ZIELSVEEL

Laura Dirkx

Voor Tat,

omdat zij vanaf het begin in Zielsveel geloofde

“...Therefore he shall never know how I love him,

and that not because he’s handsome;

but because he’s more myself than I am.

Whatever our souls are made of, his and mine are the same.”

Wuthering Heights – Emily Brontë.

Proloog

Daar waar mensen écht geboren worden, is het donker en stil. Een oneindig grote grot waar zonlicht een onbekend woord is en kommer en kwel alledaags is. Het is een plek waar de tijd geen macht heeft, waar alles eeuwig leeft. In deze kille ruimte luiden af en toe stemmen die zacht een droevig hymne opzeggen alsof een onherroepelijke dood hen wacht.

Oh hoe zeg mij,

hoe geraken wij ooit vrij?

sluit de ogen en bevries,

zo bitter van verlies.

Het enige wat hier leeft, zijn de onuitwisbare herinneringen van een vorig, ver verleden tijdperk. Een tijd van vrede, een tijd van vrijheid. Hier, in deze verschrikkelijke oneindigheid, wachten zielen langzaam hun beurt af om gesplitst te worden.

Duizenden jaren geleden waren zielen het krachtigste op deze wereld. Hoe ze ontstaan zijn of wat ze zijn, is onbekend. Enkel zij hebben het eeuwige leven. Enkel zij kennen de waarheid. Ze konden alles zijn, alles doen en alles krijgen wat ze maar wilden. Maar dit liep uit de hand; ze wilden steeds meer. Dat wat alles in beweging zet, veranderde dit: het Lot nam alles terug in handen. Geen ziel kon op tegen het bewind en de toorn van het Lot. Ze werden allen gestraft. Maar omdat zij niet gedood konden worden, noch gevangengenomen, werden ze gesplitst.

Nooit nog zouden ze als geheel een mens belichamen en het geluk op aarde creëren.

Nooit nog zou het leven hetzelfde zijn, noch dat van de zielen, noch dat van de mensen.

Het Lot bezegelde niet enkel dat van de zielen, maar hierbij dus ook dat van de mens. Dit was het ontstaan van de Praesidia; de Wederhelften.

Die plaats, die donkere, oneindig grote grot waarin mensen écht geboren worden, noemt men Diviterna. Het is de plaats waar men zielen splitst; waar men ze in tweeën deelt om op aarde twee mensen te gaan belichamen. Hier begint het leven van elk mens dat voorbestemd is zijn Wederhelft terug te vinden. Enkel zo zal de ziel naar zijn ware aard terugkeren. Wanneer de mens er niet in slaagt zijn ware Wederhelft te vinden, verliest de ziel een deel van zichzelf. Bij elk verlies wordt hij duisterder. Hij wordt kwaad op de wereld, op hoe de mens zijn bestemming is kwijtgeraakt, zijn doel in het leven is vergeten.

Kwaad op het Lot.

Op hun lot.

Kwaad op zichzelf, dat ze hun eigen lot hebben bezegeld en er geen weg terug is. Door deze duisternis ontstaat het slechte in zielen en dus het slechte in mensen.

Hierdoor is er haat.

Verdriet.

Pijn.

***

MET EEN ZUCHT KLAP ik het Oorsprongboek dicht.

“Hier ga ik geen inspiratie vinden voor in mijn inspiratieboekje,” klaag ik luidop. “Ik ken dit boek ondertussen trouwens bijna vanbuiten.”

Mijn stem klinkt schor. Hoelang heb ik al niet meer luidop gepraat?

Ik schraap mijn keel. “Geen idee,” antwoord ik aan mezelf.

De tijd gaat snel wanneer je kamerarrest hebt. Ik weet zelfs al niet meer waarom ik deze keer weer vastzit. Een verkeerde blik is soms al genoeg, weet je.

“Die nieuwsgierigheid wordt nog je dood, Noé,” hoor ik hen nog zeggen, “je moet leren accepteren dat de wereld is zoals ze is.”

Met een zucht plof ik neer op mijn bed.

Accepteren is toch niet zomaar iets wat je kunt leren, bedenk ik. Het is niet zoals plantkunde of wiskunde, waar er regels zijn die je vanbuiten leert of oefeningen maakt zodat je het onder de knie krijgt. Hoe leer je accepteren? Ik zou het niet weten. Accepteren dat de wereld is zoals ze is, is voor mij een absoluut onmogelijke opdracht.

“Maar waarom?” vraag ik dan altijd, zonder succes weliswaar.

Ik pak er mijn inspiratieboekje bij, misschien heb ik hier ooit iets in opgeschreven wat me kan helpen. Sinds mijn vijftiende houd ik namelijk een boekje bij waar ik stukjes gedachten of betekenisvolle dromen in neerpen. Het is een soort bezigheid om mij door dagen als deze te sleuren, bovendien helpt het mij om mijn gedachten op orde te brengen, zodat ik niet in mijn eigen denkwereld verdrink.

Na een paar pagina’s geef ik het echter op. Niets over accepteren. Ik blader naar een leeg blad en schrijf: “Hoe leer je accepteren?”

Na drie vraagtekens erbij te schrijven, de volgende steeds groter dan de vorige, klap ik mijn boekje dicht en neem ik het Oorsprongboek vast om mijn favoriete paragraaf op te zoeken.

Duizenden jaren verstreken en de mensheid verloor zijn eigen wil. Kennis was onbelangrijk geworden, sport en ontspanning waren onbekende woorden en het begrip liefde was enkel nog een begrip. Alles moest wijken voor het vinden van hun Wederhelft, hun Praesidia. Er was geen tijd om plezier te maken. Er was geen tijd voor eigenbelang. Er was enkel eenzaamheid, jaren vol eenzaamheid, tot men herenigd werd. Slechts zo werd het geluk bekomen.

Een glimlach verschijnt op mijn gezicht.

Dit lijkt op het eerste zicht misschien een droevig stukje, maar voor mij is dit een houvast.

Voor mij is dit hoop.

... het begrip liefde was enkel nog een begrip.

Dat wil zeggen dat liefde bestond en dus misschien, heel misschien, nog steeds bestaat.

Toch?

1

De zon schijnt niet vandaag. Niet buiten en niet in mijn gedachten. Het is somber, koel en iedereen gedraagt zich suf. Zoals op vele dagen heb ik me teruggetrokken in mijn kamer. Door al dat kamerarrest ben ik verzot geworden op de privacy van deze vier muren. Mijn vier muren. Het is niet veel, een vierkante ruimte waar net een bed, nachtkastje en kledingkast in passen, maar het is van mij. Oké, hier in het Huis heeft niemand bezittingen, maar ik geloof dat deze kamer en de privacy die ze mij geeft, toch een beetje van mij zijn.

De kleuren van de kamers in het Huis en de kleren die we dragen, zijn allemaal suf, grijs en saai. Ik denk dat ‘saai’ het meest gebruikte woord is hier in het Huis. Of toch alleszins mijn meest gebruikte woord als ik het Huis moet beschrijven. Of mijn leven.

Onder mijn deken verstopt, lig ik te lezen. Al elf jaar lees ik stiekem een boek dat ik gevonden heb in een verborgen dubbele wand achter de kledingkast in mijn kamer.

Een boek over ware liefde. Over het soort liefde dat je wakker schudt alsof je in al die tijd dat je dacht te leven eigenlijk nooit geleefd hebt. Alsof alles wat je kende en alles wat je wist over het leven eigenlijk een heel andere betekenis heeft. Alsof er niets anders is, niets anders toe doet, dan die ene persoon. Alsof je eindelijk weet waarom je hier op de wereld bent gezet.

Elke dag beeld ik me in hoe het voelt om van elkaar te houden, zoveel van elkaar te houden dat je hun leven belangrijker acht dan het jouwe. Elke dag lees ik stiekem over hoe het ons overvalt, hoe die ene persoon er opeens kan zijn. Hoe het voelt om hem of haar te ontmoeten: onbeschrijfelijk.

Mijn leven mag dan wel suf en grijs en saai zijn, maar wanneer ik lees en fantaseer over de wereld vóór de Splitsing dan zie ik alle kleuren, hoor ik alle tonen en weet ik zelfs niet meer wat saai betekent. Lezen is voor mij zoals de zon die plots door een donkergrijs wolkendek schijnt, zoals het licht dat door het etensgleufje van de isolatiekamer binnenglipt.

En ik kan het weten aangezien ik daar al vele dagen heb doorgebracht.

Natuurlijk weet ik niet goed wat ik van dat boek moet geloven, het is tenslotte maar een verhaal. Ook al hebben we niet echt nog verhalende boeken hier, iedereen kent het begrip ‘fantasie’ wel en dat dit heel erg gebruikelijk was in de tijd vóór de Splitsing. Maar toch, er is iets aan de manier waarop het boek is geschreven, alsof de schrijfster een geschiedenisboek met enkel feiten aan het schrijven was. Zeker als er op het boek nadrukkelijk staat dat het “gebaseerd is op waargebeurde feiten”, dan moet er toch ooit een leven zijn geweest zoals ze in het boek beschrijft? Maar dan is de vraag nog in hoeverre ze het boek “gebaseerd” hebben natuurlijk.

Hoe dan ook, het gaat over de tijd vóór de Splitsing. Een tijd die wij nooit meer gaan meemaken.

***

IN HET HUIS WAAR IK al heel mijn leven in woon - of opgesloten ben, het is maar hoe je het bekijkt -, is lezen voor je plezier verboden. Plezier in het algemeen is verboden, zou je zelfs kunnen zeggen.

Alles wat over de tijd vóór de Splitsing gaat, proberen ze geheim te houden. Met ‘ze’ bedoel ik het Bewind. Zij zijn de machthebbende klasse in deze wereld en zij regelen wat er wel en niet gebeurt. Zij zeggen wat mag en wat niet mag. Zij maken de regels en zorgen ervoor dat deze gevolgd worden. De aanhangers van het Bewind, ook de Bezielden genoemd, kiezen ervoor om hun leven te wijden aan het handhaven van de wet. Zij hebben geen tijd om hun Wederhelft te zoeken, dit tot nadeel van hun gemoed. Hoe langer men in het Bewind zit, hoe verschrikkelijker ze zijn. Ik heb al eens horen zeggen dat de president van het Bewind zo kwaadaardig is dat zelfs de Bezielden er schrik van hebben. Gelukkig heeft iedereen hier nog maar één iemand van het Bewind gezien; Gerda. Als je het mij vraagt, kan het niet erger dan Gerda. Zij is het toppunt van verschrikkelijk. En dan bedoel ik ook echt verschrikkelijk. Niet zomaar een strenge dame, nee zij is echt door en door slecht. Een voorbeeld? Wanneer het ochtendinspectie is en we onze haren niet volledig in model hebben liggen - naar haar zin dan ook nog -, staat ze voor je met een scheerapparaat en ben je al je haren kwijt. Zonder pardon.

Nu, in het jaar 613 p.D. - post Divide, zo wordt de Splitsing ook wel genoemd - is de wereld een donkere plek geworden. Men zegt dat elk huis dat ooit een thuis was, een kraakpand is geworden, dat elk openbaar gebouw is afgesloten en er niets meer is om plezier te maken, niets om gelukkig mee te worden. Wat natuurlijk logisch is, want dit zijn immers overbodige gevoelens. Alles is onbelangrijk, behalve het vinden van onze Praesidia. Dat krijgen we hier in het Huis dagelijks te horen. Hier draait alles om de voorbereiding van onze Zoektocht en de zuivere opvoeding. Maar het is een verschrikkelijk bestaan, niemand van ons leeft echt. Ik denk zelfs dat in deze tijd niemand nog weet wat ‘leven’ is. Mezelf inbegrepen.

***

HET IS MIDDAG EN DE gong gaat.

De eetkamer is een grote open ruimte met lange tafels en banken, fel wit licht schijnt uit de staande lampen die overal verspreid staan. Een Bezielden-leerling in elke hoek behoudt de orde. Ook bestaat de eetkamer verder uit vreselijk onsmakelijk eten en een kakofonie van stemmen, aangezien er veel te veel meisjes bijeen gepropt zijn in dit Huis. Het enige lichtpuntje is dat ik hier eindelijk een moment heb om tijd door te brengen met mijn beste vriendin, Juna.

“Het is niet eerlijk, Noé, ik wil het Huis niet verlaten! Ik wil niet alleen zijn vanaf mijn twintigste!” jammert Juna wanneer ik tegenover haar ga zitten.

“Ook een goeiemiddag voor jou, Juna,” glimlach ik, terwijl ik haar een zakdoek geef waarin ze verder kan jammeren.

Juna is altijd al een dramaqueen geweest.

“Het spijt me, Juna, je weet dat er niets aan gedaan kan worden. Als het een troost is, weet dat iedereen ooit alleen moet beginnen,” probeer ik haar te sussen.

Juna is net een maand ouder dan ik, wat betekent dat zij over tien dagen uit het Huis moet vertrekken en haar Praesidia moet zoeken. Ik heb zo’n medelijden met haar, maar er is niets aan te doen.

Ieder van ons zal ooit de wereld alleen moeten trotseren.

Het is namelijk zo dat elk kind er vanaf zijn twintigste levensjaar alleen voor staat. Vanaf dan moet men ronddolen om zijn of haar geest te zuiveren. Om vrede te sluiten met het lot, om herenigd te worden met zijn of haar Wederhelft en dus het ‘ultieme geluk’ te vinden, ‘samen te smelten’ en... te verdwijnen?

Ik weet het niet. Ze vertellen ons eigenlijk nooit wat er daarna gebeurt. “Zul je wel merken eens het zover is, Noé,” zegt juf Anita altijd. “Stop met vragen stellen,” is ook een favoriet van haar.

“Ik denk er soms aan om weg te lopen eens ik uit het Huis ben... Weg van alles. Al die verhalen die je mij verteld hebt, Noé, over liefde... Er moet toch een plek zijn waar liefde nog bestaat?” fluistert ze zo stil als ze kan. Alsof iemand geïnteresseerd genoeg zou zijn om ons gesprek af te luisteren.

Ik wou dat ik haar kon zeggen dat ik dagelijks van zo’n plaats droom, dat ik ermee opsta en ermee ga slapen. Dat ik mijn hele leven ga blijven zoeken en hopen tot ik liefde gevonden heb, al is het slechts een glimp ervan opvangen voor ik mijn laatste adem uitblaas. Ik wil het haar zo graag zeggen, maar dat kan ik niet. Ik mag haar geen hoop geven.

Ze heeft nog maar tien dagen.

Tien dagen.

Mijn haren gaan rechtop staan als ik eraan denk. Ik wrijf over mijn arm in een poging mezelf te sussen. Hoe komt het dat we met zoveel zijn op deze wereld, maar toch allemaal alleen zijn?

Een interessant onderwerp voor in mijn inspiratieboekje, bedenk ik. Om het niet te vergeten kras ik een kruisje aan de basis van mijn linkerduim.

“Er bestaat geen plek waar liefde nog bestaat, Juna. Die verhalen zijn allemaal fantasie, hersenspinsels uit een vorige tijd. En eerlijk gezegd klinkt het ook allemaal heel vermoeiend. In mijn boek ga je er zelfs aan dood! Klinkt als een levenslange ziekte, iets waar je bang van moet zijn, niet iets waarnaar je moet streven.”

Ik geloof geen woord van wat ik haar zeg. Erg overtuigend kom ik ook niet over.

“Wie ben jij en wat heb je met mijn beste vriendin gedaan?” vraagt Juna met een opgetrokken wenkbrauw. “Je kunt zeggen wat je wilt, Noé, maar ik geloof er geen woord van. Anders dan jij, heb ik mij niet zomaar neergelegd bij het feit dat ik alleen zal zijn voor een veel te lange tijd. Misschien zelfs voor altijd. Dat ik leef om ooit te kunnen genieten van iets wat misschien maar dertig seconden geluk zal zijn. En dit alleen als ik het geluk heb mijn Praesidia te vinden! Ik word misselijk bij de gedachte aan het eenzame rondzwerven. De onzekerheid...” Wanneer ze dat zegt, schuift ze haar bord bruine bonen naar me toe en trekt ze een misselijk gezicht.

Maar eerlijk, zelfs zonder die donkere gedachten zou je spontaan misselijk worden van die onsmakelijke bruine bonenpap.

Even is het stil, beiden kijken we naar de bonen die rondzwemmen in de veel te lopende rode saus. Dan schraapt Juna haar keel en zucht ze. “Ik ben er zeker van dat wat ik nu voel hetzelfde is als dat ‘gebroken hart’ waar jij altijd over vertelt uit dat boek.”

Ik probeer haar nog eens te sussen maar ze wuift het weg.

“Laat maar, Noé, er is toch niets wat je kunt doen of zeggen dat mijn gedachten kan verzetten.”

Ze heeft gelijk, weet je.

Welke woorden kunnen een gebroken hart nu opbeuren? ‘Het komt goed’? Alsof de personen die verdriet hebben niet weten dat het óóit wel goed zal komen. Het gaat immers om het ‘nu’ en het ‘nu’ is niet goed.

Zo zitten we daar dan, beiden in gedachten verzonken, wachtend op de gong die het einde van de middag aankondigt.

2

Iedereen heeft zijn eigen taak hier in het Huis. Je hebt klassen die eten maken, andere die poetsen en voor de orde zorgen, nog andere wassen en maken kleren, zoals Juna. Mijn taak is het behouden van de gezondheid. Ik maak brouwsels die kwaaltjes kunnen genezen, volgens instructies en ingrediënten die in de oude handleidingen staan. Veel ziektes zijn hier niet, maar om iedereen gezond te houden, zijn er toch enkele middeltjes beschikbaar. Ik weet hoe je gebroken botten moet spalken, hoe je brandwonden moet verzorgen en dergelijke. Veel van onze geneesmiddelen zijn van plantaardige afkomst, daarom is onze klasse ook verantwoordelijk voor een grote serre, waar planten zoals sint-janskruid, aloë vera, kamille en veenbessen in groeien.

Het Huis bestaat uit verschillende zones die allemaal vertrekken vanuit de grote hal waar de aankondigingen gemaakt worden. Aan de ene kant heb je de kledingzone, waar kledij gewassen en gemaakt wordt, daarnaast de eetzone, met de eetkamer en een grote serre voor de voedselklassen. Dan heb je de gezondheidszone, waar de badkamers en de ziekenzaal zich bevinden, alsook de mengselkamer en het kruidentuintje. Dan is er nog een zone toegewijd aan poetsen en orde, waarnaast de studeerzalen zich bevinden. De meest rechtse is de slaapkamerzone, een grote gang met ontelbare deuren die elk naar een kleine slaapkamer leiden. Tussen elke zone zijn er isolatiekamers, zo klein dat je je armen niet kunt strekken.

Men kan niet kiezen in welke werkklasse men terechtkomt, dit wordt vanaf het Begin bepaald, gebaseerd op waar er op dat moment hulp nodig is. Het is zo dat je vanaf het begin van je leven in een van de Huizen terechtkomt. Niemand weet hoe het leven precies begint. In de lessen noemen ze het “geboren worden”, maar niemand weet of zegt hoe dit werkt. En ondanks het boek dat ik heb, over hoe het was vóór de Splitsing, heb ik geen flauw benul hoe een mens wordt gemaakt of tot leven wordt gewekt.

Hoewel ik moet toegeven dat de liefdesparen uit het boek samen veel vreemde dingen doen waar ik echt niets van snap. Zoals ‘kussen’ bijvoorbeeld, ik kan me niet voorstellen dat ‘elkaars tongen samen laten dansen’ een leuk gevoel geeft. Het lijkt me eerder een heel vreemd zicht?

Ze gaan ook ‘samen naar bed’ en wanneer ze daar veel samen zijn geweest, gebeurt het soms dat de vrouw ‘zwanger’ is en dus een kindje verwacht. Ik heb al zo vaak in bed gelegen en mezelf afgevraagd hoe je daarvan zwanger kunt geraken...

Het is me na bijna twintig jaar in ieder geval nog nooit overkomen.

***

DAGEN GAAN VOORBIJ en Juna ziet er steeds bedrukter en somberder uit wanneer ik haar zie. Terwijl haar tien dagen verkorten, verkort mijn maand ook. Door mij zo bezig te houden met het opbeuren van mijn beste vriendin, vergeet ik dat mijn tijd er ook bijna op zit. Of met andere woorden, dat mijn tijd over een maand ook ‘begint’.

Anders dan Juna maak ik mij hier minder zorgen om. Het leven hier in het Huis is zo kil dat ik me moeilijk kan voorstellen dat het buiten erger is. De nieuwsgierigheid naar wat er buiten dit terrein te vinden is, verdringt de angst om alleen te zijn. Dat is namelijk de angst waar iedereen mee te kampen heeft. Alleen blijven en uiteindelijk alleen sterven betekent dat je je leven als mens niet hebt kunnen volbrengen. Dat je hebt ‘gefaald in je bestaan’, het soort bangmakerij die je hier met de paplepel binnenkrijgt.

“Goedemiddag iedereen,” begint juf Anita de Oorsprongles van de week. “Laten we het Lot bedanken voor de kracht van de ziel die ons belichaamt.” Instinctief rol ik met mijn ogen. Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe beu ik die zin ben.

Ze slaat het Oorsprongboek open en begint enkele passages voor te lezen. Verveeld kijk ik rond.

Grijze muren, grijze stoelen, grijze banken... Alles perfect geordend, schoongemaakt, gealigneerd. Gefocust kijkt iedereen naar juf Anita, alsof ze deze les nog nooit gehoord hebben.

In mijn hoofd citeer ik de woorden uit het Oorsprongboek, nog net voor juf Anita ze zelf zegt, terwijl ik naar de wolken kijk die traag aan het plafond passeren.

“Noé, kijk voor je,” verheft Anita haar stem opeens, waardoor ik schrik.

“Het spijt me, mevrouw,” antwoord ik, terwijl ik rechtop ga zitten.

“Spijt komt altijd te laat,” zegt ze kort.

“Het zal niet meer gebeuren, mevrouw,” probeer ik nog eens.

Ze knikt en gaat verder.

Naast mij gniffelt Juna.

Dit is haar laatste les, gelukzak.

Een halfuur passeert, waarbij ik moet vechten om wakker te blijven. Het is gewoon zo verschrikkelijk repetitief en saai...

Aan het einde van de les sluit juf Anita voorzichtig het Oorsprongboek. “Onthoud het belang van een eenvoudig leven, dat zal de Zoektocht naar je levensdoel vergemakkelijken. Het zal je naar je geluk leiden. Naar je Praesidia,” eindigt ze haar preek van de dag. “Vertrouw op jezelf, maar vertrouw altijd meer op de wil van het Lot.”

“Laat het Lot je de weg wijzen,” zeggen we allemaal tegelijk, waarna de les eindigt.

***

OM JUNA WAT AF TE LEIDEN, heb ik haar op haar voorlaatste dag uitgenodigd om tijdens het vrije halfuur ons favoriete spel te spelen.

Wolkenverhalen.

Wanneer we gezellig knus samen op bed liggen, op onze rug en met ons gezicht naar de hemel, wachten we tot de wolken de hemel bezetten.

Het Huis is namelijk gebouwd op een uitzonderlijke manier, want het lijkt op het eerste zicht volledig uit muren te bestaan. Het is groot en ruim, maar vooral licht, want het dak is geheel uit glas gemaakt. Waarom? Zodat er licht binnen kan maar men toch niets van de buitenwereld kan zien. Dat is mijn theorie erover alleszins. Een groot voordeel is dat je het Wolkenverhalenspel heel vaak kunt spelen, en Juna en ik zijn er meesters in.

Het spel is simpel; zodra er een wolk boven het dakraam verschijnt, vertel je er een verhaal over, eens je “uh” zegt of stopt met vertellen, verlies je en neemt de volgende het over. Wie aan het einde van het vrije halfuur aan de praat is, wint.

De eerste wolk verschijnt in een vorm die me doet denken aan een beer, dus ik begin te vertellen: “Lang geleden, toen mens en dier nog samenleefden, was er eens een dappere beer die voor zijn beste mensenvriend de lekkerste vis wilde vangen. Maar uh...”

“Dat ging niet zo gemakkelijk vandaag,” neemt Juna over. “Want deze keer was er een gevaarlijke krokodil in de buurt!” lacht ze terwijl ze naar een andere wolk wijst. “De krokodil toonde zijn grote tanden aan de beer om hem te zeggen dat hij moest wegblijven, maar de dappere beer gaf niet op.”

Ze pauzeert, dus ik neem over. “Hij had namelijk beloofd aan zijn beste vriend dat hij de vis voor hem zou vangen, en hij brak nooit een belofte,” knipoog ik naar Juna.

Zo gaan we een tijdje door, waarin we nog veel verschillende dieren aan het verhaal toevoegen, ons meest geliefde onderwerp.

Om ons voor te bereiden op de wereld buiten het Huis krijgen we een heel aantal lessen om te studeren doorheen de jaren, waaronder de verschillende dieren die je kunt tegenkomen, de gevaren die je zou kunnen trotseren enzoverder. Alles zo beperkt en gericht mogelijk, althans zo lijkt het.

Uiteindelijk wint Juna deze ronde, maar ik heb mijn doel bereikt: ze lacht.

Na het vrije halfuur is het weer tijd voor werk en lessen. We nemen afscheid en spreken af voor het avondeten. Niet dat we moeten afspreken, want we hebben geen andere vrienden of bezigheden, maar omdat het onze laatste keer samen is, nemen we graag het zekere voor het onzekere.

***

VOOR HET AVONDETEN, dat stipt om zeven uur begint, krijgen we elke dag een halfuurtje tijd om ons te wassen en om te kleden. Hiervan zijn er vijf minuten voorzien om in bad te gaan. Per twaalf meisjes delen we een badkamer, waarin twee witte, marmeren baden staan, afgescheiden door een gordijn. Omdat er weinig tijd is, wordt het bad in die dertig minuten constant gevuld en leeg gelaten, om elke persoon toch proper water te geven - of de illusie van proper water te geven. De badkamer zelf is relatief groot, met zes lavabo’s tegen de muur waarboven een grote spiegel van muur tot muur de kamer een ruime indruk geeft. De vloer is wit betegeld en de muren zijn grijs, zoals overal in het Huis.

Meestal geniet ik van deze tien minuten opfrissen, maar deze keer ben ik gehaast en was ik me in een recordtijd; snel dompel ik mezelf onder water en was ik mijn haren en lichaam met dezelfde zeep. Alles moet snel gebeuren want ik heb nog veel te doen voor het avondeten begint. Tijdens de werkuren heb ik namelijk beslist mijn boek aan Juna te geven, zodat het haar gezelschap kan houden tijdens haar tocht. Maar om dat te kunnen doen moet ik eerst zoveel mogelijk trachten te onthouden.

Ik wil niets vergeten.

Het bevat zoveel dingen die ik in het echte leven wil ontdekken. Hoe een persoon de adem van iemand anders kan wegnemen door zijn lippen op de hare te drukken. Hoe ze verklaren dat de een niet kan leven zonder de ander. Hoe ze verliefd worden door te praten, te dansen, of zelfs door een enkele aanraking.

Verliefd.

Hoe graag ik dat gevoel zou willen ervaren. Hoe graag ik in iemands ogen wil kijken en samensmelten. Genieten van enkel elkaars aanwezigheid. Oh, en ruziemaken, elkaar dingen verwijten en namen noemen. Roepen tegen elkaar. Niets met elkaar gemeen hebben, behalve dat je verliefd bent op elkaar. Weten dat wat er ook gebeurt, je ziel verbonden is.

Een luide gong brengt mij terug naar de realiteit. Snel stop ik het boekje terug op zijn geheime plaats en trek ik mijn schoenen aan.

Aangekomen bij het avondeten, zit Juna al op mij te wachten. Ik pak een bord en schuif achter haar aan in de rij. “Je raadt nooit wat op het menu staat vandaag, Noé!” glimlacht Juna, terwijl ze me een snelle knuffel geeft. Ze is in een goede bui, gelukkig.

Ik kijk op en lees wat er op het menubord geschreven staat: gestoofde worteltjes met aardappelen en worst.

“Het Lot is je goedgezind!” lach ik, waarop Juna haar ogen zo hard rolt dat ze bijna uit haar oogkassen vallen.

“Flauw, zoals altijd,” glimlacht ze, “zo ga ik me jou herinneren, dat weet je toch hé?”

Beiden iets vrolijker laten we ons bord volgooien en wandelen we naar onze favoriete hoek van de laatste tafel. Ik heb heel erg zin in deze maaltijd, gestoofde worteltjes staan zeker in mijn top drie. Wat niet moeilijk is want het eten hier is meestal smakeloos of een kakofonie van smaken waardoor de enige manier om te eten is om door te slikken terwijl je je neus dichtknijpt. Maar vandaag is het een topmaaltijd, zeker in vergelijking met wat gisteren en eergisteren - en bijna elke dag de voorbije weken - op het menu stond: brij. Een soort brokkenpap, een mengelmoes van alles wat niet bij elkaar past. Elke dag andere brij, en elke dag even ranzig.

Tijdens het eten babbelen we over onze dag, wat betekent dat Juna me terug up-to-date brengt over alle drama in de kledingklasse. Meestal kunnen zulke gesprekken mij wel bekoren, maar deze keer denk ik alleen maar aan hoe hard ik dit allemaal ga missen.

“Je raadt nooit wat Alissa zei over de paardenstaart van Sofie,” hoor ik haar in de verte zeggen, afgeleid door mijn gedachten. “En wist je dat Els haar been expres gebroken heeft omdat ze niet weg wil uit het huis?” fluistert ze. Dat wist ik, want ik heb een schreeuwende Els moeten verzorgen vandaag.

“Ja, je kunt al raden wie dat moest oplossen vandaag,” rol ik met mijn ogen terwijl ik met mijn rechterindexvinger naar mezelf wijs.

“Oh, vertel me alles!” zegt Juna enthousiast.

***

WANNEER WE KLAAR ZIJN met eten, stapel ik onze borden om ze op te ruimen, maar net voor ik naar de afwastafel wandel, zeg ik geheimzinnig: “Ik heb trouwens nog iets voor je.”

Juna’s ogen glinsteren nieuwsgierig. “Een cadeautje? Voor mij? Voor mijn Vertrekdag?” begint ze te raden. Ze is gek op verrassingen.

Snel wandel ik terug en neem ik haar mee naar mijn kamer.

Ze heeft haar lievelingstruitje aan. Een lichtgrijs truitje met een heel grote madelief op, uiteraard ook in wit- en grijstinten. Ze is veruit de beste naaister in het Huis. Al mijn kleren zijn door haar gemaakt.

Wanneer we op mijn kamer aankomen, leid ik haar naar het kistje dat zorgvuldig verstopt zit in de dubbele wand achteraan in mijn kast, waar een stapel kleren op rust.

“Ik wil je dit geven,” fluister ik terwijl ik haar mijn lievelingsboek overhandig.

“Noé, ik kan dit niet aannemen...” wil ze zeggen, maar ik wuif het weg. “Voor als je je alleen voelt, of wanneer je niet meer weet wat te doen.”

Ze staart me aan met een dankbare blik in haar ogen.

“Maar... En jij dan?” vraagt ze zacht.

“Het is het minste wat ik kan doen, na vijftien jaar samen te hebben geleefd. Zonder jou was ik nooit geworden wie ik vandaag ben, daar kan ik je nooit genoeg voor bedanken.”

Haar grote sprekende ogen zijn volgelopen met tranen. Snel knippert ze de tranen weg en schudt ze met haar hoofd. “Zoals ze het in het boek zouden zeggen, Noé, ‘ik hou van je’.”

Mijn ogen glinsteren. “Ik ook van jou, Juna.”

***

TIEN DAGEN NA ONS GESPREK boven de bruine bonenpap is het moment van afscheid aangebroken. In de hoofdaula klinkt het Huislied, luid en duidelijk. Op zich geen slecht lied, een beetje een kruising tussen het zachte ‘Claire de Lune’ van Debussy en het speelse ‘Eine kleine Nachtmusik’ van Mozart.

Ja, muziek mogen we gelukkig wel luisteren. Dit zou ons motiveren, rustig houden, helpen bij het uitvoeren van onze taken. In totaal kennen we vijf artiesten, van wie mijn favorieten Debussy en Chopin zijn. Natuurlijk is Mozart ook goed, in ieder geval beter dan Bach of Beethoven.

Ondanks dat er nooit wat over gezegd wordt, denk ik toch dat er meer moet zijn dan dit. Soms maak ik een ‘mmm’-geluidje met mijn lippen en imiteer ik de liedjes met mijn stem. Dan maak ik er een beetje een andere versie van. Een paar jaar geleden heb ik eens aan het Bewind voorgesteld om zelf een liedje te maken met onze stem, ik noemde het ‘mummen’ en deed een beetje voor.

Het zal wel heel verschrikkelijk geweest zijn, want ik moest een maand lang de toiletten schrobben.

Na het Huislied klinkt een aankondiging. “Goeiemorgen lieve inwoners van het Huis, vandaag om twaalf uur gaan er zoals elke dag weer meisjes de wereld in! Op zoek naar hun Praesidia! De nieuwe Zoekers van vandaag zijn: Anne, Marie, Lotte, Juna en Els. Veel geluk en laat het Lot je de weg wijzen.”

Weer klinkt het Huislied.

Bevroren aan de grond staar ik naar het scherm waar de foto’s van ‘de Zoekers’ op verschijnen. Hoewel ik deze aankondiging elke dag hoor, is de krop in mijn keel nog nooit zo groot geweest. Mijn hart stopt wanneer ik Juna’s foto op het scherm zie. Haar blonde haren hangen slapjes over haar schouders, haar lichtbruine ogen kijken sip. Ik ben er zeker van dat als haar fijn wipneusje zou kunnen hangen, deze dit ook zou doen.

Elke dag om elf uur krijgen we deze melding.

Elke dag.

Maar het heeft me nog nooit zo geraakt als vandaag.

Plots voel ik een zachte aanraking op mijn schouder en hoor ik een diepe zucht. “Het is oké, Noé, echt, het is oké,” zegt ze zacht. Juna is naast me komen staan en kijkt met een trieste blik naar haar foto en dan naar mijn vertrokken gezicht.

Alsof ik diegene ben die over een uur moet vertrekken.

“Niet mijn beste foto, hé,” grapt ze.

Ik zeg niets.

“Ik heb me erbij neergelegd, echt waar,” probeert ze nog.

Nooit gedacht dat ik diegene ging zijn die het er het moeilijkst mee zou hebben.

Wanneer Juna er niet is, is er niemand.

En dat besef ik nu opeens.

Ik adem diep in en probeer me te herpakken, een kleine glimlach verschijnt geforceerd op mijn gezicht, maar mijn ogen blijven droevig.

Ze geeft me een zacht kneepje in mijn schouder en zegt: “Ik heb ook nog iets voor jou.”

Stiekem neemt ze me apart.

Hierna haalt ze het mooiste truitje boven dat ik ooit gezien heb, een zachte lichtgrijze trui met een groot madelief op net als het hare, maar dan met in het hart van de bloem een lichtroze kleur, subtiel maar toch aanwezig.

“Net als jij,” grinnikt ze. “Lief en stil vanbuiten, maar opstandig en aanwezig vanbinnen. Of is het andersom?” grapt ze, terwijl ze met haar elleboog in mijn zij port.

“Hoe heb je die kleur zo gekregen?” vraag ik vol bewondering.

“De wol laten weken in rode kleurextract dat ik gemaakt heb van fijngestampte wortels van de meekrapbloem, maar sst,” fluistert ze, terwijl ze haar wijsvinger voor haar lippen houdt. “Als Gerda erachter komt dat ik in de serres bloemen geplukt heb, vertrek ik hier kaal. En dat zou zonde zijn, ik heb gehoord dat blond wel een aantrekkelijke haarkleur is uit Huis,” knipoogt ze.

Typisch Juna om dat soort verhalen te geloven.

Ongelofelijk dankbaar sla ik mijn armen om haar heen. “Dank je, dank je, dank je, dank je!” herhaal ik.

Uiteindelijk laat ik haar los, maar houd haar handen vast. Met een droevige maar hoopvolle glimlach zeg ik: “Laat het Lot je de weg wijzen, Juna, ik zie je aan de andere kant.”

Na deze woorden wandelen we hand in hand naar het vertrekpunt. Eens aangekomen staan we daar maar, wachtend. Beiden diep in gedachten verzonken.

3

Nu Juna weg is uit het Huis, weet ik echt niet meer wat doen. Twintig dagen hebben nog nooit zo lang geduurd.

Elk uur, elke minuut, sleept oneindig aan.

Na de werkuren en tussen de eetpauzes zit ik maar rond te dolen in de gangen, doelloos. Want dat is het ook, het hele bestaan hier in het Huis is doelloos. Opstaan, eten, werken, eten, slapen. Zonder Juna heb ik niemand om mee te praten, niemand om mee te klagen, lachen, zuchten. Nu ik alleen ben, is mijn laatste beetje angst om de grote echte wereld in te gaan volledig vervangen door verlangen.

Ik wíl hier weg.

Meer dan ooit tevoren verlang ik naar vrijheid. Wat er mij ook te wachten staat, ik ben er klaar voor. Ik ben klaar om mijn Zoektocht te beginnen, ook al kan het eindigen in verlies.

In niets.

Elk moment dat ik stiekem kan, probeer ik nog een laatste keer mijn favoriete stukjes te herinneren uit het boek en neer te pennen in mijn inspiratieboekje.

Hopelijk heeft Juna er wat aan... De gedachte aan haar maakt me bedroefd. Ik zucht en laat mijn ogen naar het glazen dak kijken, terwijl ik met mijn gedachten een bericht naar haar stuur, dat het hopelijk goed gaat met haar en dat ik haar snel weer zal zien. Zo blijf ik een hele tijd zitten.

Ik was altijd zo goed in alleen zijn, wanneer Juna kamerarrest had of contactverbod, dan genoot ik gewoon van de tijd die ik voor mezelf had. Maar deze keer is het anders, deze keer weet ik niet wanneer ik haar opnieuw zal zien, wanneer ik opnieuw zal lachen, en dat is wat het alleen-zijn moeilijk maakt. Niet het alleen-zijn zelf, het is het niet weten wanneer je niet meer alleen zult zijn, dat is ondraaglijk. Geïnspireerd door mijn eigen sombere gedachten zoek ik een leeg plekje in mijn inspiratieboekje en schrijf: “Alleen zijn is gemakkelijk. Het is pas moeilijk wanneer je terug alleen bent na samen te zijn.”

Stilletjesaan begin ik mijn koffer te maken. Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik besef dat ik helemaal niets heb om erin te steken. Niets behalve mijn nieuwe truitje met het madeliefje op. Het koffertje is trouwens zo belachelijk klein dat enkel dat truitje erin zal passen. Mijn inspiratieboekje gaat natuurlijk ook mee, maar dat was nooit een twijfelgeval. Na het vouwen van mijn truitje klap ik de koffer dicht.

Voor mijn laatste dagen probeer ik afscheid te nemen van elke muur en elke hoek van het Huis. Zodat ik niets vergeten achterlaat. Mijn favoriete kamer, behalve mijn slaapkamer, is de gezondheidsklas. Een ruime kamer waar bedden in witte linnen lakens naast elkaar uitgelijnd staan. Grote glazen kasten, met verschillende spullen en middeltjes in, staan zij aan zij tegen de muren. In tegenstelling tot andere meisjes, ben ik wel echt gezegend met mijn toegeschreven werk. Ik werk heel graag met mensen, hen helpen om zich beter te laten voelen geeft me een onvergelijkbaar gevoel van voldoening. Ook het bereiden van geneesmiddelen is een passie, vooral ermee experimenteren. Hoewel ik alles geheim moet houden wat ik maak, en ik het enkel nog maar op mezelf uitgetest heb, heb ik echt al vele middeltjes verbeterd. Zo heb ik eens munt van de etenstuin gepikt en gemengd met een aloë verazalfje, een wondermiddel tegen een jeukende huid, al zeg ik het zelf!

***

NA TWINTIG DAGEN DIE voor mij als twintig jaar aanvoelden, is de dag van mijn Vertrek eindelijk aangebroken. De algemene wekker weergalmt in mijn kamer en voor zolang hij duurt houd ik mijn ogen nog dicht. Na de “Goeiemorgen iedereen, het Lot wenst jullie een glorieuze dag!” te mimeren met mijn lippen, open ik mijn ogen en staar ik naar de hemel. Het is zonnig, hier en daar een wolkje.

Perfect.

Vertrekken in de regen, dat zou ik niet overleven, denk ik. Hoewel ik nooit regen gevoeld heb, lijkt het me verschrikkelijk hard en pijnlijk. Wanneer het regent dan is het hele Huis in angst, zoveel lawaai dat al die druppels maken op ons dak. Het klinkt even luid en snijdend als een glas dat op de vloer in stukken valt. Soms denk ik zelfs dat het dak gaat barsten en we allemaal bekogeld gaan worden door de regendruppels.

Niet mijn favoriete weersomstandigheid dus.

Voor de laatste ochtendinspectie leg ik mijn haren volledig in de plooi. Het laatste wat ik wil is met een kale kop vertrekken. Die eerste weken zonder haren waren altijd zo koud... Ik mag er niet aan denken.

Geheel optimistisch en klaar om te vertrekken uit het Huis, ga ik bijna huppelend naar de inspectie. Mijn laatste inspectie.

Hierna moet ik nooit meer denken aan hoe ik eruitzie!

Op tijd en tot in de puntjes gereed wacht ik mijn beurt af. Gerda begint haar inspectie en na vijf andere meisjes is het zover. Ze bekijkt me van top tot teen en zoekt naar iets wat mis is om een opmerking over te kunnen geven.

Zoals gewoonlijk.

Haar ogen glijden over mijn lichaam, mijn haartjes gaan ervan rechtop staan. Staart perfect, truitje perfect, rok perfect, sokken...

“Waar zijn uw sokken, jongedame?!” snauwt ze me toe.

Sokken? Ik slik, hoe kan ik nu mijn sokken vergeten zijn? Ik vergeet nooit mijn sokken.

“Wel? Tong ook vergeten, Noé?!” zegt ze steeds luider.

Ik blijf staren naar mijn afwezige sokken, terwijl ik mijn ochtend herhaal in mijn hoofd. Ik kan toch echt niet vergeten zijn sokken aan te doen? Ik snap er niets van. Opeens pakt ze mijn staart vast en trekt ze hem met alle macht naar beneden tot mijn gezicht naar boven gedwongen wordt. Ik kijk recht in haar ogen en stamel dat ik het vergeten ben, dat het me spijt.

“Wel, wel... vergeten hé?” grijnst Gerda. “Wat zal ik daar eens mee doen?”

Ik slik. Mijn maag draait om en ik zie mijn staart al verdwijnen.

Weeral kaal.

De andere meisjes kijken met medelijden naar mijn paniekerige ogen.

“Oh maar ik weet het! Wie geen sokken aandoet, verdient ook geen schoenen, toch? En als ik mij niet vergis, ga jij vandaag uit het Huis?” grijnst ze breed.

Ik knik.

“Nou, geniet er dan maar van. Op blote voeten!” lacht ze luid en lelijk.

Met blote voeten blijf ik op de koude vloer achter.

Ik staar recht voor me uit en weet niet wat te doen of wat te zeggen. Hoe kon ik mijn laatste ochtend nu zo verprutsen? Mijn ogen prikken en ik voel tranen opkomen. Mijn hele lichaam wil huilen, schreeuwen, maar ik verdring het. Mijn tranen hebben genoeg gevloeid in dit Huis en ik ga het haar niet meer gunnen. Ik ben er klaar mee.

***

OM ELF UUR ZIE IK MIJN foto verschijnen op het scherm. Mijn donkere rosse haren hangen half krullend over mijn schouders. Mijn ogen op de foto kijken leeg, maar de mijne kijken hoopvol.

Het is eindelijk tijd.

Samen met vier andere meisjes passeren we de eerste poort. In stilte wachten we af tot de tweede opengaat.

De hand die mijn koffertje draagt zweet.

Mijn ademhaling wordt korter en ik probeer mezelf te kalmeren. De laatste minuten slepen zich voort, in mijn onderbuik knaagt een zeurend gevoel.

Stress.

4

Een fel verblindend licht schijnt in mijn ogen wanneer de poort opent. Eenmaal buiten blijf ik even staan; mijn ogen zien niets, mijn neus ruikt niets, mijn blote voeten voelen niets.

Mijn hart bonst in mijn keel.

Ik neem de tijd om diep in te ademen en alles van de buitenwereld binnen te laten. Stilletjesaan ruik ik de meest frisse vrolijke geur die ik ooit geroken heb.

Is dit hoe vrijheid zou ruiken?

Een zachte bries waait door mijn haren en aait mijn gezicht. Het ongekende gevoel rilt door mijn lichaam.

Een beetje bang voor wat er gaat komen, doe ik mijn ogen open. Ik wil zien hoe de wereld eruitziet.

En dan zie ik het.

Groen.

De wereld is groen.

Groen gras, groene bomen, groene planten, het lijkt exact op de plaatjes uit onze biologieboeken. Ongelofelijk.

Lachend huppel ik door het gras, mijn blote voeten worden zo fel gekieteld dat ik even ga zitten om ze in de lucht te gooien. Ik blijf liggen op het gras, starend naar de zon, de wolken. De lucht is zo mooi blauw. Zoveel blauwer dan door het dak van het Huis. Het mooiste blauw dat ik ooit zag. De wolken walsen erdoorheen, ze zijn zo prachtig en zo dik en zacht, ik wil ze vastpakken en knuffelen en de tijd vergeten.

De stilte van de natuur wordt abrupt gebroken door het mooiste geluid dat ik ooit hoorde, een soort melodie die in hoge tonen gefloten wordt. Een klein roodbruin vogeltje vliegt voorbij en landt op een takje iets verderop. Weer klinkt het gefluit, maar deze keer zie ik dat het van hem komt.

Met een brede glimlach en gesloten ogen adem ik diep in.

Nog nooit voelde ik me zo gelukkig.

Mmm... Hier zou ik onmiddellijk in slaap kunnen vallen.

Een vlaag van vermoeidheid glijdt over mijn lichaam.

Vreemd.

Komt dit nu door eindelijk de natuur te voelen, ruiken en zien, is het allemaal te overweldigend? Of is er een andere reden dat ik opeens zo verschrikkelijk moe ben? Maar voor ik mijn gedachtegang kan afmaken, valt mijn bewustzijn in een zwart gat.

***

GEDESORIËNTEERD KNIPPER ik met mijn ogen, waar ben ik? Ik kijk om me heen om te zien wat de andere meisjes doen, maar ik zie niemand.

Iedereen is weg.

Ik schrik op en roep om me heen: “Hallo?! Is er iemand?”

Waar is iedereen? Ik dacht dat we samen naar buiten gingen? Ben ik helemaal alleen? In paniek zoek ik mijn koffertje. Gelukkig is dat er nog. Ik haal mijn truitje eruit en trek het aan.

Ik draai rond mijn as en besef dat het Huis verdwenen is.

Waar is het Huis naartoe? Waar is alles en iedereen naartoe? Hoelang heb ik geslapen? Waarom heb ik zelfs geslapen, ik was helemaal niet moe toen ik vertrok?

Maar dan overvalt het me.

Gedrogeerd.

Natuurlijk.

Het Huis moet zeker zijn dat wij de locatie ervan niet weten. Maar hoe?

Mijn hoofd tolt, mijn ogen prikken en mijn keel voelt kurkdroog.

Hoe ga ik nu ooit Juna terugvinden?

Opeens hoor ik een geritsel in de bosjes, een oude vrouw komt tevoorschijn en begint te lachen wanneer ze mijn verwarde blik ziet. Vuile bruine kleren hangen slap over haar kleine verrimpelde gelaat. Ze blijft zo lang en schel lachen dat ik ervan huiver.

“Welkom wereldvreemde,” kraakt haar stem, “dit is de echte wereld.”

Na die woorden draait ze zich terug om.

Ik wil naar haar toe gaan en haar om uitleg vragen, maar mijn benen willen me niet dragen en in een poging haar te achtervolgen val ik steeds terug neer.

Zonder enige aandacht aan mij te besteden wandelt ze verder weg in het bos en voor ik het weet, is ze verdwenen.

Ook al weet ik dat het onmogelijk is om haar nog terug te vinden, blijf ik toch verder strompelen. Wanneer mijn benen eindelijk terug hun kracht gevonden hebben, begin ik sneller en sneller te lopen, maar de bomen worden steeds overvloediger en het zachte gras van eerder maakt plaats voor de harde grond van het bos die in mijn blote voeten snijdt. Kleine steentjes en scherpe takken prikken onophoudelijk in mijn zolen. Ik probeer te roepen om haar op de een of andere manier terug te vinden, maar ik krijg enkel nog een zwakke ‘alsjeblieft’ gezegd. Mijn stem kraakt en mijn keel is zo verschrikkelijk droog. Wanneer een dikke tak mijn truitje bijna kapot scheurt nadat ik erin blijf hangen, zinkt de moed mij helemaal in de schoenen.

Tja, als ik die nog had dan.

Door die gedachte moet ik grijnzen. Waar ben ik mee bezig?

Ik stop met lopen en haal diep adem.

Noé, je bent vrij, denk ik tegen mezelf. Je bent vrij, vrij om te gaan en staan waar je wilt. Je kunt dit ook alleen.

Rustig wandel ik door, alles is nieuw en anders en daar moet ik even aan wennen. Maar alles is oké, het gaat allemaal beter worden dan het was. Ik moet helemaal geen oude vrouw vinden om verder te geraken. Het lukt me wel.

Met nieuwe moed wandel ik door het bos, waarbij ik geniet van elk nieuw blaadje dat ik zie en elk nieuw geluid dat ik hoor. Mijn gedachten gaan naar het boek en naar wat ik allemaal nog ga ontdekken.

Dit is het begin van het mooiste deel van mijn leven.

***

NA URENLANG IN HET dichte bos rond te trekken, begin ik een beetje te twijfelen of dit wel zo gemakkelijk zal zijn als ik dacht. Hopeloos zoekend naar een uitweg of een vriendelijk gezicht, merk ik dat de zon begint onder te gaan. ’s Nachts ben je het meest kwetsbaar, als ik mij de overlevingslessen goed herinner, dus het wordt tijd dat ik iets begin te verzinnen om te overnachten.

Maar wat?

Voor een lange tijd blijf ik rondzwerven, zoekend naar enige beschutting, onzeker over wat ik nog zal tegenkomen. Een grot? Een uitgeholde boom? Een boom met overhangende takken?

Veel te lang blijf ik twijfelen, tot ik niets meer kan zien. Natuurlijk is het hier volledig dichtbegroeid zodat de maan geen enkel zicht kan bieden. Machteloos zet ik me neer met mijn rug tegen de stam van een grote dikke boom. Ik trek mijn knieën tot aan mijn borst en verberg mijn gezicht erin.

Het is zo koud...

Heb ik het al ooit bewust koud gehad? Ik betwijfel het.

Bibberend probeer ik mezelf te verwarmen door met mijn handen over mijn armen en benen te wrijven. Opeens hoor ik een luid geluid, een soort gehuil, ergens ver weg. Het klinkt prachtig, maar onheilspellend tegelijk. Na een korte pauze hoor ik een tweede gehuil, dichterbij deze keer. En een derde, een vierde... Alsof ik omsingeld ben.

Een rilling loopt langs mijn ruggengraat.

Wolven.

“Huilende viervoeters die je in groep zullen omsingelen en opeten,” herinner ik mij perfect de beschrijving.

Nog voor ik kan panikeren, hoor ik piepende geluiden uit het struikje komen tegenover mij, een herhalend ‘oehoeh’-geluid vanaf een boom verderop, takken die breken en op de harde grond vallen, en de wind die elk blaadje van elke boom doet ruisen. Van overal waar ik in het donker naar probeer te kijken, komen geluiden. Steeds meer en steeds luider. Mijn fantasie slaat op hol, het zit vol beesten, wat als ze me willen opeten?

Ik sla mijn handen om mijn oren en probeer het geluid weg te drukken. “Alsjeblíéft, laat het stoppen,” jammer ik.

Een herinnering van toen ik vijf jaar oud was, schiet me voor de ogen.

Tegen de muur ineengezakt zit ik met mijn knieën omhooggetrokken te snikken. Mijn handen bedekken mijn oren. “Alsjeblíéft, laat het stoppen,” jammer ik.

Het regent.

Het oorverdovend geluid van tienduizenden druppels valt op het glazen dak van het Huis. Het overspoelt mij, alsof ik geen lucht krijg.

Plots komt er een meisje naast mij zitten en legt ze haar hand op mijn schouder. Ik kijk op.

Een vriendelijke glimlach kijkt naar mij door lichtbruine ogen. Ze geeft me een kneepje in de schouder en kijkt naar boven. Zwijgend blijven we tegen de muur zitten, deze keer luisterend naar de regen in plaats van vechtend tegen het geluid.

Sindsdien waren we altijd samen.

Juna.

Wat mis ik haar...

***

EEN FLAUWE LICHTSTRAAL in mijn ogen maakt me de volgende ochtend wakker.

Een knorrend gevoel in mijn maag verplicht me om onmiddellijk op zoek te gaan naar eten. Uren gaan voorbij, maar mijn maag blijft ongevuld. Ik besef dat ik nog nooit echt honger gehad heb... en wat voor verschrikkelijk gevoel het geeft. Misschien was het zo slecht nog niet in het Huis?

Slap strompel ik verder.

Wanneer ik een open plek vind in het bos blijf ik even staan.

Er is daar iemand.

Recht voor mij zie ik een persoon een boomstam in twee hakken met een scherp voorwerp dat aan een dikke stok hangt. Het ziet er heel machtig en gevaarlijk uit. De persoon heeft kort haar, een breed lichaam en een baard. Met grote kracht klopt hij de boomstammen in tweeën. Zijn broek is gescheurd en zijn hemd is dik van stof en is rood-zwart geruit.

Zou het echt kunnen dat dit... een man is? Mijn buik kriebelt van opwinding.

Strakke kaken, groot van gestalte, gezichtsbeharing, een breed bovenlijf, een diepe lage stem, sterke armen gemaakt om te beschermen... Deze beschrijving gaat rond in het Huis over hoe een man eruitziet.

Dus wat moet ik zeggen? Wat moet ik doen?

Voor ik een openingszin gevonden heb, draait hij zich om en kijkt hij naar mij.

“Hey,” zeg ik verlegen.

Geïrriteerd draait hij zich terug om en klopt verder.

“Hey, weet jij waar ik een dorpje kan vinden?” probeer ik nog eens.

Ik hoor een diepe zucht. Dan schraapt hij zijn keel en zegt hij gebrekkig: “Ga. Weg.”

Onverwacht zoek ik naar een mogelijk antwoord op die twee woorden. “Sorry, ik wil u niet storen, maar ik ben nog niemand tegengekomen sinds ik uit het Huis ben en ik heb enorme honger.”

Met een ruk draait hij zich om.

Mijn beeld, mijn droom, mijn gedachte van een man staat voor me.

En het is een nachtmerrie.

Het is een lelijke, stinkende, onverzorgde, vuile vent. Zijn haren vies en vettig, zijn baard lang en kroezelig.

“Ik geef jou welgeteld drie tellen om hier weg te gaan, anders gebeurt er met dat kleine hoofdje van jou hetzelfde als met deze boomstammen,” dreigt hij. Een walm van vieze visgeur klapt me in het gezicht wanneer hij de woorden uitspreekt. “Ik wil niets te maken hebben met jullie zielensoort,” spuugt hij op de grond.

Wat voor man is dit? Waren de boeken dan toch allemaal fantasie? Dit kan niet waar zijn...

“Sorry,” stamel ik, “ik wilde je niet van slag maken.”

“GA WEG!” schreeuwt hij naar me. Zijn stem klinkt zo zwaar en luid dat ik schrik en me snel al struikelend uit de voeten maak.

Na enkele minuten leun ik buiten adem tegen een boomstam. In shock door wat ik net zag en hoorde.

Wat.

Was.

Dat?

Onzeker wandel ik verder door het bos, terwijl ik alles uit het boek en wat er de ronde ging in het Huis in twijfel begin te trekken. Tevergeefs probeer ik de man uit mijn hoofd te zetten. Dit moest en zou een uitzondering zijn geweest.

Toch?

5

Rustig probeer ik alle overlevingslessen na te gaan die we geleerd hebben in het Huis. De regel van de drie schiet me te binnen. Volgens juf Anita kan een mens drie minuten zonder zuurstof, drie dagen zonder water, drie weken zonder voedsel en drie maanden zonder gezelschap. Ik heb dus dringend water nodig, maar aangezien ik nog slechts een paar uur zon heb, lijkt het mij onwaarschijnlijk dat ik dit ga vinden. Tijdens het zoeken begin ik luidop te klagen over hoe het Huis ons in het midden van het bos alleen laat, in plaats van ergens in een dorp. Willen ze dat we het niet halen? Ze geven ons geen eten of drinken mee, we dragen onze dagelijkse binnenshuiskleding, onder wie sommigen zelfs geen schoenen. Ik strijk over mijn madelieftruitje terwijl ik naar mijn toegetakelde voeten kijk. Mijn zwarte rok heeft al een warboel aan vlekken opgelopen. Hoe zouden de andere meisjes het doen? Hoe zou Juna het doen alleen? Hoe ver uit elkaar moeten ze ons wel gedropt hebben dat ik nog altijd geen enkele van de andere meisjes gevonden heb...

Eens het begint te schemeren, lijkt de temperatuur snel te zakken. Dit gaat weer een koude nacht worden, vrees ik. Zoekend naar een slaapplaats, passeer ik opeens een zwerm vliegjes. Rondom mij heen wapperend probeer ik ze weg te jagen, maar ze zijn met veel te veel. Waar ik ook naartoe wandel, de kleine vliegjes blijven me precies omsingelen. Onzeker over welke soort, en of ze gevaarlijk zijn, probeer ik in mijn fotografisch geheugen mijn biologieboeken boven te halen. Ze zijn zeer klein en donker van kleur, dus geen wesp, bij, huisvlieg, kever of libel. Ik focus op eentje dat op mij komt zitten, zijn magere pootjes en lange snuit maken het duidelijk; het is een mug. “Muggen prikken en geven je een beet die mild ongemak biedt. Over het algemeen ongevaarlijk,” herinner ik mij.

Hm, dat is wel oké, denk ik?

Plots voel ik een lichte prik en sla ik de mug van mij af. Deze pijn is inderdaad aanvaardbaar, maar toch heb ik het liever niet nog eens. Snel probeer ik door te wandelen maar regelmatig voel ik ze nog prikken, en dan vooral aan mijn blote benen.

Stomme beestjes.

Na een tijdje betrap ik mezelf op krabben. Het jeukt overal zo verschrikkelijk hard opeens. Elke beet lijkt een rode bult te vormen vol met jeukende stoffen. Ik krab en krab en krab, maar het blijft jeuken.

“Mild ongemak?!” roep ik geïrriteerd, “MILD?!”

Als een gek blijf ik krabben, ook al weet ik dat dat nooit de oplossing is. Als dit mild ongemak is, wat is dan een wespen- of dazensteek? Me opeens heel bewust van mijn omgeving, ga ik tegen een dikke boomstam zitten en verberg ik mijn gezicht in mijn trui. De natuur is toch niet zo geweldig als ik eerst dacht. Er is zoveel wat ik niet ken, wat ik niet snap, waar ik de gevolgen niet van weet. Ik dacht dat de wereld meer bevolkt zou zijn, dat ik nieuwe mensen zou leren kennen, nieuwe huizen zou zien en eindelijk enkel lekker voedsel zou kunnen eten. Hoe ga ik deze Zoektocht ooit overleven?

Ik moet al mijn zelfbeheersing gebruiken om niet te krabben, maar hier en daar besef ik dat ik al enkele beten heb opengekrabd. Ik voel me zo hypocriet. “Je mag nooit krabben als iets jeukt!” hoor ik mezelf nog tegen Juna zeggen, toen haar rechterhand bedekt was met rode bultjes door brandnetels aan te raken. “Hoezo kunnen we brandnetelsoep dan wel eten?!” hoor ik haar nog wanhopig vragen, terwijl ik haar een zalfje geef.

Een glimlach verschijnt op mijn lippen.

Rustig probeer ik mezelf te overtuigen dat het allemaal zo erg niet is, dat het allemaal snel zal beteren. Dat dit slechts een moeilijk begin is. Mezelf sussend probeer ik mijn ogen te laten rusten.

***