Ik vind je wel

De feelgood editie

Valerie Vaes

IK VIND JE WEL

©  3 juni 2024

© 2024 Valerie Vaes

© 2024 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Designs by Lotte

ISBN 9789464945454

NUR 343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Over Ik vind je wel

Twee e-boeken, één titel, hetzelfde eerste hoofdstuk en twee compleet uiteenlopende verhalen met verschillende afloop, geschreven door twee auteurs.

Wordt een toevallige ontmoeting een feelgood- of een thriller scenario?

Isabelle haast zich op een warme zomerochtend naar haar werk. Ze is eigenlijk al te laat en wanneer haar wagen ook nog eens een lekke band blijkt te hebben, besluit ze dat de dag niet erger kan worden. Isabelle kan gewoonweg niet te laat komen, want haar vervelende manager heeft het al op haar gemunt. Tot overmaat van ramp zijn de pechdiensten dankzij het slechte bereik van haar verouderde telefoon niet bereikbaar. Daar staat ze dan. Tot een barmhartige Samaritaan stopt en voorstelt om haar band te wisselen.

Isabelle twijfelt. Want tegenwoordig doet niemand zomaar iets voor een ander, toch?

Eindigt deze "toevallige" ontmoeting met Marco in een ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’-scenario? Of komt de hulp van de voorbijganger helemaal niet zo toevallig?

In deze thriller editie van Ik vind je wel leidt de ontmoeting tussen Isabelle en Marco naar onverwachte, beklijvende gebeurtenissen. Hoe gaat dit eindigen?

Ik vind je wel is een uniek concept dat je niet mag missen!

Twee e-boeken, één titel, hetzelfde eerste hoofdstuk en twee compleet uiteenlopende verhalen met verschillende afloop, geschreven door twee auteurs.

Wil je ook graag de spannende versie van Sandra J. Paul  ontdekken? Lees dan zeker ook Ik vind je wel, de thrillerversie van dit verhaal, verkrijgbaar bij je favoriete e-boekhandel.

Voor Dimitri,

die me is blijven zoeken.

Als je voor me staat

Smelten mijn gedachten, denk ik niet meer na

Als je voor me staat

Kan de hele wereld wachten

Als je voor me staat – Jaap Resema

Hoofdstuk 1

Natuurlijk. Just my luck. Net nu!

‘Verdomme. Fuck. Shit.’

Isabelle is niet iemand die snel in paniek raakt, maar op dit moment heeft ze zin om in tranen van frustratie en onmacht uit te barsten. En eerlijk gezegd is ze ook best wel kwaad op zichzelf. Ze wist natuurlijk maar al te goed dat ze die ene bocht te snel heeft genomen. Dat haar auto – of beter gezegd het wiel van haar wagen – het niet eens zou zijn met de harde aanraking met die veel te hoge, hoekige drempel die ze al jaren elke dag moet ontwijken. Maar ze had – tegen beter weten in – gehoopt dat het allemaal zo erg niet zou zijn. Dat haar wielen zouden volhouden zoals ze het al jaren doen.

Niets van dat dus. Nog geen kilometer verder ging er een alarm af. En nog een. En toen - of verbeeldde ze zich dat? - leek haar wagen plots rechts wat lager te liggen dan links. Dus moest ze stoppen. Of ze nu wilde of niet, ze werd genoodzaakt te stoppen op de drukke baan, tussen het drukke ochtendverkeer in van honderden mensen op weg naar hun werk. Het is dan wel zomer, maar dat betekent niet dat alles zomaar is stilgevallen. Het is en blijft druk op de weg die ze al acht jaar lang elke dag tweemaal neemt en op haar duimpje kent. Ja, ook die vreselijke scherpe bocht met zijn hoekige drempel.

Meestal heeft ze geluk. Vandaag niet.

Aan de kant van de drukke weg parkeert ze haar sputterende wagen op een smalle pechstrook. Tranen van frustratie springen in haar ogen. Ze is al te laat vertrokken door het feit dat ze gisteren vergeten is haar smartphone op te laden, waardoor haar alarm deze ochtend niet af is gegaan. Ze is hangry door het gebrek aan ontbijt. Ze heeft zich niet zo netjes als altijd kunnen opmaken en haar lange haren hangen futloos om haar hoofd te bengelen omdat ze niet gewassen werden. Ook haar outfit heeft niet de gekende sparkle die het normaal wel heeft.

Met andere woorden: dit zal niet haar beste dag worden.

Ze weet ook al, voor ze haar auto snel tussen twee aanstormende wagens in verlaat om op de pechstrook te kijken naar de schade, dat ze dit niet zelf zal kunnen oplossen. Ze moet de pechdienst bellen en hopen dat die 1) tijd hebben en 2) haar niet zullen uitlachen om haar situatie. Ze kan het zich zo voorstellen: ‘Wel dametje, ik weet wel dat vrouwen niet goed bochten kunnen nemen, maar om zo je wiel naar de vaantjes te helpen? Dat is wel sterk.’ Gevolgd door: ‘U heeft een reservewiel en bent niet in staat om het op te leggen? Daar heb je mensen zoals wij voor nodig. Gaat u maar even opzij, ik fiks het wel voor u.’

Isabelle haat neerbuigende mensen. Niet enkel mannen, ook anderen, zoals haar manager Louise, die niets liever doet dan haar erop te wijzen dat ze wat meer haar best moet doen op kantoor. Wat precies de reden is dat ze de laatste tijd steeds vroeger is vertrokken, om toch maar als eerste op kantoor aan te komen.

Niet dat Louise zich daar verder iets van aantrekt. Als ze al opmerkt dat Isabelle als eerste aankomt, dan toont ze het niet. Integendeel, als Isabelle het waagt om voor haar naar huis te gaan, krijgt ze een kritische blik toegeworpen.

Louise is old school op alle vlakken. Haar houding, haar gedrag, haar stemintonatie, haar kleding, haar haren, alles... Iedereen lacht om haar, zegt dat ze oud is geboren. Maar zij is wel degene die de scepter zwaait. Degene die iemand kan maken of kraken.

Als ze merkt dat Isabelle veel te laat is voor de geplande workshop die zij heeft georganiseerd, dan is het hek helemaal van de dam. Van alle dagen dat ze niét te laat mocht komen, heeft ze de meest perfecte uitgekozen. Haar workshop zal beginnen zonder haar.

Ze neemt haar telefoon bang in de hand, besluiteloos of ze eerst de pechdienst of Louise moet bellen. Ze besluit het eerste.

Natuurlijk geen verbinding.

Nog eens.

Weer geen verbinding.