Stad van de eeuwige lente

Ook verschenen van Jerrad Hoff:

Een leven geleden

Zon van de nacht

Dag van de zon

Een leven lang

Lage winterzon

Waar de wolken eindigen

Sant’Anna

Het begin

De jaren zonder zomer

November

Jerrad Hoff

STAD VAN DE

EEUWIGE LENTE

roman

JHB

Stad van de eeuwige lente

© Jerrad Hoff
www.jerradhoff.nl

Druk: juli 2024
Omslagontwerp: JHB
Vormgeving binnenwerk: JHB

Omslagillustratie: Pexels

ISBN   9789465110530

NUR   301, 343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.

“You know you’re in love when you can’t fall asleep because

reality is finally better than your dreams.”

— Dr. Seuss

“Love is not finding someone to live with; it's finding

someone you can't live without.”

— Rafael Ortiz

“True love bears all, endures all, and triumphs!”

— Dada Vaswani

één

Every word feels like a shooting star

I'm at the edge of my emotions

Watching the shadows burning in the dark

And I'm in love

And I'm terrified

For the first time and the last time in my only life

Katharine McPhee

H O O F D S T U K

1

DECEMBER 1979

EN MIJN VADER NATUURLIJK

Het is om gek van te worden. Hoewel bijna alle ramen en deuren van het twee verdiepingen tellende appartement wagenwijd openstaan, geeft de bries die over de Río de la Plata door de stad waait geen enkele verkoeling. Zelfs op het dakterras, terwijl de wind mijn haren en jurk vrijwel zonder onderbrekingen laat wapperen, is het verstikkend heet. Vooral waar geen parasols staan. Het zweet loopt me dan ook langs de rug. Toch wandel ik naar de rand van het terras, de volle zon in. Onderweg beantwoord ik enkele glimlachjes zo vriendelijk mogelijk. De rest negeer ik alsof ik ze niet opmerk. Hetzelfde geldt voor de nieuwsgierige blikken die me bij iedere stap volgen. Niet voor het eerst voel ik me een vreemde op de plek waar ik woon, maar me nog steeds niet thuis voel.

De stenen balustrade is zo warm dat ik mijn handen er vanaf trek alsof ik me aan een fluitende waterketel brand. Ik dwaal met mijn blik door de straten en over de daken van de in Parijse-stijl gebouwde herenhuizen van Recoleta, de chicste wijk van Buenos Aires, in het noordelijke district en hemelsbreed hooguit een kilometer van de Rio de la Plata. De wijk staat bekend om het duurste onroerend goed van de stad, de weelderige voormalige paleizen, parken, peperdure boetieks, decennia oude bars en de beroemde locaties voor tangomuziek en dans.

Recoleta staat misschien, in ieder geval bij toeristen, nog het meest bekend om de gelijknamige begraafplaats in het centrum van de wijk, een paar honderd meter hiervandaan, met ruim zesduizend graven van veelal belangrijke personen die een rol in de Argentijnse geschiedenis hebben gespeeld. Mensen zoals presidenten, militaire commandanten, Nobelprijswinnaars en schrijvers. Mensen als Eva Perón.

Algauw zie ik straten en gebouwen die zich hier duizenden kilometers vandaan bevinden. Ik mis Canterbury. En dat doe ik al sinds we daar de deur achter ons dichttrokken en met een taxi op weg gingen naar London Gatwick Airport. Er leek geen eind te komen aan de vlucht naar Aeropuerto Internacional Jorge Newbery, in het stadsdeel Palermo dicht bij het stadscentrum aan de oever van de Río de la Plata. Ik mis de rust en de kleinschaligheid van Canterbury. Ik mis de kathedraal, het historische centrum, de rivier de Great Stour die dwars door de stad stroomt, de typisch Engelse straatjes, pubs en winkels, de mensen én de taal die ze spreken. De begraafplaats. Ik mis Engeland. Ik mis zelfs het weer in het land waar ik geboren en getogen ben. Ik mis mijn vader.

Ik retourneer de glimlachjes van een stel die niet ver van mij vandaan bij de balustrade gaan staan. Overduidelijk Argentijnen. En ze gaan iets tegen me zeggen. Waarom bleef ik niet strak voor me uit kijken?

‘Scarlett is het toch?’ vraagt de vrouw vriendelijk in goed Engels. Wel met een zwaar Spaans accent.

‘Klopt.’

‘Zoals in de film?’

Ik knik enthousiast. ‘Mijn vader was een groot fan van Gone with the Wind. Hij heeft hem tientallen keren gezien.’

‘Daar kijk ik van op,’ reageert de man die ik zeker twintig jaar ouder schat dan de vrouw. Zijn accent is nog zwaarder. ‘Ik had niet verwacht dat Robert iets heeft met oude films.’

‘Robert is niet mijn vader.’

Even is het stil. De twee kijken elkaar kortstondig met veelzeggende blikken aan. Misschien had ik die laatste woorden minder fanatiek moeten zeggen. En niet op een toon alsof alleen al de gedachte dat Robert mijn vader is me kotsmisselijk maakt. Hoewel dat wel het geval is.

‘Bevalt Buenos Aires?’

‘Zeker,’ lieg ik met een nieuwe glimlach. ‘Erg mooie stad.’

‘Maar ook erg druk.’

‘Dat ook,’ lach ik met ze mee. ‘Maar dat is in Londen niet anders.’

‘Jullie woonden hiervoor in Londen?’

‘Canterbury, in het zuidoosten van Engeland. Met de trein naar St. Pancras is het hooguit een uurtje.’

‘St. Pancras?’

‘Een treinstation in Londen.’

‘Ben je geboren in…’

‘Canterbury,’ schiet ik haar te hulp. ‘Maar nee. Ik ben in Southend-on-Sea geboren. Dat is in het zuidoosten van Essex. Op de noordoever waar de Theems in de Noordzee uitmondt en ongeveer zestig kilometer ten oosten van Londen. Maar daar hebben we niet lang gewoond. Ik heb er geen enkele herinnering aan.’

‘Felipe en ik willen een keer naar Londen.’

‘Moeten jullie zeker doen,’ glimlach ik, laat ze vervolgens weten wat ze naar mijn mening beslist in Londen moeten zien, en verzin aansluitend een best aannemelijke smoes waardoor ik me uit de voeten kan maken. Voordat ik het terras afga gris ik bij een serveerster knipogend een glas witte wijn van het dienblad. Zonder dat ik iemand in de ogen kijk loop ik langs drommen chique geklede en zwaar geparfumeerde gasten naar de trap die omlaaggaat naar de rest van het appartement.

Ik sluit de deur van mijn slaapkamer, stap uit de sandalen en laat tevreden zuchtend mijn voeten een poosje koelen door de vloertegels. Nadat ik de gordijnen een stuk heb opengetrokken, ga ik met een pakje sigaretten en het glas op de vloer tegen de deurpost van de openslaande deuren van het balkonnetje zitten. Ondanks dat het zelfs te klein is om op te staan, ben ik blij dat mijn kamer een balkon heeft. Ik heb al ontelbare uren op deze plek doorgebracht. En er is nog geen nacht geweest dat de balkondeuren niet wagenwijd openstonden.

Na een slok wijn steek ik een sigaret op. Mijn blik gaat de wolk rook achterna en daarna omlaag naar de straat. Ik sta even op om mijn fototoestel te pakken. Zoals vaker volg ik door de zoeker voorbijgangers en probeer intussen te bedenken wat ze tegen elkaar zeggen en wat hun bestemming is. Een stel van rond de veertig dat gearmd en op hun dooie akkertje over de stoep voorbijkomt, en geen enkel oog voor de omgeving maar alleen voor elkaar lijkt te hebben, trekt mijn aandacht totdat ze om de hoek uit het zicht zijn. Geen idee waarom de twee me zozeer boeiden dat ik niet van ze kon wegkijken. In tegenstelling tot mijn leeftijdsgenoten heb ik geen enkele interesse in het andere geslacht. En dus in relaties.

Nadat ik met gesloten ogen een willekeurig boek uit de kast heb gepakt, omdat ik ze allemaal minstens twee of drie keer heb gelezen, ga ik weer in de deuropening zitten. Door de camera volg ik een paar meiden die met veel kabaal en gelach door de straat voorbijkomen en begin dan te lezen in Watership Down van Richard Adams.

Ik begin net aan het derde hoofdstuk over het groepje konijnen dat een reis onderneemt omdat een van hen, Fiver, een voorgevoel heeft dat hun kolonie wordt bedreigd, wanneer de deur openvliegt alsof een trein op volle snelheid mijn slaapkamer binnen komt gereden. Zonder dat ik uit het boek hoef op te kijken, weet ik dat mijn moeder in de deuropening staat. Door de wijze waarop even ervoor haar naaldhakken op de vloer van de gang tikten, weet ik dat ze uit haar hum is. Maar dat is ze vaak als het om mij gaat. Eigenlijk altijd.

‘Wat doe je hier?’ roept ze op een toon alsof ze me op heterdaad betrapt terwijl ik de gordijnen in lichterlaaie probeer te zetten. Haar stem verklapt me dat ze al flink wat glazen drank achterover heeft geslagen.

‘Ik ben aan het lezen.’

‘Gaan we weer bijdehand doen?’

‘Vind je dat bijdehand?’ reageer ik zonder haar aan te kijken.

Ze zucht zo diep dat ik me serieus afvraag of ze stiekem een cursus in effectief theatraal zuchten is gaan volgen. ‘We hebben een feest, Scarlett.’

‘Dat is me niet ontgaan. De vierde in acht weken. Of is het alweer de vijfde?’

‘Het is belangrijk om op een nieuwe plek sociale contacten te maken.’

‘Zakelijke contacten voor Robert’s zaak bedoel je.’

‘Nee, dat bedoel ik niet. Dit is ook voor mij en voor jou belangrijk. We zijn hier drie maanden en je hebt nog geen vrienden gemaakt. Ook daarom geven we feestjes.’

‘Misschien is het dan een idee dat jullie niet alleen personen uitnodigen die drie- tot zesmaal mijn leeftijd hebben.’

‘De Britse ambassadeur heeft zijn dochter meegenomen.’

‘Die is afgelopen week elf geworden.’

‘Je hebt ook overal een antwoord op,’ zucht ze opnieuw erg lang en misschien nog wel dieper dan de vorige keer. ‘Je bent zestien, Scarlett. Een meisje van zestien hoort zich niet iedere dag in haar slaapkamer op te sluiten. Dat is niet gezond op die leeftijd. Het echte leven speelt zich niet af in die boeken van je en er valt meer van de wereld te zien dan wat je door die camera ziet. Maak niet dezelfde fouten als je vader.’

Ik zeg niks en kijk naar buiten.

‘Waarom gun je me goddomme niet wat levensgeluk?’ roept ze plotseling witheet, terwijl haar wangen, zoals altijd als ze ziedend is, van het ene op het andere moment tomatenrood zijn. ‘Waarom denk je altijd alleen aan jezelf? Waarom wil je altijd alles voor me verpesten?’

‘Apart om die woorden uit jouw mond te horen,’ zeg ik kalm terug, terwijl ik dat niet ben. ‘We hebben veertien maanden geleden op een begraafplaats in Canterbury afscheid genomen van jouw man, mijn vader. Intussen ben je hertrouwd en leven we op een plek aan de andere kant van de wereld. Ik ken hier niemand en wil hier ook niemand kennen. Je hebt me nooit gevraagd of ik hier wil zijn. Simpelweg omdat het jou niks uitmaakt of ik hier wel of niet wil zijn. En dan denk ik alleen aan mezelf? Maar wat nog veel erger is, is dat je het nooit over papa hebt. Met nog geen woord. Alsof hij nooit heeft bestaan. Alsof hij slechts een verzinsel is in mijn hoofd. Samen met zijn kist heb je ook jouw leven met hem in de grond gestopt.’

‘Kan ik er wat aan doen dat je vader een hartaanval kreeg?’

‘Moet ik daar serieus antwoord op geven?’

‘Ik hou van Robert. Kan ik daar wel wat aan doen dan?’

‘Van Robert zelf of van zijn bankrekening?’

Haar lippen bewegen, maar op wat vreemde geluiden na brengen ze een paar seconden lang niets zinnigs voort. ‘Ik heb hier zo geen zin in. Je zoekt het maar uit, Scarlett. Ik ben zo ontzettend klaar met jou.’

‘Dat is me al jaren duidelijk.’

De deur gaat met een klap achter haar dicht. Een tel later vliegt die zoals verwacht weer open. ‘Als Robert ziet dat je in huis rookt en ook nog eens wijn drinkt, dan zijn de poppen pas echt aan het dansen.’

Ik zeg niks en snuif alleen. De deur knalt opnieuw hard dicht. Ditmaal duurt het iets langer alvorens hij weer opengaat.

‘Echt, Scarlett… soms doe je me zo veel aan je vader denken en… en dan haat ik je echt.’

De deur gaat met een nog hardere klap dicht en ik hoor haar over de gang wegstuiven. Ik neem een slok wijn en steek een sigaret op. Tranen die plots mijn zicht vertroebelen, veeg ik vlug weg. Vandaag ga ik niet huilen. Dat gun ik haar niet. Vandaag reageer ik alleen zoals Rhett Butler in Gone with the Wind zou hebben gereageerd. En mijn vader natuurlijk.

‘Eerlijk gezegd, mijn liefste, kan dat mij niets verdommen.’

H O O F D S T U K

2

JANUARI 1980

ALS JE LEVEN JE LIEF IS

Nog voordat ik op buslijn 29A overstap heb ik al spijt van mijn plan. Mijn absurde plan, kan ik wel zeggen. Waarom ben ik niet gewoon op mijn slaapkamer gebleven met het nieuwe boek, muziek op de achtergrond en koel drinken op loopafstand? Waarom ga ik iets meer dan een uur in het openbaar vervoer zitten en aansluitend zo’n twintig minuten lopen om in een park te kunnen lezen? En kennelijk ben ik niet de enige die daarnaartoe gaat. Deze bus is nog voller dan de vorige.

Het heeft er alle schijn van dat ik alle zestien haltes moet staan. Wat geen probleem is, ondanks dat deze chauffeur voelbaar meer haast heeft dan zijn collega. Wat ik wel vervelend vind zijn de opdringerige blikken om me heen. En niet alleen van het mannelijk geslacht. Blijkbaar is mijn haarkleur, en misschien ook wel mijn huidskleur, reden genoeg om naar me te staren alsof ik een bovennatuurlijk verschijnsel ben.

De eindhalte op Avenida del Libertador komt als een ware verlossing. Ondanks dat ik nog steeds sta ben ik opmerkelijk genoeg een van de laatsten die uitstapt. Lomp voordringen loont dus. Langs de marine academie Guillermo Brown volg ik groepjes mensen met volgepakte tassen, koelboxen en opgerolde kokosmatjes. Ik maak ondertussen een paar foto’s van de omgeving waarvan ik nu al weet dat ze niet de moeite waard van het afdrukken zullen zijn.

De wandeling zou ongeveer twintig minuten moeten duren, maar het lijkt alsof ik drie kwartier heb gelopen als ik eindelijk aan de rand sta van Parque de los Niños, het tweeëndertig hectare grote park in het noordoosten van Buenos Aires, direct aan de Rio de la Plata, waar het bijna altijd flink schijnt te waaien, heb ik al verschillende keren gehoord en gelezen. En dat blijkt echt zo te zijn. De afgeladen parkeerplaats bewijst dat ik niet de enige ben die op een snikhete dag een stevige wind een erg aanlokkelijk vooruitzicht vind.

Over het dichtstbijzijnde pad loop ik het park in. De grasvelden links en rechts ervan zijn propvol. Mensen zitten tegenover elkaar, liggen zij aan zij, of zitten in kringetjes met elkaar te kletsen. Ook hier zie ik vrijpostige blikken om me heen. Met iedere stap krijg ik meer spijt van mijn voornemen om deze dag buitenshuis door te brengen. Als ik in de verte, een stuk voor de rivier, enkele groepjes bomen zie, besluit ik daarnaartoe te gaan. Het is verder lopen dan het leek. De vaststelling dat er steeds grotere stukken gras tussen de parkbezoekers is te zien, is de enige reden waarom ik doorzet en niet terug ren naar de bushalte.

Ik loop om een groepje bomen heen en ontdek tot mijn opluchting dat het aanzienlijk minder druk is op het grasveld erachter. Het weidse uitzicht op de rivier, waarachter zich onzichtbaar voor het oog Uruguay bevindt, is beslist meegenomen. Op het betonnen muurtje, voordat die overgaat in een metalen hek, zitten hier en daar hengelaars. Ik haal het badlaken uit mijn tas en spreid die uit in de schaduw van bomen. Opnieuw heb ik het gevoel dat iedereen naar mij kijkt. Nadat ik de slippers heb uitgetrokken en ben gaan zitten, haal ik het reisgidsje tevoorschijn dat ik enkele dagen geleden heb gekocht.

De Río de la Plata is de monding van de rivieren de Paraná en de Uruguay in de Atlantische Oceaan, lees ik en steek intussen een sigaret op. De monding is tweehonderdnegentig kilometer lang. Waar de twee rivieren samenkomen, niet heel ver hier vandaan volgens het afgebeelde kaartje, is het water achtenveertig kilometer breed. Bij de oceaan is dit tweehonderdtwintig kilometer, waarmee de Río de la Plata de breedste rivier ter wereld is. Weer wat geleerd.

Ik haal The Thornbirds van Colleen McCullough uit mijn tas en lees de flaptekst. Hoewel ik eigenlijk niet kan wachten met lezen, besluit ik dat toch te doen. Mijn oogleden zijn zo zwaar dat ze vermoedelijk al na een paar alinea’s vanzelf zullen dichtvallen. Daarom besluit ik dat opzettelijk te doen. Om de ergste moeheid kwijt te raken. Misschien een kwartiertje of zo. Hooguit een half uur. Na een slok van het flesje water ga ik languit liggen. Het is heerlijk hier in de schaduw terwijl een stevige, koele bries langs de huid en door de haren gaat. Ik sluit mijn ogen en zucht voldaan. Misschien ben ik toch wel blij dat ik mijn plan heb doorgezet.

Wanneer ik mijn ogen open, voelt mijn keel droger dan woestijnzand. Ik ga rechtop zitten en grijp paniekerig naar het flesje. Water lijkt nog nooit zo lekker te hebben gesmaakt. Terwijl ik een sigaret opsteek, zie ik tot mijn stomme verbazing dat ik bijna anderhalf uur heb geslapen. Misschien was ik nog meer vermoeid dan ik dacht. Boosdoener zou de hitte kunnen zijn. Die is hier compleet anders dan in Canterbury. Ik haal mijn schouders op en zie op de gezichten van een stel verderop dat ze zich afvragen waarom ik dat doe. In mezelf lachend sla ik het boek open.

De eerste paar hoofdstukken van The Thornbirds bevallen me zeer goed. Ik pauzeer met een sigaret en lees daarna verder op mijn buik, de enkels in de lucht met elkaar gekruist. In een oogwenk ben ik terug op de ranch in New South Wales, Australië, bij pastoor Ralph de Bricassart en Meggie Cleary. Het duurt niet veel langer totdat alleen mijn lijf zich nog in het Parque de los Niños bevindt. Een van de redenen waarom ik graag lees. Helemaal sinds ik in Buenos Aires leef.

Rond het middaguur vraagt mijn maag om een pauze. Ik leg het boek weg en haal de zelfgesmeerde sandwiches tevoorschijn. Terwijl ik eet laat ik mijn blik door de omgeving gaan. Het lijkt ietsjes drukker te zijn geworden in dit deel van het park. Ik zie vooral meer gezinnetjes. Glimlachend volg ik twee jochies in shirts van het Argentijnse nationale elftal die een bal naar elkaar over schieten, wat niet heel goed lukt. Ze doen in elk geval wel hun stinkende best.

Ik pak mijn camera uit de strandtas en maak een foto. Bij toeval zie ik een groepje jongelui staan. Als ik iets later weer naar ze kijk, valt het me op dat ze allemaal meteen van mij wegkijken. Net als de vorige keer. Ik ben gelijk op mijn hoede, helemaal als twee jongens en een meisje zich van het groepje losmaken en quasi-onverschillig in mijn richting beginnen te slenteren. Een gedaante die tegelijkertijd vlak naast me opduikt, doet me zowat opspringen van schrik.

‘Lach naar me,’ zegt de jongen, in opvallend goed Engels.

‘Wat?’

‘Lach naar me als je leven je lief is.’

Ik heb een tel nodig om me te hervinden, maar lach dan naar hem.

‘Ik ga je wangen kussen. Sla daarbij je armen om mijn schouders,’ gaat hij verder en zakt op zijn knieën in het gras. Voordat ik iets kan zeggen, zoent hij mijn wangen. Hoewel ik niet weet wat me overkomt, sla ik zoals hij wil mijn armen kort om zijn blote schouders. ‘Blijf lachen, alsof we elkaar goed kennen en bied me ondertussen een sigaret aan.’

Ik doe opnieuw wat hij wil.

‘Ik ben Arturo.’

‘Scarlett.’

‘Mooie naam. Wat doen de drie rechts achter mij?’

‘Ze zijn teruggelopen naar het groepje. Wat gebeurt er allemaal?’

‘Je stond op het punt om beroofd te worden, Scarlett.’

‘Hier, overdag in een druk park?’

Hij knikt en neemt nog een trekje van de sigaret. ‘Dat maakt ze helemaal niks uit. Er is toch niemand die iets doet.’

‘Alsof ik mijn tas zomaar aan ze afsta.’

‘Afstaan is niet nodig als je door messteken in het gras ligt leeg te bloeden. Dan hoeven ze de tas alleen maar op te pakken.’

Ik staar hem geschokt aan. ‘Ik heb niets van waarde bij me.’

‘Toeristen hebben altijd iets van waarde bij zich. De armband en het horloge zijn al reden genoeg om een mes in je buik te planten.’

‘Belachelijk. Beiden zijn niks waard. Voor anderen tenminste.’

‘En de camera in je tas?’

‘Die is oud. En ik ben geen toerist.’

‘Blij om dat te horen.’

‘Dat de camera oud is?’

‘Dat je geen toerist bent.’

‘Hoezo?’

Hij glimlacht, maar zegt niks. Ik haal mijn blik uit zijn ogen die groen zijn als verse olijven en kijk vanzelf naar zijn zongebruinde, gespierde bovenlijf. De spijkerbroek, waarvan de pijpen iets boven de knieën zijn afgeknipt, heeft zijn beste tijd gehad. Aan zijn voeten draagt hij niets. Als onze blikken elkaar weer vinden, kijk ik vlug weg.

‘Wat doen ze nu?’

Ik gluur langs zijn schouder. ‘Ze staan er nog.’

‘Ik ben verderop aan het vissen. Het lijkt me verstandig dat je bij mij komt zitten.’

‘Is dat nodig?’

‘Alleen als je op eigen kracht het park wil verlaten.’

Ik aarzel en kijk recht in zijn ogen. Daar zie ik niets dat mij op scherp zet. De plukjes haar die ervoor hangen en door de wind continu heen en weer bewegen, zou ik wel opzij willen strijken. Hij heeft sowieso lang haar. De zon doet het glanzen als zwarte zijde. ‘Oké. Eventjes dan.’

Als ik mijn spulletjes in de tas heb gedaan, staan we op en lopen richting de rivier. Het groepje begint ook onmiddellijk te lopen, maar dan evenwijdig aan de rivier, zodat onze paden elkaar verderop zullen kruisen. Zonder dat hij iets zegt, pakt hij plots mijn hand vast. Ik schrik ervan.

Enkele meters voordat we elkaar tegenkomen, begint een van de jongens, met een erg ongure kop, tegen hem te praten. Omdat mijn Spaans nog steeds ver beneden peil is en hij daarbij razendsnel praat, begrijp ik geen woord van wat hij zegt. Toch heb ik om een of andere reden het gevoel dat ze elkaar kennen.

De jongen die nog steeds mijn hand vasthoudt, praat terug. En dat doet hij behalve snel ook lacherig en zelfverzekerd. De anderen van het groepje staren me aan alsof ze hongerige leeuwen zijn en ik een pasgeboren antiloopje. De sfeer is ronduit dreigend. Vooral door de twee meiden die er misschien nog wel gemener uitzien dan de jongens. Toch voel en zie ik bij hen ook iets van respect, misschien zelfs wel angst voor de jongen naast mij. Helemaal als hij ineens iets op een compleet andere toon zegt en ze daarbij stuk voor stuk nadrukkelijk aankijkt. Er wordt met hoofden geschud. Dan lopen ze door. Wij ook. Hij houdt mijn hand vast totdat we bij het water zijn.

‘Wat zei hij allemaal?’

‘Doet er niet toe.’

‘En wat zei jij?’

‘Ook dat doet er niet toe.’

Ik haal mijn schouders op en volg na een korte aarzeling zijn voorbeeld. Op het muurtje gaan zitten gaat me echter lastiger af dan hem. Ik geef de jurk de schuld en doe alsof ik hem niet zie glimlachen. Ik haal de sigaretten tevoorschijn en bied hem er ook een aan. Wanneer beide sigaretten branden, voorkom ik met een hand dat de wind telkens haar in mijn gezicht blaast.

‘Mooie kleur.’

‘Wat?’

‘Je haar. Mooie kleur rood.’

‘Koperrood,’ verbeter ik hem met een glimlachje.

‘Dat bedoelde ik.’

Terwijl hij met een hengel in de weer is, wordt er niet gepraat. Hij werpt de hengel uit en zwaait beide benen over het muurtje heen.

‘Schijnt de zon niet in Recoleta?’ vraagt hij zonder me aan te kijken.

‘Hoe weet je dat ik in Recoleta woon?’

Hij glimlacht.

‘Ik bedoel: waarom denk je dat ik daar woon?’

‘Je lijkt me wel iemand die daar woont.’

‘Omdat daar rijke, buitenlandse snobs wonen?’

‘Nee.’

Even is het stil.

‘En de zon schijnt daar wel.’

Hij lacht, ik even later ook.

‘Ik word niet zo snel bruin. Eigenlijk nooit.’

‘Het staat je goed, Scarlett.’

‘Een bleke, sproetige huid?’

Hij knikt.

‘Dank je. Denk ik.’

Een poosje kijken we in stilte naar de dobber die op de golven danst.

‘Hoe oud ben je, Scarlett?’

‘Hoezo?’

‘Ik schat zeventien.’

‘Zestien. En waarom wil je dat weten?’

‘Zomaar.’

‘En hoe oud ben jij?’

‘Ben je mijn naam vergeten?’

‘Nee. Arturo, toch?’

‘Ik ben achttien.’

Ik kijk naar de rivier en dan terug. ‘Dank je voor de hulp zonet.’

Hij knikt.

‘Hoe wist je wat ze wilden doen?’

‘Iedereen in een straal van dertig meter om je heen zag het aankomen. Het was slechts een kwestie van tijd.’

‘Iedereen behalve ik.’

‘Je bent nog niet zo lang in Buenos Aires?’

‘Zo’n vier maanden.’

‘En naar welke stad heb je heimwee?’

‘Hoe kom je erbij dat ik heimwee heb?’ reageer ik overdreven lacherig, alsof hij iets volslagen bespottelijks zei.

Hij kijkt me kort aan en glimlacht alsof hij iets weet wat ik niet weet.

Ik zwijg nog een paar tellen. ‘Canterbury.’

‘Groot-Brittannië?’

Ik knik. ‘In Kent, niet heel ver van Londen. Weleens geweest?’

‘Ik ben nog nooit Buenos Aires uit geweest.’

‘Hoe kom je dan aan het Amerikaanse accent?’

‘Van een kennis.’

Even wordt er niet gepraat. Ik zie zijn blik kort naar de sandwiches in mijn tas gaan. Ik vraag of hij trek heeft.

‘Dat is jouw eten.’

Ik haal een sandwich uit het zakje en geef hem die. Zelf neem ik er ook eentje. Niet dat ik honger heb, maar ik vermoed dat hij de sandwich niet zal eten als ik dat niet doe. Aansluitend roken we nog een sigaret.

‘Wat lees je?’

‘The Thornbirds.’

Hij haalt zijn schouders op.

‘Over een familie die van Nieuw-Zeeland naar een ranch in Australië verhuist.’

‘Leuk?’

‘Heel leuk. Lees je ook?’

Hij schudt zijn hoofd en laat het daarbij. Zijn blik schiet kort naar de Leica in mijn tas. ‘Ben je fotografe?’

‘Nog niet,’ glimlach ik, weifel en besluit de vraag toch te stellen. ‘Mag ik een paar foto’s van jou maken?’

‘Waarom zou je dat willen?’

‘Om een aandenken te hebben aan de persoon die me het leven heeft gered,’ grap ik.

Hij lacht niet mee, maar knikt wel. ‘Is goed.’

Vlug haal ik de camera tevoorschijn en schuif een stukje van hem vandaan. Ik stel scherp, verander het diafragma en maak een paar foto’s. Daarna glij ik van het muurtje af. Op mijn verzoek draait hij zich iets naar me toe. Terwijl ik naar links en vervolgens naar rechts stap, klikt de sluiter een paar keer achter elkaar. Ik bedank hem en berg de camera op.

‘Ik denk dat ik zo maar ga.’

‘Ben je met de fiets of bus?’

‘Met de bus.’

‘Ik loop met je mee naar de halte.’

‘Dat is niet nodig,’ werp ik tegen, zonder te weten waarom.

Arturo knikt. ‘Waar moet je lichaam naartoe worden gebracht als het door de politie wordt vrijgegeven?’

‘Ben je serieus?’

‘Ze wachten je op.’

Mijn blik schiet door de omgeving. ‘Ik zie ze niet.’

‘En als je dat wel doet, dan is het te laat.’

Ik zwijg een paar tellen. Niet omdat ik weifel. ‘Dan graag.’

Hij haalt de hengel binnen en zegt dat we kunnen gaan. Ik kijk naar zijn blote bovenlijf en voeten, en slik de vraag in die op het puntje van mijn tong ligt. Terwijl we het park uitlopen, probeer ik een gesprek te starten. Zijn korte antwoorden geven echter geen aanknopingspunten voor een vervolg van mijn kant. Ik kan me vergissen, maar hij lijkt me ineens ietwat afwezig. Misschien ook een beetje verdrietig. Op de parkeerplaats fluistert hij wel dat het groepje verderop achter een bestelbus staat. Ik ben zo blij dat ik niet alleen ben.

Ongeveer honderd meter van de bushalte op Avenida del Libertador vandaan lukt het me eindelijk om mijn schroom te overwinnen en vraag zo onverschillig mogelijk of hij vaker vist in het Parque de los Niños.

‘Regelmatig,’ antwoordt hij, merkbaar net zo verrast door mijn vraag als ik dat zelf ben. ‘Waarom wil je dat weten?’

‘Ik zou wel meer foto’s van je willen maken terwijl je vist.’

Opeens lacht hij weer. ‘Volgende week zaterdag?’

‘Hoe laat ben je er dan?’

‘Ik ben er al vroeg. Rond negen uur.’

‘Dan ben ik er ook.’

H O O F D S T U K

3

JANUARI 1980

DAT IS SIMPELWEG ONMOGELIJK

De foto’s zijn beter geworden dan verwacht. Toch zullen ze binnenkort in de afvalemmer belanden. Ik heb ze alleen afgedrukt om de foto’s die niet bij het afval terecht zullen komen te kunnen verbergen. Ik heb geen zin in vragen en vooral niet in commentaar. En ze weten altijd wel iets te bedenken. Zelfs als ik wel doe wat ze willen, wat meestal stom toeval is.

Sinds we hier wonen, krijg ik te horen dat ik vrienden moet maken. Alsof je zoiets geforceerd kunt doen. Zo van: hoi, ik ben Scarlett. Mijn moeder wil dat ik vrienden maak, dus vanaf nu zijn wij vrienden. En mocht me dat op een dag wel lukken, wat momenteel niet heel aannemelijk is, dan zullen ze gegarandeerd commentaar hebben op de persoon of personen met wie ik vrienden ben geworden.

Niet dat ik Arturo een vriend kan noemen, maar als dat wel het geval zou zijn, dan weet ik nu al welke vragen me te wachten staan: waarom heeft hij alleen een bermuda aan? Is die broek nou zo versleten? Zijn er geen kappers waar hij woont? Waar woont hij eigenlijk? Op welke school zit hij? Hij zit niet op school? Wat wil hij dan met zijn leven doen als hij niets leert? Zijn jullie wel even oud? En wat doet zijn vader voor de kost? Heeft hij wel een vader?

De laatste vragen van het verhoor hoef ik niet te beantwoorden, weet ik uit ervaring. Die dienen zuiver om hun oordeel duidelijk te maken zonder dat ze de woorden in de mond hoeven te nemen: waarom ik niet net als dochters van bekenden en buren vriendinnen word met een meisje op school of uit de straat? Waarom doe ik weer zo voorspelbaar tegendraads en ga om met een jongen? En nog wel een lokaal, langharig schoffie zonder toekomst?

Ik blijf nog even naar de foto staren, voel weer de aandrang om de haren voor zijn ogen weg te strijken, en besluit van hetzelfde negatief een meer ingezoomde afdruk te maken, zodat alleen zijn gezicht en bovenlijf te zien zijn. Ik doe de rode lamp aan en het licht aan het plafond uit. Nadat ik het negatief in de houder van de Durst-vergroter heb gedaan, zet ik de kop hoger. Als de uitsnede en scherpte naar mijn zin zijn, haal ik een vel van het fotopapier uit de lichtdichte zak en plaats die op het vergrotingsbord. Dan gaat de deur van de geïmproviseerde doka open.

‘Hier ben je,’ zegt mijn moeder.

‘Zoals ik een uur geleden zeker driemaal tegen je heb gezegd. En aankloppen was fijn geweest,’ zucht ik en laat het verpeste fotopapier in de prullenbak naast me vallen. Door de streep daglicht waarin ze staat, zie ik dat mijn reactie haar niet zint, maar ook dat ze nu geen tijd heeft om met me te bekvechten. Hopelijk blijft ze in de deuropening staan. Een stap of twee, drie naar voren en ik heb de andere negatieven voor niks afgedrukt. Voor de zekerheid bereid ik me alvast voor hoe ik zal uitleggen wie de jongen op de foto’s is en waar ik hem van ken.

‘Robert en ik gaan.’

‘Waarheen?’

‘Eten bij de Flores. Had ik dat niet verteld?’

‘Nee.’

‘Weet je dat zeker?’

‘Ja.’

Ze haalt haar schouders achteloos op. ‘Maria heeft eten voor je gemaakt. Je hoeft dat straks alleen maar op te warmen.’

‘Oké.’

‘Tot vanavond. Niet te laat naar bed gaan.’

Voordat ik iets kan terugzeggen, als ik dat zou willen, is ze weg. Ik loop naar de deur en doe die dicht. Terug bij de vergroter heb ik even nodig om mijn volledige aandacht weer op het vergroten te kunnen richten. Zo’n tien minuten later hangen er twee perfecte afdrukken aan de waslijn te drogen.

Ik steek een sigaret op en paf die weg zonder mijn blik een enkele keer van de twee foto’s te halen. Mijzelf opnieuw afvragen wat er met me aan de hand is heeft geen enkel nut. Zelfs niet als ik dat hardop doe. De vorige tien keer wist ik het antwoord ook niet. Dat er iets speelt wat ik nog nooit eerder heb meegemaakt, staat als een paal boven water. Alleen wat is een even groot raadsel als de Bermudadriehoek voor de mensheid. En dat vind ik op een of andere manier beangstigend. Heel erg beangstigend eigenlijk.

Net terug in mijn slaapkamer besluit ik om eerst drinken te halen. Een verdieping hoger roep ik tevergeefs Maria, het dienstmeisje dat iedere dag een aantal uren het huishouden doet en voor haar vertrek kookt, omdat mijn moeder het te druk heeft met bladeren door mode- en roddeltijdschriften, oeverloos keuvelen met bekakte buurvrouwen en samen met hen of alleen glazen wijn achteroverslaan. Op de klok in de keuken zie ik dat Maria allang naar huis is.

Ik staar besluiteloos in de koelkast totdat mijn blik op een geopende fles witte wijn valt. Vervolgens is het besluit snel genomen. Ik neem een glas mee naar de slaapkamer. Met sigaretten, wijn en zijn foto’s, ga ik in de opening van het balkonnetje zitten. Nadat ik een wolk rook boven de straat heb uitgeblazen, leg ik de foto’s naast elkaar neer. Van minder geslaagd naar heel geslaagd. En dat is lastig, aangezien ze eigenlijk allemaal geslaagd zijn. Niet wat betreft compositie, scherpte en belichting. Enkele hadden technisch zeker beter gekund. Maar er is geen foto waar hij niet leuk op staat. Of denk ik nu niet objectief?

Ik pak The Executioner's Song van Norman Mailer van mijn bed en begin te lezen. Halverwege het tweede hoofdstuk, als ik voor de derde keer aan dezelfde alinea begin, stop ik abrupt met lezen en leg het boek naast me neer. Het gebeurt me niet vaak dat lezen niet lukt. De laatste keer was na het overlijden van mijn vader. Zeker een maand lang lukte het me niet om te lezen. Sinds ik afgelopen zaterdag thuiskwam van Parque de los Niños is er geen dag geweest waarop ik mijn aandacht bij een boek heb kunnen houden.

Hoe anders is dat met de foto’s. Terwijl de eerste afdrukken nog hingen te drogen, kon ik al eindeloos lang naar ze staren. En dat is sindsdien allesbehalve minder geworden. Uren kan ik ermee kwijtraken. Het is alsof ik dan lijfelijk terug ben in het park en hij voor me in het gras knielt, mijn wangen zoent, ik mijn armen om zijn schouders sla, en we hand in hand naar het muurtje bij de rivier lopen. Ik zie hem zelfs bij de bushalte staan nadat ik ben ingestapt. Hij zwaaide eenmaal, maar bleef staan kijken totdat de bus uit het zicht was.

Ik schrik languit op de vloer wakker. Het eerste dat ik zie, is dat de schemering is ingevallen. Ik ga rechtop zitten, steek een sigaret op en schuif tegen de deurpost aan. De buitentemperatuur is zalig.

Het is stil op straat, zie ik langs de ijzeren balustrade. Zo nu en dan komt een auto voorbij. Ik zie geen voetgangers. Mijn blik gaat terug de kamer in, naar de foto’s op de vloer. Mijn mond vormt een glimlach. Ik vraag me af wat hij nu aan het doen is. Ook niet voor het eerst vraag ik me af of hij weleens aan afgelopen zaterdag heeft teruggedacht, en of hij onze ronduit ongewone kennismaking, de woorden die we tegen elkaar hebben gezegd en de glimlachjes die we hebben uitgewisseld, heeft herbeleefd. Als dat zo is, dan zal dat niet zo vaak zijn als ik dat heb gedaan. Dat is simpelweg onmogelijk.

H O O F D S T U K

4

JANUARI 1980

ALLEEN DE HELE WEEK

De wandeling van de bushalte naar Parque de los Niños lijkt nog langer te duren dan de vorige keer. Misschien komt dat doordat mijn slippers vandaag wel tien kilo per stuk lijken te wegen. Ze optillen en voor me neerzetten was nog nooit zo inspannend. Daarbovenop lijkt het vandaag ook warmer dan toen, terwijl de temperatuur sinds eergisteren juist enkele graden omlaag is gegaan. Het weer zal er dan ook niks mee te maken hebben. Al sinds ik vanmorgen vroeg na een paar uurtjes slapen wakker werd, gloeit mijn gezicht alsof ik al in de overgang ben en continu last heb van opvliegers.

Het is bijna ergerlijk hoe druk ik me maak voor de afspraak met Arturo. Een jongen die ik nauwelijks ken. Of beter gezegd: helemaal niet ken. En dat terwijl ik nooit, in elk geval niet tot afgelopen zaterdag, maar enige interesse had in jongens. De Scarlett van twee weken geleden zou de Scarlett van vandaag, maar ook de Scarlett die afgelopen zaterdag, misschien wel in een vlaag van verstandsverbijstering, aan hem vroeg of hij vaker in het park vist, voor compleet gek verklaren. En dat is volkomen te begrijpen.

Op de rand van het park blijf ik stilstaan om op adem te komen. Het zweet gutst zowat van me. Nadat ik mijn gezicht, armen, benen en oksels met het badlaken heb drooggedept, en me nadien heb opgefrist met deo en een enorme wolk parfum, loop ik verder. Uit het niets schiet een bijzonder akelige gedachte door mijn hoofd: wat als ik me al dagenlang nerveus maak voor onze afspraak, terwijl hij er niet eens is omdat hij die simpelweg vergeten is? Of misschien is hij die niet vergeten, maar heeft hij gewoonweg iets leukers te doen dan met een bleke, rooie Engelse zijn tijd te verkwisten bij de rivier. Waarom gaat die gedachte nu door mijn hoofd? Wat is er mis met me dat ik daar pas bij stil sta op het moment dat ik het park inloop? Ik zucht diep, moe van mezelf.

Bij iedere stap naar het groepje bomen waarachter ik afgelopen zaterdag lag, zwelt de spanning in me aan. Ik hoor mezelf een harde zucht van opluchting slaken als ik hem op het muurtje aan de Rio de la Plata zie zitten. Hij is onze afspraak niet vergeten en heeft ook niks beters te doen vandaag dan met mij tijd doorbrengen. Hij ziet mij ook en zwaait. Ik wuif terug. Met beide handen. Misschien had ik dat iets minder uitbundig moeten doen?

Arturo laat zich van het muurtje glijden en komt me tegemoet gelopen. Ditmaal draagt hij behalve een bermuda ook een overhemd met korte mouwen eroverheen. Het hangt open en de witte stof steekt enorm af tegen zijn gebruinde huid. Aan zijn voeten heeft hij slippers. Wanneer nog een meter gras tussen ons in ligt, en ik me plots afvraag hoe ik hem moet begroeten, houd ik in. Even denk ik dat hij me gaat omhelzen, zoals bij onze kennismaking, maar dan bevriezen ook zijn bewegingen. We weten beiden duidelijk niet goed wat te doen.

‘Goedemorgen, Arturo,’ glimlach ik hoorbaar gespannen.

‘Jij ook een goedemorgen, Scarlett.’

‘Fijn dat je er bent.’

‘Dat klinkt alsof je twijfelde of ik er wel zou zijn.’

Ik krab me in het haar en schiet in de lach. ‘Eerlijk gezegd schoot de gedachte zonet wel ineens door mijn hoofd.’

‘Como si no fuera a aparecer en una cita con la chica más hermosa que he visto en mi vida,’ fluistert hij, niet alleen razendsnel maar ook binnensmonds.

Ik weet niet of ik alles juist heb verstaan, maar de woorden waar ik wel zeker van ben, laten opluchting, maar ook een flinke dosis ongeloof door me heen golven. Toch kijk ik hem aan alsof ik geen flauw idee heb wat hij heeft gezegd. Mijn blozende wangen zullen me vermoedelijk verraden. Blijkbaar niet. Gelukkig maar.

‘Eigenlijk had ik hetzelfde. Alleen de hele week.’

‘Hoezo?’ reageer ik oprecht verwonderd.

Hij snuift geamuseerd. Antwoord op mijn vraag krijg ik echter niet. ‘Mooie jurk heb je aan. En wat ruik je lekker.’

Ik voel mijn wangen nog meer gloeien. ‘Dank je.’

Bij het muurtje leg ik mijn tas erop en bedenk dan hoe ik er zelf ook bovenop kom in deze jurk die iets strakker is dan die van vorige week.

‘Hulp nodig?’

Ik aarzel en knik vervolgens. ‘Graag.’

Nog voordat ik mezelf omhoog kan trekken, tilt hij me met zijn handen onder mijn armen boven op het muurtje, alsof ik niks weeg. Ik bedank hem. Hij trekt het overhemd uit, stapt uit de slippers en gaat naast me zitten. Onhoorbaar maan ik me om niet naar zijn bovenlijf te kijken.

We glimlachen, dan bied ik hem een sigaret aan. Of het toeval is weet ik niet, maar terwijl ik hem een vuurtje geef, kijken we elkaar langer dan nodig is recht in de ogen. De wolken rook die we boven ons uitblazen worden ogenblikkelijk door de wind mee landinwaarts genomen. Er wordt niets gezegd. Toch ervaar ik de stilte niet als ongemakkelijk. Arturo ook niet. Tenminste, als ik zijn gezichtsuitdrukking juist opvat.

Ik wijs naar de hengel. ‘Al wat gevangen?’

Hij schudt zijn hoofd en schiet dan hard in de lach. Hoewel ik de reden niet weet, is zijn lach zo aanstekelijk dat ik niet anders kan dan mee lachen. Als hij me vervolgens de reden vertelt, val ik eensklaps stil. Wat hij blijkbaar grappig vindt, want hij begint nog harder te lachen.

‘Je bent vergeten aas mee te nemen?’

Arturo knikt en zijn gelach neemt nog wat toe.

‘Ik heb nog nooit gevist, maar ik kan me voorstellen dat aas daarbij vrij belangrijk is.’

Hij lacht opnieuw erg aanstekelijk. ‘Nogal ja. In de haast vanmorgen ben ik het compleet vergeten. Dat gebeurt me niet vaak. Eigenlijk nooit.’

‘Waarom had je dan haast?’

‘Ik wilde op tijd hier zijn.’

Hoewel ik hetzelfde had, reageer ik alleen met een glimlachje.

‘Maar we kunnen foto’s maken,’ voegt hij er vlug aan toe. ‘Ik doe gewoon alsof ik echt aan het vissen ben.’

‘Foto’s…’ mompel ik in mezelf en haal de envelop uit mijn tas. Ik leg de afdrukken tussen ons op het muurtje neer. ‘Van de vorige keer,’ licht ik intussen geheel overbodig toe.

Hij pakt de foto het dichtst bij hem op. Even later gaat zijn blik erlangs kort naar mij. Zonder iets te zeggen, pakt hij de volgende. Hij kijkt weer even naar mij. En dat ‘ritueel’ wordt herhaald totdat hij alle foto’s heeft bekeken. We beginnen op hetzelfde moment te praten. Waarom wachtte ik niet geduldig totdat hij zelf iets over de foto’s zegt?

‘Sorry,’ glimlacht hij. ‘Wat wilde je zeggen?’

‘Hoe vind je ze?’

‘Dit had ik niet verwacht.’

‘In negatieve of…’

‘In positieve zin,’ is hij me voor. ‘Echt prachtige foto’s.’

‘Je hoeft dat niet te zeggen omdat je…’

‘Dat doe ik ook niet. Ik weet dat ik het ben, maar het lijken wel foto’s voor een krant of tijdschrift. Echt prachtig, Scarlett. Nogmaals: dit had ik niet verwacht. Je hebt duidelijk talent. Mag ik er eentje hebben?’

‘Dank je. En ze zijn allemaal voor jou.’

Hij bedankt me, bekijkt de foto’s nogmaals en stopt ze dan in de borstzak van zijn overhemd. ‘Zullen we eerst hier wat foto’s maken? Ik weet verderop nog een plekje dat je misschien ook leuk vindt.’

Nadat ik hem vanaf het muurtje heb gefotografeerd, glij ik eraf en maak enkele foto’s van achteren en van iets verderop. Daarna trekt hij het overhemd en de slippers aan en lopen we langs de rivier naar een plek waar hij in het water kan staan, krijg ik te horen. De rivier en de lucht vormen een perfecte achtergrond, zie ik in een oogopslag. Hij stapt uit de slippers.

‘Zal ik het overhemd ook uitdoen?’

‘Graag,’ reageer ik zonder na te denken. ‘Ik bedoel: goed idee.’

Hij glimlacht, trekt zijn overhemd uit en loopt de rivier in totdat het water hem tot iets onder de knieën omsluit. Al na een paar foto’s valt het me op dat het steeds langer duurt tot de sluiter zich tienden en zelfs honderdsten van een seconde opent. Zijn ontblote bovenlijf leidt erg af, ontdek ik niet voor het eerst.

Ik fotografeer Arturo van verschillende kanten. Daarna stap ik ook uit de slippers en loop voorzichtig het water in. Nadat ik hem van opzij heb vastgelegd, ga ik een stukje voor hem in de rivier staan en zelfs op mijn hurken zitten. Dat de onderkant van mijn jurk drijfnat wordt, maakt me niks uit.

‘Mooi,’ glimlach ik tevreden. ‘Rookpauze?’

We gaan naast elkaar op het gras zitten en steken sigaretten op. Onze blikken gaan regelmatig over de rivier, maar keren telkens snel terug naar de ander. Iedere keer glimlachen we.

‘Het is mooi hier.’

Hij knikt. ‘Ik weet nog een mooie plek met een steiger. Misschien ook leuk voor foto’s.’

Ik knik enthousiast.

‘Je bent hier niet vaker geweest?’

‘Vorige week was de eerste keer.’

‘Waarmee vul je dan zoal de dagen?’

‘Fotograferen en lezen. Vooral veel lezen.’

‘Ik kan je een andere keer wat van de omgeving laten zien. Dan laat ik mijn hengel thuis. Tenminste, als je na vandaag nog wilt afspreken.’

‘Dat wil ik,’ reageer ik amper nadat hij is uitgesproken.

Ik zie verrassing in zijn ogen, dan een glimlach op zijn mond. Ik retourneer hem en sla dan mijn ogen neer.

‘Volgende week zaterdag?’

Ik knik. En dat doe ik vaker dan nodig is. ‘Ja, leuk, Arturo.’

H O O F D S T U K

5

FEBRUARI 1980

ZELFS ALS IK SLIEP, SCARLETT

‘Sorry, had ik dat niet moeten doen?’ reageert Arturo lacherig, maar ook ietwat geschrokken, nadat hij me abrupt heeft losgelaten. ‘Het spijt me als ik je… In Argentinië is het niet ongewoon om… Zeker als je elkaar wat langer kent. Of is in Engeland elkaar voor de derde keer zien te weinig om als langer…’

‘Ik zou het niet weten,’ onderbreek ik hem glimlachend. ‘Maar we zijn niet in Engeland. Ik verwachtte het gewoonweg niet.’

‘Niet meer doen?’

‘Jawel,’ reageer ik vlug. ‘Ik bedoel: we zijn in Argentinië en als het hier de gewoonte is om elkaar zo te begroeten…’

We kijken elkaar recht in de ogen. Mijn hartslag slaat meteen weer op hol, net als toen hij me begroette met een innige omhelzing. Zijn glimlachje doet vermoeden dat hij dat ook kan voelen omdat hij regelrecht in verbinding staat met mijn hart. Ik voel me blozen en sla mijn ogen neer.

‘Ik heb zin in vandaag,’ bekent hij plots, tot mijn verrassing.

‘Ik ook.’

‘Je hoeft toch niet vroeg thuis te zijn?’

Ik schud mijn hoofd zo fanatiek dat ik zowat mijn nek verdraai. ‘Begin van de avond is prima. Mijn moeder en Robert eten buitenshuis.’

‘Robert?’

‘Mijn stiefvader.’

Hij knikt. ‘Zullen we gelijk gaan wandelen? Verderop is een haventje, een oude vuurtoren en een steiger die best ver over het water gaat.’

‘Leuk. Ik heb koffie bij me. Misschien eerst wat drinken?’

‘Geen thee?’ lacht hij.

‘Had je liever thee gehad?’

‘Ik niet, maar ik dacht dat Engelsen de hele dag door thee drinken.’

‘Dan zal ik geen echte Engelse zijn, want ik hou niet van thee.’

We gaan op het muurtje zitten. Terwijl ik de kleine thermosfles uit de tas haal en opendraai, voel ik Arturo kijken. En dat blijft hij doen terwijl ik twee plastic bekertjes voorzichtig voor driekwart met dampende koffie vul. Nadat ik er eentje voor hem heb neergezet, vinden onze blikken elkaar. Ik schrik van wat ik in zijn ogen zie. Nog nooit heeft iemand zo naar mij gekeken. Nee, dat is niet waar. Mijn vader kon mij ook op eenzelfde wijze gadeslaan.

‘Zijn je ouders gescheiden?’

‘Mijn vader is overleden.’

Hij kijkt me indringend aan. Door zijn blik lijkt het alsof hij al mijn emoties over mijn vader en over mijn moeders huwelijk met Robert kan voelen. ‘Vandaar de heimwee naar…’

‘Canterbury,’ help ik hem.

‘Hoe was je leven in Canterbury?’

Hoewel ik doorgaans terughoudend ben over mijn leven in Engeland, vertel ik ronduit. En dat verrast mezelf. Praten over het leven daar, over mijn vader, zijn dood, de mededeling dat mijn moeder ging trouwen met haar baas en later dat we naar Argentinië gingen emigreren, emotioneert me nog steeds tot op het bot. Iets wat hem niet ontgaat. Niet alleen door de tranen in mijn ogen. Hij legt een hand op die van mij en knijpt er zachtjes in. Als hij die wil wegtrekken, pak ik hem vast en houd hem kort gevangen tussen die van mij. We glimlachen. Dan laat ik hem met tegenzin los.

Als het tweede bekertje koffie op is, helpt Arturo me van het muurtje. Nadat hij het overhemd en de slippers heeft aangetrokken, en zonder dat te hebben gevraagd mijn strandtas heeft overgepakt, beginnen we te lopen. En dat doen we op het juiste moment. Het park begint flink vol te stromen. We blijven vlak naast de Rio de la Plata. Arturo vertelt over de rivier, het park en over de parken Costanera Vicente López en Playón Mar Vicente López, The Old Lighthouse en de steiger bij Puerto De Olivos, waarnaartoe we onderweg zijn. Ik hoop dat het een pest eind lopen is naar de haven.

Als we een poos later langs een strook zand bij het water komen, stelt hij voor om even te pauzeren. We nemen onze slippers in de hand en gaan een stukje verderop in het zand zitten. Ik haal de sigaretten tevoorschijn.

‘Wat lees je nu?’ wil Arturo weten, als hij het boek in mijn tas ziet.

‘The Executioner's Song van Norman Mailer.’

‘Waar gaat het over?’

‘Over het waargebeurde verhaal van Gary Gilmore die in 1976 op zijn vijfendertigste na dertien jaar uit de gevangenis kwam. Hij ontspoorde vrijwel direct. Datzelfde jaar beroofde hij twee willekeurige mannen en schoot ze in koelen bloede dood. Hij werd berecht, veroordeeld en belandde in de dodencel. Gary Gilmore aanvaarde de straf en wilde sterven. Om dat te doen, moest hij echter vechten tegen een rechtssysteem dat vreemd genoeg van plan leek om hem zo lang mogelijk in leven te houden nadat het hem ter dood had veroordeeld.’

‘En is het hem gelukt?’

Ik knik. ‘Januari ’77 is hij geëxecuteerd op de wijze die hij had gekozen: een vuurpeloton. Vier kogels maakten een eind aan zijn leven.’

‘Gezellig boek, Scarlett.’

Ik lach met hem mee. ‘Een keer lezen?’

‘Dank je, maar ik ben niet zo van het lezen. Hoeveel boeken lees je in de week, want dit is toch een andere dan afgelopen zaterdag?’

Ik haal mijn blote schouders op. ‘Dat wisselt. Soms twee, soms vier.’

‘Vier boeken in de week?’

‘Deze week niet hoor. De week ervoor eigenlijk ook niet. Het lezen lukt de laatste tijd niet zo goed. Eigenlijk voor geen meter.’

‘Hoezo dat?’

‘Druk,’ antwoord ik en stel vlug voor om verder te wandelen.

The Old Lighthouse is niet zoals ik me had voorgesteld. Ik heb ze weleens groter gezien. Flink groter. De lantaarnpalen in Canterbury zijn volgens mij hoger dan deze ‘vuurtoren’. Door mijn gezicht krijgt Arturo de slappe lach. Leuk om te zien.

We lopen om de haven heen en gaan de steiger op. Die is juist langer dan ik had verwacht. Het is er zalig in de wind en onder de volle zon. Om te voorkomen dat ik aan het eind van de dag rood als een kreeft ben, wat niet voor het eerst zou zijn, smeer ik me opnieuw overvloedig in. Wel wat ongemakkelijk om te doen terwijl hij me glimlachend gadeslaat. Leunend tegen de reling drinken we meer koffie en eten wat van mijn sandwiches. Na ongeveer een uur gaan we de steiger af.

De middag is bijna een half uur oud als we langs de rivier op het gras neerploffen. Ik sta vlug weer op om het badlaken uit de tas te pakken. We kunnen er makkelijk samen op liggen, stel ik ietwat teleurgesteld vast. Misschien moet ik de volgende keer een kleinere meenemen. Eentje waar me maar net samen op kunnen liggen. Of net niet.

Ik zucht tevreden. Arturo ook. We schieten in de lach.

‘Heb je het naar je zin?’

‘Heel erg,’ zucht ik opnieuw. ‘Jij ook?’

‘Ik ook,’ antwoordt hij op zachte toon. ‘Vreemd eigenlijk, hè?’

‘Wat is vreemd?’

‘Dit hier. Wij. Wat we aan het doen zijn. Vreemd dat het helemaal niet vreemd aanvoelt. Alsof we nooit anders hebben gedaan. Of kraam ik nu onzin uit?’

‘Dat doe je niet,’ glimlach ik, blij als een kind op kerstochtend.

‘Fijn. Je kunt trouwens gerust wat lezen als je daar zin in hebt.’

‘Dat is niet nodig.’

‘Of lees me voor.’

‘Meen je dat?’

‘Ja. Als jij dat ook leuk vindt.’

Ik pak het boek uit de tas en vraag waar ik zal beginnen.

‘Waar je was gebleven met lezen.’

Ik open The Executioner's Song bij de boekenlegger, schraap mijn keel zachtjes en begin te lezen. De eerste paar alinea’s zijn wat onwennig, maar na een bladzijde of twee heb ik de smaak te pakken, zie ik ook aan Arturo als ik naast me kijk. Hij hangt aan mijn lippen. Of dat komt door het verhaal, door mij, of door beiden, weet ik niet. Door zijn glimlachjes, maar ook de glinsteringen in zijn ogen, krijg ik steeds meer goede hoop dat het door mij komt, want het verhaal geeft weinig reden tot vrolijkheid.

Na zo’n veertig minuten voorlezen, klap ik het boek plots dicht. Niet omdat hij het zat is, of ik, maar omdat me iets dwars zit. Ik wil niet tegen hem liegen. En toch deed ik dat toen we eerder in het zand zaten.

Ik had me voorgenomen om vandaag iedere kans aan te grijpen om hem te laten weten dat ik niet hier ben omdat ik niks anders te doen heb. Maar dat wilde ik later op de dag doen. Misschien tijdens het afscheid. Dan zou ik ook meer tijd hebben om moed te verzamelen. Maar die kans deed zich veel te vroeg voor. Daarom maakte ik me er met een smoes vanaf. Daarbij popel ik om Arturo de foto’s te laten zien die ik afgelopen keer van hem heb gemaakt. Maar dat kan pas als hij beseft waarom ik hier ben. Met hem. Ze zijn namelijk overduidelijk niet gemaakt en afgedrukt door iemand die onverschillig staat tegenover het onderwerp op de foto’s. Daarom moet ik eerst open kaart spelen. En daar ben ik zo denderend goed in. Maar niet heus.

‘Geen zin meer?’ glimlacht hij.

‘Jawel, maar ik moet iets kwijt.’

‘Dat klinkt serieus,’ reageert hij en gaat ook rechtop zitten.

Ik knik. ‘Mag ik eerst vragen of je meende wat je bij onze eerste afspraak zei toen ik bekende dat ik ineens twijfelde of je er wel zou zijn.’

‘Dat heb je verstaan?’ reageert hij verbaasd.

‘Niet alles, maar wel een aantal woorden, denk ik.’

Hij weifelt kort. ‘Dat meende ik uiteraard: je bent het mooiste meisje dat ik ooit heb gezien, Scarlett. Como si no fuera a aparecer en una cita con la chica más hermosa que he visto en mi vida: alsof ik niet zou verschijnen op een afspraak met het mooiste meisje dat ik ooit in mijn leven heb gezien.’

‘Dat was heel lief van je,’ fluister ik en sla even mijn ogen neer. Mijn wangen gloeien weer. En niet door de zon. ‘Eerder vroeg je me waarom het lezen niet lukt.’

Hij knikt.

‘Ik zei door de drukte. Maar dat is niet de reden.’ Ik kijk kort van hem naar het water en woel met beide handen door mijn haar. Het is nu of nooit. Of is wat later ook nog een optie? ‘Iemand zat de hele tijd in mijn hoofd. Daarom lukte het lezen niet.’

‘Iemand?’

‘El chico más hermoso que he visto en mi vida.’

‘De scheelste jongen die je ooit in je leven hebt gezien?’

Ik grijp met beide handen mijn hoofd vast. ‘Zei ik dat?’

Hij lacht hard. Ik geef zijn schouder een zacht duwtje.

‘Jij bent de mooiste jongen die ik ooit heb gezien, Arturo. Maar vooral de leukste. De aardigste. En de liefste. Alleen weet ik niet hoe ik dat in het Spaans moet zeggen. Net als ik niet weet wat er met mij aan de hand is. Ik heb dit nog nooit meegemaakt. Echt nog nooit. We kennen elkaar nauwelijks, maar… Het is wat je zei voordat ik met voorlezen begon: het is vreemd dat het helemaal niet vreemd aanvoelt. Alsof we inderdaad nooit anders hebben gedaan.’ Ik val stil en aarzel enkele tellen. ‘Sinds de zaterdag dat je voorkwam dat ik werd beroofd, zit je de hele tijd in mijn hoofd, Arturo.’

‘En jij in die van mij.’

Hoewel zijn bekentenis beslist niet als een verrassing komt, voelt die wel zo. Mijn zucht van opluchting moet over de rivier heen in Uruguay te horen zijn. Toch schijn ik nog meer zekerheid nodig te hebben. ‘Jij moest de hele tijd aan mij denken?’

‘Elke dag, de hele dag door. Zelfs als ik sliep, Scarlett.’

H O O F D S T U K

6

FEBRUARI 1980

MEISJE UIT CANTERBURY

‘Ik ga even naar buiten,’ roep ik op weg naar de voordeur.

‘Waar ga je heen, Scarlett?’

Ik loop terug door de gang, tover intussen een glimlach op mijn gezicht, en ga in de doorgang naar de woonkamer staan. ‘Ik ga wat foto’s in de buurt maken.’

‘Hoeveel foto’s kan je van de buurt maken?’

‘Heel veel,’ lach ik, hoewel haar vraag niet grappig bedoeld was.

‘We gaan zo weg. Dat was je zeker vergeten?’ gaat mijn moeder met een beginnende irritatie verder.

‘Natuurlijk was ik dat niet vergeten. Ik wist alleen niet dat jullie dadelijk al vertrekken. Zal ik wachten tot jullie weg zijn? Ik heb geen haast.’

Mijn toeschietelijkheid is voor mijn moeder reden genoeg om de irritatie terug te laten keren naar de plek waar die gewoonlijk in startblokken klaarstaat om vliegensvlug in actie te komen. Geen idee waar dat is, maar dat moet ergens vlak onder de huid zijn. Verwondering vult haar gezicht, en nog het meest haar voorhoofd.

Robert kijkt me over de krant aan. Zoals altijd doet hij dat op een wijze alsof hij probeert te bedenken wie ik ben en wat ik in zijn woning doe. Dat laatste vraag ik mezelf overigens ook regelmatig af. Met de beste wil van de wereld snap ik nog steeds niet wat zij in hem ziet. En dan bedoel ik niet alleen zijn kleurloze uiterlijk. Als ik moest kiezen tussen tot mijn dood in bittere eenzaamheid leven of een man als Robert mijn echtgenoot moeten noemen, dan zou ik geen tel bedenktijd nodig hebben.

‘Dat is niet nodig, maar wel voor het donker thuis.’

‘Doe ik.’

Haar voorhoofd fronst weer. Misschien wel dieper dan de vorige keer. Robert legt de krant op zijn bovenbenen en trekt een gezicht waardoor ik weet dat hij iets ernstigs gaat zeggen. Zoals negen van de tien keer als hij zijn mond opendoet.

‘We zijn morgenavond pas laat thuis. Maria heeft vanmiddag voor twee dagen gekookt. Probeer niet de woning af te branden tijdens het opwarmen.’

‘Ik doe mijn best,’ lach ik, wel als enige.

‘Dit is niet het moment voor grapjes, jongedame. Over enkele maanden ben je zeventien. Gedraag je ook daarnaar. Gedurende onze afwezigheid heb jij de verantwoordelijkheid over de woning. Ik reken erop dat we daar geen spijt van krijgen.’

‘Maak je geen zorgen, Robert. Ik zal voorzichtig zijn.’

Ze kijken me beiden onderzoekend aan en omdat niemand nog iets lijkt te gaan zeggen, wens ik ze een fijne tijd toe in Magdalena, een plaatsje op zo’n twee uur rijden ten zuidoosten van Buenos Aires. Mijn poging om de woning uit te komen, slaagt ditmaal wel. Ik vlieg zowat over de trappen van vier verdiepingen naar beneden. Buiten aangekomen steek ik op mijn gemak over en wandel op mijn dooie akkertje naar het eind van de straat. Voor het geval ze uit het raam kijken.

Zodra ik weet dat ik uit het zicht ben van het appartement begin ik sneller te lopen. Toch lijkt de wandeling naar Plaza Francia, Spaans voor ‘Plein van Frankrijk’, nog nooit zo lang te hebben geduurd. Het plein is aangelegd ter gelegenheid van het honderdjarig bestaan van Argentinië en ontworpen door de Franse landschapsarchitect Charles Thays. Het door de Franse gemeenschap geschonken monument, met twee vrouwenfiguren die Argentinië en Frankrijk symboliseren, geleid door een engel die de verpersoonlijking is van de Glorie, is ontworpen door Emile Peynot, heb ik ooit gelezen. In 1964 schijnt de Franse president Charles de Gaulle hier een toespraak te hebben gehouden.

Nog voordat ik Avenida Pueyrredón, een lange laan die door de wijken Recoleta en Balvanera gaat, oversteek, zie ik hem aan de rand van Plaza Francia op een bankje zitten. We zwaaien op hetzelfde moment naar elkaar.

Op het plein aangekomen, ren ik het laatste stuk naar het bankje waar hij zit, links van het monument, onder de reusachtige boom met meerdere enorme stammen. Arturo staat lachend op. Enkele meters voor hem stop ik met rennen. Dan vlieg ik hem om de hals. Als hij de eerste verrassing de baas is, gaan zijn armen om mij heen. Hij zegt niets en houdt me alleen vast. Misschien geniet hij net als ik in stilte van dit bijzondere moment. Ik hoop het.

We gaan glimlachend op het bankje zitten en kijken elkaar aan. Er wordt niet gepraat. Hij ziet in mijn ogen wat ik wil zeggen. Net als ik dat in de zijne zie. In een opwelling smak ik een zoen op zijn wang. Zijn gezicht doet me lachen.

‘Ik heb je gemist, Arturo.’

‘Ik heb jou ook gemist, meisje uit Canterbury.’

Het raakt me hoe hij me noemt, door de wijze waarop hij de woorden uitspreekt en in mijn ogen kijkt. Beiden tonen onomwonden zijn gevoelens voor mij.

‘Een week is lang.’

Ik knik zeker vier keer. ‘Helemaal als je mijn leven leidt.’

‘Of de mijne. De dagen kropen voorbij.’

‘Dat doen we niet meer, Arturo. We gaan niet weer een week wachten totdat we elkaar kunnen zien.’

Hij glimlacht. ‘Afgesproken. Maar hoe wil je dat doen? Binnenkort is de zomervakantie afgelopen en begint je school weer.’

Ik haal mijn schouders op. ‘We vinden wel een manier.’

We steken sigaretten op en kunnen daarbij niet van elkaar wegkijken. Stoppen met glimlachen lukt ook niet.

‘Hoe was je week, Scarlett?’

‘Dat zei ik net: oneindig lang,’ lach ik. ‘En die van jou?’

‘Oneindig lang én oneindig saai zonder jou.’

‘Erg vervelend voor je, maar toch fijn om te horen, Arturo. Weet je trouwens dat ik je achternaam niet eens weet?’

‘Net als ik die van jou niet weet.’

‘Jij eerst.’

‘Carrizo.’

‘Aangenaam, Arturo Carrizo,’ glimlach ik en geef hem een hand. ‘Ik ben Scarlett Grimshaw.’

We lachen en kletsen vervolgens moeiteloos een uur vol, daarna gaan we wandelen door de buurt zonder dat we een bestemming voor ogen hebben. Opnieuw is het telkens hooguit enkele seconden stil tussen ons. Ik heb het zo naar mijn zin. Arturo ook, zie en hoor ik. Alleen kleuren bij hem de wangen niet als overrijpe abrikozen.

Wanneer we bij Biblioteca Nacional Mariano Moreno, met iets van een miljoen boeken de grootste bibliotheek in Argentinië, opgericht in 1810, de weg oversteken en plots moeten rennen voor snel naderende auto’s, pak ik zijn bovenarm vast en ren gillend van plezier met hem de stoep op. In een soort van reflex laat ik hem weer los. Hooguit drie tellen later vouw ik mijn arm om die van hem. Arturo kijkt naar me opzij en glimlacht.

‘Word je thuis verwacht voor het eten?’ wil hij weten als we wat later op een bankje een sigaret roken.

Ik schud mijn hoofd. ‘Jij?’

‘Ik ook niet.’

‘Heb je misschien zin om bij mij te eten?’ vraag ik werktuiglijk, alsof niet ik besloot om de woorden uit te spreken, maar iets in mij. Iets waarover ik geen controle heb. En gelukkig maar. ‘Mijn moeder en Robert zijn er niet.’

Arturo staart me aan, maar zegt niets.

‘Hallo, ben je er nog?’

Hij schiet in de lach en geeft me een schouderduwtje. Hij krijgt er direct eentje terug. Wel een heel zachte. ‘Weet je dat zeker, Scarlett? Ik wil niet dat je in de problemen komt.’

‘Dat gebeurt niet. We moeten wel apart naar binnen gaan. Voor het geval buren naar buiten kijken of net weggaan.’

Net als ik eerder deed, knikt hij vaker dan nodig is. ‘Als je zeker weet dat je geen problemen krijgt, dan kom ik graag bij je eten.’

Ik pak gelijk zijn hand vast en trek hem van het bankje. Zonder dat ik hem loslaat begin ik te lopen. Ik hoor hem lachen. Na een paar meter stop ik alweer, om de kortst mogelijke route naar huis te bepalen. Als ik weet waar we zijn en hoe we moeten lopen, trek ik hem opnieuw met me mee. Hij lacht nog steeds. En erg aanstekelijk ook. Daarom doe ik met hem mee.

‘Het balkonnetje op de derde verdieping tussen de twee ramen met de hoge planten is van mijn slaapkamer,’ zeg ik, terwijl we om de hoek door de straat gluren. Ik wijs omhoog naar het gebouw schuin aan de overkant. ‘Als ze weg zijn dan zwaai ik vanaf daar en dan kan je gelijk komen.’

‘Derde verdieping?’

‘Vierde.’

‘Je zei dat je slaapkamer op de derde verdieping zit.’

‘Het appartement heeft twee verdiepingen.’

Hij glimlacht, maar zijn ogen maken geen geheim van zijn gedachten. ‘Bij welke deur op de vierde moet ik zijn?’

‘Er is maar één deur.’

Hijgend als een oud pakpaard kom ik op de vierde verdieping aan. Niet door de beklimming, maar door de zenuwen. Wat als ze op het laatste moment besloten hebben om niet weg te gaan? Dan komt er wel heel abrupt een eind aan mijn afspraak met Arturo. Ik draai de deur van het slot en roep meteen dat ik thuis ben. Het blijft stil. Voor de zekerheid controleer ik alle kamers op deze verdieping. Daarna kijk ik op de andere verdieping. Mijn gejuich galmt van muur naar muur.

Ik doe de openslaande deuren van mijn balkon open, overtuig me ervan dat Arturo, die nog steeds op de hoek van de straat staat, me ziet, en zwaai dan met beide handen naar hem. Hij begint direct te lopen. Ik haast me naar de voordeur. Hoewel ik hem sta op te wachten, schrik ik me rot als hij ineens langs de lift naar me toe komt gelopen. Hoe snel is hij de trappen opgerend? We lopen de hal in. Terwijl ik de deur sluit, zie ik zijn blik alle kanten op schieten.

‘Rondleiding?’

Hij knikt. Ik neem hem eerst mee naar de woonkamer. Daarna gaan we naar de werkkamer van Robert, de keuken en de eetkamer, en een paar kamers waarvan ik nog steeds niet weet waartoe ze dienen. Een verdieping lager zijn de slaapkamers en badkamers aan de beurt. Voordat we weer naar boven gaan, kijkt hij lang rond in mijn kamer. Ik zie hem meer dan eens glimlachen. Tot slot laat ik het dakterras zien dat praktisch het hele oppervlak van het appartement beslaat. Ik ben blij dat we de rondleiding erop hebben zitten. Vooral door zijn blik.

‘Bier?’

‘Merken ze dat niet?’

‘Ik zet gewoon nieuwe in de koelkast. Dan merken ze het niet.’

Ik maak een flesje voor hem open en schenk voor mezelf een glas witte wijn in. ‘Zullen we op het dakterras gaan zitten? We kunnen binnen niet roken. Daarna zal ik het eten opwarmen.’

‘Je hebt het eten al gemaakt?’

‘Maria, het dienstmeisje.’

We gaan naar het dakterras en nemen tegenover elkaar plaats aan de lange tafel. Nadat we hebben getoost, geef ik hem een sigaret en steek die en de mijne aan.

‘Fijn om te zien hoe je woont, Scarlett.’

‘Is het een beetje hoe je dacht?’

Hij aarzelt kort. ‘Jullie zijn nog rijker dan ik dacht.’

Zijn opmerking komt niet als een verrassing. ‘Het is niet jullie. Robert is rijk. Mijn vader heeft me behalve de fotospullen ook wat geld nagelaten. Maar rijk ben ik zeker niet.’

‘Voor mij wel.’

‘Dat begrijp ik,’ fluister ik terug en pak over de tafel heen zijn hand vast. ‘Laat je me de volgende keer zien waar jij woont?’

Omdat hij niet reageert, besluit ik de vraag opnieuw te stellen. Hij is me echter net voor. ‘Beter van niet, Scarlett.’

Die reactie zag ik niet aankomen. ‘Hoezo niet?’

‘De kamer waarin ik leef is kleiner dan jullie washok en er past net een bed in. Er valt dus niks te zien. Bovendien is het geen fijne buurt. Het is niks persoonlijks, maar ik voel me daar…’

‘Ik begrijp het,’ onderbreek ik hem op zachte toon. ‘Je hoeft het niet uit te leggen, Arturo.’

‘Dank je,’ glimlacht hij terug en is dan enkele seconden stil. ‘Ik had nooit verwacht dat een meisje uit een goede familie mij zou zien staan, laat staan iets voor mij zou voelen.’

‘Er is helemaal niks goeds aan mijn familie. En ‘iets’ voor jou voelen?’ Ik voel erg veel voor je, Arturo. Is dat wat je dacht toen je de eerste keer met me meeliep naar de bushalte? Je kwam ineens wat verdrietig over.’

‘Ja,’ antwoordt hij bijna onverstaanbaar.

‘Totdat ik vroeg of je vaak in het park vist.’

Hij glimlacht.

‘Ik was op slag verliefd op je, Arturo.’

‘En ik op jou, meisje uit Canterbury. Misschien zelfs al toen ik je bij toeval op het grasveld zag. Ik dacht altijd dat liefde op het eerste gezicht onzin was, iets wat alleen in films voorkomt. Sindsdien ben je niet meer uit mijn gedachten geweest en draaien de dagen alleen nog om onze volgende ontmoeting. Het klinkt misschien zoetsappig, maar ik kan me nu al niet meer voorstellen hoe mijn leven was zonder jou erin. Tegelijkertijd besef ik ook, helemaal nu ik heb gezien hoe je woont, dat ik je nooit het leven kan geven dat je leidt. Echt nooit.’

Mijn ogen vullen zich in een ommezien met tranen.

‘Wat is er?’ reageert hij geschrokken.

‘Je denkt nu al na over ons leven samen. Dat vind ik lief. Ik ben nog nooit verliefd geweest en weet dus niet hoe dat gewoonlijk gaat, maar ik denk ook veel na over ons leven samen. Heel erg veel. De toekomst. Te gek voor woorden, ik weet het, maar ik kan er niks aan doen.’

‘Je bent nog nooit verliefd geweest?’

Ik schud mijn hoofd. ‘Omdat ik jou niet eerder heb ontmoet, Arturo. Ik bewaarde mijn liefde voor jou, besef ik nu.’

Nu lijkt hij ook ineens wat geëmotioneerd. Hij neemt een slok van het bier en staart voor zich uit. Net als ik wil vragen wat er is, begint hij te praten. ‘Jij bent vanaf het begin open tegen mij geweest, Scarlett. Ik weet alles over je vader, zijn overlijden, het huwelijk van je ouders, en die van je moeder met Robert. Over jou.’

‘Ik wil dat je alles over mij en mijn leven weet.’

‘Dat is bij mij niet anders. Tegelijkertijd wil ik dat niet.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Net als ik niet wil dat je ziet hoe ik woon, wil ik niet dat je alles van mij weet. Omdat ik me schaam voor dingen die ik heb gedaan. Daarom heb ik niet alles verteld. Of sommige dingen verdraaid.’

Ik staar hem aan. ‘Je hebt al een vriendin?’

‘Nee, dat is het niet,’ reageert hij vlug.

‘Echt niet? Vertel het dan alsjeblieft nu, Arturo.’

‘Ik heb echt niemand anders.’

‘Wat is het dan wel?’

Hij treuzelt een paar tellen en kijkt weer van me weg. ‘In Parque de los Niños zag ik ruim van tevoren dat het groepje je wilde beroven omdat ik dat vroeger samen met hen deed.’

Van schrik neem ik halsoverkop een slok wijn. ‘Je beroofde vroeger ook mensen?’

Hij knikt. ‘Het is een slap excuus, maar nooit om mooie, luxe spullen te kunnen kopen. Alleen om te overleven. Om te kunnen eten.’

‘Ik dacht al dat jullie elkaar kennen. Is een van die meiden misschien je vriendin geweest?’

‘Catalina. Die met de lange, gevlochten staart.’

‘Daarom keek ze me aan alsof ze me iets ergs wilde aandoen.’

Hij zegt niets en staart langs me.

‘Heb je weleens iemand iets aangedaan tijdens het beroven? Bijvoorbeeld neersteken zodat je de tas alleen nog maar hoefde op te pakken, zoals je dat die dag tegen mij zei?’

‘Nooit.’

Ik zie dat hij de waarheid spreekt. ‘Waarom ben je gestopt? Je bent toch wel gestopt?’

‘Ik ben gestopt. Door de gevangenis.’

‘Je hebt in de gevangenis gezeten?’ fluister ik ontzet.

‘Iets meer dan twee jaar. Op mijn zestiende ben ik erin gegaan. Ik was ongeveer een maand vrij toen ik jou ontmoette.’

Ik ben even stil. ‘Is er meer wat je niet hebt verteld?’

Hij knikt. Ik schrik me rot.

‘Ik woon niet bij mijn oma, zoals ik zei. Ze wil me niet meer bij haar in huis hebben sinds ik uit de gevangenis ben.’

‘Waar woon je dan?’

‘Bij iemand die ik uit de gevangenis ken. De zogenaamde kennis van wie ik Engels heb geleerd. We hebben bijna twee jaar in dezelfde cel gezeten. Een Amerikaan uit Texas.’

‘En wat je over je ouders hebt verteld?’

‘Die wonen niet in Mar del Plata. Mijn vader is al jaren dood. En mijn moeder zit in de gevangenis. Voor moord.’

Ik schiet rechtop. ‘Moord?’

‘Ze heeft mijn vader vermoord.’

‘Mijn god…’ kreun ik. ‘Wat erg…’

‘Het was zijn verdiende loon. Mijn vader had de vervelende gewoonte om haar en mij dagelijks door het huis te slaan. En te schoppen. Op een dag knapte er iets bij haar. Ze pakte het eerste mes dat ze zag en begon op hem in te steken. En dat deed ze zo’n dertig keer.’

Ik grijp mijn mond vast. ‘Wat vreselijk, Arturo.’

Even is het stil en zijn alleen overvliegende vogels te horen en een bestelbus die met veel kabaal door de straat rijdt.

‘Bezoek je haar vaak?’

‘Nooit. Ik heb geen contact met haar omdat ze niks met mij te maken wil hebben. Door mijn uiterlijk doe ik haar aan mijn vader denken. Ik heb jarenlang geprobeerd om haar te bezoeken in de gevangenis, maar ze weigert me te ontvangen.’

Opnieuw weet ik even niet wat te zeggen.

‘Verandert dit iets tussen ons, Scarlett?’

H O O F D S T U K

7

FEBRUARI 1980

OP EEN DAG ALS VANDAAG

Met een tevreden zucht rek ik me lang uit en leg mijn hoofd terug waar die lag. De plek ligt heerlijk. Mijn ogen gaan een beetje open en vallen vanzelf weer dicht. Een paar tellen lig ik roerloos, totdat het plotseling bij me doordringt wat ik zonet zag. Ik schiet met een ruk rechtovereind. Door mijn onbesuisde beweging wordt Arturo wakker. Ik kijk hem geschrokken aan en vervolgens ronduit onnozel om me heen.

‘Wat… wat is er gebeurd?’

‘Het lijkt erop dat we in slaap zijn gevallen,’ glimlacht hij.

Ik trek een gezicht. ‘Lagen we dan vanavond zó op de bank?’

Hij knikt en moet zich inspannen om niet te gaan lachen. ‘Ben je dat vergeten?’

‘Nee, ik denk het niet,’ zeg ik schouderophalend, met een slaperige stem, wrijf met beide handen over mijn gezicht en laat mijn blik door de woonkamer gaan. Als ik langs een kier in het gordijn zonlicht zie, veer ik van de bank. ‘Mijn god, hoe laat is het?’ Zonder op een antwoord te wachten, haast ik me naar de raamzijde van de kamer en gluur langs het gordijn naar buiten. De ontdekking dat de zon net over de daken aan de overkant gluurt, doet me zuchten van opluchting. Wanneer ik me omdraai zie ik dat Arturo naast de bank staat. ‘De zon is net op.’

‘Zal ik gaan?’

Ik schud mijn hoofd vaker dan nodig is en loop terug naar de bank. ‘Ze komen pas vanavond laat terug. Wil je koffie of misschien eerst…’ Ik val stil en krab me in het haar.

‘Of misschien eerst wat?’

‘Misschien eerst nog even op de bank liggen,’ reageer ik zachtjes.

Arturo gaat weer liggen zoals hij lag. Ik ga wat onhandig naast hem op een zij liggen. Hij moet erdoor glimlachen. Met een vliegensvlugge beweging weet hij maar net te voorkomen dat ik van de bank rol. Ik grijp hem vast alsof ik bijna in een afgrond donder. We schateren.

‘Kom dichterbij liggen,’ stelt hij voor. ‘Zoals je zonet lag.’

Ik schuif naar hem toe. Dan nog iets dichterbij. Hij legt een arm onder mijn hoofd langs, zoals we eerder lagen. Onze neuzen raken elkaar net niet.

‘Heb je lekker geslapen, meisje uit Canterbury?’

‘Heel lekker,’ fluister ik terug. ‘Jij?’

‘Ik ook. Door jou. Het was fijn om je tegen me aan te voelen, je te horen ademen, te zien slapen.’

‘Ik was dus de eerste die vertrok?’

‘Je sliep ineens.’

‘Had me dan wakker gemaakt.’

‘Het was al erg laat.’

In een opwelling zoen ik het puntje van zijn neus. Daarna zoent hij die van mij. We kijken diep in elkaars ogen.

‘Waarom heb je me nog nooit gezoend, Arturo?’ fluister ik.

‘Dat deed ik net.’

‘Ik bedoel echt gezoend.’

Hij glimlacht en is nog even stil. ‘Ik wil niet de verkeerde indruk wekken. Ik meen het serieus met je, Scarlett.’

‘Dat zag ik al tijdens ons eerste afspraakje toen ik in je ogen keek.’

‘Op een dag gebeurt het vanzelf.’

‘Misschien op een dag als vandaag?’

‘Zou je dat willen?’

Ik knik, zover dat lukt met mijn hoofd op zijn schouder.

Hij glimlacht. Ik ook. Even gebeurt er niks, dan raken zijn lippen het puntje van mijn neus weer. Nu alleen nog zachter dan de keer ervoor. We snuiven beiden vermaakt en vallen vervolgens gelijktijdig stil. Onze blikken laten elkaar niet los. Zijn gezicht komt iets dichterbij totdat zijn lippen de mijne heel zachtjes beroeren. Dan zoent hij me zoals ik nog nooit ben gezoend.

Het is alsof ik van het ene op het andere moment midden in een droom ben terechtgekomen. Alleen is de echte zoen nog fijner, nog mooier, en nog vele malen liefdevoller dan ik ontelbare keren heb gedroomd. Terwijl ik me er meer en meer aan overgeef, neemt niet alleen opwinding steeds meer bezit van me, maar ook de ontroering. En daar had ik geen rekening mee gehouden. Tranen glippen uit mijn ogen. Hij voelt ze en stopt met zoenen. Vlug leg ik een hand op zijn achterhoofd en druk mijn lippen terug op zijn mond voor een zoen waar geen eind aan lijkt te komen.

‘Dat was fijn,’ fluister ik nadien, onrustig ademend, en schuif meer tegen hem aan. Ik weifel kort en leg dan mijn bovenste been opgetrokken op zijn onderlijf. Dat daarbij de jurk ver over mijn dij omhoog schuift, maakt me niets uit.

‘Nog fijner dan ik had verwacht,’ reageert Arturo.

‘Meen je dat?’

‘Ja. Waarom klink je zo verbaasd?’

‘Ik heb nog nooit zo gezoend.’

‘Nu is het mijn beurt om te vragen of je dat meent?’

‘Ja. En waarom klink jij zo verbaasd?’ glimlach ik terug.

‘Hoe kan het dat je nog nooit zo hebt gezoend? Het kan niet anders dan dat alle jongens in Canterbury oog voor jou hadden.’

‘Geen idee of dat zo is. Ik had in elk geval geen oog voor hen.’

‘En toch zoen je heerlijk,’ glimlacht Arturo.

‘Misschien ben ik een natuurtalent.’

We schieten beiden in de lach. Dan zoenen we weer. Misschien nog wel langer dan de vorige keer. In ieder geval zit er nog meer verlangen en hartstocht in de zoen opgesloten, merkt ook hij, hoor ik aan zijn zachte, vermaakte gesnuif, maar bespeur ik ook aan de gepassioneerde wijze waarop zijn hand door mijn haar gaat.

‘Koffie?’ vraag ik, weer onrustig ademend en nu zelfs wat hees.

Nadat ik koffie heb gezet en twee bekers heb ingeschonken, haal ik de camera uit mijn slaapkamer en gaan we naar het dakterras. Ik ga tegenover hem aan tafel zitten. Arturo glimlacht naar me terwijl ik door de zoeker van de Leica naar hem kijk. Ik glimlach terug en maak aansluitend een foto. Nadat ik nog twee foto’s van hem heb gemaakt, leg ik de camera op tafel neer. Hij pakt hem meteen op en kijkt op zijn beurt door de zoeker naar mij. Voordat ik er erg in heb, heeft hij een foto van mij gemaakt.

Ik neem voorzichtig een slokje van de dampende beker. Ondertussen kom ik op een idee. En die breng ik meteen tot uitvoering. Ik zet de camera op zelfontspanner en plaats die boven op de beker. Terwijl ik door de zoeker kijk schuif ik de beker iets naar me toe. Dan sta ik op, druk op de ontspanknop, en loop snel om de tafel heen om me vervolgens lachend op Arturo’s schoot te wurmen. Ik sla een arm om zijn schouders en zeg totaal overbodig dat hij naar de lens moet lachen. De sluiter gaat open en dicht. Ik reik over de tafel heen, draai het rolletje door en druk weer op de ontspanknop. Nu zoen ik zijn wang. Niet zo eenvoudig als je eigenlijk moet schateren van plezier. Ik druk nog eenmaal op de ontspanknop. Aansluitend neem ik vlug zijn gezicht tussen mijn handen en zoen hem op de wijze zoals ik dat eerder op de bank deed.

‘Voor later, als we oud en grijs zijn en willen zien hoe we eruitzagen op de dag dat we voor het eerst met elkaar zoenden,’ leg ik uit en wil opstaan. Hij laat me echter niet gaan. Zijn armen gaan meer om me heen en hij zoent mijn wang, dan mijn neus, en ten slotte mijn mond.

‘Ik hou van je, meisje uit Canterbury.’

‘En ik van jou, jongen uit Buenos Aires,’ fluister ik terug en omhels hem stevig. ‘Echt heel erg veel, Arturo.’

‘En ik echt heel erg veel van jou, Scarlett.’

Ik besluit om ontbijt voor ons te maken en hij om me daarbij gezelschap te houden. Terwijl ik eieren voor ons bak voel ik hem vanaf de keukentafel onafgebroken naar mij kijken. Ik doe net alsof ik het niet opmerk, totdat ik dat gewoonweg niet meer volhoud en van het fornuis weg stap om hem even te zoenen.

‘Blijf je vanavond ook eten?’ wil ik weten, terug bij het fornuis.

‘Hoe laat komen ze dan thuis?’

‘Laat.’

‘Dan blijf ik graag eten. ‘Wat doen ze eigenlijk in Magdalena?’

‘Ze moesten er nodig even tussenuit,’ reageer ik schouderophalend.

‘Had je geen zin om mee te gaan?’

Mijn gelach vult de keuken, dan trek ik een gezicht naar hem. ‘Magdalena of samen met jou zijn? Erg lastige keuze. Maar ook zonder jou had ik vriendelijk bedankt, als ze me hadden meegevraagd.’

‘Ze hebben je niet meegevraagd?’

Ik schud mijn hoofd. ‘Ik ben het derde wiel aan de wagen.’

‘Wat betekent dat?’

‘Dat ik totaal overbodig ben. Ongewenst.’

‘Waarom denk je dat, Scarlett?’

‘Dat denk ik niet, maar weet ik. In Engeland heb ik ze regelmatig horen praten, terwijl ze dachten dat ik op bed lag of niet thuis was. Robert ziet me al vanaf de eerste dag als een blok aan het been. Hij had dan ook het liefst gehad dat ik daar zou blijven.’

‘Ongelooflijk, wat een cabrón. Gelukkig heeft je moeder daar een stokje voor gestoken.’

‘Niet echt.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Ik weet dat ze haar zus heeft gevraagd om me in huis te nemen. Maar die wilde dat niet. Omdat er niemand anders was waar ze me kon dumpen, zat er niks anders op dan me meenemen naar Argentinië. Als ze die kans wel had gehad, had mijn moeder geen bedenktijd nodig gehad om me daar met een koffer voor de deur af te zetten. Mijn moeder is me ook liever kwijt dan rijk. Dat is eigenlijk altijd zo geweest.’

H O O F D S T U K

8

MAART 1980

KNIEKOUSEN EN INSTAPPERS

De middag is een minuut jong als de eerste schooldag erop zit. Drieënhalf uur die een eeuwigheid leken te duren. Drieënhalf uur waardoor ik nu al als een berg op zie tegen de dagen dat ik pas om half vijf vrij ben. Gelukkig zijn het er maar twee. Maar toch. Ik heb geen idee hoe ik een heel schooljaar lang iedere week die twee dagen moet doorkomen.

Meer dan ooit kan ik niet wachten totdat ik achttien ben en vaarwel kan zeggen tegen de leerkrachten, de leerlingen, de vakken die me geen zier interesseren, en het gebouw van de in 1920 opgerichte internationale school in de wijk Olivos, zo’n twaalf kilometer ten noordwesten van Recoleta. Alleen al de doodsaaie busritten van zeker drie kwartier zal ik als kiespijn missen.

Ik haast me het gebouw uit alsof ik door iets of iemand op de hielen wordt gezeten. Veel leerlingen worden door een ouder opgehaald. Mijn moeder en Robert hebben de school alleen gezien toen ze me er inschreven. Het lesgeld is absurd hoog, hoor ik zeker elke week wel een keer, te pas en te onpas. Alsof dat mijn schuld is. Alsof het mijn keuze was om hier naar school te gaan. Alsof het mijn besluit was om naar Argentinië te emigreren.

Nadat ik de straat ben overgestoken, om weg te komen van een groep hyperactieve leerlingen die ook naar de bushaltes lopen, wandel ik op mijn gemak richting het kruispunt. Ondertussen weersta ik de aandrang om een sigaret op te steken. Ik heb geen zin om morgenochtend de schooldag te beginnen met een slaapverwekkende preek van een leraar, of vanavond nog thuis de wind van voren te krijgen omdat ik weer rokend in de nabijheid van school ben gezien.

Ik blijf eensklaps stilstaan. Mijn verstand speelt weer eens spelletjes met me. Brommend loop ik verder. Enkele meters verderop kom ik opnieuw tot stilstand. Nu blijf ik hem echter langs voetgangers zien, vlak voor het kruispunt, leunend tegen een lantaarnpaal. Mijn mond vormt, net als bij hem, een brede glimlach. Tegelijkertijd golft een warme gloed door mijn lijf. Het is meer stuiteren. Vooral in mijn buik.