Baby in de B&B

Kaat De Kock

WINTER IN DE B&B

Feelgood

Eerste druk: 18 mei 2024

© 2024 Kaat de Kock

© 2024 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sleepy Fox Cover Designs

Grafisch design: Designs by Lotte

ISBN

NUR-code: 343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of

openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze

dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming

van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

1.

‘Die buik moet nu weg,’ bromt Kristie. ‘Ik heb er genoeg van.’

Ze heeft zich met moeite tussen de tafeltjes door gewurmd en laat zich nu met een zucht zakken op de stoel naast die van mij.

‘Ik heb net met mijn buik in iemands taart gehangen. Kijk, hier hangt zelfs nog slagroom.’

Met haar vinger haalt ze het witte toefje van haar shirt en stopt ze het in haar mond.

‘Ieuw!’ zeg ik.

‘Sorry, ik ben uitgehongerd. Elke keer als ik iets eet, gaat deze baby ermee vandoor, of zo lijkt het wel. Ik heb nu al medelijden met Nora, die zal moeten vechten om haar eten met haar zus.’

‘Ik heb toch vooral medelijden met jou: een peuter van twee jaar én een baby.’

‘Maak je geen zorgen, ik kom Nora wel regelmatig droppen bij jou, waarom denk je dat ik je meter heb gemaakt?’

‘Ik dacht dat het kwam vanwege m’n lichtend voorbeeld en charmante persoonlijkheid,’ zeg ik.

‘Lichtend voorbeeld? Je vloekt als een ketter en koopt veel te veel cadeaus voor mijn dochter waardoor ze in een klein materialistje verandert.’

‘Oké,’ geef ik toe. ‘Maar dat van die persoonlijkheid is toch waar hè.’

‘Ja, oké,’ geeft ze toe. ‘Je kan ermee door. Tenminste, als je een pot thee en stuk taart voor me gaat halen.’

Ik lach.

‘Ja, van die dot slagroom heb ik trek gekregen. Je mag voor jezelf ook iets meebrengen hoor,’ voegt ze eraan toe.

‘Als ik zelf betaal, veronderstel ik?’

‘Ja, uiteraard, deze zaak is van mijn man en mij, we moeten wel zien te overleven.’

‘Ik trakteer,’ zeg ik.

‘Nee, Hanne,’ zegt Kristie. ‘Ik maakte toch maar een grapje.’

‘Dat weet ik heus wel, maar toen besefte ik dat jullie iedereen alsmaar trakteren omdat dit jullie zaak is, maar dat niemand jou ooit eens een keertje trakteert. Dus dat ga ik nu doen. En ik weet zeker dat je eten dan veel lekkerder smaakt.’

‘Nog lekkerder? Onmogelijk. De taarten van Lucas zijn het lekkerste wat er is. Dat jij die man ooit hebt laten gaan...’

‘Hey, wees blij, anders hadden ze ons allebei door het dorp kunnen rollen. Bovendien ben je gek op Rémi. Je weet wel, mijn man?’

‘Blijf jij het ook gek vinden om dat woord te gebruiken?’

‘”Mijn man” valt nog mee, maar “mijn echtgenoot” kan ik niet zeggen zonder het uit te proesten. Hoe dan ook ga ik eerst even aan de bar bestellen bij jouw echtgenoot,’ zeg ik lachend.

Ik ga naar de bar en bekijk alle zaligheden. Het koffiehuis is hier nu anderhalf jaar, maar Lucas, de bakker én mijn ex, maakt elke week nieuwe creaties, zodat ik met evenveel plezier blijf komen om alles te proeven.

‘Hey Hanne,’ zegt Yassar.

‘Hey Yassar, hoe gaat het?’

‘Tja, zenuwachtig. De baby kan elk moment komen en hoewel ik er enorm naar uitkijk, ben ik ook zo bang. Maar dat hoeft Kristie niet te weten, natuurlijk.’

‘Waarvoor ben je bang?’ vraag ik, ongerust dat hij niet klaar is voor een tweede kind. Nou ja, straks woont hij samen met drie vrouwen, dat is al behoorlijk angstaanjagend op zich, natuurlijk.

‘Als ik denk aan de bevalling, dan beeld ik me meteen alles in wat er fout kan lopen, zowel met Kristie als met de baby.’

‘Maar de vorige bevalling verliep toch vlot? En Kristie en de baby zijn allebei gezond.’

‘Ja, dat weet ik wel, ik weet heus wel dat het irrationeel is, maar het gebeurt gewoon. Het is zoals jouw angst voor clowns, die is ook irrationeel.’

‘Dat zeg jij alleen maar omdat je It nooit gelezen hebt,’ zeg ik huiverend. ‘Maar hey, Yassar, het komt wel goed. Je hebt sterke vrouwen en jullie zijn in goede handen in het ziekenhuis. Geef ons nu maar taart, want Kristie staat volgens mij op het punt om het achtergelaten koekje bij de koffie van een ander tafeltje te nemen.’

Yassar lacht.

‘Welke mag het zijn?’

‘Doe mij maar die met pecan en zoute karamel en kies maar voor Kristie, jij weet het beste wat zij graag eet.’

Ik ben blij dat ik hem even heb kunnen afleiden en vertel hem maar niet dat ik ook pas echt gerust zal zijn als Kristie dat meisje gezond en wel op de wereld heeft gezet. Ik mag er niet aan denken dat Kristie iets overkomt. Ze is mijn allerbeste vriendin, misschien ook omdat ze een halfjaar na mij hiernaartoe verhuisde, het dorp in de Ardennen waar ik ben komen wonen nadat ik hier een huis had geërfd waar ik een B&B van heb gemaakt. Zij en haar man Yassar hadden een nieuwe start nodig en dus begon hij hier een koffiebar waar je ook kan lunchen of taart eten, en Kristie ging aan de slag als kleuterjuf op de nieuwe school. En ook al was ik niet alleen omdat mama mee was verhuisd, toch werd het pas echt mijn thuis toen ik m’n vriendin in de buurt had. En ook de rest van het dorp verwelkomde hen met open armen, want een goede lunchplek en een nieuwe kleuterjuf was exact wat het dorp nodig had.

Yassar legt een groot stuk zwartewoudtaart gemaakt met veel donkere chocolade op een bord, exact wat ik ook voor Kristie gekozen zou hebben. ‘Ik breng jullie drankjes wel, breng dit eerst maar snel naar Kristie.’

‘Val aan,’ zeg ik als ik het bord voor haar neerzet.

Dat laat ze zich geen twee keer zeggen. ‘Mmmmm, orgasme op een vork,’ zegt ze. ‘Zeker nu mijn buik te veel in de weg zit voor echte...’

‘Tralalalala,’ zeg ik terwijl ik mijn vingers in mijn oren steek.

‘Kom op, we mogen toch praten over seks?’ zegt Kristie lachend.

‘Daar heb ik geen probleem mee op zich, maar ik kén Yassar gewoon te goed, dus telkens als je iets vertelt over jullie seksleven, zie ik het voor me.’

‘Ieuw,’ zegt Kristie.

‘Nu begrijp je het,’ zeg ik. ‘Maar verder? Hoe voel je je?’

‘Nou ja, ik mis seks, ik mis alcohol, ik mis mijn voeten zien. Nora moet nu míjn veters knopen, terwijl ik tot voor kort de hare moest doen.’

‘Dat is volgens mij waar dat liedje The Circle of Life over gaat,’ zeg ik.

‘Ik voel me ook zo schuldig. Ik heb een baan aangenomen en ik ben al vaker afwezig geweest door mijn zwangerschappen dan dat ik heb gewerkt. Bovendien was het ook de bedoeling dat ik tijdens schoolvakanties in het koffiehuis zou helpen, omdat het dan superdruk is, maar dit is al de tweede zomer dat ik dat niet kan.’

‘Ja, dus weet je dat het wel goed komt, dat is vorig jaar ook gelukt.’

‘Omdat iedereen kwam helpen. Het is echt niet de bedoeling dat mensen zich in allerlei bochten wringen en zich overwerken omdat ik baby’s wil.’

‘Natuurlijk wel! Ken je die uitdrukking niet? It takes a village to raise a child? Wij nemen dat hier best letterlijk, hoor. In december hebben we zo toch ook de bistro draaiende gehouden?’

‘Dat is waar. Maar dat was leuk. Ik vond het zelfs een beetje jammer toen we daarmee stopten. Vooral omdat ik het geen goed idee vind dat Nathan weer gewoon aan het werk is.’

‘Het mag van de dokter zolang hij het rustig aan doet. En hij heeft iemand aangenomen voor achter de bar, zodat hij alleen nog maar kookt.’

‘Zolang hij maar aan de alarmbel trekt als het hem te veel wordt. Als hij zich moe voelt of zo.’

‘Oh, maak je maar geen zorgen, mama houdt hem in het oog als een strenge verpleegster. Hij hoeft maar jeuk aan z’n teen te hebben of even te kuchen en ze stuurt hem al naar bed.’

‘Die twee zijn toch echt gemaakt voor elkaar,’ lacht Kristie.

‘Ja, ik ben blij dat ze elkaar gevonden hebben. Ik voelde me toch wat verantwoordelijk voor mama’s geluk toen ze met me mee hiernaartoe verhuisde. Dat was best een zware last om te dragen. Ik was heel blij toen ik niet meer alleen verantwoordelijk was voor haar geluk. Oh shit, klinkt dat egoïstisch?’

‘Zie je wel dat je vloekt als een ketter? Nee, ik begrijp wat je bedoelt. Je zou je schuldig gevoeld hebben om te gaan trouwen en samenwonen met Rémi als je moeder niet gelukkig was geweest, ook al was dat niet nodig.’

‘Ik ben vooral blij dat ze gelukkig is, natuurlijk.’

‘Hey, is dat jullie middageten?’

Kristie en ik kijken allebei op.

Onze vriendin Julia kijkt met opgetrokken wenkbrauw naar ons bord taart.

‘Tja, we zijn niet allemaal voetballersvrouwen die op hun lijn moeten letten omdat ze in de media komen.’

Julia rolt met haar ogen.

‘Nee, ik vroeg het juist omdat ik het dan ook ongegeneerd kan doen, je weet toch dat ik niet in de media kom? Tot nu toe is het toch redelijk gelukt om de paparazzi uit de buurt te houden.’

Julia is – tot onze en vooral ook haar eigen verbazing – getrouwd met een voetballer. En niet zomaar een voetballer, maar met Max Moons, een internationale topper die ook bij het nationale elftal speelt. Ze hadden elkaar leren kennen toen hij het pr-bureau waar Julia werkte had ingehuurd. Ze won zijn hart en verloor haar baan.

‘Mag ik een stuk lemon drizzle cake en een cappuccino?’ vraagt ze aan Yassar als die onze drankjes komt brengen.

‘Natuurlijk, wat je maar wil,’ zegt Yassar met een grote smile.

‘Je zou denken dat hij na een halfjaar al gewend is aan het feit dat Max hier woont, maar nee, hoor, hij is nog altijd even starstruck. Ik schaam me een beetje voor mijn man, sorry Julia.’

Julia lacht.

‘Nou, dit is niks hoor, de reacties die we soms krijgen... Mensen die plots keihard in zijn gezicht beginnen te gillen, waardoor we ons een ongeluk schrikken, vrouwen die oneerbare voorstellen doen terwijl ik ernaast sta – echt respectvol. Maar meestal eindigt elk uitstapje in een uur lang selfies maken en handtekeningen uitdelen.’

‘Dat is toch vreselijk vervelend?’

‘Voor mij is het in elk geval doodsaai, maar Max vindt dat hij het verplicht is aan zijn fans. Hij verdient zo veel en heeft zijn droom kunnen waarmaken, dus hij wil iets terugdoen.’

‘Aaaaaw, dat is zo lief!’ zeg ik oprecht ontroerd. Toen ik Max voor het eerst ontmoette, ging ik ervan uit dat hij een rijke, verwende kwal was die niet oprecht was in zijn gevoelens voor Julia. Ik kon me niet meer vergissen. Max hield zoveel van Julia dat ze na een paar maanden al getrouwd waren en ze hier zijn komen wonen. Hij gaf zijn luxepenthouse op en ze woonden een tijd in mijn huis tot ze iets vonden om te huren. Nu is Rémi een huis aan het bouwen voor hen, op een groot domein met een bos eromheen. Buitenstaanders worden hier niet altijd met open armen verwelkomd, maar dat de locals gek zijn op Max, komt niet alleen omdat hij wereldberoemd is, maar vooral omdat hij zonder enige vorm van arrogantie of zich beter voelen dan de rest deel uitmaakt van het dorp. Toen Nathan een hartaanval had gekregen en wij de bistro voor hem open hielden zodat de zaak niet over de kop zou gaan, hielp Max gewoon en stond hij achter de bar (wat natuurlijk massa’s volk trok, waardoor we zoveel verdienden dat Nathan nu een mooi spaarpotje heeft voor als er nog eens iets fout loopt, al hopen we natuurlijk dat dat nooit gebeurt en mama en hij er iets leuks mee kunnen doen). In het begin wilden ook alle locals met hem op de foto, maar nu het nieuwe er al een hele tijd af is, kan hij gewoon eten in het koffiehuis of de bistro of wandelen in het bos zonder dat iemand hem lastigvalt. Alleen tijdens het toeristische seizoen duikt hij nog onder.

‘Wat doe jij dan als je zo lang moeten wachten tot hij klaar is?’

‘Hangt ervan af waar we zijn. Soms ga ik al naar huis als het kan, anders zoek ik een terrasje of cafeetje om even te wachten. Tegenwoordig heb ik altijd een boek bij me,’ zegt ze en ze klopt op haar oversized designertas. Julia heeft altijd gezegd dat ze Max’ geld niet wil en ze haar eigen centjes wil verdienen, maar als je man steenrijk is, is het niet meer dan normaal dat je uiteindelijk toch meer dure spullen hebt. Max koopt af en toe een cadeautje voor haar en ze zou wel gek zijn om het af te slaan. Gelukkig is Julia nog altijd onze Julia, dat is het enige wat telt.

‘Hoe gaat het op het werk?’

‘Prima, ook al heb ik een strenge baas.’

‘Wat gek, hij zegt juist altijd dat jíj de strenge bent.’

‘Tsss, die Rémi van jou is niets gewend.’

‘Aangezien hij jouw huis aan het bouwen is, ben jij in feite zijn baas, ook al werk jij voor hem.’

‘Ach, we werken prima samen,’ zegt ze met een wegwuivend gebaar. ‘We hebben... Jade?’

‘Huh?’ vraag ik niet-begrijpend. ‘Hoezo hebben jullie Jade?’

‘Nee, Jade is hier!’ zegt Julia.

Ik kijk in de richting waarin ze kijkt en inderdaad, daar komt onze Jade aangelopen, met een grote grijns op haar gezicht.

Eindelijk zijn we weer compleet.

2.

‘Je bent een week te vroeg,’ zeg ik. ‘Hoe komt dat?’

‘Ik kon jullie niet missen,’ zegt ze. ‘Ik heb niets laten weten omdat ik wist dat er toch geen kamer vrij zou zijn in de B&B, dus kon ik jullie maar beter verrassen. De stad is zo saai zonder jullie, ik heb niemand om mee uit te gaan.’

‘En die vriendinnen van het werk dan?’

‘Ja, pfft, die zijn wel oké hoor, maar we praten toch vaak over het werk, weet je, en dat is niet wat ik wil tijdens m’n weekend. En ook al weten we veel over elkaar, we weten dat alleen maar van het aan elkaar te vertellen, weet je. Dat is niet hetzelfde als bij ons, wij hebben alles samen meegemaakt.’

‘En we kennen elkaar ook gewoon al langer.’

‘Ik heb het gevoel dat wij elkaar echt gekozen hebben, terwijl zij bij de baan kwamen, als een leuk extraatje.’

‘Zoals maaltijdcheques?’

Jade lacht.

‘Zoiets ja.’ Ze slaat haar hand voor haar mond. ‘Oh, dat is echt niet netjes van me.’

‘Kom toch hier wonen,’ zegt Kristie. ‘We zouden weer evenveel lol kunnen hebben als vroeger. Oké, tot negen uur ’s avonds in plaats van tot drie uur ’s ochtends zoals vroeger, want dan ben ik helemaal kapot, maar in dit dorp sluit alles toch voor middernacht.’

‘Ach, ik zou niks liever willen, maar ik werk nu in een bloeiende tandartspraktijk, heb een heel klantenbestand opgebouwd... Zomaar even opnieuw beginnen is echt niet vanzelfsprekend.’

‘Maar ik dacht dat ze tandartsen te kort hadden? Zou je hier niet meteen massa’s patiënten hebben? Of in de dichtstbijzijnde stad, da’s ook maar een halfuurtje rijden.’

‘Misschien. Maar dan nog is het niet vanzelfsprekend. Ik zou een ruimte moeten huren of kopen en inrichten. En dat is maar het begin van alle kosten. Het is een grote investering om al het materiaal te kopen, bijvoorbeeld.’

‘Misschien is er ergens een praktijk die kant-en-klaar is maar nog een extra tandarts nodig heeft?’

‘Misschien. Maar dan moet het nog klikken, natuurlijk.’

‘Maar als dat niet zo is, dan kom je elke avond thuis bij ons en bouwen we een feestje.’

‘Tot negen uur,’ zegt Kristie.

‘Ik dénk dat Kristie ons duidelijk wil maken dat als we bij haar op bezoek komen, we om negen uur moeten vertrekken,’ zegt Julia droog.

Ik lach.

‘En ik maar denken dat ik subtiel was,’ zegt Kristie.

‘Je kan ook je eigen werk creëren, zoals ik heb gedaan,’ zegt Julia.

‘Ja, maar jij had Rémi.’

‘Nee, Rémi had mij. Zonder mij had hij nooit de stap gezet naar het oprichten van een eigen bouwbedrijf. En dankzij mijn pr-skills draait de zaak supergoed.’

‘En ook wel omdat jij je eigen klant bent,’ zeg ik. ‘Rémi is jouw huis aan het bouwen.’

‘Ja, oké, da’s waar, maar we hebben ook al een paar projecten voor erna, dus het draait echt goed.’

‘Da’s geweldig,’ zegt Jade. ‘Over huizen gesproken: heeft er iemand een slaapplaats voor mij voor vannacht?’

‘Logeer maar bij mij,’ zegt Julia. ‘Max is toch weer een paar dagen weg.’

‘Heerlijk,’ zegt Jade. ‘Ik hoopte al dat je dat zou zeggen, jij bent de enige met een logeerkamer.’

Dat is een understatement. Het huis dat Max en Julia huren is het oude schoolgebouwtje, dat groter is dan mijn B&B, en dat voor twee personen. Natuurlijk heeft Max geld zat en is het voor hem vast een koopje, maar zelfs als ik zo rijk was, zou ik niet graag wonen in een huis waarin Rémi en ik uren zouden kunnen ronddwalen zonder elkaar tegen te komen en waarin tal van kamers leegstaan tot er eens iemand komt logeren. Wat héb je daar nu aan? Ik zal nu niet zeggen dat geld niet gelukkig maakt, maar volgens mij maakt genoeg geld hebben gelukkig en is de rest toch maar ballast.

Maar dat klinkt misschien nogal fout uit de mond van iemand die een B&B heeft geërfd en dus alleen geld genoeg hoeft te verdienen om die te onderhouden en eten en drinken te kopen. Ja, ik heb de loterij gewonnen. Toch werk ik elke dag hard en help ik m’n vrienden met hun zaak als het nodig is, zodat ik een toch een beetje van m’n geluk kan verspreiden en delen.

‘Ik kan ook gewoon elk weekend m’n tiny house voor je vrijhouden als je dat wil,’ zeg ik. ‘Dan kan je deels in de stad, deels hier wonen. Het is nog een tijdje volgeboekt nu, maar ik kan het vanaf daarna bijvoorbeeld alleen verhuren voor midweeks.’

‘Oh my God, hoe perfect zou dat zijn!’ zegt Kristie. ‘Dan ben je op de leuke momenten altijd bij ons.’

‘Ik zou niks liever willen, maar dat is me toch een tikje te intens,’ zegt Julia. Het is toch een heel eind rijden en ik heb in het weekend toch vaak nog andere verplichtingen, zoals mijn ouders bezoeken en met vrienden afspreken.’

‘Maar misschien kan je die dingen doen op een doordeweekse avond. Of op zaterdagochtend of zondagavond.’

‘Weet je, ik zal eens proberen of dat gaat. Ik geef toe dat het een aanlokkelijk idee is, maar of het op lange termijn vol te houden is, is nog een andere vraag.’

‘Ja, gewoon doen. En indien het niet elke week lukt, dan misschien toch om de week.’

‘Mis jij je huis nooit, Hanne? Ik bedoel: je hebt Rémi het speciaal laten bouwen en naar jouw smaak laten inrichten en nu verhuur je het.’

‘Ja, dat weet ik wel, maar dat deed ik alleen omdat ik niet langer in de B&B wilde wonen. Het is een heerlijk gebouw, hoor, maar op je werk slapen is niet echt ideaal. Mijn gasten kwamen te pas en te onpas op de deur van de keuken of zelfs mijn privéruimte kloppen om dingen te vragen. Rémi’s huisje is net zo leuk als dat van mij en Ben en Jerry zijn er intussen ook al aan gewend. Katten zijn enorm gehecht aan hun huis, dus eerst hebben we ze lang binnengehouden zodat ze niet zouden teruglopen naar de B&B. Dat vonden ze niet zo leuk, maar nu vinden ze het heerlijk om naast een bos te wonen.’

‘Ben je nooit bang dat ze gaan verdwalen?’ vraagt Jade.

‘Ik denk dat katten dat niet snel doen,’ zeg ik. ‘Al weet ik dat niet zeker. Maar ik heb toch liever dat ze in het bos zitten dan langs een drukke weg. Nou ja, als kattenmoeder ben je nooit helemaal gerust,’ zeg ik.

‘Pfff, en met kinderen dan!’ zegt Kristie. ‘Ik kan me niet voorstellen dat Nora ooit alleen de straat zou oversteken. Als het aan mij lag, zou ik haar over twintig jaar nog elke dag aan haar handje naar haar werk brengen.’

‘Nou, die gaat veel vrienden maken,’ zegt Julia.

‘En hier is zelfs niet veel verkeer,’ zeg ik.

‘Wacht maar tot je zelf kinderen hebt,’ zegt Kristie.

‘Dan kan ik nog heel lang wachten, want ik wil geen kinderen,’ zeg ik.

‘Wat, meen je dat?’ vraagt Kristie.

‘Ja, absoluut,’ zeg ik. ‘Vroeger was het een vanzelfsprekendheid, nu is het een keuze. En ik kies ervoor om geen kinderen te krijgen.’

‘En Rémi?’

‘Die hoeft er ook geen.’

‘Weet je dat zeker?’

‘Ik heb hem al meerdere keren gevraagd of hij het nog steeds zeker weet en hij beweert van wel. De kans bestaat natuurlijk altijd dat hij niet eerlijk is of verzwijgt dat hij wél kinderen wil omdat hij weet dat ik ze niet wil... Maar we hebben elkaar beloofd om altijd eerlijk te zijn, dus ik moet hem wel vertrouwen en ben niet van plan om te twijfelen aan alles wat hij zegt. Zo kan je niet leven hè.’

‘Misschien verander je nog van gedachten als je ouder wordt.’

‘Kan zeker,’ zeg ik. ‘Maar dat zien we dan wel weer. Voorlopig zijn twee katten genoeg verantwoordelijkheid,’ lach ik. ‘En ik hoef er niet voor te koken. En ik ben meter van het leukste kind ter wereld.’

‘Ha, dat denk jij. Ooit al gehoord van ‘the terrible two’?’

‘Klinkt als een slecht komisch duo,’ zegt Julia.

‘Dat slaat op de leeftijd. Ze zeggen altijd dat kinderen die twee worden in monstertjes veranderen, maar ik dacht dat dat wel meeviel, omdat ik in m’n klas alle soorten kinderen zie: van kleine ettertjes tot lieve engeltjes. Maar blijkbaar is er een groot verschil tussen hoe kinderen zich thuis gedragen en hoe kinderen zich op school gedragen.’

‘Is Nora nu een klein monstertje dan?’ vraag ik, terwijl ik me bedenk dat – hoe graag ik Nora ook zie – ik haar altijd al een klein monstertje vond dat je geen seconde uit het oog kon verliezen. Of ze zat een plant op te eten, vazen op de grond te gooien en één keertje probeerde ze zelfs paardje te rijden op Jerry. Gelukkig kon ik haar op tijd tegenhouden. En gelukkig wisten Ben en Jerry intussen ook al dat ze het huis moesten ontvluchten als Nora op bezoek kwam, want zelfs onder het bed waren ze niet veilig: daar probeerde ze hen bij hun staart of oren onderuit te trekken. Arme beestjes. Dus ja, als haar eigen moeder nu zegt dat Nora een klein monstertje is, moet ik er niet aan denken waartoe ze nu zoal in staat is.

3.

‘En, viel het mee?’

‘Waarom?’ zegt Rémi voor hij me een kus geeft.

Ik ben administratie aan het doen in de B&B en Rémi, die hier toch voorbijkomt, haalt me op om samen naar huis te wandelen. Ik zou dit werk ook thuis kunnen doen, maar ik vind het toch belangrijk om hier genoeg tijd door te brengen, de boel wat in de gaten te houden en bereikbaar te zijn voor de klanten.

‘Omdat twee mensen die elkaar graag zien elkaar graag kussen,’ antwoord ik.

‘Nee, waarom heb ik me laten overtuigen door Julia om samen een bouwbedrijf te beginnen?’

‘Omdat dat je droom was?’

‘Het was mijn droom om nooit meer voor een baas te hoeven werken.’

‘Je hebt toch ook geen baas?’

‘Vertel dat maar tegen Julia.’

‘Hoezo, zij werkt toch voor jou?’

Dat zou je denken. Maar ze loopt me de hele dag te zeggen hoe ik alles efficiënter kan doen en wanneer ik mijn middagpauzes moet nemen om mijn productiviteit te verhogen. Wat heb je aan je eigen baas zijn als je je boterhammen niet eens mag opeten wanneer je zelf wil? En gisteren zei ze dat ik beter water kon drinken in plaats van cola, anders zou ik later op de dag een suikerdip krijgen.’

‘Daar heeft ze nu wel-‘

‘Jaja, ik weet het,’ onderbreekt hij me. ‘Maar soms heeft een mens gewoon zin in een cola en je weet dat ik niet vaak toegeef aan dat verlangen.’

‘Het zal vast verbeteren als je klaar bent met haar huis. Ze wil het vast zo snel mogelijk af hebben.’

‘Je zou dat denken, maar we zijn intussen ook andere projecten aan het opstarten samen.’

‘Zij werkt voor jou, vergeet dat niet.’

‘Je zou het niet zeggen. En het ergste is, dat ik haar nooit zal kunnen ontslaan, want ze is jouw beste vriendin.’

‘En je wil dat Max Moons je leuk vindt.’

‘Ja, nou ja, dat is niet de hoofdreden, natuurlijk,’ mompelt hij.

Ik onderdruk een grijns. Iederéén in het dorp wil natuurlijk dat Max hen leuk vindt. Hij is een wereldberoemd voetballer en ook nog eens drop dread gorgeous. Ik had ook een celebrity crush op hem voor Julia met hem samen was. Ik had geen enkele interesse in voetbal, maar keek wel naar elke wedstrijd van het nationale elftal waarin hij opgesteld was.

‘Je zal haar toch een keertje de waarheid moeten zeggen. Julia kan heel direct zijn, maar ze vindt het ook niet erg dat iemand anders dat doet, hoor. Je mag gewoon- wat is dat?!’ vraag ik als ik een luid gebrul hoor. Het klinkt alsof er een vliegtuig naast ons is gecrasht, al lijkt dat me redelijk onwaarschijnlijk.

We haasten ons allebei naar buiten en zien dat een paar gasten hetzelfde hebben gedaan.

Er is niets te zien in m’n tuin, dus lopen we naar de weg. Ik ben bang voor wat we te zien gaan krijgen, misschien zijn er wel twee auto’s gebotst of zo. O help, ik hoop dat er niemand gewond is, of erger.

Maar ook op straat is er niets te zien.

‘Het komt van het huis hiernaast,’ zegt Rémi.

‘Daar woont niemand,’ zeg ik. ‘Het is een spookhuis.’

‘Misschien zijn er kinderen aan het spelen,’ zegt Rémi. ‘Ik hoop van niet, dat is levensgevaarlijk.’

‘Misschien spookt het er echt,’ zeg ik en ook al geloof ik er niet echt in, toch ben ik stiekem een beetje blij dat ik niet meer in de B&B woon, maar in het huis van Rémi (dat ik dringend ‘ons huis’ moet gaan noemen, zeker nu we getrouwd zijn), in zijn veilige, sterke armen.

Voorzichtig lopen we naar het huis toe, dat staat op het stuk grond dat grenst aan het mijne. Ik loop half naast, half achter Rémi, al denk ik dat die het niet zou winnen van boosaardige geesten.

Maar wat we zien is veel erger dan een geest.

‘Wat ben jij in godsnaam aan het doen?’ schreeuw ik naar de man. Ik kom niet boven het lawaai van de machine uit, dus ren ik ernaartoe. Ik voel dat Rémi me nog probeert tegen te houden, omdat ik voel dat er iemand aan m’n mouw trekt, maar door de woede en adrenaline ben ik sterker (en de stof van m’n mouw gelukkig ook). Ik loop naar de cabine en sla er met mijn vuist op. De man staart strak voor zich uit en heeft oorbeschermers op, dus het duurt even voor hij me opmerkt. Als hij dat doet, schrikt hij zo hard, dat de machine even naar voren springt en ik bijna omverval, maar ik weet m’n evenwicht nog net te bewaren.

‘Wat doet u? U kan niet op de bouwplaats komen!’

‘Wat doet ú? Dit is een prachtig gebouw, dat kan u niet afbreken!’

‘Een prachtig gebouw? Een levensgevaarlijke bouwval is het!’

‘Ja, maar wel eentje met nog massa’s originele elementen. Die glasramen! Die tegeltjes! Dit gebouw moet worden gerestaureerd in plaats van afgebroken.’

Ik klink dan wel dramatisch, maar ik meen absoluut wat ik zeg. Hoewel behoorlijk vervallen, is het huis naast het mijne een art-deco-pareltje, met mooie gele muren, een tafereel met een pauw in tegeltjes op de gevel, kleurrijke glas-in-loodramen, waarvan er nog een deel intact zijn. Het is té erg om dat verloren te laten gaan en deze man gaat nu met een sloopbal tekeer.

‘Vertel dat tegen de eigenaar. Ik doe alleen mijn werk.’

‘Bent u bereid om te wachten tot ik de eigenaar gecontacteerd heb?’

‘Nee,’ antwoordt de man. ‘Ik heb nog andere opdrachten. Ik ben ook maar een kleine zelfstandige en ik heb niet de tijd om te wachten en niet het geld om zomaar een opdracht te laten schieten. Als ik u laat bellen naar de eigenaar, en ik moet hier stoppen, dan verdien ik maar een halve dag geld. Dus ik kan u niet helpen. Bovendien willen die mensen die oude gebouwen niet meer, mevrouw. Het moet strak, goed geïsoleerd en makkelijk in onderhoud zijn, met grote, open ruimtes. Toch niet zo’n oud krot.’

‘Ik heb een B&B in zo’n “oud krot”’, zeg ik, terwijl ik aanhalingstekens maak met mijn vingers in de lucht. ‘En mijn gasten vinden dat juist charmant.’

‘Nou ja, ieder wat wils, rare mensen vind je overal,’ zegt de man alsof hij het over een zich vreemd gedragende passant heeft in plaats van over mij en mijn gasten. In elk geval wil ik u vragen om het terrein te verlaten, want ik moet verder werken.’

‘En wat als ik dat niet doe? Wat als ik voor het huis ga staan?’

De man zucht.

‘Dan moet ik de politie bellen en hebben we allebei een vervelende dag. De eigenaar heeft toestemming om het huis af te breken, dus dan sta ik hier morgen gewoon opnieuw lawaai te maken.’

Ik kijk naar Rémi, die intussen naast me staat.

‘Kan dat, dat zo’n mooi oud huis zomaar afgebroken mag worden?’

‘Ja, natuurlijk, het is geen beschermd monument of zo.’

‘Maar al die authentieke elementen die dan gewoon afgebroken worden?’