De Doornen van het Kwade

Dochters van de Fae deel 3

K.T. Sterling

DE DOORNEN VAN HET KWAAD

Eerste druk: 12 september 2024

© 2024 K.T. Sterling

© 2024 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sleepy Fox Cover Designs

Grafisch design: Designs by Lotte

ISBN 9789464945256

NUR 285

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Trigger warnings:

verbale agressie

ouderlijke problemen

“We all need that someone

Who gets you like no one else

Right when you need it the most

We all need a soul to rely on

A shoulder to cry on

A friend through the highs and the lows”

Alone, part II – Alan Walker & Ava Max

“Noch mens noch fae kan het Kwade verslaan nadat

de verkozen mens Haar zal doen ontwaken.”

Hoofdstuk 1

Honderd jaar geleden

Corrighane veinsde een glimlach maar vanbinnen ging ze dood. Haar façade was altijd haar redding geweest. Bijna niemand had er doorheen kunnen prikken. Alleen haar dochter had de akelige gewoonte om recht door haar heen te kijken. Haar intense blik zou steeds blijven zoeken naar een teken van zwakte.

Toen Amaryllis die ochtend voor Corrighane haar deur stond, wist ze het. Haar dochter wist het! Dat kon niet anders. Precies zoals Corrighane op haar beurt wist wat haar dochter van plan was. Ze had het Gezien. De tekens logen er niet om.

Amaryllis, haar eigen dochter, haar eigen vlees en bloed, was het Kwade. Ze was zo doordrongen van slechtheid, van verdorvenheid, van duisternis, dat niets het ooit kon verhelpen, behalve...

‘Wat doe je hier?’ vroeg Corrighane zo vriendelijk mogelijk terwijl ze haar gezicht in de plooi hield.

Nonchalant liep Amaryllis de hal in. ‘Ik dacht dat je het had Gezien, moeder?’

‘Doet dat ertoe?’

‘Nee, maar ik dacht, laat ik je toch waarschuwen dat vandaag het einde van Feyria wordt ingeluid.’

Corrighane slikte. De toon waarop haar dochter het zei, alsof ze gewoon vertelde dat ze naar de bakker ging om brood te halen, terwijl er zoveel woede achter school. ‘Waarom denk je dat ik daarom geef?’

Amaryllis lachte. ‘Je kan me niet voorliegen. Je doet alsof je niets geeft om Feyria, maar dat doe je wel. Om elke hoge fae die er zit, zelfs om Valeria.’

‘Doe maar,’ gniffelde Corrighane. ‘Wat trek ik me ervan aan. Ze hebben me buitengesloten als een hond in de kille regen.’

‘Als ik met Feyria klaar ben zal ik deze wereld in mijn duisternis hullen.’

Corrighane was even stil na die noodlottige woorden.

Intussen keek Amaryllis wat dromerig in het rond tot ze haar blik op een brandende kaars op een tafeltje richtte. Het contrast met haar onheilspellende woorden kon niet groter zijn.

‘Wat heeft de wereld je toch misdaan?’

‘De wereld?’ klonk het bitter. Amaryllis was snel weer bij de pinken, doofde de kaars van een afstand met een vingervlug gebaar en kwam een stap dichter bij Corrighane. ‘Niet de wereld maar jij, moeder. Dit is mijn wraak op jou. Op wat jij hebt gedaan. Of wat dacht je dan? Dat ik je zomaar zou vergeven en dat alles in orde zou zijn tussen ons? Dat je me mijn hele leven kan negeren, kan vergeten dat ik besta terwijl jij te koop loopt met jouw formidabele heksenkrachten?’

Corrighane trok haar ogen open. Dat was het dus. Het was haar schuld.

Ze had fouten gemaakt, veel fouten, en de opvoeding – of het gebrek daaraan – van Amaryllis was daarvan waarschijnlijk de grootste. Toen Corrighane nog verscheurd was tussen de mensenwereld en Feyria, en daardoor niet omkeek naar haar kind, had ze niet gezien dat Amaryllis het pad opging van de duistere magie. ‘Waarom neem je dan niet gewoon wraak op mij?’ Haar ademhaling versnelde, haar hart bonsde tegen haar ribben.

‘Dat zou wel erg gemakkelijk zijn, nietwaar?’ In Amaryllis’ handen gloeide een dieppaarse bol. ‘Waarom iets makkelijks doen met deze magnifieke krachten die ik mezelf heb aangeleerd, wanneer ik de wereld ermee kan onderwerpen? Te beginnen met de hooghartige fae in hun kunstmatige paradijs.’ Ze draaide zich om. Haar lange jurk ruiste over de grond. ‘Ik zie je later wel moeder, of niet.’

‘Wacht. Waarom vertel je me dit?’ vroeg Corrighane fronsend.

Amaryllis keek over haar schouder. Er verscheen een donkere trek om haar mondhoeken. ‘Ga je Feyria inlichten? Niet dat het veel uitmaakt. Hoge fae zijn niet opgewassen tegen mijn krachten. Als ze dit al zien als ‘gevaar’,’ sprak ze spottend. Ze grinnikte duister. ‘Eerlijk, wat zien die hoogmoedige prinsesjes als gevaar?’ Ze liep naar de deur. ‘Veel plezier met uitzoeken wat je wil doen. Mijn geweten is zuiver. Dat van jou weet ik zo nog niet. Blijf er niet te lang over nadenken.’

Corrighane hoorde de klap van de deur en schrok op. Niets bracht haar normaal gesproken uit haar doen. Ze was een heks, maar ook een hoge fae, al vergat ze dat laatste liever. Ze hoorde niet meer in Feyria thuis. Ze hadden haar buitengesloten en uitgespuwd, omdat ze anders was, haar voorspellingen hadden een duistere ondertoon waar de andere hoge fae steeds voor terugdeinsden. Maar hier, in de mensenwereld, als heks, kon ze haar krachten beter gebruiken.

Haar hoofd tolde. Wat moest ze doen? Dat er iets met Feyria gebeurde kon haar eerlijk gezegd niets schelen, maar de wereld? Die was al zo zorgelijk. Duisternis zou die nog verder op een verontrustend pad drijven. Het minste spatje duister en kwaad kon dat al veroorzaken.

Luisteren naar de stem in zichzelf, haar eigen geweten, was niet altijd de oplossing, zeker wanneer het aankwam op hulp bieden. Was er maar een andere stem...

XXX

‘Everlyss! Gelukkig!’ hijgde Corrighane die haar hand in haar zij drukte. Ze had nog niet veel hoeven rennen in haar leven, maar rennen op leven of dood was iets anders.

‘Morrighane?’ zei de hoge fae die net bij een hinde vandaan stapte verbaasd. Everlyss had een groot, wit gewei trots op haar hoofd staan en haar saffierblauwe haren rustten glanzend op haar schouders. ‘Wat doet u hier?’

‘Het is Corrighane,’ verbeterde ze, ‘mijn dochter wil Feyria en de wereld vernietigen met haar duisternis.’

Everlyss staarde Corrighane lang aan, alsof ze haar bedoelingen op die manier hoopte te achterhalen. De neerbuigende blik die daarbij hoorde kon Corrighane niet uitstaan, want ze kende die ogen heel goed. Ze voelde opnieuw de steek van pijn, van uitsluiting. Verdriet hoopte zich op in haar hart. Waarom was ze ook alweer hiernaartoe gekomen?

‘Ik hoefde dit niet te komen zeggen. Ik kon wachten tot ze Feyria in duisternis had gehuld, jullie tot slaven van het duister had gemaakt of jullie bijna allemaal had gedood.’

‘Ik heb haar nog niet gezien,’ zei Everlyss met haar duim en wijsvinger op haar kin. Enkele bosdieren kwamen aan haar voeten zitten.

Corrighane probeerde haar walging te verbergen. ‘Misschien kun je vragen haar te zoeken,’ stelde ze voor. Haar blik dwaalde naar nog enkele dieren die nieuwsgierig dichterbij kwamen. Zolang ze niet aan haar kwamen snuffelen, was alles oké.

‘Misschien is er een andere reden dat je hier bent.’

Corrighane slaakte een diepe zucht en kruiste haar armen over elkaar. Haar maag verkrampte. Haar ademhaling versnelde. De afkeer voor de hoge fae en voor Feyria versterkte alleen maar. Ze vroeg zich nogmaals af wat ze hier eigenlijk deed. Ergens diep vanbinnen wilde ze dat haar dochter Feyria in duisternis hulde als straf voor wat zij hadden gedaan. Nee, ze schudde het gevoel van zich af. Wat er gaande was, was groter dan hun vete, het was groter dan hoe zij zich tegenover hen voelde. Ze stak haar kin in de lucht. ‘Nee, ik kom niet terug. Ik ben tevreden in de mensenwereld.’

‘Dat geloof ik niet.’

‘Daarom ben ik hier niet,’ sprak Corrighane dwingend. ‘Amaryllis – ’

‘Everlyss!’

Een bezorgde stem weerklonk achter Corrighane, die zich prompt omdraaide. Evangeline, Valeria, Selussa, en enkele andere hoge fae holden dichterbij. Ze had nog nooit een hoge fae zien rennen, behalve Evangeline dan, en ze wist zeker dat dit het gevaar was waarvoor ze naar Feyria was gekomen.

Amaryllis...

‘Feyria wordt aangevallen!’ zei Noraline zwaar ademend, een hoge fae met zilveren haren en ogen die oplichtten als de maan. Haar jurk was gemaakt van soepele zijde en had de kleur van parelmoer.

Na een korte doordringende blik op Corrighane, richtte Everlyss zich ongerust op Noraline. ‘Wat is er gebeurd?’

‘Valeria was me komen opzoeken. Ze zei me dat er iets was met één van de bomen. Ik wist niet goed wat ze bedoelde, dus nam ze me mee naar de boom in kwestie. Toen we daar aankwamen zag ik niet meteen iets verkeerds en zodra ik me omdraaide om aan Valeria te vragen wat er precies was, verdween ze in het niets en verscheen Amaryllis plots voor me. Ze lachte en zei dat ze Feyria en de wereld gaat omhullen in duisternis. En ineens zag ik geen hand meer voor ogen. Ik kon nog vlug wegkomen en de andere hoge fae vinden. De duisternis verspreidt zich snel. Deze bevindt zich al volledig ten oosten en noorden van Feyria.’

‘Wel, wat heb ik gezegd?’ zei Corrighane droog.

Everlyss slikte. Ze knikte. ‘Goed. We moeten haar vinden.’

‘Dat is een goed idee, maar we moeten ook een manier vinden om haar te stoppen.’

Everlyss leek even afgeleid terwijl ze nadacht. Ze richtte zich tot de andere hoge fae. ‘De spreuk. Om in te binden.’

‘Is dat genoeg?’ vroeg Selussa, een hoge fae met oranje ogen en haren als gesmolten koper.

‘Het duister bind je niet zomaar in,’ zei Corrighane.

‘Het duister leg je te slapen,’ reageerde Everlyss. ‘Goed dan. We hebben daarvoor alle dertien hoge fae nodig. Ga ze zoeken,’ zei ze tegen de dieren. ‘Breng ze naar de plaats waar Amaryllis is.’ Ze blies uit. ‘En laat ons weten waar precies.’

Het duurde niet lang of de vogels in de lucht hadden de heks gevonden. Het duister had intussen een groot deel van Feyria ingenomen. De kleurige bloemen en het frisse groen waren niet langer zichtbaar.

Amaryllis was omhuld in een dieppaarse gloed terwijl ze haar duistere taak aan het volbrengen was. Uit haar handen spoten stralen schaduw en duisternis voort die alle kleur vervaagden.

De dertien hoge fae hulden zich in magisch licht en liepen het duister in om Amaryllis te vinden, en haar te stoppen. Corrighane slikte haar eigen trots in en liep schouder aan schouder met hen. Om haar dochter te stoppen duisternis te verspreiden over de wereld zou ze alles wel proberen. Zelfs nogmaals aan dezelfde zijde staan als de hoge fae.

Toen de hoge fae Amaryllis vonden, glimlachte de duistere heks breed, alsof ze hen had verwacht.

De hoge fae vuurden spreuk na spreuk af, straal na straal, maar Amaryllis wist ze allemaal te ontwijken. Haar kille lach omringde hen sneller dan de duisternis. Haar bewegingen waren vliegensvlug, alsof ze zich jarenlang had voorbereid op dit moment.

Evangeline kon uiteindelijk toch een magische straal om Amaryllis heen slingeren. Daarop spraken de dertien fae samen:

‘Wezen van Magie,

Gemaakt uit Duister en Kwaad

Hierbij binden wij u

Slaap

Slaap

Slaap

Wezen van Magie

Wezen van Duister

Wezen van Kwaad

Slaap

Slaap

Slaap’

Amaryllis kronkelde als een slang en wist zich los te rukken, onmiddellijk schoot ze een straal af die de hoge fae wisten te blokkeren.

Uit Everlyss’ handen knetterden bliksemschichten die ze op Amaryllis richtte, maar die laatste vuurde een magische lichtbol af die de bliksemschichten verteerden.

‘Kan iemand haar spreuken blokkeren?’ riep Everlyss over de rommelende duisternis en het geroep van hoge fae heen.

‘Dat doe ik wel,’ zei Noraline dapper en ze holde naar de zijkant van de lichtrijke omhulling. Haar zilverachtige haren schenen fel in het faelicht en haar jurk wapperde terwijl ze rende. Vastberaden hield ze haar handen op Amaryllis gericht terwijl ze meesprak met de anderen:

‘Wezen van Magie,

Gemaakt uit Duister en Kwaad

Hierbij binden wij u

Slaap

Slaap

Slaap

Wezen van Magie

Wezen van Duister

Wezen van Kwaad

Slaap

Slaap

Slaap’

Ondanks haar inspanningen lukte het Noraline niet. Amaryllis kon de spreuk tegenhouden en vuurde een lichtbol af die Noraline behendig ontweek. Everlyss stuurde bliksemschichten op Amaryllis af die haar bleven volgen, zelfs toen ze wegdook. Noraline schoot een straal af om Amaryllis in te binden. Ze was zo afgeleid geweest door de bliksemschichten dat ze de straal van Noraline niet had gezien. Ze werd gevangen in felle zilveren stralen en raakte er niet meteen uit, hoezeer ze ook spartelde.

Noraline sprak: 

‘Wezen van Magie,

Gemaakt uit Duister en Kwaad

Hierbij binden wij u

Slaap

Slaap

Slaap

Wezen van Magie

Wezen van Duister

Wezen van Kwaad

Slaap

Slaap

Slaap’

Amaryllis viel achterover, en kronkelde alsof ze uit een dwangbuis probeerde te ontsnappen. Moeilijk en schokkerig draaide ze zich op haar zij en keek vuil naar Noraline. Met een laatste inspanning vuurde ze een straal af die Noraline vol in de borst raakte.

Een tel later zakte Noraline door haar knieën en viel met een klap neer op de bemoste grond.

Er weerklonk gegil door de duisternis.

Everlyss liep naar Noraline toe en vond haar, met open, starende ogen. Ze streek teder Noralines ogen toe en wreef door haar haren die slap neervielen. ‘Je vocht dapper, lieve Nora.’ Haar sombere stem brak en ze boog haar hoofd.

Intussen had Corrighane zich losgebroken uit het faelicht en ze liep naar Amaryllis die wat verderop lag. Haar blik rukte ze weg van de rouwende hoge fae. De duisternis begon net als mist langzaamaan weg te trekken. De levendige kleuren van bomen, velden en bloemen werden opnieuw zichtbaar.

Corrighane knielde naast haar dochter neer.

Haar borst ging langzaam op en neer, haar ogen waren gesloten en ze had een mysterieuze trek om haar lippen.

Mysterie was nooit ver te zoeken bij Amaryllis, zelfs niet in een betoverende slaap.

De spreuk werkte, dat was het belangrijkste. Corrighane kon weer opgelucht ademhalen.

Behoedzaam pakte ze Amaryllis’ hand vast die in een vreemde positie naast haar lichaam lag. Een elektrische schok zinderde door haar lichaam alsof ze door de bliksem was getroffen.

‘Noch mens noch fae kan het Kwade verslaan nadat de verkozen mens Haar zal doen ontwaken.’

Hoofdstuk 2

Heden

Ayla hield haar adem in terwijl ze stilletjes naar de grote, kaki tent sloop. In haar handen gloeide een zacht licht. De maan en sterren in de donkere, fluwelen lucht waren net niet genoeg om alles te zien en voorbij de andere kleinere, roomkleurige tenten te sluipen die op het terrein stonden. Het was intussen een gewoonte geworden, toch bonsde haar hart elke keer van de spanning. Een koele lentebries speelde met haar losse, witte haren die ze achter haar oren duwde.

Met een mengeling van opwinding en onrust opende ze het zeil van de grote tent en gluurde naar binnen terwijl het licht in haar handen feller scheen. De geur van omgewoelde aarde en oud perkament verwelkomde haar.

Er was niemand te bespeuren. Gelukkig.

Zelfs als er nog iemand bezig was met het bestuderen van documenten, zou ze een verklaring kunnen geven hebben waarom ze hier midden in de nacht was. Ze had altijd wel een antwoord klaar.

“Ik dacht aan een plaats waar we konden graven.” of “Ik wilde iets opzoeken op de kaart.” of “Ik dacht dat we best naar Bretagne konden gaan.”

Ze had eerder geprobeerd om hen te overtuigen in Bretagne te graven, maar ze bleven halsstarrig in Normandië. Dat moest een van de weinige keren zijn dat ze iemand niet voor zich kon winnen. Zelfs het magische licht in haar handen zou ze nog makkelijk kunnen verklaren. Ze kon altijd snel een zaklamp tevoorschijn toveren.

Wat het ook was, ze kon mensen gemakkelijk overtuigen. Dat lag deels aan het feit dat ze een fae was en deels aan het feit dat ze erg overtuigend kon zijn. Hoewel dit inbreken niets te maken had met overtuigen, eerder met vooruitdenken. Ze had nu eenmaal een geheime agenda, en dat was dat ze de hele missie in het honderd moest laten lopen.

Een vage glimlach verscheen op haar gezicht.

Haar magische faelicht scheen door de tent heen. In rijen langs de kant stonden gammele boekenkasten die bijna uiteen vielen door het vele verplaatsen. Ze waren gevuld met snuisterijen, boeken en dozen. Op een tafel, in het midden van de tent lagen allerlei documenten door elkaar, met pennen, inkt en lege vellen papier in een hoopje ernaast. Met grote passen liep ze ernaartoe, de kisten die op de grond stonden ontwijkend. Het licht scheen over de documenten op de tafel terwijl ze naar woorden, gekrabbel en getekende landschappen tuurde. Ze wist waar ze naar zocht. Er was een document - een kaart - dat gisteren voor het eerst haar aandacht had getrokken, één dat hen rechtstreeks naar de juiste weg zou leiden. Dat moest ze ten allen tijde vermijden.

In haar speurtocht schoof ze alles door elkaar, pakte een stuk papier vast, schudde zuchtend haar hoofd en legde het weer op de stapel. Per ongeluk stootte ze met haar ellenboog een flesje inkt om. Het maakte een dof geluid toen het op het gras terechtkwam, haar hart miste een slag.

Een felle witte straal schoot uit haar hand en het flesje inkt stond weer op de tafel, alsof er niets gebeurd was.

Ayla knipperde. Voor het eerst zag ze wat voor een rommel ze had gemaakt, maar ze had geen tijd om daarbij stil te staan, ook al besefte ze dat Milo daar waarschijnlijk de schuld van zou krijgen. Dat zorgde even voor een steek in haar maag, maar ze negeerde het en zocht verder. Het document vond ze niet meteen, maar haar oog viel op de grootste kaart die bijna een kwart van de tafel innam en waar de andere papieren op hadden gelegen.

Met een zwaai van haar hand lichtte deze op. Eerst gebeurde er niets, tot Ayla haar vingers over de kaart bewoog. De in inkt getekende wegen op de kaart begonnen te trillen, daarna kronkelden ze alle kanten uit en veranderden ze van richting.

Goedkeurend knikte ze toen ze merkte dat ook hun weg was veranderd. Morgenvroeg zouden ze een ander startpunt hebben en dat was alles wat ze verlangde. Het geheim was veilig. De Legende zou niet gestoord worden.

Mathis Reynard en zijn gezelschap hadden toch al door dat op deze plek niets te vinden was en de volgende opgraving - waar het ook zou zijn - zou ook een misser worden. Daar zou ze wel voor zorgen.

Toen de tent ritselde schrok ze op en ze draaide zich met een ruk om. Ze doofde het licht. Er gebeurde niets. Meer dan het zachte geluid van krekels en een enkele uil in de stilte van de nacht was er niet te horen.

Toch kon ze het gevoel niet van zich afschudden dat er iemand was. Haar maag trok in een knoop. Ze moest hier weg. Met een laatste blik op de papieren en een goedkeurende knik op de kaart, wist ze zeker dat ze haar werk van die nacht had vervuld. Het geheim zou nog een dag geheim blijven.

Ze liep de tent uit. De flap gleed zachtjes over haar blote armen. Ze hield niet van het ruwe gevoel en holde weg, rondkijkend, hopend dat niemand haar had gezien.

Spoedig stond ze bij haar eigen slaaptent, maar ze had nog geen zin om te gaan slapen. De heerlijke zoete geur van de nacht streelde haar neusgaten en de wind speelde met haar witte haren, die had duidelijk ook nog geen zin om haar te laten gaan.

Ayla greep haar koptelefoon die om haar nek hing en plaatste die op haar oren. Daarna diepte ze haar telefoon uit de zak van haar zwarte broek en selecteerde haar favoriete nummer. Haar hart sloeg mee op het ritme van de melodie. Neuriënd en wiegend met haar hoofd liep ze de glooiende heuvel af, weg van de opgraving, naar een stuk zacht, lang gras en ze liet zich met een plof vallen.

Met haar armen onder haar hoofd, als ware het een zacht kussen, staarde ze naar de sterren die fonkelden als kleine lichtjes aan een inktzwarte hemel. Ze ademde diep de heerlijke geur in. Op deze manier kon ze veel gemakkelijker slapen dan in die krappe, ongemakkelijke tent. Buiten, in de openlucht was er veel meer plaats en lag het veel zachter in het malse gras. Dit was een van de weinige redenen dat ze hield van het werk dat ze moest doen. Het was bijna altijd in de openlucht, bijna altijd afgelegen, in de natuur.