Een missie vol magie

Monica Haak

EEN MISSIE VOL MAGIE

Eerste druk:

© Monica Haak 18 oktober 2024

© 2024 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Designs by Lotte

Grafisch design: Designs by Lotte

ISBN 9789464945300

NUR 283

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

1.

De geheime deur

Het was een koude, donkere avond. Buiten stak een stevige wind op die huilend onder de voordeur door kwam. Hier en daar werd de hemel verlicht door een bliksemschicht, gevolgd door onheilspellend gerommel.

Amina vond onweer zo wild, oncontroleerbaar en onvoorspelbaar. Veel liever had ze een zonnetje, fluitende vogels en op suikerspin lijkende witte wolken in een helderblauwe lucht. Helaas was het in oktober vaker slecht weer dan mooi, en daarom zat Amina nu met een dekentje op de bank en las ze een boek, Haar vader zat naast haar naar een televisieprogramma te kijken. Haar vingers gleden kort over haar ketting, waaraan een rozenkwarts hing in de vorm van een maan.

Amina’s moeder stond in de keuken te roeren in een kopje lavendelthee met klaverhoning, toen er weer een donderslag volgde op een felle lichtflits.

‘Zo, het gaat wel tekeer zeg, buiten,’ mompelde haar moeder Linda, terwijl ze de woonkamer in kwam lopen.

‘Zeg dat wel,’ stemde Amina’s vader, die naast Amina op de bank zat, in. ‘Ik hoop maar dat onze nieuwe schutting rechtop blijft staan. Ik heb daar twee zaterdagen aan gewerkt.’

‘Dat komt vast goed, George,’ antwoordde haar moeder. ‘Hij is erg stevig en jij bent natuurlijk een vakman.’

Amina sloeg een bladzijde om van Alice in Wonderland, het boek dat ze momenteel aan het lezen was. Haar nieuwe lievelingsboek, dat wist ze zeker. Amina hield van boeken. Ze namen haar mee op avontuur en daar was ze gek op. Ze hoopte ooit net zo dapper te zijn als de helden in de boeken die ze las.

Boeken waren ook heel handig om dingen die in het echte leven niet kunnen, toch mee te maken. In Alice in Wonderland komt hoofdpersoon Alice terecht in een vreemde fantasiewereld waar veel onmogelijke dingen gebeuren. Dat vond Amina het leukst. Ze hoopte zoiets op een dag zelf ook mee te mogen maken, al wist ze dat dat waarschijnlijk niet zou gebeuren. Wonderen gebeuren niet in de echte wereld.

Met een zucht klapte Amina haar boek dicht na de zoveelste lichtflits en donderslag. Ze pakte haar knuffelhond Sven vast en stond op. ‘Ik ga naar boven,’ zei ze tegen haar ouders. Misschien dat ze in bed wat meer tot rust kon komen. Lekker warm onder de dekens, als een rups in een cocon. Of als een wallaby in de buik van zijn kangoeroemama. Veilig en beschut. Dat was nodig, want Amina voelde dat ze steeds banger werd van het onweer.

Terwijl Amina naar boven liep, golfde haar roze nachtjapon om haar benen. Het was haar lievelingsnachtjapon, want ze voelde zich er een prinses in. De roze strik in Amina’s haren en de ketting voegden hier een extra goed gevoel aan toe. Haar moeder vond het dragen van een ketting eigenlijk gevaarlijk tijdens het slapen, maar toch wilde ze hem niet afdoen.

Amina’s slaapkamer was de hoogste van het huis. Ze sliep namelijk op zolder. Dat vond ze heerlijk. Toen ze binnenkwam, struikelde ze bijna over de LEGO Friends-set die nog op de grond lag.

Haar slaapkamerraam had uitzicht over vele achtertuinen en in de verte kon ze ook de straat die grensde aan de hare zien. Amina spendeerde soms uren op rij op de vensterbank met haar witte kat Marie, kijkend naar wat er beneden allemaal gebeurde.

Soms zag ze buurman Rob met de hond lopen. Soms zag ze overbuurmeisje Simone met een lolly in haar mond op haar schommel in de tuin zitten. En afgelopen weekend zag ze haar vader de nieuwe schutting plaatsen in hun eigen achtertuin. Hun achtertuin grensde aan de achtertuin van de overburen en omdat Amina’s ouders erg van hun privacy hielden, was de nieuwe schutting extra hoog om pottenkijkers tegen te gaan.

Hoe zou het ervoor staan met de schutting in deze storm?, vroeg Amina zich af. Ze liep naar het raam toe en klom op haar vensterbank om naar buiten te kijken. De schutting ging weliswaar wild tekeer in de wind, maar bleef op zijn plek staan. Er kwam een lichtflits en Amina sloot van schrik haar ogen. Toen ze ze weer opende en naar de schutting keek, viel ze bijna van de vensterbank af van ongeloof. Zag ze dat nou goed? Zat er een deur in hun schutting?

Amina keek vanuit haar zolderraam neer op de schutting en vroeg zich af waar die deur voor was. Het enige waar ze naartoe zou kunnen als ze erdoorheen ging, was de achtertuin van de overburen. Maar voor zover ze wist hadden die geen deur in hún schutting, dus het sloeg nergens op.

Amina wreef in haar ogen, maar ze zag het nog steeds. Wat gek! Ze zou zweren dat de schuttingdeur er net nog niet was, maar dat zou betekenen dat er iets magisch gebeurd was en daar durfde ze niet op te hopen. Haar vader had hem er vast in gemaakt en ze had eerder waarschijnlijk gewoon niet goed gekeken.

Een vreemd gevoel ontstond in Amina’s buik. Iets in haar zei dat ze gelijk had. Iets in haar zei dat de deur er eerst nog niet was en dat ze ernaartoe moest. Amina twijfelde. Het was erg slecht weer en van haar ouders mocht ze vast niet midden in een storm de achtertuin in om iets mysterieus in de tuin te onderzoeken. Maar toch moest ze een manier vinden... Alice had haar avonturen ook niet beleefd als ze niet achter haar nieuwsgierigheid aan was gegaan.

Amina trok haar warme, roze glittersloffen en haar zachte, bruine teddybeervest aan. Als ze dan toch naar buiten ging, dan ging ze geen kou lijden. Ze trok de muts van haar vest over haar bruine krullen, waardoor ze nu twee pluche berenoortjes op haar hoofd had.

Amina deed het zolderraam open en de wind blies meteen een paar lokken haar in haar gezicht. Ze veegde ze weg en keek over het randje van haar raamkozijn, terwijl de regendruppels op haar neervielen. Aan de muur hing een lange, stalen trap die bedoeld was voor nood. Als Amina’s kamer in brand zou staan, mocht ze via deze trap naar beneden klimmen, had haar vader gezegd. Misschien stond Amina’s kamer nu niet in brand, maar ze brandde van nieuwsgierigheid dus besloot ze dat het nu ook om een noodsituatie ging.

Ze zette een voet op de stalen trap. Toen nog een. Huiverend draaide ze zichzelf om, met haar gezicht naar de muur toe, precies zoals haar vader haar had geleerd. Ze pakte de trap stevig vast om voetje voor voetje naar beneden te gaan, terwijl de storm om haar heen raasde en de wind aan haar lichaam trok. Haar hart bonsde in haar keel. Onweer was eng als je ergens binnen was, maar nog vele malen enger als je buiten was. Ze slikte en zette door, want haar nieuwsgierigheid voor de deur in haar schutting was groter dan haar angst voor de storm.

Toen Amina bijna beneden was keek ze eerst of de gordijnen van de woonkamer nog dicht zaten, zodat haar ouders haar niet zagen. Dat was gelukkig het geval. Amina liet zich zachtjes neerkomen op het tuinpad. Ze draaide zich om naar het hek en zag nu ondanks de donkere avond overduidelijk een glimmende deurklink in de schutting zitten.

Terwijl ze dichterbij liep leek de deurknop te gaan schitteren. Alsof hij haar uitnodigde voor een avontuur. De deurknop had, zo zag Amina ineens, de vorm van een vlinder. Ze liet haar vingers eroverheen glijden en toen ze genoeg moed had verzameld trok ze eraan.

Langzaam opende de deur en onthulde een zwarte doorgang. Het leek op een lange tunnel, waarvan Amina het einde niet kon zien. Snel ging ze op het bankje naast de schutting staan en keek over de schutting heen, maar ze zag niets anders dan de achtertuin van de overburen. In ieder geval geen lange, donkere tunnel. Dus hoe kon dat dan?

Ineens voelde Amina dat ze een besluit moest nemen. Als haar ouders de gordijnen zouden opentrekken, dan zouden ze haar direct zien staan en zou ze nooit te weten komen wat er zich aan de andere kant zou bevinden. Er was geen tijd te verliezen. Amina wilde niets liever dan een avontuur beleven, dus ze stapte door de deur de lange, donkere tunnel in en trok de deur achter zich dicht.

2.

De pratende vos

Op de tast ging Amina met haar armen voor zich uit gestrekt de tunnel door. Het was zo donker, dat het bijna leek alsof het allemaal niet echt bestond. Hier was geen onweer, maar enkel duisternis.

Misschien droomde ze wel. Dat zou in ieder geval veel logischer zijn dan een magische deur in de schutting. Langzaam kwam er meer licht en kon Amina haar handen zien. De schaduwen van de tunnel trokken weg en ze voelde een opwindend, maar ook wat gespannen gevoel in haar buik. Waar zou ze uitkomen?

Door het plotselinge felle daglicht hield Amina haar hand voor haar ogen, maar toen ze zich dapper genoeg voelde trok ze haar hand weg en nam ze de omgeving in zich op. Het voelde werkelijk waar alsof ze in Wonderland was aangekomen. Een oase van groen omringde haar. Er stonden overal bomen en planten met de mooiste bloemen in de felste kleuren. Er vlogen vlinders rond die zo groot waren als Amina’s kat Marie.

Amina zette met haar zachte sloffen stappen op het gras. Het leek wel gemaakt van suikerspin. Niet dat het plakte, maar het was net zo zacht en wolkig en het ving haar op als het lekkerste matras dat ze ooit had gevoeld. Iets verderop lagen rechthoekige stenen die afwisselend wit en zwart waren van kleur. Het leek wel op de toetsen van een piano. Samen vormden ze een lang pad.

Amina liep ernaartoe en toen haar voet de eerste steen raakte, hoorde ze een vrolijke toon. Ze keek naast zich en zag een grote vogel met blauwe en roze veren zitten die haar afwachtend aanstaarde.

‘Deed jij dat?’ vroeg Amina aan de vogel, die zich niet verroerde. Amina zette een stap op de volgende steen en een iets hogere toon klonk, duidelijk afkomstig van de vogel.

‘Wat kun jij mooi fluiten!’ riep Amina enthousiast uit, maar de vogel reageerde niet.

Amina speelde op de stenen. Ze sprong heen, terug, drie stenen verder en toen helemaal naar het einde van het pad en weer terug naar het begin. Bij elke steen die ze met haar voeten raakte, zong de vogel een andere toon, eindigend met een hele toonladder van hoog naar laag op het ritme van de stappen die Amina zette.

Ze hijgde van plezier en inspanning toen ze weer bij de vogel aankwam. Voorzichtig stak ze haar hand uit om de vogel te aaien. Amina had van haar moeder geleerd dat je dieren altijd rustig moet benaderen, omdat ze anders bang van je worden. Door je hand uit te steken en langzaam dichterbij te komen, laat je zien dat je geen kwaad in de zin hebt en dan krijgen de dieren de tijd om te bepalen of ze toch willen wegrennen of dat ze zich laten aaien.

Het leek er in dit geval op dat Amina een nieuw vriendje had gemaakt, want de vogel liet zich aaien en sloot zelfs even zijn ogen om ervan te genieten. ‘Wat ben jij een mooie vogel,’ zei ze.

Het dier spreidde in reactie zijn veren. Amina zag dat de veren van de vogel net als het pad waar ze net op liep een pianopatroon hadden. Maar bij hem waren de stroken blauw en roze, in plaats van zwart en wit. Nog mooier, vond ze. Ze werd rustig van de vogel. De natuur en dieren hadden vaak die uitwerking op haar.

‘Wat voor vogel ben jij?’ vroeg Amina. Ze verwachtte geen reactie, maar die kreeg ze wel.

‘Een pianovogel,’ was het antwoord, maar het was niet de vogel zelf die dat zei.

Geschrokken keek Amina op en probeerde de persoon te vinden die tegen haar sprak, maar ze zag niemand, op een kleine vos na die geïnteresseerd naar haar keek vanaf de andere kant van het pianopad. Daar gingen de zwart-witte stenen over in kiezels.

‘O, hallo, vos,’ zei ze tegen hem. ‘Hoorde jij ook iemand praten? Of begin ik misschien gek te worden?’

‘Je wordt niet gek, tenzij je het altijd al bent geweest,’ zei de vos en Amina’s mond viel open van verbazing.

Als ze op een stoel had gezeten, was ze er zeker weten afgevallen, want het leek wel alsof de vos tegen haar praatte! Thuis praatte Amina altijd tegen dieren, maar nog niet één keer in haar hele leven had een dier teruggepraat. Niet in mensentaal, in ieder geval.

Als Amina één superkracht mocht kiezen, zou ze niet kiezen voor onzichtbaarheid, de mogelijkheid om te vliegen of teleportatie. Nee, Amina had dan gekozen voor de mogelijkheid om met dieren te kunnen praten. Al had Amina in haar stoutste dromen niet durven denken dat dat op een dag zou lukken.

Om haar superkracht te testen liep ze op de vos af. ‘Kan ik met jou praten? Klopt het dat jij net iets zei?’

De vos zuchtte – zuchtte! – en zei: ‘Ik neem het terug, misschien ben je toch wel gek aan het worden. Wat denk je anders dat we aan het doen zijn? Rolschaatsen?’

Ongelofelijk.

Een pratende vos.

3.

Luminos

‘Hoe heet jij?’ vroeg Amina, toen ze over het pianopad naar de vos toe was gelopen.

‘Men noemt mij hier Raf,’ antwoordde de vos. ‘Maar het feit dat je dat moet vragen geeft wel aan dat jij niet van hier bent,’ zei hij.

Amina knikte. Dat was waar.

‘Maar, waar kom je dan wel vandaan?’