Merry Crisis

NINA VERHEIJ

Merry Crisis

Feelgood 

Verschijningsdatum: 8 december 2023

© 2023 Nina Verheij

© 2023 Hamley Books

Coverontwerp: Designs by Lotte

ISBN 9789464945164

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

1

Met nog net geen piepende remmen draai ik mijn Peugeot het stationsplein op. Al voordat de auto goed en wel stilstaat, graai ik mijn tas van de passagiersstoel en vis mijn telefoon uit het voorvakje. Zoals beloofd heeft Nora me inmiddels een foto gestuurd.

‘Ik wil het natuurlijk niet op mijn geweten hebben dat je per ongeluk een moordlustige stalker oppikt,’ tetterde mijn vriendin vanmorgen vroeg in mijn oor. Ik had alleen iets onsamenhangends teruggegromd, want ik was net vijf minuten wakker.

Inmiddels begin ik me af te vragen waarom ik hier ook alweer mee heb ingestemd. Mijn vriendin gezelschap houden tijdens een familieweekend is tot daaraan toe, maar eerst een uur in mijn roestige koekblik doorbrengen met een onbekende is niet echt mijn ding. Als ik eerder had geweten dat Nora me dit zou flikken, had ik haar nog even kunnen uithoren, zodat ik onderweg in elk geval een paar intelligente vragen zou kunnen stellen. Nu weet ik ongeveer evenveel van Nora’s broer als van mijn tandarts.

Ik zoom een stukje in op de foto op mijn telefoonschermpje. Het lijkt wel een scan van een oude polaroid. De meeste kleuren zijn uit de afbeelding verdwenen en Nora ziet eruit alsof ze net uit de luiers komt. Bovendien trekt de jongen naast mijn vriendin zo’n gekke bek dat het me niet zou verbazen als ik straks alsnog met de verkeerde broer bij het landhuis verschijn.

Is dit serieus de beste foto die je van hem kon vinden? typ ik terug naar mijn vriendin. Meteen vraag ik me af of Nora ook een foto van mij naar haar broer heeft gestuurd en zo ja, wat voor afschuwelijk exemplaar ze daarvoor heeft uitgekozen.

Ik zucht. Het klokje op mijn dashboard vertelt me dat zijn trein zojuist zou moeten zijn gearriveerd. Gelukkig heb ik nog net kunnen voorkomen dat mijn verpletterende eerste indruk het feit zou zijn dat ik te laat kwam.

Met een vriendschappelijk zetje van mijn schouder duw ik mijn portier open, waarna ik de frisse decemberlucht in stap. Eigenlijk zou ik niet moeten zeuren; dankzij Nora zal ik de kerstdagen voor het eerst in jaren op een enigszins normale manier doorbrengen. Ik buig voorover weer mijn auto in en pak een flesje water uit mijn tas.

‘Olivia?’

Mijn achterhoofd knalt tegen het frame van mijn auto. Ik vloek binnensmonds en wrijf over mijn schedel. Dit keer iets voorzichtiger kom ik overeind. Ik slik. Ik begrijp meteen waarom Nora geen recentere foto van haar broer heeft gestuurd: ik zou haar chauffeursklus alleen al hebben geweigerd om een spontaan ontstaan minderwaardigheidscomplex te voorkomen.

‘Ben?’ Snel tover ik een glimlach op mijn gezicht en loop om mijn Peugeot heen.

Ben knikt en glimlacht terug. ‘Leuk je te ontmoeten.’ Hij steekt me een hand toe die zich stevig om mijn vingers sluit. Gelukkig kan ik de neiging onderdrukken om hard terug te knijpen, iets wat ik normaal graag doe wanneer er een alfamannetje tegenover me staat. Al heb ik om de een of andere reden sowieso niet de indruk dat Ben in die categorie valt.

‘Ik maak hieruit op dat Nora je heeft verteld dat ik je in haar plaats kom oppikken?’

Hij steekt zijn telefoon in de lucht. Op het scherm staat een foto van mij die nog niet zo lang geleden op een feestje is gemaakt. Ik heb wel eens helderder uit mijn ogen gekeken dan toen. Om niet de enige te hoeven zijn die zich ongemakkelijk voelt, steek ik de wazige polaroid in Bens richting.

Hij slaat een hand voor zijn gezicht. ‘En bedankt, zus.’

Ik grijns. Vlug wijs ik naar mijn auto. ‘Wees welkom in mijn bolide.’

Ben gooit zijn weekendtas op de achterbank en gaat op de passagiersstoel zitten. ‘Dus,’ zegt hij, terwijl hij nieuwsgierig om zich heen kijkt. Zijn blik blijft hangen op het rijtje smurfen op het dashboard.

‘Die zijn nog van mijn moeder. Dit is haar auto.’

‘Aardig van haar dat je hem mag lenen.’

Ik hum instemmend en trap het gaspedaal in. Ik heb er geen behoefte aan om Ben de volledige waarheid te vertellen. ‘Als je wil, mag je de radio aanzetten.’

Ben leunt naar voren en drukt op wat knopjes. Meteen klinkt Mariah Carey door de speakers. Nog voor ze haar eerste hoge noot heeft kunnen inzetten, heeft Ben echter de zender alweer veranderd.

Ik grinnik. ‘Geen fan van kerstmuziek?’

Ben maakt een geluid dat klinkt als een geïrriteerde grom. ‘Op zich kan ik Mariah zo nu en dan waarderen, maar ik ben bang dat we haar de rest van het weekend al genoeg zullen horen. Mijn moeder heeft er een handje van om de volledige kerstperiode non-stop dat soort liedjes te draaien.’

‘Ik kan me voorstellen dat Nora daar ook een mening over heeft.’ Ik zie vanuit mijn ooghoek dat Ben grijnst. ‘Daarnaast kan ik me herinneren dat Nora vorig jaar klaagde dat het huisje dat jullie moeder had gehuurd geen ligbad bleek te hebben.’

Ben schudt zijn hoofd. ‘Ons luxepaard. Ik geloof dat onze moeder dit keer van tevoren moest laten zien welke villa ze van plan was te boeken, zodat dat geen twee keer kon misgaan.’

‘Jullie oma komt ook, begreep ik? En twee neven met aanhang?’

Ben plukt wat aan zijn knie. Als ik mijn hoofd even in zijn richting draai, zie ik dat er een klein gaatje in zijn spijkerbroek zit.

‘Als het goed is, zijn we met zijn achten deze keer.’ Hij schraapt zijn keel. ‘Maar het gaat dit weekend dus echt gebeuren?’

Ik werp hem een vragende blik toe.

‘Noors coming-out? Jullie coming-out?’

‘O, dat.’ Ik kijk snel weer naar de weg voor me. ‘Nora zegt dat ze er klaar voor is.’

‘Dat is mooi.’

‘Weet jij het al lang? Dat ze ook op vrouwen valt, bedoel ik.’

‘Waarschijnlijk al voordat ze het zelf wist. Sinds halverwege de middelbare school, denk ik.’

Ik glimlach en kijk in mijn achteruitkijkspiegel. ‘Volgens mij vindt ze het wel prettig dat jij erbij zal zijn. Ze klonk vanmorgen stiekem toch zenuwachtiger dan ze wil doen voorkomen.’

‘Zoals altijd.’ Ben gaat verzitten op zijn stoel. ‘Dank je dat je dit samen met haar wil doen. Je bent de eerste vriendin die ze mee naar huis neemt. Of in elk geval de eerste vriendin die ze op deze manier gaat voorstellen.’

‘Geen probleem, hoor. Ik steun haar graag tijdens zo’n belangrijk moment.’ Ik voel Bens ogen op mijn gezicht branden, maar blijf me op de andere weggebruikers focussen. Zou Nora hem stiekem al hebben verteld hoe de vork daadwerkelijk in de steel zit? Het voelt bijna alsof hij me aan het testen is. Toch kan ik het me haast niet voorstellen dat Nora me dan niet even zou hebben gewaarschuwd.

‘En voor jou is het ook oké? Het is niet zo dat Nora je nu tot dingen dwingt waar je zelf nog niet aan toe bent?’ Ben klinkt oprecht bezorgd.

Ik voel de warmte vanuit mijn lijf naar mijn wangen stijgen. ‘Nee hoor, komt goed.’ Voordat hij een diepte-interview bij me kan afnemen, vervolg ik: ‘Nora zei vanmorgen dat ze niet kon wachten om je weer te zien. Heeft ze jullie de laatste tijd verwaarloosd?’

‘Nee hoor, dat lag niet per se aan haar. We hadden het allebei druk.’ Ik zie opnieuw vanuit mijn ooghoek dat Ben naar me kijkt. ‘Hoe kennen Nora en jij elkaar eigenlijk? Noor heeft het wel vaker over je gehad, maar ze verhoort mij altijd liever dan over zichzelf te vertellen, dus ik moet bekennen dat ik weinig over je weet.’

Ik stuur mijn auto naar de rechterrijstrook. ‘Grappig dat je dat zegt. Zij beweert namelijk altijd hetzelfde over jou. Dat jij juist degene bent die het liefst zo min mogelijk over zichzelf loslaat.’ Bens wangen beginnen te kleuren. ‘Niet dat ze vaak over je roddelt, hoor. En wat ik heb gehoord, was alleen maar positief.’

Ben laat een sceptisch lachje horen. ‘Ja, vast. Maar je gaat dus niet antwoorden?’

‘Wat?’

‘Op mijn vraag hoe jullie elkaar kennen.’

‘O, via onze studie. Noor en ik hebben dezelfde bachelor gedaan.’

‘Fantastisch. Zit ik dit weekend opgescheept met niet één, maar twee psychologen.’

‘Wees maar niet bang, ik hou me vooral bezig met kinderen en gezinnen.’

‘Volgens mij is dat precies waar je onderweg naartoe bent.’

Ik haal mijn voorganger in en stuur weer naar de rechterbaan. ‘In dat geval kan ik de theorie van mijn aankomende tentamens misschien op jullie toepassen.’

‘Je volgt een master?’

‘Hm-m. En jij?’

‘Ik werk in een bouwmarkt.’

Meteen zie ik voor me hoe hij met een bezweet en uiteraard ontbloot bovenlijf een houten schuur in elkaar staat te zetten. Ik kan nog net voorkomen dat ik hardop begin te lachen om mijn eigen fantasie. ‘De wereld kan nooit genoeg handige mannen hebben.’