De donkere dagen voor kerst

Karin Thomas

De donkere dagen voor kerst

Thriller

Verschijningsdatum: 7 december 2023

© 2023 Karin Thomas

© 2023 Hamley Books

Coverontwerp: Designs by Lotte

ISBN 9789464945171

NUR-code: 330/332

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

1.

15 december 2022

Het lage gebouw was in de tien jaar dat ik het niet had gezien niets veranderd. Het enige glas was van de brede deuren. De rest van het gebouw bleef gehuld in een mist van geheimzinnigheid. Alsof niemand mocht weten wat er zich achter de muren afspeelde. Ik wist hoe het er vanbinnen uitzag. De receptie, met aan weerszijden drie plastic stoelen die in de zomer warm en plakkerig waren en in de winter zo koud dat ze iedereen die erop plaatsnam kippenvel bezorgden. De smalle gangen met de diverse afdelingen en een aantal cellen.

Nu ik voor het gebouw stond, bekroop me de twijfel of ik er goed aan had gedaan om Boston te verlaten en de baan te accepteren in Springfield. In Boston had ik met goed gevolg mijn rechercheursopleiding afgerond, maar er was weinig kans op een plek bij het rechercheteam. Het gevecht met ellebogen en politiek correcte lunches met de juiste personen waren aan mij niet besteed. Ik wilde de straat op, mijn werk doen en de stad een beetje veiliger maken.

De baan in Springfield, mijn geboorteplaats die ik tien jaar geleden verliet om in Boston carrière te maken, kwam als een godsgeschenk. Tenminste, dat dacht ik. Het was geen Boston, de stad waarvan ik was gaan houden.

––––––––

‘Lindsay Dunbar.’

Zijn stem bezorgde me het kippenvel, iets wat de dunne laag sneeuw waarop ik stond niet had kunnen bewerkstelligen. Langzaam draaide ik me om voor de confrontatie met de man die ik tien jaar geleden had verlaten omdat ik mijn droom wilde volgen. Hij was waarschijnlijk ook de enige die me bij mijn volledige naam noemde. Ik was zo gewend geraakt aan Lynn.

‘Jess.’ Mijn stem klonk een beetje schor en ik voelde mijn wangen branden. Dit wilde ik niet. Hij had het recht niet om me zo van mijn stuk te brengen. Hij zag er goed uit. Nog beter dan vroeger. Zijn donkerbruine haar was bij zijn slapen een beetje grijs geworden en bij zijn ogen waren kraaienpootjes verschenen.

Ik merkte dat Jess mijn verwarring negeerde.

‘Wat brengt jou hier? Ben je op bezoek?’ Hij keek me bedenkelijk aan. ‘Ik zou overigens niet weten bij wie. Jouw vertrek heeft je hier geen vrienden opgeleverd.’

Mijn ongemak verdween en het beetje arrogantie dat ik bezat, kreeg de overhand. ‘Je zult me wel vaker tegenkomen. Vanaf vandaag maak ik deel uit van het rechercheteam van Springfield. Je kunt me maar beter te vriend houden.’ Met die woorden keerde ik me van hem af en liep met ferme passen in de richting van de glazen deur van het politiebureau.

––––––––

Met het achter me dichtschuiven van de deuren, verdween ook het gevoel van zijn prikkende ogen in mijn rug. Het was me duidelijk dat Jess na al die jaren rancuneus was. Waarom? Ik nam aan dat hij inmiddels was getrouwd, hoewel ik door de handschoenen die hij droeg niet had kunnen zien of er een trouwring om zijn vinger zat.

‘Lynn, welkom.’

Met uitgestoken hand kwam chef Bolton op me af.

2.

Het oude huis van Glenn Davis, dat net buiten de stadsgrens lag, was opvallend versierd. Een slee met rendieren ervoor sierde de tuin voor het huis. Ze leken net echt. Rudolph had een felrode neus. Glenn kende ze allemaal bij naam en iedere ochtend aaide hij liefdevol de synthetische vachten. Hij veegde sneeuwvlokken van de cadeautjes die in de slee lagen en hij rangschikte de pakjes, zodat ze weer naar zijn zin lagen. Overal was verlichting aangebracht, maar vreemd genoeg was het ondanks de hoeveelheid niet opzichtig. Ieder lampje leek een flonkerende ster.

Zijn liefde voor de kerstdagen hield niet op na 26 december. Het hele jaar was hij bezig met het nabootsen van het fictieve leven van de kerstman. Met zijn verworven uiterlijk was hij nagenoeg tevreden. Hij was niet groot en de ronding van zijn buik paste perfect in de rode broek. De brede, zwarte riem van zijn jas accentueerde, als hij hem een beetje strak aantrok, de flinke bolling van zijn buik. Zijn krullende haar en baard waren wit. Een enkele grijze pluk werkte hij weg met waterstofperoxide. Zachtjes zong hij zijn favoriete liedje.

‘You better watch out

You better not cry

You better not pout

I'm telling you why

Santa Claus is comin' to town’

Hij liep op het pad dat achter het huis naar de grote schuur leidde. De deur was afgesloten met drie sloten, waarvoor hij drie verschillende sleutels gebruikte. Aan de binnenkant van de deur hing een grote, koperen bel die zachtjes rinkelde toen hij tegen het stevige hout duwde. Hij stapte naar binnen en direct werd hij omgeven door een andere wereld. Hij vergat niet om de deur weer stevig te vergrendelen. Niemand mocht deze wereld betreden. Hier bewaarde hij zijn grootste geheim.

‘Santa Claus is comin' to town.’

Glenn keek genietend om zich heen. Op de langzaam bewegende lopende band lagen cadeautjes verpakt in rood en groen papier, met grote strikken eromheen. Ze vielen in een mand die automatisch wegreed zodra hij vol was. Een lege mand nam de plek van de volle in. Een voortdurend proces, in ieder geval zolang hij niet op de knop drukte om de machine stil te zetten.

Aan het werk, Glenn, maande hij zichzelf.

Hij vulde een gieter met water en ging alle kerstbomen langs die verspreid in de schuur stonden met hun glinsterende ballen en fonkelende verlichting. Sommige bomen waren al jaren oud en raakten met hun takken bijna de nok van de schuur. Hoe dichter hij bij iedere boom kwam, hoe sterker de geur. Hij wist nog dat hij er uren voor had gereden om de juiste blauwsparren te vinden. Hij had een paar naalden fijngewreven tussen zijn vingers en toen had hij de geur al diep kunnen opsnuiven. Dankzij zijn dagelijkse verzorging en de daglichtlampen die hij een paar uur liet branden, waren de kleine bomen van weleer uitgegroeid tot volwassen sparren van enkele meters hoog.

Genoeg Glenn!

De stem in zijn hoofd deed hem de gieter terugzetten op zijn plek naast de kraan. Er was meer werk te doen. Hij had nog maar een paar dagen.

3.

16 december 2022

Mijn appartement lag in een rustige straat niet ver bij het bureau vandaan. Ook een winkelcentrum was op loopafstand. Niet dat ik vaak zou lopen of de tijd zou hebben om uitgebreid te winkelen. Er was duidelijk in mij geïnvesteerd. Een goed salaris, ziektekostenverzekering, pensioen. Een glanzende, bijna nieuwe dienstauto stond voor de deur geparkeerd.

Tijdens de rondleiding die chef Bolton me de vorige dag had gegeven, was het me duidelijk geworden dat het bureau wel degelijk gemoderniseerd was. Op de bureaus stonden computers die toegang gaven tot alle noodzakelijke databases, het merendeel van de oude dossiers was gedigitaliseerd. In de kelder – hoe kon het anders – was een mortuarium, een volledig ingerichte autopsieruimte en een eigen lab. Op zich onderscheidde het gebouw zich niet heel veel met het bureau in Boston, met dat verschil dat ik daar geen toegang had tot de ondoorgrondelijke catacomben van het gebouw. Nu had ik een pas die alle deuren voor me opende.

Ik begon pas de volgende dag met mijn eerste dienst. Bureaudienst welteverstaan, om mezelf in te lezen in de lopende zaken. Het was me direct duidelijk dat de criminaliteit in Springfield een stuk lager lag dan in Boston. De gemiddelde leeftijd van de inwoners was ook een stuk hoger. Langzaam maar zeker verdween mijn twijfel. De overtuiging dat me hier een mooie carrière wachtte, kreeg de overhand.

––––––––