Klagende kampeerders sterven sneller

Arne Van der Linden

KLAGENDE KAMPEERDERS STERVEN SNELLER

Eerste druk: 8 mei 2024

© 2024 Arne Van der Linden

© 2024 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Kelley, Sleepy Fox Cover Designs

Grafisch design: Designs by Lotte

ISBN 9789464945065

NUR 330

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

“The grass was greener

The light was brighter

With friends surrounded

The nights of wonder”

Pink Floyd – High Hopes

Proloog

Denk goed na vooraleer u aan dit boek begint. Dit is geen ontspanningslectuur. Wellicht heeft de uitgever het op de achterflap als roman bestempeld, de bibliothecaris het op de planken met jeugdliteratuur gezet en de winkelbediende het tussen de vakantiepublicaties gemoffeld. Wees slim en bezondig u niet aan hun naïviteit.         

Neem deze waarschuwing serieus. Dit is geen doorsnee fictieverhaal. Nee, dit is een bekentenis. Een biecht. Een gedetailleerd verslag dat mijn versie van de feiten bevat. Geloof me wanneer ik zeg dat ik dit werk liever niet had geschreven, dat de inspiratie ervoor haar oorsprong niet vond in gruwelijke gebeurtenissen. Helaas, ik had het zelf ook liever anders gezien.

Het auteurschap is een gevaarlijk beroep en een beangstigende hobby. Met dit relaas leg ik mijn lot in uw handen. Misschien bent u wel een agent, een advocaat, een rechter of een familielid. Misschien herkent u personages of doen sommige beschrijvingen een belletje rinkelen. Spijtig genoeg berusten ze ditmaal niet op puur toeval. Integendeel, de kans is groot dat u ze in het afgelopen jaar op het journaal of in de krant hebt zien passeren.

Vous me voyez venir avec mes gros sabots[1].

Als u een luchtig zomersprookje verwacht, volg mijn raad dan op en sla de kaft dicht. Frommel het achter de bestofte bibburen. Verstop het onderin de mand met promokoopjes. Zoek in de bak oud papier naar de rekening en haast je naar de boekhandel om het om te ruilen.

Lees. Niet. Verder.

Indien u van mening bent dat ik u een poets bak, nonsens uitkraam of u simpelweg wil weten tot welke verschrikkelijke daden een groep jongeren in staat is, blader dan gerust voort. Durf me achteraf echter niet te overstelpen met haatmail of andere verfoeilijke blijken van afkeuring. Ik heb u gewaarschuwd.

Oké, dit is uw laatste kans om af te haken. Na deze bladzijde wordt u onomkeerbaar deelgenoot van wat zich zo’n tien maanden geleden heeft afgespeeld. Nieuwsgierige waaghalzen, maak het uzelf comfortabel en riem u vast. Bereid u voor op een reis door de tijd. Een flashback.

Een retour en arrière.

Voorseizoen

I

“It’s alright

If you dance with me tonight

We’ll fight the dying of the light

And we’ll catch the sun”

Noel Gallagher’s High Flying Birds – The Dying of the Light

29 juni – ergens in Frankrijk

I woke up sleeping on a train that was bound from nowhere. Ting, ting, ting, ting.

Goudgeelgekleurde landschappen en eenzame boerderijen flitsen langs en terwijl Noel Gallagher zich verzet tegen de dood van het licht en tracht de zon te vangen, schrik ik op uit een diepe slaap die me de prachtige panorama’s tijdens het afgelopen uur heeft ontzegd.   

Na een gammele gezinswagen, een goedkoop Ryanair-toestel en een stampvolle shuttlebus is deze trein reeds het vierde voertuig dat me dichter bij het einde van de reis en het begin van de zomer brengt. Nog suf van mijn late siësta berg ik mijn koptelefoon op en kijk de wagon rond. Op een lezende bejaarde na ben ik de enige inzittende, wat me sterkt in mijn vermoeden dat onze gezamenlijke bestemming dus niet op toerisme lijkt te teren. Bovendien bestaat de kans dat de man zijn roman al eerder sluit en bij een van de tussenliggende haltes van boord stapt. Het zou me niet verbazen.   

Waar zijn mijn manieren? U vraagt zich vast af wie dat vreemde ventje in die nagenoeg lege stel is en waarom hij in godsnaam naar een of ander geïsoleerd gat rolt om er de komende maanden te spenderen. Ik zou u de omstandigheden prozaïsch kunnen beschrijven, ze hier en daar wat kunnen verbloemen en de scherpe kantjes eraf vijlen, maar daar staat mijn hoofd momenteel niet naar. Vandaar volgend simpel overzicht.

Naam

Arne

Leeftijd

19

Lengte

1,78 meter

Nationaliteit

Belg

Kleur ogen

Blauw

Kleur haar

Bruin

Job

Professionele Pispaal van Zelfingenomen Zakken (PPZZ)

Een psycholoog, denkt u? Een therapeut? Een zielenknijper, op zijn negentiende? Nee, nee, zo’n vaart heeft het niet genomen. De oorspronkelijke taakomschrijving draagt de prestigieuze titel receptionist (m/v), een term die sterk gelijkt op zijn Franse variant en beelden oproept van een fijnbesnaarde pief in pak die bij zijn rijke clientèle informeert of “meneer en mevrouw verder nog iets wensen”, alvorens hen een sleutel aan een vijf kilo wegende koperen klepel te overhandigen. 

Alsjeblieft, zeg. Trap niet in die onzin.

Uit ervaring kan ik u immers toevertrouwen dat campingeigenaars en hun headhunters communiceren in eufemismen en de kunst van het misleiden meer dan behoorlijk in de vingers hebben. Tonen ze u een grote ingang met een prachtige palmboom naast de poort, ga er dan gerust van uit dat bij aankomst de bladeren op onverklaarbare wijze zijn verdwenen en de stam is gekrompen tot een dorre plant. Beloven ze een gloednieuwe studio, dan kan u er donder op zeggen dat er net tijdens uw verblijf onverwachte renovatiewerken aan de gang zijn en u een vochtig kamertje moet delen met de talrijk aanwezige muizen. Volgende vacature is een schoolvoorbeeld van zulke praktijken. Lees het in stilte en laat het even bezinken.

Bonjour monsieur / mademoiselle!

Familie de Jong heeft net een lange autorit achter de rug. Wanneer vader Aad bij aankomst in de mobilehome een lekker bakje koffie wilt zetten, merkt hij dat de waterkoker kaduuk is. Dochterlief Sophie heeft dringend behoefte aan internet om de laatste vlog van haar favoriete YouTuber te streamen en moeder Julia wil een muntje om hun bezwete outfits weer heerlijk schoon te wassen. Wat doe jij?

Juist! Je informeert naar het nummer van hun huisje, belt de technische dienst en vraagt of iemand een nieuwe bouilloire kan leveren. Daarna print je een wifiticket met een persoonlijke login en legt de werking van het plaatselijke netwerk uit. Uiteraard vermeld je dat de verbinding weleens kan haperen en de beeldkwaliteit niet zoals thuis zal zijn. Tot slot verkoop je Julia een jeton en toon je haar het washok op de plattegrond. Voilà, c’est tout!

Ben jij een echt mensenmens? Bezorg jij gezinnen vanuit heel Europa enkele weekjes welverdiende qualitytime? Sta jij dagdagelijks klaar om de gasten wegwijs te maken in ons geweldige vakantiepark? Spreek jij minstens twee talen degelijk? Solliciteer dan nu voor een baan als receptionist op een van onze vijf domeinen in Frankrijk en misschien verwelkomen wij jou wel als collega bij de start van het seizoen!

Ons aanbod:

Loon / maand

Ongeveer € 1300 netto

Accommodatie

Een mobilhome (te delen met 1 colocataire[2])

Maaltijden

2 x per week een surprise van de chef

Overige

Een onvergetelijke ervaring 😊

Wat voorzie jij?

Het kledingpakket van het bedrijf

De basisbenodigdheden (toiletartikelen etc.)

Een goed humeur en een reistas vol inzet 😉

SOLLICITEER NU!

Afgezien van de weinig originele namen en de ergerlijke woordkeuze, spreekt dat voorstel tot de verbeelding, niet? Een paar maanden vrijheid onder de stralende zon in het gezelschap van leeftijdsgenoten en op de koop toe alcoholische dranken, schaars geklede vrouwen en feestjes à volonté. Zelfs het oersaaie werk zou de pret niet kunnen drukken!           

Vergis u niet. Ze presenteren u de hel in een cadeauverpakking. Dit is een digitale doos van Pandora. Koeien met gouden hoorns. Luchtkastelen. Eens u op de knop drukt, roept u het noodlot af over uzelf. En wat dan met de selectieprocedure? zie ik u hoopvol denken. Laat me niet lachen. Ze pikken u er geheid uit. U hoeft niet eens over adelbrieven of referenties te beschikken. Het aantal nietsnutten met wie ik de afgelopen zomers heb samengewerkt is ruim voldoende om vijf touringcars te vullen.                 

Vermits mijn vliegtuig twee uur na het geplande vertrek nog steeds op het asfalt van Zaventem ronkte en de stewardess me nogal nadrukkelijk had gevraagd om mijn headset uit te schakelen en mijn ogen open te houden, besloot ik om de jobaanbieding eens onder handen te nemen. Hieronder vindt u een realistischere versie die toekomstige kandidaten wellicht beter voorbereidt op een post bij het bedrijf.

Bonjour monsieur / mademoiselle!

Familie de Jong heeft net een lange autorit achter de rug. Wanneer vader Aad bij aankomst in de mobilehome een lekker bakje koffie wilt zetten, merkt hij dat de waterkoker kaduuk is. Dochterlief Sophie heeft dringend behoefte aan internet om de laatste vlog van haar favoriete YouTuber te streamen en moeder Julia wilt een muntje om hun bezwete outfits weer heerlijk schoon te wassen. Wat doe jij?

Ik wijs vader Aad de thermometer aan en zeg hem dat het verdomme geen weer is voor koffie. Een normale Nederlander zet zich bij 35 graden aan het zwembad met een halve liter Heineken op zijn bierbuik. Indien hij toch aandringt, stel ik een alternatieve bereidingswijze voor. Dat hij verdorie de blitse Dolce Gusto gebruikt waarvoor hij zo’n 10 euro per dag bijbetaalt of simpelweg wat water opwarmt in een pan. Hij is tenslotte aan het kamperen. Vervolgens richt ik me tot Sophie en laat haar de belachelijk hoge prijzen voor de ontiegelijk slechte wifi zien. Wanneer ze met haar overdadig opgesmukte ogen draait, zucht ik dat pappie geen 1500 kilometer heeft gereden zodat zij naar een tablet kan staren. Jezusmina, waarom zou je zelfs naar een hipster kijken die filmt hoe hij studeert, terwijl zijn chihuahua aan zijn pasgelakte teennagels lebbert en zijn zus halfnaakt TikToks opneemt? Soit, ik raad de verontwaardigde tiener aan om de vijftien gratis minuten te proberen. Die volstaan net om aan haar Snapchatvrienden te melden dat de nauwkeurig onderhouden streaks zeer spoedig zullen verdwijnen en ze de komende weken geen diepzinnige spreuken boven foto’s van avondmaaltijden moeten verwachten. Dat zal haar leren, de verslaafde del! Uiteindelijk wend ik me tot moeder Julia, verpats haar een jeton en omcirkel de wasruimte op de kaart. Voilà! Bon retour et adieu pour toujours!

Ben jij een echt mensenmens? Nee. Bezorg jij gezinnen vanuit heel Europa enkele weekjes welverdiende qualitytime? Nope. Sta jij dagdagelijks klaar om de gasten wegwijs te maken in ons geweldige vakantiepark? Liever niet. Spreek jij minstens twee talen degelijk? Dat wel. Solliciteer dan nu voor een baan als receptionist op een van onze vijf domeinen in Frankrijk en misschien verwelkomen wij jou wel als collega bij de start van het seizoen!

“Mensenmens”, “qualitytime” en “dagdagelijks” in één alinea, serieus?! Mijn petit déjeuner ligt bijna terug op de schoot van mijn snurkende buurman...

Ons aanbod:

Loon / maand

Minder dan € 1300 netto

Accommodatie

Een afgedankte stacaravan met muren van veredeld karton (te delen met 1 colocataire, zodat je meegeniet wanneer hij of zij ‘m van jetje geeft.)

Maaltijden

Enkele blaadjes verlepte sla, overdadig besprenkeld met olie en afgewerkt met een toefje mayonaise van de klant / overgaar vleesafval op een bedje van vervallen aardappelen en een vakkundig geselecteerd worteltje uit de vuilnisbak (afhankelijk van het humeur van de kok)

Overige

Een onvergetelijke ervaring 😊 (Klopt, ja!)

Wat voorzie jij?

Het kledingpakket van het bedrijf (helaas...)

De basisbenodigdheden (toiletartikelen etc.) Neem dit letterlijk en koop wc-papier. Je denkt er pas aan wanneer het te laat is...

Een lading stressballen en een doos voodoopoppen (wraakroepende klanten bij de vleet)

SOLLICITEER NU NIET!

Geloof het of niet, maar ik heb wel degelijk op die knop gedrukt. Ik beken schuld. Ik heb gesolliciteerd. Waarom? Die reden verklap ik vooralsnog niet. Vergeef me mijn argwaan, maar die informatie is te delicaat om reeds na enkele pagina’s te delen met een wildvreemde. Niet getreurd, u zal te gepasten tijde worden gebriefd.           

Wat hoger maakte ik gewag van de uiterst irritante vertraging ten gevolge van problemen in het Europese luchtruim. Met dat oponthoud startte een race tegen de klok die ik spijtig genoeg roemloos heb verloren. Ik zal u de details besparen. Onthoud gewoon dat het geen pretje is om met een koffer van exact 24 kilo op de rug en een trolley in elke hand een halve marathon te lopen, om uiteindelijk te stikken in de uitlaatgassen van de bus die luttele seconden eerder voor uw neus is vertrokken.               

Misschien waarschuwde het universum me destijds, net zoals Dobby een terugkeer van Harry naar Zweinstein had proberen dwarsbomen. Een gelovige passagier zou er vermoedelijk een sein van bovenaf in zien. Desalniettemin is noch de huiself, noch het bebaarde opperwezen erin geslaagd om me te doen omdraaien. Hoewel mijn strakke planning als een dominoparcours in elkaar stuikte, ben ik stukje bij beetje toch verder naar het zuiden afgezakt. Weg van België, van school en familie. Kortom: weg van alle zorgen. 

Dat dacht ik tenminste...

Toen ik me met wat noodzakelijk geweld uit een volgestouwde dubbeldekker had gewerkt en het station van Bordeaux binnenwandelde, ontdekte ik namelijk dat de volgende trein naar het Grote Niemandsland der Vakantieparken pas twee uur later op dat klotescherm stond te flikkeren. Het is dat de beveiliging er van een dermate hoog niveau was, anders had ik hoogstwaarschijnlijk een wanhoopspoging ondernomen vanaf het dichtstbijzijnde perron.   

Zo dorstig als een kameel, bezweet en in een bijzonder slecht gemoed toetste ik het nummer van de camping in. Hieronder volgt een min of meer getrouwe transcriptie van het telefoongesprek in kwestie.

Mysterieuze receptioniste

Gefrustreerde ik

Camping Domaine de la Colline, hallo?

Goedemiddag, u spreekt met Arne Van der Linden. Ik start binnenkort als receptionist op uw camping. Normaal zou ik rond 18.00 uur aankomen, maar wegens een vertraging van het vliegtuig heb ik mijn aansluiting gemist. Indien ik de volgende trein neem, ben ik om 20.00 uur in Bergerac. Zou iemand me, zoals afgesproken, kunnen ophalen?

Wat is uw naam, meneer?

Arne Van der Linden

En u begint hier op 1 juli?

Precies

Een ogenblik, alstublieft.

Gekraak en luide bonzen alsof ze de hoorn aan de gekrulde kabel lassogewijs door het vertrek slingert. Getik op een toetsenbord, voetstappen en onduidelijke stemmen.

Eh, ja meneer? Ik ga het navragen en zal contact met u opnemen.

Tuuuuut. Geen “au revoir”, geen “à tout à l’heure”, geen “bisous”. Niks. Nada. Rien. Fini.

Dat laatste antwoord is belangrijk.Ik ga het navragen en zal contact met u opnemen. Geen taalkundige of syntactische tour de force, lijkt me. Een samengestelde constructie met nevenschikking bestaande uit twee hoofdzinnen en verbonden door een voegwoord. Een onderwerp, twee gezegdes, een lijdend en een voorzetselvoorwerp. Een puntenpakker op het examen Nederlands. Tak, tak, tak. Tien op tien. 

Nu ja, het is niet zozeer de vorm als wel de inhoud die hier primeert. Navragen en contacteren, twee werkwoorden die zowat elk lexicon definieert als respectievelijk het vragen naar en zorgen dat je met iemand contact krijgt. Al bij al dus een eenvoudige boodschap, gespeend van een scala aan interpretaties of dubbelzinnigheden. De ietwat bitse vrouw zou simpelweg controleren of er een chauffeur beschikbaar was en me het antwoord telefonisch meedelen.    

Vermoedelijk zal ik in die eigenste receptie twee maanden nauw samenwerken met diezelfde collega.

Peu importe. De onbekende trut heeft me nooit teruggebeld.

1er saut en avant

Zijn wij moordenaars? Ik durf het niet met zekerheid te zeggen. Er is een lijk, dat staat buiten kijf. Ons aandeel in die transformatie van levend wezen naar stoffelijk overschot is echter niet zo zonneklaar. Enkele minuten geleden bewoog de persoon aan onze voeten nog op eigen initiatief, een paar tellen later slechts wanneer we het hoopje vlees, bloed en beenderen een schop gaven of het met veel moeite aan armen en benen verlegden. In die zeer korte tijdspanne waren wij aanwezig op de plaats delict en hebben we in meer of mindere mate bijgedragen aan een prompt overlijden dat we geenszins hadden gepland.

In een film of serie – en anders zeker voor mijn geestesoog – aanschouwt u zo’n plek door een blauwachtige filter. De flikkerende gloed van lantaarnpalen of – beter nog – de maneschijn die via de ramen het vertrek belicht, zet in een dergelijk geval de gestorvene in een spotlight, reflecteert eventueel in een plas bloed en onthult de verbaasde, bange en samenzweerderige blikken van de omstanders. Tijdens de les Nederlands noemt de leerkracht zoiets doorgaans de “sfeerscheppende ruimte”. U weet wel: de beschrijving van een locatie die de lezer, kijker of luisteraar een indruk geeft van de omgeving en hem of haar haast doet delen in de angst, vreugde of extase van de personages.

Desondanks wordt de caravankamer waarin zich, afgezien van mezelf, nog zes collega’s bevinden, niet beschenen door licht van binnen- of buitenaf. Er is geen blauwe filter, geen weerkaatsing op bleke gezichten, geen half zichtbaar kadaver. Geen sfeer, zou de leraar zeggen. Toch pis ik bijna in mijn broek van de schrik. Nee, gezien de omstandigheden ben ik absoluut niet te beroerd om dat toe te geven. Ego is van ondergeschikt belang wanneer je volwassen leven aan een zijden draadje hangt.

Meer dan wat dan ook is het de kennis die me ei zo na tot waanzin drijft, de informatie over wat er zonet gebeurd is en het gebrek aan pasklare oplossingen voor alle daarbij horende problemen. Naast die gedachten over het recente verleden en de nabije toekomst bezorgt de wetenschap van het lijk op de vloer me huiveringen en hartkloppingen. Sensaties die uitgerekend mijn bron van angst nooit meer zal voelen.

Dan floept de zaklamp van een smartphone plots aan.

‘Oké,’ fluistert iemand. ‘Wat nu?’

II

“I like the name hanging on that chain

I like the way you do the push and the shove

You can blow my mind, if you’re that way inclined

All I know is that you fell from above”

Noel Gallagher’s High Flying Birds – Holy Mountain

29 juni – Bergerac, Frankrijk

Het perron zindert in de avondhitte. Terwijl de trein achter me kalmpjes verder rolt, beginnen de weinige uitgespuwde passagiers aan hun exodus en begeef ik me via een ondergronds verbindingstunneltje naar de voorzijde van het zandstenen gebouw dat eens om de zoveel uur dienstdoet als gare de Bergerac. In een videogame zou ik nu mijn laatste checkpoint hebben bereikt en 95 procent van de missie hebben volbracht. Helaas stelt dat getal weinig voor als ik er niet in slaag om de overige vijf te vervullen. Het is dus aan mij om het duel met de grote schurk te overleven en de ultieme uitdaging tot een goed einde te brengen: vervoer naar Domaine de la Colline vinden.

Daarom speur ik de omgeving meteen af op zoek naar een campinggerelateerde wagen, een chauffeur die een kiekje op zijn smartphone checkt alvorens goedkeurend in mijn richting te knikken, een bus vol toekomstige gasten en collega’s of op zijn minst een bordje dat me de juiste kant op stuurt, maar die horizontale scanbeweging stokt op ongeveer drie uur, alsof ik een speelgoedpoppetje ben wiens plastic nek de maximale draaiwijdte heeft bereikt en ongeduldig terugveert. Gelukkig ligt er geen echt lichamelijk letsel aan de basis van die plotse hapering, alhoewel de oorzaak evengoed van natuurlijke aard is. Volhardend als ik ben, probeer ik nogmaals zicht te krijgen op de situatie achter mijn rug, enkel om wederom op hetzelfde probleem te botsen. Aan mijn rechterzijde voltrekt zich immers een dermate schitterend tafereel dat niet zou misstaan op het doek van een Italiaanse barokschilder of een Vogue-cover.

Het is een uniek portret waarin de combinatie van omstandigheden een perfectie benadert die doorgaans uitsluitend voor fijne penselen en geavanceerde fotoshoptools is gereserveerd en tevens een beeld dat de beslommeringen van de afgelopen uren voor even naar de achtergrond verdringt. Vergeef me deze overdaad aan beschrijvingen, ik streef slechts naar een zo accuraat mogelijke schets om de schoonheid te vatten waarvan ik luttele seconden geleden en bovendien op geheel toevallige wijze een bevoorrecht getuige ben geworden.

Daar, op niet meer dan vijf meter afstand, staat een vrouw. Jong. Wondermooi. Oogverblindend. Bijna crimineel. Indien ik gelovig was, zou ik beweren dat ze als een geschenk uit de hemel is getreden of is ontsproten aan het liefdesspel van twee oud-Griekse Olympiërs. In het resterende zonlicht dat haar blonde haren een zachtroze gloed verleent en de wind die dat schouderlange kapsel in kunstzinnige volmaaktheid blaast, lijkt ze alleszins niet op een normale stervelinge. Toch moet ze dat wel zijn, anders zou ze niet op de kiss-and-ridestrook van een verloederd Frans stationnetje rondhangen[3].

Terwijl ik subtiel een derde blik waag – een iets verfijndere techniek waarbij ik meer beroep doe op mijn ogen dan op mijn nekspieren – vraag ik me af wat haar verhaal is. Hoe is ze hier verzeild geraakt? Heeft ze familie of vrienden in deze contreien? Misschien wel. Woont ze in het dorpje? Hoogst onwaarschijnlijk, te oordelen naar de festivalrugzak naast haar ranke benen en de peinzende gelaatsuitdrukking waarmee ze het parkeerterrein aan een inspectie onderwerpt. Gaat ze aan de slag op een afgelegen vakantiepark waar het leidinggevende personeel het niet zo nauw neemt met gemaakte afspraken en de receptionisten de telefoon zomaar neergooien? Ik durf het haast niet te hopen.

Voorzichtig permitteer ik me een laatste, langgerekte beschouwing – opdat de overige omstanders me niet als een pervert zouden aanzien, lijkt het me zo slim om dat aantal te beperken – zet vervolgens een serieuze snoet op en tracht me te spiegelen aan de bevallige acteur die van het bushokje rolt en beweert bij een of ander duur parfum te zweren. Op die manier zou ik er niet meer bijstaan als een nerdachtige Harry Potter-fan die een jonge Emma Watson tegen het lijf loopt. Wanneer de blonde vrouw naar links loert, kan ik me tenslotte maar beter op mijn best tonen.

Een grijze rookwolk waait voor me langs en vult de zwoele lucht met een verschrikkelijk tabaksaroma. De lezende man uit mijn wagon had zijn boek tien minuten voor aankomst gesloten, twee sigaretten gerold, deze achter zijn oren geklemd en daarna beslist om in dat laatste deel van de reis onafgebroken met zijn aansteker op het uitklaptafeltje te tikken terwijl hij wachtte om zijn longen naar de vaantjes te helpen. Afgaand op zijn inmiddels peukloze slapen, laat hij er geen gras over groeien en hoewel ik zulke ongeduldige types doorgaans verafschuw, ben ik hem bijna erkentelijk. De scherpe geur heeft mijn bewondering van de dame aan mijn rechterzijde ietwat getemperd en me opnieuw met de voeten in de realiteit gezet. Die toont helaas niet zo rooskleurig als de zonbeschenen haardos van de vrouw. In feite neemt de werkelijkheid eerder de kleur aan uit een donkerder segment van het spectrum.

Na het ongelukkige telefoongesprek met de receptioniste van vanmiddag heb ik mijn schaarse opties overwogen en ben ik tot het besluit gekomen dat ik me tegen de avond het liefst zo dicht mogelijk in de buurt van de camping bevind. In het beste geval verschijnt er een chauffeur van Domaine de la Colline met een kartonnen bordje of tablet waarop mijn naam pronkt. In het slechtste verkommer ik enkele uren op het bordes van het armetierige stationnetje om vervolgens ten prooi te vallen aan een gewelddadige jongerenbende en mijn laatste adem uit te blazen in de goot van een nabijgelegen shoarmazaak. De volgende uren zullen het uitwijzen. Voor een compromis waarbij ik mezelf huilend heuvelopwaarts sleep en uiteindelijk als een hoopje mens voor de receptie neerstort, zou ik nu alleszins wel tekenen.

Misschien hoeft het echter niet zo ver te komen, want de blonde deerne heeft zonet non-verbaal contact gezocht met een forsgebouwde man die uit een afgebladderd bakkersautootje is gestapt. Hij draagt een witte polo met een of ander logo op de linkerborst en beent doelbewust op de meid af.

‘Alixe?’ hoor ik hem vragen. Van dichtbij lijkt hij net een lichtharige David Hasselhoff.

Het meisje knikt glimlachend en schudt de uitgestoken hand.

‘Yann, enchanté. De baas heeft me gestuurd om je op te pikken,’ legt de chauffeur nogal overbodig uit in het Frans. ‘Mogelijk rijdt er ook een knul mee, maar Eva wist niet of die sufferd wel zou komen opdagen.’ Hij grinnikt nogal idioot. Schijnbaar verkeert hij in de veronderstelling dat zulke goedkope beledigingen indruk maken op knappe vrouwen.

Ondanks het weinig flatterende woordgebruik ontlokt die opmerking toch een enorme zucht van opluchting. Blijkbaar heeft mijn toekomstige medereceptionist – die ik nog steeds bij voorbaat haat en die kennelijk Eva heet – het zekere voor het onzekere genomen en de bestuurder ingelicht over de eventuele verschijning van een tweede rekruut. Tenzij er plots een derde gegadigde opduikt, ben ik dus “de sufferd” die hij zoekt.

Ik zet een pas in de richting van het duo en wuif een beetje onbeholpen om de aandacht te trekken, wat niet zo simpel is omdat Yann zo te zien op hetzelfde euvel is gebotst als ik en hij zijn ogen niet van Alixe kan afhouden. Niet onbegrijpelijk, natuurlijk, maar best lastig voor mij en volstrekt ongepast ten opzichte van haar, want de kerel lijkt volledig gehypnotiseerd en onderwerpt haar schaamteloos aan een uitgebreide keuring.

‘Uhum,’ kuch ik voorzichtig. ‘Uhum.’ In films of series werkt zo’n hoestje meestal en ook nu blijft het effect niet uit. De man schrikt op, kijkt me aan en fronst. Zonder een spoortje schroom en behoorlijk vrijpostig, alsof ik hem stoor in de laatste minuten van de finale op een WK voetbal en niet tijdens de uitgebreide schouwing van een meisje wier ouders wellicht nog in de baarmoeder zaten toen hij al aan zijn pensioen begon te denken.

‘Ja?’ vraagt hij.

Normaliter koester ik stiekem ontzag voor mensen die voldoende zelfverzekerd zijn om op een dergelijke arrogante wijze te antwoorden op onbekenden, maar nu roept die reactie slechts ergernis op, temeer omdat Alixe wellicht omstreeks hetzelfde jaar als zijn kleindochter is geboren en hij zich hier dus openbaar schuldig maakt aan gedrag dat je met een beetje slechte wil als pedofilie zou kunnen kwalificeren.

‘Ik denk dat ik de sufferd ben over wie ik u hoorde praten,’ zeg ik niettemin vriendelijk.

‘Arne?’

De meeste mensen zouden blozen, hakkelen in hun zoektocht naar de juiste woorden waarmee ze zich willen verontschuldigen, de schade beperken, de belediging wijten aan een vlaag van zinsverbijstering en me op het hart drukken dat ze “het zo niet bedoeld hadden” (hoewel je sufferd volgens mij moeilijk verkeerd kan interpreteren). Ditmaal volgen er echter geen excuses of voorwendsels, sterker nog: het gelaat van de chauffeur verraadt eerder een zekere irritatie in plaats van gêne of rode wangen. Waarschijnlijk vloekt hij in zichzelf omdat hij een romantisch plezierritje met Alixe door de neus geboord ziet.

Desondanks knik ik bevestigend en besef tezelfdertijd dat de man mijn naam foutloos heeft uitgesproken: Ar-ne, precies zoals het hoort. Een zeldzaamheid die de opties inzake zijn nationaliteit wellicht reduceert tot twee: Belg of Nederlander. De manier waarop hij zichzelf heeft gepresenteerd stuurt me in een bepaalde richting, maar om me niet te verbranden aan vooroordelen en stereotypes, zal ik dat vermoeden voorlopig voor mezelf houden.

Ik steek mijn hand aarzelend uit, want misschien zit ik er grandioos naast, heeft de chauffeur zich gewoon grondig voorbereid op mijn aankomst en verbeeld ik me de schaduw van misnoegen op zijn gezicht. Hij doet evenwel geen moeite om dat gebaar van hoffelijkheid te beantwoorden, neemt de zware rugzak van Alixe over en draait zich om naar de auto.

‘Allez-y,’ bromt hij en hij beent van ons weg. Blijkbaar heeft mijn sekse me ter plekke veroordeeld tot een conversatie in eenwoordszinnen.

Terwijl we ons gezamenlijk in beweging zetten, knik ik mijn collega in spe vriendelijk toe en haal mijn schouders op, als om aan te geven dat ik niet te erg inzit over de plotse ommekeer in het gedrag van de bestuurder en allang blij ben dat ik vervoer naar de camping heb gevonden. Alixe glimlacht terug en toont zo een perfecte shot en face voor de fotograaf, een ideale pose in vooraanzicht voor de kunstschilder en een plaatje dat zich onverbiddelijk op mijn netvlies brandt en me een bescheiden voldoening schenkt. Ik, een negentienjarige nietsnut uit België, ben erin geslaagd een glimlach op dat prachtige gezicht te toveren. De schoonheid te doen stralen. Een prestatie die kan tellen en het zelfvertrouwen een serieuze boost geeft.

Toch zetten die mooie lippen en twinkelende ogen me onmiddellijk weer met de voeten op de grond. Ik zie het meteen aan de manier waarop ze naar me kijkt en lacht: dit wordt niets. Die onuitgesproken boodschap schommelt ergens tussen een kordate waarschuwing en een meelevend schouderklopje. Het is een blik waarmee ze me behoedzaam aanspoort om mezelf de moeite te besparen. We spelen in verschillende competities, lijkt ze te zeggen, en zullen de degens nooit kruisen, laat staan dat we allebei zegevieren. Ze is te hoog gegrepen voor mij en is zich daar terdege van bewust. Bon, dat is dan direct duidelijk. Liever de relationele variant van harakiri dan een uiterst pijnlijke afwijzingsdood.

We volgen Yann naar de wagen, zwijgend. Verdere introductie is ook niet nodig. Ik heb haar naam opgevangen en vice versa. Daarbij schijnen we een lak aan beleefdheidsprotocollen te delen en zijn de onderlinge verhoudingen vanaf het begin kenbaar gemaakt. De rest zal zich wel uitwijzen in de loop van de komende weken.

De chauffeur opent de kofferbak, legt de rugzak van Alixe erin en geeft mij de kans om de last van die dag letterlijk en figuurlijk van mijn schouders te laten glijden. Dankbaar schuif ik mijn eigen bagage in het laadruim en wrijf over de kletsnatte achterzijde van mijn T-shirt. Ik heb dringend behoefte aan een douche, een ijskoude cola en een bed. En een grote pizza indien het even kan.

‘Bon,’ onderbreekt Yann mijn mijmeringen bruusk. ‘Als je wilt, kunnen we langs de winkel rijden op de terugweg. We passeren een grote Leclerc waar je alvast wat basisbenodigdheden kan inslaan. De épicerie op de camping is nogal klein en duur, weet je.’

Hij reserveert zijn aandacht uitsluitend voor de Franstalige schoonheid aan mijn rechterzijde. Mij laat Yann Hasselhoff compleet links liggen. Sherlock Holmes zou uit die afstandelijkheid afleiden dat de man zich niet seksueel interesseert voor medemensen van hetzelfde geslacht, maar meer aanleunt bij het cliché van zijn Amerikaanse dubbelganger. Niet dat dat gebrek aan belangstelling me zorgen baart of in het minst bezighoudt. Meer nog, ik zou tenminste niet hoeven vrezen voor ongepaste toenaderingen van zijn kant.

Alixe schudt haar hoofd. ‘Ik heb genoeg voorraad mee om me de volgende dagen te redden, dank je.’

‘Oké!’ antwoordt Yann zichtbaar opgelucht. ‘Dan rijden we rechtstreeks naar Domaine de la Colline. Met een beetje meeval arriveren we nog op tijd voor de avondanimatie.’

Zonder te informeren of ik misschien iets nodig heb, opent hij het portier aan de passagierszijde en biedt hij Alixe de voorste zetel aan. Ik kan nochtans wel wat water, frisdrank, koeken, chips, brood, pasta, rijst, aardappelen, fruit, groenten, pepermuntjes, wc-papier, zeep, shampoo en scheermesjes gebruiken. De hiërarchie was echter overduidelijk vanaf het moment waarop wij in zijn blikveld waren getreden. Blijkbaar is de sukkel blijven hangen in de middeleeuwen en beschouwt hij elke man als een concurrent in zijn strijd om de hand van de dame. Het zij zo. Uit ervaring weet ik inmiddels dat attente campingkrachten dungezaaid zijn.

Nadat hij de kofferbak heeft gesloten en ik op de achterbank ben gaan zitten, verandert Yann van Mitch Buchannon in Michael Knight en kruipt achter het stuur van de witte Citroën Berlingo die als zijn hoogsteigen KITT fungeert. Toch is deze wagen in geen opzicht te vergelijken met de superbolide uit de populaire tv-serie. De enige snufjes waarover dit exemplaar lijkt te beschikken zijn een zelfvernietigingsmechanisme in de vorm van een onverwachte gastankexplosie en een verborgen functie waarbij de bumper en de zijspiegels synchroon de geest geven na een noodstop.

Onder luid gesputter start Yann de motor en gidst de auto deskundig van de parking af. Al snel verlaten we het centrum van Bergerac via een tweebaansweg die kronkelend tussen de heuvels verdwijnt en ons nog in het ongewisse laat wat de precieze locatie van de camping betreft. In de verte trilt een tegenligger op het warme asfalt, maar afgezien van die enkeling heeft het er alle schijn van dat we de stedelijke drukte hebben ingeruild voor de verlatenheid van de Franse natuur.

Vermits de chauffeur noch zijn bevallige bijrijdster aanstalten maakt om een gesprek met mij aan te knopen, diep ik mijn gsm op uit mijn broekzak en typ een kort bericht aan mijn ouders om hen gerust te stellen. Ik leef nog en heb mijn bestemming bijna bereikt. Groetjes en tot over twee maanden. Net voor ik op het verzendpijltje druk, vraag ik hen op de valreep om de rest van de familie op de hoogte te brengen zodat ik niet mijn hele adresboek hoef door te spitten en zeker niemand vergeet. Aan zulke zaken hechten ze onwezenlijk veel belang, net als aan verplichte eindejaarswensen en ruim op voorhand geplande verjaardagsetentjes.

Na tien minuten naderen we een rotonde waarop Yann de eerste afslag neemt en daarna een steil, door bomen omsloten bergpad inslaat. De Berlingo kreunt en het toerental schiet de hoogte in, maar de man geeft niet de minste blijk van paniek of nervositeit. Wellicht heeft hij dit traject al talloze keren afgelegd en geniet de gammele wagen zijn volste vertrouwen. Dat vermoeden wordt bevestigd als hij een verraderlijke haarspeldbocht bedwingt met zijn linkerelleboog laconiek op het raamkozijn en ook nog de tijd vindt om de radiozender te wijzigen en de airco op te schroeven.

‘Ik ben hoofd van de sportanimatie,’ verklapt Yann na dat huzarenstukje op een vettig toontje waarin nadrukkelijk doorschemert dat hij niet vies zou zijn van wat “sportanimatie” met Alixe. Hij strijkt zijn lange manen naar achteren in een zoveelste poging zijn gebronsde biceps tentoon te stellen en zucht. ‘Kanoën, muurklimmen, duiken, fietsen, zweefvliegen... Ik ben een beetje van alle markten thuis wat zulke activiteiten betreft.’

‘Aha,’ murmelt Alixe bij wijze van antwoord. Ze weet overduidelijk niet hoe te reageren op de gladde verkooppraatjes en de weinig subtiele avances van de chauffeur.

Ik neem het haar niet kwalijk. Af te leiden uit het eerste kwartier dat ik in zijn gezelschap heb vertoefd, is hij een typisch alfamannetje dat zich gedraagt alsof hij de wijsheid in pacht heeft, terwijl hij in realiteit het maximum van zijn hersencapaciteit moet aanspreken om debiele aquagymbewegingen te demonstreren aan obese zestigplussers. Zo’n geslepen macho heb ik de voorbije jaren zonder uitzondering op elk vakantiedomein ontmoet en hoewel ik veelal vredelievend en nogal verlegen ben, voorspel ik gegarandeerd problemen voor het einde van juli. Gelukkig heb ik gepast voor een seizoensbaan als animator en val ik niet onder zijn direct gezag.

‘Wat ga jij precies doen, Alixe?’

Mijn vraag is bedoeld als reddingsboei, een bescheiden inspanning om Yann tijdelijk het zwijgen op te leggen en ons zo te behoeden voor nog meer klinkklare onzin uit zijn mond. Desalniettemin is het de bestuurder die zegt: ‘Serveerster in het restaurant, niet? De gasten mogen zich in hun handjes wrijven met een stoot zoals jou. Ik denk dat ik zelf dit jaar eens meer gebruik zal maken van de gratis maaltijden voor het personeel en er een tafeltje zal reserveren.’

‘Is het de eerste keer dat je aan de slag gaat op een camping?’ volhard ik dapper.

Enkele ongepaste opmerkingen liggen op het puntje van mijn tong en met veel moeite slaag ik erin om ze terug in te slikken zodat ik mijn verlossingsgesprek kan verderzetten. Ja, ik zou kunnen zwijgen, mijn gehoortoestellen kunnen uitschakelen en Yann een eind weg laten lullen zonder dat ik er een woord van opvang, maar ik ben niet van zins om reeds bij de eerste tekenen van tegenstand het onderspit te delven.

‘Klopt,’ antwoordt Alixe ditmaal zelf en opvallend snel, vooraleer haar buurman de gelegenheid heeft om weer voor zijn beurt te spreken. ‘In de afgelopen zomers heb ik altijd thuis in Brighton bijgeklust. Voordat ik mijn laatste jaar aan de universiteit startte, wilde ik graag eens iets anders proberen. En jij? Heb jij dit al vaker gedaan?’

‘Jep, vierde keer ondertussen.’

‘Op Domaine de la Colline?’

‘Nee, telkens op een andere camping.’

‘We zijn er.’ Yann mengt zich opnieuw ongevraagd in het gesprek, al klinkt zijn stem merkbaar norser en minder flirterig dan een minuut eerder.

Ik kijk naar buiten en zie dat we de top van de berg hebben bereikt. De weg spiraalt niet langer gestaag omhoog, maar leidt ons tussen weiden vol schapen en koeien naarj een parking van steengruis waarop een hutje en een slagboom ons de verdere toegang tot het domein ontzeggen. Het hokje is onbemand, waardoor de chauffeur genoodzaakt is om zijn raam te laten zakken en een cijfercode in te toetsen. De rood-witte buis zwaait gehoorzaam open en Yann rijdt door.

‘Dit is de receptie voor check-ins en check-outs,’ legt hij uit. ‘De andere bevindt zich in het hartje van de camping, vlak bij het restaurant, de bar, het winkeltje en het zwembad. Daar kunnen de gasten terecht voor info.’

Zijn ervaring staat hem toe die leugen moeiteloos te verkopen als de waarheid. De souplesse waarmee hij langs zijn neus weg vermeldt dat die tweede receptie dient als inlichtingenbalie voor de vakantiegangers is bewonderenswaardig. Alixe – en u wellicht evenzeer – heeft geen reden om aan die uitspraak te twijfelen. Aangezien ik zonet heb bekend dat ik aan mijn vierde termijn over de grens zal beginnen, zou hij echter beter moeten weten. Met zulke fabeltjes beduvelt hij mij namelijk niet meer, hoe overtuigend hij ze ook ten tonele voert.

Vergeef me het jargon, maar Yann tracht tevergeefs om de aloude mythe van de point info in stand te houden. Die impliceert dat een receptie op een camping een tweeledige functie heeft: enerzijds aankomsten en vertrekken regelen en anderzijds informatie verschaffen. Dat klopt voor slechts vijftig procent. De andere helft is immers niet meer dan gebakken lucht, een zoethoudertje voor kandidaat-receptionisten, wol voor de ogen van naïeve zielen (zoals ikzelf drie jaar geleden).

Sta me toe die zinsbegoocheling toe te lichten zodat u niet in dezelfde val trapt indien u carrièreplannen in het buitenland ambieert. Oké, hier gaan we. Het handboek van de bedrieger schrijft voor dat een goede leugen zo veel mogelijk waarheid bevat en zo vaak mogelijk wordt herhaald. De leugenaar in kwestie wijzigt dus het liefst enkel het essentiële en laat de rest ongemoeid. Hoe kleiner het aantal valkuilen, hoe geringer de kans om door het ijs te zakken, dat is de logica zelve. In die zin had Yann een degelijke start gemaakt. Een receptie dient inderdaad een dubbel doel en het spreekt voor zich dat de afhandeling van check-ins en check-outs er daar een van is. Zo niet, dan is het betreffende zomerpark vermoedelijk geen lang leven beschoren.

Het schoentje knelt dan ook bij de tweede functie: de zogezegde informatieaanlevering. Dat is louter een façade voor minder beschaafde praktijken, vergelijkbaar met Aziatische restaurants in Amerikaanse misdaadfilms die steevast dienstdoen als hoofdkwartier van de Triade of Yakuza. Afgezien van de administratieve rompslomp die gepaard gaat met caravan- en tentreserveringen is een receptie in de eerste plek namelijk het Olympisch stadion waarin de kampeerder zijn of haar geliefkoosde sport op uitermate hoog niveau beoefent.

Klagen.

Klagen, klagen en nog eens klagen.

“U had ons beloofd dat mijn broer de kèrèvèn naast ons zou krijgen”, “voor deze prijs hadden we wel meer privacy verwacht, ik ontbijt haast bij mijn voisin aan tafel”, “er heeft een kind in de tunnelglijbaan gekotst”, “het water in het zwembad is koud”, “mijn echtgenote is door het ligbed gezakt”, “onze oudste eet de kakkerlakken op die onder de mobilhome lopen”, “ik heb vijf minuten op mijn zakje patat moeten wachten”, “de buurvrouw maakt ’s nachts wel opvallend veel lawaai”, “er loopt een muis door de broodkast”, “er ligt zand op het binnenzeil”, “MIJN ZOON SABBELT AAN EEN GEBRUIKT CONDOOM DAT HIJ AAN DE RAND VAN HET BOS HEEFT GEVONDEN!”

Ik kan met gemak een tweede, derde en zelfs vierde roman wijden aan de opsomming en bespreking van zulke klachten. In afwachting daarvan volstaat een virtueel bezoek aan Zoover of Tripadvisor als u een bloemlezing wenst uit het verzamelde oeuvre van de meest nukkige gasten.

Mijn excuses voor deze onderbreking. Tijdens de volgende zomer waarin u een kampeervakantie overweegt, zal u me evenwel erkentelijk zijn voor deze uitweiding. Misschien denkt u daardoor zelfs eens aan de persoon aan de andere kant van de balie. In dat geval ben ik glansrijk in mijn opzet geslaagd en dank ik u bij voorbaat.

Intussen heeft Yann de Berlingo doorheen een netwerk van zandpaadjes gestuurd en draait hij de hoofdweg van Domaine de la Colline op. Naast hem geeft Alixe haar ogen de kost alsof ze deelneemt aan een safaritocht in een nationaal wilddierenpark. Het is natuurlijk een serieuze attractie indien je die kampeertypes niet gewend bent. Bovendien doet de omgeving soms de meest beschaafde advocaat transformeren in een op bloed beluste hooligan. Nee, aan spektakel zal het niet mankeren.

Ik zucht eens diep. Een bekend gevoel dat me de vorige jaren steevast bekroop bij de entree van een vakantiedomein, maakt ook ditmaal zijn opwachting: teleurstelling. Een eerste indruk die toekomstige ervaringen weliswaar zeer snel zullen ondersneeuwen, maar toch. Ik stel mezelf wederom de onvermijdelijke vragen Wat doe ik hier in godsnaam? en Is dit het?, gevolgd door de even onafwendbare veronderstelling dat het wifisignaal waarschijnlijk niet veel soeps zal zijn.