Een weerspannige kerst

Inge Sleegers

Een weerspannige kerst

Feelgood 

Verschijningsdatum: 4 december 2023

© 2023 Inge Sleegers

© 2023 Hamley Books

Coverontwerp: Designs by Lotte

ISBN 9789464945157

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

December 2012 – Een ongenode gast

Nukkig liet ik me op de sofa vallen. Ik negeerde de heerlijke geuren die uit de keuken ontsnapten en diep in mijn neusgaten drongen. De gedachte aan huisgemaakte lasagne deed me watertanden, maar ik verdrong het heerlijke vooruitzicht. Zelfs mijn lievelingsgerecht kon mijn humeur niet opkrikken. Er hing een onaangenaam prijskaartje aan vast. Wat-is-zijn-naam kwam op bezoek, waar mam al een tijdje mee datete. Mam wilde dat we elkaar ontmoeten, wat enkel maar kon betekenen dat het serieus begon te worden. Mijn gewoonlijke sabotagetechniek, veinzen alsof ik ziek was, had deze keer grandioos gefaald. Mam had me door.

‘Het lijkt wel of je altijd ziek bent als ik met iemand afspreek,’ had ze gezegd.

Het was me niet ontgaan dat ze daarbij zorgvuldig het woord ‘date’ vermeden had, alsof ik een naïef kind was dat niet besefte waar ze mee bezig was. Ze wilde paps vervangen en dat kon ik niet laten gebeuren.

‘Wat?’ had ik verontwaardigd uitgebracht. ‘Beschuldig je me van faken of zo?’

Mam wrong in haar handen en had me doordringend aangekeken. ‘Dat zeg ik niet. Luister Eva, ik kan begrijpen dat het voor jou niet gemakkelijk is, maar ik vind Tim leuk en ik wil graag dat jullie elkaar ontmoeten. Kan je daar alsjeblieft aan meewerken?’

‘Maar ik heb buikpijn!’

Ze had diep gezucht. ‘Wil je een pilletje?’

Ik had me omgedraaid in mijn kussens. ‘Dat gaat sowieso niet helpen. Het is echt hele erge buikpijn.’

‘Oké, Eva. Probeer wat te rusten, dan gaat het vast over. Eén ding zeg ik je nu al: ik annuleer de afspraak met Tim niet.’

‘Dan blijf ik wel op mijn kamer.’

‘Dan zou je me heel zwaar teleurstellen, Eva. Ik ben nog wel je lievelingseten aan het maken.’

Met die woorden verliet ze mijn kamer. Met een klap gooide ik mijn slaapkamerdeur dicht, die zij op een kier had opengelaten. Ik trok het dekbed over mijn hoofd en verdrong de opkomende tranen. Waarom deed ze zo? Begreep ze dan niet dat niemand paps ooit kon vervangen? Althans niet voor mij. Ik had een snelle blik geworpen op de laatste familiefoto die we samen hadden, voor paps gestorven was. Aan tafel zitten met een andere man, de date van mijn moeder, voelde aan als hoogverraad.

Uren had ik mezelf opgesloten in mijn kamer, tot mijn maag zo beestachtig gromde dat ik het niet meer kon negeren. Ik had een poging gewaagd ongemerkt de trap af te schuifelen. Mam wierp een bedenkelijke blik op me toen ik me op de sofa liet neerploffen. Ze zei niets en roerde in haar pannen, alsof er niets aan de hand was. En zo tikten de uren stilletjes voorbij.

Ik zapte langs de televisiekanalen op zoek naar een no-brainer om de tijd te vergeten, toen plots de deurbel ging. Ik deed net of ik niets gehoord had en zapte rustig verder. Dat loverboy maar rustig voor de deur bleef staan. In het beste geval dacht hij dat hij zich in de datum had vergist en ging hij weer weg. Het zoemende geluid van de deurbel klonk helaas opnieuw. Vanuit mijn ooghoeken zag ik hoe mijn moeder haastig de keuken verliet, haar schort over haar hoofd trok en in de keuken gooide.

‘Eva, in hemelsnaam! Is het zelfs te veel gevraagd om de deur open te doen?’ verweet ze me terwijl ze naar de voordeur holde.

‘Buikpijn,’ mompelde ik, terwijl ik met mijn kauwgom een bel blies, die liet knappen en de restanten met mijn tong in mijn mond ronddraaide.

‘Mmm,’ hoorde ik haar grommen, voor ze de gang in verdween en ik het geluid hoorde van onze krakende voordeur. Het triggerde alweer de pijnlijke herinnering dat paps er niet meer was om hier dingen te fiksen.

Het brommende geluid van een zware mannenstem kwam me tegemoet, gevolgd door mams stem die kirrend zei: ‘Oh, dat had je niet hoeven doen, Tim!’

Waarschijnlijk had hij een of ander achterlijk cadeau mee, bloemen of chocolaatjes of zo. Mijn vermoeden werd bevestigd toen mam de woonkamer binnenkwam met een belachelijk groot boeket rozen én een hartvormige doos.

Ik rolde met mijn ogen en zette het programma waar ik niet naar aan het kijken was luider. Terwijl mijn moeder de bloemen in een vaas schikte, probeerde ik uit alle macht niet te kijken naar de deuropening, waarin een lange gestalte was verschenen.

‘Eva, kom je even? Zet die televisie uit,’ zei mijn moeder streng, al probeerde ze dat te maskeren met een geforceerde glimlach.

Met een diepe zucht hees ik mezelf uit de sofa en klikte het tv-scherm uit met de afstandsbediening. Ik strompelde naar mam en ging onwillig naast haar staan.

‘Dit is nu Eva,’ zei ze met trillende stem, terwijl ze me bij de schouders greep en naar voren duwde.

De man uit de deuropening naderde ons. Hij droeg een blauw tweedelig pak. Hij was lang en smal, had glanzend zwart haar dat op zijn voorhoofd al wat begon te kalen en een donkere baard, die hem allesbehalve stond. Het leek wel alsof hij haar van zijn hoofd had geplukt en dat met lijm op zijn kin had geplakt. Dat deed me onvrijwillig glimlachen.

‘Dag Eva,’ zei de man, die licht door zijn knieën boog alvorens zijn hand uit te steken, alsof ik een kleuter was. ‘Blij je te ontmoeten, ik ben Tim.’

Ik keek afkeurend naar zijn hand en maakte geen aanstalten om mijn hand uit mijn broekzak te halen, tot mam me een subtiele por gaf. Onwillig strekte ik mijn hand uit. Wat-is-zijn-naam klemde de zijne er slap omheen, zijn hand voelde klam en zweterig. Vol walging trok ik snel terug en veegde mijn handpalm af aan mijn jeans.

‘Ik heb iets voor je. Ik hoop dat je van chocolade houdt,’ zei hij met een glimlach die zijn oneffen gelige tanden onthulde. Ik begreep überhaupt niet wat mijn moeder in deze man zag. Hij stopte me een reep Tony’s Chocolonely toe, niet eens een smaak die ik lustte. Hoe oud dacht hij dat ik was, vijf of zo?

‘Wat zeg je, Eva?’ drong mam aan.

Ik haatte haar hierom.

‘Bedankt.’ Ik nam de reep aan en gooide die achteloos op het tafeltje naast de televisie. Hij mocht zijn chocoladereep steken waar de zon niet schijnt.

‘Kom, dan drinken we wat! Ik heb lekkere hapjes gemaakt,’ kondigde mam vrolijk aan.

‘Klink heerlijk!’ antwoordde hij overdreven. ‘Wat denk jij Eva? Zijn ze de moeite, die hapjes van je moeder?’

Waarom vroeg hij dat in hemelsnaam aan mij? Ik wenste dat hij me gewoon met rust liet. Als hij maar niet dacht dat we gezellig met elkaar gingen keuvelen. ‘Het zal wel,’ mompelde ik.

‘Let maar niet op haar. Het loopt wel los,’ hoorde ik mam fluisteren, terwijl ze hem bij de arm nam en hem meetroonde naar de eetkamer.

Nog even en ik ging over mijn nek. Als ze dan niet geloofde dat ik ziek was, wist ik het ook niet meer, dacht ik boosaardig.

Ik schoof mijn benen onder tafel en stelde tot mijn afkeuring vast dat Wat-is-zijn-naam zich ongegeneerd neervlijde op de plaats van mijn vader.

Ik zond hem een moordende blik toe en negeerde mams smekende ogen terwijl ze de schotel met hapjes op tafel zette en enkele glazen inschonk. Schuimwijn voor haar en onze ongewenste gast, cola voor mij. Ik nipte zuinig van mijn glas en keek toe hoe ze belachelijk met elkaar het glas hieven.

‘Op een gezellige avond,’ zei hij theatraal.

‘Zeker,’ beaamde mijn moeder, alvorens hun glazen elkaar raakten.