VROUWEN

Inclusief de voetnoten

met eigen-wijsheden

VROUWEN

Het voorspel

Fons Burger

Rotterdam 2004

Roman

ISBN 9789490077105

NUR 301

© 2004 Fons Burger

Typografie: Yuri Jansen

Foto’s omslag: Patricia Steur

Druk: Wilco, Amersfoort

Dif Books is onderdeel van Brighter World B.V. Rotterdam

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

www.dif-books

www.fonsburger.com

Voor Jacqui,

mijn complete vrouw

Alle in dit boek voorkomende personen zijn een bedachte mix van persoonlijkheden, karakters en lichamen van personen die in de nabije of verre omgeving van de schrijver bestaan. Daar waar enige persoon zich herkend, beledigd of onheus behandeld zal voelen, is er sprake van een verkeerde identificatie en beroept de schrijver zich bij voorbaat op zijn vrijheid van meningsuiting en artistieke vrijheid.

Hoofdstuk 1

En hoofdstuk 1

(1965)

Komt dit boek ooit af?

Het moet.

Want ik heb eindelijk ontdekt hoe het zit en ik weet zeker dat dit het begin is van een bijzonder boek. Niet zo maar een boek-boek maar een Belangwekkende Bijdrage Aan De Mensheid. Ik heb er veertig jaar research voor gedaan, voorstudies, praktijkoefeningen, empirisch veldonderzoek. Mijn hele leven is vergeven van het onderwerp. Als ik dit boek niet schrijf, dan schrijft het mij wel.

Ik ben niet goed in dingen afmaken dus verplicht ik me tot het schrijven van een hele pagina per dag, een jaar lang. Dan heb ik genoeg om te spreken van een magistraal werk. En ik zal alles zo indringend opschrijven dat men zal spreken van een meesterwerk. Het boek over vrouwen. Ik weet zeker dat miljoenen mensen daarop zitten te wachten.

Eigenlijk heb ik vandaag geen zin om een boek te schrijven. Ik heb meer zin om schunnige plaatjes te bekijken op het internet. Of om te zuipen met wat willekeurige onduidelijke figuren. Of met mijn vrienden. Ik loop tussen mijn computer en de reling van het balkon van mijn werkkamer in het stadspaleis dat ik bewoon.

Ik woon hier sinds kort alleen. Mijn vrouw heeft me verlaten. Achteraf gezien kon me niets beters overkomen, maar ze heeft mijn kinderen meegenomen. Ik ben helemaal wezenloos van mijn kinderen en heel erg boos, maar daarover later, want ik heb nogal de neiging om daarover door te zeiken.

Mijn huis heeft veertien kamers. Het is een klassiek herenhuis gebouwd voor iemand met grootheidswaanzin, en ik wil over de toevalligheid dat juist ik hier ben gaan wonen niet te veel uitweiden. Het pand heeft een immens trappenhuis, grote hoge kamers en marmeren toiletten. Op de begane grond ontvang ik mensen en vier ik feest. Er is een klassieke salon en een gigantische keuken voor grote eetfestijnen. Ik heb er ook een kantoor.

Op de eerste verdieping is het wat moderner ingericht, daar woon ik echt. Een gezellige woonkamer, een bibliotheek, speelkamer voor de kinderen, nog een keuken en mijn werkkamer. Op de bovenste verdieping zijn de slaapvertrekken. De helft van het souterrain wordt bewoond door Roberto. Hij is mijn chauffeur, tuinman en klusjesman. Hij drinkt te veel als hij moet rijden, schoffelt de duurste planten naar God en is meestal te moe voor klusjes. Maar hij kan aardig toneelspelen. Hij speelt butler, chauffeur of lijfwacht. Soms speelt hij voor kok. Hij kan een aardig stuk vlees bakken en heeft iets met de Italiaanse keuken. Voor het echte werk komt Arnold, een chef, maar ook mijn vriend. Verder heb ik nog een huishoudster die erg goed voor me zorgt, en Makerita die mijn zakelijke leven regelt.

Mijn vrouw Karin mis ik dus niet. Neuken deed ze al anderhalf jaar voordat ze me verliet niet meer en voor de rest was er ook weinig leuks aan haar te beleven. De huishoudelijke beslommeringen werden sowieso al door bovenvermeld team uitgevoerd. De kinderen verzorgde ik, want ’s ochtends was ze te moe en ’s avonds had ze afspraken op de tennisbaan, in de sauna of met haar manueel therapeut, een verschrikkelijk vriendelijke womanizer die haar op handen droeg.

Ik ben haar dankbaar. Als dit boek een voorwoord zou hebben (waar het zo langzamerhand wel op begint te lijken) zou Karin boven aan de lijst van dankbetuigingen staan. Zonder jou, lieve schat, had ik dit boek nooit kunnen schrijven.

Het valt niet mee om te beginnen aan zo’n boek. Gelukkig komt Roberto binnen. Hij klopt niet, ik moet hem eindelijk eens leren dat wel te doen. Onze relatie is die van twee vrienden, maar ik maak ook elke maand zijn salaris over. Dat heeft iets dubbels waar we regelmatig ingewikkelde gesprekken over hebben. Roberto heeft een belangrijke kwestie te bespreken.

Twee dagen terug was het hier warm en zwoel en omdat de nacht niet de nodige koelte bracht, dropen we af naar club Cinderella. Het is een van de betere bordelen van de stad, waar de vrouwen naast het eigenlijke werk ook nog een fatsoenlijk gesprek met je kunnen voeren. Buiten de airco en de koele champagne kun je er ook onder de douche met allerlei dames. Roberto ontmoette een Pools meisje dat hem in een wip om haar vinger wond. Ik moest blijven, omdat Roberto’s creditcard het niet meer trok en hij met die van mij moest afrekenen.

Vandaag is Roberto serieus. Hij gaat breeduit staan, ademt eerst lang uit, ademt dan in en zegt:

“Wat denk je? Ik ben verliefd, weet je. En ik weet wat je gaat zeggen, ik weet wat je ervan vindt. Maar toch.”

Ik reageer subiet.“Klassiek verhaal. Man redt meisje uit het leven.”

“Roberto redt Aga. Roberto redt Aga, man. Als ze voor volgende week geen visum krijgt, moet ze het land uit.”

“En jij gaat dan snel even met haar trouwen. Lul toch niet, man. Ze zoekt maar een andere achterlijke idioot.”

“Hee. You know me. Ik heb het afgesproken. Het is mijn woord dat ik haar gegeven heb. Ik ga haar vrijdag ontmoeten.”

“Je gaat helemaal niks. Je moet vrijdag werken. We moeten naar New York of naar Madrid. Ik verzin nog wel waar we heen moeten.”

“Jezus man, het is er echt één uit ’n miljoen, die meid. Het is werkelijk een engel die op een naald kan dansen. Ik heb zo’n vrouw nog nooit ontmoet. Zo strak. Zo prachtig gevormd. Zo diepzinnig.” Ik zie hem wegdromen. Woorden schieten hem tekort. Hij tast met zijn handen haar lichaam af, sluit zijn ogen, haalt diep adem en voert in gedachten een goed gesprek.

“Rot nou maar op. Ik ben bezig een boek te schrijven en zo kan ik me niet concentreren.”

“Je bent een zak, Al.”

“Al redt Roberto.”

Mannen zouden Roberto beschrijven als een lelijke kerel met een grof hoofd waarin hooguit zijn donkere zwarte kraalogen een lichtpuntje vormen. Hij heeft een beetje een puddingachtig kapsel, een aapachtige houding als hij loopt. Hij omschrijft dat zelf als een ‘Al-Pacinotred’. Vrouwen vallen allemaal voor Roberto. Hij hoeft ze maar even aan te kijken en een of andere stompzinnige tekst uit te kramen en plat gaan ze.

Mijn boek moet niet alleen maar een erotische roman worden. En ook geen non-fictionboek. Mij niet gezien. Domme boeken over vrouwen en mannen zijn er al genoeg.1

1 Zie het hoofdstuk Voetnoten: Introductie van de voetnoten behorende bij de roman Vrouwen

Het moet fictie worden waarin ik me lekker kan uitleven, zonder dat ik word aangeklaagd.

Het begint ergens in de jaren zestig.

Het is heerlijk om hier te zitten. Met niets te beginnen. Een leeg beeldscherm waarop ik een jongetje kan tekenen dat precies zal beleven wat ik voor hem verzin. Dat kan ruiken wat ik in zijn neus of hersenpan stop. Voelen wat ik hem in handen geef. Zien wat ik op de rest van de pagina teken. Ik kan hem opgewonden laten worden, pijn laten lijden, laten lachen, huilen, laten klaarkomen. Alles wat ik wil, alles wat er in mijn kop zit. Hoewel ik van dat alles soms verschrikkelijke koppijn krijg.

Hoofdstuk 1

(1965)

Henkie was toch al nooit een van zijn beste vriendjes geweest. Hij had het hem ook wel veel eerder kunnen vertellen. Nu voelde Donald zich een enorm achterlijke debiel, omdat hij niet eens wist dat er een soort witte snot uit je piemel kwam als je er maar lang genoeg aan trok. En dat dat bovendien een heel lekker gevoel met zich meebracht.

Het was hem overigens al opgevallen dat bepaalde plaatjes rare onbekende gevoelens bij hem teweegbrachten. De eerste keer gebeurde dat op het moment dat hij in een damesblad foto’s zag van een model dat de Garnaal werd genoemd. De foto’s waren niet helemaal scherp, dat was nogal in de mode. De Garnaal was zo mager als een lat. Ze had nauwelijks borsten en keek een beetje vaag in de camera. Ze zat op de rand van een hek, hing over de manen van een paard, stond tegen de deur van een stal of speelde met een klein poesje. Dat was alles. Maar bij de eerste aanblik van de foto’s gebeurde er iets bijzonders met hem. Het leek op verliefdheid. Niet de verliefdheid die hij voor het eerst in de derde klas van de lagere school ervoer. Nee, met Josefien was het anders. Die was klein, mollig, en had het liefste gezicht van de hele wereld. Ze had een lelieblanke huid en grote heldere bruine ogen die een klein beetje loensten. Bijzondere wimpers ook, groot, lang en zwart, een beetje samengeplakt alsof ze mascara had gebruikt.

Josefien kon staren. Dromerig voor zich uit of langs hem heen in het niets. Als hij heen en weer wiegend bij haar in beeld schoof en zij terugkwam uit een verre dagdroom, liet ze de mooiste glimlach van de wereld zien. Een beetje verlegenheid, een beetje schaamte, een beetje plagerigheid en veel onschuldige warmte, dat zat allemaal in de glimlach van zijn Josefien.

Zijn gevoelens voor Josefien waren heel heftig. Het was alsof het schoonschrijven, dat hij nog aan het leren was, voor niets anders gebruikt kon worden dan voor het schrijven van haar naam. josefien. Josefien is op Donald. Donald is op Josefien. Het stond op alle geheime papiertjes, op geheime plekjes. Soms twee namen met een hart ertussen op de stoep, want een mes om mee in een boom te kerven had hij nog niet.

Het was alsof dat hielp. Niemand anders was namelijk van mening dat er tussen hem en Josefien iets aan de hand was. Op de eerste plaats haar moeder niet, die voor de derde klas stond waarin hij en Josefien zaten. Ook niet alle andere jongetjes die dol op haar waren, al was het maar om bij haar moeder een wit voetje te halen.

Josefien zelf liet zich zijn voortdurende aandacht welgevallen. Tijdens de speelkwartiertjes waren hij en zij onafscheidelijk. Soms met al haar vriendinnetjes erbij, soms ook met zijn tweeën. Dan praatte hij hon-derduit over wat hij later allemaal zou worden. Hij wilde in de missie gaan werken. Als dokter in donker Afrika. Josefien was daarvan zeer onder de indruk. Ze kon heel aandachtig naar hem luisteren, terwijl haar ogen wegdroomden naar het eind van de speelplaats waar de jongens uit de klas weer bezig waren met het beramen van een aanval. Want dat was het offer dat hij moest brengen voor zijn grote liefde. De jongens kwamen hem uitdagen om te vechten. En als er dan werd gevochten, ging dat met drie tegen een. Als Don de eerste klap op zijn neus had gekregen, verscheen er een rood waas voor zijn ogen en maaide hij iedereen die hij voor zijn bloedende neus kreeg, neer.

De Garnaal bracht een warm gevoel teweeg in zijn onderlijf. De eerste keer moest hij controleren of hij niet aan het plassen was. Want de combinatie van geen controle hebben over je onderlichaam en een warm stromend gevoel rond de schaamstreek was hem bekend. Het deed hem denken aan bedplassen dat hij tot ver voorbij de daarvoor vastgestelde eindleeftijd was blijven doen. Dit had hij nooit eerder gevoeld. Zelfs niet toen hij de eerste keer van Astrid les had gekregen in tongzoenen. Astrid zelf vond dat kennelijk nogal lekker. Twee van zijn vriendjes van school mochten elke dag om de beurt met haar tongen. Het was vanwege zijn “puh, ik geloof er niets van” dat hij ook mee mocht. “Zo, wat geloof jij dan niet,” had Astrid gezegd en hem vol op zijn mond gezoend. Haar tong drong meteen tussen zijn lippen en tanden naar binnen en toen hij over de eerste schrik heen was, spoelde er een onduidelijk warm en geheimzinnig gevoel door zijn borst en maag. Zij pakte zijn hoofd met beide handen vast en trok haar tong even terug om er iets mee te zeggen. “Je moet je tong ook in mijn mond steken. En met de puntjes tegen elkaar gaan. Zo.” En weer kletste die warme natte sappige tong van haar door zijn mond, schoof langs de binnenkant van zijn wangen, langs zijn achterste kiezen en trok zich even terug in afwachting van zijn binnenkomst. En daar kwam hij, met al het enthousiasme dat hij de afgelopen uren had opgebouwd en met al zijn nieuwsgierigheid naar hoe een meisjesmond vanbinnen aanvoelt, als je er met je tong ingaat. Hij schoof eerst heel voorzichtig vooruit en draaide om haar tong heen, voelde het speeksel, haar tanden en werd steeds wilder in zijn bewegingen. Hij hoorde haar zachtjes kreunen, maar nadat hij had ingehouden omdat hij bang was haar te bezeren of te verstikken, kwam die tong van haar weer in actie. Het was hemels. Hij kon dit echt uren blijven doen, ware het niet dat zijn twee vriendjes ook hun rechten hadden op Astrids tong, tanden en de binnenkant van haar wangen.

Ondanks dat zij net als de Garnaal niet al te dik was, geen borsten had en zeker vaag uit haar ogen keek, kwam het warme gevoel, van bovenaf gerekend niet verder dan zijn navel.

De Garnaal was andere koek. Die was enig in haar soort. Zo onbereikbaar als ze uit haar ogen keek, was ze natuurlijk in het echt ook
en de enige manier om haar te bezitten, was door met een schaar haar foto’s uit te knippen en met lijm in zijn agenda vast te plakken. Met een blauwe viltstift schreef hij er haar naam en bijnaam in grote letters tussenin.

Met de instructie van Henkie in zijn achterhoofd en de waarschuwing dat vaders en moeders het helemaal niets vonden als je je hiermee bezighield, sloot hij zich met zijn agenda op in zijn slaapkamer. Alleen God zou hem hier kunnen zien en er was iets wat ervoor zorgde dat in zijn beleving God en de Garnaal niets met elkaar te maken hadden. Of misschien juist alles. Dons moeder had nooit iets gezegd over wat je met een piemel nog meer kon doen dan plassen en Dons vader al helemaal niet. Alle onheilswaarschuwingen over blind of doof worden, ruggenmergkanker oplopen of in het vagevuur branden wegens onkuisheid, hadden hem niet bereikt. Hooguit via Henkie maar die was toch niet te vertrouwen.

Donald wist dat hij hem eerst stijf moest zien te krijgen. Dat was al eens gebeurd bij het aanzien van de Garnalenfoto’s, maar hij had het weggewreven alsof hij zich een buil was gevallen tussen zijn benen. Daarna was er slechts minimaal sprake geweest van verdikking, hoewel de foto’s keer op keer die bijzondere uitwerking hadden.

Vanavond moest het er toch echt van komen. Hij zei tegen zijn moeder dat hij vroeg ging slapen en wachtte tot beneden het geluid van het sportprogramma op de radio klonk, reden om aan te nemen dat niemand meer naar boven zou komen. Hij ging op zijn bed liggen en had zijn pyjamabroek tot onder zijn knieën geschoven, zijn kussen extra opgeklopt en schuin tegen de muur gezet, zodat hij een goed zicht had op dat kleine lichaamsdeel dat vanavond iets geheel nieuws moest presteren. De agenda met zijn Garnaal stond tegen de muur, ondersteund door een trui. Nu kon hij zijn handen allebei gebruiken om Henkies instructies uit te voeren. En daar ging ie.

Het duurde wel even voordat er iets van verstijving ontstond maar nadat hij ernaar had gekeken en diep ademhaalde, verdween die ook weer onmiddellijk. Daarom sloot hij zijn ogen om ze alleen maar af en toe te openen om een glimp van The Shrimp in zich op te nemen. Hij fantaseerde dat hij naast haar op het hek zat. Dat zijn handen het poesje streelden dat zij ook streelde en plotseling speerde zijn geslacht als een lans recht overeind. En ook toen hij zijn ogen opende om te kijken, bleef hij staan, fier, recht, gespannen en langzaam roder wordend van het harde trekken. Want weer deed hij zijn ogen dicht en schoof hij op het hek tegen de Garnaal aan en voelde haar heup tegen de zijne, kon haar bijna ruiken en aanraken. Het gevoel in zijn geslacht klotste nu langzaam door zijn hele lijf en bereikte via zijn ruggenwervel de achterkant van zijn hersenpan. Zijn piemel werd stijver, zo stijf dat het bijna pijn deed en hij kon niet anders dan nog harder trekken, met twee handen en uit volle kracht.

Net op het goeie moment opende hij zijn ogen en zag een, twee, drie witte straaltjes, afnemend van volume, uit zijn paarse stengel de lucht in spuiten. De verbazing over dit fenomeen werd geheel weggevaagd door het gigantisch heftige meeslepende allesomvattende gevoel dat hem overkwam en dat de rest van zijn leven zou gaan beheersen.

Voor ik het weet zit ik in de auto. Op weg naar Club Cinderella. Zonder Roberto, want die kon ik niet vinden en dat is ook maar beter zo. Ze zeggen dat schrijven een uitlaatklep is voor allerlei gevoelens en ik ben een beetje opgewonden geraakt van dat geschrijf en moet nu een heel andere uitlaatklep zoeken.

Ik moet me overgeven aan dit allesomvattende gevoel.

Ik zet mijn auto pontificaal voor de deur op de stoep. In deze stad doen ze niet aan wegslepen of wielklemmen, en parkeerbonnen schrijven ze niet in deze buurt. Het Belgische echtpaar V. dat deze tent al een jaar of vijftien drijft, verwelkomt me. Zij met haar bekende cynische grijns en hij met het gemopper over de vorige keer dat ik hier was en me niet volgens de regels heb gedragen. Het zal me op dit moment aan mijn reet roesten. Ik moet naar Eva. Die is niet cynisch en die moppert niet. Met haar kan ik onder de koude douche, om weer even tot mijn zinnen te komen. Neuken doe ik hier niet. Ik heb nog nooit voor neuken betaald, wat natuurlijk een domme macho-opmerking is, want ik heb het goedbeschouwd mijn hele leven nog nooit gratis gedaan. Daarenboven doen ze er hier van alles mee, van trekken tot in hun mond stoppen, van eraan draaien tot hem klaar masseren.

Enfin, ik kan tenminste zeggen dat ik het hier nog nooit heb gedaan. Ik ben hier überhaupt nog maar een keer of vier geweest. Ik ben pas sinds kort ingewijd in de wereld van het bordeelsluipen en ik kan niet zeggen dat het me tegenvalt. Eva is verpleegster geweest, maar kreeg genoeg van de nachtdiensten die ze moest draaien. Dat klinkt natuurlijk als een flauwe grap, maar het is echt waar. Eva is hoogblond. Ze lijkt een beetje op Brigitte Bardot toen die vijfentwintig was, met iets kleinere borsten en een grotere kont. Ze kan vooral lekker praten en dat is voor mij wel erg belangrijk, omdat ik nooit zoveel te vertellen heb in de Cinderella. Ik houd niet van het mijn-vrouw-begrijpt-me-niet-verhaal, bovendien is mijn vrouw al weg en dat ze me niet begreep, doet er momenteel niet veel meer toe.

Het is niet druk in de bar. De ruimte is niet groter dan een halve verdieping van mijn huis en biedt plaats aan een langgerekte bar, diverse donkere nissen met bankjes, een podium, en een scherm waarop porno van redelijke kwaliteit wordt gedraaid. Achter de bar staat Cyntha of hoe ze dan ook in het echt mag heten. Eigenlijk het enige mooie meisje uit de hele club. Een jaar of twintig, met een lieve, brutale, heldere, eerlijke blik in haar ogen. Niet eens een verschrikkelijk lekker ding maar door haar onbedorvenheid een verademing in deze omgeving. Ze geeft me in al die rottigheid en armoede die de mannengemeenschap hier met zich meebrengt, het gevoel dat ik per ongeluk op de grens tussen hemel en hel ben beland. De eerste avond had ik mij tot doel gesteld om haar te beminnen, al moest ik er mijn halve koninkrijk voor opgeven. Helaas is zij de dochter van het echtpaar V. en ze heeft een heel andere carrière voor ogen dan haar moeder, die op het halve continent naam heeft gemaakt als madame en superhoer.

Maar echt waar, voor Cyntha zou ik elke dag aardappels willen koken.

Het is maandag dus veel meiden zijn er niet. Aga praat met Luke. Die hoort bij het meubilair. Z’n vrouw begrijpt hem niet. Zijn rijke vrouw wil hem natuurlijk geen geld geven om naar de Cinderella te gaan en dus simuleert Luke een gokverslaving om aan zakgeld te komen. Het is ook niet makkelijk om niet begrepen te worden.

“Waar is Eva?” vraag ik aan Aga. Ze gooit haar haar opzij met een gebaar van ik-ben-ook-blond en Luke begint meteen zenuwachtig tegen haar aan te praten. Wat dat betreft is het in zo’n club net als in de echte wereld. Rivaliteit en jaloezie druipen uit Luke’s mondhoeken. En ik ben niet eens geïnteresseerd in Aga, ik wil Eva. Eva is helemaal oké. Die zegt niets, hoeft niks, en heeft geen last van beroepstrots als ik geen seks wil. Meestal liggen we boven gewoon alleen maar tv te kijken op een groot rond waterbed. Soms masseert ze me als ik uit het bad kom, en als ik erg opgewonden ben dan stroopt ze er een condoom om en steekt hem in haar mond. Ik ben haar in een restaurant tegengekomen, voordat ze naar haar werk ging. Ze zat met me te flirten en voordat ik er erg in had, zat ik bij haar aan tafel. Ik móést haar die avond wel volgen.

“Eva heeft een vrije avond,” zegt Aga met haar zware Poolse accent. “Waar is Roberto?”

“Je moet Roberto uit je hoofd zetten. Roberto is er niet en hij komt ook niet, als je misbruik van hem blijft maken. Als je een verblijfsvergunning wilt, ga je maar met Luke trouwen. Of met de baas. Of je ziet maar.” Ik begin kwaad te worden. Cyntha komt meteen met mijn drankje aanzetten. Rum-cola met bruine rum, dat weet ze nog. Ze kijkt me haast smekend aan. Of ik me een beetje minder luidruchtig kan gedragen. Maar ik baal, want Eva is er niet. Aga is een muts die van mijn vriend moet afblijven. En Cyntha kan ik niet krijgen. Dus wat doe ik hier eigenlijk? Ik ben opgewonden en wil daar met iemand over praten, althans, praten hoeft niet per se, iets anders is ook goed. Ik heb geen honderd euro entree betaald om een beetje naar het zielige geleuter van Luke te luisteren.

Ik ga zitten aan de bar en laat mijn schouders zakken.

“Heb je een vuurtje voor me?” Negroïde accent achter me. Ik bedenk hoe lang ik al niet meer heb gerookt. Het lijkt wel een eeuw. Cyntha geeft de dame naast me al een vuurtje; de vraag was niet eens aan mij gericht.

“Thee?” vraagt Cyntha.

“Graag.”

Ik ben geheel verbaasd en zeg bijna automatisch: “Wil je wat van mij drinken?”

“Nee, ik krijg al thee.” Ik kan niet beoordelen of dit een spel is. Alles is hier een spel. Ze speelt niet-geïnteresseerd, hard to get. Alsof ze in mij geen handel ziet. Of me misschien wel onaantrekkelijk vindt.

Ik schat haar zevenentwintig. Een kop kleiner dan ik. Ze is behoorlijk knap, heeft een prachtig kapsel van ingevlochten haar, een decolleté waar je zo in kunt vallen en voor zover ik vanuit deze positie kan beoordelen een paar prachtige billen. Ze heeft wat van Diana Ross in haar jonge jaren, maar dan zonder dat achterlijke pluishaar. Ik heb nog nooit wat gehad met een negerin, hoewel ik er vaak van heb gedroomd. Ik wil het vanavond ook niet aanleggen met deze dame, hoewel ik ook nog geen zin heb om weg te gaan. Daarnaast heb ik het gevoel dat dit een hoop gezeik gaat betekenen. Dat zegt mijn intuïtie: een hoop gezeik.

“Klantje van Eva toch?” zegt ze een beetje afwezig.

“Oh, netjes zeg. Hebben jullie hier een concurrentiebeding?”

“Oh nee hoor, wou je met me mee naar boven dan?” En ze glimlacht pesterig. Ik ben verwonderd dat ze me begrijpt. Hoopte nog op een “Wat bedoel je?” en rekende zeker niet op zo’n directe benadering.

“Je weet gewoon zeker dat ik niet met je naar boven ga,” zeg ik onzeker. “Of je wilt het niet.” Ik zie haar glimlachen en weet dat ik haar niet heb begrepen: “Of wat?”

“Relax, man. Neem wat van mij te drinken,” zegt ze nu, wat natuurlijk onzin is. Want als je entree hebt betaald, is de drank gratis. Alleen als je de meisjes wat aanbiedt, moet je bijbetalen.

Ze legt haar hand met lange vingers en nog langere nagels op mijn arm. Er gaat een siddering door me heen. Geen onprettige. Ik zoek naar woorden, denk aan Eva, de kleine Don die zijn tong in de mond van Astrid steekt en zich ligt af te trekken met de beeltenis van de Garnaal die tegen zijn trui rust.

“Weet je, ik begin net. Het is altijd behoorlijk saai op maandagavond, maar ik heb niets beters te doen. Dus kom ik even een thee-tje drinken. Kijken of er nog een klantje is.” Ze zegt het zo vertrouwelijk dat ik een beetje op mijn gemak raak. Want het is best eng hier, zonder Roberto en zonder Eva. “Robin,” zegt ze en ze steekt haar elegante hand uit. Ik ben Batman, denk ik, maar ik zeg “Al.”

Het gaat redelijk snel met de rum-cola’s, want ik merk dat de lange wijzer van mijn horloge steeds sprongen maakt van tien minuten. Ik weet nou niet of ik dronken ben geworden van wat Cyntha me blijft voorzetten of van mijn eerste schreden op het schrijverspad. Want dat was wat ik met Eva kwam delen en met deze cynische Robin is dat natuurlijk geen goed idee.

“Ik weet dat je niet met me naar boven gaat. Dus ik moet nog even kijken of ik wat kan verdienen vanavond. Ik weet ook dat je dat niet erg vindt. Het lijkt me leuk je nog eens te ontmoeten.” Slim maar onweerstaanbaar en hoewel ze al van haar kruk afglijdt, houdt ze in als ik haar handen vastpak.

“Kom ’s op. Hoe weet je dat allemaal zo zeker? Mensenkennis? Waar zie je me voor aan? Een zwerver die je niet kan betalen? Of denk je dat ik je niet goed genoeg vind omdat je thee drinkt? Zoewart bent? Wat?”

“Oké, ik wilde je niet beledigen,” zegt ze suikerzoet.

Ze gaat weer zitten, slaat haar benen over elkaar, pakt mijn hand vast en legt die op haar mooie blote zwarte been. Misschien is dat een verkeerde zet als ik niets wil, maar wat kan mij het schelen. Haar strakke dijbeen voelt heerlijk aan, ik friemel er een beetje aan.

“En wat heeft Eva, wat ik niet heb?” Dat is een goeie vraag. Maar moeilijk te beantwoorden. Eva is ouder, maar in feite nog een kind. Dit is een echte vrouw, dat merk ik onmiddellijk. Ze is intelligent en speelt met mij.

“Jou vind ik aardig. Eva is ook aardig maar anders. Meer niets-aan-de-hand-aardig. Met jou zou ik wel naar boven willen, maar niet om met je te vrijen. Ik zou je wel heel graag willen kussen. Op je mond. Met mijn tong. Maar ik weet dat jullie dat niet doen hier.”

“Is dat zo?” vraagt ze olijk.

“Ik weet niets. Ik weet alleen dat ik met jou verschrikkelijk graag wil zoenen. Met Eva heb ik dat eigenlijk nooit gedaan. Misschien komt het omdat ik vandaag iemands eerste tongzoen heb beschreven. En als ik naar jouw lippen kijk en naar je witte tanden, dan verlang ik er enorm naar om het met je te doen. Dat zoenen dan.” Ik kan die woorden niet tegenhouden. Ze spuiten eruit als een warme stroom water. Ik merk dat mijn tong wat dikker is geworden. Ik probeer het te verbergen, want het lijkt me voor Robin geen pretje om een veel te dikke tong in haar mond te moeten nemen.

“Ik wil wel lezen wat je hebt geschreven. Kom, laten we naar boven gaan. Dan ga ik eens nadenken of ik me door jou zal laten kussen.”

Ja ja, denk ik. En als we boven zijn, kan ik het natuurlijk schudden. Of moet ik bijbetalen, waar ik dan weer te trots voor ben. Ik twijfel en ze kijkt me aan. Dan buigt ze zich voorover en even later voel ik haar vochtige warme tong voorzichtig bij me naar binnen schieten. Zoveel schoonheid ontroert mij.

Het ging niet meer over. Het ging nooit meer over. Dat besefte hij op dat enkele moment, de minuten erna en de uren daarna. Om van de dagen en weken die volgden nog maar niet te spreken.

Na zijn allereerste komen voelde hij een vreemd soort ontspanning. Het was niet de ontspanning van een enkele spier, zelfs niet van meerdere of al zijn spieren. Het was een totaal soort opluchting. Alsof de hele wereld van hem af was gevallen en niemand hem meer iets kon maken. Het was iets geheims, iets ondeugends, iets moois, maar het was ook vrijheid. Ja, hij voelde vrijheid. Hij was bevrijd van de Garnaal. Bevrijd van Astrid. Hij had niemand nodig. Het was ook een gevoel van leegte, van eenzaamheid. Zijn piemel had zich machtig opgeheven en het luchtruim veroverd met zijn gemene straaltjes. Nu lag het ding totaal uitgeblust als een grote gepelde garnaal tussen het zaad op zijn buik. Tevreden, gerust, maar toch heel alleen.

Het duurde niet lang of de kwelling begon. Het leek ineens een heel belangrijke vraag die hij niet aan Henkie had gesteld. Hoeveel keer per week, dag, uur kon je dit doen? Kon je dat moment dat zo snel was voorbijgegaan misschien nog wat rekken? En wanneer zou zijn piemel weer opnieuw tot leven komen? Waar Henkie wel voor had gewaarschuwd, waren de vlekken. Vlekken in het laken. Vlekken in je onderbroek. Vlekken op het behang. Moeders zagen die vlekken meteen en dan was je erbij. Dus daar moest hij voor waken.

De dagen erna kwam hij erachter hoeveel keer per dag je het kon doen. Het was vakantie en hij had voldoende mogelijkheden om zich af te zonderen. The Shrimp was altijd beschikbaar. Het grootste probleem zat hem in zijn rood wordende lid dat er na een keer of vier per dag vermoeid bij hing. Er was niemand bij wie hij kon informeren of het kwaad kon om het zoveel keer te doen.

Na een week kon de Garnaal niet meer voor voldoende opwinding zorgen voor die drie à vier keer per dag. Een damesblad van zijn moeder had echter voldoende stijlvolle modellen die uitkomst boden.

Van Henkie had hij inmiddels zijn tweede les gehad. Dit trekken was slechts een slap aftreksel van het echte werk. Dat was neuken. Dat deden Dons en Henkies oudere broers met hun vriendinnen op zaterdagavond achter in de auto of in de duinen bij het strand. Donnie had er wel wat moeite mee. Helemaal omdat Henkie hem had gevraagd of hij nog nooit twee hondjes op elkaars rug had zien zitten die hevig schokkend met het onderlichaam over het grasveld sprongen. Ja, dat had hij weleens gezien, maar wat had dat nou te maken met dat overweldigende gevoel in zijn onderlichaam? En met de Garnaal, die over de rug van haar paard hing, terwijl ze naar hem in de camera keek?

Nou alles. Want Donalds broer Fred en Tilly, die del van de groenteboer, wisten er wel raad mee, zei Henkie. Tilly was beslist geen lekker ding. Ze kwam bij Fred niet eens tot zijn tepels, had hele brede heupen, veel te grote borsten en een scheve mond. Wel mooi lang haar dat boven haar achteruitstekende kont eindigde. Die kont stak achteruit vanwege de hoge hakken die ze gebruikte om haar gebrek aan lengte te verdoezelen.

Henkie legde uit hoe neuken ongeveer in zijn werk ging. Je ging eerst een beetje zoenen, tongzoenen welteverstaan. Don bloosde toen Henkie daarover begon, want hij had de exercitie met Astrid nooit in verband gebracht met wat hij allemaal met de Garnaal had uitgespookt. Daarna ging Fred met zijn hand in de bloes of onder het truitje van Tilly en masseerde haar grote prammen. En de tepels, daar moest je aan frunniken tot ze hard werden.

Don had alleen de tepels van zijn moeder gezien, die zagen er sowieso hard uit. Dan begon het echte werk. Freds handen verdwenen onder Tilly’s rok, op zoek naar haar spleetje. Jezus, dacht Don, kon hij daar geen ander meisje voor nemen? Dat zadelde hem tenminste niet op met het rare gevoel dat hij elke keer als hij, Fred of Tilly zag, aan hondjes, tepels en spleetjes zou denken.

Het werd nog erger. “Dan trekken ze hun broeken uit en dan steekt je broer zijn stijve piemel in het spleetje van Tilly. En dan gaan ze op en neer, net als die hondjes. Tot hij zijn kwakkie in Tilly d’r spleetje spuit.” Henkie had de tong in zijn mondhoek hangen. Hij raakte zelf zichtbaar opgewonden van zijn beschrijvingen. Don niet. Die zat nog met Astrid en het tongzoenen in zijn gedachten en bij de Garnaal van wie hij slechts met moeite kon voorstellen dat ze een spleetje had en dat ze daar mannen in toeliet. Het was allemaal heel verwarrend. Hij was rechtstreeks naar huis gegaan en had zich onmiddellijk teruggetrokken in zijn kamer. Daar probeerde hij het eerst met de Garnaal. Toen met alle dames uit het damesblad. Maar het lukte niet meer. Hij fantaseerde Astrid op de rand van zijn bed en dat leidde al helemaal niet tot enige verstijving.

Ten slotte werd het Tilly. Floep daar ging ie. Tilly’s borsten puilden uit haar jurkje en hij ging met zijn vinger over haar tepels. Tilly trok haar broekje uit en noemde hem een lekkere jongen. Tilly kneep in zijn piemel en ging naast hem liggen. En vroeg wanneer het nou gebeuren ging.

De ferme straaltjes scheerden over zijn borst, de eerste bijna tot aan zijn kin.

Nu zat Donald met een ingewikkeld probleem. Want hij wilde niks met Tilly. Hij moest er niet aan denken dat hij ooit met Tilly op een bankje zou zitten, hand in hand. Laat staan naast haar in bed liggen. Hij wilde de Garnaal beminnen. Of Astrid of Josefien. Maar niet Tilly.

Bovengekomen voel ik pas hoe vermoeid ik ben en hoeveel ik op heb. Voor tweehonderd pop mag ik me een uur gelukkig prijzen met Robin. Ik ga op een luxe bank zitten en kijk hoe ze de kamer door zweeft. Uit haar tas haalt ze een bandje en duwt dat in een cassetterecorder die in de muur is ingebouwd. “Ik moet wel mijn eigen muziek horen. Die shit die ze hier hebben is niet bepaald mijn smaak. Heb je er bezwaar tegen dat ik een blowtje rook?”

“Nee, doe alsof je thuis bent,” zeg ik vriendelijk. We kijken elkaar aan en schieten in de lach. Ze loopt bedrijvig heen en weer, draait de kraan open van het bubbelbad en rommelt wat in de toiletruimte. De muziek is erg aangenaam. Jazzy rapmuziek.

“Wil je in het bad?” Natuurlijk wil ik niet in het bad. Ik heb gewoon zin om te zoenen. Haar in haar ogen te kijken. Die witte tanden met mijn tong af te stropen. Die grote zoenlippen van haar net zolang kussen tot ze zacht en week worden.

“Ja, oké,” zeg ik en ik schop mijn schoenen uit.

Ze zit er zelf al in als ik weer tien minuten van de tijd kwijt ben. Zouden ze wat met mijn horloge doen hier? Het radiografisch steeds een stuk vooruitzetten, zodat het uurtarief relatief wordt verhoogd? Ik realiseer me dat het eigenlijk helemaal niet zo duur is bij Robin. Mijn fiscalist rekent nog twintig procent meer en die trekt er zijn broek niet voor uit.

Het bad staat in de kamer. Een sprong van het bed af. Het is omgeven door koperkleurige spiegels. Het plafond is ook een spiegel. Voor de rest is alles tapijt. Rood tapijt. Er is veel schuim waardoor ik niets van Robin zie. Ik laat mezelf langzaam in het hete water zakken. De drankjes die ik van beneden heb meegenomen (een piccolootje en een baco), heb ik op de rand gezet en ik kom geheel tot rust met het schuim links en rechts langs mijn oren.

“Het is een jongetje van elf en behalve dat tongzoenen leert hij ook voor het eerst om aan zijn piemel te trekken.”

“Moet je dat leren?”

“Ja. Jij zal toch ook wel van iemand geleerd hebben hoe je met jezelf kon vrijen?”

Ze reageert niet en vraagt door.

“En was je het zelf, dat jongetje?”

Jezus, zie je wel, daar heb je het gezeik al. Vind ik weer eens iemand leuk in een bordeel, blijkt het een psychotherapeute.

“Doe jij het veel met jezelf? Lijkt me toch een betere manier van klaarkomen dan met het gemiddelde publiek dat hier komt.” Ik zie Luke voor me terwijl hij zwetend en zwoegend met zijn flubberbuik tussen de dijen van Robin ligt te kletsen. Geen opwekkende gedachte. Die kan ik beter van mij afzetten.

“Ik heb niet zo’n moeite met het publiek, hoor. De meeste mannen zijn best oké. En als ik ze echt niet zie zitten... Ik hoef niet, hoor.”

Dat vind ik gaaf. Ze valt haar klanten niet af. En ze spreekt er openhartig over. Ik kijk haar nog eens goed aan, terwijl ik haar haar glas champagne aanreik. Ze zit uitermate relaxed met haar blowtje en deint een beetje mee met de muziek, die zij aan haar zacht bewegende lippen te oordelen woord voor woord kan meezingen. En jeetje, wat bewegen die lippen. Heb ik daar zoëven die van mij tegenaan gehad? Heb ik mijn tong tegen die parelwitte tanden gedrukt, tot ze uit elkaar weken en ik in de zachte holte van haar mond verdween? Die ogen! Die mij steeds nadrukkelijker aankijken, met die ondeugende grijns als ze zegt, alsof ze bijna mijn gedachten kan lezen: “Ja, wat?”

Ja, wat?

“Ik geloof dat ik je wel erg leuk vind,” zeg ik.

“Ik vind jou ook wel leuk.” Ze neemt nog een haal van haar joint om het niet al te serieus te laten klinken.

Ik laat mijn handen langs haar benen gaan en tast voorzichtig, heel voorzichtig de route naar boven. Ik voel haar heupen, haar rug, haar buik, haar borsten tot in haar hals. Ik streel het schuim tegen haar onderkin en laat haar achter met een brede witte baard. Ik weet iets bijzonders te zeggen:

“Hoe oud is je kind?” Ik vraag het heel terloops, niet bewonderend, niet afkeurend. Misschien klinkt het een beetje samenzweerderig. Ze kijkt verwonderd, vragend, en laat haar handen onder water zakken.

“Kun je dat voelen?” vraagt ze en ik hoor een lichte teleurstelling in haar stem.

“Niet met mijn handen. Is het een meisje of een jongetje? Hoe oud? Waar is hij nu? Wie is de vader?” Ik nip van mijn baco. Geen grote, want ik ben dronken. Dronken van de drank en dronken van Robin.

Ineens rijst ze op uit het schuim en staat ze in een wit schuimgewaad voor me. Ik kijk haar strak in haar ogen. Ze veegt het schuim van haar lichaam en wordt langzaam zwart door het wit heen. Dat van dat kind was een gok, want aan haar strakke buik kun je het niet zien. Ze kijkt me streng aan en steekt haar hand uit. Ik zie haar nu helemaal. Vooraanzicht en dankzij de spiegel ook zij- en achteraanzicht.

Ze trekt me omhoog en pakt vanachter uit een rek een handdoek, waarmee ze me begint af te drogen. Mijn piemel zwabbert half stijf heen en weer.

Terwijl ze daar zo staat te schuieren, zegt ze: “Je hebt een formidabel lichaam.” Ik zal wel uitkijken om te vragen wat ze daarmee bedoelt. Formidabel groot. Formidabel lang. Formidabel belegen. Whatever. Ik weet toch wel dat het erbij hoort om dat soort dingen te zeggen. Ze streelt me met de handdoek alsof ze het meent en wie weet, misschien houdt ze wel van lange blanke veertigers van over de honderd kilo. Zelf droogt ze zich vluchtig af, neemt de drankjes mee en gaat op haar buik op het bed liggen. Ik zie op haar half natte huid druppels glinsteren in het strijklicht van het bedlampje. Ik ga naast haar zitten, met de handdoek in mijn schoot gedrukt. Ze heeft de mooiste kont die ik ooit heb gezien. En ik mag hem nog aanraken ook. Ik streel de contouren, de bollingen en dan de bilspleet, van het heiligbeen langzaam naar beneden tot aan haar geschoren schaamstreek.

“Dit zijn mooie billen. Jezus, zulke mooie billen heb ik nog nooit gezien.” En daar laat ik het niet bij. Minutenlang ga ik door over haar billen. Ik teken ze, trek ze over, en verdeel ze. Eerst met mijn vingers en mijn handen en dan ook met mijn tong. En als ik me ertussenin wring, begint ze steeds meer geluid te maken. Ze geeft mee, biedt ze aan, wordt nat, draait zich om, verkrampt. En dat allemaal terwijl mijn klokje weer een sprong maakt die ik niet kan volgen.

“Godverdomme,” roept ze als ze klaarkomt. Of speelt dat ze klaarkomt. Of een beetje klaarkomt, misschien? Het kan me niet schelen. Ik kom weer overeind en kijk haar aan. Het is net alsof ze echt gekomen is, maar dat wil natuurlijk elke man in dit soort situaties. Ze kijkt me opgewonden aan. Ze begint me te strelen, over mijn borst, over mijn buik. En als ik niet reageer, zegt ze:

“Wil je niet even met me neuken? Ik wil je best even in me voelen.”

“Je hebt werkelijk de mooiste billen die ik ooit heb gezien.”

Ze laat merken dat ze mijn adorabele geleuter niet echt gelooft. Misschien kijkt ze wel een beetje minachtend, zo van je zult wel niet al te veel billen hebben gezien in je leven. Dat is niet waar. Ik wil niet opscheppen maar ik heb genoeg billen gezien om deze als superbillen te mogen betitelen.

“Op school noemden ze mij altijd Katrien Duck.”

Ik smelt van zulke eerlijkheid. Jezus, wat vind ik haar lief.

“Hoe heet je echt?”

“Ik heet Patty.”

“Hi Patty, ik ben Al. Ik wilde mijn dochter een jongensnaam geven. Zoals Robin. Ik had Charly bedacht, maar mijn vrouw vond het niks.”

“Hoe heet je dochter nu?”

“Mijn dochtertje is vijf en ze heet Laura. Mijn zoon is bijna twee en heet Stephan.”

“Mijn zoon is vier en heet Davey.”

Daarna is het even stil. Het is een vreemde gewaarwording, de kamer heeft zich gevuld met mijn en haar kinderen. Ik schud de gedachte van me af en probeer ze de kamer uit te sturen. Ik neem een slokje van mijn baco en spoel mijn mond ermee. Ik wil nu kussen. Ik lig op mijn rug en zij krast met haar nagels over mijn borst. Ze buigt zich voorover, waarschijnlijk om mijn slappe lul in haar mond te nemen. Ik trek haar hoofd naar me toe en we beginnen weer te kussen. Zachtjes, hard, vluchtig, bijna zonder aan te raken, kleine beetjes, natmaken, diep, dieper, wijd open en weer bijna dicht.

Ze geniet ervan. Of ze doet alsof ze ervan geniet. Of ze geniet er een beetje van.

Ik vind het in elk geval heerlijk. Krijg een enorme stijve van dat getong. Als ze hem ziet, giechelt ze verbaasd en neemt mijn paarse knop tussen haar vingers. En dan buigt ze zich voorover en kust me in mijn liezen. Ik trek me terug en kom vrijwel onmiddellijk klaar.

“Die jongen weet op wonderbaarlijke wijze dat hij vanaf het eerste moment van klaarkomen voor de rest van zijn leven verslaafd zal blijven aan dat gevoel. Dat gevoel van opwinding, dat goedbeschouwd nooit te bevredigen is. Het zal de rest van zijn leven beheersen. Zoals het dat doet bij alle mannen, of ze dat nou willen weten of niet.” Eigenlijk is ze nog verwonderd en misschien wel teleurgesteld dat ik zo snel ben klaargekomen. Misschien had ze me wel echt even in zich willen voelen. Ze veegt haar hand af aan mijn dij en zegt:

“Alle mannen denken maar aan één ding?”

“Ja, als ze hier komen zeker,” grinnik ik. “Maar dat is het. Het is niet anders. Alleen dat ding moeten we nader definiëren, want het is niet zoiets simpels als neuken of seks.” Ik ben even stil en zeg dan:

“Maar vrouwen denken ook maar aan één ding.”

Robin zegt niets. Ze weet het en zegt niets. 2 Ze wordt gered door de bel. De telefoon gaat. Het uur is om, het geld is op. Bijbetalen of broek aan. Ik kies voor een halfuur bijbetalen om mijn broek aan te trekken, op voorwaarde dat ik het nummer van haar mobiele telefoon krijg. Ik wil haar buiten ontmoeten. Uit eten. Of bij me thuis. Met tegenzin geeft ze me het nummer en ze wil niet uit eten. Dat doet ze met vrienden, zegt ze, en ik ben een klant.

2 Zie het hoofdstuk Voetnoten: Mannen willen maar één ding, maar dat is niet neuken

We gaan weer terug naar de bar en daar proberen we dit dilemma in een onzinnige discussie op te lossen.

Dat lukt niet.

Astrid zou het antwoord geven.

De vakantie liep ten einde en voordat de school weer begon moest hij antwoord vinden op een prangende vraag. Hij moest Astrid op een of andere manier gebruiken om een oplossing te vinden voor zijn mysterie.

De eerstvolgende keer dat hij weer in het donkere gangetje bij Astrids huis stond, besloot hij het te proberen. Hij was die dag de laatste. Hij stond te wachten met Fredje. Die hield zijn handen veel in zijn broekzakken, maar dat hoefde niet per se iets te betekenen.

Kon hij het niet direct vragen? Fredje was immers twee jaar ouder dan Henkie en hij. Hij moest toch ook alles weten van die dingen. Misschien dat Fredje ook al veel verder ging met Astrid dan hijzelf. En Peter? Misschien stond die wel met zijn broek op de knieën en zijn handen onder haar truitje.

Don keek om de hoek en zag dat Peter zijn broek gewoon aanhad. Astrid stond schuin achterover en Peter leunde met zijn lichaam tegen haar aan. Zijn handen waren op een veilige plek links en rechts boven haar hoofd op de muur. “Doe je het ook met andere meisjes? Tongen?” vroeg Donald aan Fredje. Die grijnsde vet.

“Nee. Weet jij dan andere meisjes die het ook willen?” Don kon er zo snel niet een verzinnen.

“Krijg je een stijve als je met haar zoent?” vroeg Don ineens. Het leek wel of die vraag sterker was dan hijzelf. Alsof die zich zelfstandig en zonder enig overleg in zijn mond had gevormd en door zijn stembanden eruit werd gegooid. Oeps.

“Ja natuurlijk,” zei Fredje en grijnsde weer vet. Hij had terstond een hekel aan Fredjes vette grijns. Hij kreeg ook meteen maar een hekel aan Fredje. Hij had hier wel minstens tien keer met hem op zijn beurt staan wachten en nooit had Fredje verteld dat hij een stijve kreeg als hij met Assie aan het tongen was. Misschien kwam hij wel klaar. Hij besloot dat niet te vragen, want waarschijnlijk was het niet stoer om klaar te komen zonder je broek uit te trekken.

Peter kwam en Peter ging. Fredje was aan de beurt en dat was goed, want Fredje wachtte ook nooit. Hij zou Astrid alleen voor zich hebben.

Het leek eeuwig te duren, voordat Fredje klaar was.

“Ik moet zo naar binnen toe, mijn moeder heeft het avondeten al klaar, denk ik,” zei Astrid. Dat had hij weer. Moest hij nog haast maken ook. Hij zette zijn handen tegen de muur en nam dezelfde positie in als Peter. Astrid begreep het en ging weer een beetje schuin achteroverhangen. Hij voelde haar dij tussen zijn benen en heel voorzichtig klemde hij die vast. Er gebeurde onmiddellijk iets in zijn kruis. Terwijl hij het plichtsgetrouw op een zoenen zette, voelde hij dat zijn piemel hard werd. Hij vroeg zich af of Astrid het ook voelde, maar die reageerde niet toen hij haar gebit met zijn tong afploegde. Donald raakte vervuld van tegenstrijdige gevoelens. Was Astrid zijn Garnaal? Hij kon dat moeilijk beoordelen, want als hij zo dicht bij haar was, sloot hij zijn ogen en als hij klaar was, wendde hij verlegen zijn hoofd af. En Astrid was niet zo mooi en zo lief als Josefien.

Dat was vreemd! Als hij aan Josefien dacht, verdween zijn stijve subiet.

Hij deed nu voor het eerst zijn ogen open. Astrid had de hare dicht, maar hij kon wel zien dat haar gelaatsuitdrukking heel serieus was terwijl hij haar kuste. Heel serieus. Vooral als hij even afstand nam door achterover te buigen, kwam ze snel naar voren om de verbinding te herstellen. Als hij zijn hoofd naar beneden boog tijdens het zoenen, kreeg hij enig zicht op de rest van haar lichaam. Hij zag hoe ze zich schrap had gezet, terwijl hij zich steeds steviger tegen haar aandrukte met zijn inmiddels weer keihard geworden piemel op haar rechterdijbeen. Ze hield haar borsten naar voren. Ze had dan misschien nog niet zoveel, maar het stond wel heel fier overeind in haar dunne nylon shirtje. Hij kon zelfs haar tepels onderscheiden.

Zou hij ze aanraken of zou hij zijn handen tegen de muur houden? Hij merkte dat het mis ging op haar rechterdij. Hij moest zo niet langer duwen, want hij stond werkelijk op springen. Terwijl hij afstand probeerde te nemen, kwam zij naar voren, sloot haar benen en kreunde een keer. Voldoende teken voor Donald. Hij legde een hand op haar schouder en liet hem langzaam naar beneden zakken tot hij op haar linkerborst lag. Hij voelde de harde tepel door de zachte stof van het shirt. Even nog kwam het borstje naar voren en drukte ze haar been hard tegen zijn kruis. Toen opende ze haar ogen. Ze keken elkaar recht aan en terwijl hij onder het uitstoten van een onderdrukte keelklank het zaad in zijn onderbroek voelde spuiten, zei ze: “Niet doen.”

Het was onhandig lopen met zo’n kwak in je broek. Maar dat was niet Dons grootste probleem. Astrid had niet alleen ‘niet doen’ gezegd. Ze was ook stram overeind gekomen, had haar kleren rechtgetrokken en onvriendelijk ‘nou dag’ geroepen, waarna ze naar de achterdeur van haar huis beende. Had hij het voorgoed verziekt? Had hij alles verkeerd begrepen? Hij rende door de duinen naar huis.

Mijn bed is een ruim acht vierkante meter door de nasa ontwikkeld matras gevat in een handgemaakte blank notenhouten ombouw bedekt met prachtige roomkleurige zijden lakens en zalige kussens. Ik heb het vroeger een stuk minder gehad, maar qua bedden ben ik altijd alleen maar eersteklas gewend geweest. Groot, de juiste weerstand van de matras en vooral: het perfecte kussen. Nog steeds kun je me bij de receptie van een vijfsterrenhotel aantreffen met mijn eigen kussen onder de arm.

Mijn slaapkamer heeft alle gemakken van een nucleaire schuilkelder. Er is een bureau dat alle elektrische en elektronische verbindingen met de buitenwereld heeft. Een zithoek met minibar, koffieapparaat en een hometheater. Een doorloopkast met mijn hele garderobe en een vitrine met de prutsdingen waar ik waarde aan hecht. Mijn badkamer met jacuzzi, sauna en massagedouche is niet eens extreem groot voor alles wat hij herbergt. Als ik er nog een keuken bij had, was dit een compleet appartement.

Dat werkt zo. Woon je in een groot huis, met personeel, veel gasten, veel vrienden en logés, dan ga je toch een ruimte zoeken waar je echt privé bent. Waar niemand mag komen zonder uitdrukkelijke invitatie. Waar niemand het waagt om op de deur te kloppen, tenzij de belendende percelen in brand staan. Volgens mij is dat de triestheid van rijkdom. Uiteindelijk wil je als het er echt op aankomt van iedereen verlost zijn en dus leef je in een hok dat kleiner is dan de gemiddelde eengezinswoning. Ik denk dat de Amerikaanse president in dat enorme Witte Huis ook alleen een huis- en een slaapkamer bewoont.

Het is al na twaalven als ik wakker word. Ik denk dat ik om een uur of half zes uit de Cinderella werd gezet. Ik kon het met Robin niet eens worden. Uiteindelijk verdween ze naar boven met een andere klant. Die was na een halfuur klaar en toen ze na een uurtje weer beneden kwam, had ze geen zin meer om verder te discussiëren. Het viel me erg zwaar, omdat ik gaandeweg de avond wel een beetje gek op haar ben geworden. Ze past perfect in mijn Theorie Van De Vijf Vrouwen.3

3 Zie het hoofdstuk Voetnoten: Remedie na de scheiding: De Theorie Van De Vijf Vrouwen

Het ruikt muffig in de kamer. Voornamelijk is dat mijn eigen adem en de lucht van de rokerige kleren waarin ik pontificaal op mijn bed in slaap ben gevallen. Ik ga me straks wel even laten mishandelen door een of ander doucheprogramma en schoon ondergoed zoeken.

De Theorie Van De Vijf Vriendinnen is de perfecte oplossing voor gescheiden mannen. Perfecte theorieën zijn altijd simpel. Elke man heeft een aantal dingen die hij zoekt in een vrouw. Het zijn eigenlijk basisvoorwaarden en ze verschillen niet zoveel tussen de ene en andere man. In een langdurige relatie beantwoordt een vrouw op den duur meestal min of meer aan al die eigenschappen. Raakt een man gescheiden, dan vindt hij niet makkelijk weer een partner met al die eigenschappen. Daarom moet hij niet alles in één vrouw zoeken. Hij moet de dingen die hij zoekt verdelen over vijf individuen. Die vervangen de ex-partner in al haar opzichten, ze beperken de scheidingspijn tot een minimum en vervijfvoudigen de mogelijkheden om een nieuwe partner te vinden.

Het klinkt erg theoretisch. Maar om het simpel te maken: wat zoekt iemand als ik in een vrouw? Vijf dingen. Allesomvattende verblindende verliefdheid, een intieme partner/vriend om de eenzaamheid te verdrijven, een moeder voor mijn kinderen, allesomvattende zorg, en immer opwindende seks. Sommige dingen lijken met elkaar in tegenspraak. Niet iedereen zal ook dezelfde eigenschappen noemen en ook de prioriteiten verschillen. Vaststaat dat de gemiddelde intelligente man niet echt veel verder komt dan vijf basisvoorwaarden zonder zichzelf te herhalen. Minder intelligente mannen willen weleens blijven steken bij twee of drie. Afwijkende dingen zoals het zoeken naar een rijke vrouw, een vrouw die rust of zekerheid brengt of dat er alleen een gat in hoeft te zitten, vind ik dom mannengepraat. Niemand wil een rijke vrouw van wie hij afhankelijk is, rust of zekerheid vindt geen enkele man aantrekkelijk en ‘alleen een gat’ zit in een opblaaspop.

Mijn adem stinkt en mijn kleding is doorrookt. Ik kleed me uit en stap de jacuzzi in. Terwijl mijn lange blanke lichaam door de jetstreams heen en weer wordt geduwd, mijn piemel zachtjes heen en weer wiegt en mijn nek zich langzaam begint te ontspannen, denk ik aan Robin. Ik zie haar grote geopende lippen met die hagelwitte tanden en haar babyroze tong daartussen. Ik zie ook haar prachtige geprononceerde billen scherp afgetekend tegen het witte laken, trillend onder mijn aanraking. En het lijkt alsof ik alles heb gedroomd. Of er geen Robin bestaat. Of ik me zoekend naar Eva een delirium heb gedronken en door een bekende ben opgepakt, naar huis gebracht, in bed gelegd.

Ik word ineens erg onrustig, krijg het plotseling heel warm, een opvlieger. Ik spring uit het water en droog me af. Ik moet schrijven, ik moet het allemaal opschrijven, anders raak ik het kwijt. Robin moet een van mijn vijf vriendinnen worden. Ik moet haar opnieuw ontmoeten. Weer opnieuw aanraken. Haar kussen tot mijn tong er schraal van wordt.

Don had een groot probleem. De dag na zijn avontuur met Astrid kwam hij Fredje tegen en die vroeg: “Wat heb jij met Assie gedaan?”

“Niks,” had Donald onmiddellijk gezegd en daarmee had hij zich verraden. Astrid was kennelijk zo geschrokken dat niet alleen Donald, maar ook Fredje en Peter niet langer welkom waren in het garagegangetje achter haar huis.

“Nou, ze wil niet meer met jou, maar ook niet meer met ons. Wat heb je gedaan, dan?” Fredje was zo furieus dat het Don geen goed idee leek om te zeggen: “Ik heb aan haar tiet gevoeld en ben op haar been klaargekomen.” In plaats daarvan zei hij: “Ach joh, die domme griet, wat kan jou het schelen.”

Flash, kadeng, baf, het kon Fredje wel degelijk wat schelen. Hij raakte Don boven op zijn neus en dat bracht in een fractie van een seconde een rood waas voor de ogen van Donald, die maaiend met zijn armen de tegenaanval inzette. Hoewel Fredje een kop groter, ouder en sterker was, kreeg hij een paar rake klappen. En toen de visboer ze ieder aan hun oor uit elkaar had getrokken, droop er bloed uit Dons neus en Fredjes mondhoek.

Donalds vader was slager. Ze woonden boven de slagerij in een smalle winkelstraat. Donald was na de vechtpartij achterom naar boven geslopen. Op zijn kamertje keek hij vanaf de vensterbank naar de voorbijgangers. Zijn neusbloeding stopte hij met een rol toiletpapier.

Wat had hij nou eigenlijk gedaan? Niets toch? Hij had per ongeluk haar borst aangeraakt, zij had ‘niet doen’ gezegd en hij had onmiddellijk losgelaten. Had hij moeten zeggen: ‘Sorry, het ging per ongeluk’? Of had het niet uitgemaakt? Astrids blik, toen hij was klaargekomen, loog er niet om. Als hij het zo terugfilmde, zat er een hele reeks gemoedstoestanden in. Van verbazing naar angst, via walging naar boosheid.

Hoe dan ook, het leek er vooralsnog op dat zijn praktijkoefeningen waren afgelopen en hij zich weer moest overgeven aan fantasie en andere hulpmiddelen. Henkie had wat dat betreft mazzel. Zijn broer beschikte over een aantal pornoblaadjes die hij op een zeer geheime plaats verstopt hield. En hoewel Donald ze nooit had gezien, leek het hem een heel wat opwindender fotografie dan die van de Garnaal en de damesbladen van zijn moeder.

Donald was wel op zoek gegaan in de boekenkast van zijn vader. Die had weinig boeken met plaatjes. In een boek over de wandaden van Hitler zag hij wel wat foto’s van naakte vrouwen in een concentratiekamp, maar na die aandachtig te hebben bekeken wist hij dat hij hier niet opgewonden van zou raken. Het grote fotoboek ‘Afrika: stammen en riten’ leverde een hoop vrouwen met blote borsten en mannen met peniskokers op, maar bij Donald geen erectie van enige betekenis.

Het zoeken naar iets opwindends in de boeken zonder plaatjes kostte heel wat meer tijd. Hij merkte al snel dat de oudere gebonden boeken weinig interessants opleverden, terwijl de paperbacks al modernere, begrijpelijker verhalen boden. Het geluk wilde dat zijn vader een zwart-wit-tv had aangeschaft waarop een dominee verscheen die sprak over een schrijver wiens naam Donald bij toeval helemaal bovenaan in de kast had gevonden, onbereikbaar voor kinderhanden. De dominee had het over de zondigheid van deze jongeling en dat had Donald wel aangesproken. In het boek vond hij een paar regels die hem uitermate opwonden. Zo was daar: ‘Hij stak zijn linkerhand in haar broekje en drukte even om onder haar te komen. Ze hield haar benen strak en boog haar buik omhoog. Toen legde ze haar billen op zijn hand.’

En: ‘Je bent nat tussen je billen, zei hij, terwijl hij zachtjes heen en weer gleed.’ Maar vooral: ‘Hij deed haar broekje tussen haar benen opzij en stootte naar voren. Langzaam zakte hij weg in haar.’

Hij kon die zinnen lezen en herlezen en elke keer weer voelde hij zijn lid zwellen. ‘Langzaam zakte hij weg in haar.’ Hij zat daar met zijn bebloede gezicht in de vensterbank en dacht aan Astrid. In plaats van op dat magere been te bonken zakte hij langzaam weg in haar.

Hij keek snel de andere kant op toen zijn moeder zijn kamer binnenkwam.

“Wat is er met jou gebeurd?” vroeg ze min of meer bezorgd, want zijn moeder was zeer praktisch ingesteld. Ze was natuurlijk wel bezorgd over zijn neus, maar ook over zijn bebloede overhemd, dat net uit de was kwam. En ze zag dat hij weer in de vensterbank zat, ofschoon ze dat hem al zoveel keer had verboden.

“Ik heb gevochten met een jongen.”

“Gevochten?” vroeg moeder, alsof hij een vreemde taal sprak.

“Om een meisje,” zei Donald, want dat leek hem het meest logische om te zeggen.

“Om een meisje?” vroeg zijn moeder. Ze pakte zijn bureaustoel en begon te praten. Het ging over baarmoeder, eileiders, teelballen, zaadjes die in de schede naar het eitje zwemmen, zich gezamenlijk de wand in boren en gaan delen.

“Eens,” zei zijn moeder, “gaan je oudere vriendjes het er misschien weleens op een bepaalde manier over hebben, hoe meisjes eruitzien. Dan zeggen ze: dat meisje heeft een lekker kontje. Maar dat is niet zoals je over meisjes moet praten, Donald. Dat zijn ordinaire jongens.” Daar bleef het bij. Een lekker kontje en ordinaire jongens. Ze stond op, draaide zich om en liep de kamer uit. Gelukkig had zij niet gevraagd of hij nog vragen had.

Wist ze van zijn broer met Tilly? Dat het verboden was om aan je piemel te trekken kon hij zelf wel verzinnen. Zijn meest brandende vraag was hoe ongezond het was als je het meer dan vier keer per dag deed.

Een lekker kontje. Had de Garnaal een lekker kontje? En Astrid? Hij had vrouwen altijd meer beoordeeld op hun gezicht, hun ogen of hun haar. Het kontje moest dus ook belangrijk zijn. Hij keek naar beneden in de straat en bestudeerde de achterwerken van de passerende vrouwen. Brede zadels, schommelende bulten, bijna onzichtbare plooien, puntige bobbels onder plooirokken en dribbelende kadetten in hobbezakken. En dan ineens boven een paar naaldhakken en twee superslanke lange benen, twee perfecte billen in een strakke zwarte terlenkabroek. “Wauw, dat wijf heeft een lekker kontje,” sprak Donald plechtig.

Er wordt gebeld. Ik kijk op de video-intercom wie er voor de deur staat. Het is Sandra. Shit. Heb ik zin om haar te ontvangen? Sandra is een van mijn Vijf Vriendinnen. De laatste tijd weet ik niet meer zo zeker of ze nog in het profiel past. Soms denk ik dat ze zo bij me wil intrekken. Haar man, huis en haard verlaten voor een nieuw leven met mij.

Haar man, een goedhartige vliegenier met een enigszins-Elviskapsel, een brede lach, grote mond en gave tanden, moet iets hebben wat ik niet heb. Tijdens onze toevallige ontmoeting heb ik dat zorgvuldig bestudeerd en ik ben er niet uit gekomen, als ik het kapsel en de tanden buiten beschouwing laat. Het enige wat ik kan verzinnen is ‘zekerheid’ want god, wat lijkt hij me betrouwbaar! Hij vliegt een verkeersvliegtuig van Parijs naar New York en weer terug en dat heeft hij al honderden misschien wel duizenden keren gedaan. Het lijkt me waanzinnig spannend om een Boeing de lucht in te krijgen als je dat nog nooit hebt gedaan, maar na een keer of tien moet de lol er toch wel af zijn.

Sandra kwam binnen als journalist van een radiozender die een serie over miljonairs uitzond. Normaal doe ik niet mee aan die onzin. Maar omdat ze door de telefoon een heel sensuele stem had en, toen ik daar iets over zei, suggereerde dat er nog andere dingen sensueel aan haar waren, zei ik ja in plaats van nee.

Ze is niet verschrikkelijk mooi, maar ze heeft inderdaad een paar sensuele bijzonderheden, zoals twee donkerbruine ogen bij ongeverfd hoogblond haar. En een heel brede mond met krullende lippen. Voor de rest heeft ze een stevig figuur, is ze anderhalve kop kleiner dan ik en heeft naar mijn smaak te grote borsten. Overigens wel redelijk hoera zonder bh.

Ik had haar om vijf uur besteld. Ze kwam letterlijk bij me binnenvallen, struikelde over de treden van het bordes en liet al haar tassen in de hal neerkletteren. Daarna strompelde ze naar de salon en nam plaats achter de eettafel om haar bandrecorder uit te pakken. Ik schonk twee glazen rode wijn in, terwijl ze aan haar inleiding begon. Ze beschreef het huis: “Ik kwam binnen door een hal met een trappenhuis vol karakteristieke details. Er brandt een open haard en er staat een prachtige vleugel. Een Steinway, natuurlijk. Nu ben ik in de kamer die Al de salon noemt. Een prachtige klassieke eethoek met een drie meter hoge spiegel, een zithoek met een enorm art-decobankstel, aan de muur originele foto’s van topfotografen, een klein woud van bonsaiboompjes, tien meter boekenkast die reikt tot aan het vier meter hoge plafond. Al, je zult wel aardig wat kwijt zijn aan stookkosten?”

Ze duwde de microfoon onder mijn neus en ik gaf op die domme vraag een dom antwoord over het kaphout uit de tuin dat ik in de open haard recycle. Voor de rest kan ik me van het interview alleen nog maar herinneren dat ik mijn theorie ontvouwde over het bezit van veel geld; dat dat veel onvrijheid, angst en wantrouwen met zich meebrengt. Dat gaat er altijd slecht in bij mensen die iedere maand weer moeten verzinnen hoe ze met hun geld uitkomen. Maar toch, als je voldoende geld hebt om niet meer te hoeven werken, heb je het probleem dat iedereen er zo’n stuk van wil, dat er uiteindelijk niets van overblijft. Tenzij je het beschermt en je je als een botte boer gedraagt. Tegen de belasting, je advocaat, je adviseurs, je exen, een hoop mensen die zich ongevraagd je vriend noemen en ga zo maar door.

Als je als veertiger met een meisje van tweeëntwintig op schoot zit, dan dringt zich natuurlijk ook de gedachte op of het je knappe uiterlijk of iets anders is, waarop ze valt.

Enfin, Sandra was al vijfentwintig en ik vond dat we wat moesten eten. Ik begon met een dikke tong te spreken en dat was geen gehoor op de band. In het restaurant ontvouwde ze de belegen theorie dat vrouwen mannen helemaal niet nodig hebben. Ja, economisch omdat de maatschappij nou eenmaal zo was ingericht. Maar voor de romantiek, de erotiek of het gezelschap waren we behoorlijk overbodig. Ik zag dat haar adem even stokte, toen ik doorging. Dat een vrouw niets kan vergelijken met dat harde maar toch ook warme ding dat in haar komt, dat versmelt met haar binnenste en vlak voor het hoogtepunt nog even extra zwelt.

Ze hield haar postemancipatorische retoriek aardig vol, al maakte ik haar kwaad door te zeggen dat het haar volledig aan romantiek ontbrak. Ten slotte legde ik uit dat ze met haar gelul hoogstwaarschijnlijk iedere interessante man afschrikt en dat ze er ook daarom niet over kon meepraten. Of zei ik echte man? Mogelijk zei ik ook alleen maar aardige man, of behoorlijke, of bijzondere, ik weet het niet meer maar het werkte wel.

“Kijk,” zei ik. “Je hebt natuurlijk helemaal gelijk met dat geleuter over mannen en vrouwen. Maar wat ik dacht toen ik je aan de telefoon had, is niet echt veranderd. Ik vind praten met je beslist een leuke aangelegenheid, maar het is jammer dat je niet van neuken houdt.”

Daarna deed ze er geruime tijd het zwijgen toe. Behalve dan dat ze af en toe in de lach schoot, kennelijk allemaal binnenpretjes met zichzelf deelde, en soms heel sensueel met haar vork in het toetje begon te roeren.

Ik staarde naar haar bruine ogen, haar lange lippen en haar borsten die langs de tafelrand schoven, op, neer, heen en weer. Als een soort hypnose. Terwijl ik toch niet van grote borsten houd.

Terug in mijn huis begon ze met een soort zelfinterview. “Ik heb het verkeerde lichaam,” zei ze terwijl ze naar de spiegel keek waar de tafel tegenaan staat. “Mijn borsten zijn te groot en mijn heupen te smal. Ik ben te kort en ook nog een beetje te dik. En ik ben getrouwd.”

Ik werd er een beetje zenuwachtig van en ging maar een kopje koffie zetten, bij het espressoapparaat kom ik altijd enigszins tot rust. De machine zuchtte en steunde en de display vroeg allerlei dingen die me tijd gaven om te bedenken of ik iets met haar wilde. Een een-nacht-stand. Een korte, doch heftige affaire. Een intellectuele vriendschap met hier en daar een paar erotische vergissingen. Of helemaal niets, dat kon natuurlijk ook nog. Ik raakte steeds een klein beetje meer opgewonden van de gedachten om het met haar te doen. Ze was wel oké. Een beetje in de war misschien.

Ik ging met de koffie op de bank zitten en sloeg met mijn vlakke hand op de plaats naast mij. Ik wilde het een beetje gezellig maken, maar had binnen een halve minuut twee grote blote borsten in mijn handen en niet zo lang daarna verdween mijn geslacht in haar schoot.

Ik had haar liever heel langzaam uitgekleed. Maar ik had de hele avond naar haar borsten zitten kijken, die af en toe door de spleet van haar bloes zichtbaar werden en de hele maaltijd hypnotiserend langs de tafelrand schoven. Ik hou ook niet zo van dat echte neuk-neuken met iemand die ik niet wat beter ken. Maar goed, ik was net gescheiden en niet al te kieskeurig. Bovendien bewoog ze zo kundig dat elke gedachte uit mijn door de drank gepijnigde hoofd verdween.

Nu staat ze voor de deur en ik zit in mijn onderbroek achter de computer te werken aan mijn meesterwerk. Helaas maakt de intercom van de deur een klein klikje als je opneemt, waardoor vaste bezoekers weten dat ik ze bespied. “Hallo,” zegt de warme sensuele stem en ze kijkt verleidelijk in de groothoeklens. Ik open de deur.

Zij zat helemaal vooraan aan de raamkant. Claire. Op het moment dat hij haar zag, wist hij het. Dit was het meisje van zijn dromen. Ze had hetzelfde haar als de Garnaal, lang blond, met een middenscheiding. Haar figuur was voller en hoewel ze niet ouder kon zijn dan dertien, had ze al borstjes die zich duidelijk aftekenden onder haar sweater. Ze loenste een beetje en had een aanstekelijke lach.

Oorspronkelijk was de school waarop hij zat een jongensschool, geleid door een kloosterorde van de paters Augustijnen. Om een of andere reden moesten er nu meisjes worden toegelaten op het meer dan honderd jaar oude lyceum. Omdat Donald een jaar was blijven zitten, kon hij met volle teugen genieten van deze integratie.

Hij moest al na een ochtend zijn plaats achter in de klas omruilen voor een plek op de middelste rij vooraan. “Dan kan ik je beter in de gaten houden,” had de leraar gezegd. Voor Donald was het geen straf, want dankzij deze maatregel kon hij de godganse dag naar Claire kijken. En Claire keek ook naar hem. Ze tuurden allebei uren naar elkaar. Zij met een glimlach rond haar lippen en hij met een beetje een triestige dromerige blik, alsof hij naar een foto van een onbereikbare liefde keek.

Na een aantal pauzes had hij berekend hoe hij onopvallend met haar in contact kon komen. Hij wist waar ze zich met haar vriendinnen ophield en daar had hij zijn fiets gestald. Zijn stuur zat los. Met de tang waarmee hij het die ochtend had losgedraaid, ging hij een reparatie uitvoeren vlak in de buurt van Claire en haar groepje.

“Fiets stuk?” begon ze.

“Stuur los,” zei hij en ze staarden elkaar weer aan op hun gebruikelijke manier. Veel te lang, want haar twee vriendinnen begonnen te giechelen. Fiets stuk, stuur los. Fiets stuk, stuur los, raasde het door zijn hoofd, maar er kwam even niets anders dan dat en het gegiechel van de meiden werd irritant. Hij begon maar weer te sleutelen. Claire maakte zich los van haar groepje vriendinnen, enigszins gegeneerd. Ze stond nu achter hem met een hand aan de bagagedrager.

“Moet ik even helpen? Iets vasthouden of zo?”

Later kon hij wel tien dingen verzinnen die ze vast had mogen houden, maar op het moment zelf kon hij alleen maar uitbrengen dat hij het alleen wel afkon. Het zweet brak hem uit, hij moest iets zeggen om haar een excuus te geven om niet te hoeven weglopen.

“Vind je het leuk hier op school?” vroeg hij uiteindelijk.

“Gaat wel.”

En er ontstond zowaar een gesprek van meer dan vijf minuten. Hij had naar haar gekeken en zich afgevraagd of hij er niet als een kwijlende drol had uitgezien. Een pukkelige oen die zijn ogen niet kon afhouden van haar mooie ronde gezicht met hoge jukbeenderen en haar zachte blonde lange haar. Haar slanke lippen. De boezem die af en toe tussen de openhangende duffelcoat zichtbaar werd, zo dichtbij dat hij die bijna aan kon raken.

Het moest haar niet zijn ontgaan dat hij af en toe bloosde, of dat er zweet op zijn voorhoofd stond, of ten minste dat hij stotterde of verlegen met zijn tang stond te hannesen. Misschien stond hij er wel een kwartier of een halfuur. Wat hij had gezegd, vroeg hij zich de rest van de dag, de avond en de volgende ochtend af, maar hij kon het niet reproduceren.

Hij deed een belangrijke ontdekking. ’s Avonds in bed met zijn pyjamabroek op zijn knieën, kon hij Claire niet naast zich fantaseren. Het was verkeerd om dat te doen. Als hij zichzelf voorzichtig probeerde te strelen en dacht aan de lieve glimlach rond haar mond, haar spannende borstjes in de sweater, de overgooier met twee brede banden die als bretels over haar schouders gingen, haar zachte stem ‘Fiets stuk? Fiets stuk? Fiets stuk?’ gebeurde er niks, totdat hij aan Tilly dacht. Die kwam de kamer binnen, stuurde Claire weg en ging op de rand van zijn bed zitten. “Je hebt een lekker kontje,” zei hij dan en daarna floepte zijn ding omhoog. Ze liet hem met zijn handen in haar enorme borsten knijpen en ging daarna boven op hem liggen. Terwijl ze haar tong bij hem naar binnen stak en de opwinding langzaam een hoogtepunt bereikte, probeerde hij razendsnel het lichaam van Tilly voor dat van Claire te verruilen. Geen kans. Zijn lid zakte als een goochelstok in elkaar. Terug naar Tilly, terug naar Claire, weer naar Tilly, weer naar Claire. Zelfde effect. Hij stond op en ging in de vensterbank zitten. Een koele septemberwind brieste door zijn dunne pyjama en hij maakte een gedicht voor Claire. Het was een kort gedicht, een jongensgedicht, een niet te citeren hopeloos pubergedicht. Donald was verliefd en het leek wel alsof dit eindelijk zijn niet aflatende drang had bevredigd. Hij zou nooit meer aan zijn piemel trekken. Claire was in een klap alle liefdes voorbijgestreefd. Josefien kon hij zich al nauwelijks meer herinneren, de Garnaal kon op de pagina’s van zijn agenda blijven plakken tot ze een ons woog, Astrid mocht Fredje en Peter kussen tot haar lippen en hun lullen er schraal van zagen, maar hij had Claire. En hij was haar niet waardig als hij daar in zijn bedje zijn zaad in een rol wc-papier lag te spuiten. Hij wilde zichzelf nooit meer aftrekken.

Sandra komt de kamer binnen. Het heeft haar minstens tien minuten gekost voor ze me hier heeft gevonden in mijn werkkamer. Ik zit nog steeds in mijn onderbroek achter de computer.

“Jezus man, ik zoek me een ongeluk. Zit je hier.” Ze gaat op de punt van mijn bureau zitten en begint zwaar door haar neusvleugels te ademen. “Maar dit maakt een hoop goed,” hijgt ze, doelend op mijn blote torso. Het hijgen komt meer van de trap dan van die torso, denk ik.

“Ik schrijf aan mijn meesterwerk,” zeg ik en tik dit op zonder dat ze merkt dat ik dit optik. Ze buigt zich voorover en ik duw haar terug, terwijl ik het beeldscherm uitzet. “Niemand mag dit lezen voordat het af is, dat brengt ongeluk. Of het haalt mijn concentratie weg. Of ik ga twijfelen, als iemand er iets over zegt.”

Ik sta op en geef haar een kus en een knuffel.

“Je memoires. Nu al.”

“Het zijn geen memoires. Het is een Belangwekkende Bijdrage aan de Mensheid.” Ik moet dat natuurlijk ook veel tegen mezelf zeggen, omdat ik vaak denk dat wat ik te vertellen heb zo eenvoudig is, dat het wel erg dom is dat ik daar nu pas achter kom.

“Maar je kunt niet zeggen waarover het gaat? Gaat het over seks?”

“Jij kunt ook nergens anders aan denken. Schei toch eens uit over seks.”

“Hoe bedoel je dat nou in godsnaam? Vind je het niet lekker of zo? Wil je me niet meer?” Het klinkt als een beginnende kwaadheid, maar er zit ook iets hopeloos in, door de vragen heen. “Je hebt het zeker weer met een van de anderen gedaan vannacht?” Dat klinkt al iets positiever. Daarmee vindt ze het al minder erg. Als het maar niet aan haar ligt. Ze weet van de hoofdlijnen van de Theorie Van De Vijf Vriendinnen. Hoofdlijnen in die zin dat zij weet wat een man in een vrouw zoekt en ik dus in vijf vriendinnen. Welke rol zij daarin speelt vult ze voornamelijk zelf in.

Sandra is er niet voor de seks. Eigenlijk zou ik het liever niet meer met haar doen, omdat ik het idee heb dat ik steeds nerveuzer wordt van seks met meerdere vrouwen. Mannen lijken misschien wel allemaal liefhebbers van veelwijverij, maar niets is minder waar. Misschien in oude culturen waar de vrouw wordt beschouwd als een geavanceerde opblaaspop, waar soms zelfs voor het gemak de genotsknop wordt verwijderd. Maar niet hier.

Ik zou haar liever voor de intellectuele gesprekken willen gebruiken. Maar Sandra is nogal dominant en beschuldigt me voortdurend van mannelijk chauvinisme. Mannenmaatschappij, mijn neus. Ja, als er een bom moet worden gegooid. Of als we met een stropdas om, achter een bureau, verantwoording moeten nemen voor andermans sores. Het is waar dat mannen minder goed kunnen kiezen als het om partners gaat, omdat er in de kop van hun piemel nu eenmaal weinig denkvermogen ligt opgeslagen, het woord eikel zegt het al. Daarnaast worden ze echt geil van iets nieuws, iets anders dan ze al hebben. Ze weten echter ook dat dat nieuwe razendsnel weer belegen raakt. Dus doen ze het stiekem of dromen er alleen van.4

4 Zie het hoofdstuk Voetnoten: Vrouwen zijn de baas als het om het echte leven gaat

Vrouwen die al zijn voorzien, zoals Sandra, houden van het idee dat een man polygaam is, omdat ze niet meer willen dan een tijdelijke situatie. Vrouwen begrijpen mannen nu eenmaal beter dan mannen zichzelf begrijpen. En laten we over de kennis van mannen over vrouwen maar zwijgen.

“Als je maar eerlijk bent,” zegt Sandra. Natuurlijk zeg ik niet tegen Sandra ‘Ja schat, ik lag gisteravond in een bordeel met mijn neus in de mooiste bilspleet van het westelijk halfrond. De billen waren van Robin op wie ik heftig verliefd ben.’ Ik zeg: “Ik heb gisteren inderdaad een vrouw ontmoet die ik erg leuk vond.”

“En daar ben je nu meteen een boek over aan het schrijven?” ’t Klinkt als een beetje jaloezie, maar ze zegt het ook jennend.

“Nee, daar ben ik gisteren al mee begonnen.”

“Hoeveel vrouwen zaten er ook weer in die theorie van je?”

“Vijf, maar dat getal is niet zo exact. Het kunnen er ook meer zijn of minder. Ik weet het nog niet zo precies. De grap is, ik heb hem van een vriend van me en die heeft er geen handleiding bij gegeven. Daar ben ik nu mee bezig.”

“Dus daar gaat je boek over.”

“Nee, die hele theorie lijkt me een beetje dunnetjes om een boek over te schrijven.”

“Wie gaat er afvallen als je er een te veel hebt? Ikke?” zegt Sandra die helemaal geen belangstelling voor het boek heeft.

“Je weet maar nooit,” zeg ik plagerig om de vreemde dialoog te stoppen.

Ze gaat op mijn schoot zitten en gooit haar weelderige blonde haar in mijn gezicht, het kietelt. Ze krast met haar lange nagels over mijn luttele borsthaar en drukt haar lange lippen op die van mij.

Ik denk aan Robin en er gebeurt even helemaal niets.

Hoofdstuk 2

(twee maanden eerder)

(Hoofdstuk 2)

(1966)

Eigenlijk moet ik dit boek ergens anders beginnen. In Venezuela, anderhalf jaar eerder, of misschien ook alleen maar twee maanden eerder. Want eigenlijk speelt Cassandra een cruciale rol in het verhaal. Of is het toch alleen maar een belangrijke bijrol? In elk geval: het verklaart een hoop om met dit verhaal te beginnen.

Cassandra is de bloem van Punto Fijo. Van Venezuela. Misschien wel van heel Latijns-Amerika.

Nadat de we de punt van het eiland voorbij zijn, verandert de golfslag plotsklaps. De tropische zeewind rukt aan de zeilen en het tachtig voet lange jacht beukt op, door en tegen de naar mijn smaak veel te hoge golven. Gelukkig heb ik niets met de navigatie te maken. Oscar, de Venezolaanse lichtmatroos, assisteert mijn vriend Jack bij het sjorren aan de zeilen en andere dingen die je op dit soort boten doet. Ik houd niet van zeilen, maar het reisdoel heeft bij mij de doorslag gegeven om toch aan deze dwaze tocht te beginnen: Punto Fijo, ons favoriete door God verlaten oord aan de kust van Venezuela. De vorige keer zijn we per vliegtuig naar het havenstadje gegaan, dit keer had Jack een paar betalende passagiers weten te ronselen, zodat de overtocht voor ons gratis is.

Er zijn weinig miljonairs die niet verschrikkelijk zuinig zijn. Jack, die minimaal een miljoen of drie waard is, heeft een jaar of zes terug zijn bedrijf verkocht en zich overgegeven aan een standaardideaal: de zeilboot in Caribische wateren. Vrijheid, zorgeloosheid en lekkere wijven, dat is de onderliggende gedachte bij die droom. Iets wat de nodige kanttekeningen verdient. De vrijheid om te gaan en staan waar je wilt is beperkt, omdat er niet overal geschikte havens zijn en wild kamperen vaak onmogelijk is door de ruwheid van de Caribische zee. Bovendien, als je ergens ligt, moet je weer oppassen dat je boot niet wordt leeggeroofd. Zorgeloosheid is er al evenmin. Je bent een complete zelfverzorgende unit. Waterzuiveringsinstal-latie, ijsblokjesmachine, aggregaat, motor, waterpompen, gasleidingen, wasmachine, scheepswanden, winches, radio, gps, autopilot en andere computers aan boord: alles kan kapotgaan midden op zee en dus ben je eindeloos bezig met reparaties en onderhoud. Heb je niet zo’n groot schip dat je drie of vier personeelsleden kunt aannemen, dan ben je altijd wel met iets bezig.

Oké, met die lekkere wijven zit het wel goed. Zo’n schip onder je kont maakt altijd wel op iemand indruk. Als je niet te druk bent met repareren of onderhoud plegen, kun je zonder moeite dagelijks een vrouw versieren. Jack is wat ze bij vrouwen een nymfomaan noemen. Voor mannen is er niet zo’n verzamelnaam, waarschijnlijk omdat ze geacht worden allemaal behept te zijn met een verhoogde geslachtsdrift.

Maar enfin, door onze misplaatste zuinigheid zitten we op de boot met twee jonge politieagenten die een weekendje gaan stappen en een jong stel dat op zoek is naar een veiliger avontuurtje. Of zoals ze het zelf zeggen: ‘We gaan voor het Zuid-Amerika van Gabriel García Márquez.’ Dat klinkt heel tuttig en dat zijn ze ook. Maar ze betalen tweehonderd dollar per persoon voor een retourtje en daar betaalt Jack de diesel, de steekpenningen aan de douane en het havengeld van. En hij houdt nog een paar honderd dollar over om mee te gaan stappen. In werkelijkheid gaan we natuurlijk veel meer uitgeven, maar het gaat om de rekensom en het idee dat het allemaal gratis is. Want miljonairs zijn óf hardwerkende idioten óf mensen die zichzelf met succes rijk rekenen.

Tot die laatste categorie behoort Jack en ik doe mee.

Jack weet dat ik niet was meegegaan als hij had verteld hoe ruw de zee om ons heen zou worden. “Stelt niks voor,” zegt hij over golven die toch minstens tweeënhalve meter hoog zijn. Het verhaal over hoe hoog echt hoog is, verdwijnt in de waas van rum en dramamine, die ik uit voorzorg heb ingenomen. Mijn evenwichtszintuigen en maag ruziën met elkaar over de vraag of dat een juiste beslissing was. Ik geef moeilijk over. Maar dit is nauwelijks draaglijk. Ik probeer niet te denken aan het ontbijt. Ik heb een broodje koude kip gegeten, omdat er niets anders was en ik niet gewoon ben om zonder ontbijt aan expedities te beginnen.

Oscar lacht als hij me ziet zitten in de stuurhut. Ik zit in het midden van het schip; dat schijnt het gunstigst te zijn. Jack staat naast me achter het stuurwiel en grijnst een beetje als hij mijn bleke hoofd ziet.

“Over een uurtje of drie wordt het weer wat rustiger. Dan komen we onder de kust van Paraguaná Peninsula. Het schiereiland. De kust van het continent komt ons daar als het ware tegemoet.” Dat klinkt dichterlijk, maar zo bedoelt Jack dat niet echt. Hij begint al snel aan de sterke verhalen over kotsende passagiers, het ene met nog meer smerige details dan het andere. Ik waarschuw Jack, maar hij schijnt het erom te doen.

Jack en ik lijken in meer opzichten op elkaar. We zijn allebei rond de een meter vijfennegentig, bezig met een buikje, een kilo of honderd, iets voorovergebogen, haar van oorsprong blond maar nu peper en zout met grijze invloeden, halflang, en een beetje een Germaanse rotkop. Hij is een beetje jonger dan ik, maar niet veel.

Jack heeft me uitgenodigd hier te komen, omdat ik volslagen overspannen dreig te raken van mijn scheiding. Hij doet erg zijn best om voor afleiding te zorgen. Hij stond aan het vliegtuig met twee meiden die hij ergens had opgedoken, en ik mocht kiezen welke ik wou. Hij had ze allebei al geprobeerd, bleek later.

Ik had geen zin.

Ik wilde liever in zelfmedelijden zwelgen. Mijn woede koelen over het feit dat mijn ex de kinderen bij me vandaan wil houden. Jack houdt niet van jankende mannen. Ik betwijfel zelfs of hij ooit heeft gehuild sinds zijn puberteit.

Claire was zijn muze. Hele dagen keken ze naar elkaar op de voorste rij van de klas. Zij raamkant, hij middenpad. Tot ergernis van de leraren die dag in dag uit tegen de een kwartslag gedraaide hoofden aan moesten kijken. Toch wilden ze hen niet uit elkaar plaatsen, want sinds Donald zo verliefd zat te staren, hadden ze veel minder last van hem. Het voorgaande jaar had hij van september tot juli geklierd. Zijn klas werd de gangsterklas genoemd en Don behoorde tot de kernfiguren. Nu was hij poeslief geworden. Probeerde met name bij geschiedenis en aardrijkskunde alle vragen te beantwoorden omdat hij dacht dat dat wel indruk zou maken op Claire. Het gaf hem een zekere mondaine schwung, al had hij nog geen idee wat dat was.

Hij wist best veel over de diverse continenten, omdat hij van zijn vader een boek had gekregen over een reis om de wereld. Hoogtepunt was dat hij, toen de scheepsroutes werden behandeld, wist hoe een schip het snelst van New York naar Japan kon varen. “Door het Panamakanaal!” Hij had bijna Suez gezegd. Bijna. Jezus, het was natuurlijk sowieso al knap dat hij die twee kanalen kon noemen, maar wat was hij blij dat hij het goed had gezegd, want hij zag dat Claire eerst afwachtend naar de leraar, toen trots naar Don en daarna trots naar de rest van de klas had gekeken. Op een manier van: ‘Dat heeft mijn vriendje toch knap gedaan.’ ‘Mijn vriendje’, hij zag het in haar ogen. De glimlach brandde op zijn netvlies, als aspirant-dichter kon hij het zo uittekenen. Haar prachtige jukbeenderen gingen omhoog, haar brede mond werd meegetrokken en haar glanzend witte tanden lichtten op in het tegenlicht van het venster waarvoor ze zat. ‘Mijn vriendje.’

Bij wiskunde moest hij het meer hebben van zijn brutaliteit. Maar hij kon het niet echt winnen van de leraar, die hem altijd al snel op de gang zette als hij iets misdeed. Dat betekende dat hij één, soms twee uur achter elkaar het buitenterrein mocht aanvegen in plaats van naar zijn Claire te staren. Dieptepunt daarbij was een incident met handgemeen. Meneer Steinway, zoals de wiskundeleraar heette, had zelf een lesboek geschreven en uitgegeven, maar dit waarschijnlijk ook zelf gestencild en gebonden. Het zat zo slecht in elkaar dat de meeste leerlingen het met plakband en/of andere plakmiddelen bij elkaar moesten binden. Zo niet Don, die het als een losbladig systeem behandelde, helaas niet altijd met de juiste volgorde van de bladzijden. Steinway ergerde zich en Don diende hem van repliek. Er knapte iets bij de man. Hij schreeuwde, gebogen over Dons tafeltje, en gooide de pagina’s van het boek links en rechts omhoog. Don werd nogal nat van de consumptie waarmee Steinway sprak, en maakte daar een opmerking over.

Kadeng.

Hij kreeg een heel heftige draai om zijn oren.

Tok.

Hij had er niet over nagedacht. Het was sterker dan hijzelf. Hij stompte Steinway recht op de neus. Deze greep hem vervolgens bij de kraag en trok hem over zijn tafel, achter zich aan de gang in. Het leverde hem wel het nodige ontzag op bij de gemiddelde medescholier, maar op Claire had het een tegengesteld effect. Zij vond dan wel dat Steinway hem niet had mogen slaan, maar een leraar een bloedneus bezorgen ging haar te ver.

Hij had zich natuurlijk beter kunnen specialiseren in wiskunde en had moeten proberen bevriend te raken met meneer Steinway. Claire was niet al te best in het vak, hij had haar kunnen helpen. Bijles geven, misschien wel bij haar thuis. In de woonkamer aan de tafel terwijl haar moeder thee en koekjes bracht. Niet op haar kamertje boven, oh nee, haar moeder zou hen eens kunnen verdenken van allerlei dingen die hij met Claire nooit zou doen.

Maar Donald had geen B-kant, elke exacte exercitie was hem vreemd. Wiskunde betekende voor hem alleen slechte cijfers. Claire woonde aan de boulevard, met uitzicht op zee. Daar woonde de betere stand. Hij had haar achternaam opgezocht in het telefoonboek en uitgevonden dat haar vader directeur was van een groot bedrijf. Het huis had hij al meerdere malen bespied. Een witte villa met een grote glazen erker van waaruit je de complete kustlijn moest kunnen zien en die omgekeerd ook een uitstekend uitzicht naar binnen bood. Zijn laatste mijlpaal was dat hij met haar op mocht fietsen naar huis. Hij liet haar dan op de hoek van zijn straat uit beeld verdwijnen en reed haar dan na. Hij fietste achter de villa langs naar een nabijgelegen duinpan, waar hij door het helmgras heen een uitstekend uitzicht had op de woonkamer. Daar zag hij Claires moeder met haar en haar oudere zuster en jongere broertje theedrinken in de erker. In die pan droomde hij hoe hij Claire via telepathische opdrachten naar buiten kon sturen om hem op te zoeken. Ze zou direct naar hem toe komen en zich zonder iets te vragen naast hem neervlijen. Uitziend over de zee zou ze mooie dingen zeggen. Natuurlijk was hij eigenlijk als de dood dat ze hem hier ooit zou zien, dat hij zou worden betrapt met zijn gegluur. Soms was die gedachte zo pijnlijk dat hij ineenkromp van schaamte bij de gedachte alleen.

Don ging meer gedichten schrijven. Dat was de oplossing voor het standsverschil, daarom wilde hij dichter worden. Als je voor een dubbeltje geboren bent, word je nooit een kwartje, maar je kunt wel altijd kunstenaar worden. Hij schreef in het diepste geheim. Hoewel hij wist dat ze het eens zou lezen, want hij schreef voor haar, aan haar.

Het zoete van je lippen

Zou ik willen proeven

Vermengen met het zout van de zee

Dat mijn huid bezet.

En meer van dat soort onzin.

Een onbeschrijfelijk gevoel. Na veel gevloek hebben we het schip tegen een zes meter hoge kademuur aangesjord. Ik klauter omhoog via een verroeste ladder die nog maar met de helft van de bouten aan de muur hangt. Eindelijk weer grond onder mijn voeten. Nooit geweten dat dat zo heerlijk kon zijn. Gewoon een niet bijzondere, verveloze zeekade, maar o zo stevig. Mijn evenwichtsorgaan en maag sluiten vrijwel onmiddellijk vrede en ik kan de omgeving in me opnemen.

Er staat een dikke vijftiger voor een glanzende Chevy Blazer, zijn vrouwelijk gezelschap komt op hoge hakken elegant op ons afstappen. “Paula,” zegt ze in het voorbijgaan als ze mijn hand schudt, maar ze heeft eigenlijk alleen interesse voor Jack. Ze kust hem afstandelijk en haalt geraffineerd haar hand langs zijn hals. Onopvallend voor de man die John blijkt te heten en haar echtgenoot is. De blik in haar ogen verraadt grote passie voor Jack.

Paula is een jaar of dertig jonger dan John. Strak atletisch lichaam, kleine borsten, wespentaille en om met Dons moeder te spreken, een lekker kontje. Geblondeerd kort haar en twee helderblauwe kijkers waarmee ze iedere man op de kade neer kan krijgen. Een typisch Derde Wereld Wijf, noemt Jack dat. Eentje die aan de krottenwijk of een middenklassebuurt is ontsnapt door met haar borsten en kont te schudden, door een verleidelijke glimlach en grote muil te gebruiken, door mannen helemaal gek te maken. Niet door de hoer te spelen, neen, beslist niet. dww’s zijn vaak goed katholiek, erg monogaam en heel erg voor het huwelijk. Met John is ze in Amerika voor de wet en in Venezuela in de kerk getrouwd.

Paula is, schat ik, zeventig kilo lichter dan John. Ik weet niet of ik de enige ben die een sterke neiging heeft om zich voor te stellen hoe mensen eruitzien als ze het met elkaar doen. Maar iedereen die hoort dat dit echtgenoten zijn, krijgt automatisch medelijden als hij bedenkt wat er gebeurt als deze kolos van honderdtwintig kilo op Paula gaat liggen. Hij lijkt me niet het type om onderop te liggen.

Paula heeft een IQ dat zeker dertig punten hoger ligt dan dat van John. John is aardig. Het is in zekere zin ook wel zielig dat hij als chauffeur moet optreden om Paula’s nauwelijks geheime liefde van de boot te halen. Waarschijnlijk is hij zo’n masochist die er liever met zijn neus bovenop blijft zitten om te zien hoe hij wordt vernederd en gaat verliezen.

Twee uur later zitten we in een hotel. Ik heb geweigerd om op de boot te slapen. Het schip ligt ergens in een baai niet ver van de haven. Oscar is aan boord gebleven om de boot te bewaken. We zijn met een rubberbootje naar het strand gevaren. We zitten met Paula en John achter overheerlijke alcoholische versnaperingen en bespreken hoe de avond eruit zal zien. Het is lastig, want Paula wil met z’n vieren op stap, terwijl wij eigenlijk een heel andere missie hebben. Onze missie Cassandra. Cassandra is het mooiste werkende meisje van Punto Fijo. We zijn gekomen om haar te zoeken en dit gastvrije echtpaar zit ons dus in de weg.

Paula is zeer beslist. Er is al gereserveerd in het enige behoorlijke restaurant van de stad. Een meesterzet van Paula, die bij de derde borrel haar huwelijksprobleem op de glazen salontafel gooit. Daarmee verdwijnt de mogelijkheid om ertussenuit te piepen met elke slok meer. Jack zit op het puntje van zijn stoel. Paula en hij wisselen allerlei lichaamstaal uit en ik voel mijn zeeziekte weer opkomen als ik het probeer te volgen.

“Ga je haar vannacht versieren? Laat je mij alleen met onze missie?” vraag ik in een taal die noch John noch Paula kent. Jack twijfelt. Dan schudt hij van nee en schuift iets naar achteren op zijn stoel.

Het stel neemt niet bepaald een blad voor de mond. Zij wil scheiden, want het huwelijk is niet wat ze ervan verwachtte. John wil haar niet kwijt. Ze zijn op huwelijkse voorwaarden getrouwd en als ze John verlaat, krijgt ze geen cent. Paula is niet op haar achterhoofd gevallen en heeft van een ingeschakelde advocaat vernomen dat hij daar niet zomaar mee wegkomt. ‘We houden nog erg veel van elkaar,’ zegt Paula. ‘Ik houd nog erg van haar,’ zegt John, ‘maar zij is alleen geïnteresseerd in mijn geld.’

Daar zitten we dan, bij de vierde borrel, met een ingewikkeld probleem. Ik zie al snel twee oplossingen. Zij schiet hem dood of hij haar, dan kunnen we tenminste op zoek naar Cassandra. Ik merk dat ik niets heb gegeten, want mijn adviezen als ervaringsdeskundige worden steeds ingewikkelder.

We krijgen de tijd om ons op te frissen. Ik ben daar zo mee klaar. Ik neem een koude douche, poets mijn tanden, drink een halve liter mineraalwater en trek schone kleren aan. Jack gaat uitgebreid in het bubbelbad van zijn suite liggen. Ik ga nog even naar het casino dat het hotel rijk is, al is rijk misschien een groot woord in dit verband want hoewel het een eersteklas hotel is, stelt het casino niet veel voor. Ik loop een beetje rond en spot onmiddellijk twee mooie meiden die hier duidelijk niet zitten om geld uit te geven. Ze glimlachen vriendelijk naar me, maar ik ben niet in de markt. Ik probeer ze zo min mogelijk aan te kijken om niet hun aandacht te trekken. Als ze desondanks op me afkomen, wimpel ik ze weg en zeg dat ik net weer wilde vertrekken. Die ene is best een lekker ding onder haar zwarte baret, een beetje te zwaar opgemaakt misschien. Maar ik moet terug naar Jack, naar de huwelijksproblemen, naar onze missie, de queeste naar Cassandra. De vrouw die in mijn dromen is blijven spoken vanaf de eerste nacht dat ik haar heb ontmoet.

Cassandra.

In het muzieklokaal kwamen al zijn klasgenootjes in hun beste plunje ’s avonds om acht uur bijeen. Klassenavond. De ruimte was de vertimmerde zolder van het oude hoofdgebouw, een gerenoveerd klooster uit de negentiende eeuw. Er hingen wat lampionnen met kleine elektrische lampjes erin. De tl-verlichting bleef uit. Op de kofferpick-up van de muziekleraar werd het standaardrepertoire van 33-toeren vervangen door eigentijdse swing op 45. De grottenkoning van Grieg, de vier jaargetijden van Vivaldi en de vijfde van Beethoven moesten plaatsmaken voor ‘No Milk Today’ van Herman and the Hermits, ‘Paint It Black’ van de Stones en ‘Monday Monday’ van de Mamma’s en de Pappa’s. Er hingen crêpepapieren slingers en er was een glitterbol waarop een lichtbundel stond gericht die via de spiegeltjes in ontelbare lichtpuntjes uiteenviel. Er was dan weinig licht, maar wel het toeziend oog van de klassenleraar pater Clement, die geen enkele intimiteit duldde.

Don was een ander mens geworden. De laatste vier maanden had hij zich grotendeels onthouden van het getrek aan zijn piemel. Hij deed het nog hooguit vijf keer per week, de keren dat hij ’s nachts een natte droom had niet meegerekend.

De fantasieën die hij gebruikte, hadden nooit iets te maken met Claire. Hij dagdroomde over Tilly of eigenlijk over haar jongere zus Daniëlle. Die was een paar jaar ouder dan hij. Ze maakte zich niet zo vreselijk op, had lang blond haar en niet zulke grote prammen als haar zuster. Daniëlle was veel beschaafder. Tilly kon nog weleens een opmerking maken die Don het schaamrood naar de kaken deed stijgen, Daniëlle was subtieler. Bovendien had ze iets gezegd dat enigszins dubbelzinnig was en misschien zelfs zo was bedoeld.

Het gebeurde toen zijn moeder hem vroeg Fred voor het eten te halen; bij Tilly thuis hadden ze geen telefoon. Daniëlle had in de donkere gang voor de kamerdeur gestaan en gezegd dat hij er niet door mocht. Hij wist dat zij op de gangtrap had gestaan om door het bovenlicht te gluren naar hetgeen zich in de kamer afspeelde. Daniëlle had rode oortjes en ademde versneld terwijl ze het zei: “Dat mag jij pas zien als je het ook kunt.”

Oeps. Ze zouden toch niet liggen te neuken op de bank? Dat wilde Don ook wel zien. Eigenlijk wilde hij niets liever zien dan dat!

Waarom had hij geen adrem antwoord gegeven? Waarom zei hij niet: ‘Als je wilt, laat ik zien wat ik al kan.’ Of misschien iets als: ‘Misschien kun jij het me even leren.’ Dat soort antwoorden kwamen pas later, toen hij naar huis liep naast zijn broer Fred, of toen hij weer thuis in bed lag met zijn pyjamabroek op zijn knieën. Dan duwde hij Daniëlle tegen de trap aan en knielde over haar heen op de derde tree met aan weerszijden een been. Hij liet zijn vingers langzaam over haar rug naar beneden zakken, opende de sluiting van haar rok en schoof zijn handen in haar broekje, zo met zijn beide wijsvingers tussen haar vochtige bilspleet. Hij was dan vaak alweer te laat met zijn rol wc-papier om het laken vlekvrij te houden.

Claire benaderen was andere koek. De jongens dromden samen aan de ene kant van het lokaal en de meiden aan de andere kant. Van Don werd natuurlijk wel het een en ander verwacht, omdat hij altijd met Claire optrok in de pauzes. Iedereen dacht dat dit het moment zou zijn van de toenadering. Hier in het donker voelde hij zich toch veiliger tussen zijn vriendjes.

De dansvloer werd aanvankelijk alleen door de meisjes gebruikt en hooguit door een paar dombo’s die ook niet konden dansen, maar geen last hadden van schaamte. Don was helemaal misselijk van de zenuwen. Hij had thuis al wat bewegingen uitgeprobeerd voor de spiegel om te zien hoe dat eruitzag. Dat viel erg tegen. Na heel veel moeite had hij de twist een beetje onder de knie gekregen. Niet dan na flink te zijn afgezeken door zijn broer, die het overigens weigerde voor te doen.

Claire was al een halfuur aan het dansen. Ze gebaarde met haar handen dat hij ook moest komen, maar hij keek steeds net de andere kant op. Het zweet brak hem uit. Nadat de deejay, de meest pukkelige jongen van zijn klas die Hans heette, Chubby Checker had opgezet, was er geen enkele uitweg meer. Claire was naar hem toe gekomen, had hem de vloer op getrokken en daar ging hij. De vloer of zijn schoenen waren te stroef, hij verloor regelmatig zijn evenwicht en in de pauzes tussen de nummers stond hij als een onhandige hansworst voor zich uit te kijken. God wat was ze mooi. Haar haar was half opgestoken, getoupeerd. Het schoof tijdens het dansen regelmatig voor haar ogen, waarna ze het geraffineerd met haar hand naar achteren werkte. Haar gezicht was zacht bleek gepoederd en met een beetje rouge was er weer kleur in gebracht. Ze had een kraakheldere witglanzende bloes aan, waardoor je soms een glimp van haar witte bh kon zien. Ze bewoog zoals geen enkel meisje van zijn klas zich bewoog. Ze zweefde over de dansvloer. Na een paar twist- en rock-’n-rollplaatjes was het dan zover. Hij had eerst al een vragend gezicht en later een veelbetekenende grijns gekregen van Hans, die een plaatje omhooghield. Donald wist dat het grote moment nu aanbrak. De dansvloer zou in een klap leegraken, op een paar dombo’s na die sowieso niet in de gaten hadden dat muziek een bepaald ritme heeft dat een relatie dient te hebben met je bewegingen.

De schuifelplaat, hij kwam eraan. Hij was gewaarschuwd, had nog een keer naar alle schoonheid gekeken die voor hem zweefde en besloten dat hij daar zijn armen omheen ging slaan.

Dave Berry’s ‘This Strange Effect’ kraakte uit de speaker en Don sloeg toe. Terwijl iedereen bij de eerste gitaarklanken benen maakte, stak Claire haar handen uit. Dat deed ze in een poging om Berry’s unieke act te imiteren. Hij stak immers altijd eerst met zijn handen door het gordijn en maakte daar dan spastische bewegingen mee. Donald was zeer beslist, pakte Claires handen vast alsof ze van breekbaar porselein waren, opende haar armen en legde die in zijn nek. Zijn handen legde hij op haar heupen en hij duwde haar voorzichtig tegen zich aan. Ze keek hem recht in zijn ogen met een verlegen glimlach. Die goddelijke iets loensende blik, die strakke smalle lippen, zo dichtbij waren ze nog nooit geweest. Ze wendde haar hoofd af en legde het op zijn borst. Pater Clement stond inmiddels aan de rand van de dansvloer, slechts een pas verwijderd van Hans en zijn koffergrammofoon. Hij keek erg zorgelijk. Alle klasgenootjes van Claire en Don stonden met ingehouden adem te kijken naar het gelukspaar dat nu over de dansvloer schuifelde. Voor Don was het zweven en wat het voor Claire was wist hij niet. Ze drukte zich in elk geval stevig tegen hem aan, haar hoofd op zijn borst, haar armen in zijn nek en heel af en toe haar buik in zijn lendenen. Even was hij nog bezig met wat er in haar omging. Hoorde ze zijn snelle hartslag? Haar oor lag er bijna op. Voelde ze het zweet in zijn nek? Maakte het haar bloes nat? Voelde ze zijn stijf geworden lid als ze met haar buik tegen hem aan stootte?

Hoever ging de clementie van pater Clement? Het leek alsof hij zorgvuldig de aanrakingen stond te jureren. Het aantal keren dat Claire van oor wisselde. De druk op Dons borst en nek. De regelmaat van de botsingen van buik met lendenen.

Af en toe zei Don iets onbenulligs tegen Claire. Ze hief dan haar hoofd op en keek hem doordringend aan, ze was zo dichtbij dat hij haar adem kon voelen. Ze zei dan iets onbenulligs terug en legde haar hoofd weer op zijn borst, vaak met wat nabeweginkjes om weer een vlak stukje in zijn ruwe bloes te maken. Don was zo volmaakt gelukkig dat hij wel kon janken.

Voor Clement was het genoeg. Hij kon het plaatje dan wel niet uitzoeken, maar hij gesticuleerde heftig naar Hans dat het anders moest. Dave Berry stierf weg. Claire en Don namen enige afstand waarbij Don haar handen vasthield en zenuwachtig omkeek, wachtend op de volgende schuifelplaat. Hans maakte met The Who een onbedoeld toepasselijk einde aan dit heilige moment. Iedereen sprong weer op de dansvloer en shakete en twistte alsof er nooit iets was gebeurd.

People try to put us down

(Talking ’bout my generation)

Just because we get around

(Talking ’bout my generation)

Ik hoop dat ik sterf voordat ik oud word, dacht Don.

Het zit zo. Vorig jaar rond deze tijd waren we ook in Punto Fijo. Ik was toen nog zeer getrouwd en hoewel de donderwolken zich begonnen samen te pakken boven mijn huwelijk, was ik kuis, monogaam en slechts op afstand geïnteresseerd in andere vrouwen.

Punto Fijo was niet veel anders dan het nu is. Een armoedig havenstadje onder de rook van een enorme raffinaderij van de Venezolaanse staatsoliemaatschappij. Veel te veel mensen voor veel te weinig huizen, allemaal behangen met dik traliewerk en sloten. Straten en wegen met slechts gedeeltelijk plaveisel of asfalt, zonder naambordjes en met veel opgehoopt vuil dat moet wegwaaien omdat het nooit zal worden opgehaald. Buitenwijken met huizen achter nog meer tralies, bewakers gewapend met kapmessen of aftandse geweren. Een centrum met meer verkoop op de stoep dan in de winkels. Met meer kakkerlakken dan mensen in de restaurants. Met maar heel weinig blanke ik-heb-hier-eigenlijk-niets-te-zoekentypes zoals Jack en ik.

Wij kwamen niet voor het Punto Fijo bij daglicht, maar voor het vertier in de nachtelijke uren. Ook ’s nachts vielen we op, maar het was klaarblijkelijk voor niemand aantrekkelijk om twee van die boomlange blanke mannen te overvallen.

Club Caesar. Waarschijnlijk de vijfde of de zesde gelegenheid die we bezochten. Ook de club zit vol met prachtige meisjes die voornamelijk hun geld verdienden met fiches die ze krijgen als ze een klant een rondje laten betalen. Het is regel dat ze de club niet voor vier uur ’s nachts mogen verlaten. De meeste mannen zijn dan te dronken om nog een wip te maken of gewoon blut, van harde prostitutie is geen sprake in Punto. Wij konden dus eindeloos kieskeurig zijn en dronken worden, maar niet blut.

De meisjes waren vooral erg leuk. Een stuk aantrekkelijker dan de Colombiaanse vrouwen in het gemiddelde Caribische bordeel. Vriendelijker, schoner ook. Eigenlijk had je niet eens het idee dat het prostitutie was en misschien was het dat ook wel niet echt. Eigenlijk raakte ik toen al, nog ver voor mijn scheiding, ernstig verward over gratis en betaalde seks.5

5 Zie het hoofdstuk Voetnoten: Het sprookje van de gratis seks

Jack werd in Caesar ‘overvallen’ door een lenig meisje dat zich meteen op allerlei manieren om hem heen vouwde. Haar uitbundigheid was een mengeling van een paringsdans, nestbescherming en willekeurig dronken gedrag. Ze heette Andrea en had een erg strakke sneeuwwitte jurk aan. Door haar onstuimige bewegen konden we zien dat ze geen ondergoed droeg. Dat idee wond Jack vreselijk op, want ondanks dat ze wel een mooi gezicht had, was het beslist geen stuk.

Een meisje dat zich China noemde, probeerde zich op mij te werpen. Dat was door haar lengte (1,55 m) en breedte (90-90-90) geen succes. Ze hing een beetje aan mijn broeksriem en brabbelde in een onverstaanbare combinatie van Chinees, Spaans en Engels. Ik weet niet waar ze vandaan kwam en wat ze hier kwam doen. Ik had alleen erg met haar te doen, gaf haar steeds drankjes om van haar af te zijn, maar zo gaat dat niet, nee.

Andrea moest de dansvloer op. Want dat was ook onderdeel van de arbeidsvoorwaarden. De meisjes doen een optreden dat bestaat uit twee nummers. Ze playbacken op een song en op de andere dansen ze alleen en moeten ze uit de kleren. Een soort vleesmarkt. Andrea was een van de eersten. Om wat meer uit te kunnen trekken dan die enkele jurk, ging ze zich verkleden. Anders zou haar stripact wel erg kort worden.

Jack was wild enthousiast over Andrea’s show. Hij stond helemaal vooraan als een verdwaalde toerist in zijn handen te klappen. Het einde was enigszins ontluisterend. Andrea moest zelf haar kleren oprapen c.q. uit het publiek zien terug te krijgen en naakt door het publiek naar de kleedkamer lopen. Jack liep achter haar aan in de hoop haar daar te kunnen beklimmen.

Op dat moment kwam Cassandra binnen. De menigte week een beetje, mannen keken haar breed glimlachend aan, de meeste meisjes draaiden venijnig hun hoofd om. Ze glimlachte breed naar me, maar liep me voorbij en ging aan de bar in haar tasje staan rommelen. Waarschijnlijk verwachtte ze dat ik naast haar zou gaan staan om haar een drankje aan te bieden. Ze had een prachtig lichaam, kort rokje, strak jasje, doorschijnende bloes, geheel in het zwart, lange benen, lang zwart haar en de ogen van Sandra Bullock. Vooral die glimlach naar mij deed het ’m. Ze was zo zeker van haar zaak; alsof ze een tip had gekregen over onze aanwezigheid en ze nu klaar was om mij als buit binnen te halen. Ze keek nog een keer om, maar ik had van Jack opdracht om mister Cool te spelen. Dat was nodig voor ons image, voor de veiligheid, voor de prijs of god-mag-weten-waarvoor. Het was niet al te moeilijk, want ik ben sowieso verlegen in dit soort situaties.

Geduld had ze overigens niet. Na een enkele minuut kwam ze op me af en zei met weer diezelfde glimlach op haar toet:

“I am Cassandra, who are you?”

“You can call me Al!” Die gebruik ik graag, van Paul Simon.

“Are you gonna buy me a drink, Al?”

“Well, if you’re thirsty, Cas.”

“Don’t call me Cas,” zei ze streng, pakte me toch bij mijn arm en leidde me naar de bar. Ze legde haar handen op de bar. Lange nagels met zilveren glitterlak. De barman schoot toe en schonk eerst haar en daarna mij iets in. Ze pakte het muntje dat de keeper onopvallend naast haar glas schoof demonstratief op en gaf het aan mij.

“Goed bewaren,” zei ze, “mijn provisie!” Ze wees op haar kleren. “Ik heb geen zakken.” Terwijl ik met grote ogen op zoek ging naar zakken op haar lichaam, begon ze haar heupen op de maat van de muziek te bewegen. Heel geraffineerd.

Ik wilde niets met Cassandra. Ik had mijn hoofd er volledig bij. Ik was een getrouwde man met een gezin en twee kinderen. Ik was hier met Jack. Ik had geen interesse in deze toevallig binnenvallende dame. Ik hield niet van zwarte kleren in de tropen. Ik hield niet van zwart haar. Ik wilde geen Sandra Bullockogen. Niet de geur van Cassandra opsnuiven terwijl ze steeds dichter bij me kwam. Niet naar haar tepels kijken die achter de stof van haar doorzichtige bloes bewogen. Niet haar lendenen aanraken die nu in mijn schaamstreek duwden. Ik wilde mijn arm niet om haar middel slaan en haar naar me toe trekken om met haar mee te bewegen.

Het gebeurde gewoon.

Ze moest optreden. Ze danste op ‘Not That Kind’ van Anastacia. Ik zat op een bank aan de rand van de dansvloer die ook als podium dienst deed. Jack en Andrea zaten naast me, eerst nog met volledige aandacht voor elkaar maar naarmate de show vorderde, zag ik Jack in tweestrijd raken.

Vooral toen Cassandra aan het tweede nummer begon. Op ‘Voulez vous coucher avec moi’ deed ze haar stripact. Labelle, de originele versie, dat wel.

Er gebeurde iets vreemds met me. Ik vond het hele gedoe eerder gênant dan opwindend. Mijn tenen krulden om onverklaarbare redenen, niet omdat ze een slechte show gaf, integendeel, hij was zelfs beter dan die van Andrea. Voulez vous? Het kon natuurlijk origineler qua nummerkeuze, maar ik was niet kritisch meer. Ook letterlijk niet. Ik begon te twijfelen aan mijn besliste mais non! Ik kwam al aardig in de richting van pourquoi non?

Ik was blij toen het was afgelopen en ze met haar bij elkaar gegraaide kleren naar de kleedkamer verdween. Vertwijfeld bleef ik achter, terwijl ik haar muntjes voor de tiende keer natelde. Zeven. Geluksgetal? Nauwelijks, want toen Cassandra terugkwam en naast me kwam zitten, stelde Jack zich voor.

“Hi, I am Jack,” zei Jack.

“You can call me Cas,” zei Cassandra en het was alsof ze een nieuw slachtoffer had om haar betovering over uit te spreken. Ik deed ernstig moeite om Jack duidelijk te maken dat dit niet de bedoeling was.

“Wat wil je dan?” vroeg Jack. “Wil jij met’r weg dan? Dan moet je het nu zeggen. Anders doe ik het. Ik ben op slag verliefd, echt waar.”

“Maar eh, zij eh,” en ik wees op Andrea die een beetje geërgerd voor zich uit keek.

“Nee oké, ga je gang. Goed idee. Jezus Al. Goeie keus. Jij Andrea, en ik hier, hoe heet ze ook weer...” En tegen Cassandra begon hij in rap Spaans te koeterwalen, zo snel dat ik er geen snars van begreep. Andrea begreep het wel. Ze stond op en liep weg, waarschijnlijk kwaad. Dat leverde natuurlijk een probleem op voor Jack, die nu geen wisselgeld meer had.

We zaten daar met Cassandra tussen ons in en plukten allebei een beetje aan haar. De verbale voorsprong die Jack had met zijn geblufte kennis van de Spaanse taal, brak me snel op. Ze ging geheel op in het charmante geleuter van hem.

“Ik heb gezegd dat ze een ander meisje moet regelen voor je, goed niet?”

“Helemaal niet goed. Ik wil helemaal geen meisje. Ja, haar misschien. Hé man, dat doe je niet als vrienden onder elkaar.”

“Kom zeg. Met je vaste verkering misschien niet, maar in zo’n situatie als deze? Praat geen onzin. Trouwens, ik zoek haar al jaren.”

“Wie?”

“Nou haar. Hier. Zij. Hoe heet ze... Dit is echt de vrouw van mijn leven.”

“Ze heet Cassandra. Je bent gewoon geil.”

“Nee, het is echte liefde.”

“Als jij geil bent, ken je het onderscheid niet.”

“Echt wel. Ik wil niet eens met haar naar bed. Haar gezelschap is voldoende. We gaan naar een motel. Ik moet met haar praten. Ik zal niet aan haar komen. We praten alleen de hele nacht. Echt waar.”

“Ik vind het geen stijl.” Ik schoot in de lach door zijn gelul.

“Denk aan Karin. Denk aan je kinderen, aan Laura, aan Stephan.”

De muziek hield even op. En de namen van mijn kinderen klonken precies in die pauze. Heel hard.

Misschien heeft Cassandra ook wel kinderen, was de enige gedachte die in mij opkwam.

Na het feestje waren ze op de fiets terug naar huis gereden. Een frisse voorjaarswind had ze uit de roes van het schemerige muzieklokaal gehaald en in de werkelijkheid teruggeworpen. Ze fietsten zwijgzaam naast elkaar op een smal pad. Don zocht naar een zin om het gesprek op gang te brengen. Hij zou haar graag iets willen vertellen over zijn enorme verliefdheid. Dat hij al maanden van slag was en dat dit vanavond vele malen erger was geworden. Maar hij was te verward. Na het schuifelnummer had ze afstand genomen. Was ze geschrokken van zijn bonkend hart? Zijn snelle adem? Zijn stijve lid? Was ze bang geworden toen hij haar handen niet meer wilde loslaten, nadat de tonen van Dave Berry allang waren uitgestorven?

Ze reden in de donkere nacht langs de hoofdweg die van de stad naar hun dorp voerde. Het was kilometers fietsen door een donker duinlandschap. Honderden duinpannen, heuveltjes, bosjes waar ze zich zouden kunnen verstoppen, waar ze elkaar zouden kunnen vasthouden, betasten, kussen. Waar hij zijn gedichten kon voorlezen, haar mooie woordjes toefluisteren. Dat was alles. Meer niet. Hij wilde met zijn handen door haar lange haren kroelen, met zijn vinger haar gezicht overtrekken, haar lippen tekenen.

Maar Claire trapte stug door. Elke keer als hij ademhaalde om iets te zeggen, leek ze te demarreren en dan slikte hij zijn woorden maar in. Hij gokte op het tuinhek. Bij het afscheid zou hij haar toch wel een kus kunnen geven. Hij hoefde niet eens te tongen. Alleen maar zijn lippen heel zacht op de hare. Een vluchtig bewijs dat ze voortaan bij elkaar hoorden. Dat ze met elkaar gingen. Dat Don op Claire was. Dat ze verkering hadden. Dat het áán was. Bij de hoek van de straat waar ze normaal uit elkaar gingen, hield ze even in.

“Ik fiets je even tot je deur,” zei Don voor ze de kans kreeg de regie over te nemen.

“Aardig van je maar het hoeft niet, hoor,” zei ze, maar ze waren de hoek toen al gepasseerd en ook Claire zag nu de onvermijdelijke confrontatie komen. Ze ging wat meer rechtop fietsen en verminderde haar vaart.

“Mary zegt dat jij verkering hebt met Astrid.” Het leek te komen als een donderslag bij heldere hemel, maar waarschijnlijk had ze het opgespaard voor het geval hij met haar zou meerijden en er onvermijdelijk een confrontatie zou komen bij het tuinhek van haar huis.

Don verkrampte even, zijn stuur bewoog daardoor onverwacht, zijn fiets raakte in onbalans en hij vloog bijna tegen Claire op. Het schaamrood schoot naar zijn kaken en hij moest blozen tot in zijn kruin. Dat kon ze goddank niet zien, maar de bijna-valpartij was niettemin duidelijk genoeg geweest.

“Ze liegt dat ze barst,” zei hij.

“Haar broertje Fred heeft het gezegd.” Het werd even stil. Eigenlijk net te lang. Maar Don moest nadenken. Hij was overduidelijk het slachtoffer van een wraakactie van Fredje. Maar wat wist zij nog meer? Hoe eerlijk moet je zijn in zo’n geval? Zou het hem helpen als hij zei dat het voorbij was en dat hij alleen maar een paar keer met haar had gezoend? Later flitsten er nog meer gedachten door zijn hoofd. Had Astrid misschien tegen Fredje gezegd dat ze voortaan verkering had met Don? Of had ze het niet gezegd, maar was er een signaal dat hij over het hoofd zag?

“Ik heb ’n keer met haar gezoend. Een tijd geleden. Fredje is haar vriendje.” Het was een compromis, zou hij later uitvinden. Het was niet gelogen, hij had niet gezegd één keer maar ’n keer. Hoeveel keer precies had ze immers niet gevraagd. En dat Fred op het moment van het zoenen al haar vriendje was en dat het niet een trio maar kwartetten was, dat hij op haar knie was klaargekomen, dat waren allemaal details waarover hij tactisch gezien beter niet kon uitweiden.

“Heb je met haar gezoend?” vroeg Claire verbaasd en nieuwsgierig tegelijk. Ze waren bijna bij het tuinhek aangekomen, het ging er nu om spannen. “Op haar mond?”

Hij wilde zeggen: ‘Waar anders?’ maar bedacht zich. Wat zou ze bedoelen, op haar wangen, op haar voorhoofd, in haar hals? Verder wilde hij toch echt niet gaan in het bedenken waar hij Astrid had gekust.

“Ja, op haar mond,” zei hij zo neutraal mogelijk.

Ze stopte nu bij het tuinhek. Ze ging met de fiets tussen haar benen staan en hield beide handen aan het stuur. Niet echt een houding om iets te beginnen.

“Met je tong ook?” vroeg Claire nu.

“Ja,” zei Don beteuterd.

“Ik heb nog nooit gezoend met een jongen,” zei Claire heel beslist op een toon die duidelijk moest maken dat ze dat niet van plan was vanavond wel te gaan doen.

Hij hoefde haar helemaal niet te kussen. Hij zou er genoeg aan hebben om weer even haar handen vast te houden. Of om haar tegen zich aan te drukken zoals tijdens het schuifelnummer van Dave Berry.

Nee, hij moest haar toch kussen. Al was het maar op haar voorhoofd, of op haar wangen. Hij zette zijn fiets tegen het tuinhek, onder het mom dat hij even het hekje voor haar open zou houden. Maar hij liep naar haar toe en pakte haar bij haar bovenarmen. Zo had hij het zich al vele malen voorgesteld. Niet bij haar hoofd, zelfs niet bij haar schouders, maar bij haar bovenarmen. Dan langzaam naar voren tot zijn lippen op ongeveer vijftien centimeter van de hare waren. Daarna wachtte hij of zij naar voren kwam of naar achteren uitweek. Dat kleine signaal zou het bepalen. Naar voren betekende kussen. Naar achteren, terugtrekken, een hand geven en wegwezen.

Helaas had hij geen oplossing paraat voor het geval ze noch naar voren noch naar achteren zou gaan en dat was precies wat Claire deed. Ze bleef als versteend staan en hij kon er absoluut niet uit opmaken wat dit inhield. Hij moest nu iets doen of iets zeggen, want anders was de greep waarin hij haar had niet te verantwoorden. Zijn knieën knikten en hij voelde zijn maag draaien. Zo stonden ze wel een minuut die het tienvoud ervan leek. Zij met de fiets tussen haar benen, totaal verstijfd, en hij met het zweet tussen zijn billen, ook niet tot bewegen in staat. Toen zei Claire ineens zachtjes: “Je knijpt me.” En hij voelde ineens hoe sterk zijn greep om haar armen was geworden. Hij liet onmiddellijk los. Claire bleef wel staan en misschien was dat wel het gebaar dat hij nodig had. Hij boog zich nu naar haar toe en drukte zijn lippen op de hare. Ze duwde hem niet weg, deinsde maar een heel klein beetje naar achteren en gaf ten slotte een klein beetje tegendruk.

Haar lippen bleven op elkaar. Misschien dat ze na verloop van tijd wel wat zachter werden en ze ze ook heel voorzichtig naar buiten krulde, maar dat kan ook geweest zijn om adem te halen. Plotseling lag haar hand op zijn wang, voor hij kon denken dat het nu ging beginnen, duwde ze hem daarmee zachtjes van zich af.

“Welterusten Don,” zei ze en duwde haar voorwiel in de richting van het tuinhek.

“Welterusten, Claire.” Hij sprak gedragen en hapte naar adem, omdat het een adembenemend moment was. Een belangrijke vooruitgang in zijn leven. Hij had het meisje van zijn dromen gekust. De liefde van zijn leven.

“Doe je nu dan even het tuinhek open?”

De gegrilde biefstuk die ik heb genomen, is niet slecht. Maar voor de rest leren we alleen dat je geen culinaire verwachtingen moet hebben in Punto. Het beste restaurant kan biefstuk bakken en de frieten zijn ook nog wel redelijk. Behalve het vlees wordt alles uit de States ingevlogen. Of het nu de ranzige kruidenboter, de bearnaisesaus of de koolsla inclusief dressing is. En waarom ook niet? De helft van de klanten bestaat uit Noord-Amerikanen en Europeanen die in de oliebranche werken en de andere helft uit Venezolanen die zich liever niet onderscheiden van de eerste helft.

John is verreweg de lastigste klant van het restaurant. Hij zeikt over alles wat er op tafel komt, sjanst met de serveerster en controleert met een zakcalculator de rekening, die hij overigens zonder morren betaalt.

Ik weet te voorkomen dat we nog een afzakkertje bij hen thuis gaan halen. Ik weet wel hoe dat zal aflopen. Uren opblijven tot die John eindelijk plat gaat, Jack met Paula naar het strand of de boot vertrekt en ik kan blijven wachten voor het geval John weer bijkomt. Mij niet gezien. We zijn hier maar twee nachten dus we moeten nu op zoek naar Cassandra.

Dit keer is zij voor mij. Vorig jaar heeft Jack uiteindelijk twee uur lang liggen neuken in een groezelig motel. Met mijn prachtige Cassandra, de bloem van Punto Fijo. Misschien wel de bloem van heel Venezuela. Van heel Latijns-Amerika voor mijn part. Twee uur lang, dat was natuurlijk omdat hij zo dronken was dat hij niet meer kon klaarkomen. Twee uur tussen de smerige lakens van een goedkoop hotel. Alleen praten had hij gezegd. Uiteindelijk had hij haar op straat achtergelaten met dertig dollar in haar hand en was met een taxi naar het hotel teruggereden. Daar had hij mij nog een beetje extra jaloers zitten maken. “Ze had een beetje weke borsten,” had hij gezegd. “Weke billen ook. Ze was helemaal een beetje week.” Ik droomde weg bij de gedachte aan haar heerlijke zachte lichaam.

In club Caesar is niets veranderd. Misschien dat de meisjes zijn veranderd, zeker een jaar ouder geworden, maar mogelijk ook allemaal alweer vervangen. Ik kan niet zeggen dat ik me nog echt gezichten herinner van vorig jaar. Behalve Andrea dan die in elk geval ook Jacks gezicht herkent en hem enthousiast om zijn nek vliegt. Ze ziet er niet meer zo superstrak uit. Het leven heeft wat sporen op haar nagelaten. Kan natuurlijk ook gewoon zijn omdat ze vorige week een griepje had of een sterfgeval in de familie. Jack is niet de meest tactische persoon die ik ken, want de begroeting is nog niet over of hij informeert bij Andrea of Cassandra hier nog werkt. Zij zegt zeer streng van niet. Jack verontschuldigt zich: “Het is voor mijn vriend hier. Hij is een beetje weg van haar.”

“Ze is weg. Zij was geen goed meisje,” zegt Andrea tegen mij in gebrekkig Engels. “Geen goed meisje? Geen goed meisje? Hoezo geen goed meisje?” had ik willen terugzeggen. “Ben je zelf een goed meisje? Verstond ze het vak niet? Heeft ze klanten afgezet en wat dan nog? Ging ze met de verkeerde mannen om? Zijn er dan mannen hier die niet verkeerd zijn?” Andrea zag wat ik wilde zeggen, wat dat betreft was ze een goed meisje.

“Ze maakte ruzie met de baas. Ze maakte ruzie met de meisjes. Ze maakte ruzie met de klanten. Ze maakte ruzie met iedereen.” Ik knik verveeld. Oké, het zal allemaal wel nodig zijn geweest. Waarschijnlijk was Cassandra voor haar rechten opgekomen bij haar baas, had ze te veel klanten gepikt van haar collega’s en werd ze niet oké behandeld door de klanten met wie ze ruzie maakte. Op mijn vraag of Andrea weet waar we haar kunnen vinden, reageert ze ontwijkend. Ze weet het niet, ze wil het niet weten, ze kan het niet uitleggen, de gebarentaal die ze gebruikt, begrijp ik ook niet.

Ik moet me al aan de kruk vasthouden, want de wijn had rijkelijk gevloeid bij het huwelijksconsult dat we aan John en Paula hadden gegeven. Om over de cognac bij de koffie nog maar niet te spreken. Aan de lange bar staan krukken genoeg. Terwijl de barman een glas lokale whisky voor me neerzet en er een achterlijke hoeveelheid ijs bij gooit, speuren mijn ogen de tent af.

Dit is het heerlijke idee: vorig jaar stond ik hier als getrouwd man, monogaam en trouw. Nu ben ik vrij. Ik kan hier op elk meisje toestappen, haar versieren en de hele nacht plezier maken. Ik kan weer jagen, daar is het hier een ideale omgeving voor. Niet zoals in de gemiddelde hoerentent waar je door een simpele knik al gezelschap krijgt en je portemonnee voornamelijk de kwaliteit van de seks bepaalt.

Maar ik wil niet jagen. Op Cassandra misschien. Hoewel ze inmiddels door mijn slechte geheugen voor gezichten niet alleen meer de ogen heeft van, maar helemaal is getransformeerd in Sandra Bullock. Andrea blijkt een vriendin te hebben die Karlina heet en ze stelt me aan haar voor. Mijn God, van alle vrouwen die er in deze tent rondlopen, heeft zij het lelijkste gezicht.

Haar ogen stralen wel iets liefs uit. Ze pakt verlegen mijn hand vast als ik hem uitsteek. Ze komt tot aan mijn tepels, haar kroezige haar is een zooitje, maar ze heeft wel een perfect figuur. Het is moeilijk uit te maken wat ze qua voorouders in zich heeft. Beetje negroïde, beetje blank en beetje mesties, dat alles bij elkaar als een goede cocktail die boven haar kin geheel lijkt mislukt. We schudden een beetje onnozel met de handen heen en weer en omdat ik niets anders weet te beginnen of zeggen, maak ik het wil-je-wat-drinkengebaar. Even later zitten we met z’n vieren in een summier verlichte hoek op wat lage bankstellen. Andrea valt Jack onmiddellijk aan, terwijl ik probeer Karlina met een gesprek op afstand te houden. Ze doet erg haar best, vertelt dat ze dit eigenlijk voor de eerste keer doet. Als ik lach en zeg dat ik haar niet geloof, zegt ze dat ze het echt pas sinds zes weken doet. Ze is nog nooit met een man meegegaan, twee keer dan, maar die mannen kende ze al, en dan nog haar vaste taxichauffeur en natuurlijk haar vriendje. Taxichauffeurs hier zijn vaak de pooier van een meisje. Ze brengen ze naar hun werk en halen ze om vier uur op als de club dichtgaat. Als je met de meisjes naar een motel wilt, brengen ze hen en houden de boel in de gaten. Het zijn meestal brave huisvaders, soms familieleden die om de zoveel tijd een keer gepijpt worden of een beurt nemen op de achterbank.

Het gesprek met Karlina wil niet erg vlotten. Tegen de tijd dat ik haar echt niet meer begrijp, begint ze haar tas om te keren. Ze toont me eerst een condoom. Als ik mijn hoofd schud en met de steekwoorden no amor probeer uit te leggen dat neuken er met mij niet in zit, begrijpt ze me verkeerd en begint nog heftiger met de condoom te zwaaien, uitroepend dat ze zonder dat ding niet met me mee wil. Even later komt het zwaardere werk uit het tasje. Ik vouw de papieren open van een ziekenhuis en eentje van een laboratorium. No aids, zijn haar steekwoorden. Ik vouw de papieren netjes op, stop ze terug in haar tasje en kijk naar haar onwaarschijnlijk lelijke hoofd. Ik weet niet wat me overkomt maar ineens schieten er tranen in mijn ogen. Ik neem haar hoofd in mijn handen en kus haar op haar voorhoofd. Ze ziet mijn tranen en streelt mijn wang. Er biggelt een grote zoute traan langs. Ze kust me terug op mijn mond. Heel voorzichtig duwt ze haar tong naar binnen, trekt aan mijn oorlel, strijkt door mijn haar. Ze ruikt erg lekker.

De volgende ochtend op school leek het alsof er de vorige avond niets was gebeurd. Tijdens de eerste pauze stonden Claire en Don wel bij elkaar, maar er waren ook tal van andere meisjes en jongens die het verloop van de avond bespraken. Ze hadden het over pater Clement die deejay Hans te verstaan had gegeven dat hij geen schuifelplaten meer mocht draaien. Over de jongens die niet weg wilden gaan en die pater Portier om twaalf uur de straat uit had gejaagd. Over welke muziek er volgende keer wel en niet moest worden gedraaid, het bekende Stones- en Beatlesgezeur. Maar ook over Arthur die met Karin had gekust, in de gang bij de toiletten. Don had Claire strak aangekeken toen ze dit zeiden, maar ze negeerde hem en giechelde een beetje mee met de rest, die het maar stom vond van Karin, haar een del noemden of zeiden dat ze zeker dronken was. Don had gezegd dat hij Arthur een stomme eikel vond en met die opmerking was er een stilte gevallen die lang duurde en pijnlijk aanvoelde.

“Misschien was Karin wel verliefd op hem,” probeerde Don vervolgens. Eigenlijk nam hij het op voor Claire. Die moest zich wel heel vreemd voelen nadat ze Don had gekust. De stilte was voorbij maar hij had eigenlijk beter kunnen voortduren. Iedereen viel over hem heen, meisjes en jongens.

“Op die viezerik?”

“Ze is niet goed bij haar hoofd!”

“Het kan haar allemaal niks schelen.”

Dat ging zo door totdat er iemand riep: “Hebben jullie soms ook gezoend?” Het was een vriendinnetje van Claire. Tenminste tot dat moment, want later zou hij hen nooit meer samen zien. In elk geval was de stilte weer terug. Alle ogen waren gericht op Don en Claire. Eigenlijk meer op Don want Claire had haar hoofd voorovergebogen. Ze stond als versteend naar de grond te staren.

“Ik zou wel willen,” zei Don en hij lachte een beetje. Hij had heel kort, maar heel heftig nagedacht over die zin. Het was het beste wat hij kon verzinnen als afleidingsmanoeuvre. Later zou hij alle manieren en zinnen tellen die een einde zouden maken aan zijn inmiddels heimelijke romance. Geen van die zinnen had hij eruit geflapt. Alleen zijn rake ‘ik zou wel willen’. De reacties waren verschillend. De meeste jongens vielen stil, de meeste meisjes begonnen te giechelen. Sommige meisjes keken strak naar Claire en Donald. Er zat niet alleen jaloezie in hun blikken, maar ook bewondering, ongeloof en verlangen. Claire had haar hoofd weer langzaam opgeheven en niemand vond het vreemd dat het vuurrood was.

Plotseling ging het gesprek weer over pater Clement.

Ze fietsten met zijn tweeën naar huis. Er werd niet veel gezegd. Wat trivialiteiten over het huiswerk of een vrij uur ergens in het rooster van de volgende dag, niets over het feest van de vorige avond of de eerste kus bij het tuinhek. Het was een korte schooldag geweest, omdat er ook vandaag uren waren uitgevallen. De zon scheen en het was zo warm dat ze hun regenjacks achter op hun bagagedrager hadden gebonden. Hij genoot van zijn meisje, want dat was ze sinds gisteravond. En sinds vanmiddag nog meer, vanaf het moment dat ze een geheim deelden. Haar lange blonde haar wapperde over haar schouders, haar elegante blote benen met witte kniekousen duwden de trappers om en om naar beneden, haar meisjesborsten recht vooruit in een rood fluwelen sweater. Het was voor het eerst dat hij iets erotisch voelde in haar nabijheid. Niet dat hij onmiddellijk een stijve kreeg tijdens het fietsen, maar hij voelde wel de intense behoefte om haar tegen zich aan te drukken.

“Zullen we een ijsje gaan eten op het strand? Het eerste paviljoen is vorige week opengegaan.” Waarom niet, dacht hij, nee heb ik, ja kan ik krijgen.

“Ik heb geen geld,” zei Claire nog, omdat het wel een erg grote stap leek.

“Dat heb ík wel,” zei Don.

We zitten met zijn vieren in de taxi. Jack breeduit op de achterbank met Andrea. Ze heeft een been zijdelings over hem heen gelegd en hij streelt het met beide handen tot diep in haar kruis. De taxichauffeur die al twee keer zijn binnenspiegel heeft bijgesteld, moet het vingerwerk van Jack goed kunnen volgen, want we raken regelmatig de stoeprand.

Karlina zit naast de chauffeur, die is voorgesteld als haar oom. Ik zit bij de deur. Af en toe draait ze zich naar me toe en brabbelt wat onverstaanbare Spaanse woordjes in mijn oor. Dan legt ze haar hand op de bobbel in mijn broek en laat wat opgewonden gekir horen. Ik ben nog steeds een beetje van slag door mijn plotselinge huilbui. Jack heeft gezegd dat het niet niks is zo’n scheiding, na zo’n eindeloos lang huwelijk. Hij is niet zo goed in troosten, maar hij probeert het tenminste.

Voor Karlina was het wel goed. Het brak het ijs een beetje en ze denkt nu dat ze me heel goed moet verzorgen, omdat er iets heel ernstigs met mij aan de hand is. Overigens lijkt ze niet van plan om erover te praten. Ze vindt het eenvoudiger om zich bezig te houden met de bobbel in mijn broek die qua stijfheid voortdurend schommelt tussen halve en hele kracht.

We stoppen in een buitenwijk. Andrea en Karlina moeten hun bikini ophalen, omdat we hen hebben beloofd dat we morgen met ze gaan zwemmen. Ze wonen bijna naast elkaar. Jack loopt Andrea achterna en ik Karlina. Achter een goed gebarricadeerde deur ligt een kleine binnenplaats met daarachter een woning, eigenlijk niet meer dan een vertrek. We lopen over de binnenplaats. Ik struikel over pannen en een wastobbe en zie allerlei onherkenbare machineonderdelen liggen. Als mijn ogen aan het donker gewend zijn, doet Karlina het licht in de kamer aan. Ik zie zes bedden, waarvan sommige met twee mensen erin. Een jongetje van vier jaar springt uit bed en hangt meteen aan mijn been. Een wat oudere vrouw, waarschijnlijk Karlina’s moeder, rapt in een onduidelijk dialect. Karlina geeft geïrriteerd antwoord. Een mooi meisje van zestien dat qua gezicht nauwelijks een zusje kan zijn van Karlina, kijkt me peilend aan en flirt een beetje. Een glimlach, een giechel en het optrekken van de lakens over haar blote bovenlijf. Een oudere jongen vloekt en draait zich met veel geweld om. Hij trekt daarbij de dekens van zijn vrouw en een baby af. De rest blijft rustig doorslapen.

Het jongetje aan mijn been is nogal sterk. We stoeien met elkaar en ik denk aan Laura. Ik ben te dronken om me te generen over het feit dat ik midden in de nacht bij vreemden in de slaapkamer sta. Sterker nog, ik voel me hier hartstikke thuis. Als er nog een bed vrij was geweest, was ik er zo met Karlina ingekropen, nieuwsgierig over wat er morgen zou gebeuren bij het ontwaken.

Karlina heeft haar bikini, we kunnen terug naar de taxi. Ik schud het knulletje af en Karlina helpt hem weer zijn bed in. Hij kijkt ons na tot het licht uit is. Ik kan zijn glinsterende oogjes zien in het gat van de deur. Ik vraag “Broertje?” en voel het schaamrood op mijn kaken als ze zegt “Mijn zoontje”.

Bij het hotel ontstaat een gedoe over het feit dat we met zijn tweeën hebben ingeschreven en nu met zijn vieren komen logeren. Het is een chique hotel voor Punto, dus kan er werkelijk geen sprake zijn van dit soort nachtelijke wijzigingen in de administratie. Een twintigdollarbiljet doet wonderen.

In mijn suite loopt Karlina trots rond als een prinses in een paleis. De oppervlakte van dit domein moet groter zijn dan het vertrek waar we net minimaal tien mensen hebben zien slapen.

Ik ben een beetje confuus. Sentimenteel. Ik ga op het bed liggen en staar naar het plafond. De propeller die voor de luchtverplaatsing zorgt, maakt me duizelig en ik voel mijn tranen weer opkomen. Ik moet aan mijn kinderen denken. Aan Karlina met haar aidsformulieren. Het jongetje aan mijn been.

De weeïge lucht van de olieraffinaderij is overal in dit stadje, dus ook in deze kamer. Het is een graad of vijfentwintig en er klinkt een of ander vaag nummer van Mariah Carey op de tv die Karlina heeft aangezet. Ze heeft me gevraagd wat ik wil drinken en is bezig de minibar te plunderen op nootjes, chocola en andere non-drinks. Daarna verdwijnt ze met een veelbetekenende glimlach in de badkamer. Ik verroer me niet en wacht tot mijn drang om te huilen weer wat minder wordt.

Ben ik een klootzak, omdat ik een twintig jaar jonger meisje in de badkamer heb staan die haar hopeloze hoofd staat op te dirken voor een liefdesspel dat toch niet doorgaat? Dat ik hier in een vreemd continent naar een propeller lig te staren en probeer mijn gedachten te verdrijven, alle zorgen, alle heimwee naar mijn kids, al mijn wraakgevoelens naar mijn ex, al mijn depressieve gedachten over het leven en de totale zinloosheid ervan? Daarom moet ik janken: het interesseert me eigenlijk geen moer. Niemand interesseert me een moer.

Behalve mijn Laura en Stephan.

Karlina komt de badkamer uit met een handdoek om. Ze wil onder de lakens kruipen, maar ik lig pontificaal diagonaal op het bed. Daarom gaat ze naast me zitten.

Ze praat over iets. Het klinkt serieus, maar ik kan even niet opbrengen ernaar te luisteren. Dan begint ze weer te werken aan de bobbel in mijn broek. Ik blijf stoïcijns, roep no amor en duw haar een beetje weg.

Nu gaat ze mijn schoenen uittrekken, mijn sokken, ze trekt aan de pijpen van mijn broek, net zolang tot ik mijn knoop losmaak. Ze trekt mijn onderbroek uit en komt dan naast me staan om mijn T-shirt over mijn hoofd te sjorren. Ik lig nu helemaal naakt en voel de wind van de propeller langs de bezwete plekken van mijn lichaam. Mijn oksels, mijn voorhoofd, mijn kruis. Heerlijk.

Karlina trekt aan de dekens om me eronder te krijgen. Ik pak haar handdoek bij de knoop en ineens staat ze naakt naast het bed. Ze heeft inderdaad een prachtig lichaam. Ze houdt een beetje verlegen haar armen voor haar borsten. Ik neem haar in mijn armen en geef haar een kusje op haar voorhoofd. Misschien een beetje een onhandige manier om haar gerust te stellen, maar het helpt wel, want ze streelt me nu over mijn plakkerige rug en ademt zachtjes in mijn oor. Mijn piemel die tot nu toe slap tussen mijn dijen zat gekleefd, begint zich plotseling met kleine schokjes op te richten. Ik probeer aan iets anders te denken maar dat helpt niet. Karlina voelt het ding tegen haar buik en kijkt ernaar. Ik druk hem weg tussen mijn benen en knijp mijn dijen tegen elkaar, alsof hij er nooit geweest is. Zij trekt mijn knieën uit elkaar, zodat hij weer omhoogspringt.

Ik ga mezelf wat rum bijschenken en als ik terugloop, ligt ze op bed. Ze heeft de handdoek over zich heen gelegd en als ik hem wegtrek giechelt ze en bedekt ze zichzelf weer. Ik ga weer liggen, nu met mijn kussen tegen het hoofdeinde. Ze schuift tegen me aan en duwt haar onderlichaam naar mijn hand. Ze kreunt als ik mijn vingers even beweeg. Ik glijd met mijn middelvinger langs haar schaamlippen en voel haar vochtig worden. Zomaar ineens, heel snel. Ze lijkt te genieten en kruipt tegen me aan. Zes weken in het vak en dan al zo goed acteren? Ik geloof er niets van. Volgens mij geniet ze echt. Ik ben goed in vingeren. Als je jarenlang met een geëmancipeerd wijf bent geweest, leer je dat wel. Binnen de kortste keren krioelt ze over het bed. Ik kan haar live en via de spiegel van alle kanten bekijken. Er is werkelijk niets mis met haar lichaam en het is vooral heerlijk om iemand zo ongegeneerd te zien genieten van je aanraking. Ze probeert een aantal keren haar tas te pakken, waarschijnlijk voor de condoom, maar ik heb haar zo om mijn vinger gewonden dat ze hem niet kan bereiken. Dan laat ze zich gaan en komt luid roepend en wild schokkend klaar. Het is jammer dat ik niet kan onthouden wat ze zegt, het is een hele litanie.

Ik denk dat het is gebeurd, maar ze mag niet slapen van zichzelf. Mijn lid dat tijdens haar orgasme flink stijf was geworden, is weer gaan liggen. Karlina kust me vanaf mijn tepels via mijn buik naar beneden, met vochtige zuigende lippen. Ze neemt mijn piemel gretig in haar mond. Dit doet ze zeker langer dan zes weken. Zo soepel, zo zacht en krachtig tegelijk, hemeltergend lekker. En bleef het daar maar bij. Haar vingers glijden door mijn liezen, over mijn ballen die ze zo nu en dan ook even een voor een in haar mond neemt. Ze streelt me heel zachtjes over het zachte gedeelte tussen mijn balzak en mijn anus, een aanraking die ik helemaal in mijn kruin voel. Dan draait ze met haar vinger rondjes rond mijn sterretje. Nog meer krampen in mijn kruin. Even is de vinger weg en voel ik hem in haar mond naast mijn piemel, ze maakt hem nat en duwt hem daarna bij me naar binnen.

Ze gaat recht op haar doel af. Ze weet het plekje precies te vinden en masseert mijn prostaat, alsof ze haar hele leven nooit iets anders heeft gedaan. Als ik als man een g-plek heb, dan heeft zij hem ontdekt. En hoe harder ze drukt, hoe stijver mijn lid, hoe dichter mijn keel. Ik voel het in mijn hersenschors. Ik kan niet nalaten om ook van alles te schreeuwen als ik klaarkom.

Het was nog vrij koud aan het strand. De eigenaar van de strandtent was nog druk bezig met het installeren van de frituur. Alle strandtenten moeten elk jaar in de winter worden gedemonteerd en opgeslagen vanwege de heftige eb- en vloedwerking.

Ze hadden hun fietsen op de boulevard aan een hek gebonden en waren bij het paviljoen op het terras gaan zitten. Claire had thee besteld omdat ze, zoals ze dat zo mooi zei, graag een kopje dronk als ze uit school kwam. Don bestelde koffie. Misschien was het wel het eerste kopje koffie van zijn leven. Hij had weleens een slokje geproefd, maar vond het smerig.

Het gesprek vlotte maar matig. Want waar praat je als verliefde tiener over op je eerste echte afspraakje? Donald zei iets over het weer. Dat hij blij was dat het weer lente werd. Dat het vast wel een mooie zomer zou worden als het al zo vroeg in maart een mooie dag gaf. En zij gaf hem gelijk, beaamde het en praatte hem een beetje na. Hij zag wel dat ze erg haar best deed. Het was alsof ze ernstig heen en weer werd geslingerd tussen een gevoel van liefde en de hopeloze realiteit.

De thee was op en de koffie koud. Hij stelde voor om nog even langs de vloedlijn te lopen en zij ging na enig twijfelen overstag. De zee was kalm. De golven sloegen een beetje suffig over terwijl de zee zich voor de eb terugtrok. Claire en Don liepen met een meter tussen hen in op een mooie stevige strook zand.

Don dacht stevig na. ‘Ze loopt hier verdorie niet voor niets. Gisteren kuste ik haar nog op haar mond bij het tuinhek en nu loop ik weer een meter van haar af. Ze wil! Ze wil wel!’ dacht hij steeds opnieuw, maar zijn maag kromp ineen bij de gedachte haar hand vast te pakken. Als hij af en toe van opzij naar haar keek, zag hij hoe zij net weer schielijk wegkeek. Waar moest hij de moed vandaan halen om haar hand te pakken of zijn arm om haar heen te slaan. Het ging gewoon niet. Ze liepen maar door en door. Zij waren al bijna bij haar huis, een onvermijdelijk point of return.

Terug hadden ze het lentebriesje in de rug. Geen wind meer in hun oren, dus het was nog stiller dan op de heenweg. Ze konden zich rustig laten meeduwen in het vacuüm voor de wind. Ze liepen ook dichter bij elkaar, zij aan de zeekant en als de golven het strand op schoten, moest ze wel tegen hem aanbotsen, want hij gaf haar maar net genoeg ruimte.

Toen het paviljoen weer in het zicht kwam, greep hij haar hand. Heel natuurlijk, alsof hij haar weg wilde trekken voor een onstuimige golf. Hij zou het nu bijna zo kunnen zeggen: ‘Het zoete van je lippen/ Zou ik willen proeven.’ Ze liet haar hand in de zijne hangen, ze trok hem niet weg, maar hield de zijne ook niet vast.

Bij de houten vlonder die naar de trap leidde terug naar de boulevard, bonkte zijn hart in zijn keel. Als hij nog actie wilde ondernemen dan moest dat hier en nu gebeuren. Hij stopte en ging voor haar staan. Zij twijfelde. Deed een stapje naar voren en weer een stapje terug. Hij had nog steeds haar hand vast, trok haar naar zich toe en kuste haar vol op haar mond. Hij sloeg zijn armen om haar heen en drukte haar tegen zich aan. Weer reageerde ze niet. Haar armen hingen strak langs haar lichaam en haar mond was gesloten. Ze duwde hem ook niet weg dus probeerde hij haar te kussen. Van een beetje onopvallend duwen met zijn tong tegen haar lippen tot zachte kleine kusjes van mondhoek tot mondhoek. Van een stevige greep van zijn armen waarbij hij haar langzaam heen en weer bewoog, tot wat masserende strelingen van zijn handen tussen haar schouderbladen. Ze stonden daar ook wel raar onbeschut zo onder aan de vlonder midden op het strand. Zelfs toen er iemand voorzichtig langs hen liep, maakte ze zich niet los uit de omhelzing. Ze wilde wel, bedacht hij plotseling, maar ze wist volstrekt niet wat ze moest doen.

Daar moest hij bij helpen, begreep Donald. Hij legde zijn handen op haar wangen en keek haar doordringend aan. Door de druk van zijn handpalmen ging haar mond iets open en in een vloeiende beweging stak hij zijn tong bij haar naar binnen. Ze deinsde terug en hij boog mee. Toen, heel voorzichtig, kwam het antwoord. Hij voelde beweging in haar tong. Met de puntjes tegen elkaar bewogen ze langzaam heen en weer.

Hij voelde zich de koning te rijk. Eindelijk. Maandenlang had hij naar die mond gekeken, had hij gedroomd die lippen te kussen, die tong te voelen. Nu stond hij daar in een zee van zand voor iedereen te kijk met zijn Claire te zoenen. De eerste zonnige dag na een lange koude winter. De eerste dag van zijn leven.

Hij kon er ook niet mee ophouden. En Claire begon het zachtjesaan ook wel wat te vinden. Ze sloeg haar armen om zijn middel en drukte zich tegen hem aan. Ze ging ook af en toe op haar tenen staan, zodat hij zijn nek kon rechten. Ook haar tong werd wat losser en ging voorzichtig op zoek naar de binnenkant van zijn mond. Een moment vroeg hij zich af of dit werkelijk haar eerste tongzoen was. Dat was toen ze het met enige passie begon te doen. Haar tongbewegingen werden heftiger, wilder, ze gingen dieper langs de binnenkanten van zijn wangen. Langs zijn kiezen.

Het ultieme moment kwam toen Don bedacht dat hij degene moest zijn die dit glorieuze moment zou beëindigen. Claire was als was in zijn handen, had hem gevolgd in dit avontuur, hij moest nu ook het slot verzinnen. Hij verbrak de kus en legde haar hoofd tegen zijn borst. Nadat hij zo een minuutje had gestaan, boog hij even terug en fluisterde in haar oor:“Ik vind je erg lief.”

Er ging een lichte huivering door haar heen. Dat moest zijn van zijn warme adem in haar oor. Dat kon haast niet anders.

Zoeken naar Cassandra. De hele dag spookt het door mijn hoofd. Bij het ontbijt, waar Jack en ik bespreken wat we die nacht hebben meegemaakt en Andrea en Karlina zitten te giechelen om de taal die wij spreken. Bij het zwembad, waar Jack me eindelijk gelijk geeft over de bijzondere schoonheid van Karlina’s lichaam en Andrea een beetje als mager scharminkel door de mand valt. Bij het afscheid, waar we afspraken maken voor ’s avonds, maar wel alvast vijftig dollar betalen, omdat Jack er in tegenstelling tot mij geen vertrouwen in heeft dat dit verhaal nog een vervolg zal krijgen.

Ik sta met het portier van een taxi in mijn hand als Karlina me apart neemt en iets in het oor fluistert. Ze zegt: “Cassandra werkt in De Hoge Heren. Het is een club met een slechte reputatie. Het is een slecht meisje. Pas goed op jezelf.” Ik probeer nog wat te schutteren, omdat ik immers heb beloofd dat ik haar vanavond weer zou komen opzoeken, maar ze kijkt me aan met die lieve trouwe hondenogen van haar en kust me vluchtig op beide wangen.

Zo komen we in De Hoge Heren terecht.

Op de drempel besef ik hoeveel drank ik inmiddels op heb. Het is een uur of drie ’s nachts en onze entree blijft allerminst onopgemerkt. De bezoekers van het etablissement voldoen allemaal aan hetzelfde signalement: man, latino, onguur, rokend, dronken, geil en luidruchtig. Behalve wij natuurlijk. Wij zijn geen latino’s en we roken niet.

De bar beslaat ongeveer de helft van de zaak en loopt in drie U-vormen tot driekwart de ruimte in. De bars zijn breed en hebben danspalen tot aan het plafond. Ergens in de hoek zijn nog wat kamertjes of toiletten, dat is niet helemaal duidelijk.

Op en achter de bar staan de dames. Twee van hen komen op ons af lopen, ik herken ze van de vorige avond uit het casino. Die ene van de zwarte baret gaat naar Jack toe en vliegt hem om de hals. Ik kijk beteuterd toe. Ik wil nog wat zeggen, maar ze is al helemaal in hem geklommen. Ze staat te lachen en wijst naar mij. Jack draait zich om met een wel heel brede grijns op zijn gezicht. Ik begin het ergste te vermoeden. Ik kijk nog eens goed. En nog eens. Mijn geheugen en mijn wil botsen heftig in mijn toch al gepijnigde en vertroebelde hersenpan.

“Cassandra!?” breng ik uit.

“Cassandra!” zeggen Jack en Cassandra in koor.

“Cassandra.” Ik probeer het nog enigszins enthousiast uit mijn strot te persen, maar het klinkt alsof ik met mijn vingers tussen de deur ben gekomen.

Ze is erg uitbundig. Vertelt dat ze al overal in de stad had gehoord dat twee gringo’s navraag naar haar deden. Dat ze mij had gezien in het casino en dacht dat ik haar niet meer wilde kennen. Dat ze zo had gehoopt dat Jack hiernaar toe zou komen. Dat ze een speciale show voor hem ging doen. Helemaal voor hem alleen.

Jack zei niets, stond alleen maar met een brede grijns naar mij te kijken, maar zijn ogen zeiden ‘Je bent een grote lul’ of ‘Heb jij even lekker pech gehad, sukkel’. Medelijden is ver te zoeken bij mijn vriend. Ik steek mijn hand uit en ze schudt hem losjes. Even zie ik die blik, haar ogen, het gezicht dat ik een jaar bij me heb gedragen. Ik heb haar misschien iets geromantiseerd, maar ik zie dat ik geen ongelijk heb gehad. Cassandra is een bijzonder wijf. Bloem van Punto Fijo, misschien wel van heel Venezuela.

Ik wil het spektakel dat volgt niet beschrijven, want de manier waarop het beeld dat ik van Cassandra had, wordt vernietigd, is té schokkend. Een moment blijft me bij als een scène uit een film. Een pan vanaf een vrouw die geheel naakt op haar knieën, achteroverliggend op de bar, benen wijd, wild haar schouders en hoofd beweegt, en dan een langzaam getrokken shot langs een stel reikhalzende latino’s die kwijlend en joelend over de bar hangen. Dan het beeld van Jack die alleen letterlijk met kop en schouders boven de andere mannen uitsteekt. Met een verdwaasde geile grijns in zijn ogen.

Het is in elk geval een beter beeld om te onthouden dan het moment dat ze haar poes vanaf de bar recht in Jacks gezicht duwt en hij er triomfantelijk zijn neus in steekt.

De collega van Cassandra probeert het nog bij me. Ze maakt een ingewikkelde berekening met mijn middelvinger. De lengte maal twee zou iets moeten zeggen over de lengte van mijn piemel en die moet dus wel lang zijn. Ter controle grijpt ze me stevig in mijn kruis. Zelfs als ze me sensueel begint te masseren, komt er geen beweging in de weke massa daar.

Ik wil naar Karlina. Ik wil slapen met Karlina naast me. Na een heerlijke frisse douche tussen de schone lakens kruipen. Geen seks. Daar heb ik mijn buik van vol. Geen ideaalbeelden van prachtige dames met Sandra Bullockogen. Nee, gewoon dat lelijke hoofd van Karlina met die lieve trouwe hondenogen. Bruin, geloof ik.

Er was iets veranderd in Claire. De volgende ochtend voelde hij het meteen bij het binnenkomen in de klas. Ze zei hem net iets te vluchtig gedag en tijdens het hele eerste uur keek ze maar een keer of twee in zijn richting en dan heel kort, alsof ze hem wilde bespieden zonder dat hij haar zag.

In de kleine pauze was ze verdwenen. Hij zocht haar overal, in de gangen, in de fietsenkelder, op de cour, bij het sportveld en zelfs buiten het hek, maar nergens een spoor van Claire. Bij het volgende lesuur was ze er gewoon weer, maar het patroon herhaalde zich. Geen blik in zijn richting en tijdens de grote pauze was ze weer onvindbaar.

Hij werd er gek van. De innige omhelzing op het strand had hem de hele nacht wakker gehouden. Zijn buik was gevuld met zoveel vlinders dat hij bijna moest overgeven. Honderden keren had hij de scène herbeleefd, elk detail had hij doorgenomen. Soms lag hij met zijn tong in zijn kussen, soms maakte hij van zijn duim en wijsvinger een mond en gebruikte de pink van zijn andere hand om haar tong te simuleren. Hij moest er dan wel flink in kwijlen, anders bleven het maar gewoon twee vingers en een duim. Het bracht Claire toch dichterbij, terwijl hij daar zo eenzaam in bed lag. Hij had zich erg verheugd op het weerzien. Had zich gewapend met allerlei geheime tekens, dubbelzinnige gebaren en geheimzinnige glimlachjes. Maar ze was schichtig weggedoken en had hem niet meer aangekeken.

Wat was er misgegaan? Had ze zich laten meeslepen en had ze nu spijt? Had iemand haar voorgehouden dat tongen erg onhygiënisch is? Had ze ineens ingezien hoe lelijk hij eigenlijk was? Was ze verliefd geworden op iemand anders?

De tekenles in de middag moest uitkomst bieden. Daar mocht je immers door het lokaal lopen tijdens de les. De docent was een vriendelijke oude baas die voldeed aan de klassieke uiterlijkheden van een beeldend kunstenaar. Als hij niet aan het woord was en je vrij kon tekenen, schilderen of boetseren, zat hij zelf wat te schetsen of dutte hij langzaam in. Je had geen kind aan hem.

“Ontloop je me?” fluisterde Donald bij het tafeltje van Claire, op weg om een paar kwasten te halen. Ze keek geschrokken op. Die directe benadering had ze niet verwacht. In haar ogen zag hij iets wat hij nog niet eerder had gezien. Heel ver weg, heel diep in haar. Alsof haar ziel was gedemonteerd en binnenstebuiten weer in elkaar was gezet.

“Nee, ja…” was het enige antwoord. Hij was te verwonderd over de verandering die hij had gezien, dat zijn adem stokte en een brok zijn keel blokkeerde en hij droop af zonder in te gaan op haar dubbele antwoord.

Na school had hij zich hervonden. Hij had zijn fiets tegen het hek gezet en stond wijdbeens in de poortopening, vanwaar hij ook de achteruitgang in de gaten kon houden. Ze kon niet aan hem ontsnappen, dacht hij.

Toen gebeurde er iets onverwachts. Iets wat nieuw licht op de zaak wierp. Er stopte een rode Mercedes cabriolet aan de stoeprand. Een keurige vrouw in mantelpak stapte uit en klikte op hoge hakken langs hem heen de poort door. De wolk parfum om haar heen kwam hem bekend voor. Die had hij ook geroken op het schoolfeestje. Het was de heerlijke geur van Claire, Claire op de dansvloer, Claire bij het tuinhek, Claire in zijn armen. Donald herkende plotseling ondanks de sjaal en de zonnebril de moeder van Claire. Hij week opzij en kroop achter de stenen pilaar waaraan het schoolhek was opgehangen. Even later kwamen ze getweeën terug, Claire met gebogen hoofd en een norse blik terwijl haar moeder de menigte scande op zoek naar een zekere Donald. Die werd nu bijna één met de pilaar waarachter hij zich verborgen hield.

Toen Claire voorbijkwam, keek ze hem een enkele seconde aan en onmiddellijk werd alles duidelijk. Hij was niet goed genoeg voor haar. Te licht bevonden. De verkeerde familie. Te ordinair met zijn tongzoenen. Schandalig in zijn actie op het strand. Uit het verkeerde milieu. Slechte invloed. Weg ermee.

En ze verzette zich er niet tegen. Dat zag hij onmiddellijk. Ze stapte in de Mercedes terwijl haar moeder nog iets vroeg wat hij niet kon verstaan. Hij kon er wel naar raden. En hij kon ook wel raden waarom Claire hem niet aanwees. Niet omdat ze hem niet wilde verraden. Meer omdat ze wist dat haar moeder in staat was een scène te maken. Een scène die haar eeuwig zou blijven achtervolgen.

Nog één keer zou hij Claire spreken.

Maar niet meteen. Na de schoolpoortscène sprong hij op zijn fiets. Alsof hij in een wilde achtervolging met de Mercedes cabriolet was gewikkeld, reed hij weg. Hij trapte harder dan hij ooit had getrapt en raakte al na enkele honderden meters buiten adem. Het deerde hem niet. Hij trapte nog harder, tot het zwart voor zijn ogen werd van het zuurstofgebrek. En toen nog harder. Tot hij over het punt van ademgebrek heen raakte en zijn spieren begon te voelen. Hij ging ze kapot fietsen. Hij voelde een scheurende pijn in zijn dijen en kuiten en trapte door. Het bloed kolkte door zijn armen, langs zijn nek omhoog tot er zich een fel rood bij het zwart voor zijn ogen voegde. Hij reed door de stoplichten, passeerde diverse drukke wegen zonder op of om te kijken, in een enkel geval zelfs gierende remmen en getoeter achter zich latend. Op de duinweg met stijgingen en dalingen haalde hij soms snelheden waarop zijn fiets maar nauwelijks was berekend. De tranen schoten in zijn ogen van de pijn en uitputting.

Thuis braakte hij zijn hele maag- en darminhoud in de wc-pot. Op de bank wachtte hij de komst van zijn moeder af. Hij had een gloeiend hoofd, een draaiende maag en een scheurende pijn in zijn benen. Verdriet en woede vochten om de boventoon, maar er was ook een nieuw gevoel bij. Een gevoel dat hij nog niet kende. Een gevoel dat je met huilen of schreeuwen niet kwijt kunt raken. Waar je, als het je voor het eerst overkomt en je de jaren des onderscheids nog moet bereiken, niets tegen kunt doen. Wat het meest verschrikkelijke gevoel is dat een mens ooit kan ervaren: machteloosheid.

Zijn moeder had niet veel tijd nodig voor een diagnose: griep. Ach, dacht Donald, zoveel anders voelt dat niet dan liefdesverdriet.

Drie dagen had hij tegen de veertig graden koorts.

De boot vertrekt weer. Behalve het echtpaar dat na twee berovingen voorgoed is afgeknapt op het Latijns-Amerika van Gabriel García Márquez en de twee politiemannen die waarschijnlijk een keur van venerische ziekten mee terugbrengen, is ook Cassandra als passagier aangemonsterd.

“Ze is het helemaal. Ik neem haar mee.” Dat was het enige wat Jack had gezegd tijdens het ontbijt. Karlina had zwijgend haar koffie gedronken. Cassandra had breed gelachen, alsof ze de hoofdprijs had gewonnen.

Ik kan alweer een beetje om mezelf lachen en om het dwaze verhaal van mijn queeste.

Cassandra was me blijven achtervolgen, als nooduitgang in mijn huwelijkse ellende. Misschien wilde ik haar redden, misschien mezelf. Nu heeft Jack haar gered. En op de keper beschouwd ben ik daarmee gered.

De enige die we hadden moeten redden, blijft achter op het strand. Paula. Jack heeft mij met het bootje naar het strand gestuurd, want Paula heeft onze paspoorten. Ze heeft iets met de immigratiedienst voor ons geregeld. Ze is erg teleurgesteld omdat Jack niet eens de moeite neemt haar gedag te komen zeggen. Die schaamt zich vanwege Cassandra.

“Ik snap jullie mannen niet,” zegt Paula. “Jullie gaan maar achter de wijven aan. Jagen de meisjes de kop op hol. Hebben jullie dan helemaal geen moraal?”

“O jawel,” begin ik, maar ik moet lang denken over wat ik erna zal zeggen. Daar zit ik naast een lief jong meisje met een prachtig lichaam, een gigantisch IQ en een enorme energie, die haar leven moet delen met een vette ouwe zak van over de zestig. Een meisje dat gelooft in God, het huwelijk en zelfs in trouw, zoals Jack elke keer dat hij haar probeerde te versieren, opnieuw kon vaststellen. Dat zich heeft opgewerkt uit de sloppenwijken van Carácas, bevrijd uit een leven in armoede of hoererij. En zij moet hier achterblijven bij John, terwijl wij feestvierend, zuipend en neukend achter de horizon verdwijnen.

O jawel. O jawel? O jawel.

“Onze moraal is anders,” beweer ik. “Bij ons zijn de vrouwen vrijer. We zijn veel verder met de emancipatie. Ze hebben hun eigen inkomen. Ze kunnen alleen kinderen nemen. Ze kunnen in de kroeg iemand oppikken om het mee te doen. Als ze met iemand willen praten, dan kletsen ze met hun vriendinnen. Ze hebben mannen helemaal niet nodig. Ze zijn eigenlijk net zo geworden als mannen vroeger waren. Vrij, onafhankelijk, ze doen waar ze zin in hebben. De meisjes die we hier hebben opgepikt zijn ook veel vrijer dan de gemiddelde vrouw hier...”

Paula kijkt een beetje beteuterd door de stroom woorden die ze over zich heen krijgt. Ze tekent zenuwachtig kringetjes in het zand. Ze wil natuurlijk ook best een geëmancipeerde vrouw zijn naar Amerikaans of Europees voorbeeld.

“Maar de bijbel zegt …” Ze probeert nu te bedenken wat de bijbel zegt, maar kan het zo snel niet vinden. “Ik bedoel, mannen en vrouwen horen toch bij elkaar, ik bedoel, het leven in paren, als echtpaar, dat is toch een natuurlijk iets, en trouw, trouw is toch niet zomaar een woord.” Ze hakkelt een beetje. Er klinkt verdriet door in haar stem. Alsof ze zelf ook wel weet dat haar woorden steeds minder actueel worden. Zelfs hier, in een land dat in ontwikkeling achterloopt, is dat al voelbaar. Die Cassandra met haar mooie achterste op de achterplecht van het jacht heeft ook poep aan Jack, zoals ze poep heeft aan mannen, misschien wel aan de hele mensheid. Ze zijn een paar zolang het haar uitkomt. Voor haar is trouw iets van vandaag en niet voor morgen.

“Die meisjes, zijn die zoveel slechter af dan jij? En kun jij het ze kwalijk nemen?”

Het rondje in het zand wordt dieper en dieper. Ze antwoordt niet.

Ik ga door: “Verlang jij er ook niet naar om vrij te zijn? Vrij van John. Gaan en staan waar je wil. Maar hij houdt je vast met zijn geld. Neem een goeie advocaat en schop hem de deur uit, kies voor jezelf.”

“Nee, ik ben niet zoals jullie.” Nu is ze boos. “Ik geloof wel degelijk in trouw. Als je tegen iemand ja zegt, dan moet je dat ook gestand doen.”6

6 Zie het hoofdstuk Voetnoten: Trouw is iets onnatuurlijks

“Komaan Paula, je gaat hem verlaten, dat weet je. Je kunt niet dag in dag uit bij iemand wonen die je leven vergalt.”

“We hebben ook onze mooie momenten.”

“Maar het zijn er steeds minder. Je hebt steeds meer ruzie en erger nog, uren of dagen dat je niet tegen elkaar spreekt. Je hebt steeds minder gelukkige momenten. Je denkt op den duur alleen nog maar in termen van redden, oplossen, uitspreken…”

“Je praat over je eigen huwelijk!”

“Niet over het jouwe?”

Ze zwijgt en stemt toe. Ze duwt de diepe cirkel in het zand weer dicht. Ik zie dat ze op het punt staat om te gaan huilen. Ik sla mijn arm om haar heen en trek haar tegen me aan. Ze slaat haar arm om mijn middel en huilt bijna onmerkbaar.

“Je bent vast erg door haar gekwetst,” zegt Paula en knijpt me troostend in mijn middel. Ik kijk haar in haar grote glazige natte ogen en begrijp gedurende een fractie van een seconde waarom ik zo’n sukkel ben. Ik zou haar zo kunnen zoenen en meesleuren naar het schip.

Ik probeer iets te bedenken om de dialoog af te maken en haar met iets achter te laten, iets waar ze wat aan heeft. Maar ik kan niets verzinnen om deze situatie minder triest te maken.

Ineens moet ik denken aan Karlina, die ik nog geen paar uur geleden ook gedag heb gezegd. Schijnheilig heb ik ‘tot ziens’ gezegd, terwijl ik weet dat ik haar nooit meer terug zal zien. Ik denk hoe ze vannacht weer in club Caesar zal dansen om ’s avonds laat in bed te kruipen in de bedompte ruimte met haar hele familie. Waar ze ’s ochtends vroeg weer wakker wordt gemaakt door haar kind van wie ik de naam al weer ben vergeten, als ik er al ooit om heb gevraagd.

Ik zal zo lang in haar gedachten zijn tot de vijfhonderd dollar op is die ik haar heb gegeven, en Paula zal me nog eerder vergeten.

Voetnoten

door Al Robinson

1. Introductie van de voetnoten behorende bij de roman Vrouwen

Stel ik zet eerst dr. voor mijn naam en richt dan een instituut op onder de betrouwbare naam Dr. Albert M. Robinson Institute for Research on Gender Related Issues, kortweg het rgri Institute: het zou deze voetnoten enorm in geloofwaardigheid doen toenemen. Een mooi statig pand, een paar medewerkers in witte jassen die interviews afnemen bij proefpersonen, en een website met (desnoods zelf ingevulde) discussieforums. Meer is niet nodig. We leven in een wereld van gebakken en gebraden lucht. Een wereld waarin we experts kunnen indelen in twee categorieën. De mediagenieke wetenschappers die hun onderzoek dusdanig simplificeren dat we van elke conclusie die zij trekken makkelijk het tegendeel kunnen bewijzen. En de wetenschappers die zo exact of genuanceerd zijn dat er met hun conclusies helemaal niets valt te beginnen voor iemand die in het fenomeen van de liefde is geïnteresseerd.

Liefde is sowieso een onmogelijk gebied om onderzoek naar te verrichten en stellingen voor te ontwikkelen. Stel u eens voor dat u in een interview eerlijk antwoord moet geven over uw seksuele gedrag. Zou u eerlijk antwoord geven? En als u eerlijk antwoordt, dekt dat dan echt de werkelijkheid?

Is dit dan een persiflage?

Neen, dr. Al Robinson heeft zorgvuldig onderzoek gedaan, deed minimaal veertig jaar empirische research en kwam tot de bittere conclusie dat er nog het nodige moet worden gezegd en weerlegd over de verschillen tussen mannen en vrouwen. Vandaar deze voetnoten.

2. Mannen willen maar één ding, maar dat is niet neuken

Mannen willen maar een ding, zeggen veel vrouwen. Die uitspraak drukt geen afkeuring uit over het feit dat mannen dat ene ding graag willen of er veel over denken. Ze drukt uit dat de mannelijke seksualiteit hopeloos primitief is.

Er zijn dagen dat je als man nergens anders aan denkt. Aan ronde borsten, vochtige lippen, lekkere kontjes, strakke benen, sensuele gebaren, opwindende kleren en geile schoenen. Aan zoenen, voelen, flirten, neuken, pijpen, beffen. Heerlijk simpel mannelijk. Vandaar ook dat de uitspraak ‘mannen denken maar aan een ding’ dichter in de buurt van de werkelijkheid komt dan ‘mannen willen maar een ding’.

Maar vrouwen zijn ook vaak hele dagen met het onderwerp bezig. Liefde, erotiek en seks zijn ook de rode draad in het denken en handelen van een vrouw. Het bewijs is overal om ons heen. Al die seks en liefde in films, clips, soaps, glossy’s, op billboards, in liedjes en kunst is er beslist niet alleen voor mannen.

Het verschil in complexiteit is het makkelijkst te illustreren door naar het orgasme van mannen en vrouwen te kijken. Ik heb in mijn veertig jaar durende ‘veldonderzoek’ nog nooit een vrouw gevonden die zo snel klaarkwam als ik en die bovendien ook nog eens zo snel over haar opwinding heen was. Er is wat dat aangaat een belangrijk verschil tussen de vrouwelijke en mannelijke seksualiteit in het algemeen en het orgasme in het bijzonder. Dit belangrijke verschil, waarop het grootste deel van de strijd tussen mannen en vrouwen is terug te brengen, is echter geen biologisch maar een sociaal gegeven.

Praktisch gezien lijkt het zo: vrouwen hebben een langere aanloop nodig om tot een hoogtepunt te komen, blijven er langer hangen en gaan daarna weer langzaam bergafwaarts. Mannen speren omhoog en storten zich vanaf de hoogste piek de diepe afgrond in, klaar, af, uit. Vrouwen vinden een orgasme minder belangrijk dan mannen, tenminste, dat wordt algemeen aangenomen. Maar zou dat ook zo zijn als mannen wat meer studie maakten van het vrouwelijk orgasme? Als mannen werkelijk wisten hoe ze een vrouw sneller en hoger op de ladder van seksuele opwinding kregen? Kortom, vrouwen vinden het orgasme minder belangrijk, omdat ze weten dat mannen minder ‘klaarmaken’.

Anderzijds is het gros van de vrouwen ook niet in staat om het mannelijk lichaam goed te exploreren. Veel vrouwen beperken zich tot die ene erogene zone die als een wiebelend uithangbord aan de lendenen van de man hangt.

Algemeen wordt aangenomen dat de erotische gevoelens van de man zich na zijn puberteit alleen dáár concentreren. De man is wat dat betreft nauwelijks opgeschoten ondanks alle seksuele bevrijding. Ik heb net zoveel erogene zones als de gemiddelde vrouw en ik ben daarmee geen uitzondering. Alleen moeten die zones worden ontdekt, gekoesterd en geëxploiteerd.

In het algemeen bevredigt een simpele wip mannen natuurlijk sneller dan vrouwen. De moderne maatschappij heeft voldoende verschijnselen ontwikkeld om daaraan tegemoet te komen. Porno, hoeren en andere commerciële diensten versterken het beeld van de simpele seksualiteit van mannen alleen maar. Maar het gaat te ver om daaruit te concluderen dat mannen maar een ding willen. Uiteindelijk willen mannen en vrouwen allemaal maar één ding. En dat is de ultieme intimiteit. Het maximale vertrouwen. Neuken hoort daar soms bij.

3. Remedie na de scheiding: de Theorie Van De Vijf Vrouwen

Theo is een vriend van me. Ervaringsdeskundige in scheiden door die ene keer dat zijn vrouw er met zijn beste vriend vandoor ging.

Theo ging alle stadia door die we bij een scheiding onderkennen. Het begint met bedroefd zijn vanwege de breuk, dan volgt eenzaamheid doordat je je partner niet meer om je heen hebt, boosheid vanwege alles wat hij of zij je heeft aangedaan, opluchting dat je van al het gezeur af bent en ten slotte de toenemende geilheid vanwege de onthouding. Theo besefte dat hij het beste een vrouw kon zoeken om met die gevoelens wat te doen, maar hij moest er niet aan denken om een nieuwe relatie te beginnen.

Weinig vrouwen passen spontaan bij je. Liefde op het eerste gezicht betekent namelijk nooit dat je in een keer de juiste, ideale, bij jou passende partner vindt. Die gemoedstoestand voorkomt dat je doorziet dat dit niet zo is. Een nieuwe partner biedt de mogelijkheid dat je beiden zo verandert, dat je voldoende naar elkaar toe groeit. Verliefdheid versnelt dat proces, net als eenzaamheid dat kan doen, of geilheid.

Theo verzon de Theorie Van De Vijf Vrouwen.

Eentje om van te houden.

Eentje om vast te houden.

Eentje voor de kids.

Eentje voor achter de rits.

En eentje om over dat alles te praten.

Hoe Theo’s theorie in de praktijk werkt, heeft hij nooit verteld.

“Zoek het zelf maar uit,” zei hij.

“Ik ga er een boek over schrijven,” zei ik later.

“Da’s onmogelijk,” beweerde hij.

Na zorgvuldige analyse van mijn langdurige relaties kwam ik tot de conclusie dat je in de meeste vrouwen de volgende fenomenen kunt onderscheiden.

1. De Zorgvrouw. Deze komt tegemoet aan de oneindige luiheid van de man. Vrouwen zouden misschien wel lui willen zijn, maar ze hebben er historisch gezien nooit de kans voor gekregen. Vrouwen deden het huishouden, zorgden voor de kinderen en werkten op het land. Mannen dronken, dobbelden en werden verzorgd. Nog steeds houdt iedere man in mindere of meerdere mate van die verzorging, hoe onafhankelijk en vrij hij zichzelf ook vindt. Modernere mannen willen het natuurlijk niet toegeven, ze gunnen een vrouw een andere rol. Ze gunnen haar een carrière, vrijaf van de kinderen en van huishoudelijke zorg. Dus werpen ze zich op als zorgvader, oefenen zich in de kookkunst en andere huishoudelijke taken. Dat alles neemt niet weg dat ze diep in hun hart niets liever zouden willen dan voor hun luiheid uitkomen en al die kleinburgerlijke trivialiteiten hun beloop laten.

2. De Praatvrouw. Gesprekken met vrouwen hebben een extra spanning. Vooral als ze over intieme onderwerpen gaan. Met mannen ben je snel uitgeluld over zaken als seks of liefde. Over meer voor de hand liggende onderwerpen kun je nog weleens een avondje debatteren of discussiëren. Maar als je over jezelf, je liefdesleven en de rest van je existentie wilt praten, is een vrouw onontbeerlijk als gesprekpartner. Vrouwen kunnen niet alleen beter pretenderen dat ze luisteren, ze geven de man ook de ruimte om zijn zwakke kanten te laten zien. Omdat de competitie ontbreekt en je je niet als macho hoeft te gedragen, is de Praatvrouw een onverbiddelijke levensvoorwaarde voor iedere man.

3. De Moedervrouw. De meeste mannen houden net zoals ik van kinderen. Mannen houden zelfs van baby’s als ze er de tijd voor nemen en de moeders hen wat meer ruimte bieden. Meestal kunnen ze de symbiose tussen moeder en kind pas doorbreken als hun kind pappa kan zeggen. Ik ken van die theorieën die beweren dat mannen vallen op vrouwen met brede heupen, omdat ze zo beter kinderen kunnen dragen; een brede pelvis voor een makkelijke geboorte. Maar dat soort gebakken lucht gaan we niet opdienen. Mannen willen kinderen, en beter dan vrouwen zien ze in dat daar twee mensen voor nodig zijn. Niet omdat hij niet vader en moeder tegelijk zou kunnen zijn, maar omdat hij dat niet natuurlijk vindt. Of hij nu zijn eerste kind wil maken, er al een paar heeft rondlopen, of reeds gescheiden is en zijn nageslacht via een omgangsregeling moet delen, hij heeft behoefte aan een moeder voor zijn kinderen.

4. De Onbereikbare Vrouw. Verliefdheid is een onmogelijk stukje van de ziel. Als een man nog nooit verliefd is geweest, bestaat hij niet. Mannen zijn en blijven daarin heerlijk onvolwassen. Bij vrouwen verdwijnt de behoefte om te zoeken naar de prins op het witte paard of de ‘onbereikbare man’ al veel eerder. Zij worden vaak na een of twee gebroken liefdes volwassen en daarmee beter in staat om zelf ‘onbereikbare vrouw’ te spelen.

5. De Seksvrouw. Zij is even simpel als gecompliceerd. Een man neukt in de eerste plaats om bevestigd te worden. Zo is het overigens globaal ook andersom. Voor de rest blijft seks een heerlijk, onmisbaar oergebeuren.

Zes. Is er een zesde vrouw? Of een zevende? De Kijkvrouw? De Hobbyvrouw? De Collegavrouw? Het is natuurlijk maar hoe je het benoemt en waar je naar kijkt, maar wij wetenschappers trekken nu eenmaal ergens een grens.Vaststaat dat het moeilijk wordt alle bovenstaande eigenschappen in één vrouw te vinden, als je een partner zoekt. Soms vind je een Seksvrouw in wie je met veel moeite nog een Zorgvrouw kunt ontdekken, maar die je echt niet als moeder van je kinderen wilt hebben. Soms word je op slag verliefd op een Onbereikbare vrouw, maar blijkt een intiem gesprek met haar godsonmogelijk. Alle eigenschappen zitten overigens in iedere vrouw, in mindere of meerdere mate. Maar het kost eindeloos geduld, liefde en vooral tijd om ze bij hen naar boven te brengen.

Zoek daarom vijf vrouwen. Voor elke eigenschap een. Je bezoekt de vrouw die bij je behoefte van dat moment past. Je geeft geen van allen het idee van exclusiviteit en je bent open en eerlijk over de anderen. Je biedt tegenkracht aan het competitiegevoel en geeft ze het gevoel dat het niet aan hen ligt dat je niet kunt beslissen. Je zoekt vrouwen die ertegen kunnen. Langzaam maar zeker beginnen de wraakgevoelens weg te ebben. Je gevoelens worden weer normaal, je krijgt weer energie om werkelijk te beminnen. Het kan ieder van die vijf vrouwen zijn met wie je uiteindelijk een langdurige relatie begint of zelfs een zesde. Succes gegarandeerd, neem dat van dr. Al aan.

4. Vrouwen zijn de baas als het om het echte leven gaat

Misschien was er altijd al een vrouwenmaatschappij en waren vrouwen altijd al de baas. Misschien is het iets van de laatste decennia. Veel oude feministes zullen het beslist ontkennen, maar laat me een en ander nader onderbouwen.

Wie vindt dat de maatschappij de regering is, de kerk, het leger of het bedrijfsleven, kan zonder veel moeite vaststellen dat nog maar weinig vrouwen de broek aan hebben. Da’s dan een mannenmaatschappij. Hoewel al die piepels zich voor hun werkelijk belangrijke beslissingen laten leiden vanuit een heel andere wereld. In die wereld speelt het werkelijke leven zich af, thuis. Want waar draait het nou om in het leven? Orders, bommen, gebeden, reglementen, wetten? Of gaat het juist om vrijheid, geluk, geld, seks en kinderen?

Er zijn genoeg vrouwen die het tegenwoordig helemaal niet erg vinden om het huishouden te doen. Het lijkt mij ook heerlijk. Ten eerste mag je je eigen tijd indelen, reglementen vaststellen, werk verzinnen of juist lekker niks doen. Ten tweede ben jij degene die met de kinderen mag spelen, er de baas over kan zijn en er de beste relatie mee kunt opbouwen. Ten derde mag je ongeacht de grootte van je huishoudbudget, beslissen wat er wordt gekocht, bijvoorbeeld qua eten en kleren. Ten vierde heb je de hele dag de tijd om je voor te bereiden op het samenzijn van die avond, wat het dan ook brengen mag: seks, een goed gesprek of beslissen wat man- of vrouwlief de volgende dag in de boze mannenmaatschappij moet gaan zeggen of doen. Want de meerderheid van de ceo’s bespreken hun belangrijkste beslissingen juist met hun vrouw voor ze ze nemen.

Vrouwen zijn veel beter in het camoufleren van hun macht. Ze beschikken over een scala aan strategieën, tactieken, gedaantes, trucs, lief- en gemenigheden om de andere partij naar hun hand te zetten. Mannen herkennen ze vaak niet eens. Die blijven achter met het gevoel dat ze iets voor hun vrouw hebben gedaan. Dat ze goed, geweldig, lief of stoer zijn. Hun vermogen om na te denken over hetgeen ze zelf echt willen, schakelen ze tijdelijk uit. En mannen mogen dan ook nog eens blijven denken dat ze de baas zijn!

5. Het sprookje van de gratis seks

Betaalde seks kent vele vormen. Eigenlijk doe ik al mijn hele leven aan betaalde seks, maar mijn scheiding maakte ineens een hoop duidelijk.

Als het zwart in je hoofd wordt, als een vrouw je hart door je kont naar buiten trekt, als ze je op straat zet en je een decennium lang de rekening laat betalen, en, het ergste, de kinderen inzet om je je nog lulliger en zieker te laten voelen, nog meer te laten betalen, dan verval je makkelijk tot clichés. Vrouwen gebruiken mannen alleen maar als provider, beschermer en voor het realiseren van hun romantische verlangens. En hij moet er nog voor betalen ook.

Vrouw en man komen bij een scheiding tot de kern van hun zijn, staan naakt in hun woede, verdriet en wraak tegenover elkaar, hebben geen reden meer om iets te verbloemen.

De vrouw krijgt meestal de kinderen en de tijd om ze te verzorgen. De man moet daarvoor betalen. In het gunstigste geval krijgt hij een redelijke omgangsregeling met zijn kinderen. Hoe moet ik geloven dat mannen en vrouwen gelijke rechten hebben? Die hebben ze niet. De politie, de kinderbescherming, de rechterlijke macht, allen zijn zo matriarchaal als het maar kan. Bij de lichtste ruis, de kleinste onenigheid, wordt er in het belang van het kind voor de moeder gekozen. Of die moet ziek, zwakzinnig of aan de drugs zijn.

Omdat ik vrijwel onmiddellijk na mijn scheiding van Karin verzeild raakte in de wonderlijke wereld van de betaalde liefde, gingen er bij mij boven een paar luiken open. Het begon al met de terminologie. Als je op een nette manier over hoeren spreekt, zijn het ‘werkende meisjes’. De meisjes zelf zeggen: ‘Ik zit in het vak’ of zelfs ‘in het leven’. Hoezo werkende meisjes? Hoezo het vak, het leven? Het klinkt zo exact als het is. De transactie tussen man en vrouw tot de kern teruggebracht.

Eva, de eerste vrouw die ik na mijn scheiding professioneel ontmoette, vatte het zo samen: “Welke vrouw laat zich er niet voor betalen? Laat me haar ontmoeten en ik toon je aan dat haar heiligheid schijn is.”

“Eef, je bent cynisch geworden van alle transacties hier,” repliceerde ik.

“Integendeel. Het heeft me opgelucht. Het helpt me door de lange nachten heen, met de mannen die ik niet graag over me heen heb. Ik denk dan aan al die vrouwen die het niet van tevoren en zonder gezeur mogen afrekenen, die het betaald krijgen in huishoudgeld, een keertje shoppen, als het kan in de uitverkoop, een autootje waar geen kras op mag komen.”

“Vrouwen werken tegenwoordig zelf, daar buiten,” vertel ik haar alsof ze in het etablissement woont en nooit buiten komt.

“Daarom hebben we in het oudste beroep nu helemaal de beste vooruitzichten voor de toekomst,” zei Eva.

6. Trouw is iets onnatuurlijks

Trouw. Het is een verzonnen iets. Sinds de mens is begonnen met schrijven en het maken van wetten is hij bezig het overspel te beteugelen. Het begeren van andermans vrouw is al in het Oude Testament zelfs in gedachten niet toegestaan. De mens heeft talloze manieren bedacht om ervoor te zorgen dat een eenmaal gevormd paar zo lang mogelijk bij elkaar blijft. Van burgerlijke wetboeken tot clitorisbesnijdenissen, van parentherapie tot privédetectives. Orde moet er zijn. Vrouwen moeten worden beschermd tegen veelwijverij en met hen de jongen die ze baren.

In de dierenwereld duurt de trouw over het algemeen niet langer dan de kraamtijd. Maar wij zijn beschaafd en hebben geleerd dat we trouw moeten zijn tot de dood ons scheidt. Wat is trouw zijn aan een ander? Levenslange monogamie? En is ontrouw alleen met iemand anders neuken of moeten we het begrip ruimer definiëren? Is iemand ontrouw als hij met een andere persoon beter kan praten dan met zijn eigen partner? Als hij of zij plezier of verdriet beter met een ander kan delen? Is iemand ontrouw als hij of zij een erotisch boek schrijft, waarin heftige orgieën plaatsvinden? Als hij of zij een platonische verliefdheid voelt voor iemand?

Als we het in de ruimste zin van het woord interpreteren is niemand trouw aan iemand.

Trouw blijft hoog scoren in de enquêtes, het is een van de eigenschappen die ertoe doen bij een vrouw. Maar er zijn ook mannen die er wat mee hebben. Trouwen, eeuwige trouw, ik ben er gek op. Het gevoel dat je iets voor de eeuwigheid doet, dat je iemand gaat vertrouwen voor de rest van je bestaan, dat je geen andere schoot meer hoeft te zoeken om geborgenheid te vinden of vol te schieten met je zaad.

Veel mannen doen er redelijk stoer over, en ondanks dat het nooit de dag van hun leven zal worden, is de beloofde eeuwige trouw in beginsel wel een erezaak.

Waarom is trouw belangrijk? Vrouwen willen het gevoel hebben dat ze voor de man aan wie ze zich hebben opgeofferd, de belangrijkste zijn in de wereld. Dat een andere vrouw belangrijker is, al is het maar op een onderdeel, ervaren ze al gauw als hoog verraad.

En de man? Is eeuwige trouw voor hem een kwestie van luiheid? Of zijn mannen vandaag de dag, met hun grote gevoeligheid, ook diep in hun hart geen jagers meer? Is het gemak dat ontstaat door zijn bestaan als familieman, niet veel aantrekkelijker dan het eeuwige zoeken naar een prooi voor dat vergankelijke moment van ultiem genot?

Trouw is een verzonnen iets. Maar zo gaat dat. Als er maar genoeg mensen in geloven, is het algemeen geaccepteerd en kunnen we er bij tijd en wijle zelfs van genieten.

7. De man is een luxeartikel voor de moderne vrouw

Over wat vrouwen aanspreekt en belangrijk vinden in een man, bestaan net zoveel theorieën als edities van de Cosmopolitan sinds zijn eerste jaargang. Uiteenlopend genoeg om heel verward door te raken.

Zoek naar alle mogelijke redenen waarvoor een vrouw een man werkelijk nodig heeft, analyseer die kritisch en kijk wat er overblijft. Dan krijg je ineens het onomstotelijke bewijs: de man is een luxeartikel.

Ik heb persoonlijk heel wat dingen gehoord die vrouwen aantrekkelijk vonden aan mij. Mijn kont, de prestaties in bed, zo lief, die blauwe ogen, zo goed zoenen, mijn persoonlijkheid, mijn lichaam, dat gevoel voor humor, zo intelligent, dat veilige gevoel, zo’n goeie vader. Voor zover ik er al in geloofde, zijn het dingen die ze later vaak tegen me gebruikten. Je bent veel te lief, waar zitten je hersenen in dat heerlijke lichaam, ik voel me wel veilig maar het is zo saai bij je, je kont zakt in, je grote persoonlijkheid geeft mij geen ruimte en ga zo maar door.

Conclusie: door een analyse van de dingen waarop een vrouw op je valt, kun je er niet achter komen waarvoor ze je écht nodig heeft.

Waarvoor een man een vrouw nodig heeft (zie voetnoot 3) biedt ook te weinig aanknopingspunten voor een oplossing van dit mysterie.

- Vrouwen praten over intieme zaken liever met hun vriendinnen. Als ze hun problemen met hun partner delen, gaat dat niet over hun seksleven, hun emotionele verwardheid of hun angsten. Het gaat over de sociale en pragmatische problemen die ze ook niet per se opgelost willen hebben. Ze willen dat mannen luisteren, maar menen dat mannen dat niet kunnen. Een generalisatie natuurlijk, maar met weinig uitzonderingen.

- Een vader voor hun kinderen is ook geen absolute must voor vrouwen. Ze zien hun moederrol als vele malen belangrijker voor het kind dan de opvoeding, zorg of liefde die een vader kan geven. Dat hele vadergedoe (sportieve dingen, een ‘kerel’ van ze maken, de overdreven trots, maar ook de gewone vaderliefde) is toch eerder iets wat mooi is meegenomen, dan dat een kind daar niet zonder zou kunnen.

- Het financiële aspect is ook steeds minder belangrijk geworden. Dat vrouwen afhankelijk zijn van een mannelijke kostwinner is niet meer van deze tijd. Vrouwen kunnen nu ook zelf geld verdienen, hebben evenveel rechten, kunnen alleen een kind nemen, enzovoort.

- Ook voor seks is de man geen absolute must. Als hij na verloop van tijd niet meer al te gepassioneerd bezig is met zijn partner, kan zij hem inruilen voor haar eigen vinger, een vibrator of desnoods een minnaar. Voor het zaad is de man natuurlijk wel nodig. Dat is zo’n biologisch gegeven, daar kan geen vrouw onderuit. Natuurlijk is er de spermabank, maar daarvoor moet zij wel een echte diehard zijn.

Gelukkig dat veel vrouwen de man ook een statussymbool vinden, iets wat je zeker moet hebben als je veertig bent. En natuurlijk is er ook liefde, een zekere romantiek, het houden van. Maar in deze theorie is dat een te abstract gegeven om rekening mee te houden.

8. Het dubbele gezicht van de man

Natuurlijk hebben mannen een beeld van de ideale vrouw. Vrouwen denken te weten hoe dat eruitziet. Ze spiegelen zich aan het beeld dat magazines, films of tv scheppen. Sterren en fotomodellen zijn de rolmodellen. Een hele industrie van illusie. Borstvergroting, liposuctie, siliconeninjecties, kappers, schoonheidsspecialisten, cosmetica, geuren en enorme kledingbudgetten moeten ervoor zorgen dat vrouwen eruitzien als dat ideaalbeeld. Zelfs binnen het feminisme is dit soort esthetica niet meer verboden. Conservatieve feministes hebben nog woedende boeken geschreven over lipsticklesbo’s die de vrouwenbevrijding verkwanselen. Maar tegenwoordig maken de lifestylefeministes de dienst uit.

Er is naar mijn smaak niets tegen het accentueren van vrouwelijkheden. Integendeel. De vraag is aan welk ideaalbeeld ze bouwen. Voor het gemak heb ik het hier over de ideale vrouw voor de individuele man, het plaatje dat hem aantrekt of opwindt, en de complete vrouw, de vrouw die hij echt wil.

Ik schreef al dat de man op zoek is naar vijf eigenschappen in een vrouw. Als die zijn samengebracht in één vrouw spreek ik van ‘de complete vrouw’. Bij die complete vrouw is het lichamelijke aspect minder belangrijk en zeker niet in de gebruikelijke clichés te vangen.

Mijn ideale vrouw heeft mooie borsten, fantastisch haar, een goed figuur, een lekkere kont, een gave huid, de juiste kleur ogen, een welgevormd gezicht, strakke kuiten en niet te brede heupen. Daar kun je heel wat verschillende vrouwen bij denken. Bij mijn complete vrouw doet het er niet zoveel toe welke combinatie van uiterlijkheden ze bezit, hoewel het natuurlijk prettiger is om naar een mooie dan naar een lelijke vrouw te kijken. Als ik alle vrouwen op wie ik langer dan een avond ben gevallen, naast elkaar zet, dan lijkt er werkelijk geen een op de ander.

Elke man heeft twee gezichten. Met het ene is hij op zoek naar de ideale vrouw, die hij met zijn gedachten of ogen kan uitkleden. Hij is vergeven van lust. Lust om op korte termijn dat onbeschrijflijke gevoel in zijn kruis te bevredigen. Lust is een tijdelijk gevoel. Het heeft niet veel te maken met liefde. Hersencellen, dna, hormonen, chromosomen, zenuwen, neurochemicaliën of waar je de oorsprong van dat gevoel ook moet vinden: een man moet gewoon van tijd tot tijd neuken. Zowel voor zijn ego als zijn gezondheid. De een wat meer dan de ander. En het is geen jagersinstinct. We willen geen vrouw opjagen, we willen haar niet veroveren en onderwerpen om haar vervolgens af te danken. Als we lust voelen, willen we gewoon met een minimum aan voorspel zo snel mogelijk klaarkomen, en we vallen vervolgens zonder naspel in slaap.

Of je nu een moderne man bent of een ouderwetse zak, iemand met een groot of een klein libido, veel of weinig intelligentie of gevoel, iedere man kent die lust. Onze mate van beschaafdheid wordt afgemeten aan de wijze waarop we die lust in het dagelijkse verkeer kunnen onderdrukken. Alleen bouwvakkers mogen nog steeds fluiten. Dat we de voor ons ideale vrouw bewonderen, leidt echter vrijwel nooit tot een vrijpartij. Aan de ene kant omdat het de man alle consequenties die eruit voortkomen niet waard is, en aan de andere kant omdat vrouwen niks op hebben met die geile blikken en wat daaraan vastzit.

Maar dan het andere gezicht. Daarmee zoekt de man naar de complete vrouw. Single mannen zijn over het algemeen gevoelige, kleinzerige, vaak angstige maar zeker gefrustreerde wezens op zoek naar een vrouw die hen laat bestaan, hen niet bezeert en hun angsten bezweert. De complete vrouw. Een vrouw die met hem vrijt en hem daarmee het gevoel geeft dat hij man is. Die voor hem zorgt, omdat hij nu eenmaal lui en behoeftig is. Die hem kinderen schenkt om te laten zien dat ze nooit meer bij hem weggaat. Die zijn maatje is als hij in de mannenmaatschappij een beslissing moet nemen met zijn gebrekkige verstand. Die zijn eenzaamheid verdrijft. Met wie hij kan samenzweren tegen de rest van de wereld. Die vrouw mag ook best mooi zijn, maar dat hoeft niet. Sterker nog, heel wat mannen lopen liever niet naast een verschrikkelijk mooie vrouw.

9. Grafieken over geslachtsdrift zijn onzinnig

Mannen zijn voor hun twintigste op hun seksuele hoogtepunt. Bij vrouwen komt dat pas achter in de dertig. Daar zijn de meeste onderzoekers het wel over eens. Maar probeer je eens voor te stellen hoe je zoiets onderzoekt. Je moet een groep mensen onder precies dezelfde omstandigheden veertig jaar volgen. Want zoals eerder gezegd: enquêtes zijn er om onszelf te bedotten als het over ons libido gaat. Statistieken zijn leugens. Statistieken over seks en liefde veelal aperte leugens.

Het libido is een levend iets. Het kan heel wakker zijn, slapen, en zelfs voortijdig sterven. Ons libido wordt geheel en al bepaald door de omgeving. En dan doel ik niet op de aanwezigheid van vrouwelijk of mannelijk schoon. Natuurlijk telt dat ook in belangrijke mate mee, maar het is slechts bijzaak in vergelijking tot de belangrijkste voorwaarde.

Die voorwaarde is vrijheid. Iemand met grote lichamelijke, geestelijke en sociale vrijheid heeft een groot libido, de puur medische uitzonderingen daargelaten.

Onder lichamelijke vrijheid versta ik het niet gefrustreerd zijn over je uiterlijk, de lengte, breedte of vochtigheid van je geslachtorgaan, je vaardigheden in bed, de dingen die je durft te proberen. Geestelijke vrijheid is hoezeer je je psyche vrij kunt maken van alle dingen die niet met liefde te maken hebben op het moment dat je bezig gaat of bent met het liefdesspel. Dat komt dan weer dicht bij de laatste voorwaarde: de sociale vrijheid. De beperkingen daarvan zijn makkelijk voor te stellen. Wie kijkt er allemaal mee als je je overgeeft aan de liefde? Je partner, vrienden, de buurman, de pastoor/dominee, collega’s, je baas enzovoort. Tot aan je beste vriend(in) toe is je omgeving van invloed op jouw libido. Ook de consequenties van onveilig vrijen (van nageslacht tot geslachtziekte) spelen mee.

En er zijn nog een paar andere bepalende factoren. Bijvoorbeeld of je monogaam, serieel monogaam of polygaam bent. Kies je een partner voor je hele leven, dan zal je libido op den duur afnemen wegens gebrek aan prikkels (ik heb het even niet over extremiteiten als SM en dergelijke). Wie om de zoveel jaar een nieuwe relatie aanknoopt, merkt dat zijn libido sprongen maakt.

Lichamelijke conditie is ook een voorwaarde, zij het een minder belangrijke. Moeheid kan het begin van een vrijpartij negatief beïnvloeden, conditie de duur, en ziekte de afloop ervan.

Terug naar de grafieken. Jongens van onder de twintig zijn vrijer dan meiden van die leeftijd. Zij voelen meer ruimte voor geslachtsdrift dan meisjes. De verklaringen liggen voor de hand: meisjes worden eerder volwassen, lopen meer risico’s, de omgeving is negatiever over seksueel gedrag van hun sekse. Meisjes van rond de twintig hebben ook een ander sociaal perspectief voor hun toekomst dan jongens van die leeftijd.

Vrouwen van tegen de veertig zijn over het algemeen vrijer dan mannen van die leeftijd. Hun toekomstperspectief is ingevuld en vaak tegengevallen. Hun ambities, of het nu over de grote liefde, kinderen of carrière gaat, zijn afgenomen. Daarnaast hebben ze, met de magische veertig-grens in het vooruitzicht, reden om zich te revancheren voor alles wat ze in de eerste twintig jaren van hun seksuele volwassenheid hebben moeten ontberen. Mannen bewijzen op hun veertigste nog steeds dat hun leven zin heeft; pas in een eventuele penopauze (ook een plotselinge hang naar vrijheid) komt er weer een opleving van hun geslachtsdrift.

Overigens kun je een libido in slaap sussen. Op verschillende manieren. Met een obsessieve hobby, een carrière, de kunst, een voorgewende geestesziekte en ga zo maar door. En het kan ook tijdens je relatie omdat je vrouw depressief is, hoofdpijn heeft, zwanger raakt of omdat de tijd gewoon voorbij is dat je haar nog kunt opwinden. Te lui of te bang om weg te gaan zeg je tegen jezelf: “Morgen probeer ik het nog wel een keer.”

Libido heeft dus nauwelijks iets te maken met leeftijd. Het draait om de praktijk: man vindt vrouw aantrekkelijk, vrouw vindt man aantrekkelijk. Man weet vrouw het gevoel te geven dat hij haar wil, mooi en uniek vindt en vice versa. Man is vrij van alles, vrouw is vrij van alles. Dan is de geslachtsdrift niet meer te stoppen. Of je nou man of vrouw bent. Twintig of tachtig. Getrouwd of single. Mooi of lelijk.

Je kunt er geen theorieën over lezen of schrijven. Er geen handleiding voor bedenken, en elke grafiek erover is onzin. Net als deze hele voetnoot.

10. Over mannelijke en vrouwelijke orgasmen en waarom daar
zoveel over wordt gelogen

Mijn hele leven heb ik al last van te snel klaarkomen. Tegenover mannen klinkt dat geloof ik stoer en dat is het niet. Als ik het zeg tegen vrouwen, klinkt het als het erkennen van impotentie. Ik geef immers toe onvermogend te zijn om haar te bevredigen en als ik héél erg snel ben zelfs onvermogend om haar te bevruchten. Mijn moeder heeft op mijn harde schijf geprogrammeerd dat een vrouw bevredigen het belangrijkste is in de hele wereld. Mijn vader, zo zou later blijken, had ook last van premature ejaculatie. Het orgasme is net als de rest van ’s mans seksualiteit: simpel. Zijn opwinding toont zich als een hard bewijs buiten zijn lichaam en een orgasme faken is voor hem niet weggelegd. Het mannelijk orgasme is vol ongeduld. Zodra het zichzelf aanmeldt, neemt het enorm veel ruimte in beslag en schakelt diverse hersenfuncties uit. Het is alsof alle energie zich concentreert in de schaamstreek en alsof die met een duidelijke richting op één doel af moet: ontlading. Die simpelheid wordt zoals eerder beschreven veelal ook bevestigd door de vrouwen en de manier waarop ze met een man vrijen.

Over het vrouwelijk orgasme kun je wel een boek lezen, maar dat brengt je meestal op het verkeerde spoor. Het eerste en tweede Hite-rapport gelden als de standaardwerken, maar ze verhelderen voor de mannen (als ze er al doorheen kunnen komen) net zoveel als ze vertroebelen. Moderne mannen weten nu wel dat veel vrouwen tijdens een penetratie niet klaarkomen. Ze weten, als het meezit, ook wel hoe ze nog kans maken om een orgasme op een andere manier op te wekken. Ze hebben geleerd om romantisch te zijn, een voorspel te verzinnen, en ze weten hoe ze een vrouw moeten beffen of vingeren. Ze weten ook dat vrouwen er gemiddeld langer over doen en dat ze geduld moeten uitoefenen. Maar het vrouwelijk orgasme begrijpen? Dat doen ze niet. Net als dat ze de g-plek nooit echt zullen vinden.

Vrijen met een vrouw blijft voor mannen een ontdekkingstocht naar een nirwana dat ze moeilijk vinden, een opdracht die per keer verandert, een doel dat verdwijnt en opdoemt. Het is onzichtbaar, ongrijpbaar, iets wat je alleen kunt vinden en voelen als je jezelf transformeert. Als je je vingertoppen laat denken. De strelingen van je tong laat spreken. De adem in haar oor, de tanden in haar nek, je lippen rond haar tepels, clitoris en/of de honderden andere erogene zones, met een haast onmogelijk geduld hun werk laat doen.

Vrouwen vinden een orgasme niet minder belangrijk dan mannen. Ze zijn echter uiterst voorzichtig bij wie en wanneer ze het hebben. Diep in hun hart willen ze ook gewoon elke keer heerlijk klaarkomen en opgelucht gaan slapen. Vrij gemaakt van de spanning, de drift, de hunkering, gewoon, net als bij mannen. Alleen stellen ze zich minder graag zo kwetsbaar op. Het is ook weer kwetsbaar om dat toe te geven. Daarom liegen ze er graag over. Mannen zeggen dat hun vrouw altijd klaarkomt. Mannen zeggen dat ze het eindeloos kunnen volhouden. Vrouwen faken een orgasme. Vrouwen zeggen dat een orgasme niet belangrijk is. Mensen zeggen dat ze tegelijk klaarkomen. Allemaal leugens, om bestwil?

11. Vrouwen zijn betere (af)rekenaars

Eerst moet ik natuurlijk nog bewijzen dat vrouwen rationeel en onromantisch zijn en mannen onvolwassen gevoelsdieren, die met een simpel trucje om te krijgen zijn.

Hoe komt het eigenlijk dat we denken dat vrouwen romantischer zijn, gevoeliger dan mannen? Die onbegrijpelijke volkswijsheid is eenvoudigweg terug te voeren op een aantal clichés. Een man huilt niet, een vrouw wel. Een vrouw houdt van complimenten, bloemen en kaarslicht, een man niet. Tranentrekkers, films, muziek of boeken die mannen afdoen als goedkope trucs, zijn wel favoriet bij de dames. Kennelijk leidt dat tot de volkswijsheid dat de vrouw romantischer is en meer een gevoelsmens.

Toch zijn vrouwen zakelijker dan mannen. Een familie is voor veel vrouwen hetzelfde als een bedrijf. Een vrouw start met een idee en probeert vervolgens de omgeving erbij aan te passen. Ze stopt al haar energie, tijd en geld in haar man zonder zich in eerste instantie zorgen te maken over wat dat oplevert. Pas op het moment van de waarheid maakt ze de balans op.

Die balans is een van de meest pijnlijke dingen in het leven. Mannen en vrouwen die aan seriële monogamie doen, kennen het moment. In de slotfase van de relatie is het daar opeens. De voor- en nadelen worden razendsnel geëvalueerd. Vrouwen zijn extremer in het afrekenen: “We deden altijd wat jij wilde. Ik heb me aangepast aan jouw vrienden, jij je niet aan de mijne. Altijd koos jij de vakantie uit. Jij hebt de akelige gewoonte om (...) en je wist dat ik dat haatte. Nooit was er geld voor dingen die ik graag wilde hebben. Altijd kwam het werk voorop. Nooit deed je wat met de kinderen. In bed moest het altijd op jouw manier.”

Als je de energie die je in een relatie steekt als investering ziet, moet er ook rendement komen. Is het niet tijdens dan wel na het huwelijk of de relatie.

Waarom zijn vrouwen rationeler, berekenender en zakelijker in de liefde? Ze gaan er eigenlijk diep in hun hart ook liever van uit dat de man de hoofdkostwinner is, dat zij de eerste verantwoordelijkheid hebben voor het huishouden, dat een moeder voor een kind belangrijker is dan een vader, dat ze minder kansen hebben, dat ze afhankelijker zijn dan mannen en ga zo maar door.

In de praktijk is dat natuurlijk allang niet meer zo. Ze kunnen (moeten zelfs wettelijk) net zoveel verdienen als een man, de man kan net zo goed stofzuigen en strijken als zij. De vader kan, buiten baren en borstvoeding geven, alles wat een vrouw ook kan. Op het gebied van werk, kansen en inkomen is er in elk geval sinds de jaren zeventig een hoop veranderd, maar de emancipatie verloopt traag, mede doordat de vrouw vaak aan die oude conventies vasthoudt. En voordat we deze maatschappelijke verandering ook in de omgangsregelingen terugvinden, zijn we waarschijnlijk alweer honderd jaar verder.

Zijn mannen dan zulke slachtoffers? Neen, want ergens is er een mechaniek in de menselijke constitutie die ons in staat stelt om ons zelfs van onze kinderen te vervreemden. Hoewel het in de praktijk voornamelijk mannen overkomt, is het niet iets typisch mannelijks. Maar onder druk van de omstandigheden kan elke man zich, zoals veel mannen doen, erbij neerleggen dat hij de kinderen zo weinig mag zien terwijl hij wel gewoon doorbetaalt voor hun verzorging. En misschien, zolang ze er niet en masse tegen ingaan en dit onrecht bestrijden, is het zijn verdiende loon.

Mannen rekenen ook. Maar meestal achteraf, als de rekening al is opgemaakt. Dat is de prijs voor hun onvolwassenheid. Het rendement op hun romantische onbenulligheid.

12. Verliefdheid, liefde en seks en wat dat met elkaar te maken
heeft

De eerste verliefdheid. Een gezicht dat op je af komt, verleidelijke lippen die lieve dingen zeggen, een warmte die door je heen spoelt als ze lacht, een aanraking van twee handen, een voorzichtige kus. Je durft bijna niet naar haar lichaam te kijken. Je wilt met je vrienden niet praten over haar lekkere kontje of heerlijke tieten. Je weet het zelf nauwelijks, maar je bent verliefd.

Ik kon de schoonheid van mijn eerste liefde niet bezoedelen met banale dingen als seks, zelfs niet met de gedachte eraan. Lichamelijke liefde was plotseling heel iets anders; de eenwording van twee mensen, het ultieme hoogtepunt en de bevestiging van de allerdiepste en mooiste gevoelens. Het samensmelten van twee lichamen in uiterste intimiteit. De aanloop tot het concipiëren van een nieuw leven dat uit twee geliefden voortkomt. Pas als we elkaar eeuwige trouw hadden beloofd, zou ik haar beminnen. Zo’n klassiek beeld is wel romantisch.

Praktisch gezien stellen we de eerste keer uit en ons verlangen naar de lichamelijke liefde wordt alsmaar groter. Als het grote moment dan eindelijk daar is, kan het flink tegenvallen. Ze zegt iets raars. Ze ziet er bloot toch even anders uit dan je had gefantaseerd. Ze is bang of heeft pijn. Ze zegt dat ze er niets aan vindt. Of ze zegt op zo’n overdreven manier ‘ik hou van je’ dat je er onmiddellijk aan twijfelt.

Op latere leeftijd wordt dat anders. De afstand tussen de verliefdheid en de daad wordt uiteindelijk steeds kleiner. Je wilt nog weleens beweren dat je het ‘nooit doet op de eerste avond’, maar soms kun je je een halfuur na de ontmoeting al niet meer beheersen en doe je het desnoods staande in een portiek.

Dat is vooral een probleem van de man. Zijn twee gezichten komen met elkaar in conflict. De twee uitersten: seks is pervers, dierlijk, plat, oer. En de vrouw die je liefhebt, hoog verheven boven de dieren, schoonheid waartegenover je je niet wilt verlagen als beest. Je wilt haar benaderen met tederheid, intelligente woorden, zachte gebaren. Zelfs mannen die denken dat vrouwen zijn zoals ze in de gemiddelde pornofilm worden neergezet, raken in moeilijkheden zodra er liefde in het spel komt. Het beeld van die vrouwen, die tot kokhalshoogte piemels in hun mond duwen, zich onder laten spuiten met kwak en zich op allerlei pijnlijke manieren laten nemen terwijl ze maar blijven roepen hoe heerlijk ze het vinden; daar gelooft uiteindelijk niemand in.

Vrouwen zeggen iets anders. Hun verliefdheid is misschien ook nog heel onbevreesd als ze tiener zijn, maar na een enkele teleurstelling komt die nooit meer in die vorm terug. Vrouwen moeten veel beter opletten. Ze moeten zorgen dat ze niet zwanger worden. Ze moeten voorkomen dat anderen hen als een slet zien. Ze moeten oppassen dat de man niet verliefd wordt en hen met een hoop gezeur opzadelt, ga zo maar door. Bovendien kunnen ze hun gevoelens beter beheersen. Ze worden meestal pas verliefd als de kust echt veilig is. Daarom kunnen zij liefde en seks veel beter met elkaar combineren.

Bij de man wordt verliefdheid en de behoefte aan seks vaak als hetzelfde gezien, terwijl hij diep in zijn hart weet dat het twee verschillende dingen zijn. Vrouwen weten ook dat dat bij de man zo zit maar accepteren het omdat zij zich bewust zijn van die dubbelheid. Zij weten ook dat ze het beste de verliefdheid kunnen opwekken door de man seks in het vooruitzicht te stellen. (The harder to get, the nicer in bed.) De verliefdheid en later de liefde (het houden van) komen dan als het meezit vanzelf, op termijn.

13. Waarom een man zich kan verliezen in een vrouw

Ik ben eindeloos bezig geweest met de analyse van het verschijnsel verliefdheid en liefde. Honderden persoonlijke gesprekken, duizenden pagina’s literatuur, congressen en masterclasses, en nog ben ik er niet uit. Is verliefdheid een door de hersenen geproduceerde stof, een psychotische afwijking, of door de maatschappij opgedrongen vluchtgedrag? Of is het nog iets anders? Iets magisch, iets buitenzintuiglijks, iets uit een andere dimensie?

We doen er veel aan om uit te vinden waarom de liefde onze samenleving bij voortduring zo ernstig ontwricht.

Hoe ik verliefdheid definieer, hangt af van het feit of ik het ben of niet. Ben ik verliefd, dan weet ik dat ik de enige juiste match heb gevonden, dat ik tussen die drie miljard vrouwen uiteindelijk die ene heb gevonden die werkelijk bij mij past. Die voor mij is geschapen.

Als ik niet verliefd ben of net diep teleurgesteld, dan is de neurochemische theorie de meest voor de hand liggende. Er komt gewoon een soort heroïneachtige stof vrij als de hersenen via de zintuigen de ideale combinatie van beelden, geluiden en geuren waarnemen. Het ligt voor de hand om iets uit te vinden wat deze verstoring van ons bioritme herstelt. Pillen die verliefdheid reguleren zouden een hoop ellende in de wereld wegnemen.

Psychose vind ik ook wel een geloofwaardige verklaring van verliefdheid. In feite schep je immers een droombeeld. Je dicht hem of haar oneindige talenten, kwaliteiten, eigenschappen toe, en weet het beeld dat zich op je netvlies vastzet om te vormen tot iets van de absoluut hoogste klasse, met de meest perfecte verhoudingen. Ook hier zal een arts niet snel ertoe overgaan om je de voor psychose uitgevonden medicijnen voor te schrijven.

Als verliefdheid ons niet vanuit onze genen of dna komt plagen dan doet de maatschappij dat wel. Die dringt ons het sprookje van de verliefdheid dagelijks talloze malen op. Je bent bijna niet normaal als je er niet af en toe aan toegeeft.

Over waarom een man zich in een vrouw kan verliezen, kun je eindeloos doortheoretiseren. Liever ben ik verliefd en vraag me niet af wat het is of hoe ik eraf moet komen. Het is een van de laatste magische dingen in ons leven. Net als vrouwen. Over hen kan ik een heel boek voltikken. Beweren dat ik hun geheim ken, zonder iets van hen te begrijpen.

Ik vind vrouwen het mooiste wat er bestaat en nu ik met die ene ben, die ene.