Het Mysterie van de Vergeten Grot

Inge Sleegers

HET MYSTERIE VAN DE VERGETEN GROT

Jeugd

Eerste druk: 29 februari 2024

© 2024 Inge Sleegers

© 2024 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Kelley, Sleepy Fox Cover Designs

Grafisch design: Designs by Lotte

ISBN 9789464945010

NUR-code: 283

1.  Johan

Johan volgde met zijn ogen de lange, vochtige uitlopers die de regendruppels achterlieten op het glas. Het was al een week druilerig weer, een leuke start van de vakantie. Johan verveelde zich stierlijk. Hij had al zijn strips al van voor naar achteren en van achteren naar voren gelezen. Zijn buurmeisje was met haar ouders op lang weekend en broers of zussen had hij niet. Een gezelschapsspel spelen met mama was leuk voor even, maar daar kon je geen hele dag mee vullen. Hij volgde met zijn vinger de zoveelste druppel die zich een weg naar beneden baande, toen hem een idee te binnen schoot. Hij sprong van de vensterbank, liep naar zijn slaapkamerdeur en opende die.

Hij liep de gang door en klopte op de deur aan het einde van de gang.

‘Ja?’ klonk het vanaf de andere kant.

Voorzichtig opende Johan de deur. Mama zat achter haar bureau en viste een oortje uit haar oor.

‘Johan? Wat is er? Ik ben in gesprek.’

Johan zuchtte. Op de dagen dat ze werkte, was zijn moeder altijd in gesprek.

‘Mag ik even naar oma?’

Bij oma was het altijd leuk. Misschien zouden ze samen pizza of koekjes kunnen bakken. De gedachte aan oma’s koekjes deed hem al watertanden. Bovendien had oma de leukste hond die er bestond en als hij een beetje geluk had, was zijn neef er ook.

Zijn moeder fronste. ‘Nu? Het regent pijpenstelen.’

Johan wierp een blik door het raam achter zijn moeder. Als bij toverslag was het gestopt met regenen. ‘Neuh. Het regent niet meer,’ zei hij droog terwijl hij naar buiten wees.

Zijn moeder wierp een korte blik over haar schouder en keek hem vervolgens doordringend aan. Johan kende die blik. Ze had nee gezegd. Het zou nee blijven.

‘Lieverd, vandaag niet. Ze voorspellen straks zwaar onweer. Morgen ben ik vrij, dan gaan we samen naar oma, goed?’

‘Maar...’

De discussie was afgelopen, zoveel was duidelijk. Zijn moeder zwaaide haar wijsvinger over en weer en stak het oortje weer in.

‘Sorry hoor. Kinderen, u weet wel hoe dat gaat,’ grapte zijn moeder tegen haar computerscherm. Tot slot gebaarde ze naar hem dat hij de deur weer moest sluiten.

Johan balde zijn vuisten, liep achterwaarts de kamer uit en deed de deur harder dicht dan hij hem gesloten had. Kinderen, puh. Hij was tien, binnen zeven maanden werd hij elf. Hij haatte het als volwassenen over hem praatten alsof hij een kleuter was.

Hij slofte terug naar zijn slaapkamer. Halverwege het openen van de deur bleef hij staan. Als hij nu eens... Haar vergaderingen duurden standaard tot vijf uur. Ze zou het amper merken als hij weg was. Hij gluurde in de richting van haar werkkamer. De deur was stevig dicht. Hij wierp een blik op de wandklok in de gang. Het was nu half drie. Hij kon heel even langs oma en dan vlug weer terug, toch? Als hij het bospad nam, was hij nog sneller terug.

Hij pakte zijn rugzak uit zijn kast, propte er wat spullen in en gooide hem over zijn schouder. Het wolkendek brak open, een waterig zonnetje priemde door de opening. Johan snoof. Zie je wel? Onweer, het zal wel.

Op kousenvoeten sloop hij de trap af. In de verte hoorde hij zijn moeders stem. Ze was blijkbaar nog steeds druk aan het vergaderen.

Beneden pakte hij een paar schoenen uit de kast. Met zijn favoriete sneakers in de hand liep hij verder naar de keuken. Hun voordeur kraakte, hij kon beter langs de achterdeur gaan en dan via het tuinpoortje naar de straat. In de keuken trok hij eerst zijn schoenen aan en haalde hij de sleutel uit het slot van de achterdeur. Die had hij straks nodig om ongezien weer binnen te glippen. Eenmaal buiten, draaide hij de deur van de buitenkant op slot en stopte de sleutel in het voorzakje van zijn rugzak.

Hij haalde diep adem en haastte zich de tuin uit. In looppas liep hij de straat uit, er was immers altijd het risico dat zijn moeder net uit het raam keek precies wanneer hij voorbijliep. Op de hoek van de straat blies hij even uit, voor hij zijn tocht vervolgde. Het was slechts een paar straten tot aan het bos.

Als een volleerde snelwandelaar zette hij stevig de pas in naar het bos. Hij zag de hoge boomtoppen van de populieren al boven de laatste huizenrij verschijnen.

Aan de rand van het bos stopte hij even. Hij keek op naar de wegwijzer bij de start van het bospad. Die bood weinig informatie, een van de pijlen was doorgebroken en hing troosteloos naar beneden. Op de andere ontbraken her en der letters, waardoor ze amper nog leesbaar waren. Als hij het zich goed herinnerde was het altijd rechtdoor, dwars door het bos. Halverwege het bospad, bij de grote Eik, was het rechtsaf en nog een stukje door het bos zonder pad. Hij had die weg al talloze keren samen met oma naar huis gelopen. Zo moeilijk kon het niet zijn.

Zelfverzekerd betrad hij het bos, een kwartier later sloeg hij rechts af bij de grote Eik. In zijn enthousiasme merkte hij niet dat grijze wolken zich opnieuw samenpakten boven de kruin van de massieve groene reus.

2.  De grot

Johan had geen idee waar hij was. Alle bomen leken op elkaar, hij leek al uren door het bos te dwalen en het werd langzaam donker. Terwijl de zon de wereld donkerrood kleurde en achter de bomen verdween, verloor Johan alle moed. Hij zakte neer op een boomstronk en begon zacht te snikken. Waarom had hij niet geluisterd naar zijn moeder? Wat als hij nooit meer uit dit bos kwam?

Een geluid in de verte deed hem schrikken.

‘Wie is daar?’ riep hij.

Er kwam geen antwoord.

Had hij het soms gedroomd? Nee hoor, daar klonk het opnieuw door het bos als een echo.

‘Wie is daar?’ herhaalde hij.

Het bleef stil.

Johan liep in de richting van het geluid. Was dat wel een goed idee? Misschien was het een wild beest. Of een bosmonster.

Zijn nieuwsgierigheid won het van zijn angst.

Hij duwde enkele struiken opzij en sloop in de richting van het geluid. Geen gemakkelijke opgave, gezien de bosbodem bezaaid was met doornen, die zich hardnekkig in zijn broek vasthaakten.

Johan twijfelde of hij om moest draaien, tot hij in de laatste schemering iets vreemd zag opdoemen: de contouren van een grot. Bizar, hij herinnerde zich niet dat er in dit bos een grot was. Hij was hier in ieder geval nog nooit geweest. Voorzichtig baande hij zich er een weg naartoe, stopte abrupt voor de grot en slikte. Een groot gapend gat staarde hem aan waar de ingang zat.

Een geluid, dat op een schreeuw leek, ontsnapte eruit. Toch was het niet helemaal een schreeuw. Het klonk metalig en was in ieder geval niet menselijk.

Johan deinsde verschrikt achteruit, zijn handen voelden zweterig aan. Intussen was het pikdonker in het bos. Een donderslag verspreidde zich reutelend in de verte. De grot boezemde hem angst in, maar het onweer nog meer. Hij vervloekte zichzelf opnieuw dat hij niet naar zijn moeder geluisterd had.

Met een klein hartje betrad hij de grot. Het was er donker, koud en een beetje vochtig. Zijn voeten zogen zich licht vast aan de glibberige vloer. Zijn wangen werden klam. Het rommelde in het binnenste van de grot en in Johans buik.

In de verte weerklonk een echo. ‘Ha... ha... ha...’

Wie lachte daar? Was dat zelfs wel een lach?

‘Ha... Halloooo...’ Het holle geluid vulde de hele ruimte.

‘Hallo?’ vroeg Johan voorzichtig op zijn beurt. ‘Wie is daar?’

‘Wat doe jij in mijn huis?’ galmde de vreemde stem. Hij klonk dichterbij en minder hol.

Of de vraag vriendelijk bedoeld was, kon Johan moeilijk inschatten. ‘Ik ben bang voor het onweer en wil graag schuilen.’

Het gedreun van de regendruppels buiten bevestigden zijn verhaal.

‘Wie ben jij?’ vroeg Johan.

‘Deze grot is van mij,’ galmde het opnieuw.

Er lag iets dreigends in dat antwoord.

‘Ik wist niet waar ik anders naartoe moest,’ zei Johan. Hij haalde zijn schouders op, niet zeker of zijn gesprekspartner dat kon zien.

‘Niemand heeft ooit deze plek levend verlaten.’

Johan slikte. Waar was hij beland? De onweersbui klonk plots heel aantrekkelijk. Hij durfde zich niet te bewegen. Verderop was het aardedonker in de grot. Johan was doodsbang voor het donker. Zelfs thuis mocht zijn slaapkamerdeur nooit helemaal dicht.

‘Waarom sta je daar zo?’ vroeg de stem.

Stomme vraag, dacht Johan. ‘Ik... Ik ben bang voor het do... donker,’ stotterde hij.

‘Ik ook,’ klonk het antwoord.

Johan fronste zijn wenkbrauwen. Wat was dat voor een antwoord? Johan had alle redenen om bang te zijn voor het donker. Hij zat vast in een vieze grot met een vreemde stem. Waarom die bang was voor het donker, daar had hij het raden naar. Hij durfde het in ieder geval niet te vragen.

‘Ben je altijd bang in het donker?’ vroeg de vreemde bewoner van de grot.

Natuurlijk, dacht Johan, maar het meest in donkere grotten waar griezelige stemmen wonen. ‘Ja,’ leek hem het veiligste antwoord.

Het bleef even stil.

‘Dat wordt beter,’ zei de stem. ‘Als je lang genoeg in het donker blijft, wordt het minder eng.’

Dat betwijfelde Johan. Trouwens, waarom was het wezen dan zogenaamd nog steeds bang in het donker? Misschien moest hij ook maar eens een vraag stellen. ‘Woon je hier al lang?’

‘Al heel lang.’

‘Hoelang? Meer dan een jaar?’

‘Dat zeker. Hoelang herinner ik me niet. Het lijkt of ik hier altijd al was.’

‘Woon je hier alleen?’

Een geluid verspreidde zich door de ruimte. Het klonk als een zucht.

‘Ja,’ zei de stem triest.

‘Heb je geen mama en papa?’

‘Ik herinner me amper hoe mijn ouders eruitzien. Ik heb ze al zo lang niet meer gezien.’

Dat vond Johan droevig. Het was vast niet leuk, hier helemaal alleen in het donker, zonder ouders om je te troosten of iemand om mee te ravotten. Hij kreeg een beetje medelijden. ‘Met wie speel je dan?’

‘Met niemand.’ De stem klonk ver weg, alsof de spreker zich verder verstopt had in de grot. ‘Hier komt nooit iemand.’

De ijzige stormwind waaide af en toe dieper de grot binnen en deed Johan rillen. Hij kroop dichter tegen de vochtige wand aan, wat niet echt beter was.

‘Wil jij met me spelen?’ klonk het voorzichtig vanuit de diepte.

In de vraag lag zo’n verlangen, dat het Johan deed twijfelen. ‘Dat durf ik niet,’ antwoordde hij eerlijk. ‘Ik ken je niet eens. Misschien ben je wel een monster.’

Een geluid overspoelde de grot als een golf die het strand raakt. Het galmde in Johans oren. Was het wezen boos? Of... huilde het? Minutenlang hoorde hij niets, alleen de echo van enkele druppels die naar beneden vielen verstoorden de stilte. Was hij maar thuis, in zijn warme bed.

Zouden zijn ouders naar hem op zoek zijn? Ach, wat maakte het uit? Het zou sowieso tot de ochtend duren voor iemand hem vond. Johan kroop in een bolletje tegen de muur aan. Het vocht drong door zijn kleren, maar dat kon hem niet schelen. Hij voelde zich toch al ellendig. 

Het geluid klonk opnieuw, nu in korte stukjes met tussenpauzen. Het leek een beetje op snikken. 

'Ben je verdrietig?' vroeg hij schuldbewust.

'Ja. Omdat jij niet met me wil spelen. En zegt dat ik een monster ben.'

'Dat heb ik niet gezegd,' protesteerde Johan. 'Ik zei dat je misschien een monster bent.'

'Dat is hetzelfde.'

'Niet waar.'

'Welles.'

'Nietes!' riep Johan boos. 'Laat je dan zien! Bewijs dat je geen monster bent.'

Johan sloeg zijn handen voor zijn mond. Bijna onmiddellijk had hij spijt van zijn woorden. Hij wilde helemaal niet dat het wezen zijn richting uit kwam. Wat als het echt een monster was?

Het rommelde diep in de grot. Een geschuifel, van klauwen die over de stenen bodem krasten, naderde hem. Zijn hart klopte in zijn keel. Hij schoof voorzichtig omhoog tegen de gladde wand. Paniek raasde door zijn lijf. Hij kon nergens naartoe.

In het maanlicht rekte een lange schaduw zich vanuit een van de gangen uit en wierp een zwarte streep voor zijn voeten. Hij wilde snel wegrennen, naar de uitgang van de grot, maar zijn benen wilden niet. De schrik had hem helemaal verlamd.

De schaduw maakte plaats voor een geschubde poot, die eindigde in scherpe nagels. Een tweede voorpoot volgde snel. Zelfs in het schemerduister zag Johan dat de schubben vuurrood waren. De nagels waren dan weer pikzwart. Meer en meer delen van het schepsel kwamen tevoorschijn. De poten eindigden in een benige borst, die op zijn beurt overging in een lange hals. Die hals was bedekt met felgekleurde veren, al kon Johan hier in het schemerduister niet zeggen welke kleur die exact hadden. Als laatste kwam de kop tevoorschijn. Die deed hem denken aan de kop van een arend, je weet wel, zo’n reusachtige vogel die je wel eens in documentaires ziet. Alleen had dit dier - of wat het ook mocht zijn – ook nog twee puntige oren langs de zijkant van zijn kop. Zijn kop eindigde in een lange, scherpe bek, als die van een roofvogel. Het schepsel behield zijn afstand, waardoor de rest van zijn lijf verborgen bleef. 

'Zie je nu wel, dat ik geen monster ben? Dat was echt niet lief, hoor.'

Johan was niet overtuigd. Het beest was zeker dubbel zo groot als hij en het zag er angstaanjagend uit. Hij wilde het niet boos maken, dus vroeg hij: 'Wat ben je dan wel?'

'Ik, meneertje, ben een vuurgriffioen. De laatste van mijn soort.'

Wow, dacht Johan, een griffioen? Griffioenen bestonden toch helemaal niet? Hij had er ooit eens over gelezen. Een griffioen was een fabeldier, half leeuw, half vogel. Hij was vast aan het dromen. Ja, dat was het. Straks werd hij gewoon wakker en was het allemaal een vreselijke nachtmerrie. 

'Waarom kijk je zo raar?' zei de griffioen. 'Je gelooft me niet.'

'Eh... jawel,' zei Johan snel. 'Het is alleen... Ik heb nog nooit een griffioen gezien. Ik dacht...'

'Dat griffioenen niet bestonden? Typisch.'

'Waarom typisch?' reageerde Johan geërgerd. 

'Iedereen denkt dat griffioenen niet bestaan. Net zoals elfjes, trollen en kabouters.' De griffioen snoof, een minuscuul rookwolkje ontsnapte uit de gapende neusgaten.

Heel even was Johan bang dat er vuur zou volgen, maar dat gebeurde niet.

'Ik dacht dat die enkel in sprookjes bestonden. Heb jij ooit een kabouter gezien?'

De griffioen zuchtte en rolde met zijn roodgevlamde ogen. 'Natuurlijk niet. Kabouters zijn bang voor griffioenen.'

'Mensen ook,' zei Johan snel. 

De griffioen kwam dichterbij.

Het schuifelen van zijn zware poten over de glibberige ondergrond deed Johan denken aan het geluid dat de krokodillen in de dierentuin maken als ze over de grond slibberen. Hij was nog steeds niet op zijn gemak. Een rilling verplaatste zich langs zijn ruggengraat. Hij deinsde verder achteruit maar de muur die in zijn rug drukte gaf aan dat dat geen optie was.

Langzaam boog de gigantische kop naar hem toe. Hij keek recht in de rode pupillen van de vuurgriffioen, die omgeven waren door op en neer dansende gele flakkeringen. Het leek alsof er een haardvuur brandde in zijn ogen.  

'Mensen jagen op griffioenen,' siste de griffioen.

'Da... dat is niet waar,' stotterde Johan. 'Hoe kan dat? We weten niet eens dat ze bestaan.'

Het monster staarde hem achterdochtig aan. Zijn vlijmscherpe bek bevond zich op slechts tien centimeter van Johans gezicht. Het enige aangename daaraan, was de warmte die uit zijn neusgaten kwam. De griffioen boog zijn immense kop wat naar achter, wat Johan meer ademruimte gaf. 

3.  Het verhaal van Vuursteentje

'Jullie zijn de reden waarom ik in deze grot woon,' sprak de griffioen met een diepe zucht. De griffioen zeeg neer op zijn achterpoten. 'Lang geleden, toen alle dieren nog spraken, leefden mensen en griffioenen in vrede samen. Tot de mensen besloten dat ze de baas over ons wilden spelen. Ze wilden ons vangen en op ons rijden, ons inzetten om zware spullen te vervoeren. Wij zijn geen huisdieren of lastdieren! Dus vochten we terug. Die strijd duurde honderden jaren. In het begin wonnen we. Door de eeuwen heen kregen de mensen betere wapens, zoals zwaarden en katapulten. Er bleven steeds minder griffioenen over.'