TEPHRAN

HET GEHEIM VAN DE VULKAAN

ISBN 9789490077099

© Dawn Publishers Rotterdam Nederland

Vormgeving: Burger & Jansen

Illustratie cover: R. van Dikkeme met foto’s van Mariday en Darius M. (Shutterstock)

Druk: Koninklijke Wöhrmann B.V.

Niets uit deze uitgave mag openbaar worden gemaakt door middel van druk, fotokopie, internet, ereader of op welke andere wijze ook, zonder vooraf schriftelijke toestemming van de uitgever.

Dit boek is gedrukt op FSC papier, afkomstig uit duurzaam beheerde bossen.

De drukkerij is ISO 14001 milieu gecertificeerd.

Ook verkrijgbaar voor ereader, ipad en android.

www.tephran.com

www.dawnpublishers.com

www.paulaking.net

Dit boek is opgedragen aan alle 210 miljoen kinderen die dagelijks moeten werken om te overleven. Van elk verkocht boek gaat er een euro naar de bestrijding van kinderarbeid.

BEGIN

De oceaan is spiegelglad. Het is bijna windstil, als de zon het hoogste punt van de dag bereikt. In vogelvlucht zie je dat het eiland, dat daar in die onmetelijke oceaan ligt, de vorm heeft van een grote paddenstoel. Tephran heet het eiland en die naam heeft iets te maken met de vulkaan die het eiland duizenden jaren geleden uit het diepste van de aarde naar boven heeft geperst.

In de staart van de paddenstoel, aan een flinke rivier, zie je de hoofdstad Pudra liggen. Daar krioelt het van de mensen. Lopend, in auto’s, op fietsen of in bussen. Vanuit de hoofdstad leiden een paar asfaltwegen naar de dorpen die op het vlakke land liggen. Rond die dorpen liggen akkers en bossen en ook daar zie je heel veel mensen die aan het werk zijn.

Verder naar het noorden is er van al die drukte maar weinig te merken. Er loopt een grote streep door het landschap en achter die streep is het land en de begroeiing wild. Daar zijn geen akkers of dorpen te zien. Als je goed kijkt, zie je dat er midden in de streep een schutting staat. Erlangs zijn alle bomen en struiken omgehakt.

Het enige wat je ziet in dat woeste gedeelte van het eiland, is een klein kamp met allemaal witte barakken. Daar lopen mannen in witte pakken. Ze hebben hun hoofden beschermd met helmen en je hoort ze tegen elkaar schreeuwen om zichzelf verstaanbaar te maken. Er staat een aantal wachttorens met mannen erop. Ze staan achter grote wapens die op een voetstuk gemonteerd zijn en alle kanten op kunnen draaien.

Er komt een vrachtwagen aanrijden die nog meer mannen in witte pakken uitbraakt. Zelfs van zo’n grote hoogte is te zien dat er iets staat te gebeuren in het kamp.

Maar hier hoog in de lucht begint het verhaal eigenlijk niet. Dat begint heel ergens anders. Het begint daar beneden, in Fasra, het dorp dat een kilometer of zes van de hoofdstad ligt. In het kleine huis dat bijna tegen het bos staat aangebouwd. Het huis van Tara Wentertee.

1. DE GROTE BLOEM

Het was heel vroeg in de ochtend, toen vader Wentertee opstond en geeuwend door het kleine huis liep. Zijn vrouw Sala was al wakker en had een ketel water op het kleine houtfornuis gezet.

“Opstaan, opstaan,” riep hij luid. Uit de slaapkamer van zijn vier zoons kwam geen geluid. Vader ging naar binnen en trok de deken waar zijn jongens onder lagen, in een ruk van ze af.

“Opstaan, zei ik, stelletje slaapkoppen, sufketels, slampampers, snotapen. Ik moet het elke ochtend wel vier keer zeggen. Kom, sta op. Jullie moeten naar je werk. Meester Zwartekop is niet mild, als je te laat komt. Dan werk je twee volle uren voor niks. En dat betekent geen eten vanavond.”

De jongens kropen mopperend uit bed. Ze hoefden hun kleren niet aan te trekken, want die hadden ze de vorige avond niet uitgetrokken. Het was namelijk voorjaar en dan kon de temperatuur ’s nachts tot vijf graden zakken. En omdat ze met z’n vieren niet meer dan een enkele deken hadden, kropen ze ’s nachts dicht tegen elkaar aan.

Tara sliep niet bij de jongens. Zij had een eigen kamertje aan het uiteinde van de overloop in een dood stuk van de gang. Met een oud gordijn had ze een plekje voor zichzelf afgeschermd.

Tara had een spiegel, eigenlijk niet meer dan een grote scherf die ze op de vuilnisbelt bij de stad had gevonden. De vroegere bezitter van de spiegel zou vast zeven jaren ongeluk doormaken. Maar voor Tara was deze puntvormige scherf een trofee, waarmee ze haar geluk niet opkon.

Ze was al lang wakker. Nog voor haar moeder naar de keuken ging en nog voordat haar vader zijn dagelijkse luide geschreeuw door het huis liet klinken. Dus hoorde ze hoe hij haar broers Peer, Roskar, Fobol en Bennabi uit bed schreeuwde.

Peer was de oudste en ook de brutaalste van het stel. Hij kreeg zo gemiddeld eens per week een pak slaag van vader en soms was dat wel twee keer per week. Peer kreeg niet zomaar straf. Vader kon de brutaliteiten van zijn zoon niet uitstaan. Als hij moe thuis kwam en Peer had een grote mond, vloog vader Wentertees ventiel eraf. Dan rende hij als een bezetene achter Peer aan.

Peer en Roskar werkten voor Baas Zwartekop. Die woonde op een landgoed bij zijn plantage in een prachtig groot wit huis met pilaren en een breed bordes. Er lagen twee leeuwen met mensenkoppen aan de zijkanten van de voordeur.

Het werk op de plantage was zwaar en je kon je flink bezeren aan de scherpe planten. Die werden gekapt met lange messen die sjawa’s heetten. Daarmee kon je zonder moeite in een ferme zwiep iemands been afhakken. Of je eigen been. Want als je de planten kapt, zwiep je met het mes in de richting van je been. En als je dan te hard slaat of als de plant heel zwak is, dan moet je tijdig opzij springen.

Er waren veel mensen in het dorp die dat niet hadden gedaan. Zij hadden maar een been en moesten hun geld verdienen met iets wat je zittend kon doen. Veel van dat soort werk was er niet voor mensen uit het dorp.

Fobol was niet de slimste in het gezin. Hij werkte in de fabriek van Zwartekop waar ze papier maakten, al mocht hij niet in de buurt van de machines komen. Hij mocht ook niet in de buurt van de paktafels komen. Niet in de buurt van de transportauto’s en al helemaal niet in de buurt van het kantoor.

Fobol maakte de latrines schoon. Daar deden de mannen van de plantage en de fabriek hun dagelijkse behoefte. En omdat er veel mannen de hele dag werkten, werd er heel wat gepoept en geplast bij Fobol. Hij moest zorgen dat de flessen met water naast de gaten waarin je moest poepen, steeds gevuld waren. Want Baas Zwartekop wilde geen velletje van zijn dure papierproducten aan zijn werkers besteden. Die moesten hun billen maar afdoen met water.

Bennabi was de jongste van de vier broers. Hij had een baantje bij de kruidenier. Bennabi bracht bestellingen weg in de rijke buurten van Tephran . Daar woonden de Wikkadons, een heel wit soort mensen dat nauwelijks in de zon kwam, omdat hun huid dat absoluut niet kon verdragen. De Wikkadons behoorden niet tot de oorspronkelijke bevolking van het eiland Tephran , maar ze waren wel overal de baas. De meeste Wikkadons waren erg arrogant. Ze keken neer op de rest van de mensen op Tephran.

Tara moest water halen uit de put. De put was midden in het dorp op het plein en daar was ’s ochtends altijd een gezellige drukte. Dan kwamen alle mensen vers water halen. Staver hielp haar daarbij, een grote donkere jongen met kroeshaar die een oogje op haar had. Staver was achttien, veel te oud om verkering te hebben met Tara. Toch vond Tara het wel leuk dat Staver zo zijn best deed en ervoor zorgde dat hij elke ochtend bij de put was om haar te helpen.

“Ga je vandaag nog leuke dingen doen, Tara?” vroeg Staver.

“O, enorm veel leuke dingen, Staver. Ik ga brood bakken, ik ga de was doen in de rivier, ik ga het eten voorbereiden en het huis aanvegen en als ik dat allemaal gedaan heb, komen mijn vader en mijn broers thuis om alles op te eten en weer vies te maken.”

“Dat klinkt als een spannende dag, Tara,” zei Staver en hij lachte hard om zijn eigen grapje.

“En jij, ga jij dan een spannende dag tegemoet, Staver?”

“Nou,” zei Staver, “eigenlijk zit mijn dag er al weer bijna op. Ik ben vannacht op zee geweest en heb veel vis gevangen. Die ga ik nu villen en wassen. En als het middag wordt, ga ik slapen. Want om twaalf uur vannacht varen we weer uit.”

“Het is zonde om al het zonlicht te missen en de dag te verslapen.”

“Wat ben je toch mooi, Tara,” zei Staver. Hij kiepte haar twee emmers vol met water en zag hoe Tara bloosde van zijn compliment.

“Ik ga nog een paar jaar wachten en dan ga ik jouw hand vragen aan je vader.”

“Wacht maar niet te lang, Staver. Anders zijn de leuke jongens je voor.”

“Er zijn geen leukere jongens dan ik,” zei Staver en hij lachte luid.

Tara kende wel leukere jongens, maar dat waren meer jongen-jongens. Niet die waar je verliefd op werd of mee wilde kussen. Of misschien wel, maar daar dacht je dan niet aan, omdat je met die jongens andere dingen deed. Bijvoorbeeld geheime ontdekkingstochten maken op de vulkaanhelling. Dat deden ze op zondag, want dan was iedereen vrij op Tephran.

Het gebied rond de vulkaan was verboden gebied. Niemand mocht voorbij het Grote Groene Hek dat kilometers lang was en van het strand bij de Gele Baai tot aan het Krokodillenstrand reikte. Het schermde de hele noordpunt van het eiland af. Daar op de vulkaanhelling was het Witte Kamp. In dat kamp deden geleerden onderzoek, zo werd beweerd. Maar niemand op het eiland wist, waar dat onderzoek over ging.

Tara was niet bang uitgevallen. Ondanks het strenge verbod had zij met haar vrienden een geheime doorgang gemaakt in het Grote Groene Hek. Ze hadden de schroeven van een paar planken aan de achterkant doorgezaagd met een ijzerzaagje dat een van de jongens op de vuilnisbelt had gevonden. Met andere stukjes ijzer hadden ze haakjes gemaakt, waarmee ze de planken die ze hadden losgemaakt, weer keurig konden terughangen. De opening was achter een bosje en zelfs als je goed zou kijken, was die onzichtbaar.

Niemand wist waarom de Centrale Autoriteit van het eiland zo spastisch deed over het gebied achter het Grote Groene Hek. De begroeiing was er heel bijzonder met bloemen in honderd verschillende kleuren. Er waren struiken met wilde vruchten en bloemen die je op de rest van het eiland niet zag. De bomen zagen eruit, alsof ze minstens honderd jaar oud waren. Van sommige zou je kunnen geloven dat ze zelfs wel duizend jaar oud waren. Van losgewaaide takken en lianen hadden Tara en haar vrienden een boomhut gemaakt in een gigantische boom. Die stond al een stuk hoger tegen de helling van de vulkaan. Door de bladeren heen had je uitzicht op de hoofdstad, maar omdat de boom heel veel bladeren had en het hele jaar groen bleef, kon je de hut van daar af niet zien.

Tara droeg haar twee emmers met water terug naar huis. Haar moeder kwam haar tegemoet in de tuin en mopperde dat Tara er zo lang over had gedaan.

“Je hebt zeker weer staan te kletsen met iedereen,” bromde ze boos.

“Nee mam, er stond alleen een grote rij mensen. Die waren allemaal voor mij aan de beurt.”

“Praatjes, praatjes,” zei moeder, dat zei ze altijd als Tara iets zei. Ze rukte de emmers uit Tara’s handen en liep naar binnen. Daar goot ze een beetje water in een andere emmer waar ze een lik groene zeep bij deed en een borstel in gooide.

Er werd aan de deur geklopt. Moeder keek verbaasd op. Ze stond op, liep naar het raam en keek door een kiertje wie er was. Er stond een grote lange man met brede schouders. Naast hem stond iemand die anderhalve kop kleiner was. Die droeg een houten bord met daarop een stapel papieren.

“Ben jij Sala Wentertee?” vroeg het kleine mannetje aan Tara’s moeder.

“Ja, dat ben ik en wie bent u?”

“Vandenderen. Van de Centrale Overheid.”

“En meneer Vandenderen, wat kan ik voor u doen,” zei moeder ineens op veel beleefdere toon.

“Wij voeren een onderzoek uit. Wij komen even bij u binnen kijken.”

“Nou, liever niet Vandenderen, het huis is net aan kant.”

“Heeft u iets te verbergen, Wenterteetje?” zei de grote man. Maar kennelijk moest die zijn mond houden, want de kleine man draaide zich nijdig om en gromde.

“Nee, meneer, ik zou niet weten wat.”

“Nou, we gaan toch even binnen kijken. U weet dat u de Centrale Autoriteit niets kunt weigeren.”

“Mijn huis is mijn huis,” zei moeder Wentertee. De kleine man grinnikte.

“Je huis is je huis. Ja, dat klopt. Ben je dom of zo?” Hij duwde moeder opzij en ging naar binnen. In de huiskamer die eigenlijk ook de keuken was, bleef hij bij de tafel staan. Er waren geen stoelen. Tara en haar familie aten staande.

Op de tafel stond een vaas met daarin een prachtige bloem. De bloem was zo groot als de kop van een geit. Er zaten zeven verschillende kleuren in en de vorm was een perfecte combinatie van blaadjes, stampers en meeldraden.

“Aha,” zei de kleine man en griste de bloem uit de vaas, “en waar komt deze bloem vandaan?”

“Die heb ik gevonden,” zei moeder een beetje geschrokken.

“Zo zo, gevonden? Die bloem lag gewoon afgesneden en wel voor het oprapen?”

“Ja, voor het oprapen, gewoon afgesneden,” zei moeder.

“Nou, vrouwtje Wentertee, je zult met een beter verhaal moeten komen.”

“Die bloem is van mij,” zei Tara die achter de deur had staan luisteren. De prachtige bloem die daar in de vaas stond, kwam van achter het Grote Groene Hek. Tara had hem meegenomen op een van haar tochten.

“Meisje, bemoei je er niet mee,” zei Vandenderen.

“Maar ik moet wel. Want ik heb die bloem gevonden. Mijn moeder weet heus niet, waar je zulke bloemen vindt.”

“Zo zo,” zei de kleine man, want kennelijk was het zijn stopwoordje. “En waar heeft dit kleine meisje deze enorme bloem dan wel gevonden?”

“Ten eerste was de bloem niet afgesneden, maar heb ik hem afgesneden. Ten tweede lag de bloem met een kluit aarde bij het Grote Groene Hek.”

“Zo zo, het Grote Groene Hek! Wat had jij daar te zoeken dan?”

“Het is niet verboden om daar te lopen toch?” zei Tara.

“Welzeker wel. In de buurt van het Hek mag je je niet ophouden. En verhalen over rondvliegende bloemen geloven we natuurlijk niet, jij dekselse meid. We hebben uitgevonden dat er mensen in het verboden gebied zijn geweest en zoals jullie allemaal weten staan daar strenge straffen op.”

“Ja, maar wat hebben wij daarmee te maken?” zei Tara’s moeder boos.

“Dit is het bewijs,” siste de kleine man. “Het bewijs dat iemand van jullie over het Hek is geweest.”

“Wat een onzin. Het Hek is metershoog.”

“Maar toch, maar toch,” stribbelde de man tegen. “Wij zoeken verder in het huis.” Ze gingen aan de slag. Ze keken onder de deken in de jongenskamer en in de woonkamer waar vader en moeder Wentertee op een matras sliepen, werd ook alles overhoop gehaald.

Tara was naar het einde van de gang gelopen. Ze haalde een steen onder haar deken vandaan en stopte die in haar schort. Net op tijd, want de mannen hadden in een ruk het gordijn van haar kamer losgerukt. De steen was heel bijzonder. Op het eerste gezicht leek het een gewone grijze rots, maar als je goed keek, zag je er slierten glinsterend goud doorheen lopen. Tara had de steen op de vulkaanhelling achter het Grote Groene Hek gevonden. Als Vandenderen hem zou vinden, zou er wat zwaaien voor haar en haar familie.

De mannen keken naar de spiegel. De grote man streek met zijn hand over zijn bijna kale schedel. De kleine man moest er om lachen.

Ze vonden niets meer in het huis.

“We geloven je verhaal over vliegende bloemen niet, meisje. Reken er maar op, dat we opnieuw zullen komen. En o wee als er dan nog meer bijzondere bloemen over het Grote Groene Hek zijn gevlogen. Dan verdwijn je in het gevang. Opsluiten zullen we je. Iedereen die over het Grote Groene Hek klautert, gaat het gevang in.”

Moeder sidderde nog steeds van angst, toen de mannen weg waren. Ze hadden de bloem uit de vaas gerukt en vertrapt op de cementen vloer van de woonkamer. Daarna hadden ze in de pan gekeken die op het vuur stond. Daarin lag de pompoen te garen. Kennelijk stond de pompoen hen niet aan. In de keukenkastjes hadden ze ook niets te eten gevonden. De suikerpot waarin de mensen van Tephran hun geld bewaren was leeg. Er zat zelfs geen suiker in.

Tara probeerde haar moeder een beetje op haar gemak te stellen. Ze aaide haar over haar hoofd. Maar moeder was boos.

“Waar heb je die bloem vandaan, Tara,” zei ze fel.

“Gevonden. Dichtbij het Hek.”

“Praatjes, praatjes. Je zult ons nog in het ongeluk storten.”

“Echt niet, mama. Dat zal ik echt niet doen.” Haar moeder was al weer over haar bibbers heen en gaf Tara een enorme draai om haar oren.

“En ik wil nooit meer bloemen zien in dit huis.”

“Maar mama, je vond de bloem zo mooi.”

“Maar bloemen die zo groot zijn, brengen ongeluk.”

2. EEN ZONNIGE ZONDAG

Het was ’s ochtends heel vochtig geweest. Maar de eerste zonnestralen hadden de ochtenddauw weggejaagd. Het leek alsof ze de natte daken en grasvelden hadden afgedroogd. Een zachte wind blies de eerste warme voorjaarslucht door de straten van het dorp. Of straten waren het eigenlijk niet. Het waren verharde paden. Niet verhard door een bulldozer of een wals maar gewoon door al het geloop van iedereen over de zachte aarde.

Harlo was vroeg opgestaan. Zijn drie zussen en twee broers sliepen nog. Hij had gekeken of er nog iets te eten was en brak een stuk af van het oude brood dat in de kast lag. Daarna ging hij naar buiten. Hij had een afspraak.

Harlo had een gave waar iedereen wel een beetje jaloers op was. Hij had een enorm rijke fantasie. Die stelde hem in staat om zijn ogen dicht te doen en te zijn waar en met wie hij maar wilde. Harlo fantaseerde bijna altijd. Als hij aan de snijmachine stond in de leerfabriek, als hij thuis op de veranda zat, als hij lag te slapen in zijn hangmat of als hij zich zat te vervelen als de snijmachine weer eens stuk was.

Meestal fantaseerde hij dat hij zo rijk was als een Wikkadon. Dat hij een groot huis had met tachtig kamers, waarin zijn familie en al zijn vrienden een kamer hadden. Dan had hij paarden, waarop hij reed, en zes automobielen in een enorme garage.

Net buiten het dorp lag het Balveld. Daar kwamen Harlo en zijn zes vrienden elke zondag bij elkaar. Heel vroeg, wanneer de zon de nacht had verdreven en de ochtend in rood licht baadde, troffen ze elkaar. Op het Balveld waren dan al de eerste teams, die van de Kids, de jongens onder de acht, aan het warm lopen voor hun eerste wedstrijd. De nationale sport heette Ketsbal. Je kon punten halen door iemand met de bal te raken.

Aan het begin van het Armanenbos was de geheime ontmoetingsplek van de club waarvan Harlo de leider was. Ze noemden zichzelf de Geheime Zeven. Niemand mocht van dit verbond weten. De Geheime Zeven hadden plechtig aan elkaar beloofd om altijd eerlijk tegenover elkaar te zijn, wat er ook gebeurde. Ze hadden een zware week achter de rug, want met de komst van Vandenderen en zijn onderzoekers was er plotseling wat duidelijk geworden. De Centrale Autoriteit had hun spannende zoektochten achter het Grote Groene Hek niet zomaar als kinderspel opgevat. En het was aan Tara te danken dat het onderzoek van Vandenderen op niets was uitgelopen.

Zodra Vandenderen naar de buurman was gegaan om dat huis ook overhoop te halen, was Tara naar Harlo gerend. Die was het begin van de berichtenpiramide. Harlo moest Veder en Jawalla waarschuwen. Veder waarschuwde dan Pert en Johrt en Jawalla lichtte Karam in. Zo wisten alle leden van de Geheime Zeven binnen vijf minuten dat Vandenderen in hun buurt op zoek was naar bewijzen. Bewijzen dat er iemand achter het Hek was geweest. Jawalla had een verzameling met heel bijzondere stenen, die ze snel in het tuintje achter haar huis had begraven. Pert en Johrt hadden nog vruchten van de Pitjesboom, die ze niet hadden opgegeten. Hoe die Pitjesboom echt heette, wisten ze natuurlijk niet. Maar de ronde vruchten die eraan groeiden, bevatten honderden kleine rode pitjes die zoetzuur en erg lekker waren. Zulke Pitjesbomen waren nergens aan hun kant van het Grote Groene Hek te vinden en dus zouden de vruchten ervan een bewijs zijn van hun geheime tochten.

Karam had het moeilijk gehad. Hij had een heel mooie glimmende steen. Als je daar in keek, zag je tientallen vlakjes die spiegelden en flikkerden. Ze hadden allemaal hun eigen kleur en toch waren ze doorzichtig.

De steen was niet groter dan een grote noot en toch zag hij er heel waardevol uit. Harlo had gezegd dat dit een schat was van de vulkaan. Hij wist, dat er in de stad winkels waren die ringen verkochten, waar deze glitterende stenen inzaten. Die kostten soms wel drie jaarsalarissen. De vrouwen van de Wikkadons liepen ermee aan hun vinger of hingen zo’n steen met een ketting om hun nek.

De Geheime Zeven hadden niet zoveel aan zo’n steen. Hij was mooi om naar te kijken. Maar als ze hem zouden proberen te verkopen, zouden ze worden opgepakt. Waar het Hek de kust bereikte, was een populaire plek voor de haaien. Als iemand het in zijn hoofd haalde om daar te gaan zwemmen, was dat feest voor die akelige beesten. Menig avontuurlijke eilandbewoner was daar al opgepeuzeld. Ook als ze gewoon gingen zwemmen en te ver de zee in gingen bij het strand van de Gele Baai. Tara geloofde niet dat de Glinsterstenen de enige reden waren dat het gebied bij de Vulkaan verboden terrein was. Waarom waren er dan niet de hele dag Wikkadons bezig die stenen te zoeken? Waarom ging niemand de heerlijke vruchten plukken van de Pitjesbomen? Of de prachtige bloemen van de Wentelstruiken. Dat waren bosjes met grillige armen die alle kanten op wezen en door en over elkaar hun bloemen naar de zon uitstaken. Prachtige grote bloemen zoals Vandenderen had vertrapt op de keukenvloer bij Tara thuis.

Het was nog vroeg. Alleen Tara was op de ontmoetingsplek. De anderen zouden wellicht snel komen.

“Of zouden ze bang zijn geworden van die bullebak met zijn helper?” vroeg Tara zich hardop af.

“Zou kunnen,” zei Harlo en hij keek Tara aan. “Ben jij dan helemaal niet bang?”

“Nee hoor,” zei Tara die echt wel bang was, maar dat niet aan Harlo wilde laten zien. “Die Vandenderen is een echte sukkel. Hij geloofde zo maar dat de bloem over het Hek was komen vliegen.”

“Ik geloof dat niet, hoor. Ik geloof eerder dat ie heeft besloten om jou extra in de gaten te houden. We moeten dus heel voorzichtig zijn.”

“Gaan we vandaag dan niet naar de andere kant?”

“Ik weet het nog niet. Laten we dat met de andere leden bespreken.”

“Ik wil wel gaan,” zei Tara, omdat ze bijna zeker wist dat de anderen dat niet durfden.

“We kunnen in ieder geval niets meenemen van daar.”

“Nee. Maar we kunnen daar wel onze geheime stenen bewaren.”

“Dat is een idee,” zei Harlo en keek weer naar Tara.

Eigenlijk was Harlo wel een beetje op Tara, maar hij durfde haar niet om verkering te vragen. Want Tara was duidelijk niet geïnteresseerd in Harlo. Ze was helemaal niet geïnteresseerd in jongens. Althans niet in die van de Geheime Zeven. Misschien was ze zelf liever een jongen geweest. En ze was niet alleen heel stoer, maar ook heel mooi. Dat was waarom Harlo zijn ogen niet van Tara af kon houden. En daarom durfde Harlo vandaag ook wel naar de boomhut achter het Hek. Zelfs als alle anderen niet zouden komen. Misschien dat hij dat zelfs wel leuker vond.

Jawalla kwam als eerste. Ze kwam vertellen, dat ze vandaag haar vader moest helpen op hun heuveltuin.

Nadat Jawalla weer was weggegaan, kwamen Johrt en Pert. Zij waren broers. Johrt was nergens bang voor en Pert mocht mee, omdat Johrt nergens heen ging zonder zijn kleine broertje. Pert was overigens het technische genie dat het vernuftige luik in het Grote Groene Hek had gemaakt. In tegenstelling tot Johrt was hij heel klein en mager. Johrt en Pert hadden altijd wel zin in een tocht naar de andere kant van het Hek. En omdat Johrt nergens bang voor was, was Pert dat ook niet.

Karam kwam niet opdagen. Dat gebeurde wel meer. Zijn ouders waren erg streng. Karam was een jongen die nooit zijn mond kon houden. Als zijn vader bijvoorbeeld zei: “Karam, ga jij eens even snel wat appels plukken?,” dan zei Karam om hem te plagen: “Goh vader, kun je dat zelf even doen? Ik ben nu druk bezig met iets anders.”

“Watte?!?” zei zijn vader dan. “Wil je wel eens als de duvel die appels gaan plukken.”

“Net zei u dat het snel moest en nu als de duvel. Wat wilt u nou?”

“Jij lelijke schele apengat, ik zal je wel even helpen,” zei zijn vader dan en dan greep hij Karam bij zijn broekrand en tilde hem op. De vader van Karam was groot en sterk en Karam woog niet veel. Hij zweefde boven de grond en dat vond hij reuzeleuk. Maar vervolgens gooide vader hem tegen de appelboom die in de tuin stond en schopte hem tegen zijn billen. “Vooruit lelijke dweilkat, plukken die appels.”

“Mag ik dan nog een keer vliegen?” riep Karam, hoewel hij zich moest verbijten van de pijn. Dan kreeg hij nog een paar draaien om zijn oren en als zijn vader hem dan zo hard tegen de boom gooide dat de appels eraf vlogen, zei hij:

“Kijk. Nu hoeft niemand meer te plukken.”

Als laatste kwam Veder aangelopen. Hij was net als Karam erg dun. Hij had wel een rond buikje, maar daar zat alleen maar lucht in. Veder heette altijd al Veder, omdat hij veel vroeger werd geboren dan zijn moeder hem had verwacht. Hij woog toen maar net iets meer dan een kip en zag er heel erg zwak uit. Alleen zijn hoofd was groot en sterk en het was allemaal goed gekomen.

Veder had ook een speciale gave. In zijn grote hoofd gebeurden er rare dingen. Niet zoals Harlo die heel veel fantasie had. Veder had geen fantasie, maar kon wel op een of andere vreemde manier vertellen, wat er binnenkort gebeuren ging. Zo waren ze op een keer in de boomhut voorbij het Hek en ineens begon Veder hard te huilen. Hij zei dat zijn zusje in het water was gevallen en dat het heel slecht met haar ging. Ze waren naar huis gehold, maar gelukkig was er niets aan de hand met Jesra.

De volgende dag was Jesra naar de rivier gegaan om kleren te wassen. Ze stoeide met een vriendin die daar ook moest wassen. Toen was Jesra voorover gevallen in het water. Ze kon niet zwemmen en haar vriendin ook niet. Op haar geschreeuw was een jongen uit de bosjes gesprongen en had Jesra gered. Hij moest haar op haar borstkast drukken tot het water uit haar mond spoot en ze hoestend weer adem ging halen.

Het was precies zo gegaan als Veder had gezien.

Vanaf dat moment vroegen de dorpelingen Veder om raad. Meestal wilden mensen weten hoe het weer de volgende nacht was. Die informatie was voor de vissers van levensbelang. Ze voeren met hun kleine boten ver de zee op. Als er een storm opstak, kwam lang niet iedere keer iedereen terug.

Veder was de enige van de groep, die naar school ging. Hoewel Harlo ook een beetje had leren lezen en schrijven van zijn vader. Veder had een boek en leerde de anderen van de groep alles over de letters en woorden die daarin stonden.

Het was dan ook logisch dat iedereen naar Veder keek, toen die zich bij de groep voegde.

“Voel je iets, Veder?” vroeg Tara.

“Wat moet ik voelen, Tara?” was de wedervraag van Veder.

“Nou, of het veilig is om vandaag op pad te gaan?” zei Harlo die het als leider van de groep nodig vond het gesprek over te nemen.

“Nou ik voel niets,” zei Veder een beetje beteuterd.

“Zie je ook niets?” vroeg Tara weer.

“Ja, zie je iets van wat er vandaag gaat gebeuren?” vulde Harlo aan.

“Ik zie jullie,” zei Veder.

“Ja, hèhè,” zei Harlo. “Ik zie jou ook. Maar wat gaat er gebeuren, als we naar de andere kant gaan.”

“Nou, dan gaan we in ons broek schijten van de bangigheid,” zei Veder vrolijk.

“Ja, maar dat doen we altijd,” zei Pert.

“Nee, maar nu is het anders, omdat ze weten dat we daar zijn geweest.”

“Ja, dat weten we ook,” zei Tara.

“Maar het is echt anders,” zei Veder.

“Waarom dan?” vroeg Harlo.

“Ik weet het niet,” zei Veder.

3. DE ONLEESBARE BOODSCHAP

Er was niets te zien aan de plek, waar in het Grote Groene Hek een klein luik was gemaakt. Het luik was maar drie planken hoog. Het zat in een bijna ondoordringbaar doornbos. De meeste leden van de Geheime Zeven konden er zonder moeite onderdoor kruipen, behalve Johrt, die altijd zijn rug openhaalde. En Veder die niet kon sluipen als een tijger.

Als ze het luik weer terughingen, maakten ze de kiertjes in de planken dicht. Daar gebruikten ze zand voor, dat was vermengd met het blad van een plant, die groene kleurstof bevatte. Zodoende was het bijna onmogelijk te zien, dat er hier een doorgang was naar de andere kant.

Ze kropen een voor een door het Grote Groene Hek en verstopten zich in het doornbos aan de andere kant. Pert sloot het Hek en smeerde het dicht. Er was geen pad en dat wilden ze niet maken ook. Daarom namen ze iedere keer een andere route naar de boomhut. Zo ontdekten ze elke keer weer de vreemdste planten en bomen. Het terrein liep langzaam omhoog en ze moesten zorgen dat ze onder de bomen liepen. Anders zouden ze misschien worden gezien door iemand die met een verrekijker de omgeving afspeurde.

Het was wel een half uur lopen naar de Moerai. Zo hadden ze de grote boom genoemd, waarin hun hut was gebouwd. Ze konden de kruin van de enorme woudreus al van verre zien. Omdat ze geen schoenen hadden, was het zaak om goed te kijken, waar ze hun voeten zetten. En er ging geen tocht voorbij dat wel iemand met een lelijke doorn in zijn voet terugkwam, of zich had verwond aan een scherpe steen.

Bij Moerai aangekomen schrokken ze zich dood. Daar waar eens hun hut was geweest, was nu niets meer. Er waren geen takken meer, die de bodem hadden gevormd. Geen lianen die ze hadden gebruikt als touw om die takken bij elkaar te binden. Helemaal niets was er.

Harlo klom de boom in en keek aandachtig, of ze zich misschien hadden vergist en dit een heel andere boom was dan Moerai. Dat hun hut misschien ergens anders was. Maar het leed geen twijfel dat dit hun boom was en dat hun hut in het niets was opgelost.

“Ze hebben onze hut ontdekt,” zei Tara van beneden af en iedereen vond dat een overbodige opmerking.

“We moeten kijken of ze misschien in de buurt zijn. Wie weet wachten ze ons op,” zei Veder. Iedereen nam die opmerking heel serieus, omdat het Veder was, die het zei.

“Zie je dat?” vroegen ze bijna in koor.

“Nee, nee,” zei Veder, “ik dacht gewoon dat dat logisch was.”

“Kijk,” zei Harlo die weer naar beneden was geklommen en een rondje om de boom was gelopen. Iedereen liep op hem af. Er hing een groot bord aan de boom, dat met een grote ijzeren spijker aan de stam was gehangen. Op het bord stond een tekst. Je kon zien, dat het een bord was van de Centrale Autoriteit. Het was in de kleuren en de letters die iedereen herkende van de waarschuwingen, die aan het Hek hingen. Harlo en Veder stonden allebei voorop om de tekst te ontcijferen. Maar er was iets vreemds met deze woorden.

Geratska ver dortav deq nortast iritwa kolny

werif serty ertub we resry qurer to.

C.A.T.

“Ik ben nog niet zo ver met lezen,” zei Harlo. “Wat staat er?”

“Ik ken geen enkel woord,” zei Veder.

“Da’s toch niet zo moeilijk te raden, wat daar staat,” zei Tara.

“Wat staat er dan?” vroegen Veder en Harlo bijna tegelijk.

“Dat we op heel erg verboden terrein zijn en dat we voor tien jaar in het gevang worden gestopt, als we hier nog een keer terugkomen.”

“Maar hoe kun je dat lezen?” vroeg Veder.

“Nou, slimbo, dat lees ik niet. Dat denk ik gewoon,” zei Tara en maakte een zwevend gebaar met haar hand, alsof ze ook helderziend was.

“Maar ze weten toch wel, dat wij alleen maar Tephraans kunnen lezen en niet deze vreemde taal,” zei Veder.

“Vreemde taal, hoe bedoel je?” riep Tara uit.

“Dit is geen Tephraans, het is een vreemde taal.”

“Ja, dat zei je al,” zei Harlo. “Krijg je ook vreemde talen op school?”

“Nee, die krijg je pas op de Verderschool, als ik daar ooit op kom.”

“Maar,” zei Tara, “die letters die eronder staan, daarvan weet ik wel wat ze betekenen.”

“O ja?” zeiden Veder en Harlo ongelovig.

“Jeetje, het lijkt wel of jullie een stem hebben met z’n tweeën.”

“Wat betekent het dan?” vroeg Harlo.

“Het betekent Centrale Autoriteit van Tephran. Kijk maar,” en ze wees de letters aan, terwijl ze het nog een keer herhaalde.

“Verdomd,” zei Harlo, “dus de Centrale Autoriteit hangt een bordje op met een tekst, die niet voor ons is bestemd.”

“Ze weten toch niet, dat we kunnen lezen,” mengde Johrt zich in de discussie.

“Ja, dat we niet kunnen lezen,” zei Pert die altijd herhaalde, wat zijn broer zei.

“Ik denk,” zei Tara, “dat die mededeling niet voor ons is bestemd.”

“Maar voor wie dan?” vroeg Veder en schudde zijn grote hoofd heen en weer, alsof dat zou helpen om een oplossing te vinden. “En we krijgen bezoek.”

“Ja, dat weet ik ook niet,” zei Tara.

Niemand schonk eigenlijk aandacht aan wat Veder het laatst had gezegd. Ze stonden daar allemaal maar te kijken naar het bord met de vreemde tekst erop.

“Misschien wonen er wel mensen achter het Grote Groene Hek,” zei Harlo.

“Doe niet zo belachelijk,” zei Tara. “Die waren dan toch wel een keer komen kijken op het strand of in het dorp. En waar moeten ze van leven. Van de appels van de Pitjesboom? Of moeten ze bloemen eten?”

“Nou,” zei Harlo, “weet jij eigenlijk hoe groot het gebied is achter het Hek? Heb jij wel eens een kaart van het hele eiland gezien?”

“Toevallig wel,” zei Tara.

“Nou, en hoe groot was het gebied achter het Hek?”

“Ik weet het niet. Het Hek stond niet op de kaart.”

“Misschien is dat gebied wel groter dan de rest van het eiland en wonen er heel veel mensen aan de andere kant,” zei Harlo.

“Ja, en wonen er monsters met vier benen en acht armen die kleine meisjes als Jawalla en mij meenemen. En dan kom jij ons redden,” lachte Tara. “Je bent een fantast, Harlo, en dat weet je.”

“Maar hij is aardig,” zei Veder.

“Natuurlijk is ie aardig. Harlo is mijn beste vriend. Maar het is een fantast,” zei Tara. Harlo kreeg een brede grijns over zijn gezicht. Hij wilde graag de beste vriend van Tara genoemd worden.

“Nee, ons bezoek is aardig,” zei Veder.

“Welk bezoek?”

“Ja, dat weet ik niet, hoor,” bromde Veder.

Iedereen keek geschrokken om zich heen. Was er bezoek? En waar dan wel? Ze gingen dicht bij elkaar staan en speurden met hun ogen de bosjes af. Daarna bleven ze staan en keken met z’n allen Veder aan. Die haalde een beetje beduusd zijn schouders op.

Er gebeurde even niets. Ongeveer vijf minuten lang bleven ze wachten tot ze besloten, dat Veder maar een beetje zwamde. Ze liepen een beetje besluiteloos het bos in, verder de heuvel op. Het was een plek waar ze eigenlijk nooit kwamen, omdat je hier gezien kon worden vanaf de andere kant van het Hek. Tara liep steeds sneller over het open veld, ze wilde naar het begin van het woud, dat de vulkaanwand voor een deel bedekte.

Ze keken niet om. Alsof als zij niemand zouden zien, die anderen hen ook niet zouden zien. Dat was natuurlijk onzin, maar het werkte wel. Ze bereikten het bos en keken elkaar gespannen aan.

“Waarom ben je juist doorgelopen, Tara?” vroeg Harlo, die weer een beetje de leiding kwijt was.

“Ik had zo’n gevoel, dat ik hier naar toe moest.”

“Jeetje, begin jij nou ook al met die onzin,” zei Johrt.

“Ja, begin jij ook met die onzin,” zei Pert bij wijze van herhaling.

“Welke onzin?” vroeg Tara aan Pert om hem te plagen.

“Ja, welke onzin?” vroeg Pert onverstoorbaar aan zijn broer.

“Nou, dat je zomaar iets roept of doet en dat wij er achteraan hobbelen.” Veder keek Johrt een beetje boos aan.

Tara liep door de varens, die de bodem van het bos bedekten. Het was alsof ze door een groene zee waadde, die zich voor haar opende en achter haar sloot. Er waren ook struiken met bloemen, die ze nog nooit hadden gezien. En er waren bomen met vier of vijf stammen zo dik als een mensenbeen, waarvan het leek alsof ze in elkaar waren gevlochten. De vruchten die er aan hingen, hadden ze nog nooit gezien. Ze waren groot en druppelvormig. Toen Johrt er eentje met zijn nagels openreet, spoot het vocht eruit. Het vruchtvlees was geel en smaakte heerlijk. Niemand was bang dat de vrucht misschien wel giftig zou zijn, want hij zag er heel onschuldig uit.

“Kijk,” zei Pert ineens, “dat lijken wel schoenen.”

Ze keken allemaal naar de plek die Pert aanwees. Onder een bosje zag je de zolen van twee schoenen en daarboven was een stukje van een broek zichtbaar. De schoenen bewogen.

Ze waren onmiddellijk op hun hoede. Want het was duidelijk dat er iemand aan deze schoenen vastzat. Ze liepen behoedzaam om het bosje heen en daar zagen ze het gezicht van een jongen, niet veel ouder dan zij. Zijn gezicht was heel bleek. Voor zover ze dat tenminste konden zien, want hij had zijn handen voor zijn ogen. Alsof ook hij zichzelf onzichtbaar kon maken door het alleen maar te wensen.

“Hela, wie ben jij?” vroeg Tara.

“Mijn naam is Dado,” zei Dado en liet zijn handen zakken. “Dado Palmvrat. Ik had me verstopt. Gewoonlijk komen jullie hier niet.”

“Hoe bedoel je?” vroeg Harlo. “Hou je ons in de gaten of zo?”

“Soms,” zei Dado. “Als jullie in de hut spelen. Dan kijk ik van hieruit naar jullie.”

“De hut is weg,” zei Johrt.

“Ja, de hut is weg,” zei Pert.

“Ja, ik denk dat de politie hier is geweest. Er hangt een bord,” zei Dado.

“Kun jij het lezen?” vroeg Tara.

“Nee.” Dado keek naar Tara en Tara keek naar Dado. Tara vond het wel een leuke jongen voor een Wikkadon, want dat kon je zo zien: Dado was een Wikkadon. Hij was lang en had bijna wit haar. Hij had een vriendelijke blik in zijn ogen. Hij droeg een bloes met een jasje eroverheen en een lange broek, waarin je vouwen kon zien. Ook had hij een brede stropdas. Die was felgroen. Die kwamen van een strijkpers, een apparaat dat je alleen bij hele rijke families in de kast kon vinden.

“Ik denk ook niet, dat het een taal uit de Oude Wereld is. Het is een hele rare taal.”

“Heb jij dan al taal uit de Oude Wereld?” vroeg Veder.

“Ja, ik zit op de Verderschool in de stad. Maar dit is een hele rare taal,” zei Dado en hij keek naar Tara. Zij glimlachte en toen dat gebeurde begon Dado te grijnzen, van oor tot oor. Daar moest Tara weer van blozen. Ze kon zich niet herinneren, dat ze wel eens zo’n lieve grijns had gezien. Dado werd daar weer verlegen van en frunnikte wat aan zijn groene stropdas.

“Wat doe jij hier?” vroeg Harlo die ook wel voelde, dat er iets aan het gebeuren was tussen Tara en die nieuwe snuiter.

“Ik breng het gebied achter het Grote Groene Hek in kaart.”

“Watte?” zei Harlo.

“Ik maak een kaart van dit gebied. Ik ben een ontdekkingsreiziger. Kijk...” Hij pakte een rol papier die dubbelgevouwen in de binnenzak van zijn jasje zat en rolde die uit op de grond. Tara en de jongens gingen er omheen staan. Op het papier was inderdaad het begin van een kaart getekend. Er waren getallen opgeschreven.

“Dat vertelt hoe hoog het er is,” zei Dado. “Het is natuurlijk maar een schatting, maar het klopt aardig, hoor.”

“Maar waarom maak je die kaart?” vroeg Tara heel erg vriendelijk. Een beetje te vriendelijk naar Harlo’s mening.

“Ja, wat heb je daar nou aan?”

“Ik...” Dado moest kennelijk iets van zichzelf blootgeven, dat hij niet zomaar wilde vertellen. Hij haalde diep adem en zei: “Het is voor de toekomst.”

“Ja,” zei Veder. “We gaan nog heel wat hebben aan die kaart van jou.”

Iedereen keek met ontzag naar Veder, want dat was een specialist op het gebied van de toekomst. Maar Veder zei verder niets meer. En iedereen wist dat het op zo’n moment weinig zin had om door te vragen.

Johrt wees op de kaart en tikte met zijn vinger op een plek.

“Dat is onze boom, dit is het open veldje en dan zitten we hier bij dit bos. Dus als we hier verder lopen...?”

Pert wilde herhalen wat zijn broer zei, maar het was te veel.

“Dan komen we bij een meertje en een kleine waterval,” zei Dado en wees het aan op zijn kaart. “Daar is het gevaarlijk.”

“Daar is het gevaarlijk,” zei Pert en iedereen was verbaasd. Niet alleen omdat Pert niet zijn broer maar Dado nasprak, maar ook vanwege wat hij zei.

“Waarom?” vroeg Johrt en Pert was nu helemaal in de war.

“Er zijn daar Dadombo’s.”

“Dadombo’s?!?” riepen ze bijna allemaal tegelijk.

“Ja, het zijn beesten, ongeveer zo groot.” Dado spreidde zijn armen uit zo ver hij kon en deed daarna een hand ver boven zijn hoofd. “Ze hebben gevaarlijke tanden en een hele lange staart. Ze lijken een beetje op hagedissen, maar dan supergroot. Niet zo plat als een krokodil. Ze hebben schubben en zijn heel snel.”

“Jeetje, hadden we onze boomhut nog maar,” zei Tara.

“Dat helpt niet. Ze klimmen in bomen, sneller dan de snelste haai.”

“Zo, dat is niet mis, zeg. Ik ben blij, dat we jou tegen zijn gekomen,” zei Tara.

“Ja, en daarom is het handig om een kaart te hebben,” zei Dado.

“Maar waarom heten die beesten Dadombo’s? Ze heten net als jij,” zei Harlo.

“Ik heb ze ontdekt, dus daarom heb ik ze naar mij genoemd,” zei Dado stoer.

“Maar jij bent toch geen dombo?” zei Tara.

“Nee, maar die beesten wel. Ik vergeet nog wat te vertellen. Ze eten alleen bladeren en gras.” Iedereen zuchtte opgelucht. “Maar ze kunnen je wel met één klap van hun staart vermorzelen.” Daarop liet iedereen zijn schouders weer zakken.

“Zullen we gaan kijken? Ik wil die beesten wel eens zien,” zei Tara die nou eenmaal niet zo bang was uitgevallen. Iedereen keek elkaar aan en niemand durfde nu nee te zeggen. Dan zouden ze banger zijn dan het meisje van de groep.

Dado ging voorop en Johrt liep vlak achter hem. Ze kwamen nu in een gebied, waar ze nog nooit waren geweest. Het struikgewas werd steeds dikker. Toch wist Dado steeds een doorgang te vinden of er een te maken door de takken en struiken opzij te duwen. Hij was daar heel handig in en hij was ook heel snel. De Geheime Zeven konden hem maar nauwelijks bijhouden. Behalve Johrt misschien, maar die moest zijn broer Pert aan zijn arm meetrekken.

Het werd ook steeds donkerder. Het bos sloot zich boven hun hoofd als een steeds dikker wordend plafond en daardoor werd de begroeiing op de grond ook steeds minder.

Uiteindelijk waren er alleen nog maar varens en ook die werden steeds dunner. Ze zweefden over de zachte bodem die van een soort mos was dat ze nog nooit hadden gezien. Het was bijna zo zacht dat je er tot je enkels in wegzakte en het was purpelpaars in plaats van groen. Voor hen zagen ze ineens een lichtplek en hoe dichter ze erbij kwamen, hoe groter die werd.

Het was een wonderlijke plek. Op Dado’s aanwijzing hadden ze een omweg gemaakt en hadden ze de lichte plek tegen de wind in benaderd. Op die manier konden de Dadombo’s hen niet ruiken, had Dado uitgelegd. Want aan hun reukvermogen was niets mis. Ze zagen een prachtig klein meertje, dat tegen een rots lag, waaruit van tien meter hoogte een waterval naar beneden kletterde.

Ineens waren ze er. Het waren er zeker een stuk of tien en ze verdrongen zich voor een rand van het meertje, waar je makkelijk bij het water kon komen, omdat er een klein strandje was.

De Dadombo’s zagen er angstaanjagend uit. Uit hun bek staken twee grote kromme tanden en op hun hoofd stonden twee grote ogen die alle kanten op konden draaien. Ze waren net zo hoog als Johrt en als die ging liggen twee keer zo lang. De huid van de Dadombo’s was groen en modderig en hun poten waren breed en leken op de onderkant van een boom.

“Eeekh,” riep Pert luid en iedereen keek hem geschrokken aan.

De Dadombo’s keken op en bewogen hun koppen langzaam van links naar rechts en weer terug. Een van de dieren kwam langzaam hun kant op. Het was de grootste, kennelijk de leider van de groep. Dado duwde iedereen terug het bos in. Maar omdat Pert helemaal achteraan stond en volkomen verstijfd in de weg stond, lukte dat niet en buitelde uiteindelijk iedereen over elkaar heen. Toen iedereen aan de andere kant stond, zagen ze dat Pert zich aan een boom had vastgeklampt. Johrt probeerde hem los te maken, maar zijn kleine vingers leken op slot te zijn geraakt om twee stammen. Perts lijf zat er tegenaan geplakt, alsof hij ermee was vergroeid.

Iedereen stond te roepen dat hij los moest laten, terwijl de Dadombo steeds dichterbij kwam. Johrt had angst in zijn ogen en sloeg zijn grote armen om Pert heen, zodat er nu twee jongens om de boom stonden. Veder en Dado deinsden terug. Harlo liep ze eerst achterna, tot hij besefte dat Tara was blijven staan. Nu wachtte iedereen en keek naar Tara. Die had een grote tak opgeraapt en ging tussen Johrt en de Dadombo in staan.

“Ga weg, Tara, lopen!” zei Johrt benauwd. Tara stapte in de richting van de Dadombo. Johrt keek om, maar liet zijn broer niet los. Die huilde en bleef als aan de boom gekleefd als een magneet aan een ijzeren scheepswand.

Plotseling begon Tara te gillen. Ze gilde zo hoog dat het iedereen verlamde en de adem deed stokken. Ze gilde zo hard dat ze het waarschijnlijk aan de andere kant van het eiland konden horen, al was dat maar bij wijze van spreken. Al gillend sprong ze in de richting van de Dadomboleider, die zijn kop ophief en op zijn achterpoten ging staan.

Het was dat niemand in de enorme kop met de gevaarlijke bek iets van een gezichtsuitdrukking kon herkennen. Anders hadden ze misschien gezien dat ook de Dadombo van schrik verlamde en even flink moest slikken. Het beest was nog maar een meter of vijf van Tara verwijderd. Het rekte zich nog extra uit en was daardoor zeker tweeënhalf keer zo groot als zij. Maar in plaats dat hij zich afzette en voorover boven op Tara sprong, liet ook hij een gil horen. Eigenlijk was die niet eens zo indrukwekkend als die van Tara. De Dadombo draaide ter plekke om zijn as en zette het op een rennen. Bij het meertje aangekomen verhieven ook de andere Dadombo’s zich. Ze draaiden zich om hun as en renden hun leider achterna. Daarna hoorden ze nog een hoop gegil dat heel snel steeds verder weg raakte en ten slotte niet meer te horen was.

“Stoer van jou,” zei Johrt en gaf Tara een klopje op haar schouders.

“Stoer,” jammerde Pert, die nu een beetje hulpeloos tegen de boom bleef zitten.

Dado, Veder en Harlo kwamen weer terug naar de plek, waar Tara nog steeds met de tak in haar handen stond. Ze zag bleek en trilde over haar hele lichaam. Dado was de eerste die iets zei.

“Ze zijn dus niet echt gevaarlijk.”

“Nee, ze zijn banger voor ons dan wij voor hen,” zei Harlo. Maar toen hij besefte wat hij zei, verbeterde hij zich. “Oeps, banger voor Tara.”

Veder raakte de spijker op zijn kop.”Wij zijn wel een stelletje laffe bekken, behalve Tara.”

Tara zei niets, ze wachtte tot het getril in haar knieën overging. Ze liet de stok vallen en keerde zich naar Johrt. Die hief zijn arm op en ze sloegen op elkaars vlakke hand. Daarna boog ze zich over Pert.

“Ze zijn weg hoor, Pert. Ze lusten geen kleine bange mannetjes.”

4. DE EERSTE ONTDEKKING

Ze liepen naar het meertje. Dado begon zijn schoenen uit te trekken en de anderen keken aandachtig naar de mooie bruine leren instappers. Hij zette ze netjes op een steen en deed in allebei de schoenen een sok. Daarna deed hij zijn jasje uit en trok zijn stropdas los. Hij opende de bovenste knoopjes van zijn overhemd.

De anderen stonden er allemaal verbaasd bij te kijken. Dado stapte van het strandje af het water in.

“Ben je niet bang dat er enge vissen in het water zitten?” vroeg Harlo.

“Nee hoor,” zei Dado. “Ik ben er wel eens eerder ingegaan toen de Dadombo’s weg waren. Het is veilig.”

Het was eigenlijk best wel warm, vond Tara. En de kletterende waterval zag er heel aantrekkelijk uit. Ze trok haar trui uit en haar rok. Schoenen had ze niet, dus ze stond in haar onderbroek en hemd. Niet lang. Want met een ferme sprong dook ze het water in.

Nu begonnen de jongens ook aan hun kleren te rukken en in een mum van tijd was iedereen in het water. Alleen Dado stond een beetje dommig met zijn broek opgestroopt aan de rand pootje te baden.

“Kom Dado, het water is koud maar je went heel snel,” riep Tara en ze zwom naar de waterval. De tien meter lange val van het water werd hier en daar door de rotsen gebroken. Ze kon er met moeite onder zwemmen en werd steeds met kracht weggeduwd door de stroming.

Dado had zich inmiddels ook tot aan zijn onderbroek uitgekleed en was met een sierlijke duik in het water gekomen. Hij legde de afstand van het strand naar de waterval op een bijzondere manier af. Zijn benen trappelden met een kalme slag heen en weer in het water, terwijl hij zijn armen met halve bogen over zijn hoofd haalde en onder zich wegduwde. Hij ging razendsnel vergeleken met de andere zwemmers. Die trappelden alleen met hun voeten en duwden het water onder zich weg. Meer zoals hondjes zwemmen. Dat ging niet snel, maar je bleef in ieder geval boven water.

Iedereen keek met bewondering naar de manier waarop Dado zich voortbewoog. Hij dook onder water en liet zich met een luide kreet door het water wegduwen. Veder duwde Pert onder water. Johrt duwde Veder onder water. Harlo duwde Johrt weer onder water. En Tara duwde Dado onder water. Ze hadden een enorm plezier.

Toen ze op de kant lagen te drogen, begon Dado te vertellen. Hij woonde in Pudra, de hoofdstad van Tephran. Zijn ouders hadden een huis van drie verdiepingen en een tuin, waarin je makkelijk kon verdwalen. Van de dingen die er in zijn tuin werden verbouwd, herkende niemand iets. Ze keken er vreemd van op, dat er allerlei bloemen en planten groeiden, die je niet kon eten. De struiken, bomen, planten en bloemen waren eigenlijk alleen maar om naar te kijken. Dado zei nog: “Misschien kun je sommige dingen wel eten. Maar we halen ons eten gewoon uit de winkel.”

In het huis woonden behalve Dado, zijn zus en zijn ouders ook nog een dienstmeid, een tuinman, een kok en een butler. Verder had zijn vader nog een privésecretaris en een chauffeur. De eerste woonde ergens anders, de chauffeur boven de garage. Het andere personeel woonde in het souterrain. Daar was ook de keuken.

Dado’s vader was secretaris van de minister van Orde en Wetsbewaking van de Centrale Autoriteit. Daardoor was hij niet erg populair op Tephran, want zelfs de Wikkadons hielden niet van politie en leger. Zijn vader was altijd aan het werk. Zijn moeder was ook niet vaak thuis. Die was altijd met haar vriendinnen op stap, in het clubhuis of waar dan ook, zo lang ze zich maar niet met de kinderen of haar man hoefde te bemoeien. Ze hadden een kindermeisje, maar dat hield zich eigenlijk alleen met zijn zus bezig. Dado zat op school, maar deed soms stiekem alsof hij ziek was om aan zijn kaart te kunnen werken.

Zodra hij even adem nam om nog meer over zichzelf te praten, barstten ze allemaal los met vragen. Aten ze elke dag vlees? En elke dag toetjes? Droeg iedereen schoenen in de hoofdstad? Had hij wel eens in een auto gereden? Hoe zag een kindermeisje eruit? Wat is een butler? Wat deed zijn vader de hele dag? Had hij gehoord dat de Centrale Autoriteit aan het zoeken was naar mensen die achter het Hek gingen?

“Wat zeg je?” zei hij toen Tara dat laatste vroeg.

“Dat de Centrale Autoriteit op zoek is naar de mensen die achter het Hek komen.”

“Nee, dat wist ik niet.”

“Ze zijn bij mij thuis geweest.”

“Wie?”

“Het was een zekere Vandenderen. En hij had een stel halvegaren bij zich, die overal de boel overhoop haalden,” zei Harlo.

“Ik denk dat het dan alleen een actie was in jullie dorp. Vandenderen? Het zegt me niets. Maar ik kan natuurlijk wel even in de computer van mijn vader kijken.”

“De kompjoetur?” zei Veder. “Kan ie daarmee in de toekomst kijken?”

“Nee, niet echt,” zei Dado. “Het is een apparaat, waarin hij alles onthoudt, wat er gebeurt. Er zit zoveel informatie in dat je, als het in je hoofd zat, gek zou worden om het allemaal te moeten onthouden.”

“Ja natuurlijk, een kompjoetur,” zei Veder. Hij was immers de enige die op school zat. Daar had de Meester wel eens verteld over apparaten die meer konden onthouden dan tien mensen bij elkaar. En sneller konden rekenen dan duizend jongens tegelijk. Ze konden talen vertalen en je kon er alles in opslaan, wat mensen moesten weten.

Veder had gevraagd, of hij niet zo’n computer kon krijgen. Dan hoefde hij ook niet naar school om alles te leren. Maar de Meester had gezegd dat een computer ongeveer vijf jaarsalarissen van zijn vader zou kosten. Dus dat had ie maar uit zijn hoofd gezet. Daar zat toch al sowieso genoeg in.

“Vind je het niet raar, dat er zo’n verschil is tussen ons?” zei Tara. Ze waren samen een stukje gaan lopen om wat vruchten te plukken van de Pitjesboom.

“Wat voor verschil?”

“Nou, dat jullie schoenen hebben en huizen en zo. En dat ieder kind naar school mag. En elke dag toetjes en zo.”

“Oh dat,” zei Dado. Tara grinnikte een beetje.

“Ja, dat is, omdat we Wikkadons zijn, hè.”

“Ja, maar wat is dan het verschil? Bijvoorbeeld tussen jou en mij.”

“Nou ja, dat ik al die dingen dus heb en jij niet,” grinnikte Dado.

“Je begrijpt best wat ik bedoel.”

“De Wikkadons hebben alles en dat hebben ze al heel lang.”

“Maar niet altijd gehad.”

“Nee. De Wikkadons zijn tweehonderd jaar geleden op Tephran gekomen en sindsdien zijn ze de baas op dit eiland.”

“Hm, gek toch?”

“Ja, best wel.”

“Je bent toch net zo als wij. Je hebt armen, benen, een hoofd.”

“Ik heb alleen niet zoveel kleur als jullie,” zei Dado.

“Nee, maar als je wat meer in de zon zou komen,” merkte Tara op.

“Dan word ik rood.”

“Als je de olie van de Aloveer erop smeert niet.”

“Wat is de Aloveer? Is dat van een vogel?”

“Nee, dat is van een plant. Een groene plant met stekels.”

“Een cactus?”

“Zoiets ja. Kijk, hij ziet er zo uit.” Tara tekende de plant in het zand en Dado keek. Hij keek meer naar Tara’s sierlijke gebaren en haar mooie handen dan naar de tekening die ze maakte.

“Nou, dat ga ik dan proberen, want ik vind het ook vervelend, dat ik anders ben dan jullie. Als mijn vader zou zien, dat ik met jullie ben wezen zwemmen, zou hij ontploffen.”

“Van mijn vader en moeder mag ik niet eens naar jongens kijken. Laat staan naar Wikkadonjongens.”

“Maar daar hebben we toch poep aan?”

“Poep aan?”

“Ja, dat het ons niet kan schelen.”

“Nee, het kan me inderdaad niet schelen.”

“Vrienden Voorgoed?” vroeg Dado.

“Vrienden Voorgoed!” zei Tara en ze gaven een klap op elkaars open hand.

“Eeehk,” riep Harlo ineens. Tara en Dado renden naar de plek, waar zijn kreet vandaan kwam. Ook de anderen kwamen al hollend naar de struiken, die Harlo aan het wegleggen was. Ze hadden het voor een bosje aangezien, maar de struiken bleken allemaal los te liggen en verborgen de ingang van een grot.

“Er zijn hier mensen geweest,” zei Harlo. “Er is hier een opening in de berg en die hebben ze zorgvuldig verstopt.”

“Hoe zag je dat?” zei Dado en ging op zijn knieën zitten.

“Ik stond een plas te doen,” zei Harlo. Dado, die met zijn knieën in de vochtige grond zat, trok een vies gezicht. De anderen schoten allemaal in de lach. Dado hield zich groot en kroop naar voren. Hij verdween helemaal in de grot. Harlo kroop achter hem aan. Tara en de anderen keken elkaar een beetje verdwaasd aan, waarna ook Tara achter Harlo en Dado aankroop. De anderen bleven achter.

“Wij passen wel op of er iemand aankomt.”

“Ja, wij passen wel op of er iemand aankomt,” zei Pert zijn broer na.

Veder ging zitten. Hij had niets bijzonders gezien, maar had wel een beetje vervelend gevoel in zijn maag. Misschien dat hij te veel pitjesvruchten had gegeten. Hij liet een flinke boer.

De gang werd na een paar meter breder en ten slotte ontstond er een grotere kamer. Daar wachtte Dado tot de anderen bij hem waren. Met het licht dat door de gang viel, zag hij dat er iets op de grond lag. Het was een doos met een slingertje eraan en een knots die een beetje vochtig was.

Dado draaide aan het slingertje, maar er gebeurde niets. Toen draaide Dado weer aan het slingertje, maar nu veel harder. Het doosje begon een beetje te zoemen, maar verder gebeurde er niets. Nu draaide Dado zo hard aan het slingertje, dat er plotseling een vlammetje uit het doosje schoot. Ze keken er allemaal verbaasd naar, totdat het weer uitging.

“Hou die knuppel erbij. Ik denk dat het een toorts is. En dit is een soort aansteker,” zei Dado.

“Een aansteker?”

“Ja, in de stad heb je ze voor mensen die roken. Er zit benzine in en er komt een vonkje van een steen. Dan schiet er een vlammetje uit, waarmee ze hun sigaret aansteken.” Dat hadden ze wel eens gezien, ja. Maar in het dorp hadden ze gewoon lucifers. De kleine houtjes met zwavel werkten verder prima. Ook voor Dado die zo’n slingeraansteker nog nooit had gezien. Ze hielden de toorts bij het slingerdoosje en die verlichtte ineens de hele ruimte.

Ze schrokken. Op de vloer van de grot lagen allerlei vreemd uitziende gereedschappen. Er lagen wel drie bogen in de vorm van een kruis en dertig of veertig pijlen. Ook lag er een aantal schedels van Dadombo’s of andere dieren van dat formaat. Ze waren mooi neergelegd. Een was nog niet helemaal ontbonden. Een andere leek niet zo heel lang geleden gedood door een pijl die nog half tussen zijn bolle ogen stak.

Er lagen ook ijzeren voorwerpen. Ronde buizen met houten blokken eraan die best wel eens een soort geweren zouden kunnen zijn. En messen. Niet de sjawa’s zoals zij ze kenden, maar kleiner en met kartels op de rug. Al het houtwerk van de bogen, de geweren en de messen was prachtig bewerkt. Er waren zowel figuren in het houtsnijwerk te ontdekken als letters.

De letters vormden dezelfde rare onleesbare woorden, als die op het bord stonden, dat aan hun boom hing.

Veder kwam nu naar binnen gekropen en keek met afschuw om zich heen. Tara kon het onmiddellijk zien aan Veders blik. Dit was foute boel.

“We moeten hier weg,” zei Veder, “dan zijn we nog op tijd.”

Dado wilde eigenlijk niet weg. Hij was helemaal opgewonden over de vondst, die ze hadden gedaan. Er leefden intelligente wezens achter het Grote Groene Hek. En misschien was hij wel de eerste ontdekker daarvan. Tara trok hem aan zijn arm.

“We moeten hier weg.”

“Maar waarom?” zei Dado.

“Dat hebben we je nog niet verteld, maar Veder heeft bepaalde gaven.”

“Pardon? Wat bedoel je daarmee?”

“Hij kan gevaar zien aankomen,” zei Harlo.

“Hij kan de toekomst zien,” zei Tara.

“In dat soort dingen geloof ik niet,” zei Dado.

“Maar wij wel,” zei Tara en ze probeerde Dado aan zijn arm mee te trekken. Harlo en Veder gingen al op weg. Ze kropen heel snel naar de uitgang. Tara probeerde het nog een keer.

“Dado, kom nou. Kom snel, we moeten hier weg.”

“Nog even, Tara. Ik wil nog even verderop in de gang kijken.”

“Ik ga er vandoor, Dado, echt, ik ga nu,” dreigde ze.

Ineens zagen ze een blauw licht in de gang. Het was een enorme heldere flits, die alles blauw maakte. Die ook de omtrekken van Dado’s benen en Tara’s armen in een blauwe gloed zette. Een steen die tussen hen in lag, lichtte ook blauw op en Tara trok haar hand, die erop lag, razendsnel weg. Ze hoorden geluiden uit het licht komen, maar wachtten niet om te zien of daar nog iets of iemand bij hoorde. Ze kropen zo snel ze konden uit de grot en renden als bezetenen naar het strandje van het meer. Daar lag het jasje van Dado nog en de schoenen. Hij griste ze weg en ze zetten het op een lopen. In de verte zagen ze de anderen en toen die Dado en Tara zagen rennen, zetten die het ook op een lopen.

Ze hoorden nu ook een vreemd geluid. Een zoemend geluid dat eerst aanzwol, maar toen weer wegebde. Ze renden door het bos. Over het open veld naar het bos waar de Moerai stond. En nog verder naar beneden tot aan het doornbos, waar zich het geheime luik bevond. Dat duwden ze weg en iedereen buitelde over elkaar door het doornbos. Alleen Pert bleef achter om het Hek weer dicht te maken. Hij deed dat in alle rust met het potje gekleurd zand en kwam pas uit de bosjes toen zijn broer hem aan zijn enkels erdoor had getrokken.

Het duurde wel even, voordat iedereen uitgehijgd was.

“Jeetje, wat zat jullie op de hielen?”

“Ik heb niets gezien. Alleen een blauw licht,” zei Dado.

“Ik ook alleen blauw licht. Heel eng. En die steen die werd helemaal warm en ook blauw.”

Dado keek verwonderd naar zijn benen.

“Kijk,” zei hij en trok zijn broek op.

“Ja, kijk,” zei Pert die eigenlijk nooit iemand anders dan zijn broer nasprak, maar dit keer herhaalde, wat Dado zei.

Die zag een blauwe gloed om zijn benen. Alsof zijn huid een buislamp was, die ze in kantoren gebruikten. Een buislamp, maar dan niet wit of geel maar blauw. Dado stroopte zijn broek op en keek naar de anderen. Die keken hem verwonderd aan.

“Ik zie niets,” zei Veder die het dichtstbij was.

“Ik zie ook niets,” zei Harlo.

“Kijk,” zei Tara nu, “mijn armen.” Ze stak ze uit en ze waren net zo blauw als de benen van Dado.

“Jeetje. Als mijn vader dat ziet,” was het enige wat hij uitbracht.

“Maar wat moeten we dan zien?” vroeg Harlo verbaasd.

“Die kleur op mijn armen, zie je die niet?”

“Nee,” zei Harlo.

“En jij, Dado?”

“Ik zie het wel en zie jij het bij mij?”

“Ja, ik zie het ook.”

Tara stak haar blauwe armen onder Harlo’s neus.

“Hier, kijk dan, zie je het niet? Er ligt een hele blauwe glans op. Het is net, alsof ie licht geeft.”

“Ik zie echt niets.”

Ze bleven een tijdje zitten. Tara probeerde de blauwe glans met zand van haar benen te wrijven. Dat lukte een beetje. Of het was, dat het licht vanzelf verdween. Ze liepen naar het strand. Er waren niet al te veel mensen, omdat het zeewater voor de gemiddelde Tephraan te koud was, zo vroeg in het seizoen. Tara spoelde haar benen met zeewater en Dado zijn armen. En of het nou de tijd was of het zeewater, de blauwe glans werd steeds minder. Ze besloten naar huis te gaan en de volgende avond bijeen te komen om te bespreken wat ze verder zouden doen.

5. HET RAADSEL VAN HET BLAUWE LICHT

Tara werd midden in de nacht wakker. Ze had het koud, want de deken waaronder ze sliep, was maar dun. De warmte van de houtkachel die die avond had gebrand, was langzaam verdwenen. Ze deed haar ogen open en pakte wat kleren van haar plank. Ze spreidde ze over haar deken heen. Zo werd het een beetje warmer. Haar rechterhand jeukte en toen ze hem begon te krabben, gloeide hij, alsof er een grote brandwond zat. Ze voelde met de vingers van haar andere hand aan de palm, maar de huid leek nog helemaal gaaf.

Wel zag ze onder de deken een vreemde blauwe glans, die verdween als ze haar hand dichtkneep en weer ontstond, als ze hem opende. Ze deed dat een paar keer achter elkaar om te zien of ze het wel goed zag. Daarna haalde ze haar hand boven de deken en opende hem. In haar hand brandde een kleine blauwe bol van licht. Ze schrok ervan en probeerde hem weg te wrijven. Maar wat ze ook deed, het bolletje bleef, waar het zat.

Ze raakte er helemaal van in de war. Tara kroop uit haar bed naar de spiegel en werd helemaal warm van binnen. In plaats van de kou waardoor ze wakker was geworden, voelde ze nu een gloed, die haar deed blozen en zweten tegelijk. Het vreemde blauwe balletje, dat niet groter was dan een walnoot, verlichtte bijna de hele kamer. Ze hield haar hand voor de spiegel. Daarin zag ze het balletje niet, maar in het echt wel. Dat was vreemd. Ze vroeg zich af of haar moeder het balletje zou zien. Misschien dat het net als voor de leden van de Geheime Zeven voor haar moeder onzichtbaar bleef. Ze vroeg zich ook af, wat de bedoeling was van dat balletje. Gebeurde er iets met je als je zo’n balletje hebt? Kun je er iets mee naar andere mensen toe? Geeft het je bepaalde bijzondere krachten? Kon je er misschien net als Veder mee in de toekomst kijken? Ze besloot om niet meer te gaan slapen, omdat ze dacht dat het balletje misschien anders zou verdwijnen en dan kon ze het morgen niet uitproberen.

Wat ze nu kon doen, was kijken of ze iets in de toekomst kon zien. Bijvoorbeeld wat er morgen zou gebeuren. Nou, dat wist ze wel. Het was maandag dus dan moesten de keuken en de woonkamer weer helemaal worden geschrobd. En de tuin moest worden opgeruimd. Het onkruid gewied. En ’s middags de was.

’s Avonds zouden de Geheime Zeven bij elkaar komen. Maar ze voelde niet echt of er iets bijzonders zou gebeuren. Dat haar moeder boos zou worden of haar zou slaan? Waarschijnlijk wel. Dat ze haar handen zou bezeren tijdens het onkruid wieden. Dat gebeurde altijd. Misschien dat Dado langs zou komen? Die moest morgen naar school en of ie ’s avonds zou komen, moesten ze maar afwachten. Hij moest dan stiekem van huis gaan. Want het gebied achter het Hek was maar één van de verboden gebieden voor Dado. De dorpen en sloppenwijken rond de Pudra waren zo mogelijk nog strenger verboden voor jonge Wikkadons.

Maar nee. Ze zag niets in de blauwe bal, ze voelde niets en er kwam ook niet zomaar iets in haar hoofd op. Ze duwde de blauwe bal in haar hoofd door haar hand op haar voorhoofd te leggen, omdat ze dacht dat ze zo misschien iets zou zien. Ze zag niets. Maar ze voelde wel wat. Er kwam een warme gloed van de bal af, die haar ineens heel wakker maakte. Ook voelde ze zich heel blij. En het was alsof ze ineens heel veel dingen wist of begreep, al kon ze niet precies zeggen wat. Het was maar een raar idee. Meer een gevoel. Maar ze wist wel zeker, dat die bal op een of andere manier iets uitstraalde.

Ze kon bijna niet wachten, tot het ochtend was. Slapen kon ze zeker niet. Ze voelde zich heel erg uitgerust.

Met geschreeuw wekte vader de jongens, zoals hij dat iedere dag deed. Zijn repertoire van scheldwoorden leek onuitputtelijk.

“Opstaan gare, gammele, getverderrieze galkoppen. Het is tijd om naar je werk te gaan. Eten is er niet, dus denk maar aan brood of pannenkoeken en drink wat water, anders droog je uit.”

“Maar gisteren zei je, dat je meel zou kopen?” zei Peer slaperig.

“Ja,” zei Roskar. “Ik heb mijn weekloon vrijdag ingeleverd en Peer ook en Fobol. Het brood kan toch niet al op zijn.”

“Dan hadden jullie gisteren maar niet zo verschrikkelijk moeten vreten,” zei vader.

“Je hebt zeker weer Bruinewijn zitten stoken en bessen gekocht in plaats van meel,” zei Peer, die zoals gezegd de brutaalste was van het stel. Van de bessen van de Bruinvlierbosjes kon je met behulp van rietsuiker en een ketel Bruinewijn stoken. Die kon zo sterk worden, dat je al van enkele glazen de tafel kon zien dansen. Vader hield erg van Bruinewijn.

Het was niet zo verstandig van Peer om zijn vader te tarten. Peer lag nog op de vloer van de slaapkamer. Toen vader de kamer binnenstormde om hem slaag te geven, kon hij niets anders doen dan de deken over zich heentrekken en met armen en benen dekking te zoeken om de klappen die hij kreeg, zoveel mogelijk op te vangen. Vader was door het dolle. De jongens stoven de kamer uit om niet per ongeluk een dreun of een schop te krijgen. Tara ging juist de kamer in en probeerde vader te kalmeren.

“Papa, rustig alsjeblieft. Peer kan het niet helpen, dat ie zo’n vuile mond heeft.” Maar vader liet zich niet kalmeren. Het leek wel of hij steeds kwader werd. Vooral toen Peer vanaf de grond nog commentaar leverde.

“Nou, nou, is dat alles wat je hebt?” zei hij stoer met een benepen stemmetje.

Tara keek naar haar hand. Het blauwe bolletje was gegroeid en paste niet meer in haar handpalm. Ze draaide haar hand om en legde hem op vaders schouder. Toen leek er iets te gebeuren. Alsof er een siddering door vader heenging. Het kon ook verbeelding zijn, maar het leek net alsof het blauwe licht door vaders grote sterke lijf trok. Alsof het hem in een keer helemaal rustig maakte.

“Slijmkikkerige, sukkelende, snotaap die je d’r bent. Je moet die brutaliteit eens afleren,” zei hij, maar in plaats van krachtig en woest klonk het heel iel. Hij keerde zich om en keek naar Tara. Die kneep snel haar hand dicht en vader begon weer een beetje te grommen.

“Wat heb jij daar?” vroeg hij en zijn stem was nog steeds een beetje ielig. Alsof hij misschien wel boos wilde klinken, maar hij dat niet meer kon. “Laat zien, doe je hand open.”

Dit is de test, dacht Tara. Ze hief haar gesloten hand op en hield die voor haar vaders neus. Daarna opende ze haar hand en de blauwe bol deinde op de palm van haar hand heen en weer. Hij was weer wat kleiner geworden.

“Kijk,” zei Tara.

“Niets,” zei haar vader. “Je zit me te bedotten. Daar hou ik niet van.”

“Ik zie wel wat.”

“Je bent een beetje raar in je hoofd, Tara Wentertee. Ga naar de keuken en help het ontbijt klaarmaken.”

“Welk ontbijt? Er is geen brood?”

“Ga in ieder geval weg, brutaal kind.” Vader liep de kamer uit en gromde in het voorbijgaan nog een beetje.

Peer kwam overeind. Hij wreef langs zijn schenen en onderarmen. Daar had hij de klappen mee opgevangen en die deden behoorlijk pijn zo te zien. Tara knielde naast hem neer.

“Wat gebeurde er?” vroeg Peer verwonderd. “Waarom hield hij ineens op?”

“Ik heb geen flauw idee. Hij werd ineens rustig. Ik denk dat ie ineens dacht: misschien sla ik die jongen wel kreupel.”

“Alsof hem dat wat kan schelen.”

“Ik denk het wel. Waar moet hij anders de bessen van kopen dan van jouw loon.” Ze lachten allebei hard.

Peer wreef over zijn rechterpols.

“Jeetje, hij lijkt wel gebroken, zo zeer doet het.”

Tara kreeg een idee. Als die blauwe bol inderdaad boze mensen rustig kon maken, kon ie misschien ook wel pijn verdrijven. Ze opende haar hand en zag de bol weer iets groeien.

“Kom maar,” zei Tara, “dit is mijn magische hand. Doe je ogen maar dicht en denk dat de pijn weggaat.”

“Toe Tara, misschien dat Bennabi dat een paar jaar geleden nog pikte, maar ik ben geen kind meer.”

“Het is echt. Voel maar.” En met haar ene hand deed ze de ogen van Peer dicht, terwijl ze met het blauwe licht over zijn arm streek. Ze deed het maar drie keer. Toen duwde Peer haar weg.

“Het is over.”

“Zie je wel.”

“Het was gewoon niet zo erg.”

Tara was opgetogen. Ze begon de dag met en heel opgewekt humeur, hoewel ze maar heel weinig had geslapen. Alle voorspellingen kwamen uit. Ze begon met de keuken en de woonkamer schrobben. Daarna ruimde ze de tuin op en wiedde al het onkruid. ’s Middags ging ze naar de rivier en waste met opgerolde rok en mouwen de broeken en hemden van haar broers. De blauwe bol bleef bij haar. Hij werd niet groter, eerder wat kleiner. Ze liet haar open hand met daarop de dansende bol aan iedereen zien, maar niemand zag hem. Ze raakte er langzaam aan gewend. Zo helder was het licht nou ook weer niet en tijdens het schrobben, wieden en wassen had ze er ook weinig aan gehad. De bol werkte waarschijnlijk alleen, als er iets vervelends gebeurde.

’s Avonds hadden ze maïspap met groenten en stukjes vis. Ze stonden met zijn zevenen rond de hoge eettafel. De vis had Tara bij Kavar geruild met noten van hun amandelboom. Tara had de hele dag niets gegeten. Haar bord was in een mum van een tijd leeg. Het gevoel van honger was nog niet echt over. Ze had al een keer met haar linkerhand over haar maag gestreken en gekeken of er iemand was die misschien nog wat liet liggen. Ineens bedacht ze dat ze misschien juist haar rechterhand moest gebruiken. Ze wreef de blauwe bol over haar maag en liet hem daar even rusten. Weg was de honger! Ze glimlachte heel breed. Zo breed, dat het iedereen aan tafel opviel.

“Wat is er met jou aan de hand?” vroeg moeder, die bijna naast haar stond.

“Niets. Ik ben tevreden.”

“Nou, dat zou dan ook voor het eerst zijn,” bromde vader.

“Ik heb honger,” zei Bennabi.

Tara ging naast hem staan en legde haar rechterhand op zijn buik.

“Waar zit die honger dan?” vroeg Tara en duwde de blauwe bol meerdere malen in Bennabi’s buik. “Hier of hier of hier?”

Bennabi keek haar verbaasd aan. De honger was ineens verdwenen.

“Hé, ik heb geen honger meer.”

“Zie je wel,” zei Peer. “Bij hem werkt die onzin wel.”

“Welke onzin?” wilde moeder weten. Vader keerde zich van de tafel af en liep naar buiten. Iedereen wist wel, wat hij ging doen. Buiten de hut stond de ketel met Bruinewijn en om de pijn en zorgen van de dag te verdrijven tapte hij daar bekers uit.

“Tara heeft een magische hand,” zei Peer. “Ik had pijn vanmorgen en ze legde hem op mijn arm. In een keer. Weg pijn!” Iedereen, Tara incluis, keek verwonderd naar Peer. Die knikte heel serieus en wees op zijn arm. Daarna schoot hij ineens in de lach. Iedereen brulde het uit van de lach. Tara keek beteuterd. Bennabi verontwaardigd.

“Ik heb echt geen honger meer.”

“Een wonder!” riep Peer nu. “Bennabi heeft geen honger meer!” Iedereen lachte weer, terwijl ze bezig waren hun bord zo goed mogelijk leeg te schrapen.

“Hier,” zei Roskar, “dan krijg je mijn laatste hapje.” Hij wilde dat natuurlijk vlak voor de neus van Bennabi zijn eigen mond in laten zoeven. Maar Bennabi draaide zich om en haalde zijn schouders op.

“Nou,” zei moeder, “ik heb hier al jaren pijn. Ik heb me eens vertild aan de wateremmers. Af en toe komt het weer terug en steekt heel erg.” Ze keek een beetje vals glimlachend naar Tara. Wat zou ik graag een echte moeder willen, dacht Tara.

“Zielig hoor,” zei Tara.

“Oh en mij wil je niet helpen met je magische hand.”

“Nee, mag ik van tafel? Ik ga naar buiten.”

“Nee,” zei moeder, “eerst je magische hand.”

“Maar je moet er in geloven,” zei Tara.

“Da’s niet waar,” zei Peer. “Ik geloofde er ook niet in.” Het kwam er heel serieus uit. Toen hij zag, dat iedereen zich daarover verwonderde, begon hij maar weer te lachen.

Tara ging achter haar moeder staan, die niet veel groter was dan zij. Ze opende haar hand en zag dat het bolletje enorm was gegroeid. Alsof het heel erg zijn best moest doen om Tara te helpen. Tara keek naar haar moeders schouder. Ze kende die plek maar al te goed. Moeder greep daar altijd naar, als Tara iets moest doen.

Tara duwde met haar linker wijsvinger op de plek.

“Zit het hier?,” zei ze en drukte heel hard in moeders schouder. Haar moeder gilde het uit en sprong van Tara weg.

“Lelijke meid dat je d’r bent. Dat deed je expres.”

“Niet waar,” zei de geschrokken Tara. “Ik moet toch weten, waar de pijn zit.” Ze voelde zich wel een beetje schuldig. Haar moeder wilde niet meer.

“Ga maar weg, ik wil je niet meer zien.”

Tara liep naar buiten en ging naar het Balveld. Daar zag ze de andere leden van de Geheime Zeven al staan. Dado was er niet en Tara merkte, dat ze heel erg teleurgesteld was. Harlo kwam haar tegemoet.

“Hallo Tara,” zei hij. “We zijn compleet. We kunnen de vergadering beginnen.”

“Is Dado er niet?”

“Nee. Ik heb hem niet gezien.”

“Misschien dat hij het niet kan vinden.”

“Nou, dat lijkt me stug. Naar het dorp Fasra rijden en dan vragen naar het Balveld.”

“Misschien mocht hij niet weg van zijn vader en moeder,” zei Johrt die erbij was komen staan.

“Van zijn vader en moeder,” zei Pert die de zin in zijn geheel te lang vond.

“Wie is Dado?” vroeg Karam, die ook kwam aangestrompeld.

“Wat is er met jou aan de hand?” zei Tara.

“Ik ging mijn record verspringen verbeteren,” zei Karam, die nooit zo veel vertelde over de afranselingen die hij van zijn vader kreeg. “Maar ineens was er die kei onder mijn voeten.”

“Ach, wat rot voor je,” zei Jawalla die Karam wel leuk vond.

“Ja, rot,” zei Johrt.

“Rot,” zei Pert.

“En nu allemaal even in koor,” grapte Karam. “Maar vertel, wie is Dado? Zijn we nu met zijn achten ineens?”

“Dado is een Wikkadon. Hij woont in de stad. We zijn hem tegengekomen achter het Grote Groene Hek.”

“Echt waar? Jeetje,” zei Jawalla. “Kwam ie zomaar uit een boom vallen?”

“Nee, hij zat verstopt onder een boom,” zei Harlo. “Maar zijn voeten staken er onder uit.” Iedereen lachte.

“Haha, is ie een beetje dom?” vroeg Karam.

“Helemaal niet,” zei Tara een beetje verontwaardigd, maar ze slikte het meteen weer in, omdat het wel een beetje heel enthousiast klonk.

“Hij is erg stoer,” zei Harlo.

Harlo begon te vertellen, wat er allemaal was gebeurd. De boomhut die uit de Moerai was verdwenen, het bord met de vreemde letters, de ontmoeting met Dado en de vondst van de grot. Daar nam Tara het over, omdat Harlo de grot niet in was gegaan. Ze vertelde over de slingerdoos, waar vuur uit kwam, de bijzondere gereedschappen en messen die ze vonden.

“Maar toen kwam er uit het einde van de gang ineens allemaal geluid. En er was ook een vreemd blauw licht. Toen zijn we hard weggerend. Dado en ik zaten helemaal onder een vreemd blauw spul. Maar de anderen zagen niets.”

“Nee, Dado raakte helemaal in paniek over blauw spul aan zijn benen, maar niemand zag het. En Tara aan d’r armen,” zei Harlo.

“Dat heb je ook als je te lang in de zon kijkt,” zei Jawalla. “Dan zie je ook de hele tijd een grote gele bal in je ogen.”

“Geloof je ons niet?” zei Tara een beetje bozig.

“Nou, als jij het zegt, zal het wel,” zei Karam.

“Het is nog gekker,” zei Tara. “Wat ik nu ga zeggen, gaan jullie helemaal niet geloven.” Tara ging op de grond zitten en iedereen volgde haar voorbeeld. Ze keken haar gespannen aan. “Toen ik in de grot zat, raakte ik met mijn rechterhand een steen aan, die helemaal gloeide van het blauwe licht.”

“Ja? En wat toen?” vroeg Johrt. Pert lette even niet op.

“Nou, toen ik vannacht wakker werd, had ik een blauwe bol van licht in mijn hand.”

“Wauw,” zei Jawalla, “Laat eens zien.”

“Het vreemde is, is dat ik hem alleen zelf kan zien.”

“Ja ja,” zei Karam. “En dat moet ik geloven?”

“Nou, dan geloof je het niet. Maar er gebeuren vreemde dingen met die hand.”

“Hoezo,” zei Karam, “gaat ie zelf wandelen of zo?”

“Nee,” zei Tara en werd nu echt boos. “Je kan het niet zien, maar je kan het wel voelen en ze hief haar hand op.”

“Oh oh,” zei Karam overdreven, “ga je me nu slaan?” Tara stond op en vroeg aan Karam “Waar heb je precies pijn?”

“Hier,” zei Karam en wees op zijn knie. Tara kroop naar hem toe en opende haar hand. De blauwe bol was weer flink gegroeid. Het licht was intenser, maar dat kon ook komen, omdat het begon te schemeren. Ze draaide haar hand om en drukte de bal door Karams knie. Daarna haalde ze hem weer omhoog en deed het nog twee keer.

“Ik voel niets,” zei Karam.

“Nee, dat is ook de bedoeling sufkees,” zei Tara. “Dat je niets voelt.”

“Ja, maar de pijn is niet weg.”

“Echt niet?” zei Tara teleurgesteld. Ze haalde haar schouders op, stond op en liep een stukje het bos in. Iedereen stond op en liep achter haar aan. Op de open plek waar ze altijd hun rituelen uitvoerden, gingen ze zitten.

“Je hinkt niet meer,” zei Harlo, die achter Karam had gelopen.

“Eh,” zei Karam, “nee, nou je het zegt. De pijn is ineens helemaal weg.”

Iedereen keek nu naar de hand van Tara. Ze hield hem voor zich open. Zelf zag ze het bolletje op en neer springen. Alsof het blij was, dat er nu iemand geloofde, dat het echt was. Maar misschien was het gewoon Tara, die blij was. En deed het bolletje zelf niets.

“Ik wil ook wel zoiets,” zei Harlo.

“Ja, gaaf,” zei Jawalla en keek aandachtig of ze misschien toch iets zag. “Kan je er nog iets anders mee dan pijn wegmaken?”

“Ik weet het niet,” zei Tara. “Ik dacht, misschien kan ik net als Veder de toekomst zien, maar ik geloof niet dat het bolletje dat doet.”

“Veder is de enige die in de toekomst kan kijken,” zei Veder die nog niets had gezegd. Hij was ook het minst onder de indruk van Tara en haar magische hand. “En er gaat nog heel wat meer gebeuren dan een zere knie van Karam.”

“En daarvoor moeten we zeker terug?” vroeg Johrt.

“Daarvoor moeten we zeker terug,” zei Pert.

“Pert, zeg nou zelf eens iets. Je praat altijd maar je broer na,” zei Tara.

“Wat moet ik dan zeggen?”

“Nou, jij bent de jongste. Wat vind je er eigenlijk zelf van? Moeten we terug?” Pert keek naar Johrt. Die keek snel de andere kant op, want hij vond het erg leuk, als zijn broer zelf iets zou zeggen.

“Ja, we moeten terug. We moeten allemaal naar de grot. Naar de blauwe steen kijken. Hem aanraken,” zei Pert.

“Zo zo, jij hebt ineens een hoop babbels,” zei Johrt.

“Een hoop babbels,” zei Pert.

Ze begonnen te praten over de gevaren die een nieuwe tocht achter het Hek met zich meebracht. Wat als er inderdaad andere mensen woonden, die vijandig waren? Of misschien kwamen ze wel hele vreemde wezens tegen. In ieder geval spraken ze een andere taal en dat maakte alles heel moeilijk. Hoe moesten ze zeggen, dat ze alleen maar kinderen waren, die niets kwaads bedoelden?

En dan was er natuurlijk nog het gevaar voor de Centrale Autoriteit. Mannen als Vandenderen en zijn helpers. Als die in de gaten kregen dat de Geheime Zeven allerlei ontdekkingen hadden gedaan, had je de poppen aan het dansen.

Ze besloten om te gaan stemmen. Wie zijn hand opstak, was ervoor om zondag weer op pad te gaan en wie dat niet deed, was er tegen.

“We moeten allemaal tegelijk stemmen,” zei Harlo.

“Hoe bedoel je?” vroeg Veder. “Ik weet al hoe het afloopt.”

“Hoe dan?” zei Johrt.

“Ja, hoe dan?’ vroeg Pert.

“Ik tel tot drie en dan steek je je hand op of niet,” zei Harlo. “Een... tweeee... drie.”

Iedereen stak zijn hand op. Ook degenen van wie Harlo en Tara hadden gedacht, dat ze het niet zouden doen. Niemand van de Geheime Zeven bleef achter. Ze zouden opnieuw op zoek gaan naar het geheim van het blauwe licht.

6. DE TOCHT DOOR DE AARDE

De Geheime Zeven hadden zich die ochtend om half acht bij de eerste ochtendschemering verzameld bij het Balveld en er heerste een opgetogen stemming. Niemand wist wat ging gebeuren, maar niemand was er bang voor.

Ze hadden snel gelopen en waren in een mum van tijd onder het Hek door. Bij de Moerai aangekomen wachtten ze op Dado, die deze zondag opnieuw mee zou gaan. Ze bekeken het bordje nog eens en besloten de woorden uit hun hoofd te leren. Ze zouden de tekst dan aan Dado geven, die het misschien wel kon opzoeken in een van de boeken van zijn vader.

Dado kwam na een half uurtje. Hij was in een opperbeste stemming en begroette iedereen bij naam. Bij Jawalla en Karam stak hij zijn hand uit en stelde zich voor. Jawalla keek een beetje verschrikt naar de hand, omdat dat niet echt een gebruik was voor de gewone Tephranen. Karam vond het wel interessant en kneep er maar eens flink in.

Dado haalde een grote zak uit zijn heuptas en liet die rondgaan. Er zaten grote gekleurde vierkante stukken in, waarvan Dado er meteen een in zijn mond stopte. Dat deed hij, omdat iedereen een beetje verwonderd met het snoep in de hand bleef staan. Zulke brokken hadden ze nog nooit gezien. Ze smaakten heerlijk. Zoet en zuur tegelijk en een beetje fruitig.

“Het is snoep dat wij Wikkadons eten,” verklaarde Dado.

“Dan moeten we hopen, dat we er niet bleek van worden,” zei Harlo. Hij was eigenlijk een beetje jaloers op Dado. Maar omdat iedereen daar erg om moest lachen, lachte Harlo maar mee.

“Ik heb dit,” zei Dado en haalde een staaf uit zijn tas, waar aan het uiteinde een lamp met een spiegel zat. “Een zaklamp.”

“Een zaklamp?” riep iemand.

“Ja, die gaat op batterijen. Kijk.” Hij knipte het ding aan en scheen ermee rond.

“Erg veel licht geeft ie niet,” zei Harlo.

“Ja hè hè, in het licht geeft ie geen licht, maar in het donker wel,” zei Johrt. Dat was te moeilijk voor Pert. Hij probeerde de zin te reconstrueren, maar er kwam niets.

“In het licht geeft ie geen licht,” zei Tara om hem te helpen.

Ze gingen op pad over de vlakte, door het woud tot aan de open plek die ze behoedzaam benaderden. Aan de ene kant leek het hun wel wat om de Dadombo’s te zien, maar aan de andere kant was dat ook een heel eng idee. Helemaal omdat de beesten zo snel waren en in een boom klimmen niet zou helpen.

Dado en Johrt gingen voorop en zeiden dat de anderen moesten wachten. Dado had uitgelegd dat ze de waterplaats moesten benaderen tegen de wind in, zodat de Dadombo’s hen niet zouden ruiken. Maar er was geen wind, dus het maakte niets uit.

Ze zagen ze eigenlijk pas, toen ze al veel te dichtbij waren. Het waren er vier en ze hadden drie kleintjes bij zich. Ze zagen er verschrikkelijk gevaarlijk uit. Ze rolden met hun enge reptielachtige ogen. De grond trilde, omdat ze met hun staarten op de grond sloegen. Ze waren behoorlijk moedig geworden, omdat Tara de beesten vorige keer had weg gegild. Johrt stond oog in oog met de grootste van het stel. Ze keken elkaar geruime tijd aan.

Dado trok Johrt aan zijn hemd.

“We kunnen ze beter niet uitdagen. Het zijn moeders met kinderen. Die zijn levensgevaarlijk,” zei Dado.

“Heel stil blijven staan,” siste Johrt naar Dado, die het liever op een lopen had gezet.

De Dadombo kwam nu naar voren en bleef een meter van Johrt af staan. Johrt kon zijn adem voelen. Die was warm en stonk verschrikkelijk. Johrt probeerde gemeen te kijken.

De andere Dadombo’s kwamen nu ook op de twee jongens af. Die bleven stokstijf staan. Dat was gedeeltelijk ook van de angst.

Toen gebeurde het. De voorste Dadombo had genoeg van het partijtje oogworstelen en ging op zijn achterste poten staan en begon verschrikkelijk te brullen. Daarna opende hij zijn muil en liet nog meer geschreeuw en stinkende adem op Johrt en Dado los. Het beest dook naar voren en hapte naar het hoofd van Johrt, die net wist weg te duiken. Dado, die zich ook had omgedraaid om weg te rennen, struikelde en viel op de grond. Het monster kwam nu naar voren, maar op het moment dat hij zijn tanden in Dado wilde zetten, sprong Johrt achter op de rug van de Dadombo en klemde zijn twee armen om de nek. Hij kneep zo hard mogelijk en hij hoorde het monster rochelen. Johrt werd links en rechts heen en weer gezwiept, omdat de Dadombo hem probeerde af te schudden. Dado was weer opgestaan en stond tegen het beest te schreeuwen.

Ineens stond Tara achter Dado en duwde hem weg. Het beest deinsde even terug, alsof hij de enorme blauwe bal kon zien, die Tara voor zich uitduwde. Johrt liet los en viel op de grond, terwijl Tara uithaalde met haar rechterhand. De Dadombo vloog vier meter door de lucht naar achteren en buitelde over de andere dieren, die daar ook in aanvalshouding stonden. Het beest liet een angstaanjagende kreet horen. Het leek alsof hij kermde van de pijn. De andere beesten maakten ook allemaal vreemde geluiden, maar de stoerheid was helemaal weg. Johrt had zich omgedraaid en had zijn blouse opengetrokken. Hij sloeg met zijn vuisten op zijn borst en liet een vreemde keelklank horen.

“OEHEOOHEOHOHOEHOH,” riep hij en de Dadombo’s keken heel vreemd op. Dado, Johrt en Tara hadden hun moed bij elkaar geveegd om de Dadombo’s weg te jagen. En dat lukte. De gewonde Dadombo was weer overeind gekrabbeld en zette het onmiddellijk op een lopen. Ze gingen zitten en de anderen kwamen uit de bosjes om hen te feliciteren met de overwinning.

“Jeetje, dat was spannend,” zei Jawalla.

“Ja,” zei Karam, “de zenuwen gierden door mijn keel.”

Dado trok nu ineens bleek weg. Iedereen zag dat.

“Komen ze terug?” vroeg Karam zenuwachtig.

“Nee, de schrik komt nu pas,” zei Johrt, “hij was er bijna geweest.”

“Hij ziet altijd bleek! Hij is een Wikkadon.”

Dado stond op en rende naar een bosje en begon enorm te braken. Na enkele minuten lag zijn hele ontbijt in de plant. En toen hij daarmee klaar was, zei hij met een grijns:

“Jeetje, wat stonk dat beest uit zijn bek, zeg. Om te kotsen zo smerig.”

Iedereen begon hard te lachen.

“Gaan we nog door?” vroeg Jawalla na verloop van tijd. “Of zullen we maar weer teruggaan.” Iedereen keek elkaar aan. Over terugtrekken of doorgaan, daar had niemand nog aan gedacht. Ze waren nog maar nauwelijks over de schrik heen. Tara was de eerste die het woord nam.

“Ik vind dat we door moeten gaan. We moeten weten, wat het geheim is van het blauwe licht.”

“Ja,” zei Dado, “misschien krijgen we allemaal wel zo’n blauwe bal, waarmee we gevaar kunnen afwenden.”

“Het is goed,” zei Veder, maar het klonk alsof hij niet precies wist, waarom hij dat zei.

“Ja? Kan er niets engs meer gebeuren, Veder?” vroeg Jawalla, die zich toch kennelijk had voorgenomen om terug te gaan.

“Ik weet het niet,” zei Veder. “Ik denk het niet.”

Pert was even weggeweest en kwam terug met zijn hemd vol met vruchten. Het waren de druppelvormige vruchten, die ze vorige keer ook hadden gegeten. Iedereen pakte er een aan en hapte er in. Ze smaakten heerlijk en bij iedereen liep het sap over hun wangen.

“We gaan gewoon kijken en als we iets tegenkomen, wat ons niet zint, gaan we terug,” zei Harlo, die het gevoel had, dat hij het commando over de groep weer terug moest nemen. Op dit moment waren Johrt en Dado de helden. En natuurlijk Tara met haar onzichtbare blauwe bal. Harlo was ook niet bang uitgevallen en hij was zeker te trots om zomaar het leiderschap van de Geheime Zeven op te geven.

Hij liep naar het bosje, waarachter de ingang van de grot was en duwde de bladeren opzij. Er wachtte een nieuwe verrassing. In de opening van de grot lag een groot blok steen. Dat was zo groot, dat ze er onmogelijk langs konden glippen en toen Harlo er hard tegenaan duwde, ging de rots niet van zijn plaats. Teleurgesteld kwam hij terug.

Ook Johrt en Dado lukte het niet om beweging te krijgen in het rotsblok. “Misschien is er ergens een andere opening. Een andere ingang,” zei Harlo. “Hebben jullie iets gezien, toen jullie binnen waren. Iets van een andere ingang?”

“Nee,” zeiden Dado en Tara in koor.

“Niets,” zei Tara er achteraan.

Ze besloten te gaan zoeken en iedereen ging een kant op.

“Pas op voor slangen,” zei Dado, ‘want die zitten in droge bosjes en wachten hun kans af. Kijk, waar je stapt.” Dat was voor Jawalla eigenlijk al genoeg om stokstijf te blijven staan en Dado gaf haar een duwtje.

“Het is niet gevaarlijk, als je goed oplet, Jawalla,” zei Dado en knipoogde naar haar.

“Ja, kom op, Jawalla, niet zo schijtebakketutteballie,” zei Tara, die meteen jaloers was.

Na een kwartiertje was iedereen weer terug bij het meertje met de waterval. Pert had een afgebroken mes gevonden. Karam kwam met de schedel van een Dadombo terug. De anderen hadden niets. Geen ingang, geen aanwijzing, helemaal niets. De teleurstelling was te voelen. Alleen Tara leek een idee te krijgen. Ze keek naar haar hand. De blauwe bal was wat onrustig. Misschien wil hij me iets zeggen, dacht Tara. Misschien ook niet en is ie alleen blij dat ie thuis is. Misschien voelt ie zijn andere vriendjes wel.

Tara kroop het bosje in en keek aandachtig naar de steen. Op het grijze oppervlak ervan zat een blauwige glans. De kleur blauw herkende ze wel. Ze legde haar oor aan de steen, maar hoorde niets. Daarna legde ze haar rechterhand erop en het leek net alsof het blauwe schijnsel op de steen sterker werd. Ze duwde zachtjes tegen de steen, maar er gebeurde niets. Toen duwde ze wat harder. Nog niets. Ten slotte duwde ze uit alle kracht en de steen rolde langzaam naar binnen.

Tara riep de anderen. Harlo was het eerst ter plekke. Hij keek met een gezicht dat een mengeling had van angst en vreugde. De anderen rolden over elkaar in het bosje naar de opening van de grot en na enige tijd stonden ze met z’n allen in de hoge ruimte, die zich achter de opening bevond.

“Waaauuuw,” zei Jawalla. Ze hield zich vast aan Dado, omdat die het dichtst bij haar in de buurt stond. Tara was op zoek naar de vuurdoos, maar die was nergens te vinden. Dado pakte zijn zaklamp en ineens kon iedereen zien, dat de ruimte helemaal leeg was. Er lagen geen werktuigen meer en geen toortsen. Tara zocht naar de steen, maar ook die was er niet meer. Of in ieder geval had hij geen Blauwe Schijn meer.

“Kom,” zei Dado. Jawalla liet hem los. Harlo liep achter Dado aan. Ze kropen in de richting, waar Tara en Dado het blauwe licht vandaan hadden zien komen.

De gang was aardedonker op de zaklamp van Dado na en nadat ze tien meter op weg waren, kwam er van achter in de rij protest.

“Ik zie niet waar ik stap,” zei iemand.

“Ik zie niet waar ik stap,” zei nog iemand. Dat waren dus Johrt en Pert.

“Wacht,” zei Tara. “Doe je lamp eens uit.” Dado knipte de lamp uit.

“Nu zie ik ook niets,” zei Karam.

Tara opende haar hand en de ruimte lichtte nu op in een prachtige blauwe gloed. Tara en Dado keken elkaar aan. Ze glimlachten naar elkaar, alsof ze een geheimpje deelden.

“Ik zie je heus wel, hoor,” zei Johrt.

“Ja, ik zie je heus wel,” zei Pert.

“Zien jullie dat blauwe licht nu wel?”

“Ja, het komt uit je hand,” zei Jawalla. “Wat vreemd! En ik wilde er eigenlijk niets van geloven.” Het licht werd steeds sterker. Het was nog niet zo sterk als daglicht, maar het kwam er dichtbij. De grot zag er bijzonder uit. Aan het plafond hingen allemaal stenen pegels, waarlangs water drupte op andere pegels die omgekeerd op de grond stonden. De pegels waren van een witachtige steen en prachtig regelmatig gevormd. Dado wist wat dit was. Dichtbij de hoofdstad was er ook zo’n grot.

“Soms organiseren ze daar een klank- en lichtspel. Dan gaat iedereen kijken en luisteren. Het is heel magisch.”

Het was niet eenvoudig een pad te vinden tussen de pegels. Soms moesten ze over een klein beekje heen springen, soms was het te breed en moesten ze er doorheen. Dan weer klommen ze over een rots of moesten ze een diepe spelonk door. Er was wel een pad dat ze volgden, hoewel dat moeilijk te zien was. Totdat de bodem zanderiger werd.

Dado zag ze het eerst. Hij viel op zijn knieën in het zand en zag dat er afdrukken van zolen in de harde modder stonden.

“Kijk,” zei hij. “Het lijken wel kinderschoenen.” De anderen bogen zich over de afdrukken en haalden hun schouders op. In het dorp had niemand schoenen, dus hoe een schoenafdruk eruit zag, moesten ze maar geloven van Dado. Dado zette zijn voet naast een afdruk. Die was iets groter dan de helft van zijn voet.

“Als dit afdrukken van mensen zijn, dan zijn ze maar ongeveer zó groot.” Hij hield zijn hand ter hoogte van zijn maag. Dat stelde iedereen wel weer gerust. Als die mensjes zo klein waren, konden ze ook niet echt gevaarlijk zijn. Niet dat ze dat tegen elkaar zeiden, maar na de ontmoeting met de Dadombo’s was alles wat kleiner was, beter.

Ze liepen door. Meer op hun hoede en misschien zelfs bangig. Alsof er achter elke pegel ineens een minimensje op zou kunnen duiken. Tara was als enige niet op haar hoede. Ze liep vooraan en het was alsof het blauwe licht haar leidde.

Ze hadden zeker een uur door de grotten gelopen, toen ze in de verte een blauwig schijnsel zagen. Het was niet het blauw van Tara’s licht. Het was daglicht. Het was het einde van de tunnel, waar ze door waren gekropen. Hoe dichter ze bij het licht kwamen, hoe nerveuzer iedereen werd.

Het licht kwam uit een opening die een stuk boven hun hoofd in een grote ruimte lag. Jawalla opperde, dat het misschien wel genoeg was geweest voor de eerste keer. Dat ze misschien nu naar huis moesten gaan en dan volgende keer naar buiten. Maar niemand anders voelde ervoor om nu om te keren.

Veder klom nu zelfs voorop, alsof hij werd gedreven door een bijzondere kracht, die uit hemzelf kwam. Want hij klom omhoog als een lenige bosaap. Iedereen klom achter hem aan, Jawalla als laatste.

Toen iedereen naar buiten was geklommen, konden ze genieten van een bijzonder uitzicht. Ze waren in de krater van de vulkaan terecht gekomen. Die was enorm. Ze konden de andere kant van de kraterwand maar nauwelijks zien. In het midden was een groot meer en in dat grote meer was weer een eiland, een eiland zo groot, dat hun dorp er makkelijk op zou passen. En in het midden van dat eiland was weer een krater, een kleinere, waar rook uitkwam.

Op de oevers van het meer waren bossen en velden. Hoewel alles er wel erg netjes bijlag, zagen ze nergens een teken van leven. Geen omgeploegde akkers, geen velden met gewassen, geen huisjes of wegen. Een serene rust zonder dat er een mens te zien was. Als het tenminste mensen waren, die hier woonden.

Ze gingen zitten. Het was een prachtig zonnige dag en de zon had nog niet het hoogste punt bereikt. Wat zou deze dag ze nog meer brengen? Dat wist alleen Veder misschien. Die begon onrustig heen en weer te schuiven.

7. DE BLAUWE KRACHT

Het was weer Jawalla die begon over teruggaan, maar nu waren er meer, die daar wel iets voor voelden. Vooral omdat Veder iets had gezegd, wat als een dreigende wolk was blijven hangen.

“Straks kunnen we niets meer zelf willen,” zei Veder.

“Wat bedoel je, Veder?” vroeg Tara.

“Ik weet het niet. Straks kunnen we niets meer zelf willen.”

“Ja, betekent dat dan dat we gevangen worden genomen?”

“Nee, dat geloof ik niet,” zei Veder.

“Gaan ze ons misschien knevelen?” probeerde Karam.

“Knevelen?” riepen een paar leden tegelijk.

“Ja, vastbinden. Opsluiten. Dan kunnen we niets meer zelf willen,” zei Karam en hij nam een verdedigende houding aan.

Ineens stond hij daar. Hij kwam inderdaad niet boven de maag van Dado uit en keek hen met een scheef hoofd aan. Het mannetje voor hen leek nog het meest op een mens. Hij had een soort wapen op hen gericht en bewoog de loop ervan langzaam van links naar rechts langs het groepje.

Het mannetje had een klein lichaam. Zijn huid was gelig en licht behaard. Zijn helder groene ogen lagen diep in hun kassen. Ze zagen er wel sympathiek uit. Maar het mannetje was ook op zijn hoede. Hij droeg een soort jas die prachtig was versierd met glitterende stenen en gouden en zilveren stukjes, die in een soort mozaïek waren geplakt. Zijn handen waren nogal vreemd. Hij had heel lange vingers, die hij alle kanten op bewoog. Zijn voeten staken in prachtige sandalen, die ook waren versierd met kralen, gekleurde stenen en goud.

Het was weer Tara, die het eerste de angst had overwonnen. Ze deed een stap naar voren. Het mannetje deed een stap terug. Maakte een geluid en richtte zijn wapen nu op Tara. Die stak haar rechterhand uit en opende die. Het blauwe balletje sprong op en neer op Tara’s hand, alsof het een bekende zag.

Maar het mannetje zag niets of het maakte hem niet uit, dat Tara een blauw balletje in haar hand had. Hij bleef met zijn wapen in haar richting wijzen en zei nu voor het eerst iets.

“Ver gartsaka nuiorti dettarsto,” zei het mannetje en wees in het wilde weg met zijn vrije arm.

“Wij spreken uw taal niet,” zei Tara heel luid.

“Ver gartsaka nuiorti dettarsto, dettarsto huma dao. Ver gartsaka,” zei het mannetje nu een beetje geïrriteerd.

Pert kwam nu naar voren lopen. Hij haalde uit zijn zak een druppelvormige vrucht die hij had bewaard, en reikte hem aan. Het mannetje keek een beetje nieuwsgierig en een beetje argwanend. Hoewel het wel moeilijk was om in zo’n vreemd gezicht uitdrukkingen te herkennen.

“Hier een lekkere sappige vrucht,” zei Pert. En niet alleen het mannetje was nu verbaasd over de actie van Pert. Iedereen keek verwonderd naar de reactie van het mannetje. Hij pakt de vrucht aan en opende zijn mond, die nu veel groter bleek dan op het eerste gezicht. Hij hapte de halve vrucht weg en schoof daarna de andere helft naar binnen. Vervolgens keek hij alle leden van de groep aan en er brak iets van een glimlach door op zijn gezicht. Hij zette zijn wapen tegen een boom en ging in kleermakerszit voor hen zitten.

Iedereen ging nu tegenover het mannetje zitten, Tara en Pert vooraan. Dado schoof ook aan, maar dat maakte het mannetje zenuwachtig. Want Dado was een echte reus vergeleken met hem.

“Huma dao dirdavi oruto dirdavi,” zei het mannetje en Tara haalde haar schouders op.

“Huma dao dirdavi oruto dirdavi,” zei Pert. Het mannetje veerde op. Hij grijnsde en probeerde Pert op zijn schouder te slaan.

“Vertiro duar diton pertvi dirdavi,” zei hij lachend tegen Pert. Pert haalde weer zijn schouders op. Het mannetje haalde ook zijn schouders op. Iedereen haalde nu zijn schouders op en iedereen begon ook te lachen.

“Ik Tara,” zei Tara, terwijl ze bij ik op zichzelf wees.

“Ik Tara,” probeerde het mannetje haar na te zeggen. En iedereen moest weer lachen. Het klonk ook nogal vreemd, omdat zijn mondspieren kennelijk niet waren gebouwd op de Tephraanse taal. Tara gebaarde, dat hij het niet had begrepen.

“Mijn naam.... Tara,” zei ze en wees toen op hem. “En jij?”

“Mijn naam Tara en jij?” zei het mannetje verwonderd. Maar toen kroop hij naar Tara toe en pakte haar rechterhand. Hij opende haar hand en keek nu naar het blauwe balletje. Hij stak zijn vinger erin en zei: “Mijn naam Tara en jij?”

Toen lichtten zijn oogjes op. Het donkergroen werd een beetje blauw en hij zei “Vadrisso Tara, vadrissi Jol.” Bij Tara wees hij op Tara en bij Jol op zichzelf.

“Jij heet Jol?”

“Jol,” zei Jol.

“Dado,” zei Dado.

“Vadrissi Pert,” zei Pert die wel gevoel had voor taal. Het mannetje begon meteen te lachen.

“Hiew Pert,” zei hij en pakte Perts hand even vast.

“Hiew Jol,” zei Pert.

“Vadriksi Harlo” zei Harlo, die het begrepen had. En zo stelden Johrt, Jawalla en Karam zich ook nog voor. Jol schudde zijn hoofd en iedereen dacht wel te begrijpen, dat hij alle acht namen niet zomaar kon onthouden. Maar hij wees met zijn rare vinger zonder zijn hand te bewegen iedereen aan en zei:

“Hiew Tara, Dado, Pert, Harlo, Johrt, Jawalla, Karam, Veder.” De groep applaudisseerde, omdat ze dat erg knap vonden en Jol bewoog langzaam heen en weer met een vrolijke glimlach.

Dado haalde zijn rugtas tevoorschijn en haalde er een kaart uit. Jol keek verbaasd naar de kaart. Dado tekende in het blanco gedeelte een grote cirkel en binnen de cirkel een ei en daarna een grillige vorm. Het ei was de vorm van het meer en de grillige vorm van het eiland dat daar middenin lag. Dado wees achter Jol naar het meer en de kraterwand. Jol begreep het niet meteen, maar toen Tara zei “Dat is de vulkaankrater,” legde hij zijn vinger weer in Tara’s hand. Hij haalde zijn schouders op en je kon aan hem zien dat het een nieuw gebaar was, dat hij had geleerd.

“Jouw land. Hier woon jij,” zei Tara nu. Jol leek het te begrijpen. Hij keek aandachtig naar de kaart. Jol keek aandachtig naar de tekening en zei toen “Varadar mir walkutu”. En hij knikte heftig dat hij het begreep.

Zonder dat Tara begreep, wat het betekende, zei ze

“Gezien vanuit vogelvlucht.”

“Je kan hem verstaan,” zei Dado enthousiast. “Of kwam dat van jou?”

“Watte?”

“Nou, gezien vanuit vogelvlucht.”

“Nee, het kwam zomaar uit mijn mond,” zei Tara. “Ik denk dat hij dat zei, maar ik weet het niet zeker.”

Dado was al weer bezig met zijn tekening. Hij wees op het bos en de heuvel aan de andere kant van de tunnelgrot. En daarna naar het Grote Groene Hek. Het was alsof er bij Jol een lichtje ging branden.

“Ahua, vsetrolio Bareo,” zei Jol. En omdat Tara nog steeds zijn vinger vasthield, zei ze “De Oneindige Schutting.”

“Noemde hij het zo? De Oneindige Schutting. Da’s mooi, veel mooier dan het Grote Groene Hek,” zei Harlo.

“Het Grote Groene Hek is stom,” zei Pert.

“Kijk,” zei Tara en wees op het dorp, dat Dado zeer gedetailleerd had getekend. “Hier wonen wij.”

Jol knikte alsof hij dat al wist.

“Ahua, buordivo ska vortio,” zei Jol.

“Het Gemene Volk.”

“Wij gemeen?” riep Harlo.

Dado vroeg “Waar woont jullie volk?” En Tara herhaalde de vraag om het blauwe bolletje te laten vertalen.

“Ja, waar woont jullie volk?”

“Beginnen jullie elkaar nou ook al te herhalen?” grapte Johrt.

“Ja, waar woont jullie volk?” vroeg Pert en iedereen lachte nu weer.

Johrt legde zijn vinger op het vreemd gevormde eiland in het midden van het meer en zei weer iets onverstaanbaars.

“Zijn dorp is daar,” vertaalde Tara.

“Mogen we een kijkje nemen?” vroeg Dado, die meteen aan de slag ging om zijn kaart preciezer te maken. Hij tekende de bossen en velden en veranderde de vorm van het meer. Dat was niet eivormig maar ovaal met een paar onregelmatige punten. Achter het eiland kon je een landtong zien, die het eiland bijna met de oever verbond. Op het ontbrekende stuk kon je een brug onderscheiden. Een kleine brug die door de afstand van zeker drie kilometer maar moeilijk te zien was.

“Ahua, dragiko varedisk greod dortisto,” begon Jol weer. En iedereen keek nieuwsgierig naar Tara.

“Ik begrijp je niet,” zei Tara.

Jol sprak weer, maar nu veel dringender. Hij wees daarbij op Tara’s blauwe bal en de grot. Daarna maakte hij gebaren die bij een ontploffing of een oplaaiend vuur hoorden. Hij ging staan en liep heen en weer, alsof hij een klein toneelstuk deed. Daarbij schoot hij met een denkbeeldig geweer op iets groots. En hij gebaarde, alsof er een grote kudde op hem afkwam. Daarna maakte hij een beschermend gebaar en wees naar het eiland. Hij maakte afwerende gebaren.

“Ze zijn bang voor ons. De gemene mens,” zei Veder.

“Kun jij hem nu ineens ook verstaan?” vroeg Dado.

“Nee, maar je kan toch zien, wat hij staat te doen,” zei Veder. “Je kan wel raden, wat er vroeger is gebeurd.”

“De geschiedenis vertelt bijna niets over deze mensen,” zei Dado. “Er is wel geschreven over een volk dat in de vulkaan woonde in de oude geschriften. Maar de nieuwe bewoners van Tephran hebben ze altijd met rust gelaten. En in de geschiedenisboeken van de Wikkadons wordt er al helemaal niet over gesproken. Er wordt alleen gezegd, dat het een gevaarlijk gebied is met wilde dieren van allerlei soort.”

“Ahua, geratska ver dortav. Varetjo korvoet fetjili moertens,” zei Jol en stak zijn vinger weer in Tara’s handpalm. Hij ging door met zijn onbegrijpelijke taaltje.

“Hij heeft gehoord, wat je zei. Hij kan je verstaan,” zei Tara, toen hij was uitgepraat.

“Bizar,” zei Dado. “En?”

“Hij zegt, dat zijn volk tweehonderd jaar geleden bijna is uitgemoord door een troep gemene blanke reuzen die op jou lijken, Dado. Hij zegt dat de vulkaan hen heeft gered.”

“De vulkaan?”

“Ja, dat zegt hij.”

Dado was een beetje teleurgesteld, dat nou net de Wikkadons ook hier de kwaaie pier waren. Hij vond het al heel vervelend, dat hij een Wikkadon was. Hij had erg gehoopt dat voorbij het Grote Groene Hek de verschillen tussen hem en de anderen niet zo groot zouden zijn. Hij vouwde zijn kaart dicht en keek Jol aan.

“Ik ben een goede Wikkadon.”

Jol keek een beetje schichtig en begon weer te praten. Tara zei dat Jol vertelde over de goede Wikkadons. Die waren tussenbeide gekomen om het voor zijn volk op te nemen. Maar die waren ook gevangengenomen en weggevoerd.

“Ahua,” zei Dado. “Zie je, er bestaan best wel goede Wikkadons.”

“Niemand hier heeft gezegd, dat dat niet zo is,” zei Tara.

Jol keek weer naar Tara en de blauwe bal. Die was erg klein geworden. Jol wees er op en begon iets te zeggen. Tara keek hem aan en er was plotseling iets van schrik in haar ogen.

“Hij zegt allemaal dingen, die ik niet begrijp,” zei ze. “Het gaat over de vulkaan. Dat wij maar beter weg kunnen gaan. Dat het gevaarlijk is voor mensen als ons. Dat Jol ons niet kan beschermen.”

“Vrasgirt dwarast, gno dy vretsdo erwonas.”

“Zijn volk verkeert in groot gevaar. Hij zegt niet waarom. Hij wil ons niet in gevaar brengen.”

Jol stond op en haalde een steen van onder zijn kleed. Hij gaf hem aan Tara die er naar staarde, alsof het het kostbaarste was, wat ze ooit had gezien. Ze bedankte Jol door hem te omhelzen. Dat ging wat onhandig, omdat Jol zo klein was en Tara zo groot. Tara ging door haar knieën en Jol fluisterde wat in haar oor.

Tara straalde even, alsof hij iets heel moois had gezegd. Daarna keek Jol naar de anderen en sloeg met de achterkant van zijn hand op zijn mond. Het zag eruit als een afscheid. Zonder na te denken volgde iedereen zijn voorbeeld en drukte de ruggen van hun hand op hun monden.

Daarna gebeurde er iets vreemds. Jol draaide zich om en het leek wel, alsof hij ineens in het niets was verdwenen. Misschien was hij heel snel weggelopen en achter de bosjes verdwenen of echt in het niets opgelost. Maar ineens was er geen Jol meer en konden ze hem in de verste verte niet meer zien.

Ze gingen terug. Dado liep naast Tara, die de grot verlichtte met haar blauwe bol. Achteraan liep Johrt met de zaklamp van Dado. Tara struikelde een paar keer, maar Dado zorgde ervoor dat ze niet viel.

“Wat heeft hij gezegd, Tara?”

“Dat wil je niet weten, Dado.”

“Natuurlijk wil ik dat weten, Tara.” Tara twijfelde. Ze liep snel door, tot Dado haar tegenhield en aan haar arm trok. Ze stonden nu oog in oog tegenover elkaar. Het licht in de grot viel weg. Dado was zeer beslist. Hij bleef wachten tot Tara iets zou zeggen.

“Hij zei dat wij de enigen zijn, die zijn volk kunnen redden.”

8. DE DINGEN VERANDEREN

Toen Dado maandagochtend wakker werd, wist hij dat zijn leven voorgoed was veranderd. Zijn moeder klopte op de deur van zijn slaapkamer en riep met een zachte stem

“Dado, wakker worden, lieverd, je moet zo naar school.”

“Ik wil niet naar school.” Dat was het vaste antwoord en de zin die hij iedere ochtend als eerste zei.

“Maar je moet, lieverd. We betalen veel geld voor je school.” Dat was ook ongeveer, wat moeder altijd zei.

Dado herinnerde zich ineens alles van de dag ervoor. Hoe hij bijna werd opgevreten door een Dadombo. De wonderlijke tocht door de Pegelgrot en de ontmoeting met Jol. Hij kon haast niet geloven, dat dat allemaal gebeurd was. Het was alsof alles een droom was geweest. Hij gooide de deken van zich af en liep naar zijn tas, waarin hij de kaart van het eiland bewaarde. Hij vouwde hem open en zag duidelijk de tekening van het meer en het eiland in het midden. De bossen, de velden en de enorm lange kraterwand die dat vreemde land omsloten.

Deze tekening was een schets. Diep weggeborgen onder een luik van zijn kast had hij de echte tekeningen. Die waren veel gedetailleerder en met kleur had hij de diverse soorten begroeiing en bebouwing aangegeven. Een gedeelte had hij over kunnen nemen van de officiële kaarten van de Centrale Autoriteit. Maar daar stonden bijvoorbeeld de kartonnen buitenwijken en de dorpen zoals dat van Tara niet op. Dat vond de Centrale Autoriteit te onbelangrijk. Daar woonden onbelangrijke arbeidskrachten. Mensen die weinig verstand hadden en tevreden waren met weinig.

Het was hun lot om de rijkdom van de Wikkadons te bewaken en bewaren. Daar klaagden ze niet over. Een enkeling die dat wel deed, werd gevangen gezet in de Enclave. Dat was een afschuwelijke plek midden in het Brakke Bos. Die lag in een moeras in de delta van de rivier, die daar op zee uitwam. Het water was half zout, half zoet en de bomen groeiden met hun wortels in het water. Het was alsof ze honderden tenen hadden, die voorzichtig de temperatuur van het water voelden.

De gevangenen leefden daar achter een groot stalen hek met wachttorens en honden die zo waren verpest, dat ze in alle benen beten, die ze voor hun glimmende neuzen kregen.

Dado voelde onder zijn kussen. Hij vond de steen die hij van Tara had gekregen en haalde hem tevoorschijn. Hij keek teleurgesteld naar de grijze kei, die wel heel mooi was, maar geen kleur had of een glinsterend gedeelte. Hij legde hem aan zijn oor om te luisteren, of hij er iets in kon horen en moest toen om zichzelf lachen. Maar toen hij de steen neerlegde, voelde hij wel iets raars in zijn hoofd. Alsof zijn hersenen een beetje loszaten, zo voelde het.

Misschien ben ik wel ziek, dan hoef ik niet naar school, dacht Dado en voelde aan zijn voorhoofd. Jammer, geen koorts. Hij ging naar zijn badkamer en pakte zijn tandenborstel, smeerde daar wat pasta op en begon te poetsen. Pas toen keek hij in de spiegel en schrok enorm. Zijn hoofd had een blauwige waas. Alsof er een wolk om zijn schedel heen bewoog en erin probeerde te komen.

Jeminee, ik heb ook een blauw licht. Maar in mijn hoofd. Wat moet ik daar nou mee? Hij was helemaal opgetogen. Zou niemand dit zien, net als bij Tara?

Beneden zat vader al aan het ontbijt en bromde tegen Dado, dat hij te laat was. Zijn zusje Marma zat te tutten voor een bord pap.

“Ik wil geen pap,” zei ze en gooide haar lepel er zo hard in dat de pap in het rond spatte.

“Maar je zei, dat je pap wilde,” zei moeder.

“Dat zei ik niet.”

“Wat zei je dan, toen ik vroeg, wat je voor ontbijt wou?”

Marma had die vraag niet verwacht en moest lang nadenken.

“Ik hoorde je ook pap zeggen,” zei Dado, die wist hoe hij zijn zusje de kast op kon jagen.

“Ik zei geen pap,” schreeuwde Marma nu. Ze had de lepel weer opgepakt en sloeg er nu keihard mee midden in het bord. De pap vloog in dikke kledders alle kanten op. Ook droop het van de krant af, die vader zat te lezen.

“Dado, zit je je kleine zusje weer te stangen?” vroeg vader boos, terwijl hij zijn krant probeerde te redden.

“Ik zei alleen maar, wat ik gehoord had.” Vader boog voorover en gaf Dado een enorme draai om zijn oren. Het kletste zo hard dat Marma, moeder en zelfs vader zelf ervan schrokken. Dado had de klap niet zien aankomen. Vaders hand was zo snel achter de krant vandaan gekomen, dat hij er niet op had gerekend. Maar toen de klap op zijn hoofd aankwam, leek het alsof de kracht in het niets verdween. Dado had helemaal niets gevoeld. In tegendeel. Hij had wat warmte gevoeld en een lichte kriebel. Zijn hoofd was opzij geduwd, maar hij had geen pijn gevoeld.

“Ik zei alleen maar, dat ik ook had gehoord, dat Marma om pap had gevraagd.”

Klets. Weer een draai van zijn vader. Dit keer zag hij hem wel aankomen en ving hij de hand op met zijn wang.

“Au, au,” zei vader spontaan, want hij had zich flink bezeerd. Hij schaamde zich en probeerde dat te verbergen.

“Au ai, wat ben jij een brutaal jong.” Hij keek naar zijn hand en toen naar Dado’s gezicht. Zijn hand liep rood aan, Dado’s wang niet.

“Ik weet niet, waarom u altijd moet slaan, vader. Kan u het niet met woorden af?”

“Ga naar je kamer, lelijke vlegel,” zei vader en hij stond op om hem in zijn nekvel te vatten.

“Nee,” zei Dado, “ik ga naar school.” Hij stond op en liet het gezin in grote verwondering achter.

Hij haalde zijn fiets uit de garage, waar de prachtige limousine van zijn vader stond. Moemba, de zwarte chauffeur van zijn vader, kwam uit zijn kamertje dat aan de garage was gebouwd.

“Ah, jonge meneer Dado, zal ik u helpen met uw fiets?”

“Nee hoor, Moemba, dat kan ik zelf wel. Ga jij je maar voorbereiden op mijn vader. Die heeft een erg slecht humeur vandaag.” Moemba boog zijn hoofd en zei niets. Zoals Moemba nooit iets anders vroeg dan dingen, die hij kon doen voor je.

Dado wist eigenlijk niks van Moemba. Of hij een familie had en waar die woonde, wist hij niet. Dado had geleerd om niet met het personeel te spreken. Waarom eigenlijk? vroeg hij zich af. Waarom vraag ik nooit iets?

“Moemba, waar woon jij eigenlijk?”

“Ik woon daar, meneer Dado.”

“Moemba, waarom noem ik jou jij en niet u en meneer en waarom noem jij mij u en meneer Dado?”

“Omdat dat nu eenmaal zo hoort,” zei Moemba verlegen. “Kijk, ik woon hier, meneer Dado.” Moemba liet zijn kamer zien. Die was net lang genoeg voor het bed dat erin stond en in de breedte bleef er nog een meter over, waarin een tafeltje, een stoel en een lamp stonden. Op een plankje stonden boeken. Dado nam een beslissing.

“Meneer Moemba, ik noem u voortaan meneer Moemba, tot u mij gewoon Dado noemt.”

“Laat meneer het maar niet horen. Die zal boos op je worden. En boos op mij,” zei Moemba angstig.

“Oké, ik zal zorgen dat hij het niet hoort, meneer Moemba. Wat voor boeken leest u eigenlijk?”

“Oh, het zijn niets betekenende boeken. Avonturen en romances.”

“Dat dikke boek daarboven is dat een avontuur of een romance, meneer Moemba?”

“Dat dikke boek is, is...” en hij pauzeerde even, kennelijk om een goed antwoord te verzinnen. “Dat is een boek van mijn vader. En die heeft het van zijn grootvader, die het zelf geschreven heeft. Het is een geschiedenisboek. Van mijn volk welteverstaan.”

“Mag ik het een keer lenen, meneer Moemba?”

“Oh nee, dat zal uw vader nooit goed vinden.”

“Nee, maar dat gaan we hem ook niet vertellen, hoor. Ik heb een geheime bergplaats. En ik zal nooit vertellen, dat ik het van u heb geleend.”

“Ik weet het niet, hoor. Ik zal er over nadenken.”

Dado sprong op zijn fiets en reed de garage uit.

“Dag meneer Moemba,” riep hij. Moemba kromp ineen, deed zijn vinger voor zijn mond en siste.

“Dag, jongeheer Dado,” riep hij Dado na.

Op het schoolplein was het een rommeltje. Iedereen was aan het ballen, stoeien, schreeuwen en duwen. Want straks als de bel ging, was dat weer voor vier uur voorbij. Van negen tot een uur waren er strakke regels in de school. Niet praten tenzij je wat wordt gevraagd, niets anders bewegen dan strikt noodzakelijk is voor het schrijven, of je vinger opsteken en vooral ook je gezicht in de plooi houden. Brutale glans? Grinniken? Minachtend kijken? Allemaal verboden op straffe van de roede. De roede was een kleine buigzame tak, waarmee de meester je op de binnenkant van je handen sloeg. Het aantal keren hing af, van hoe brutaal je had gekeken, hoeveel je had bewogen of welke beweging je had gemaakt anders dan schrijven of je vinger opsteken. Dado verheugde zich erg op de komende les. Hij wilde natuurlijk proberen of de roede op zijn handen ook pijn zou doen. Als dat niet zo was, was hij onschendbaar.

De dikke grijzende leraar geschiedenis Meneer Braktak had een maandagochtendhumeur. Dat betekende dat je heel erg je best moest doen om niet op te vallen. Bij de minst geringste beweging of verkeerde blik sloeg hij zijn slechte stemming op je handen kapot.

Toen iedereen keurig op zijn plaats zat, begon hij te brommen.

De geschiedenisles op de Verderschool was over het algemeen erg saai. Maar dit keer zou er wel wat leven in de brouwerij komen.

“We waren bij de vestiging van de eerste Centrale Autoriteit. Weet iemand nog in welk jaartal dat was?” Dado wachtte tot niemand zijn hand opstak. Toen stak hij zijn hand op. Braktak wees hem aan.

“1832, meneer.”

“Heel goed, Dado.” Over het algemeen was Braktak heel beleefd tegen Dado. Die was immers de zoon van de secretaris van een minister. Een belangrijk persoon dus. Op zekere dag was Dado’s vader langs de school geweest en had geëist dat zijn zoon niet anders behandeld mocht worden dan ieder ander. Inclusief de slaag. Maar toch, het bleef een risico, vond Braktak.

“De Centrale Autoriteit was nodig, omdat de Wikkadons die hier in 1806 voet aan wal zetten, orde nodig hadden. Zoals ik jullie heb verteld, waren er grote bendes van het inheemse volk, die het op de rijkdommen van de Wikkadons hadden voorzien. Die vielen de Wikkadons aan met pijlen en speren. Een gevaarlijke tijd. En wat was het eerste dat de Centrale Autoriteit instelde? Wie? En nou niet weer Dado!” Een andere jongen stak zijn vinger op.

“Ja?”

“De politie en het leger.”

“Goed zo, jongen. Want die konden orde op zaken stellen en de inheemse Tephranen terug de bossen in drijven.” Dado stak zijn hand op.

“Woonden de oorspronkelijke Tephranen niet ook eerst in de vallei bij de haven?”

“Nee, die hebben altijd in de bossen gewoond. Het waren bosjesmensen. Wij hebben nu ontwikkeling gebracht. Ze wonen nu in huizen en er zijn zelfs scholen voor de heel slimme inheemsen.”

“Maar stellen die huizen wel wat voor? En hebben ze geen honger in de buitenwijken en de dorpen?”

“Pardon?” zei Braktak. “En wat weet de jongeheer Dado daarvan?”

“Zijn de huizen in de buitenwijken dan niet van karton, meneer Braktak?” Braktak verslikte zich en moest enorm hoesten.

“Snotverdorie, mistkerel, wat zijn dat voor rare dingen die je zegt?”

“Het zijn alleen maar vragen, meneer.”

“Jij brutale vlegel. Kom jij maar naar voren.”

Dado stond op en keek triomfantelijk om zich heen. De jongens en meisjes uit zijn klas keken strak voor zich. Maar bij sommigen zag je een lach die op doorbreken stond, terwijl anderen bemoedigend keken, omdat ze wisten wat er zou gebeuren. Iedereen wilde wel zo brutaal zijn als Dado, maar de pijn van het gemep op hun handen kon soms dagenlang doorzeuren.

“Ga daar maar staan,” zei Braktak, terwijl hij de roede tevoorschijn haalde.

“Maar meneer, ik stelde alleen maar vragen. En u heeft gezegd: er bestaan geen domme vragen. Mijn vader zegt: van vragen word je wijs.”

“Wees stil en houd je handen op,” gebood Braktak.

Dado hield zijn handen op en keek naar het plafond. Hij hoopte zo vurig dat het klopte, wat hij dacht, en ja hoor, daar kwam de eerste klets. Braktak haalde meteen uit voor de tweede en de derde. In plaats van een kermende Dado of zelfs een Dado die zijn tanden op elkaar zette om geen kik te geven, gebeurde er niets. Dado gaf geen krimp. Braktak had het eerst nog niet in de gaten, omdat hij zo druk bezig was met richten, dat hij niet naar Dado keek. De klas had het wel in de gaten. Die vond Dado enorm stoer. Zoals hij daar stond en geen kik gaf. Er kwam zelfs een grijns op zijn gezicht. Het was gewoonweg niet natuurlijk.

Zo bij slag zeven of acht begon het ook Braktak op te vallen, dat Dado niet reageerde. Hij begon nog harder te slaan en haalde zo ver uit dat hij zijn eigen bril van zijn hoofd sloeg. Dat was behoorlijk vervelend, omdat zijn brillenglazen zo dik waren, dat Braktak zonder het ding weinig zag. Hij zakte door zijn knieën op zoek naar de bril. Dado bukte en raapte hem op. Hij liet Braktak nog even over de grond kruipen en bijna niemand kon nu zijn lachen inhouden. Braktak kwam overeind en probeerde te zien, wie er lachte.

“Hier is uw bril, meneer.”

Tegen de tijd dat hij het ding had aangepakt en weer opgezet, had iedereen weer een uitgestreken gezicht. Braktak greep Dado aan zijn oorlel en trok hem mee de klas uit. Ze gingen naar het hoofd van de Verderschool, die aan het einde van de gang zijn kantoortje had.

Meneer Vandoor was niet de ergste van alle leraren. Zelf gaf hij Taal en hij hield ervan om grappen te maken. Het was toegestaan daarom te lachen. Meneer Vandoor was net verdiept in een blaadje en schrok toen Braktak met Dado kwam binnengestormd.

“Deze snotvlegel is zo ongelooflijk brutaal, dat ik me geen raad meer met hem weet.”

“Aha,” zei Vandoor heel serieus en hij ging er eens voor zitten. “Vertel me maar, wat er is gebeurd.”

“Deze kneteldraaier haalde het in zijn hoofd om mijn lessen in twijfel te trekken.”

“Zo en hoe deed hij dat?” zei Vandoor nu nog serieuzer.

“Ik stelde vragen, meneer Vandoor. Ik stelde alleen vragen.”

“Had ik jou iets gevraagd?” zei Vandoor.

“Nee, meneer.”

“Nou, hou je mond dan.”

“Hij stelde vragen, Vandoor. Maar het waren vragen, die het antwoord al weergaven.”

“Wat voor antwoorden?”

“Dat wij de oorspronkelijke Tephranen uit de vallei hebben verjaagd en dat ze nu honger lijden en in kartonnen huizen wonen.”

“Dat heb ik niet gezegd.”

“Zo zo,” zei Vandoor. “Wat heb je dan wel gezegd?”

“Ik heb het gevraagd.”

“Je bent een brutale vlegel. Je stond gewoon te grijnzen, toen ik je met de roede sloeg,” zei Braktak.

“Zo zo,” zei Vandoor en verder niets, want hij wist ook wel dat de mensen waren verdreven en nu in kartonnen huizen woonden en honger leden. Toch moest hij een straf verzinnen. “Je mag duizend regels schrijven: Ik heb me te gedragen als een brave Tephraan en geen onzinvragen stellen.”

“Het waren geen onzinvragen. Ik weet dat de mensen in de vallei woonden. Ik weet, dat ze in kartonnen huizen wonen. Ik weet dat ze honger lijden.”

“Zo zo en hoe weet jij dat dan?” zei Vandoor.

“Ik weet het gewoon.”

“Je bent toch niet...”

“Nee, ik weet het.”

“Heb je zitten snuffelen in je vaders spullen?” vroeg Vandoor.

“Dus u geeft het toe?,” vroeg Dado.

“Wat?”

“Nou alles.”

“Echt niet.”

“Dus het is echt onzin, wat ik zeg?”

“Dado,” zei Vandoor geschokt, “wat is er met je aan de hand? Je was een van onze braafste leerlingen. Nooit strafwerk gehad. Heeft u hem eerder wel eens geslagen, meneer Braktak?”

“Niet meer dan eens per maand.”

“Zo zo,” zei Vandoor en hij was weer even de draad kwijt.

“Ga jij maar terug naar je klas. Ga maar voor de deur van je klas in de gang staan. Dan ga ik me beraden, wat ik met je aanmoet.”

Dado stond een uur lang in de gang, tot zijn vader hem kwam ophalen. Die was woest. Hij sleurde Dado mee de gang door naar de auto, waar Moemba klaar stond met het portier in de hand. Moemba wendde zijn hoofd af, zodat hij niet het risico liep, dat de jongeheer Dado hem meneer Moemba zou noemen. Want dan was vader helemaal ontploft.

“Word ik helemaal uit een belangrijke vergadering gehaald, omdat mijn zoon uit de school wordt geklapt.”

“Ik ben niet geklapt. Ik ben geschorst.”

“Hoe het dan ook zij. Je gaat naar je kamer. De deur gaat op slot en je komt er de komende veertien dagen niet meer af. Huisarrest.”

Dado zei niets. Hij wist dat alles wat hij nu nog zou opmerken, de straf alleen maar zou verlengen. En huisarrest was natuurlijk, waarmee je hem het meest kon straffen.

Dado liep graag rond. Slenterde graag over straat. Of fietste door de buitenwijken van de stad. Of naar de kustplaats aan het strand. Hij ging graag over het Grote Groene Hek en speurde daar door de bossen en over de velden. Het liefst zocht hij een heuvel of een berg en las daar uit een van de vele boeken, die hij uit zijn vaders bibliotheek meenam.

Natuurlijk had hij zijn geheime ontsnappingsroute. Hij kon via een regenpijp van de tweede verdieping via een afdakje naar beneden klauteren. Maar dat kon alleen, als hij zeker wist, dat zijn ouders hem niet kwamen controleren. Dat deden ze ’s avonds nooit, als hij naar bed ging. En ook ’s middags kon hij makkelijk in rook opgaan, als hij dan rond etenstijd maar weer present was. Maar hoe moest hij nou zondag wegkomen, als hij twee weken huisarrest had? En hoe moest hij dat Tara vertellen? Hij moest per se de steen die avond terugbrengen.

Hij had al weer verschrikkelijk spijt van de straf die hij had uitgelokt. Maar hij was ook niet van plan zich daarbij neer te leggen.

“Vader, luister. U bent toch de secretaris van de Centrale Autoriteit.”

“Ja,” zei zijn vader nors.

“Die staan toch voor rechtvaardigheid.”

“Ja,” zei zijn vader zo mogelijk nog norser.

“Wat nou, als ik alleen vragen heb gesteld? Vragen die mij interesseerden. Alleen door het stellen van vragen word je wijzer. Dat heeft U zelf altijd gezegd.”

Vader bleef even stil. Het viel hem op dat Dado nog nooit zo tegen hem had gesproken. Het was hem die ochtend al opgevallen, dat zijn zoon al zo goed tegen pijn kon, dat slaan al geen goede optie meer was om hem dingen bij te brengen. De hele dag had hij zijn hand gevoeld, terwijl Dado gewoon fluitend naar school ging.

Nu weer deze wijze taal, waartegen hij eigenlijk niets had in te brengen.

“Je kunt niet alle vragen stellen. En je moet zeker niet naar dingen vragen, die niet waar zijn.”

“Maar wonen de mensen in de dorpen en buitenwijken van Pudra dan niet in kartonnen huizen, zonder waterleiding en wc’s, zonder elektra? En lijden ze dan geen honger?”

“Dat zijn de vragen, die je niet mag stellen.”

“Maar waarom niet?”

“Omdat ze subversief zijn.”

“Wat is subversief?”

“Ze ondermijnen het gezag.”

“Dat begrijp ik niet.”

“Als alle mensen zich bezig gaan houden, met hoe slecht de andere Tephranen het hebben, ontstaat er chaos.”

“Ik vroeg het alleen.”

“Je zult moeten leren, dat je die vragen niet mag stellen.”

“Maar ik weet het nu!,” zei Dado die dacht dat hij eieren voor zijn geld moest kiezen. “Waarom dan nog zo’n straf?”

“Om het je niet te laten vergeten.”

“Maar ik vergeet het heus niet, hoor. Ik zal het nooit meer vragen.”

“De straf blijft de straf.”

“Kan ik hem niet inwisselen voor slaag?” Vader keek zijn zoon verbaasd aan. Voordat hij het wist, had hij al weer uitgehaald. Hij wilde zijn zoon in zijn ribbenkast stompen. Maar op een of andere manier schoof zijn vuist een andere richting op en raakte hij een armsteun.

Vader bezeerde zich behoorlijk. Zijn knokkels zwollen op en Dado zag het bloed zich door de huid persen. Het maakte vader nog bozer. Hij draaide zich om en sloeg Dado vol op zijn gezicht. Dado voelde er weinig van en zijn vader des te meer.

“Wat is dat?” vroeg zijn vader nu. “Ben je ineens van steen geworden?”

“Ik ben groot geworden, vader. Ik ben te oud om te worden geslagen.”

Vader gromde en pakte zijn zakdoek om zijn bloedende hand te verbinden. Moemba vroeg of hij even zou stoppen om de verbanddoos uit de achterbak te halen.

“Bemoei je er niet mee, roetmop,” zei Dado’s vader.

“Nee, meneer,” zei Moemba.

9. DE MERKWAARDIGE DROOM

Voor Tara was de maandag ook anders verlopen dan elke andere maandag dat jaar of de jaren ervoor. Het was allemaal begonnen met een droom. Dat was geen gewone droom. Eentje waar je wakker uit kon worden en dan denken: ik heb gedroomd. Het was een droom die zo levensecht was, dat ze alles wat gebeurde kon voelen, ruiken en horen. En natuurlijk kon ze alles zien. En ook dat zien was zo helder, zo scherp en zo kalm, dat het niet leek op enige andere droom die Tara ooit had gehad.

Toen ze wakker werd, had ze gezien dat ze op haar hand had geslapen. De hand met de blauwe bol erin. Ze had haar hoofd als het ware in de blauwe bol gelegd en was zo in slaap gevallen.

De droom was eigenlijk heel eenvoudig. Tara had water gehaald op het dorpsplein en was daarna naar de vismarkt gestuurd om vis te ruilen voor een enorme zak met appelen, die ze van de boom uit hun tuin hadden geplukt. Tara werd gestuurd, omdat moeder wist, dat Tara altijd extra veel vis kreeg van Kavar. Maar Tara had de appelen aan Kavar gegeven en gezegd, dat hij de vis voor haar moest bewaren. Ze moest een boodschap doen en ze was doorgelopen, het dorp uit.

Op een of andere manier wist Tara precies, waar ze naartoe moest. Ze liep in een flink tempo over de onverharde weg richting de grote weg van Pudra naar Panara. Die stak ze over in de richting van een ander dorp, dat Buteene heette. Daar woonde hetzelfde soort mensen als in haar dorp. Ze werkten voornamelijk op de energiecentrale en in de fabriek, waar automobielen werden gemaakt.

Tara sloeg voor het dorp linksaf. Het pad, waarop ze nu liep, was vanaf de weg nauwelijks te zien. Het was ook slecht begaanbaar door alle struiken die eroverheen groeiden. Tara voelde alle takken langs haar huid en gezicht striemen, maar ze liep door. Ze rook ook het nattige bos en de lucht van rottende boomstammen van omgewaaide bomen. Ook rook ze na enige tijd verbrand hout, zoals van een houtskoolvuur.

Uiteindelijk kwam ze het bos uit en liep ze op een open terrein. Aan de overkant daarvan stond een huisje. Het was een klein huis van leem met een strooien dak. Ze liep naar de voordeur van het huisje en die stond op een kier. Ze duwde hem open en zag aan een tafel een oude vrouw zitten. Ze had vriendelijke ogen en een zachte niet al te rimpelige huid. Ze was ook groot en had prachtig lang grijs haar. Niet een raar heksig oud vrouwtje maar een mooie rijzige dame. Ze glimlachte vriendelijk en zei:

“Ik verwachtte je al, Tara.”

Daarna begon de droom weer opnieuw. En hij verliep precies hetzelfde. Tot aan het “Ik verwachtte je al, Tara”. Daarna kwam de droom nog een derde keer voorbij. En iedere keer weer rook ze de bossen en het vuur en voelde ze de takken in haar gezicht zwiepen.

Tara was helemaal niet verwonderd, toen ze die ochtend na het opstaan van haar moeder een zak appelen kreeg met de vraag, of ze die bij Kavar wilde inwisselen voor een flinke vis. Ze ging met de zak op weg en ze kwam Kavar tegen op het strandje, waar de vissersboten lagen.

“Hallo, Tara,” zei Kavar. “Wat heb je mooie blozende wangen. Ze zijn zo rood als de appels, die je in die zak draagt.”

“Ga je mond spoelen met zout water, Kavar,” zei Tara, die inderdaad een blos op haar wangen had. Door de opmerking van Kavar was die twee keer zo sterk geworden.

“En waar kan ik mijn meest favoriete meisje van Tephran mee van dienst zijn?” zei Kavar, terwijl hij met zijn hand wees op de mat voor hem, die gevuld lag met vissen. Grote vissen, kleine vissen, garnalen, krabben, inktvissen, er lag van alles op de mat van Kavar.

“Je hebt een mooie vangst gedaan,” zei Tara, terwijl ze de vissen aan hun staart omlegde.

“Ik zou het liefst iets heel anders vangen dan vis,” zei Kavar.

“Schei nou eens uit, Kavar. Wat kan ik krijgen voor een zak met prachtig mooie appels?”

“Ik heb een enorme berg appels. Mijn moeder weet niet meer, wat ze ermee aanmoet.”

“Appels zijn gezond om op te eten, Kavar. Je kunt er heerlijke stroop van maken. Of jam. Of moes om warm te eten, met aardappelen.”

“Ik word er helemaal appelig van,” zei Kavar. “Maar omdat jij het bent, geef ik je deze vis.” Hij pakte een van de grootste vissen bij zijn staart en hield hem voor Tara’s ogen.

“Prima, Kavar. Je bent geweldig. Zou je hem nog even voor mij kunnen bewaren? Ik moet nog een boodschap doen en ik wil niet met die vis zeulen.”

“Ik ben hier tot het middaguur.”

“Ik denk, dat ik dan wel terug ben, Kavar.”

“En waar ga je dan heen, Tara.”

“Dat gaat je niets aan, Kavar.”

Daarna was ze het pad opgelopen in de richting van de weg. Het was niet druk, want de meeste mensen waren al om zeven uur ’s ochtends naar hun werk gegaan op de fabriek of de plantage. Op de weg was er wel verkeer. Er reden gewone auto’s en vrachtwagens af en aan. Ze stak snel over en vond het pad naar het andere dorp. De mensen die ze daar tegenkwam, kende ze niet, maar ze waren vriendelijk en groetten haar.

Een behulpzame vrouw vroeg haar of ze de weg was kwijtgeraakt, ze wilde weten naar wie ze op zoek was. Maar Tara had niets gezegd. Ze vond het raar om te vertellen dat ze de weg volgde, die in haar droom voor haar was uitgestippeld.

Het weggetje naar het dorp had ze wel eens gelopen, maar ze kon zich niet herinneren, dat er een pad van aftakte. Ze kon zich zelfs geen doornbossen herinneren, die zo’n pad zouden afdekken. Toch liep ze er gek genoeg zonder nadenken naartoe en begon zich een weg door de bosjes te banen.

Ze rook het natte hout en wachtte gespannen tot ze ook het houtvuur zou ruiken. En ja hoor, na heel wat bosjes kwam ze plotseling op het open terrein en zag in de verte het huisje, waar rook uit de schoorsteen kwam. Ze slikte een paar keer. Want tot nu toe kon het nog allemaal toeval zijn. Of misschien was ze hier toch wel eens geweest maar was ze dat vergeten. Ze liep tot aan het huisje en wachtte bij de veranda.

De deur zwiepte open en ineens stond daar een enorme grote hond. Het beest gromde en liet zijn gevaarlijke tanden zien. Dat was nou niet bepaald, hoe de droom was verlopen. Degene die die droom in haar hoofd had gestopt, had de hond zeker over het hoofd gezien. Het beest kwam naderbij en blafte een keer. Tara opende haar rechterhand en hield die met de palm in de richting van de hond. Die deinsde terug en maakte plotseling een jankend geluid, terwijl hij zich omdraaide en naar binnen rende.

Nu verscheen er een lange oude vrouw in de deuropening. Ze keek een beetje vijandig naar Tara die inmiddels haar handen snel in de zakken van haar jurk had gestoken.

“Nadoe, meisje,” ze sprak het zangerig uit, “wat kom jij hier doen?”

“Ik weet het niet, mevrouw.”

“En wat heb je met mijn hond gedaan, dat hij zo jankt?”

“Ik weet het niet, mevrouw.”

“Nadoe, meisje, jij weet niet veel,” zei de vrouw en stapte voorzichtig de veranda af. “Je komt toch geen groenten uit de tuin stelen? Of appels van de bomen?”

“Nee, mevrouw, we hebben zelf appels. En stelen doe ik nooit.” De vrouw leek nu iets vriendelijker te worden.

“Tuttut, maar er moet toch een reden zijn, dat je hier bent. Ben je via het pad gekomen? Je zit onder de schrammen.”

“Ik heb gedroomd, mevrouw. Ik had een droom dat ik hier naartoe liep en dat ik door de deur naar binnen ging en dat u daar zat. U zei: Ik verwachtte je al, Tara.”

De vrouw leek nu even van haar stuk. Ze keek Tara doordringend aan en liet vervolgens haar ogen langs haar lichaam glijden.

“Nadoe, tuttut,” zei de vrouw, “de Blauwe Schijn.”

Tara keek naar haar jurk. Het blauwe bolletje was maar een heel klein beetje te zien door haar gesloten hand en de stof van de jurk heen, maar kennelijk had deze vrouw het toch gezien.

“Hahahaha, nu snap ik het van de hond. Die heeft het niet zo op met de Blauwe Schijn. Kom maar mee naar binnen, Tara, zo heet je toch?” Tara knikte. De vrouw liep naar binnen nam plaats aan de tafel en zei “ik verwachtte je al, Tara.”

“Hoe dan? Waarom?”

“Ik verwacht iemand die de Blauwe Schijn over de Oneindige Schutting brengt.”

“Maar hoe wist u dat dan?”

“Hahahaha,” de vrouw lachte, het was geen akelige heksenlach. Het was een warme vriendelijke hartelijke lach, die ook wel een beetje aanstekelijk was.

“Haha,” lachte Tara mee. Nu werd de vrouw ineens serieus. Ze stond op en haalde een ketel van het vuur. Ze schonk twee mokken vol met heet water en haalde vervolgens een theebuidel uit een kastje boven het aanrecht.

Tara keek eens rond. Het hele huis bestond uit één ruimte. In een hoek stond een bed. Er was een tafel met twee stoelen, maar voor de rest werd het grootste gedeelte van de ruimte in beslag genomen door een enorme schouw. Daaronder brandde een groot vuur. Aan de schouw hingen konijnen, fazanten en ratten aan hun staart. Ze waren allemaal geplukt of gevild. Er hingen ook worsten, dikke en dunne. Het water liep Tara uit haar mond.

De vrouw had een prachtige blanke huid en heldergroene ogen. Als je het moest raden, zou je zeggen dat ze een Wikkadon was. Maar ze had ook kenmerken die bij gewone tephranen hoorden.

De vrouw liet de buidel door de theekoppen gaan en haalde daarna een pot met honing tevoorschijn. Met een stokje met een bol haalde ze honing uit de pot en liet die in de twee mokken stromen. Tara verheugde zich erg op een kop thee met echte bijenhoning.

Alsof het nog niet genoeg was, kwam er een stuk wit brood tevoorschijn en haalde de vrouw een dikke worst van boven de schouw weg. Met een mes sneed ze dikke plakken van de worst.

“Ik kan jouw gedachten lezen,” zei de vrouw. “Je hebt trek in thee met honing en die worst keek je bijna van de schouw af.”

“We eten zelden worst, mevrouw….,” zei Tara verontschuldigend.

“Vrouw Zulle, zo mag je me noemen. Of gewoon Zulle. Worst is lekker, Tara,” zei de vrouw en schoof een dikke boterham met worst naar Tara toe. Die nam een hap van de boterham en genoot van de gepeperde smaak van de worst.

Tara vroeg zich af, wat de vrouw zou weten van het leven achter de Oneindige Schutting.

“Niets,” zei Zulle, “en alles.”

Tara dacht, ze zal toch niet echt mijn gedachten kunnen lezen.

“Natuurlijk, ik zei toch dat ik dat kon.”

Tara probeerde aan niets te denken. Ze werd er bang van, dat de vrouw zomaar in haar hoofd zat en vragen beantwoordde, die zij niet had gesteld.

“Luister, Tara,” zei ze. “ Je hoeft niet bang te zijn. Het komt allemaal goed. Ik zal niet meer in je hoofd kijken. Ik ben inderdaad een Wikkadon, maar mijn familie heeft zich in de loop der tijden niet strikt gehouden aan de wetten van de Wikkadons. Die schrijven namelijk voor, dat je je niet met de andere rassen mag mixen op het eiland. Nou, daar hadden mijn voorouders poep aan.”

“Hebben die altijd hier op deze plek gewoond?”

“Nee, ze woonden hogerop. In die tijd was er nog geen Groot Groen Hek of een Oneindige Schutting. Toen kon je helemaal doorlopen tot in de krater van de vulkaan of het strand aan de Noordkust.”

“Wat weet u van het volk dat daar woont?”

“Ik kan je daar niet te veel over vertellen. Het zijn dingen die je zelf moet uitvinden. Het zou niet goed zijn om van mij te veel te horen.”

“Ja maar, ik moet er toch achterkomen, hoe dat zit met die Blauwe Schijn en... en...?”

“Ik weet wat ze gezegd hebben, Tara. Ik weet het. ” Tara verslikte zich bijna in de boterham, die ze tijdens het gesprek zat op te peuzelen. Ze nam snel een slokje van de thee met honing. Dat kan gewoon niet waar zijn. Ze kan niet weten wat Jol tegen mij heeft gezegd.

“Jol? Die ken ik niet. Niet dat ik iedereen ken, hoor. Er wonen daar honderden, misschien wel duizenden Karonquin.” Ze zag, hoe Tara schrok, omdat Vrouw Zulle weer in haar gedachten had gezeten.

“Oh, sorry,” ging ze door. “Maar ik weet wat het betekent, als je de Blauwe Schijn hebt opgepikt. Het betekent dat het volk van Jol in moeilijkheden is en dat jij en je vrienden ze moeten helpen.”

Tara was aan de ene kant toch wel opgelucht dat Zulle wist van de noodkreet van Jol, toen ze afscheid namen. Want hoe moest zij nou met haar rare clubje een heel volk op een heel erg verboden plek gaan redden?

“Je moet je geen zorgen maken, Tara. Je moet je laten leiden door je gevoel. En door de Blauwe Schijn. Ik zal je daar iets over vertellen.”

Tara opende haar hand en liet Zulle de bol zien.

“Ik heb er net zo een gehad, Tara,” zei Zulle. “De Blauwe Schijn is iets wat niemand kan verklaren. Het is een soort natuurverschijnsel. Het is mysterieus en eigenlijk kun je er niets van zeggen maar ook weer alles.”

“U kunt mijn gedachten natuurlijk al lezen. Ik snap er niets van.”

“Dat geeft niet, want alles wordt vanzelf duidelijk.”

“Ik heb soms een ongelooflijke kracht.”

“Da’s één eigenschap. De Blauwe Schijn beschermt je.” Zulle nam een slok van haar thee. “De Blauwe Schijn komt uit de diepste grotten van de vulkaan. Het is iets wat alle Karonquin met elkaar verbindt. Bij de Karonquin is het geïntegreerd.”

“Wat is geïntegreerd?”

“Ja, het zit niet als een bolletje op hun hand, maar het zit door hun hele lijf.”

“Jeetje, dan moeten ze wel sterk zijn.”

“De Blauwe Schijn is alles wat goed is, Tara. Het is een kracht zo sterk als een vulkaan. Maar je kan hem alleen ten goede gebruiken. Je zou er bijvoorbeeld nooit iemand kwaad mee kunnen doen.”

“Nee. Dat heb ik gemerkt. Het werkt alleen, als er gevaar is.”

“En het beschermt je tegen pijn, als iemand je pijn doet. Dat is allemaal heel bijzonder, maar je kan nog meer. Bijvoorbeeld jouw droom. In je dromen ben je met elkaar verbonden. Kun je elkaar boodschappen sturen. Kun je samen dingen beleven, elkaar wegwijs maken, dingen laten zien. Je kunt soms ook in de toekomst kijken, maar daar moet je erg op oefenen.”

“Maar als die Karonquin dat allemaal kunnen, waar hebben ze ons dan voor nodig?”

“Je bedoelt jou en je vrienden?”

“Ja, de Geheime Zeven,” zei Tara en daarna vlug erachteraan. “En Dado. Dado is een Wikkadon. Een heel aardige Wikkadon.”

Oeps, dacht Tara, Zulle is natuurlijk ook een aardige Wikkadon. Of wat dan ook. Oh, ik moet niet denken, want ze kan mijn gedachten lezen. Zulle glimlachte alleen maar. Ze liep naar een kast en haalde er een klein leren boekje uit. Ze legde het voor zich op tafel en sloeg het open. Alle bladzijden stonden helemaal volgeschreven met woorden. Tara herkende ze als woorden en was teleurgesteld, omdat ze niet kon lezen.

“Hier,” zei Zulle. “Neem deze bundel maar mee. Verstop hem goed, want niemand mag hem vinden.”

“Maar ik kan niet lezen.”

“Is dat zo?” vroeg Zulle en ze glimlachte weer. Ze schoof het boekje onder Tara’s neus. Die keek naar alle tekens die eerst voor haar neus dansten en toen ineens in groepjes uit elkaar vielen. Ze keek ernaar en ze hoorde de klank ervan in haar hoofd opkomen. Het waren hetzelfde soort klanken, als die Jol had gesproken. Ze hoorde nu niet alleen de woorden, maar ze kon ze ook hardop naspreken en als ze dat deed, wist ze wat ze betekenden.

Dit is de gids van de Blauwe Schijn. Het hart van SHAKUR, de kracht van de vulkaan. Wie dit leest, draagt met zich mee het geheim van de Karonquin, het volk van de grote vulkaan.

Tara’s mond bleef open staan bij die laatste woorden.

“Ik kan lezen,” zei ze verwonderd.

“Ja, Tara. Je zal nog meer dingen kunnen, waar je verwonderd door zal zijn. Volg de aanwijzingen in de gids, die zullen je helpen om straks Jol en zijn volk te kunnen helpen.”

“Jeetje, waarom ik, waarom wij?”

“Je hebt een zuiver hart, Tara. Alleen mensen met een zuiver hart kunnen contact krijgen met de Karonquin. Tara, ze zoeken hulp voorbij de Oneindige Schutting.”

Tara keek naar de gids. Soms dansten de letters weer voor haar ogen en dan weer stonden ze stil en was het alsof ze ze al eerder, misschien wel honderd keren had gezien en begrepen. Ze at haar boterham met worst op en dronk haar thee op. Daarna nam ze afscheid van Vrouw Zulle.

“Kom gerust langs, als je weer wat weten wil, Tara. En pas goed op de gids.”