De Laatste Mislukte Superheld

Bart De Wolf

––––––––

HET GEHEIM VAN DE VULKAAN

Eerste druk: 5 september 2024

© 2024 Bart De Wolf

© 2024 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: PsyCat Cover Designs

Grafisch design: Designs by Lotte

ISBN 9789464945232

NUR 283

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be. 

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books. 

www.hamleybooks.be

De belangrijkste personages uit het verhaal

(even ter herinnering)

Floris: een bleke roodharige jongen van dertien die er altijd al van droomde om superheld te worden en de wereld te redden. Helaas wordt hij geen superheld, maar verandert hij – door een mislukt experiment van dokter Nicolai – in een allesverwoestend monster. Hij heeft geen controle over zijn transformatie en is daardoor levensgevaarlijk, zelfs voor zijn beste vriend Haroen. Ook in het geheime Kamp van de Mislukte Superhelden (verscholen in de Grote Mulevulkaan van Westerkerke) veroorzaakt hij – onbedoeld – zware ellende wanneer hij op een ongelukkig moment in een monster verandert.

Haroen: de beste vriend van Floris en onsterfelijk door de experimenten van dokter Nicolai. Haroen vond het geheime kamp in de vulkaan dankzij Madelief, een nevelmeisje wiens lichaam opgesloten zit in het CENTRUM.

Dave: pestkop eersteklas. Hij dwong Floris deel te nemen aan een monsterjacht op de Zwarte Lagune om een medicijn voor zijn doodzieke zus Noor te vinden. Tijdens die vlottentocht doodde Floris in zijn monstergedaante de gemene vrienden van Dave: Owen, Vincent en Fedde. Dave onderging een levensreddende operatie waarbij een deel van zijn schedel door een metalen plaat werd vervangen. Dave acht Floris verantwoordelijk voor de dood van zijn vrienden, moeder en zus en zint op wraak.

Dokter Nicolai: de kinderarts van Westerkerke. In het CENTRUM experimenteert hij op kinderen met de bedoeling ze superkrachten te geven. Die experimenten falen meestal, waardoor zijn patiënten ‘Mislukte Superhelden’ worden. Een groep van deze kinderen houdt zich schuil diep in de Grote Mulevulkaan.

De Mislukte Superhelden:

Kasper: het sterkste jongetje van de wereld. Valt echter flauw wanneer hij zijn superkrachten te lang gebruikt.

Yuna: een klein meisje dat zich in zilverpapier moet kleden. Als ze wordt blootgesteld aan zonlicht, dan veroorzaakt ze stormen en ander onheil. Tijdens een inval in de vulkaan slaagde ze erin om met een verwoestende blikseminslag het kamp te redden van de indringers.

Jason: een zwijgzame jongen die verwondingen geneest met zijn rechterhand. De energie voor de genezing moet hij wel elders aftappen met zijn linkerhand, vaak met dodelijk effect. Voor ieders veiligheid draagt hij een beschermende handschoen.

Majem: een jongen die zich in een waterplasje kan veranderen. Is samen met Bran de oudste van de groep.

Bran: kan zich ontbranden tot een vuurbal. Helaas verschroeien de vlammen zijn eigen huid eveneens.

Rania: een dapper meisje dat aardbevingen kan veroorzaken.

Louise: ‘Lou’ voor de vrienden. Een meisje dat – vaak onbedoeld – plastic strandballen uit haar vingers wegschiet.

Slobber: echte naam: Roderick. Een jongen die eruitziet als een kruising tussen een mier, kever en bidsprinkhaan. Heeft daarbovenop nog een Zzpraakgebrek.

Desi: het zwijgzame zusje van Slobber. Lijkt op een gigantische vleermuis.

Waldo: een jongen die openingen en doorgangen afsluit door met zijn vingers te knippen. Het effect is slechts tijdelijk en vergt veel concentratievermogen.

Lotje en Lea: tweelingzussen. Kunnen herinneringen van iemand wissen door ze over te nemen. Hierna beschouwen hun hersenen die overgenomen herinneringen als van henzelf. Hun hoofden zitten ondertussen zo vol met nare gedachten dat ze niet altijd meer helder kunnen denken.

Benthe / Melvil: de overleden spion van dokter Nicolai. Werd gedood tijdens een gevecht in de vulkaan waarbij de tand van de Brimskölle door Dave werd buitgemaakt. Deze tand bevat een essentieel stofje dat de experimenten van dokter Nicolai alsnog tot een succes zou kunnen maken en is daardoor erg waardevol.

Hoe het vorige boek eindigde

Na het verraad door Benthe weten de Mislukte Superhelden niet meer zeker of hun verborgen kamp wel zo veilig is als ze dachten. Floris verlaat ontgoocheld zijn vrienden nadat hij hen in zijn monstergedaante onbedoeld in gevaar bracht. Hij wil, samen met Lotje, dokter Nicolai dwingen om zijn ‘superkracht’ ongedaan te maken. Dave heeft intussen de tand van de Brimskölle veroverd en wil hem gebruiken om zich te wreken op Floris.

De laatste Mislukte Superheld

Monsters en mislukte superhelden deel 3

Bart de Wolf

Lees eerst:

‘Monsters en mislukte superhelden’

‘Het geheim van de vulkaan’

1

Aan de voet van de Grote Mulevulkaan zat Floris op een rots. Wat een vreselijke afdaling!

De scherpe vulkaansteentjes hadden zijn voetzolen flink toegetakeld, ze bloedden hier en daar zelfs een beetje. Floris hoopte vurig dat het mulle zand van het zwarte strand iets vriendelijker zou zijn voor zijn voeten.

Verbeten keek hij achterom, naar de top van de vulkaan.

Vanaf hier gezien leek het een idyllisch plaatje: een hoge berg, grotendeels omgeven door een prachtige binnenzee. De opkomende zon kleurde de wolkeloze lucht oranje-paars, een paar vroege meeuwen zweefden onbekommerd door de lucht. Niets verraadde welk drama er zich diep binnen in de berg had afgespeeld.

Floris draaide zijn handpalmen naar zich toe en bekeek ze aandachtig.

Aan zijn buitenkant was ook niets meer te merken van wat er zich vanbinnen afspeelde: dat hij een monster in zich meedroeg. Een reusachtig monster dat op de meest onvoorspelbare momenten tevoorschijn kwam en chaos veroorzaakte. Een monster dat genadeloos de vriendschap tussen hem en Haroen aan diggelen had geslagen. Floris balde zijn handen tot vuisten. De vulkaankinderen waren – zeker weten – beter af zonder hem.

Hun superkrachten waren cool. Of op z’n minst controleerbaar.

Zijn ‘superkracht’ was een last en zorgde alleen maar voor dood en verderf.

Floris zag de verwijtende blik van Bran nog scherp voor zich, nadat hij onbedoeld in zijn monstergedaante was getransformeerd en een deel van de vulkaan had doen instorten. Het beeld van zijn beste vriend Haroen, verpletterd onder dat zware rotsblok, stond op zijn netvlies gebrand. En Majem...

Zijn ogen werden vochtig. Floris klemde verbitterd zijn kaken op elkaar. Niemand zou hem daar missen, zoveel was zeker.

Zelfs Haroen had hem gezegd dat het gevaarlijk was om met hem bevriend te zijn. Dat hij gevaarlijk was...

Snel veegde Floris zijn tranen weg. Nee, dacht hij verbeten, terugkeren naar het kamp in de vulkaan was geen optie. Nooit meer.

Hij rilde. Het enige waar hij wel spijt van had, was dat hij geen nieuwe kleren had achterovergedrukt bij zijn vlucht. Blootsvoets de vulkaan afdalen was niet het slimste idee geweest. En zijn gescheurde tuniek bood nul bescherming tegen wind en kou. Hij wreef over zijn verkleumde armen.

Iets verderop aan de waterkant stond Lotje, het verwarde meisje dat hij had bevrijd uit een verborgen kamer in de vulkaan. Ze staarde naar de golfjes die haar voeten overspoelden. De kou deerde haar schijnbaar niet.

Wat een vreemd meisje, dacht Floris. Hij had haar nooit eerder ontmoet, en toch had ze hem in haar cel aangesproken alsof ze elkaar al jaren kenden. Nou ja, ‘aangesproken’... Ze had hem plots bij zijn naam genoemd en geschreeuwd dat hij een monster was.

Niet dat ze geen gelijk had, het was gewoon heel erg vreemd dat ze dat wist.

En toen had ze zich zomaar te pletter gegooid tegen de zware deur van haar kamer.

Misschien is ze wel gewoon gek, dacht Floris. Misschien is ze wel net zo gevaarlijk als ik en was het stom om haar mee naar buiten te smokkelen.

Lotje likte voorzichtig aan een streng zeewier. Aan haar gezicht te zien smaakte het even smerig als het eruitzag.

Floris kon ondanks de pijn en vermoeidheid een glimlach niet onderdrukken. Ergens begreep hij het wel: zijn maag knorde ook flink. ‘Laat dat zeewier liggen,’ riep hij haar toe. ‘Van dat zoute spul krijg je alleen maar buikpijn.’ Hij tuurde naar het bos van Westerkerke, een eindje verderop. ‘Ik weet waar we iets kunnen vinden dat wél eetbaar is.’

Hij schermde zijn ogen af van de lage zon en wees met zijn andere hand in de verte. ‘Zie je daar die kerktoren tussen de boomtoppen? Dat is Westerkerke.’ Hij draaide zijn hoofd opnieuw naar Lotje. ‘We moeten wegblijven uit de dorpskern: iedereen denkt dat we dood zijn en onze zogenaamde ouders hebben hun boeltje gepakt en zijn spoorloos verdwenen. Althans, dat vertelde Haroen.’ Zijn vinger verplaatste zich vervolgens naar links. ‘Daar, in dat deel van het bos komt bijna nooit iemand. Daar vinden we vast nog bramen. Of bosbessen.’

De mond van Lotje maakte een lichte kauwbeweging. In haar hand hield ze de streng zeewier die alweer iets kleiner was dan daarnet.

Floris schudde zuchtend zijn hoofd. Nou ja, dan moet ze het maar zelf weten, dacht hij bij zichzelf. Toen wees hij naar het meest verre stukje land dat zichtbaar was vanaf het punt waar ze stonden: een paar hoge duinen met af en toe een verdwaalde boom. Boven de duinen cirkelde een stel krijsende meeuwen. Floris’ vinger trilde. Snel maakte hij een vuist. Hij hoopte dat Lotje het getril niet had opgemerkt. ‘En daar achter die duinen ligt ergens het CENTRUM van dokter Nicolai.’

Hij keek het meisje opnieuw aan. Ze was gestopt met kauwen en staarde hem met grote ogen aan. ‘Weet je zeker dat je met me mee wil?’ vroeg Floris oprecht. ‘Ik weet niet hoe dokter Nicolai reageert als ik hem vraag om mijn “superkracht” terug te draaien. Misschien sluit hij me wel opnieuw op om verder te experimenteren.’

Lotje begon weer te kauwen – erg langzaam deze keer – en fronste... Ze leek warempel na te denken.

‘Ik wil niet mee. Ik wil geen dokter Nicolai,’ zei ze zacht. Haar stem kwam amper boven het geraas van de wind uit. ‘Maar Lea is daar.’

Floris keek verbaasd. Het enige dat ze tot nu toe tegen hem had gezegd was haar naam. En een heleboel verwarde zinnen die nergens op sloegen. Zoals toen ze hem in haar donkere kamertje plots bij zijn naam aansprak. Nu klonk ze helderder. Bijna normaal zelfs.

‘Lea? Wie is Lea?’ Floris ging voor haar staan. ‘Ken je iemand die nog in het CENTRUM zit?’

Floris kon haar gezicht niet zien tussen haar lange sluike haar. Maar dat haar bewoog naar voren en weer naar achteren: Lotje knikte.

‘Is Lea een vriendin?’ vroeg hij nieuwsgierig.

Lotje wees naar zichzelf. ‘S-28b’. Ze zei het zo stellig alsof ze daarmee alles verklaarde.

Floris keek alsof hij het in Kraaidorp hoorde donderen.

‘Lea is als Lotje,’ verduidelijkte het meisje. Ze klopte op haar borst. ‘Lotje, S-28b’ Toen wees ze met gestrekte arm naar de duinen. ‘Lea, S-28a.’

Floris herinnerde het getal dat op de deur van haar kamer gekrast was.

‘Is Lea je zus?’

Lotje knikte. Ze hield haar beide wijsvingers omhoog, haakte vervolgens de beide vingers in elkaar en bracht ze naar haar hart.

‘Je tweelingzus?’ vroeg Floris verbaasd. Hij tuurde opnieuw naar de duinen waar ergens het CENTRUM van dokter Nicolai was. ‘Joh, je hebt een tweelingzus. En zij wordt daar nog vastgehouden.’ Floris knikte begripvol. ‘Logisch dat je meegaat.’ Hij klopte het zand van zijn handen en wees met zijn kin naar het bos in de verte. ‘Eerst iets te eten zoeken en een paar uur rusten,’ zei hij resoluut. ‘We moeten fit zijn als we dokter Nicolai onder ogen komen.’

Hij kwam voor haar staan.

‘Ik zorg ervoor dat dokter Nicolai mij weer omvormt tot gewoon Floris en dat hij jou euh,’ hij zocht naar de juiste woorden, ‘nou ja, dat het met jou ook weer goed komt.’

Lotje staarde hem aan tussen haar haarslierten door. Ze klopte zacht op haar hart.

Floris vormde een letter V met twee vingers en spuugde ertussen.

‘En daarna bevrijden we je zus. Beloofd!’

2

De zon ontwaakte aan de horizon boven de Zwarte Lagune. Het oranje-paarse licht liet de binnenzee in een warme gloed baden, het dorpje ernaast was nog in een diepe slaap verzonken.

In Westerkerke was niemand zich bewust van de gebeurtenissen die zich hadden afgespeeld diep binnen in de Grote Mulevulkaan, de mysterieuze berg aan de overkant van het water. Aan het strand en in het aangrenzende bos was het muisstil. Je hoorde er niets, behalve het ruisen van de wind door de bomen en het vredig kabbelen van het water over het zwarte zand.

Diep in de vulkaan was het op dit vroege uur echter helemaal niet zo stil.

In de donkere gangen in het hart van de berg klonk het gejaagde gefladder van vleermuisvleugels.

Desi, het vleermeisje, vloog haastig door de bochtige gangen. Behendig ontweek ze de scherpe rotspunten, zelfs daar waar het pikdonker was. Haar gebroken vleugel was volledig genezen. Buitelend slalomde ze door het donkere labyrint van de vulkaan. Desi wist duidelijk precies waar ze heen moest.

Ze naderde het geluid van opgewonden kinderstemmen. Haastig vloog ze door de openstaande deur van de vergaderruimte, maakte een salto door de lucht en greep zich met de scherpe nagels aan haar voeten vast aan een kleine oneffenheid in het plafond.

‘Waar waZz je?’ Haar grote broer Slobber wachtte haar ongeduldig op. Vol ergernis bewoog hij de antennes op zijn hoofd.

Desi antwoordde niet. Ondersteboven aan het plafond bungelend vouwde ze haar vleugels als een warme deken om haar lichaam heen. Alleen haar grote oren piepten eronderuit.

Deze hele spoedvergadering interesseerde haar geen bal. Slobber had erop gestaan dat ze aanwezig zou zijn, net zoals alle andere vulkaankinderen. Ze trok haar hoofd nog net iets verder onder haar vleugels en deed haar ogen dicht.

Met wat geluk kon ze zo meteen misschien wel een dutje doen.

3

Het was druk in de vergadergrot, diep in de donkere gangen van de Grote Mulevulkaan.

Rania en Majem stonden vooraan op een geïmproviseerd podium van twee houten banken. Nu Benthe er niet meer was, was Majem de oudste van de vulkaankinderen. Hij had de vergadering bijeengeroepen en bekeek zijn publiek. Iedereen was nu aanwezig.

De vulkaankinderen zaten op houten krukjes en praatten opgewonden door elkaar. Hun jonge stemmen weerkaatsten tegen de kale zwarte muren. Her en der zorgde een fakkel aan de wand voor een beetje licht en dansende schaduwen.

‘Mag ik jullie aandacht?’ Majem stond op zijn tenen en probeerde met luide stem boven het geroezemoes uit te komen.

Niemand leek hem echter te horen. De gebeurtenissen van de afgelopen dagen, met als hoogtepunten de ontmaskering van Benthe als spion van dokter Nicolai en de verrassende, allesbeslissende bliksemkracht van de kleine Yuna, hadden duidelijk een diepe indruk op de kinderen achtergelaten.

Majem vouwde een hand als een toeter rond zijn mond. ‘Jongens? Luisteren jullie even?’ Hij zwaaide met zijn andere arm.

De kinderen kwetterden echter onverstoord door.

Majem fronste geïrriteerd zijn wenkbrauwen. Waterdruppeltjes parelden op zijn voorhoofd. Hij maakte de kraag rond zijn nek iets losser. Het leek wel alsof zijn bruine tuniek nog harder jeukte dan anders. Hij balde zijn vuisten en haalde diep adem. ‘KOPPEN DICHT!’

Zijn stem weergalmde langs de zwarte muren, de vloer trilde en dreunde alsof de hele vulkaan op uitbarsten stond. De fakkels aan de muren flakkerden wild, her en der vielen zelfs kleine steentjes van het plafond naar beneden.

Alle hoofden draaiden geschrokken naar Majem, die zelf verbaasd was dat zijn stem zo krachtig was dat de muren ervan schokten.

‘Haal je niets in je hoofd, Majem,’ klonk het plots naast hem.

Majem keek opzij. Daar stond Rania met haar armen voor zich uitgestrekt, haar lange vlecht hing over haar schouder. Zoals ze daar stond, leek ze wel de onverzettelijke heldin van een videogame die hij heel vroeger had gespeeld.

‘Je hebt hun aandacht,’ knipoogde Rania naar Majem. Haar vingers trilden nog na van de kleine aardbeving die ze daarnet hadden veroorzaakt.

Majem baalde als een stekker. Waarom was zijn superkracht niet even cool als die van Rania? Zij kon de aarde laten schudden terwijl hij zichzelf alleen maar in een plasje water kon veranderen. Het was niet eerlijk.

‘Majem?’ Rania stootte hem ongeduldig aan. ‘Zeg hen dan wat we hebben besproken. Ze luisteren.’

Majem mompelde iets dat niemand verstond en schraapte zijn keel. Hij trok zijn tuniek strak en wreef de waterdruppels van zijn voorhoofd. ‘Beste iedereen, bedankt voor jullie aanwezigheid.’

Geschuifel op de eerste rij. ‘Alsof we een andere keus hadden,’ mompelde een meisje van een jaar of veertien. De jongen naast haar stootte haar aan. ‘Stil nu, Lou.’

‘Het is toch waar?’ antwoordde het meisje bitsig. Demonstratief vouwde ze haar armen over elkaar.

Majem keek haar geërgerd aan. ‘We moeten het hebben over de gebeurtenissen van de laatste dagen en over de toekomst van ons kamp. Dat zijn dingen die ons allemaal aangaan.’ Hij keek alle kinderen in de kamer om beurten aan. ‘Ik zie dat iedereen gelukkig hersteld is van de voorbije gebeurtenissen – lichamelijk althans. Ik zou Jason daar nog extra voor willen bedanken.’ Hij knikte naar de magere tienjarige jongen met flaporen, die zijn hoofd onmiddellijk verlegen wegdraaide. ‘Zonder zijn genezende krachten zouden we nog veel dieper in de ellende zitten. Maar nu alle verwondingen hersteld zijn, moeten we ons leven hier in de vulkaan weer op de rails zien te krijgen.’

‘Ons leven in de vulkaan? Echt, meen je dat?’ Het was opnieuw Lou die van zich liet horen. Ze stond op met veel lawaai. ‘Na alles wat er gebeurd is, blijf ik geen seconde langer in deze stomme berg,’ zei ze stellig. Een strandbal plopte onbedoeld uit haar vingers.

Majem gebaarde het meisje om weer te gaan zitten. ‘Ondanks alles is dit nog steeds ons thuis,’ antwoordde hij bars. ‘Rania en ik zijn ervan overtuigd dat het kamp in de vulkaan op dit moment toch nog de veiligste plek is.’

‘De hele vulkaan is een leugen!’ Bran stond op. Zijn huid gloeide alsof hij elk moment in vlammen kon uitbarsten. ‘We hebben in de kamer van Benthe – of wie het ook was die zich als Benthe voordeed – camera’s gevonden. Wedden dat dokter Nicolai ons al die tijd gewoon heeft zitten bespieden? Wie dacht dat we ontsnapt waren aan zijn experimenten heeft het duidelijk mis: we zijn hier net zo goed proefkonijnen.’

‘We weten niet zeker dat het dokter Nicolai was, die –’

‘Benthe werd voor onze ogen neergeschoten!’ schreeuwde Bran woedend. Er verschenen vlammen uit zijn vuisten. ‘Ze werd gedood door indringers die vervolgens een klein zesjarig meisje ontvoeren en hem’ – hij wees naar Slobber – ‘zonder aarzelen neerknallen! Gewoon, zomaar. Omdat hij ‘anders’ is. Omdat wij’ – hij wees nu naar alle kinderen in de ruimte – ‘omdat wij allemáál anders zijn!’

Slobber keek even op toen hij hoorde dat het over hem ging en zoemde zacht. Hij rochelde een groene klodder in een van zijn klauwen en begon zijn antennes te poetsen. Boven hem was Desi intussen ingedut.

‘Lou heeft gelijk: de vulkaan is niet meer veilig,’ benadrukte Bran. Zijn stem was alweer iets gekalmeerd, maar zijn gezicht stond bloedserieus. ‘We kunnen hier niet blijven.’

De andere kinderen mompelden instemmend.

Majem daarentegen schudde zijn hoofd. ‘Zoals ik dus daarnet probeerde te zeggen,’ herhaalde hij met onverholen irritatie in zijn stem, ‘weten we niet wie er via Benthes camera zat mee te kijken. Misschien hebben jullie gelijk en is het dokter Nicolai. Maar denk even na: Benthe werd neergeknald. Niet door ons. En als Benthe aan de kant van Nicolai stond, dan werd ze dus ook niet door hem neergeschoten.’

Hij zuchtte diep. ‘Er is dus nog een derde partij in het spel,’ verduidelijkte hij. ‘Iemand die niet tot ons kamp behoort en die ook niet aan de kant van dokter Nicolai staat.’ Met zijn handen in zijn zij rechtte hij zijn rug. ‘Iemand toevallig een idee wie dat zou kunnen zijn?’

Niemand antwoordde.

Haroen gluurde stiekem om zich heen en maakte zich zo klein mogelijk. Hij was Dave en de gebeurtenissen in de martelkelder lang niet vergeten.

‘We weten totaal niet wie er achter die aanval zat,’ concludeerde Rania. ‘Wat we wel weten: die indringers vonden een monsterlijk skelet in de tunnels en namen een slagtand mee. Het leek alsof ze precies wisten wat ze kwamen halen en waar ze het moesten zoeken. Hoe dat kan? Geen flauw idee. Wat ze met die slagtand van plan zijn, ook dat weten we niet. We weten eigenlijk niks.’

‘Nou, we weten wel dat die zogenaamde “Benthe” een verrader was,’ zei Lou nors. ‘Ik blijf erbij: hier in de vulkaan blijven is echt het stomste dat we kunnen doen.’

‘Vind ik ook,’ beaamde Bran. ‘Deze hele vulkaan is gewoon een verlengstuk van het CENTRUM van dokter Nicolai. Een plek waar hij verder kan experimenteren op baby’s en kleine kinderen.’ Hij keek de anderen vurig aan. ‘We dachten dat we hier in de vulkaan veilig voor hem zouden zijn. Maar helaas.’ Hij schudde nijdig zijn hoofd. ‘Zolang we hier blijven, zijn we proefkonijnen. We weten niet wat hij nog meer van plan is.’

Majem zweeg. Het was niet onwaar wat ze zeiden. Hij keek zijdelings naar Rania, die haar schouders ophaalde.

‘Misschien zijn er nog wel meer spionnen in de vulkaan,’ deed Lou er nog een schepje bovenop. Ze keek om zich heen naar de andere kinderen. ‘Misschien zijn er nog meer bedriegers onder jullie.’

Iedereen staarde geschrokken terug. Onthutst wezen ze naar zichzelf terwijl ze hevig van ‘ik niet!’ schudden.

‘Rustig aan,’ suste Majem. ‘Het is niet aannemelijk dat er zich nog een verrader onder ons bevindt, Lou. Iedereen hier is ofwel zwaar gewond geraakt door toedoen van Benthe of heeft dapper meegevochten in de eindstrijd.’

‘Dat klopt niet,’ kaatste Lou terug. Ze klemde nijdig haar kaken op elkaar.

Majem staarde haar verbaasd aan. ‘Hoe bedoel je?’

‘Je zegt dat iedereen of zwaargewond was, of mee heeft gestreden...’ Ze draaide zich demonstratief naar Haroen. ‘Als ik me goed herinner liep het allemaal mis toen hij ons geheime kamp binnendrong.’

‘Ik? Ik was het meest gewond van iedereen!’ Haroen wees naar zijn knieën. ‘Mijn benen waren zo plat als een vijg!’

‘Een vijg is niet plat,’ mompelde Waldo die achter hem zat. Haroen draaide zich geïrriteerd om. ‘Wel als er een rotsblok van een halve ton op valt!’ Boos stak hij zijn voet naar voren. ‘Kijk dan, er zit nog altijd een flinke deuk –’

‘Rustig aan, Onsterfelijke,’ onderbrak Bran hem bruut. ‘Jou bedoelt ze niet. Ze heeft het over dat monstervriendje van je.’

‘Monstervriendje?’ Haroen kreunde gekrenkt. ‘Floris is geen verrader.’

‘Het lijkt allemaal nogal erg toevallig,’ vervolgde Lou. ‘Jullie verschijnen vanuit het niets en ons kamp wordt vernield. Floris veroorzaakt wel vaker schade en ellende, niet?’

Haroen keek Lou sprakeloos aan. Hij kon niet ontkennen dat het waar was wat ze zei.

‘Waar is Floris?’ vroeg Bran nadrukkelijk.

Haroen knipperde verward met zijn ogen. ‘Floris... Hij, euh...’

‘Die vraag is niet eerlijk,’ kwam Rania met vriendelijke stem tussenbeide. ‘Floris is uit de vulkaan vertrokken zonder Haroen in te lichten. Lotje is ook verdwenen, waarschijnlijk is ze met hem mee.’

‘Lotje en Floris... Mooi duo,’ lachte Majem schamper. ‘The crazy and the beast!’

Rania stompte Majem venijnig in zijn zij.

Haroen keek weg. Hij wist niet wat Floris precies van plan was, maar hij had wel een vermoeden. Hij kon maar één plek bedenken waar zijn vriend naartoe zou gaan om de situatie recht te zetten: het CENTRUM van dokter Nicolai. Haroen hoopte dat hij ongelijk had.

Hij hoopte bovenal dat Floris zich niet dieper in de nesten zou werken. Want dat dokter Nicolai zich bezighield met vreemde praktijken was wel duidelijk. Nee, die man was niet te vertrouwen...

4

20 JAAR GELEDEN

Toen het CENTRUM nog van dokter Walt was.

Geklop op de deur.

Dokter Walt probeerde moeizaam overeind te komen maar liet zich al gauw terug in het kussen vallen. Hij grimaste pijnlijk.

Opnieuw geklop, iets harder deze keer.

‘Binnen!’ riep de dokter. Of althans, dat was de bedoeling. Er kwam weinig meer over zijn lippen dan een hese kreun die eindigde in een hoestbui.

De deur ging aarzelend open.

Twee hoofden verschenen in de deuropening. Het ene had zwart haar en droeg een bril. Het andere hoofd was kaal met een wilde rode baard.

Dokter Walt wenkte zijn beide assistenten. ‘Kom rustig verder,’ zei hij met een flauwe glimlach. ‘Ik ben niet besmettelijk.’

De twee keken elkaar twijfelend aan. De assistent met het zwarte haar haalde zijn schouders op. Het kale hoofd deed de deur verder open. Beide jongemannen schuifelden de kamer in.

‘Sluit de deur, Cedric,’ zei dokter Walt. Opnieuw een hoestbui.

De kale assistent met de rode baard – en de naam Cedric – sloot de deur achter zich en ging naast zijn collega-assistent staan. Ze bleven beiden op een paar meter afstand van hun zieke baas staan, aan het voeteneinde van het veel te kleine ziekenhuisbed. Niet besmettelijk... Zolang niet duidelijk was welke mysterieuze ziekte hun baas in de greep hield, namen ze liever geen risico.

Cedric pulkte aan zijn baard. Het uitgeputte lichaam van dokter Walt trilde bij de kleinste inspanning. Op deze manier zou de baas het niet lang meer uithouden.

‘Mijn trouwe assistenten, ik ben blij jullie te zien,’ stak dokter Walt hees van wal. ‘Mijn toestand wordt met de dag slechter, dat kan ik niet verbergen. Het valt me zwaar om zowel mijn patiënten als jullie in de steek te laten. Ik weet dat de kinderen bij jullie in goede handen zijn, maar dit is niet hoe ik de kliniek wil runnen: machteloos vanuit een bed.’

Dokter Walt probeerde zijn benen te strekken, maar stootte hard met zijn voet tegen het metalen uiteinde. Hij slikte net op tijd een lelijke vloek in.

‘Een ziekenhuisbed dat overduidelijk niet bedoeld is voor een volwassen man.’ Hij hoestte opnieuw. Het drukkende gevoel op zijn borst werd erger. Met zijn vuist klopte hij zwak op zijn ribben. Hij haalde zijn neus reutelend op waarna hij de slijmprop moeizaam doorslikte.

Cedric trok walgend zijn neus op. Onmiddellijk kreeg hij een stomp van zijn collega naast hem die hem met strenge ogen dwong om zich te gedragen. ‘Oké, oké,’ fluisterde Cedric schuldbewust. ‘Sorry.’

‘Ik moet jullie iets bekennen,’ vervolgde dokter Walt onverstoord. ‘Iets waar ik niet trots op ben. Maar nu ik mijn einde voel naderen, vind ik het belangrijk om te delen.’ Hij keek zijn assistenten om beurten aan.

‘Mijn toestand is mijn eigen schuld. Ik dacht dat ik een doorbraak had. Een écht werkend middeltje. Maar helaas, het is me slecht gevallen.’

Cedric trok zijn wenkbrauwen omhoog. ‘Bedoelt u dat u op zichzelf heeft geëxperimenteerd?’ Hij wierp zijn armen wanhopig in de lucht. ‘We hebben gangen vol kinderen om op te experimenteren en u gebruikt zichzelf als proefkonijn?’

Dokter Walt onderdrukte een hoest. ‘Onbezonnen, dat besef ik. Maar ik weet nu waar het fout ging: een missend ingrediënt.’

‘Een missend ingrediënt?’ herhaalde Cedric achterdochtig.

‘Ik heb het hier opgeschreven.’ Dokter Walt gaf hem een dichtgevouwen briefje. ‘Maar voor mij zal het te laat zijn.’