Let’s Rock

Sofie Metsers

Let’s rock

Feelgood 

Verschijningsdatum: 17 november 2023

© 2023 Sofie Metsers

© 2023 Hamley Books

ISBN 9789464945997

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

1
Dean

Het kon Dean Bishop geen barst schelen dat de snaren van zijn gitaar in zijn vingers sneden en het zweet over zijn rug liep. Dit was waarvoor hij was geboren.

Hij zette de brug in voor het laatste nummer en kreeg kippenvel toen Frank de hoge noot bereikte waar hij maandenlang op had zitten oefenen. Zo goed hadden ze verdomme nog nooit gespeeld. Het was bijna alsof de muziek de band tot één organisme had verweven. Ja, dit was waarvoor Dean leefde. Dit was het gevoel dat hij dagelijks najoeg, maar zo weinig vond. Dit was wat hij moest doen met zijn leven. Niet het zieldodende rekken vullen waar zijn dagelijkse werk uit bestond.

Hij liet zijn ogen over het matig enthousiaste publiek glijden dat hij bijna vergeten was. Dit overkwam hem altijd wanneer hij opging in zijn muziek: alles voorbij het podium verdween. Dean was in de eerste plaats gitarist. Hij liet het aan Frank over om het publiek te bespelen.

Frank zette het laatste refrein in en Deans vingers vlogen over de snaren. Met zijn voet tikte hij het ritme mee dat Ken op de drums aangaf. Aan de andere kant van het krappe podium speelde Andy nonchalant de baslijn van ‘Wish You Were Here’. Een onaangestoken zelfgerolde sigaret bungelde aan zijn mond. Het rookverbod hield de bassist niet tegen om zijn kenmerkende accessoire op het podium tentoon te stellen. Dean glimlachte, terwijl hij op zijn gitaar bleef rammen. Andy had misschien nogal hipsterachtige neigingen, maar verdomme, die gast kon spelen.

Deans laatste akkoord galmde door de pub. Een lauw applaus klonk door de ruimte. Een enkeling floot op zijn vingers. Frank bedankte het publiek dat zich alweer met hun rug naar het podium had gekeerd om weer verder te gaan met hun dronken conversaties. Dean zuchtte. Terwijl hij speelde, was hij in staat om de reactie van het publiek te vergeten, maar zodra een nummer was afgelopen, stoorde het hem toch enorm wanneer het publiek niet enthousiast was. Ooit zouden ze voor een dankbaarder publiek spelen dan het cliënteel van Euterpe. Voor een pub die was vernoemd naar de muze van muziek was dit niet de meest inspirerende plek die je in Londen kon vinden, maar momenteel was Dean blij met elk optreden dat ze konden scoren.

‘Goed gespeeld, mannen,’ prees Dean zijn band, terwijl hij zijn gitaar van zijn schouder haalde.

‘De akoestiek is shit hier,’ antwoordde Frank. Hun zanger sprong van het podium en verdween in het krot dat voor een backstageruimte moest doorgaan.

‘Wat heeft hij?’ vroeg Dean. Hij liet zijn plectrum in zijn broekzak glijden en draaide zich om naar de versterker om zijn gitaar los te koppelen.

Andy haalde ongeïnteresseerd zijn schouders op.

‘Zangerallures,’ zei Ken, het gedrag van Frank weglachend.

Dean keek aarzelend naar de deur waar Frank door verdwenen was. Frank was normaal gesproken het meest emotioneel stabiele bandlid van Flight Of The Stars. In de vijf jaar dat ze samen muziek maakten, had Dean hem nog nooit boos gezien. Misschien lag het aan het publiek? Al was de halfwarme ontvangst van deze avond eerder regel dan uitzondering. Hij hoopte dat Franks humeur niet door zijn toedoen zo slecht was.

‘Hey,’ zei Ken, die vanachter zijn drumstel vandaan was gekropen en nu voor Dean stond. Ken legde een hand op Deans schouder. In zijn andere hand hield hij zijn favoriete paar drumstokken vast. Niets beter dan eikenhout om goed lawaai mee te maken, zei Ken altijd. ‘Ik zal wel even gaan checken bij Frank. Waarom ga jij niet wat biertjes halen?’ Ken keek naar de gitaar die nog rond Deans nek hing en voegde eraan toe: ‘Ik zal je gitaar opruimen.’

Ken was weer zo snel aan het praten dat Dean de logica amper kon volgen. Hij wilde ook wedden dat de verstrooide drummer zijn eerste belofte, om met Frank te gaan praten, alweer was vergeten.

Toen Ken zijn hand uitstak om de gitaar aan te nemen, trok Dean zijn zwarte Fender beschermend naar zich toe. ‘Doe er voorzichtig mee, oké?’

Zijn gitaar betekende veel voor hem. Zoveel dat hij haar een naam had gegeven: Onyx, omwille van de kleur. Al bleef Ken denken dat het een verwijzing was naar Pokémon.

‘Wanneer ben ik niet voorzichtig?’ vroeg Ken lachend.

Elke keer dat je te veel hebt gedronken en letterlijk alles uit je handen laat vallen, wilde Dean antwoorden, maar hij hield wijselijk zijn mond. Met tegenzin overhandigde hij Ken zijn gitaar.

Ken en Andy liepen met de instrumenten naar de backstageruimte. Dean stak zijn handen in zijn broekzakken en baande zich een weg tussen de tafeltjes naar de bar, waar hij zijn armen op de toog liet rusten en wachtte tot Ivy klaar was met het bedienen van de man naast hem.

‘Strakke set,’ zei de barvrouw met een glimlach toen ze hem opmerkte. ‘Wat zal het zijn?’

Ivy werkte nog niet zo lang in Euterpe, maar Dean vond haar nu al toffer dan de norse bruut die meestal achter de toog stond.

‘Drie Budweiser en een Guinness, alsjeblieft.’

Dean bestudeerde het hippe en divers uitziende cliënteel van de pub, terwijl Ivy bier tapte. In Brixton kwamen ’s nachts zoveel soorten mensen samen om feest te vieren. De openheid en diversiteit was wat hij zo fijn vond aan deze buurt. Zonder de hulp van zijn oom William zou hij het zich nooit kunnen veroorloven om in dit deel van Londen te wonen. De huurprijzen waren om van achterover te vallen.

Twee vrouwen stonden op van hun stoelen en liepen naar de bar. Ze waren beiden zwaar opgemaakt, de ene met gouden glitteroogschaduw en felrode lippen, de ander met serieus wat oogpotlood en zwarte lippen. Een van hen spotte hem en fluisterde haar vriendin iets in haar oor. De twee gniffelden.

Dean draaide zich weer om, net toen Ivy de vier pinten voor zijn neus zette. ‘Van het huis,’ zei ze. ‘Dat hebben jullie wel verdiend na vanavond.’

‘Bedankt, Ivy,’ antwoordde Dean.

Hij wilde net de glazen oppakken toen hij een hand op zijn bovenarm voelde.

‘Hi,’ werd er in zijn oor gefluisterd. De naar rode wijn geurende adem van een van de twee vrouwen die hij net had zien giechelen, kietelde tegen zijn oorlel. ‘Ik kon niet anders dan opmerken hoe goed jij de snaren bespeelde. Vaardige vingers heb je. Dat komt vast ook bij andere dingen van pas.’ Het was degene met de rode lippen.

Dean knipperde verbaasd met zijn ogen. ‘Sorry, wat?’

De vrouw lachte opnieuw met haar hand voor haar mond. Haar ogen schitterden ondeugend. Ze porde haar vriendin die naast haar stond en zei: ‘Susan en ik waren het erover eens dat jij de meest getalenteerde bent van Flight Of The Stars en je looks mogen er ook wel zijn.’ Ze gaf hem een vettige knipoog.

Dean werd met de seconde ongemakkelijker van deze conversatie. ‘Bedankt, maar muziek is vooral een zaak van goed samenspel.’

‘Goed samenspel!’ schaterde de vrouw wier naam hij niet wist. Naast haar lag Susan ook in een deuk. ‘Als je me graag meer leert over dat samenspel hoor ik het graag.’ Ze pakte een bierviltje en viste een pen uit haar handtas.

‘Dean! Waar blijven die biertjes?’

Ken was achter de twee vrouwen opgedoken en stond ongeduldig te trappelen. Toen pas leek hij Deans gezelschap op te merken en het telefoonnummer dat net op het bierviltje was neergepend. ‘O,’ was alles wat uit zijn welbespraakte mond kwam. Daarna verscheen er een brede grijns op zijn gezicht. ‘Dames, Dean moet altijd even bijkomen na een optreden, maar ik wil jullie in de tussentijd graag gezelschap houden.’ Ken wurmde zich tussen Susan en haar vriendin in en trok het gesprek naar zich toe. Dean mompelde bedankt en gaf Ken zijn glas Budweiser. Met de drie overige glazen in zijn handen maakte hij zich zo snel als hij kon uit de voeten, maar niet voordat de vrouw met de rode lippen nog snel het bierviltje in zijn broekzak had gemoffeld.

‘Andy en Frank staan buiten,’ riep Ken hem nog achterna.

Dean was opgelucht dat Ken het ongemak van zijn gezicht had kunnen aflezen en hem te hulp was geschoten. Het irriteerde hem mateloos wanneer vrouwen – of mannen – hem na een optreden benaderden en met hem begonnen te flirten. Waarom kon niemand gewoon een gesprek met hem aanknopen over zijn muziek? Waarom moest het altijd over seks gaan?

Met zijn schouder duwde hij de voordeur van de pub open. Andy en Frank stonden op de stoep te roken. Andy leunde ontspannen tegen de muur van de pub met zijn zelfgerolde sigaret tussen zijn vingers. Frank trok nog steeds gespannen aan zijn Marlboro.

‘Bedankt, maat,’ zei Andy toen Dean hem zijn glas Guinness aanbood. Gelukkig wist Dean dat Andy liever donker bier dronk. Al was Guinness waarschijnlijk ook al te min voor zijn hipstersmaak. Frank nam zijn glas aan zonder een woord te zeggen. ‘Ook eentje?’ vroeg Andy en hij gebaarde naar zijn sigaret.

‘Nee, bedankt.’

Dean rookte niet. Hij had er nooit iets aan gevonden, maar Andy bood het desondanks toch altijd aan.

‘Waar is Ken naartoe?’ vroeg Andy tussen een slok van zijn bier en een teug van zijn sigaret door.

‘Aan de bar twee grieten aan het entertainen die me lastigvielen.’

Andy trok een wenkbrauw op terwijl hij zijn rook uitblies, maar zweeg. Frank liet daarentegen eindelijk van zich horen.

‘Weet je, Dean, voor iemand die zo bezig is met rock ’n roll ben jij erg weinig seks en erg weinig drugs,’ zei de zanger.

Dean zweeg en dronk geërgerd van zijn bier. Wat voor een rotopmerking was dit nu weer? Soms had hij het gevoel dat hij de enige was die Flight Of The Stars serieus nam. Dean speelde niet in een band om grieten te scoren of om de rockster uit te hangen. Nee, hij gaf wel degelijk iets om de muziek die ze maakten. Hij dronk niet zoveel als Ken en hij rookte al zeker niet zoveel wiet als Andy. En wat seks betrof, begreep hij de aantrekkelijkheid ervan nog veel minder dan van alcohol en drugs.

Na meerdere lange zoektochten op het internet had hij eindelijk een woord gevonden dat zijn beleving van seksualiteit omschreef: aseksueel. Zijn hele jeugd had hij zich de vreemde eend in de bijt gevoeld. Want welke kerel was nu niet geobsedeerd door seks? Met tranen in de ogen had hij YouTube-filmpjes gekeken van mensen die hun ervaringen deelden. Hij voelde gewoonweg geen seksuele aantrekkingskracht. En dat was helemaal oké.

Of inmiddels was dat toch oké. Toen hij het pas had ontdekt, had hij Ken in crisismodus opgebeld en gevraagd of hij mocht langskomen. Ken had thee gezet en onafgebroken naar Deans geratel geluisterd. Nadat Dean was uitgepraat, had hij enkel gezegd: ‘Dat verklaart een boel. Wil je nog wat drinken?’

Dean was zo opgelucht geweest dat Ken tijdens zijn coming-out geen oncomfortabele vragen was beginnen te stellen. Het enige waar hij behoefte aan had gehad, was met een vriend delen wat er in hem omging. Ken was misschien soms een onhandige malloot, maar je kon wel altijd op hem rekenen als je hem nodig had. Ze hadden de avond beëindigd met Call of Duty spelen op de PlayStation. Voor Dean vertrok had Ken zijn hand op Deans schouder gelegd en gezegd dat het veel voor hem betekende dat Dean hem in vertrouwen had genomen.

Bij Andy en Frank was het anders. Dean voelde zich niet veilig genoeg om dit deel van zijn identiteit met hen te delen. Wat als ze het niet zouden begrijpen? Wat als ze er misplaatste grappen over zouden gaan maken? Wat als hij zijn kansen bij Frank daardoor voorgoed zou verkijken?

Het was onnozel, de crush die hij al jaren op Frank had. Zijn vriend was hetero. Dat was over de jaren heen wel duidelijk geworden. Ze waren bandleden en vrienden, meer niet. Bovendien had Frank nu al twee jaar een vriendin.

‘Die hoge noot in “Wish You Were Here” zat er precies op vanavond, Frank!’ zei Dean om van onderwerp te veranderen en om te polsen naar Franks gemoedstoestand.

Frank haalde als antwoord zijn schouders op, terwijl hij aan zijn sigaret trok.

‘Is alles oké?’ vroeg Dean bezorgd. Waarom was Frank zo uit zijn doen? Was er iets aan de hand met Julie? Hadden ze ruzie gemaakt? Hij voelde zich schuldig bij het vleugje hoop dat bij die gedachte in hem oplaaide.

‘Het is gewoon mijn dag niet. Ik wil het er verder niet over hebben.’

‘Oké,’ zei Dean en daarmee was de conversatie beëindigd. Hij kon alleen maar hopen dat, als er echt iets was, Frank het uiteindelijk wel aan hem zou vertellen.

Dean bleef daarna niet lang meer plakken in Euterpe. Franks humeur zorgde voor een gespannen sfeer en Andy was nooit echt een spraakwaterval. Ken was nergens meer te bekennen en Dean vermoedde dat de twee meiden aan de bar daar iets mee te maken hadden.

Met Onyx op de rug wandelde hij naar huis. Erg ver hoefde hij niet te lopen en de frisse lenteavond maakte zijn tocht door Brixton aangenaam. Dean woonde in een doodlopende straat waar enkele appartementsgebouwen keurig naast elkaar stonden. Hij stak zijn sleutel in het slot, opende de deur en liep de trap op naar de eerste verdieping.

Zijn appartement was klein. Nou ja, het was niet echt zijn appartement. Dean had het geluk gehad dat toen hij net zijn ouderlijk huis wilde verlaten, zijn oom William een baan had aangenomen aan de universiteit van Singapore. Hij was zo vriendelijk geweest om zijn appartement in Londen zonder huur over te laten aan Dean. Hij had zelfs geen meubels hoeven kopen. Oom William zou namelijk naar het Verenigd Koninkrijk terugkeren als zijn onderzoek naar dolfijnentaal was afgerond. Hij leefde dus momenteel in een woning met een erg academische sfeer, wat sterk in contrast stond met zijn eigen stijl. Als dit echt Deans appartement was geweest, zou hij als eerste de verzameling antieke klokken hebben weggedaan. Ze gaven hem het gevoel dat hij altijd ergens te laat voor was en dat kon hij missen als de pest. De dominante bruine kleuren zou hij vervangen door zwart en wit en oom Williams goed gevulde hoge boekenkasten zouden plaatsmaken voor een verzameling gitaren.

Dean zette Onyx in de hoek en plofte daarna neer in de bruine lederen fauteuil in de woonkamer die vast ooit betere tijden had gekend, maar nu vol krassen zat. Het was al laat, maar na een optreden kon hij nooit meteen gaan slapen. Dus haalde hij zijn gsm maar tevoorschijn. Zonder erover na te denken, opende hij Instagram en scrolde voorbij de vele baby- en kattenfoto’s waar hij niets om gaf.

Het optreden was goed gegaan, maar Frank had een punt gehad over de akoestiek in Euterpe. Was dit alles wat hij ooit zou doen? Overdag rekken vullen in Tesco en af en toe een optreden in een ondankbare Londense pub naast hun wekelijkse repetities? Het was verschrikkelijk moeilijk om door te breken in de muziekindustrie, maar Dean geloofde echt dat Flight Of The Stars potentieel had. Alles wat ze nodig hadden, was een klein beetje geluk.

Dean stopte met hersenloos scrollen toen zijn oog op een post viel van Rare Records, een van de onafhankelijke platenmaatschappijen die hij volgde. Let’s Rock stond er in grote witte letters op de afbeelding van een stapel versterkers en een microfoon. Dean las de tekst onder de post en ging wat rechterop zitten.

Let’s Rock!

Rare Records zoekt jong talent! Wie weet ben jij wel onze volgende ster!

Op 30 mei organiseren wij de eerste ronde van onze wedstrijd ‘Let’s Rock!’ waarin getalenteerde bands zullen wedijveren voor een platencontract.

Meer informatie over de verschillende rondes en hoe je kan deelnemen, vind je op onze website.

Deans ogen werden groter bij het woord ‘platencontract’. Zijn hart klopte in zijn keel toen hij op de link klikte en de voorwaarden voor de wedstrijd doorlas. Dit was het! Dit was de kans die Flight Of The Stars nodig had om door te kunnen breken.

Vol enthousiasme kopieerde Dean de link van de aankondiging en plakte hem in de groepschat van de band. Hij kon niet wachten tot hun volgende repetitie. Ongeduldig staarde hij naar de drie puntjes die op zijn scherm verschenen toen Ken begon te typen.

2
Vanessa

Vanessa Verstraeten droeg haar hele leven in een gigantische doos de trap op. Het was bijzonder hoe weinig spullen je noodzakelijk achtte als je plotseling in een ander land ging wonen. Slechts vier dozen had ze in de koffer van haar auto gepropt voor haar rit naar Londen. Bowls and Howls, het dierenvoedingbedrijf waarvoor ze werkte, had gelukkig een gemeubileerd appartement voor haar weten te strikken in Brixton, een topbuurt voor jonge professionals.

Wat het appartementsgebouw echter niet had, was een lift. Nog maar één trap te gaan, dacht Vanessa toen ze de eerste verdieping bereikte. Ze had geluk dat ze op de tweede verdieping woonde en niet helemaal op het vijfde.

Ze was halverwege de overloop toen de deur naast haar werd opengegooid en tegen haar doos vloog. Vanessa slaakte een gilletje, terwijl ze zichzelf en haar doos met kostbare bezittingen in balans probeerde te houden.

‘Sorry, ik had niet door dat er iemand in de gang was!’ riep een mannenstem met een Cockney-accent.

Vanessa tuurde langs haar doos om een blik te kunnen werpen op haar nieuwe onderbuur. Donker haar, een goed getrimde baard en een stevige kaaklijn. Niet mis, maar wat echt haar aandacht trok, waren zijn armen vol tattoos. Ze slikte. Daar had ze altijd al een zwakte voor gehad.

‘Ben jij degene die intrekt op de tweede?’ vroeg haar knappe Britse buur. Hopelijk zette dit de toon voor de rest van haar overzeese avontuur.

‘Ja, ik ben Vanessa,’ hoorde ze zichzelf in zeer net Brits Engels antwoorden.

‘Dean.’

Een paar tellen lang staarde Dean haar aan alsof hij verwonderd was waarom ze op zijn overloop bleef staan. ‘Je kan waarschijnlijk wel wat hulp gebruiken,’ zei hij toen en Vanessa voelde hoe de zware doos uit haar armen werd getild. Dean liep met gemak de trap op en Vanessa volgde.

Shit, zijn armen waren niet alleen getatoeëerd, maar ook nog eens gespierd. Een dubbele zwakte.

Ze had de deur van haar appartement open laten staan toen ze de andere dozen naar boven had gebracht. Dean liep doodleuk naar binnen. Hij zette de doos op een van de andere die ze in de woonkamer had gedropt.

‘Hoeveel moeten er nog naar boven?’ vroeg hij, terwijl hij door de kamer keek. Veel stond er nog niet in de woonruimte. Een blauwe sofa, een tv en een eettafel met vier stoelen. Het was karakterloos, maar Vanessa was vastbesloten om er haar thuis van te maken.

‘Dit was alles. Bedankt om de laatste mee naar boven te dragen.’

Dean opende zijn mond om te antwoorden, maar op hetzelfde moment ging Vanessa’s gsm af. Ze viste hem uit haar broekzak. Haar moeder. Typisch. Ze gunde Dean een verontschuldigende blik en nam op.

‘Vanessa!’ klonk het aan de andere kant van de lijn.

‘Hi, mam!’

Vanessa dook het kleine keukentje in om aan Deans nieuwsgierige blik te ontsnappen.

‘Ben je al aangekomen? Waarom heb je nog niet gebeld?’

Meteen een verwijt. Ook typisch.

‘Ik was mijn spullen nog naar boven aan het dragen. Ik ben net klaar.’

‘Hmm,’ antwoordde haar moeder afkeurend. Blijkbaar vond ze dat Vanessa haar direct had moeten bellen toen ze Britse bodem had bereikt. Het was absurd hoe ze Vanessa zelfs vanaf de andere kant van het water nog het gevoel kon geven dat ze werd gecontroleerd.

‘Hoe ziet het appartement eruit?’

‘In orde. Niet al te groot, maar ik heb niet veel nodig.’

‘Nou, ik hoop dat je je daar snel op je gemak voelt.’ De toon waarop haar moeder dit zei, liet duidelijk doorschemeren hoe oneens ze het was met Vanessa’s beslissing om in het Verenigd Koninkrijk te gaan werken. Zelf had ze geen seconde getwijfeld toen Bowls and Howls haar had voorgesteld om voor het moederbedrijf in Londen te gaan werken. Vanessa had behoefte aan verandering, aan iets spannend en vooral aan fysieke afstand van haar moeder.

‘Ik spreek je later nog, mam.’

Haar moeder begon nog te zeggen dat ze goed moest eten, maar Vanessa had al opgehangen. Ze had geen zin om dit gesprek langer dan nodig te rekken, zeker niet wanneer er een knappe Brit in haar woonkamer stond.

Vanessa liep terug de woonkamer in. Dean stond met zijn handen in zijn zakken ongemakkelijk te wezen in haar deuropening.

‘Welke taal was dat? Duits?’ vroeg hij.

Vanessa lachte. ‘Nee, Nederlands.’ Engelstaligen dachten altijd dat ze Duits was als ze hen op het werk aan de telefoon had. Voor hen was het allemaal één pot nat.

‘Je Engels is goed. Ik had eerst helemaal niet gehoord dat je niet van hier bent.’

Ook dat hoorde Vanessa wel vaker. Al sprak ze wel zo keurig Engels dat hij zeker door moet hebben gehad dat ze niet uit Londen kwam.

‘Ik spreek het vaak voor mijn werk.’

Vanessa had moeite met zich te focussen op het gesprek. Niet alleen zinderden de woorden van haar moeder nog na in haar hoofd, maar ze betrapte zichzelf er ook de hele tijd op dat ze Deans armen aan het bestuderen was. Tot nu toe had ze een stuk van een muziekpartituur ontrafeld die rond zijn rechteronderarm kronkelde en onder de mouw van zijn witte T-shirt piepte iets vandaan wat op een beer leek.

‘Is dat waarom je hiernaartoe bent gekomen? Voor werk?’ vroeg hij.

‘Ja, het bedrijf waarvoor ik werk, heeft zijn hoofdkantoor hier.’

Dean knikte. ‘Welkom in Londen, Vanessa. Ik zal je nog wel tegenkomen in de gang. Ik moet nu zelf gaan werken.’ En met die woorden draaide haar nieuwe buur zich om en verdween.

Vanessa had hem eigenlijk nog willen vragen wat hij precies voor werk deed. Ach ja, het was haar eerste dag in Londen. Ze had nog meer dan genoeg tijd om een praatje met haar buurman te maken.

In haar handtas, die ze snel op een stoel had geworpen, zocht ze naar haar witte draadloze oortjes. Vanessa had een playlist gemaakt voor haar verhuizing naar Londen en had hem de naam ‘Een Nieuwe Start’ gegeven. Ze maakte voor alles in haar leven playlists op Spotify. De juiste soundtrack maakte alles beter, ongeacht de situatie waarmee je te maken had.

Al gauw weerklonk de intro van ‘Go Your Own Way’ van Fleetwood Mac door haar oortjes en Vanessa neuriede mee, terwijl ze een van haar dozen optilde en ermee naar de slaapkamer liep. Daar had ze een gigantische kledingkast die een hele muur van de ruimte in beslag nam. Ze opende haar doos en begon kleren op te bergen. Met wat ze had meegenomen, zou ze nog niet eens de helft van de kast kunnen vullen. Ze had een strenge selectie gemaakt toen ze haar spullen inpakte en alleen maar de stuks meegenomen die ze echt graag droeg. Een nieuwe start betekende ergens ook een nieuwe garderobe en Vanessa was vastberaden om in de komende maanden haar kledingcollectie gestaag uit te breiden.

Ze was net bezig met het ophangen van haar jurken toen haar muziek werd onderbroken door de ping van een bericht. Vanessa raapte haar gsm van het bed en hoopte dat het niet weer haar moeder was. Ze haalde opgelucht adem toen ze zag dat het Floor was.

Hey! Hoe gaat het daar in het beloofde land? Ben je goed aangekomen?

Vanessa glimlachte naar haar scherm terwijl ze een antwoord typte.

Yes! Alles goed hier! Ben net klaar met dozen naar boven dragen. Heb hulp gekregen van een knappe buur.

Vanessa zag dat Floor meteen begon te typen en wachtte even op haar antwoord.

Knappe buur?! Tell me more!

Vanessa vertelde over Deans tattoos en Floors antwoord kwam meteen daarna binnen.

Waarom schrik ik daar niet van?

Vanessa was nog steeds naar haar scherm aan het glimlachen. Floor was haar beste vriendin sinds ze samen marketing hadden gestudeerd aan de hogeschool. Ze kende dan ook al haar zwaktes.

Een tweede bericht van Floor kwam binnen.

Oké, maar serieus. Hoelang ben je exact in Londen? En je komt nu al iemand tegen die je ziet zitten?

Zag ze Dean zitten? Op een bepaalde manier zeker. Vanessa flirtte graag en ze was zeker niet vies van onenightstands. Maar vaste relaties waren haar ding niet. Altijd als ze ze een kans gaf, werd de ander te aanhankelijk, keken ze te verliefd naar haar. Altijd voelde er iets niet goed. Ze begon te typen.

Een teken dat Londen de juiste beslissing was.

Haar moeder mocht het misschien niet met haar eens zijn, maar het was de eerste keer in Vanessa’s leven dat haar intuïtie zei dat dit de juiste keuze voor haar was. Dat gevoel had ze niet gehad bij haar studie, niet toen ze begon te werken bij Bowls and Howls in Brussel en dus ook nooit wanneer ze een relatie met iemand aanging. Het was tijd dat ze meer naar haar buikgevoel begon te luisteren wanneer ze beslissingen nam.

Een nieuw bericht van Floor kwam binnen terwijl Vanessa verder ging met het uitladen van haar kleren.

Ik ben zo immens blij voor je! Je gaat het daar helemaal maken in Londen. Ik voel het gewoon.

Binnenkort CEO van Bowls and Howls, luidde Vanessa’s antwoord en ze zette een emoticon van een hond achter haar zin.

Niet dat ze die ambitie had. In de verste verte niet. Vanessa wist zelfs niet of ze eigenlijk wel de rest van haar leven op de marketingafdeling van een oninteressant bedrijf wilde blijven werken. Ze hoopte dat haar internationale avontuur haar wat duidelijkheid kon geven over waar ze professioneel naartoe wilde. En als ze daarnaast ook nog eens een knappe Brit zoals Dean aan de haak kon slaan, was haar reis helemaal geslaagd.

3
Dean

Dean liep al fluitend naar de volgende repetitie van Flight Of The Stars. Hij had al een lijst met nummers opgesteld die ze zouden kunnen spelen tijdens de eerste ronde van Let’s Rock en hij keek ernaar uit om de opties met de band te bespreken.

Met Onyx op zijn rug draaide hij Kens doodlopende straat in Kensington in, waar de helft van de rijtjeshuizen pastelgekleurde gevels hadden. Kens witte voorgevel had minder karakter dan de drummer zelf, maar de blauwe voordeur kon je dan weer niet missen. Het was te gek voor woorden dat Ken op zijn leeftijd in z’n eentje in zo’n huis kon wonen. Met de hulp van zijn ouders natuurlijk. Alleen kon je je zoiets in Londen niet veroorloven. Van hun vieren had Ken het thuis financieel het breedst gehad.

Dean liep het kleine trapje op naar de voordeur en belde aan. Een paar tellen later ging de deur open en verscheen Ken.

‘Hey! Kom binnen! Je bent de laatste,’ begroette hij Dean, terwijl hij hem binnenliet.

Ken ging hem voor de trap op naar de bovenverdieping. Omdat Ken alleen woonde, had hij de ruime tweede slaapkamer omgetoverd tot een repetitieruimte. Toen Dean had gevraagd of de buren dat niet lastig zouden vinden, had Ken geantwoord dat aan de linkerkant een oud koppel woonde dat zo doof was dat ze zelfs door de Blitz heen zouden slapen. De buren aan de andere kant waren toch nooit thuis. Niemand zou volgens Ken last van hen hebben.

Andy en Frank waren inderdaad al in de repetitieruimte. Andy had zijn basgitaar al rond zijn nek hangen en Frank zat met zijn armen gekruist op de sofa die in de hoek van de ruimte was gedumpt. Hij zag er nog steeds slechtgezind uit.

Frank heeft niet op mijn berichten gereageerd, dacht Dean terwijl hij de kamer betrad en zijn bandleden begroette. Hij vroeg zich af wat er aan de hand was.

Dean zette Onyx nog in zijn gitaarzak tegen de muur en haalde zijn notitieboekje tevoorschijn. Ken was ondertussen achter zijn drumstel gaan zitten.

‘Wat denken jullie van “Rat Race”?’ viel Dean met de deur in huis. Niemand reageerde. Hij keek van zijn notitieboekje op.

‘Wat is er met “Rat Race”?’ vroeg Ken verward.

‘Voor de wedstrijd,’ zei Dean. ‘Wat denken jullie van “Rat Race” als auditienummer?’

Andy haalde zijn schouders op. Ken wilde net zijn mond opendoen, maar Frank was hem voor. De zanger sprong van de sofa en zwaaide met zijn armen: ‘Ik denk dat het geen hol uitmaakt!’

Dean staarde hem met stomheid geslagen aan. Waar kwam deze uitbarsting ineens vandaan?

Frank besefte blijkbaar dat hij uit het niets was ontploft en ging beschaamd weer zitten. Met de handen in het haar zei hij: ‘Ik bedoel... Ik kan niet meedoen aan die wedstrijd.’

Dean wisselde blikken uit met Andy en Ken en las op hun gezichten dat zij hier ook niets van wisten.

‘Oké,’ zei Dean aarzelend. ‘Waarom niet?’

Frank zweeg.

Was er een probleem met de timing? De eerste ronde vond al over een maand plaats, maar ze hadden een redelijk repertoire om uit te kiezen. Het was niet alsof ze nu nog een heel nieuw nummer moesten schrijven en dat van nul instuderen. Of was er een probleem met de platenmaatschappij die de wedstrijd organiseerde?

‘Julie is zwanger,’ zei Frank uiteindelijk. Hij staarde naar de vloer om de blikken van zijn bandleden te ontwijken. Dean had het gevoel dat de vloer onder hem wegviel.

‘Wauw!’ riep Ken glunderend uit vanachter zijn drumstel. ‘Proficiat, man!’

‘Dat is toch goed nieuws?’ loog Dean. Ze wisten allemaal dat Frank en Julie een kinderwens hadden. Al was Dean niet op de hoogte dat ze al aan het proberen waren. Of misschien was hij zo verliefd geweest op Frank dat hij Julies bestaan liever vergat. ‘Wat heeft dat met de wedstrijd te maken?’

Frank zuchtte diep. ‘Kijk, ik wilde het al eerder vertellen, maar ik vond het juiste moment niet. Ons optreden in Euterpe ging zo goed dat ik onmogelijk de pret kon bederven door te zeggen dat ik stop met de band.’

Een paar tellen bleef het stil.

‘Je stopt met de band,’ herhaalde Dean langzaam. Hij kon zijn oren niet geloven. Net nu ze een kans hadden om een platencontract te winnen, stopte Frank ermee. Dit was nog erger dan het feit dat hij geen enkele kans maakte bij Frank.

‘Ik ga vader worden, Dean. Ik moet prioriteiten stellen en eerlijk gezegd voel ik me te oud om nog te lopen rotzooien in een band.’

‘Rotzooien?’ Deans stem schoot de hoogte in. ‘Dat is wat dit voor jou is? Een beetje lol trappen?’ De bladzijden van zijn notitieboekje fladderden, terwijl hij er woest mee schudde.

‘Chill, Dean,’ zei Andy, die de gemoederen probeerde te bedaren. ‘Er is geen reden om je zo op te winden.’

Zijn woorden hadden het omgekeerde effect.

‘Ik wind me godverdomme op wanneer ik dat wil!’

Om zijn woorden kracht bij te zetten gooide hij zijn notitieboekje op de grond. Het was een kinderachtige reactie, dat wist hij wel. Maar god, wat was hij kwaad. En wat was hij gekwetst.

‘Hey,’ zei Ken. ‘Zo erg is dit allemaal toch niet?’

‘Ben ik nu echt de enige die dit serieus neemt?’ vroeg Dean.

Hij begreep niet hoe Ken en Andy hier zo kalm bij konden blijven. Niet nu ze net de aankondiging van Let’s Rock hadden gevonden. Het was alsof het universum een beloning voor al zijn harde werk voor zijn neus liet bungelen, die altijd net buiten zijn bereik zou blijven. Wanneer zou het lot hem eindelijk eens toelachen? Wanneer zou het eindelijk eens meezitten?

Frank was ondertussen opgestaan. Hij was duidelijk even geïrriteerd als Dean. Toch nog iemand die iets van emotie toont. ‘Ja, Dean, jij bent de enige die nog steeds onnozel gelooft dat deze band ooit succesvol gaat zijn. Word eens volwassen!’

Een vreemd gekwetst geluid ontsnapte uit Deans keel. ‘Volwassen? Een paar dagen geleden verweet je me nog dat ik niet rock ’n roll genoeg ben. En nu ben ik niet volwassen genoeg? Prima! Ga maar lekker je doodsaaie leventje opbouwen met Julie! Wie is er nu niet rock ’n roll?’

Frank stapte dichter naar hem toe. Zijn vuisten waren gebald en Dean zag de spieren in zijn armen samentrekken. Hij deinsde achteruit.

‘Ik weet wel wat jij tegen Julie hebt,’ siste Frank zo stil dat alleen Dean het kon horen. ‘Maar als je denkt dat ik ooit iets voor jou zou kunnen voelen, ben je al even gedesillusioneerd als wanneer je denkt dat deze band ooit iets kan worden.’

Dean slikte. Shit, Frank had door dat hij gevoelens had?

Er was natuurlijk die ene avond geweest waarop hij te veel had gedronken, zijn armen om Frank had heengeslagen en had gezegd dat hij van hem hield. Hij had echter gehoopt dat Frank dat vriendschappelijk had geïnterpreteerd.

‘Ik...’ stamelde Dean.

‘Dat dacht ik al,’ zei Frank. ‘Nu heb je plots niet meer zo’n grote mond. Ik heb het echt helemaal met je gehad.’

Frank stormde de repetitieruimte uit. In het voorbijgaan botste hij met zijn schouder tegen Dean, die stomverbaasd in het midden van de ruimte bleef staan.

‘Misschien moet ik achter hem aangaan,’ doorbrak Ken de ongemakkelijke stilte.

‘Ik denk dat je hem beter gewoon even met rust kunt laten,’ zei Andy.