde te ontsnappen. Het begon in haar maag en ging verder naar haar keel, mond en neus. Amelia wist dat deze energie-uitbarsting, of wat het ook was, een uitweg zocht en ze besefte dat haar ogen die uitweg waren. Ze draaide zich weg van de spiegel en keek even naar het stuk zeep op de rand van de wastafel. Voordat ze wist wat er gebeurde, vloog de zeep uit het bakje en raakte Frances aan de zijkant van haar hoofd. Er verscheen onmiddellijk een ronde blauwe plek op haar hoofd. Ze staarde Amelia verbaasd aan en viel toen als een blok op de grond.

Maar de opgebouwde energie in Amelia probeerde nog steeds te ontsnappen. Ze keek naar het meisje op de grond en voelde dat er iets ergs ging gebeuren. Omdat ze niet wist wat ze moest doen of hoe ze dit nieuwe gevoel onder controle kon krijgen, wierp ze een blik op de spiegel om haar ogen te zien. De diepblauwe irissen waren nu volledig gevuld met gouden vlekken en leken te stralen. Maar zodra haar blik haar spiegelbeeld ontmoette, versplinterde het glas in duizend stukken. Ze vlogen in een elegante boog als een vlucht zilveren vogels door de badkamer.

Amelia hijgde en haar stem trilde van angst, ‘Wat... wat is er net gebeurd?’ Ze keek in paniek om zich heen, ze wist dat het nog niet voorbij was. Haar blik verschoof naar de deuren van de toilethokjes en één voor één vlogen ze open, hun scharnieren kraakten en braken af. Rollen toiletpapier vlogen door de lucht, wikkelden zich om Frances heen en bedekten de wastafel met een dikke laag ruw, grijs materiaal.

Amelia besefte dat zij al deze chaos veroorzaakte en bedekte haar ogen snel met haar handen. Ze moest een manier vinden om deze waanzin te stoppen. Ze wist dat zij verantwoordelijk was voor deze puinhoop, maar ze had geen idee hoe of waarom het gebeurde. Langzaam zakte ze tegen de muur en zeeg ze neer op de grond. Terwijl ze daar zat, hield ze haar ogen bedekt en probeerde ze haar op hol geslagen gedachten te kalmeren.

Plotseling vloog de deur van de toiletruimte open en daar stond juffrouw Grainger, haar lerares.

Oom Silas

Amelia voelde een knoop in haar maag toen ze de stemmen hoorde, die uit de zitkamer beneden in haar huis in Parker Street kwamen. Ze wist dat het menens was, haar vader verhief nooit zijn stem, maar als hij dat wel deed, had dat gevolgen. In gedachten ging ze terug naar die namiddag op school. Nadat ze Frances per ongeluk knock-out had geslagen en een grote puinhoop had gemaakt van de toiletruimte, had juffrouw Grainger haar bij haar arm gegrepen en naar het kantoor van het schoolhoofd geduwd. Amelia werd achtergelaten op de harde houten bank die buiten voor het kantoor stond en wachtte angstig af.

Het duurde een hele tijd voordat de deur eindelijk weer openging en een boze schooldirecteur en een opgewonden lerares haar vertelden dat ze naar binnen moest gaan. Amelia kon zich niet alles herinneren wat er in het kantoor was gezegd. Woorden als ‘respectloos’ en ‘schadelijk’ bereikten haar oren, maar haar gedachten waren gehuld in een beschermende mist. Ze wist wat er waarschijnlijk zou gebeuren: schorsing! Het was eerder gebeurd voor dingen die veel minder ernstig waren dan dit. Het leek wel alsof anders zijn een voldoende reden was om van school gestuurd te worden. Oké, deze keer had ze er echt een puinhoop van gemaakt. Blijkbaar had ze er op de een of andere manier voor gezorgd dat de toiletten veranderden in een oorlogsgebied. Maar toch...

Amelia knipperde met haar ogen, stond op van haar bed en liep naar het raam, dat uitkeek over een prachtige tuin. Het was laat in de lente en de bomen hingen vol bloesems. Ze pakte een kussen van de bank onder het raam en pluisde er afwezig aan. De bank was haar favoriete droomplekje. Ze zat dan op de zachte kussens met haar rug tegen de muur. In haar schoot lag haar favoriete boek en terwijl ze uitkeek over de tuin, ontsnapte ze naar een fantasiewereld. Op die manier kon ze vergeten wat er in de echte wereld gebeurde.

Maar deze keer liet Amelia haar gedachten niet afdwalen toen ze op het bankje ging zitten. Ze voelde een mix van woede en verdriet. Hoewel de gebeurtenissen van die middag nog een beetje wazig waren in haar hoofd, wist ze diep van binnen dat ze oneerlijk was behandeld. Zij was niet degene die het verdiende van school gestuurd te worden, maar dat gemene meisje Frances.

Plotseling hoorde ze een zacht getik tegen haar raam. Buiten, op de rand van het bloembed, zat een kraai. Amelia opende haar raam en stak haar hand uit, de kraai aarzelde niet en sprong meteen op haar vinger.

‘Hallo, Ransom, mijn oude vriend,’ begroette ze de kraai. Vorige zomer had deze zwarte vogel haar al eens bezocht terwijl ze met haar neus in een boek. Hij was neergestreken op de rand van de bloembak en staarde haar aan met zijn glanzende zwarte ogen. Hij hield zijn kopje schuin, wat Amelia aan het lachen maakte. Ze begon tegen hem te praten en het leek alsof hij alles begreep wat ze zei. Soms reageerde hij zelfs met een schor gekraak. Ze noemde hem Ransom, naar de schrijver van het boek dat ze aan het lezen was tijdens hun eerste ontmoeting. Ze hield van het verhaal van Miss Peregrine’s Home for Peculiar Children en deed vaak alsof ze een van die bijzondere kinderen was, in de hoop dat Miss Peregrine haar ooit in huis zou nemen.

Maar Amelia besefte heel goed dat het echte leven in niets leek op de verhalen in haar boeken. Ransom fladderde op en streek neer op haar schouder. Ze streelde zachtjes zijn veren terwijl ze haar hart uitstortte bij de vogel, en vertelde wat er die middag op school was gebeurd. Ransom luisterde aandachtig en toonde zowel nieuwsgierigheid als begrip. Af en toe liet hij een zacht gekras horen, alsof hij elk woord begreep. Hij drukte zijn kop tegen haar wang en als bij toverslag begon ze zich beter te voelen.

Toen de zon stilaan onderging en een warme gouden gloed over de wereld en haar kamer wierp, zuchtte Amelia en zei: ‘Nou ja, erger dan het nu is kan het niet meer worden.’ Ze was er echter niet helemaal van overtuigd dat dat waar was, want zodra ze thuiskwam van school, had haar moeder oom Silas gebeld en gevraagd om dringend langs te komen.

Terwijl Amelia nog steeds worstelde met wat er op school was gebeurd, probeerden de volwassenen beneden in de woonkamer een oplossing te zoeken voor haar en de problemen die ze de laatste jaren had veroorzaakt.

Haar moeder ijsbeerde heen en weer in de woonkamer, haar bezorgdheid was voelbaar. Oom Silas zat op het puntje van zijn stoel en luisterde aandachtig toen Amelia’s vader nauwgezet vertelde over wat er die middag gebeurd was.

‘Oh, Silas, ik ben ten einde raad. Dit kind is gewoon oncontroleerbaar. Ze heeft problemen veroorzaakt op elke school waar ze geweest is, en nu... dit!’ riep Amelia’s moeder uit; haar frustratie was overduidelijk.

‘Kom, kom, Gwynna. Je moet niet overdrijven. Dit had trouwens voorkomen kunnen worden als je haar had ingelicht over onze gemeenschap.’ Gwynna keek haar broer boos aan.

Silas en Gwynna kwamen beiden uit een oud geslacht van magiërs, via hun ouders hadden ze allebei een aantal gaven meegekregen. Amelia’s moeder wilde echter niets te maken hebben met al dat getover en had haar erfenis afgezworen. Maar Silas had zich verdiept in de wereld van magie en studeerde constant om zijn kennis van het bovennatuurlijke bij te schaven. En zo was hij een ervaren magiër geworden.

‘Ach kom Silas, ik kon het kind toch niet vertellen dat ze een heks was? De ‘clan’ had ervoor moeten zorgen dat die krachten zich bij haar nooit manifesteerden!’ Gwynna was duidelijk boos.

‘Je weet heel goed dat zoiets niet kan. Elke nakomeling heeft het recht om zelf te beslissen of het zijn krachten al dan niet gebruikt. Trouwens, ik snap niet goed wat je bedoelt met oncontroleerbaar. Ze studeert goed en heeft bij mijn weten nooit een confrontatie uitgelokt.’

De discussie tussen de drie volwassenen ging nog even door, tot Amelia’s vader eindelijk toegaf.

‘Oké, laten we het nog één keer doornemen. Hoe kan Silas Amelia precies helpen?’ Als leek had hij moeite om het plan te begrijpen. Hij was een goedhartige man, maar het ontbrak hem aan verbeeldingskracht. Gwynna, Amelia’s moeder, keek bezorgd terwijl ze in haar handen wreef.

‘Nou, lieverd, het schoolhoofd heeft duidelijk gemaakt dat Amelia op geen enkele school in de buurt kan blijven als ze problemen blijft veroorzaken. Silas, die een graad in psychologie heeft, denkt dat hij erachter kan komen waarom Amelia ongewild in de problemen komt,’ legde Gwynna uit, ze hoopte dat haar man het zou begrijpen.

‘Maar hoe zit het dan met haar schoolwerk?’ vroeg Amelia’s vader, het enige wat de goede man wilde was dat zijn dochter een zo normaal mogelijk leven kon leiden.

‘Maak je daarover maar geen zorgen, Silas wordt haar mentor. Hij zal ervoor zorgen dat ze voorbereid is op haar examens zodat ze door kan gaan naar de middelbare school,’ stelde Gwynna hem gerust. ‘En na een tijdje zal ze een normaal leven kunnen leiden.’ Die laatste zin was meer een noodkreet dan dat ze daar op dit moment in geloofde.

‘Maar waarom moet ze bij inwonen wonen? Kan hij niet gewoon hierheen komen om haar les te geven?’ Bert had het er nog steeds moeilijk mee dat hij zijn dochter moest afgeven.

Gwynna vertelde dat Silas tamelijk ver weg woonde en dat het gemakkelijker zou zijn voor Amelia zijn om dicht bij hem te blijven terwijl hij haar bijles gaf en haar gedrag observeerde. Bovendien zou het de kans verkleinen dat ze de pestkoppen van school zou tegenkomen.

Met tegenzin gaf Amelia’s vader toe. Uiteindelijk wilde hij alleen het beste voor zijn dochter.

Amelia zat nog steeds in de erker bij het raam toen ze haar moeder hoorde roepen. Ze opende het raam en liet Ransom naar buiten voordat ze naar beneden ging om het vonnis te horen. Het was duidelijk dat haar ouders het moeilijk hadden met de beslissing die ze genomen hadden...

‘Amelia, liefje,’ begon haar moeder, haar handen nerveus ineengedraaid alsof ze een vaatdoek uitwrong. ‘Weet je, het incident op school vandaag heeft ons in een lastig parket gebracht. Dit is de vierde school waar je vanaf bent gestuurd en eerlijk gezegd is er geen enkele andere school die je wil accepteren.’

‘En,’ voegde haar vader eraan toe, ‘je bent nog maar een paar weken verwijderd van je eindexamen. Als je verder wilt studeren, moet je dat examen halen. We... umm...’ Amelia kon zien hoe haar vader naar de juiste woorden zocht. Hij wilde dat ze begreep hoe ernstig de situatie was, maar hij wist ook dat het niet helemaal haar schuld was. Het was zelfs voor een deel hun schuld omdat ze haar niet op voorhand hadden verteld over haar afkomst. Hij vermoedde al een tijdje dat Amelia speciale krachten had geërfd. Ze kon dingen losschroeven die zelfs hij niet los kon krijgen, en ze had een gave om verloren voorwerpen te vinden door gewoon haar neus aan te raken en eraan te denken. Hij geloofde niet in magie, maar hij was ruimdenkend genoeg om te accepteren dat er dingen waren die hij niet kon verklaren. En zijn dochter was er daar één van.

‘Zie je, lieverd. Je bent speciaal en...’

‘Speciaal!’ spotte Amelia. ‘Ik ben niet speciaal, ik ben een freak! Sinds ik op school zit, heeft iedereen wel iets over me te zeggen. Zelfs als ik niets verkeerd doe, kijken ze me aan alsof er iets mis met me is. Ik heb geen vrienden, iedereen haat me. Wat is daar zo bijzonder aan?’

Amelia’s moeder was verrast door haar uitbarsting, maar ze begreep haar dochters frustratie. Ze had zo vaak geprobeerd haar te vertellen waarom ze anders was dan de andere kinderen en net zo vaak had ze besloten het niet te doen. Nu was er geen weg meer terug.

‘Ik weet het lieverd, maar...’ mama wrong haar handen weer ineen.

‘Er is iets wat je me niet vertelt, hè?’ vroeg ze aan haar moeder. Haar ogen waren bijna zwart geworden van woede en teleurstelling. ‘Wat verberg je voor me? Waarom ben ik zo’n freak?’

‘Oh, maar je bent geen freak, schat, het is gewoon dat...’

‘Ze probeerden je alleen maar te beschermen,’ zei oom Silas. Hij kon het niet verdragen om zijn zus zo overstuur te zien; hij begreep hoe moeilijk deze situatie voor haar was. Hij liep naar Amelia toe en leidde haar voorzichtig naar een stoel.

‘Luister, ik weet dat wat er gebeurd is heel eng is en ik weet dat je miljoenen vragen hebt. Maar de belangrijkste vraag kan ik je wel beantwoorden. Je wil weten waarom je vandaag, zonder het te weten, een heel toilet hebt afgebroken zonder dat je wist hoe. Wel, dat heeft te maken met je familie-erfenis.’

‘Hoezo familie-erfenis? Waarom is die zo speciaal?’

Oom Silas keek zijn zus en haar man aan en besloot dat het tijd werd dat Amelia wist wie ze was.

‘Je komt uit een heel oude familie, iedereen heeft er speciale gaven. We wisten niet zeker of jij ze ook had geërfd en daarom hebben je ouders zo lang gezwegen. Maar nu is het tijd dat je de waarheid leert kennen.’ 

‘Heb ik bepaalde krachten? Dat is gewoon...’ Amelia hield zich op tijd in. Ze wilde een niet zo aardig woord zeggen, maar ze herinnerde zich dat ze haar woorden zorgvuldiger moest kiezen.

‘Onzin,’ zei ze in plaats daarvan.

Amelia’s moeder wierp een blik op oom Silas. Het was al zo lang geleden dat ze haar krachten had opgegeven, dat ze vergeten was hoe het voelde om anders te zijn. Ze had al die tijd haar ware aard verborgen en nu was ze niet in staat om haar dochter uit te leggen hoe ze gelukkig kon zijn met de gave die ze geërfd had.

Amelia’s vader stond op uit zijn stoel en liep naar de grote boekenkast die hun woonkamer domineerde. Met zijn handen op zijn rug wiebelde hij heen en weer op zijn voeten alsof hij zich wilde voorbereiden op een lange sprong.

Het was Amelia duidelijk dat hij op het punt stond iets belangrijks te zeggen, iets wat haar leven zou veranderen, maar hij had moeite om de juiste woorden te vinden.

‘Amelia, meisje,’ begon hij, ‘oom Silas heeft aangeboden om je in huis te nemen en je alles te leren wat je moet weten. Hij zal je helpen je voor te bereiden op je examens. En hij zal je ook helpen met...’ Hij gebaarde met zijn hand, alsof hij een spreuk tevoorschijn toverde.

Het duurde even voordat Amelia besefte wat haar ouders voorstelden. Ze wilden haar wegsturen om bij haar vreemde oom te gaan wonen!

‘Wat? Dat kun je niet doen! Ik ben je dochter! Hoe kun je...’ Amelia protesteerde.

‘Amelia, liefje, het is voor je eigen bestwil,’ zei haar moeder, haar stem verstikt door emotie. Ze haalde een zakdoek uit haar mouw en drukte die tegen haar ogen. ‘We sturen je niet voor altijd weg, maar op dit moment lijkt het de beste optie. Je moet dit schooljaar afmaken en je krachten leren beheersen. En oom Silas is de enige die je daarbij kan helpen.’